တင္႕ဆန္း ၏ ငမိုးရိပ္မွ ငမုိးရိပ္သို႕ အပိုင္း (၁)

စာေရးသူ၏အမွာ

ကၽြန္ေတာ္သည္ "စာေရးဆရာတစ္ေယာက္" စာအုပ္ကို ေရးသားထုတ္ေ၀ၿပီးေနာက္တြင္ ဤ "ငမိုးရိပ္မွ ငမုိးရိပ္သို႕" ကိုေမ့ေနခဲ့ပါသည္။ ငမုိးရိပ္နေရးစဥ္က အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀အေတြ႕အႀကဳံကို အားရပါးရ မေရးျဖစ္ဘဲရွိခဲ့ရာ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္တြင္ အားရပါးရ မေရးျဖစ္ဘဲရွိခဲ့ရာ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္တြင္ အားရပါးရ ေရးလုိက္ရသည္ႏွင့္ ေက်နပ္ေနသည္။
 

သို႕ေသာ္ "စာေရးဆရာတစ္ေယာက္" ဖတ္မိသူ လူငယ္အေတာ္မ်ားမ်ားက ငမိုးရိပ္ကို မဖတ္လိုက္ရသျဖင့္ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္သည္ ဟုေျပာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ငမိုးရိပ္ႏွင့္ စာေရးဆရာ မထူးျခားေၾကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀ ျဖစ္စဥ္မ်ားကိုသာ ျပန္ေရးထားတာခ်င္း အတူတူျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာခဲ့သည္။ ဒါေပမယ့္ ငမိုးရိပ္ အေၾကာင္း ေျပာလာသူတုိင္းပင္ ကၽြန္ေတာ့္စကားကို သိပ္ၿပီး လက္ခံျခင္း မရွိၾက။ သူတို႕ ၾကားသိဘူးသည္ မွာ မတူဟူ၍သာ ျပန္ေျပာၾကသည္။ ဘာမတူသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္မသိ။ လူေျပာ သူေျပာမ်ားလာ၍ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ ကို ျပန္ယွဥ္ဖတ္ၾကည့္၏။ သည္ေတာ့မွ ျခားနားခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕မိသည္။ ငမိုးရိပ္သည္ ၀တၳဳျဖစ္၍ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္က ၀တၳဳျဖစ္၍ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္က အတၳဳပၸတၱိ ျဖစ္သည္။

စာဖတ္ပရိသတ္ တြင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးအစားစားရွိၾကရာ အခ်ဳိ႕သည္အတၳဳပတၱိကို ဖတ္ ခ်င္ၾက၊ ႏွစ္သက္ၾကေသာ္ လည္း အခ်ဳိ႕က ၀တၳဳမွ ဖတ္ခ်င္ၾက၊ ႏွစ္သက္တတ္ၾကသည္။ ၀တၳဳဖတ္လိုသူက အတၳဳပၸတၱိဖတ္ရလွ်င္ အားမရ၊ အတၳဳပၸတၱိ ဖတ္လိုသူကလည္း ၀တၳဳကို အားမရ ရွိတတ္သည္။
ငမိုးရိပ္ မွ ငမိုးရိပ္သို႕သည္ ရႈမ၀မဂၢဇင္းတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ၅ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႕က မဂၢဇင္း ၀တၳဳရွည္အျဖစ္ႏွင့္  ပါခဲ့ဘူးသည္။ ၿပီး ၁၉၆၂ခုႏွစ္ ဇြန္လက လုံးခ်င္းစာအုပ္အျဖစ္ ျပန္လည္ ထုတ္ေ၀ခဲ့ဘူးသည္။ သို႕တုိင္းလည္း ထုိ "စာ" ကို သူတို႕ မဖတ္ဖူးၾကေသးဘဲ ဖတ္ၾကည့္ခ်င္သည္ ဆိုေသာ လူငယ္မ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ေလးငါးႏွစ္ က စာဖတ္စ သို႕မဟုတ္ စာဖတ္ ၀ါသနာ မပါၾက ေသးသူမ်ားလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဤ ''စာ" ကို မဖတ္မိၾကျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ကၽြန္ေတာ္ တို႕ ႏုိင္ငံတြင္ ႏွစ္ၾကာစာအုပ္ေဟာင္းမ်ားကို တရုိတေသ သိမ္းဆည္းေရာင္းခ် ေသာ ဆုိင္ဟူ၍ မရွိဘဲ စာအုပ္မ်ားကို ေပၚပင္ကုန္ (ကုန္စိမ္း)သေဘာမ်ဳိးထား၍ ေရာင္းခ်ၾကသည္။ လဆန္းထြက္ေသာ စာအုပ္ မ်ား လကုန္လွ်င္ ေပ်ာက္သြားသည္။ ေနာက္ ေရာင္းမကုန္ေသာ စာအုပ္မ်ား လမ္းေဘး ေလ်ာ့ေစ်း တြင္ ေရာက္လာသည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ကုန္ထုပ္စကၠဴဘ၀သို႕ ကူးေျပာင္းၾကရသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ေရွ႕ကထြက္ခဲ့ဘူးေသာ စာအုပ္မ်ားကို ေနာက္လူငယ္မ်ား ဖတ္ရႈလိုေသာ္လည္း စာအုပ္ မရွိသျဖင့္ အခက္ အခဲႏွင့္ ႀကဳံၾကရသည္။

အကယ္၍သာ "စာ"ေဟာင္းမ်ားကို တန္ဖိုးသိနားလည္ၿပီး စနစ္တက် သိမ္းဆည္းေရာင္းခ် ေသာ စာအုပ္ ဆုိင္မ်ဳိး ရွိပါမူ လူငယ္စာဖတ္သူတို႕အေနႏွင့္ မိမိတို႕ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ "စာ"ကို ႏွစ္ေပါင္း မည္မွ်ၾကာ သည္ျဖစ္ေစ အလြယ္တကူ ၀ယ္ယူဖတ္ရႈႏုိင္ၾကေပလိမ့္မည္။ လူငယ္မ်ားသာ မဟုတ္။ စာေပဗဟုသုတ ရွာေဖြေလ့လာလုိက္စားလိုသူတိုင္းသည္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ မဖတ္မိခဲ့ရေသးေသာ "စာ"မ်ားကို အခ်ိန္မေရြး ၀ယ္ယူဖတ္ရႈေလ့လာႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ "ငမိုးရိပ္ မွ ငမုိးရိပ္သို႕"ကို ျပန္ထုတ္သင့္ မထုတ္သင့္ အေတာ္စဥ္းစား သည္။ ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ႏွီးေႏွာတုိင္ပင္ၾကည့္သည္။ မိတ္ေဆြမ်ားကလည္း ျပန္ထုတ္ သင့္သည္ဟု အၾကံေပး၏။ မိတ္ေဆြ မ်ား၏ အေၾကာင္းျပခ်က္မွာ တစ္ခ်ိန္က မဖတ္မိေသးေသာ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ား ဖတ္ရႈႏုိင္ရန္ ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လည္း ျပန္၍ထုတ္ေ၀ရန္ အားသန္မိသည္။ ထုိစာမွာ မဂၢဇင္း ၀တၳဳရွည္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး လုံးခ်င္းအျဖစ္ႏွင့္ ထုတ္ေ၀ခဲ့ၿပီးသည့္တုိင္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ မဖတ္လုိက္မိ သူေတြ အမ်ားအျပား ရွိေနၾကဦးမည္မွာ မလြဲေပ။ ထို   သူမ်ားအေနႏွင့္ ယခင္က မဖတ္လုိက္ရဖူးေသာ "စာ" တပုဒ္ ကို ဖတ္ရႈႏုိင္ေစရန္အတြက္ ရည္ရြယ္ သည္။ "စာေရးတစ္ေယာက္" ဖတ္ဖူးသူမ်ား အေနႏွင့္ ဖတ္မိလွ်င္လည္း အေၾကာင္းအရာတစ္ခု တည္းကို တင္ျပပုံခ်င္းမတူျခားနားေၾကာင္း စိတ္ႏွင့္ ထိေတြ႕ေစ လုိသည္။

တင့္ဆန္း
၁၂.၁၀.၆၆
 
ငမိုးရိပ္၏နိဒါန္း

    'ကၽြန္ေတာ္တို႕ဆီကို ခင္မင္တဲ့ စာေရးဆရာေတြ ဖိတ္ၿပီး ထမင္းေကၽြးၾကရေအာင္ဗ်ာ'
    ေျမာက္ဥကၠလာပသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ရၿပီး ၁ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႕ ၾကာရွိခဲ့ေလၿပီ။ တစ္ေန႕တြင္ တင့္ထူးသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္သို႕ ေရာက္ရွိလာၿပီး ေျပာေလ၏။
    'ေကာင္းသားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္မွာေတာ့ ကေလးေတြက မ်ားတယ္။ သိ္ပ္ၿပီး ေကၽြး လို႕ေမြး လို႕ မေကာင္းဘူး ထင္တယ္'
    ကၽြန္ေတာ္က ျပန္၍ ေျပာလုိက္ပါသည္။
    'ကၽြန္ေတာ့္ အိမ္မွာပဲ ေကၽြးမယ္ေလ'
    တင့္ထူးက ဤသို႕ျပန္ေျပာၿပီးေနာက္ နတ္ႏြယ္၊ တင့္ထူးႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ဖိတ္ေခၚမည့္ စာေရးဆရာ စာရင္း ကုန္က်မည့္ ေငြေၾကးတို႕ကို တြက္ခ်က္ၾကကာ တနဂၤေႏြ တစ္ရက္ကို သတ္မွတ္ လုိက္ၾကသည္။
    ယခင္ တင့္ထူး ၆မုိင္၌ ေနစဥ္ကလည္း ယခုလုိပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ခင္မင္ေသာ စာေရးဆရာ မ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆုံၿပီး စာအေၾကာင္းေဆြးေႏြးၾက၊ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ စားေသာက္ၾကႏွင့္ လုပ္ကုိင္ခဲ့ဖူးပါသည္။
    သတ္မွတ္ထားေသာ တနဂၤေႏြ၏နံနက္သို႕ ေရာက္ရွိသည္တြင္ ဖိတ္ေခၚထားေသာ စာေရးဆရာမ်ား ကၽြန္ေတာ္ တို႕အိမ္သို႕ တဖြဲဖြဲေရာက္ရွိလာၾကသည္။ အစီအစဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္မွေနကာ တင့္ထူး အိမ္ သို႕ တဆင့္သြားရေပမည္။ တင့္ထူးအိမ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အိ္မ္မွာ တစ္မုိင္ေက်ာ္ခန္႕ ကြာေ၀းေလ သည္။

    ဒဂုန္တာရာ၊ ေမာင္ေန၀င္း၊ ေနေသြးနီ၊ ဆင္ျဖဴကၽြန္းေအာင္သိန္း၊ ပန္းခ်ီ ေမာင္ေငြထြန္း တို႕ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ သို႕ ေရာက္လာၾကသည္။ လင္းယုန္သစ္လြင္ႏွင့္ မင္းေက်ာ္တို႕က တင့္ထူးအိမ္ သို႕ တုိက္ရုိက္ သြားၾကပါသည္။
    နံနက္ ၁၀နာရီ တြင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ တင့္ထူးအိမ္သို႕ အေရာက္သြားၾကသည္။ ၿပီးေနာက္ လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းေသာက္ရင္း စာအေၾကာင္း ေပအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးေနၾကသည္။  ၁၂နာရီတြင္ နံနက္စာကို ၿမိန္ရွက္စြာ စားေသာက္ၾက၏။ ၿပီးေနာက္ တေရးတေမာအိပ္၍ အနားယူ ၾကသည္။
    'ကဲ ထား၀ယ္ေခ်ာင္ဘက္ ကူးၾကရေအာင္'
    မိတ္ေဆြစာေရးဆရာမ်ား အိပ္ရာမွ ႏုိးလာၾကသည္တြင္ တင့္ထူးက ေဆာ္ၾသလုိက္သည္။
    'ေနပူပါေသးတယ္ဗ်ာ'
    ဒဂုန္တာရာ က ေျပာသည္။
    'အို ပူပူဗ်ာ သြားၾကမယ္'
    ဆင္ျဖဴကၽြန္းေအာင္သိန္း က ေျပာသည္ကို အားလုံးသေဘာတူကာ ထား၀ယ္ေခ်ာင္ဘက္ သို႕သြားရန္ တင့္ထူး၏ ေနအိမ္မွ ထြက္ခဲ့ၾကေလသည္။

    ထား၀ယ္ေခ်ာင္ မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေနေသာ ေျမာက္ဥကၠလာၿမိဳ႕သစ္၏ တစ္ဖက္ကမ္းတြင္ ရွိေနကာ တင့္ထူး တို႕ေနေသာ (ဋ) ရပ္ကြက္ႏွင့္နီးေလသည္။ အခ်ိန္မွာေန႕လယ္၂နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ မွ်သာ ရွိေသး၍ ေနက ေတာက္ေလာက္ပူျပင္းလွပါ၏။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ထီးမ်ား ေဆာင္းလ်က္ ထား၀ယ္ေခ်ာင္ဘက္ သို႕ ငမိုးရိပ္ေခ်ာင္းကိုျဖတ္ကာ သမၺာန္ျဖင့္ ကူးလာခဲ့ၾကပါ ေတာ့သည္။
    ထား၀ယ္ေခ်ာင္ သို႕ ေရာက္လွ်င္ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ခန္႕က တည္ေဆာက္ထားခဲ့ေသာ ကၽြန္းတုိင္လုံးႀကီး မ်ားႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသို႕ သြားေရာက္ၾကည့္ရႈၾကသည္။ မူလတန္း စာသင္ေက်ာင္း ကိုလည္း ၾကည့္ၾကသည္။ ၿပီးေနာက္ ရြာတြင္းသို႕ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကကာ ဥကၠလာပ သို႕ ျပန္ ကူးၿပီး ဘတ္စ္ကားျဖင့္ ေနအိမ္သို႕ အသီးသီးျပန္ၾကပါေတာ့သည္။
    ကၽြန္ေတာ္သည္ ငမိုးရိပ္ေခ်ာင္းကို အျပန္အလွန္ ကူးရစဥ္ကပင္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေတြးေန မိသည္။ ဟုတ္ပါ၏။ ငမိုးရိပ္ကမ္းေျခရြာ၌ ေမြးဖြားခဲ့သူ ကၽြန္ေတာ္မွာ မည္မွ်ပင္ ငမုိးရိပ္ႏွင့္ ကင္းကြာေအာင္ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံး၌ ငမိုးရိပ္ကမ္းေျခ သို႕သာ ျပန္လည္ေရာက္ ရွိရသည္ကို ေတြးေတာမိခဲ့သည္။

    ေနအိမ္သို႕ ေရာက္ရွိ၍ ညစာစားၿပီးေနာက္ ကၽြန္ေတာ္သည္ စာေရးခ်င္စိတ္ ေပါက္လာ သည္ႏွင့္ "ငမိုးရိပ္မွ ငမိုးရိပ္သို႕" ဟူေသာ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေဆာင္းပါးတိုကေလးတစ္ပုဒ္ကို ညတြင္း ခ်င္း အၿပီးေရး ပါေတာ့သည္။
    ေနာက္ေန႕တြင္ ထုိေဆာင္းပါးတိုကေလးကို ရႈမ၀သို႕ သြားေပးရာ ဦးေက်ာ္က ခ်က္ခ်င္းပင္ ဖတ္၍ၾကည့္ေလေတာ့ ၏။
    'ဒီဥစၥာ ခုလို ေဆာင္းပါးတိုကေလးအျဖစ္နဲ႕ အသုံးျပဳလုိက္ရမွာ သိပ္ကိုႏွေမ်ာစရာ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ရွည္ရွည္ နဲ႕ျပည့္ျပည့္စုံစုံေရးဖို႕ ခင္ဗ်ားကို တုိက္တြန္းခ်င္တယ္'
    ဦးေက်ာ္ သည္ ဘလက္ကက္ စီးကရက္ကို ရႈိက္ဖြာရင္းမွ ေျပာေလေတာ့သည္။ ဒီလိုရွိပါတယ္္ ဦးေက်ာ္၊ ကၽြန္ေတာ္႕ အသက္အရြယ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေက်ာ္ၾကားမႈေလာက္နဲ႕ ဒီလို ကုိယ့္အတၳဳပၸတၱိျပန္ မေရးခ်င္ေသး လို႕ ေဆာင္းပါးကေလးပဲ ေရးခဲ့တာပါ'

    ဦးေက်ာ္သည္ စီးကရက္ကို လက္ၾကားတြင္ညႇပ္၍ ေခါင္းကို ေလးေလးရမ္းခါေနၿပီးမွ
    'အသက္ငယ္တာ ႀကီးတာ ေက်ာ္ၾကားမႈမ်ားတာ နည္းတာက အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ကမၻာ့စာေပ မွာ ေက်ာ္ၾကားခဲ့တဲ့ ၀တၳဳႀကီးေတြဟာ ဆိုရင္ အခုလို ကိုယ့္အေတြ႕အႀကဳံ ကုိယ့္ အေၾကာင္းကုိယ္ျပန္ေရးလို႕ နာမည္ႀကီး ခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ခင္ဗ်ာရဲ႕ ငမုိးရိပ္ဟာလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ျပည့္ျပည့္စုံစုံေရးဖို႕ ေကာင္းပါတယ္' ဟုေျပာျပန္ ပါေတာ့သည္။
    'ေသေသခ်ာခ်ာေရး ရရင္ သိပ္ရွည္လိမ့္မယ္'
    'ရွည္ပါေစေလ။ မဂၢဇင္းမွာ အခန္းဆက္ျဖစ္ေစ၊ ဒါမွမဟုတ္ လုံးခ်င္းျဖစ္ျဖစ္ ထုတ္ၾကတာ ေပါ့'
    ဦးေက်ာ္ က လႈိက္လွဲစြာပင္ေျပာလုိက္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း အားတက္လာကာ ေရးမည္ဟု ဆုံးျဖတ္ လုိက္ပါေတာ့သည္။
    'အင္းေလ ဒီလိုဆိုရင္လဲ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေရးပါ့မယ္'
    ကၽြန္ေတာ္ သည္ စားပြဲေပၚမွ ေဆာင္းပါးကို ျပန္ေကာက္ယူရင္း ေျပာလုိက္သည္။
'ရွည္ခ်င္သေလာက္ ရွည္ပါေစ။ ခင္ဗ်ား ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ အေတြ႕အႀကဳံေတြကိုသာ ေစ့ေစ့စုံစုံထည့္ေရးပါ'
    ဦးေက်ာ္ က ထပ္မံ၍ပင္ ေျပာပ ါေသးသည္။

    ကၽြန္ေတာ္သည္ ''ငမိုးရိပ္မွ ငမုိးရိပ္သို႕'' ကို အားရပါးရျပန္၍ေရးသည္။ ၿပီးေနာက္ ရႈမ၀ ၀တၳဳရွည္ ၂ပတ္စာမွ် ဟု ခန္႕မွန္းရေသာ စာမူထပ္ႀကီးကို ရႈမ၀သို႕ သြားေရာက္ေပးသည္။
    တစ္ပတ္ခန္႕ၾကာရွိေသာအခါ ရႈမ၀ စာတည္းအဖြဲ႕မွ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေၾကာင္း၊ မဂၢဇင္း၀တၳဳ ရွည္အျဖစ္ သုံးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ ေငြေၾကးကိစၥပါ ေျပလည္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရႈမ၀ ဦးေက်ာ္၏ တုိက္တြန္း ခ်က္ေၾကာင့္ ၎စာမူကို ေရးျဖစ္ခဲ့ျခင္းအတြက္ ၀မ္းသာမဆုံး ရွိေနပါေတာ့ သည္။
    မိုးမွေႏြ၊ ေႏြမွေဆာင္း ရာသီေတြေျပာင္းခဲ့ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္၏ ''ငမိုးရိပ္" ကား မဂၢဇင္း ၌ ပါ၍ မလာပါေခ်။ ကၽြန္ေတာ္သည္ တစ္ႀကိမ္ ၂ႀကိမ္ ဦးေက်ာ္ႏွင့္ေတြ႕ဆုံ၍ ထည့္ေပးဖို႕ေျပာ၏။ ဦးေက်ာ္ကလည္း ထည့္ေပးပါမည္ဟုပင္ ေျပာပါ၏။ သို႕ေသာ္ "ငမုိးရိပ္" သည္ စာမူပုံၾကား၌ ၀ပ္ျမဲ ၀ပ္၍ေနပါသည္။
    ကၽြန္ေတာ္သည္ ပါခ်ိန္ထက္ အလြန္႕အလြန္ ေနာက္က်ေနသည့္တုိင္ မဂၢဇင္းတြင္ "ငမိုးရိပ္" ပါမလာေသာ အခါ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။ တကယ္ေတာ့လည္း ထုတ္ေ၀သူ အယ္ဒီတာက အလြန္ေကာင္းပါသည္ဟု ခ်ီးက်ဴး စကားေျပာထားပါလ်က္ ထုိစာမူ မဂၢဇင္းတြင္ ပါမလာေသးသည္ကို ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ လည္း ျဖစ္ေနရပါသည္။

    ေနာက္ဆုံး သည္းမခံႏုိင္သည့္အဆုံးတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဦးေက်ာ္အား ရန္ေတြ႕သည့္ စာတစ္ေစာင္ ကို ေဒါပြပြႏွင့္ ေရးပို႕လုိက္၏။ သို႕တုိင္လည္း စာမူသည္ မဂၢဇင္း၌ ပါမလာပါ။ ေနာက္ဆုံး ထုိစာမူအေပၚတြင္ လုံး၀ စိတ္၀င္စားမႈ  မထားေတာ့ေသာအခ်ိန္ စာမူမဂၢဇင္းတြင္ ေရာက္ေနသည္မွာ တစ္ႏွစ္ႏွင့္ ၆လခန္႕ၾကာေတာ့ မွ "ငမိုးရိပ္"၀တၳဳရႈမ၀တြင္ ပါရွိလာေတ့ာသည္။
    "ငမိုးရိပ္" ၀တၳဳ ရႈမ၀တြင္ ပါရွိလာၿပီးေနာက္ စာဖတ္သူတို႕ထံမွ ခ်ီးက်ဴးစာမ်ားလည္း ရပါသည္။ ႏႈတ္ျဖင့္ ခ်ီးက်ဴး စကား ေျပာသူမ်ားလည္း အမ်ားအျပားရွိပါသည္။
    အခ်ဳိ႕ စာဖတ္သူမ်ားကမူ "ငမိုးရိပ္" အား လုံးခ်င္းစာအုပ္အျဖစ္ ျပန္လည္ထုတ္ေ၀ရန္ တုိက္တြန္း အႀကံေပးၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း "ငမိုးရိပ္"သည္ ယခုတစ္ဖန္ ျပန္လည္၍ ထြက္ေပၚ လာရျခင္း ပင္ျဖစ္ပါ၏။

    "ငမုိးရိပ္မွ ငမုိးရိပ္သို႕" ကို ျပန္လည္ထုတ္ေ၀ရာ၌ မဂၢဇင္းတြင္ ပါခဲ့ၿပီးေသာ ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္လမ္း မ်ားအျပင္ အသစ္ထပ္မံ ျဖည့္စြက္ေရးသားထားခ်က္မ်ားလည္း ပါရွိပါသည္။ ၎ကို ေရးသားရာ၌ ကၽြန္ေတာ္ သည္ အေရးအသားအဖြဲ႕အႏြဲ႕တို႕ကို ရုိးရုိးစိတ္ကူးယဥ္ ၀တၳဳမ်ားလို ဦးစားေပး၍ ေရးသားထားျခင္း မဟုတ္မူဘဲ ဘ၀အေတြ႕အႀကဳံမ်ားကိုသာ စီစဥ္ေရးသားထားျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ကူးယဥ္ ၀တၳဳမ်ားကဲ့ သို႕ ဖတ္၍ အရသာရွိခ်င္မွရွိမည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးသူအဖို႕၌ေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ အေတြ႕အႀကဳံမ်ားကို အပိုအလို မရွိဘဲ ျပန္လည္ေရးသားရျခင္း ေၾကာင့္ အားရပါးရ ရွိလွပါသည္။ ေက်နပ္လွပါသည္။
 

တင့္ဆန္း
 ၂၅-၅¬-၆၂
ဆက္ရန္
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ပတ္တမြားခင် ၏ အတိတ်လမ်း ကိုပြန်လျှောက်ခြင်း, အပိုင်း (၆၂) (ဇာတ်သိမ်း)

ကျွန်မသားသမီးတွေအပေါ်မှာ မေတ္တာအကြွေးတွေ အများကြီးတင်နေတဲ့ အမေလေ၊ သူများတ ကာအမေလို မိစုံဖစုံ လုံခြုံတဲ့ဘဝကိုလည်း မပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အပြင် ကိုယ်ကစီးပွးရေး ဦးဆောင်နေ ရသူ ဖြစ်တာကြောင့် သားသမီးတွေအတွက် ပေးရမဲ့အချိန်ကို ငွေကြေးနဲ့ လဲခဲ့ရပြန်ပါရော။
ဒါကြောင့် အခုလို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ မပူမပင် မကြောင့်မကြ နေရတဲ့ကျွန်မရဲ့ အချိန်များစွာကို သးသမီးတွေ အတွက် ဖဲ့ခြွေပေးဝေရတာကို ကျွန်မ ကျေနပ်ကြည်နူးရပါတယ်။
မေတ္တာ ဆိုတာ ထိတွေ့ခြင်း၊ ဆက်နွယ်ခြင်း၊ ဂရုထားခြင်း၊ ဖြည့်စွမ်းပေးခြင်း၊ အတူရယ်မောခြင်း၊ အတူ ငိုကြွေးခြင်း စသည်စသည်တို့ပဲ မဟုတ်ပါလားနော်။ ကို ဆက်ဖတ်ရန်

အပိုင်း (၆၄)

မြင်တွေ့နေရတဲ့ တဲကအစ တိုက်တာအဆောက်အအုံမှန်သမျှကို လူသားတွေရဲ့ လုပ်အား နဲ့ ဆောက် တာဖြစ်ပေမဲ့ အိမ်ကတော့ နှလုံးသားနဲ့ တည်ဆောက်ရတာပါ။
အိမ်ရဲ့သရဖူ က ကောင်းမြတ်ခြင်း၊
အိမ်ရဲ့အလှ က စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်း၊
အိမ်ရဲ့ကျက်သရေ က ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်း၊
အိမ်ရဲ့ မင်္ဂလာ က
မေတ္တာနဲ့ ပြည့်စုံခြင်းပါပဲ။
အိမ်ဆိုတာ စကားတစ်ခွန်း မဆိုရဘဲ ရင်ထဲက အလိုလိုကြားသိနိုင်တဲ့ နေရာ၊ ကိုယ်မသုံးမကျတာ ကိုပြောပြပြီး ရယ်မော လို့ ရတဲ့နေရာ၊ ခွဲဝေခံစားခြင်းနဲ့ ဒုက္ခတွေ သောကတွေပေါ့ပါးစေပြီး အပျော်တွေ နှစ်ဆ တိုးကြသလို ကျွန်မလည်း သူတို့နဲ့အတူ ပျော်ရွှင်ရယ်မောတာတွေကြောင့် အာယုဒီဃ ဆေးစွမ်းကောင်း တစ်ခွက် သောက်ရသလို စိတ်အင်အားတွေ ရပြီး ကျန်းမာရေး ကောင်းနေ သလား မသိပါဘူး။ ကိုယ်က သွားလိုက်၊ သူတို့တစ်တွေက ရောက်လာကြလိုက်နဲ့ စာရင်းရှုပ်ကြရင်း တစ်နှစ် တစ်နှစ်ကလည်း အကုန်မြန်လိုက်ပါဘိ။

အခုပဲ ဒီဇင်ဘာလ ရှိနေပြီမို့ ၁၉၉၆ခုနှစ်က ကုန်တော့မှာလေ။ ကျွန်မ L.Aက ပြန်လာပြီး နောက် တစ်ပတ် မှာ သမီးကြီးမကေခိုင်က ခရစ္စမတ်ဟောလိးဒေးအတွက် ရောက်လာလေရဲ့။ မော်စကိုက သားအလတ် ကိုရွှေစင်ကလည်း နှစ်ဆန်းကျရင် ရက်အားနှစ်ပတ်ရမှာမို့ အိမ်ပြန်လာဦးမှာတဲ့။ အစ် ကိုနဲ့ အစ်မတွေ လာမယ် ကြားကတည်းက သမီးအထွေး သူဇာက အကြောင်းပြချက်ကောင်း ကောင်းနဲ့ လာဖို့ ခြေလှမ်းပြင်နေ ပါပြီ။
အားလုံး တစုတဝေး ရောက်လာကြတော့လည်း ထုံးစံအတိုင်း အိမ်ခံသားသမီးတွေပါ စုရုံးကြရင်း ပွဲ စည်မြဲပေါ့။ ခွင့်ရက်စေ့ လို့ တာဝန်ရှိရာ ကိုယ်စီပြန်တော့လည်း အမေက လွမ်းတာ ကျန်ရစ်ခဲ့ ရ ပြန်ပါရော။ တွေ့လို့၊ ဆုံလိုက်၊ ပျော်လိုက်၊ ခွဲခွာရတော့ရင်ထဲမှာ နာကျင်ခံစားလိုက်၊ ကြုံတွေ့ရ တဲ့ ကောင်းဆိုး အပြောင်းအလဲတွေနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားရတာကြောင့် ဘဝဆိုတာလည်း စိတ်ဝင်စား စရာ ဖြစ်နေတာ ထင်ပါရဲ့နော်။

အခုလည်း သမီးမကေသီက ဧပြီလထဲမှာ ပုံမှန်ဆေးစစ်ဖို့ သွားလိုက်တော့ နှစ်စဉ်ရိုက်နေကျ Mammogram မှာ တစ်ရှုးစ အမာတွေ တွေ့လို့တဲ့။ ဆရာဝန်က သေသေချာချာသိရအောင် Ultra sound ထပ်ရိုက်ခိုင်း ပါတယ်။ ဒီသတင်း ကို ကြားတော့ ကျွန်မတုန်းကလိုပဲ မိသားစုတွေ ဝိုင်းစိတ် ပူကြတာပေါ့။ အထူးသဖြင့် သမီးကေသီ က စိတ်ဓာတ်ကလည်း ပျော့ပျော့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ပျော့ပျော့။
၂၈ရက်နေ့မှာ ကင်ဆာ ဟုတ်၊ မဟုတ် သေချာအောင် Biopsy ဓာတ်ခွဲစစ်ဆေးဖို့ ဆေးရုံတက်ရပါ တယ်။ သူ့အစ်မ ကေခိုင် လည်း ညီမအတွက် စိတ်ပူလို့ အပြေးရောက်လာလေရဲ့။ ဆရာဝန်ဆီက အကျိုး အကြောင်း မသိရသေးခင် စောင့်ရတဲ့ ကာလကတော့ ကာယကံရှင်နဲ့ တကွကျွန်မ တို့တစ် တွေသောက နဲ့ မောရသောရက်များပါပဲ။ တော်ပါသေးတယ်။ အဖြေက ကင်ဆာမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ မင်္ဂလာ သတင်း ဖြစ်ပေလို့။
စိတ်သောကတစ်ခု ကင်းသွားရတော့လည်း ပုံမှန်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်ကြမြဲပေါ့။ ကျွန်မမွေး နေ့ အတွက် ရောက်လာကြတဲ့ သမီးသူဇာ ကို မိသားစုနဲ့အတူ ကေသီတို့မိသားစုရော၊ သားငယ် အိန္ဒာပါ အားလုံး စုကြပြီး ဖလော်ရီဒါပြည်နယ်ရဲ့ အထက်ဘက်မှာ ရှိတဲ့ ရာဇဝင်မြို့တော်စိန့်သြဂတ် စတင်းကို တပျော်တပါး ခရီး ထွက်ဖြစ်လိုက်ကြသေးတယ်လေ။

ပြန်ရောက်ပြီး မကြာဘူး။ ဇွန်လဆန်းမှာ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်က စပါလေရော။ ထုံးစံ အတိုင်း ကျောင်းပိတ်ရက် သုံးလအတွင်း ဂယ်ရီကပြည်တွင်းပြည်ပ သွားကြမဲ့ခရီးစဉ်ဆွဲတော့တာပဲ။ ပထမ ခရီးစဉ် က North Carolina ပြည်နယ်မှာ ရှိတဲ့ ပေငါးထောင်ကျော်မြင့်တဲ့ High Lands တောင်ပေါ် စခန်းတစ်ခုကို သွားကြမှာတဲ့။
ကျွန်မ တို့ နေတဲ့ဖလော်ရီဒါက မြေပြန့်။ တောင်ဆိုလို့ မူးလို့တောင် ရှူစရာမရှိပါဘူး။ ရေပတ် လည်ဝိုင်းလို့နေ တဲ့ ကျွန်းဆွယ်လေးမို့ မျှော်လေရာ ပင်လယ်ပြာပြာပဲ မြင်တွေ့ရတာ။ အခုလို မြင့် မားလှ တဲ့ တောင်ကြီး၊ တောကြီးနဲ့ လျှိုမြောင်အသွယ်သွယ် ရေတံခွန်တွေအလယ်မှာ ကားဖြတ် ပြီးမောင်း လာကြတော့ အမြင်တွေဆန်းသစ်တာကြောင့် ကျွန်မမြေးတွေ ပျော်နေလိုက်ကြတာ။ ရာသီ ကလည်း အေးမြလို့။ ဖလော်ရီဒါနွေနဲ့တော့ တခြားစီပါပဲ။
တောင်ကမ်းပါးယံမှာ အပန်းဖြေအိမ်ကလေးတွေ ဟိုနား တစ်ခု ဒီနားတစ်ခု၊ တစ်အိမ်နဲ့ တစ်အိမ်က ဆယ်မိုင် မက ဝေးပါတယ်။ လူရိပ်လူခြည်လည်း မတွေ့ရ၊ တကယ့်တော်ကြီးမျက် မည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် လို့။ ကားလမ်းတစ်လျှောက် အလေ့ကျပွင့်နေတဲ့ တောပန်းရောင်စုံ တွေကလည်း အဆုပ်လိုက်၊ အခဲလိုက်။ သဘာဝမိခင် က ကမ္ဘာလောကကြီးကို အလှဆင်ထားပုံက အံ့မခန်း ဆန်းပြားတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပါပဲ။

ငြိမ်းချမ်းသာယာလှတဲ့ တောင်ကမ်းပါးယံပေါ်က အပန်းဖြေစခန်းသာ အိမ်ကလေးမှာ ကျွန်မတို့ မိသားစု တစ်တွေ ၁၀ရက်ကြာ နေခဲ့ကြပါတယ်။ လူသူကင်းတဲ့ တောကြီးမျက်မည်းဆိုပေမဲ့ ရေပူ ရေအေးလည်းရ၊ မီးလည်းရ၊ တီဗွီနဲ့ တယ်လီဖုန်းလည်း ရှိတာမို့ နေရေးထိုင်ရေး အဆင်ပြေသလို အရေးကိစ္စရှိရင်လည်း စခန်းဌာနချုပ်ကို ဆက်သွယ်နိုင်တာကြောင့် စိတ်အေးရတယ်ဆိုပါတော့။
မြို့ပြရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ကင်းလို့ မွန်းကျပ်ရတဲ့စိတ်လည်း ပေါ့ပါးလန်းဆန်းကြလို့ မနက်စော စောထပြီး သားအမိ တစ်တွေ တောင်တက် တောင်ဆင်းတွေ လုပ်ကြ၊ တစ်နေ့တစ်ခေါက် တောင် အေက်ထိ ကားနဲ့ဆင်းရင်း တောင်ခြေက မြို့ငယလေးတွေ သွား ကြည့်ကြ၊ လေ့လာကြ၊ တော သဘာဝလုပ်စရာတွေက အများကြီးပါပဲ။ Bird Watching ဆိုတဲ့ ငှက်မျိုးစုံလေ့လာရေး လုပ်မလား။ Fly Fishing ဆိုတဲ့ မိုးပျံငါးမျှားခြင်း လုပ်မလား၊ မြစ်ကြောနဲ့ ရေကန်ကြီးတွေတစ် လျှောက် အေးအေးလူလူ Canoe Ride လှေလှော်ထွက်မလား စိတ်ဝင်စားစရာတွေက စုံမှစုံပါပဲ။

စွန့်စားလိုသူတွေ က ရေစီးသန်တဲ့ မြစ်ထဲမှာ ရာဘာလှေငယ်လေးတွေနဲ့ White Water Rafting လုပ်ကြ တယ်ပေါ့။ အမြဲတမ်း စွန့်စားလိုစိတ်ရှိတဲ့ ကျွန်မသမက် ဂယ်ရီက Franklin မြို့နားမှာရှိတဲ့ Tuckaseigee မြစ်ထဲမှာ Rafting လုပ်ဖို့ လက်မှတ်တွေဝယ်လာခဲ့တယ်တဲ့လေ။ ဒီတစ်ခါလည်း ရွှေသမက်က "မာမီ့ စာဖတ်ပရိသတ်တွေအတွက် ဆောင်းပါးကောင်းတစ်ပုဒ် ရအေင်လို့"ဆိုတဲ့ စေတနာစကား ဆိုလာပြန် ပါတယ်။
ဆောင်းပါး ရေးနိုင်အောင် ကုန်ကြမ်းတွေ ပံ့ပိုးပြီး ပါရမီဖြည့်ပေးတာအတွက်တော့ ကျေးဇူးအထူး တင်ရှိပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲလို Rafting တွေ ထွက်ကြရင်းဝဲစုပ်ခံရလို့ သေကြတဲ့လူတွေ၊ ရေစီးကြမ်း တဲ့နေရာ မှာ လှေမှောက်လို့ ရေစီးနဲ့မျောပါသွားတာကြောင့် လိုက်ကယ်ရတဲ့အဖြစ်တွေ တီဗွီသ တင်းမှာတွေ့ဖူး ထားတာ အပြင် ရီးဒါးဒိုင်ဂျက်စ်မဂ္ဂဇင်းက Drama In Real Life ဆောင်းပါးတွေပါ ဖတ်ဖူးထား လို့ ရေမကူးတတ် တဲ့ ကျွန်မ "ဘုရားတ"ရမဲ့ သည်းထိတ်ရင်ဖို ဇာတ်လမ်း ဖြစ်တော့ မှာ တွေးပြီး ကျောချမ်း မိပါသေးရဲ့။

နောက်တစ်နေ့ တောင်ခြေက ဖရန်ကလင်မြို့မှာရှိတဲ့ Blue Ridge Outing ရုံးခန်းကိုသွားရပါ တယ်။ Rafting လုပ်မဲ့သူ အားလုံးကို ဒီစွန့်စားမှုအတွက် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း၊ အသက်ဆုံးရှုံးခြင်း စတဲ့ သက်ရောက်မှုဖြစ်ရပ်တွေ အားလုံးအတွက် မိမိတာဝန်သာဖြစ်ကြောင်း ကိုယ်စီ လက်မှတ် ထိုးပြီး မှတ်ပုံတင် ရတော့မှ သက်စွန့်ကြိုးပမ်းခရီးကြမ်းတစ်ခု ဖြစ်တာသေချာသွားလေတယ်ပေါ့။
အဲဒီလို လက်မှတ်ထိုးပြီးတော့မှ ကျွန်မတို့ကို တာဝန်ယူလိုက်ပို့ပေးမဲ့ လမ်းညွှန်အမျိုးသားလူငယ် Russ  ဆိုသူ နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါတယ်။ ကျွန်မတို့အားလုံး အနွေးထည် ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ဝတ်ထားပြီး သားဖြစ်ပေ မဲ့ မြစ်လယ်မှာ ပိုပြီး အေးမှာကြောင့် အအေးမမိရအောင် အနွေးထည် ထူထူကြီးတွေ ထပ်ဝတ် ဖို့ ပေးပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ရေမစိုရအောင် ရေစိုခံရာဘာနဲ့ ချုပ်ထားတဲ့ အင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီ တွေလည်း ထပ်ဝတ်ရပါသေးတယ်။
အဲဒါတွေ အားလုံး ပြီးပြီဆိုခါမှ အသက်ကယ်ဝတ်စုံကို ထပ်ပြီးဝတ်ရတာမို့ အဝတ်တွေအထပ်ထပ် နဲ့ဖောင်းပွနေတာ ကျွန်မတို့ငယ်ငယ်က ကြော်ငြာတဲ့ မတ်ချလင်တာရာရုပ်ကြီးတွေအတိုင်းပါပဲ။ Russ ကလှော်တက်တွေ ယူဖို့ နောက်တစ်နေ့ရာ ခေါ်သွားပြန်ပါရော။ လှော်တတ်တွေက အရောင် စုံအသွေးစုံ ပုံထားလိုက်တာ နီ၊ ဝါ၊ စိမ်း၊ ပြာ လှလည်းလှပါရဲ့။

ကျွန်မတို့က ကြုံရာတစ်ချောင်းကောက်ဆွဲကြတော့ မဟုတ်သေးဘူးတဲ့။ ကိုယ့်အရပ်နဲ့တိုင်းပြီး ယူရပါတယ်။ အားလုံးသော ကိစ္စတွေပြီးမှ Rafting လုပ်ရမဲ့ နေရာအရောက်ကားနဲ့ ၇မိုင်ခရီးဆက် ကြရပြန်ပါရော။ မြစ်ကမ်းနားက စခန်းကို ရောက်တော့ ရာဘာနဲ့လုပ်ထားတဲ့ လှေဝိုင်းဝိုင်းဝန်းဝန်း သူတို့ အခေါ် Raftတွေက စိမ်းပြာနီဝါ ရောင်စုံပါပဲ။ လူဦးရေအလိုက် အကြီး အသေသးရွေးရပါ တယ်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုက ငါးယောက်နဲ့ လမ်းညွှန် Russ အပါအဝင် ခြောက်ယောက် မို့ ခြောက်ယောက်စီး လှေ အဝါရောင်လေး ရွေးယူလိုက်ရပါတယ်။
ခရီးက သုံးနာရီကြာမှာ မို့ လမ်းတစ်ဝက်မှာ အနားယူ၊ အဆာပြေ အဖျော်ယမကာနဲ့ သရေစာ လည်းကျွေးဦး မှာတဲ့လေ။ အဲဒီခရီးအတွက် လက်မှတ်က ဒေါ်လာ ၁၈၀ပေးရပါတယ်။ လှေပေါ်မ တက်ခင် လမ်းညွှန် Russ ကကျွန်မတို့ကို အရေးပေါ် သင်တန်းပေးပါတယ်။ Raftရဲ့ ဘောင်ပေါ် မှာထိုင်တဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ အထက်ပိုင်းကို အတွင်းဘက် အားပြုထားရမယ် တဲ့။ ရေစီးကြမ်းတဲ့နေရာ ရောက် ခါနီးကျရင် ရေထဲပြုတ်မကျအောင် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်မှာ ရှိတဲ့ လှေရဲ့နံရံနဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကြမ်းခင်း ကြားထဲမှာ ဦးထိပ်ထိုးပြီး ကျားကန်ထားရမယ်လို့ ညွှန်ကြားပါ တယ်။

အကယ်၍ ပြုတ်ကျခဲ့သည်ရှိသော် အသက်ကယ်အင်္ကျီဝတ်ထားတာကြောင် ရေပေးမှာပေါ်နေမှာ ပါ။ အဲလိုဖြစ်ခဲ့ရင် အလိုက်သင့်ပက်လက်အနေအထား ဖြစ်အောင်နေပါ။ ဒါမှကယ်သူအနေနဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ ကယ်လို့ ရမယ်ပေါ့။ တချို့က ကြောက်လန့်ပြီး ဆွဲမိဆွဲရာ ဆွဲတော့ လှေဝမ်း ရဲ့ အောက်ဘက် ရောက် သွားပြီး ကယ်ဖို့ခက်တဲ့အတွက် အသက်န္တရာယ်ရှိပါတယ်တဲ့။
သူသင်တန်းပေး ပါမှ သည်းထိတ်ရင်ဖိုဖြစ်ရတော့တယ်။ ရေနစ်သူက ကျူပင်တောင်အားကိုးပြုပြီး ဆွဲသေးတာ ပဲ။ ကိုယ်ဖြစ်ခဲ့သော် လန့်ဖျပ်ပြီး ဆွဲမိဆွဲရာ ဆွဲမိရင်အခက်ပေါ့နော်။ ကျွန်မက စိုးထိတ် စွာနဲ့ဂယ်ရီ မျက်နှာ လှမ်းကြည့်တော့...
"စိတ်မပူပါနဲ့ မာမီ၊ ကျွန်တော် မာမီကို အထူးထားပြီး ဂရုစိုက်မှာပါ။ ဘာအန္တရာယ်မှမဖြစ်စေ ရပါဘူး"ပြော တာကြောင့် စိတ်အားတော့ ရှိသွားရတယ်ပေါ့။
Raft ပေါ် တက်ခါနီး မှာ သမီးကေသီက "တစ်ခုခုများ ဖြစ်လိုက်ရင်တော့ မာမီ့သမီးတွေက နင့် ကြောင့်ဆိုပြီး သမီးကို လာသတ်ကြမှာ သိလား"တဲ့။

ကြောက်ရတဲ့အထဲ သူ့အပြောကြောင့် ကျွန်မမှာ ပြုံးရပါသေးတယ်။ Raftပေါ်ထိုင်မိကြတော့ ကိုယ့် ဟာကိုယ် အားပေးရတော့တာပဲ။ အန္တရာယ်ဆိုတာ Rafting လုပ်မှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကားမောင်း ရင်း၊ လေယာဉ်ပျံစီးရင်းလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ သေနေ့စေ့ရင် အိပ်ရင်းတောင် သေနိုင်တာပဲလို့ အကြောက်ပြေ တွေး ရသေးတယ်ပေါ့။ ဒါ့အပြင် ရတနာသုံးပါးကို ယုံကြည်အားထားစိတ်ကလည်း စွမ်းသတ္တိ ရစေတာအမှန်ပါပဲ။
လှေထွက်စ မှာတော့ ရေစီးက မဆိုးသေးပါဘူး။ ဘေးဝန်းကျင် လောကြီးထဲက ငှက်မြည်သံလေး တွေ လည်းကြားရ၊ လေလေးကလည်း အေးမြမြမို့ စိတ်ထဲက ဘုရားစာရွတ်ရင်း သဘာဝအလှမှာ ကြည်နူးလို့။ Russက ရှေ့ မှာ ရေစီးကြမ်းတော့မယ်နော်၊ သတိထားကြ၊ ညာဘက်မှာ ကျောက် ဆောင်တွေရှိတယ်။ ဘယ်ဘက် ကပ်လှော်ရမယ်။ ဒါခရီးအစတွေ့ရမဲ့ ဆင့်တစ် Class One ပဲလို့ သတိပေးပါ တယ်။ မြစ်လယ်မှာ ရေလှိုင်းဖြူဖြူကြီးတွေ တဝုန်းဝုန်းဖြစ်နေတာလည်း ကြိုပြီးမြင်နေရ ပြီလေ။

လှော်တက်ကို မြဲမြဲဆုပ်၊ စိတ်ကလည်းဘုရားတပြီး ပြင်ဆင်ထားရတာပေါ့။ မကြာပါဘူး။ ရေစီး ကြမ်းထဲရောက် သွားတာနဲ့ ဝုန်းခနဲလှေက မြောက်တက်သွားပြီး စောင်းလျက်ပြန်ကျလာတော့ ကိုယ်ကို မနည်း အတွင်းဘက် အားပြုပြီး လွင့်မကျအောင်ကြိုးစားရတာ သည်းထိတ်ရင်ဖို ပါပဲ။ မျက်နှာချင်း ဆိုင်မှာထိုင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့မြေး ခန့်စန္ဒီက တကယ်အားကိုးရတာပါ။ သူ့လက်ကလေး တစ်ဖက်နဲ့ အဘွားကို အားကုန် လှမ်းဆွဲထားလေရဲ့။
Russရဲ့ ဂယ်ရီ အားကုန်လှော်နေကြတာ လှေကရေစီးကြောင့် တဝုန်းဝုန်းဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ ဘယ်တော့ လွင့်ကျမလဲ ကြောက်စိတ်နဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို လှေဝမ်းကအပေါက်ထဲ အပြတ် သွင်းပြီး မနည်းကျားကန်ထားရပါတယ်း။ ဆယ်မိနစ်လောက် အလူးအလဲဖြစ်ပြီးမှ ရေစီးကြမ်းတဲ့ Current ထဲက ထွက်လို့ ရပါတော့တယ်။

ကလေးတွေက ကြောက်ရကောင်းမှန်း မသိတဲ့အပြင် အပျော်လွန်လို့တောင်နေကြသေးရဲ့။ Class One အပြင် Class ဘယ်နှခုကျန်သေးလဲလို့ စိုးထိတ်စိတ်နဲ့ Russ ကိုမေးကြည့်တော့...
"အခု သွားမဲ့ခရီးက သိပ်မကြမ်းပါဘူး။ Class Two ထိပဲရှိမှာပါ။ ဒီထက်ပိုစွန့်စားလိုသူတွေအ တွက်တော့ Class Ten ထိရှိပါတယ်"တဲ့။
Class One နဲ့တောင် ကျွန်မမှာ သေချင်စော်နံနေပြီ။ Class Ten ဆိုရင်တော့ အသက် ဘယ်က ထွက်လိုက်မှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး။ အဲလို ရေစီးကြမ်းတဲ့ နေရာတွေက မနည်းပါဘူး။ Class One အမျိုးအစားတင် နောျက်ထပ်လေးငါးခါ ကြုံလိုက်ရတော့ နည်းနည်းကျင့်သား ရသွားပြီး လှေစောင်းတော့မယ်ဆိုတာနဲ့ အားကုန်ကျားကန်ထားပေရော့ပဲ။ အကျင့်သားလေး ရလာ တော့လှော်တက် ကိုလည်း ဘယ်လိုလှော်ရတယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်လာပါတယ်။ အကြောက် လည်းပြေစပြုလာပြီပေါ့။

ဒါကြောင့် ဘာမဆို အလေ့အကျင့်လုပ်လိုက်ရင် လုပ်နိုင်သွားကြတာမျိုးပါပဲနော်။ ထွက်လာပြီး တစ်နာရီခွဲ ကြာတော့ Russက ရေလယ်မှာ ၁၅ပေလောက်မြင့် တဲ့ ကျောက်ဆောင်ကြီး တစ်ခုရှိတဲ့ နေရာ မှာလှေရပ်ကြမယ်။ တောင်ထိပ်တက်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ကြမယ်။ နေ့လယ်စာစားရင်း ခေတ္တ အနားယူကြမယ် လို့ စီစဉ်လေရဲ့။
အနားယူ စားသောက်ပြီးကြလို့ ပြန်လည်းထွက်လာရော Class Two နေရာတောင်မရောက်သေး ဘူး၊ လှိုင်းတွေ တဝုန်းဝုန်းဖြစ်နေ တာ အဝေးက လှမ်းမြင်နေရပါပြီ။ ကျွန်မတို့ရှေ့က သွားနှင့်တဲ့ လှေလေး ဝုန်းဆိုရေလှိုင်း ထဲမှာ မြောက်တက်သွားပြီး လူတစ်ယောက်လွင့်စဉ်ကျသွားပါလေရော။ အားလုံးက "ဟယ်" ခနဲ လန့်အော်မိကြတာပေါ့။ နဂိုကတည်းက စိုးထိတ်နေတဲ့ ကျွန်မ အသက်ရှူ ရပ်သွား သလားတောင် အောက်မေ့ရပါတယ်။

ဂယ်ရီ က "မကြောက်နဲ့မာမီ၊ သူတို့ သတိမထားလိုက်လို့ ဖြစ်သွားတာနေမှာပါ။ မြဲမြဲသာ ကျားကန် ထားပြီးတော့ ကိုယ် အထက်ပိုင်းကို အတွင်းဘက် အားပြုထား၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"တဲ့။
အသက်ကယ် အင်္ကျီကြောင့် ကျသွားတဲ့သူ ရေပေါ်မှာ ပေါ်နေလို့ တော်ပါသေးရဲ့။ သူတို့လှေပေါ် က တစ်ယောက် ခုန်ချပြီးသွားဆယ်တာ တွေ့ရပါတယ်။ လှိုင်းလုံးတွေကြားထဲမှာ ပျောက်သွား လိုက်ပေါ် လာလိုက် ဖြစ်နေတာမို့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ကြောက်တဲ့စိတ်အသာထားပြီး အဲဒီလူ အသက် ရှင်ပါစေ ဆုတောင်း လိုက်ရတာ။ တော်ပါသေးရဲ့၊ လှေပေါ်နှစ်ယောက်စလုံး ပြန်ရောက်သွားမှ ကျွန်မလည်း အသက်ရှူဖြစ်တော့ တယ်။
အသက်ရှူခိုက်ကလေးအတွင်း မှာပဲ ကျွန်မတို့လှေ Class Two ရေစီးကြမ်း ထဲရောက် သွားတော့ ရေစီးအား က သန်လိုက်တာ။ ဘီလူးသဘက် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်က လှေကိုတအား ကိုင်ပေါက်လိုက် တဲ့အတိုင်း မြောက်တက်သွားပြီး ပြန်ကျလာတော့ အရှိန်နဲက ပတ်ချာလည် သွားလိုက်တာ ဦးတည်တဲ့ဘက် မဟုတ်ဘဲ လာခဲ့တဲ့လမ်း ပြန်ရောက်နေတယ်လေ။

ကလေးတွေရော၊ သမီးကေသီရော တအားအော်လိုက်ကြတာ ကျွန်မမြေး ခန့်စန္ဒီက အဘွား လက်ကို အတင်း ဖိဆွဲထားပေး လို့ ဘာမှမဖြစ်တာနော်။ ဂယ်ရီရော Russ ရော တအားကျုံပြီး လှော်ကြရတာ လှေက ဘယ်ညာ တိမ်းစောင်းရုံတင် မကဘူး။ တစ်ချီတစ်ချီ လှိုင်းအောက် ရောက်သွားလို့ ရေတွေလည်း ရွှွှဲရွှဲစိုပေါ့။ သမ္ဗုဒ္ဓေဂါထာတော် လည်း စိတ်ထဲက ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန် ရွတ်လိုက်ရတာ ဘယ်နှခေါက်ရောက်လည်း မသိတော့ပါဘူး။
    အဲဒီလို ရေစီးကြမ်းနေရာတွေ လေး ငါးခါမက ကျော်လွှားခဲ့ကြရတာပါ။ တချို့နေရာတွေ မှာ ကျောက်စွန်းတွေ က ရှိနေတော့ မြောက်တက်ပြီး ပြန်အကျမှာ လှေနဲ့ ကျောက်ဆောင်စွန်းထိဖို့ သီသီလေး လွတ်ခဲ့ရတာလည်း ရှိရဲ့။ တကယ့်မှ သည်းထိတ်ရင်ဖို ခရီးကြမ်းတစ်ခုပါပဲ။ ရတနာသုံးပါး ဂုဏ်ကျေးဇူး နဲ့ ဘေးမသီရန်မခ ပြန်ရောက်ကြတာအတွက် ကျေးဇူးတင်ရပါ သေးတယ်။

    အပြန်ခရီး မှာ ကျွန်မက ' နေပါဦး အခုလို Rafting ခရီးမှာ အဖိတ်အစဉ် အသေအပျောက် များ မရှိဘူးလား ' လို့ လမ်းညွှန် Russ ကို စပ်စုကြည့်တော့...
    'ဟာ...ရှိတာပေါ့၊  Class Two  လောက် သွားတာမျိုးက ရှိခဲ့ပါတယ်။ Class Ten ထိသွားတဲ့ သူတွေတော့ အန္တရာယ်ကြီး ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကတောင် Class Seven ထဲမှာ လူနှစ်ယောက် သေသွားသေးတယ်' တဲ့။
    ပြန်ခဲ့ပြီးမှ မေးဖြစ်လို့ တော်ပါသေးရဲ့။ အသက် ၇၀ ကျော်မှ စာရေးချင်းတဲ့ဇောနဲ့ စိန်ခေ ါ် ရတဲ့ စွန့်စားမှု လုပ်ဖြစ်တာကို တွေးရင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြုံးမိပါတယ်။ ဂယ်ရီရဲ့ ဒုတိယခရီးစဉ်နဲ့ ကျွန်မတိုက မိသားစု ငါးယောက် ကရေးဘီယန်ပင်လယ်ထဲ မှာ ရှိတဲ့ ဗာဂျင်ကျွန်းစုတွေကို သွားလည်းကြဖို့ Paradise ဆိုတဲ့ အပျော်စီး သင်္ဘောကြီးနဲ့ ခရီးထွက်ဖြစ်ကြပြန်ပါရော။
    သင်္ဘောခရီး ဆိုတော့ မမောရဘဲ အပန်းလည်းပြေ၊ ကြည်နူးပျော်ရွှင်စရာလည်း ကောင်း ပါတယ်။ ကရေးဘီးယန်ပင်လယ် ရဲ့ အလှကတော့ စားဖွဲ့မကုန်နိုင်အောင်ပါပဲ။ ကျွန်မတို့ ခရီးစဉ် တစ်ပတ်မှာ San Juan, Tortola, St. Thomas, St. Croix Puetro Rico နဲ့ Virgin Gorda စတဲ့ ကျွန်းတွေ ရောက်ခဲ့ရတဲ့အထဲမှာ Virgin Gorda ကျွန်းကတော့ မမေ့နိုင် ဖွယ်ရာလို့ ဆိုရမှာပါ။

    ဒီကျွန်းက တစ်ချိန်က မီးတောင်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ နေရာတဲ့လေ။ နှစ်ပေါင်း ကြာမြင့်စွာ ဒီနေရာမှာ မီးတောင်ပေါက်ကွဲခဲ့ တာကြောင့် အိမ်တစ်လုံးစာလောက်ရှိတဲ့ ကျောက်တုံး ကျောက်ခဲကြီးတွေ အထပ်လိုက်၊ အထပ်လိုက်၊ ပင်လယ်ထဲမှာ စုပုံနေတာ အံ့မခန်းပါပဲ။ ပင်လယ် ကမ်းခြေမှာ လည်း ကျောက်ဂူကြီးတွေ ဖြစ်ကျန်ခဲ့လို့ တစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ Devil's Bay ကမ်းခြေကို သွားဖို့ အဲဒီကျောက်ဂူကြီးတွေ ထဲကို ခဲယဉ်စွာ ဖြတ်ရသေးတယ်လေ။
    တချို့နေရာ မှာ လူတစ်ကိုယ်စာ မဆံ့လို တစ်ယောက်ချင်း ဂူပေါက်၀ ကျဉ်းကျဉ်း လေးထဲမှာ ဝမ်းလျားထိုး ဝင်ရတာ နဲ့ တချို့နေရာကျ ချောက်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ လက်ကိုင်တန်း တစ်ဖက်တည်းရှိတဲ့ ကြိုးတံတား ကျဉ်းကျဉ်းလေးပေါ်လည်း ဘုရားတပြီး လျှောက်ခဲ့ရပါ သေးတယ်။

    ပထမခရီးစဉ်က ပြန်လာတော့ White Rafting  လုပ်ခဲ့တဲ့ သည်းထိတ်ရင်ဖိုဇာတ်လမ်းကို သားရွှေစင်ကို ပြောပြမိပါတယ်။ 'မာမီနော်... လူငယ်တွေနဲ့ ပြိုင်ပြီး စွန့်စားခန်းတွေ လုပ်မနေနဲ့၊ ကိုယ့် အသက်လည်း ပြန်ကြည့်ဦး' နဲ့ ဆူခံထိပါရော။ ဟော... အခု ဒီမှာ အမေ ကကြိုးတန်း လျှောက်နေ ရပြန်ပြီလို့ တွေးရင်း တစ်ယောက်တည်း ပြုံးမိပါသေးရဲ့။ ဒီအတွေ့အကြုံကိုသား ဆူမှာစိုး လို့ ပြန်မပြောရဲပါဘူး။
    ဒီလိုနဲ့ ဇွန်လကုန်မှာ သင်္ဘောခရီးက ပြန်ရောက်တာနဲ့ ပါလားတဲ့ အဝတ်ဟောင်း တွေလျှော်ဟယ်နဲ့ တစ်ရက် နှစ်ရက် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲ နယူးယောက်က ဖုန်းဆက်လာပါတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ညီအစ်မလို ချစ်တဲ့ မရွှေဥ ဆုံးသွားပြီတဲ့။ အခုပဲ သိမ်းလိုက်တဲ့ ခရီးဆောင်သေတ္တာကို ပြန်ထုတ်ပြီး အသုဘအမီ နောက်တစ်နေ့ ထွက်မဲ့လေယာဉ်နဲ့ လိုက်သွားရပြန်ပါရော။

    အပြောင်းအလဲ မြန်လှတဲ့ လူ့ဘဝနိယာမ အစိုးမရခြင်းတွေများ ဘယ်လောက် တရား ရစရာ ကောင်းလိုက်ပါသလဲနော်။ အပျော်ခရီးက ပြန်လာလို့ အိမ်မှာ နွေးအောင်တောင် မ နေရသေးဘူး။ ဟော... အခု မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရလို့ ကြေကွဲရတဲ့ မျက်ရည် ခရီးဆက်ရပြန်ပြီလေ။ ' အပျော်ဆိုတာလည်း ခေတ္တခဏ ' ညအချိန် ကြယ်ပွင့်လေးတွေ လင်းလက် လာရာက အရုဏ်ဦးရောက်တာနဲ့ ရုတ်ခြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြ သလိုပါပဲ။ ပူဆွေးစရာ ကြုံတာနဲ့ အပျော်တွေ လွင့်ပြယ်သွားရတော့ပါတယ်။
    မိတ်ဆွေ မရွှေဥမိသားစုနဲ့အတူ ယူကျုံးမရ ပူဆွေးရခြင်းတွေ ခွဲဝေခံစားရင်း ရက်လည်ပြီး နောက်တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ ဖလော်ရီဒါ ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ ရင်ထဲမှာ နာကျင်ခြင်းနဲ့အတူ ဘယ်တော့မှ အစားထိုးဖြည့်လို့မရတဲ့ ကွက်လပ်ကြီးတစ်ခုလို လစ်ဟာပြီး နေပါတော့တယ်။

    ကျွန်မအတွက် ၁၉၉၇ ခုနှစ်ကတော့ အထူးခရီးများရသောနှစ်လို့ ပြောရမယ် ထင်ပါရဲ့။ အိမ်မှာ နှစ်ပတ်လောက် နားပြီးတာနဲ့ မော်စကိုက သားကိုရွှေစင်ဆီ သွားဖို့ ပြင်ရင်ပြန်ပါရော။ မော်စကိုကို ပထမတစ်ခေါက် လာရမယ် ဆိုတုန်းက ဗဟုသုတ နည်းပါးစွာနဲ့ ကွန်မြူနစ် တိုင်းပြည်မြို့တော်မို့ ဘာမှကြည့်စရာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလိုက ထင်ခဲ့တာ။ ဇာဘုရင်တွေ လက်ထက်က စပြီး မင်း အဆက်ဆက် ပြောင်းလဲခဲ့တဲ့ ခေတ်အဆက်ဆက် ရာဇဝင်မြောက် ကြီးကျယ် ခမ်းနားလှတဲ့ နန်းတော်ကြီးတွေ နဲ့တကွ ရုပ်တုတွေ၊ ပန်းခြံတွေ၊ ရင်ပြင်တွေ၊ ဘုရားရှိခိုကျောင်းကြီးတွေ၊ ပြတိုက်တွေ တစ်သက်လုံး ထိုင်ကြည့်တောင် ကုန်နိုင်ဖွယ်မရှိအောင် များပြားလှတာတွေ တွေ့ရမှ အံ့သြ ကုန်နိုင်ဖွယ် ဖြစ်ရတော့တာပါပဲ။
ကရင်မလင်နန်းတော် ရဲ့ ရင်ပြင်နီကအစ မော်စကိုမြို့မှာ ရှိရှိသမျှ ရာဇဝင်ရှိ အထင်ကရ နေရာတွေ အပြင် စိန်ပီတာဘခဒ်မြို့က နန်းတော်ကြီးတွေအထိ သားကိုရွှေစင်က တကူးတက လိုက်ပို့ပေးတာ မို့စာရေးသူ ကျွန်မအတွက် ဆောင်းပါးများစွာ ရေးဖို့မှာအတွေ့အကြုံစုံအောင် ရခဲ့တဲ့အထဲမှာ မမေ့နိုင်အောင် ရင်ထဲစွဲစွဲလမ်းလမ်းဖြစ်ခဲ့တဲ့ နေရာတစ်ခုကတော့ မော်စကိုမြစ်ဘေးမှာ တည်ရှိတဲ့ Novadevichy သင်္ချိုင်း ပါပဲ။

ရှရှားလူမျိုးတွေ ဟာ သူတို့နိုင်ငံ၊ ဘုရင်နဲ့တကွ မှူးမတ်သေနာပတိနဲ့ ရဟန်းတော်များ အပြင် နိုင်ငံတော်ခေါင်းဆောင်ကြီးတွေ၊ တိုင်းပြည်အတွက် အသက်ပေးသွားကြတဲ့ အာဇာနည် စစ်သည် တော်တွေ၊ တိုင်းပြည်ကို ထူးချွန်စွာအကျိုးပြုခဲ့တဲ့ သိပ္ပံပညာရှင်တွေနဲ့တကွ စာပေ၊ ရုပ်ရှင်၊ ပြဇာတ်၊ ပန်းချီ၊ ပန်းပုစတဲ့ အနုပညာရှင်တွေပါ အားလုံးကို တန်ဖိုးထားပြီး ကွယ်လွန်ပြီး တဲ့တိုင် သူတို့ နာမည်တွေ ပျောက်ဆုံးတိမ်ကော မသွားအောင် တလေးတစား ဂုဏ်ပြုထိန်းသိမ်းထားခြင်း ပါပဲ။
ဒီသင်္ချိုင်း ထဲမှာ ကိုယ့်စွမ်းအား၊ ကိုယ့်အနုပညာ၊ ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ တိုင်းပြည်ကို အကျိုးပြုခဲ့ တဲ့ရာဇဝင် ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များရဲ့ ဂူများကို တွေ့ရတော့ သူတို့ရဲ့ တန်ဖိုးထားလေးစားတတ်တဲ့ စိတ်ကို သာဓု အခါခါ ခေါ်မိပါတယ်။
အဲဒီလို ကျွန်မနေရာစုံရောက်ရတဲ့အပြင် ကံကောင်းထောက်မချင်တော့ ကြုံကြိုက်ရခဲ့သမျှ မော်စကိုမြို့ရဲ့ ၈၅၀နှစ်မြောက်မွေးနေ့ပွဲတော်နဲ့ သွားတိုးလေရဲ့။ စက်တင်ဘာလ ၅ရက်နေ့က စပြီး သုံးရက်တိုင်တိင် လူဦးရေ ၁၂သန်းရှိတဲ့ မော်စကိုမြို့လုံးကျွတ် ကျင်းပတဲ့ပွဲပါ။ ဒေါ်လာသန်း ပေါင်း၅၀အကုန်အကျခံထားတဲ့ ပွဲတော်ကြီးမို့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပုံက စာဖွဲ့မကုန်ပါဘဲ။

တစ်မြို့လုံး လမ်းတွေပိတ်ပြီး လူပေါင်းသိန်းချီ ပါဝင်တဲ့ Parade ကမြိုကတော်ခန်းမကစပြီး လှည့် မှာမို့ လာကြည့်သူတွေလည်း ကြိတ်ကြိတ်တိုးပေါ့။ ပွဲမစခင် တစ်ပတ်လောက်ကတည်းက ရွာနေတဲ့မိုးကြောင့် ပွဲပျက်တော့မှာပဲလို့ ကျွန်မက တွေးပူနေမိသေးတာ။ ပွဲတော်ရက်တစ်ခုလုံး ကောင်းကင်က ကြည်လင်ပြီး နေကသာလို့ စွေနေတဲ့မိုး ဘယ်ရောက်သွားမှန်းတောင် မသိပါ ဘူး။
သိပ္ပံထွန်းကားတဲ့ တိုင်းပြည်ကျတော့ ဟန်ကိုကျလို့။ ရွာမဲ့မိုးတွေကို Cloud Seedingလို့ခေါ်တဲ့ အတတ်ပညာ နဲ့ ဖယ်ရှားထားတာတဲ့လေ။ မိုးလေဝသ ကောင်းအောင်စောင့်ပြီး လုပ်ပေး ဖို့ လေယာဉ်တစ်စင်း ကို ကောင်းကင်ပေါ် တင်ပြီး သီးသန့်တာဝန်ပေးထားရတာမို့ ဒေါ်လာငါးသိန်း ကုန်ကျသေးတာ တဲ့။ ခုမှပဲ ကျွန်မလည်း အထူးအဆန်းတွေ မြင်ဖူး ကြားဖူးရတော့တယ်။

ဒီလိုနဲ့ မော်စကိုမှာ လည်ပတ်လို့မဆုံး၊ လေ့လာလို့မဆုံးနဲ့ အချိန်တွေ မလောက်နိုင်ဖြစ်ရတဲ့ အထဲက ပြန်ရဖို့ရက်တောင် ကပ်နေပါပြီ။ တစ်နေ့ အမေရိကားက သမီးကြီးကေခိုင် ဖုန်းဆက်လာ ပါရော။
"မာမီ ဘယ်နေ့ပြန်ရောက်မှာလဲ၊ ကိုကိုက မေးခိုင်းနေတယ်။ သူ့ကုမ္ပဏီဖွင့်ပွဲလုပ်ဖို့ မာမီပြန်အ လာကိုစောင့်နေ ရတာတဲ့"
ကဲ...အဲဒါပဲကြည့်ပါတော့နော်။ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ဘဝ။ ဒီခရီးကမပြီးသေးဘူး။ နောက်ခရီးတစ်ခု ကစောင့်နေပြန်ပါပြီ။ ခွဲဝေရခက်တဲ့ အချိန်တွေ မလောက်နိုင်လို့သာ စိတ်မောရပေမယ့် သားသမီး တွေရဲ့အလိုကိုဖြည့်ဆည်းချင်တဲ့ ဆန္ဒကစောနေတာမို့ စိတ်မောပေမဲ့ လူကမမောဘဲ ကြည်နူးကျေ နပ် ရပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ခုနစ်နှစ် က အမေရိကားမှာ စီးပွားရေးကပ်ဆိုက်နေတဲ့အချိန် လုပ်ငန်းရှင်တွေ ကျဆုံးနေ တော့ သားကြီး ခင်မောင်ဝင်းခန့်က အရှုံးပေါ်နေတဲ့ လက်ရှိကုမ္ပဏီရဲ့ တစ်ဝက်ကို ခွဲဝေပြီးဝယ် ယူလိုက်ပါတယ်။ အချိန်အခါနဲ့ အခြေအနေ မပေးမှန်း သိလျက်နဲ့ စွန့်စားပြီးလုပ်ရတာမို့ ကြိုး စား အားထုတ်မှုတော့ နှစ်ဆ တိုးရုန်းကန် လှုပ်ရှားရတယ်ပေါ့။ ကျွန်မလည်း သူတို့အတွက် စိတ်ပူ လို့ဆုတောင်းလိုက်ရတာအမော။ သား ကတော့ အားပေးပါရဲ့။

"မာမီ စိတ်ပူမနေပါနဲ့။ပိုင်ဆိုင်သမျှ အားလုံးကုန်သွားလည်း လုပ်စားစရာ သားမှာပညာကျန်နေ သေးတာပဲ။ ဒါ့အပြင် ရလိုက်တဲ့ အတွေ့အကြုံအမြတ်အစွန်းတွေလည်း ရှိဦးမှာလေ"တဲ့။
သားပြောတာလည်း အမှန်ပါပဲ။ ကံကောင်းထောက်မဖို့ ထိုင်စောင့်နေမဲ့အစား အခွင့်သာခိုက် ရှိသ မျှကိုယ့် အရည်အချင်း အားကုန်ထုတ်ပြီး ထုတ်ယူရမှာပါပဲ။ နိုင်ရင်လည်းနိုင်၊ ရှုံးရင်လည်းရှုံး၊ အရှုံး ကိုကြောက်နေ လို့ကတော့ ဘာမှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ပါဘူး။ သားတို့ တစ်မိသားစုလုံး သုံးနှစ် လောက်အလူးအလဲ ရုန်းကန် လိုက်ပြီးမှ ကိုမ္ပဏီက စီးပွားရေး အဆင်ပြေစပြုလာတာပါ။ ခုနစ်နှစ် ရှိတော့စက်မှုဇုန်မှာ ကိုယ်ပိုင် စက်ရုံကြီးတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်တဲ့အထိ အောင်မြင်လာတာမို့ ကြိုးစားရကျိုး၊ စွန့်စားရကျိုးနပ်တယ် ဆိုပါတော့။

ဒီတစ်ခေါက် ရှီကာဂို သွားရတဲ့ခရီးကတော့ သားရဲ့အလုပ်ရုံသစ် ဖွင့်ပွဲအတွက် ဂုဏ်ယူစရာတစ် ခုအပြင် ဒုတိယမြေး ခန့်ညီညီ ရဲ့ဇနီး မီးရှယ်လ်တို့က သမီးဦးလေး ခန့်ဒေဝီကို ဖွားသန့်စင်တာနဲ့ တိုက်နေတာမို့ ကျွန်မ ရဲ့ပထမဆုံးမြစ်ဦး ရဲ့ ကင်ပွန်းတပ်ပွဲပါ ဆင်နွှဲရမှာဆိုတော့ ကျေနပ်ကြည်နူး မဆုံးပေါ့။
ရှီကာဂို မှာ ရှိနေဆဲ တစ်ညနေ မော်စကိုက သားကိုရွှေစင် ဖုန်းဆက်လာပါတယ်။ သားမြန်မာပြည် ကိုနုဝင်ဘာ၁၀ ရက်နေ့အရောက်သွားဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ မာမီလိုက်မယ်ဆိုရင် နိုင်ဝင်ဘာလ ၆ရက်နေ့ အရောက်ရန်ကုန်ကိုလာခဲ့၊ ဟိုမှာဆုံကြပြီး အတူလည်ရအောင်တဲ့။
မမျှောလင့်တဲ့ သတင်းကောင်းကြားရတော့ ကျွန်မထခုန်မတက် ဝမ်းသာသွားတော့တာပဲ။ ကုသိုလ် ကံကောင်းတဲ့အလှည့်လေးတွေ ကြုံရတော့လည်း ဒီလိုပါပဲ။ တစ်ခုပြီးတစ်ခုဆက်တိုက် မထင်မှတ် တာတွေဖြစ် လာတတ်တာပဲနော်။ ဖုန်းချပြီးတာနဲ့ မိနစ်မဆိုင်း ကျွန်မသားရွှေစင် နဲ့အတူ မြန်မာ ပြည်ပြန် လာမဲ့အကြောင်း ဝမ်းသာအားရနဲ့ သားကြီးဝင်းခန့်ကိုပြေးကြွားတော့ သူပါလိုက် ချင် တယ်ဖြစ်ပါရော။

သားကြီးခမျာ စာသင်ဖို့ ၁၈နှစ်သားကတည်းက အမိမြေက ခွဲလာခဲ့ရတာအခုဆို ၃၆နှစ်ကြာမျှ ရှိနေပြီဆိုတော့ ပြန်ချင်ပေမယ်ပေါ့။ ခက်တာက အခုပဲ စက်ရုံသစ်ဖွင့်ထားတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေး တာမို့ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ ကိစ္စတွေက ရှိနေဆဲလေ။ သားကိုရွှေစင်ကလည်း ခွင့်ရက်က ပြောင်းလို့ မရတာကြောင့် အစ်ကိုနဲ့ ရက်တိုက်လို့ မရပြန်ဘူး။
ပထမအစီအစဉ်က ကျွန်မ နိုင်ဝင်ဘာ ၄ရက်နေ့ဒီကထွက်၊ ရန်ကုန်ကို ၆ရက်နေ့ရောက်၊ သားနဲ့ ၁၀ရက်နေ့မှာ ဆုံကြပြီး အတူလျှောက်လည်၊ သားက ၂၂ရက်နေ့ မော်စကိုပြန်ပြီး ကျွန်မက လကုန်ထိ ဆက်နေ မယ်ပေါ့။ အခုကျ သူတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ရက်ညှိမရတာနဲ့ သားကြီး ထွက်လာနိုင်တဲ့ ဒီဇင်ဘာ ၁ရက်နေ့အထိ ဆက်စောင့်၊ သားရောက်လာတော့ သုံးပတ် အတူလည် ကြပြီးမှ အတူပြန် မှာကြောင့် စုစုပေါင်းခြောက်ပတ်ကြာ နေခွင့်ရသွားတာမို့ စူဠလိပ် ရေထဲလွှတ်တဲ့ အတိုင်းပျော်မဆုံးဖြစ် သွားတော့တာပါ။

မြန်မာပြည်ကို လေးနှစ်ကြာမှ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ရောက်ရတာမို့ ကျွန်မအတွက် နေ့စဉ် အပျော် ရက်များဖြစ်နေတော့တာပဲ။ သားနဲ့အတူ ပုဂံနဲ့မန္တလေး၊ စစ်ကိုင်းကိုလည်း ၁၂ရက် အတွင်း ရောက်အောင်သွားလိုက်ကြသေးတယ်။ သားလတ် ကိုရွှေစင်ပြန်ပြီးတော့ သားကြီးဝင်းနဲ့အတူ ငယ်ရွယ် စဉ် ကလေးဘဝကတည်းက မြန်မာပြည်ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ မြေး အကြီးဆုံး ခန့်ကိုကို လည်းပါလာတာ မို့ သူတို့သားအဖနှစ်ယောက်ကို ဧည့်ကြိုလုပ်ရင်း ရန်ကုန်၊ ပုဂံ၊ ပုပ္ပါး၊ မန္တလေး၊ စစ်ကိုင်း၊ အင်းလေး၊ တောင်ကြီးထိ လိုက်ပို့ရပါတယ်။
၃၆နှစ်ကြာ ကွဲကွာနေတဲ့ ဆွေမျိုးတွေက ဟိုတုန်းက "ဝင်းလေး"နဲ့ ချစ်စနိုးခေါ်ကြတဲ့ သူငယ်လေး ကိုအခု ဆံပင် အဖြူအဖွေးသားနဲ့ ငါးဆယ်ကျော် အဘိုးကြီးအဖြစ်မြင်ကြရတော့ မမှတ်မိဘဲ တအံ့ တသြဖြစ်လို့ ။ နှစ်တွေပြောင်း သလို ရုပ်ဆင်းအသွင်ကလည်း ပြောင်းပေမဲ့ နှလုံးသားထဲက မြန်မာ ပြည်သားဆိုတဲ့ ဇာတိစိတ် ကတော့ မပြောင်းလဲပါဘူး။

၁၉၉၇ခု တစ်နှလုံး ခရီးတွေများပြီး မနားရတာနဲ့ ခုရောက်လာတဲ့ ၁၉၈၈ခုနှစ်ဦးမှာ အိမ်မှာ ခေတ္တ အနား ယူရင်း မျက်စိခွဲဖို့ကိစ္စရှိတာကို လုပ်ဖို့ဆရာဝန်နဲ့ ရက်ချိန်းယူထား ပါတယ်။ နှစ်သစ်န့ အတူ ရောက်လာ တဲ့သတင်းကောင်းတစ်ခုက သားကိုရွှေစင် မော်စကိုက တာဝန်နှစ်စေ့ လို့ မိုရိုကိုနိုင်ငံ ကိုပြောင်းရမယ် ဆိုတာပါပဲ။ မတ်လကျရင် ဝါရှင်တန်ကိုပြန်လာပြီး အောက်တိုဘမှာ မိုရိုကိုကို သွားရမှာတဲ့လေ။
သြဘစ်ထဲမှာ နက္ခတ်တာရာတွေ တစ်ခုနဲ့တစ်ခုနီးလာလိုက်၊ ဝေးသွားလိုက်ဖြစ်သလို ကျွန်မဘ၀ မှာလည်းသားသမီးတွေနဲ့ နီးလိုက်၊ ဝေးလိုက် သံသရာလည်နေတာပါပဲ။ အခုလည်း မျက်စိခွဲရ မဲ့ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၁ရက်မတိုင်မီ ကျွန်မကို အနီးကပ်ပြုစုဖို့ဆိုပြီး သမီးထွေးသူဇာတို့ မိသားစု တစ်စု လုံး ရောက်လာကြလေရဲ့။ သူတို့ကသာ ပူစရာမရှိ ရှာကြံပူပြီးရောက်လာကြတာ။ ဒီမှာ မျက် စီခွဲတာလောက် က ထမင်းစားရေသောက်ပါပဲ။

ခွဲမဲ့မနက်စောစောမှာ ဆေးရုံရောက်အောင်သွား၊ လိုအပ်တဲ့ြပ်ငဆင်မှုတွေလုပ်၊ မျက်စိကို ဆေးမျိုး စုံခတ်၊ ခုနစ်နာရီခွဲမှာ ခွဲခန်းထဲဝင်၊ လေဆာနဲ့တိမ်ကိုဖယ်ထုတ်၊ ပါဝါပါတဲ့ Lensတစ်ခါတည်းထည့်၊ ပြန်ချူပ်၊ ၄၅မိနစ် ဆို အားလုံးသောကိစ္စပြီးပါလေရာ။
နေ့လယ် မွန်းမတည့်မီ အိမ်ပြန်ဆင်းလို့ ရနေပါပြီ။ တစ်ပတ်လောက်အားစိုက်ပြီး စာမဖတ်နိုင် သေးတာက လွဲရင် တီဗွီ လည်းကြည့်လို့ရ၊ ကားလည်းမောင်းလို့ရ၊ အလေးအပင်မ မရတာတစ်ခုပဲ ဂရုစိုက်ရှောင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
ဒီနှစ်ထဲမှာတော့ ကျွန်မ အခွဲအစိတ်တွေနဲ့ အကျိုးပေးလေရဲ့။ မျက်စိက ပြီးတော့ သွားတွေက တစ်ခါ ဒုက္ခပေး လာတာကြောင့် ခွဲရစိတ်ရ၊ နုတ်ရ၊ အသစ်စိုက်ရ၊ အသက်ကလည်း ၇၀ကျော်နေပြီ ဆိုတော့ ကားဟောင်းကြီး တစ်ခုလို ဟိုကချို့ယွင်း၊ ဒီကချို့ယွင်းနဲ့ ဇယမ္ပိဒုက္ခောရဲ့ဒဏ်တွေ ခံစား နေရတယ် ဆိုပါတော့။ တစ်ပတ်တစ်ပတ် ဆရာဝန်ရက်ချိန်းတွေနဲ့ပဲ ဆေးခန်းမှာ အချိန်ကုန်ရင်း ပါးစပ်ထဲ ကားတစ်စီး စာ နီးပါးလောက် အရင်းအနှီးထည့်လိုက်ပြီးမှပဲ အားလုံးအဆင်ချောသွားပါ တော့တယ်။

ဒီလိုနဲ့ ဧပြီလထဲမှာ လူရင်းထဲက မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခုပေါ်လာတာနဲ့ သမီးကေခိုင်တို့ရှိရာ တက္က ဆက်ပြည်နယ် ကို သွးလိုက်ရသေးတယ်။ ပြန်လည်းလာရော ကျွန်မ မွေးနေ့နဲ့အတူ ကျရောက် လေ့ရှိတဲ့ အမေများနေ့ က ဆီးကြိုနေပြီလေ။ ဒီနှစ်မှာတော့ ကျွန်မအတွက် အထူးခြားဆုံး၊ အမွန် မြတ်ဆုံး၊ ကျေနပ်နှစ်သက်မဆုံးသော လက်ဆောင်ကောင်းတစ်ခု ရတာမို့ အမှတ်တရ ဖြစ်သော နှစ် လို့ ဆိုရမှာပါ။
မေလ ၁၀ရက်နေ့မှာ ကျရောက်တဲ့ အမေများနေ့မှာ သမီးကေသီနဲ့ မြေးနှစ်ယောက်ပါ စောစော စီးစီး နှင်းဆီပန်းတွေနဲ့ ရောက်လာပါလေရဲ့။
"ဟယ်...ပန်းတွေက လှလိုက်တာ၊ ဘုရားတင်ရမယ်"လို့ပြောတော့...
"မာမီ့အတွက် ဒီထက် ကုသိုလ်ရမဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုလည်း ပါသေးတယ်"တဲ့။

"ဟုတ်လား၊ ဘာများလဲ"ဆိုတော့ ထုံးစံအတိုင်း Surprise ဆိုပြီး စာအိတ်တစ်ခုထုတ်ပေးပါတယ်။
ခါတိုင်းနှစ်တေါလို အမေသုံးချင်ရာသုံး၊ လှူချင်ရာလှူဖို့ ချက်လက်မှတ်နဲ့ မွေးနေ့ကတ်ပြားလေး လို့ ထင်ထားတာ ဖွင့်လိုက်တာ ကတ်ပြားနဲ့ ချက်လက်မှတ်အပြင် ရန်ကုန်၊ ဘန်ကောက် နဲ့ ဟောင် ကောင် သုံးနေရာသွားဖို့ လေယာဉ်လက်မှတ် ဖြစ်နေပါရော။
မြန်မာပြည် က ပြန်ရောက်တာမှ ငါးလပဲရှိသေးတာမို့ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားဖို့ အဆင်သင့် မရှိသေးတာကြောင့် " ခုပဲ ပြန်ရောက်ခါစ ရှိသေးတယ် သမီးရယ်"လို့ပြောတော့...
"သွားကြမဲ့ အကြောင်းအရင်းကို မာမီသိရင် ဝမ်းသာမှာပါ"တဲ့လေ။
"ပြောပါဦး။ ဘာအတွက်လဲ"ဆိုမှ သမီးက အားတက်သရော စကားဆက်ပါတယ်။

"ဂယ်ရီလည်း အရှေ့တိုင်းကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး။ နောက်ပြီး ကလေးတွေက ကြီးလာ တော့အမေရဲ့ ဇာတိမြေကို စိတ်ဝင်စားလာကြပြီ မာမီရဲ့။ တစ်နေ့က ဒစ္စကာဘရီချန်နယ်လ်မှာ ကျိုက်ထီးရိုး ဘုရားပုံ ပြတော့မာမီ့မြေး ခန့်စန္ဒီက မြန်မာပြည်သွားချင်လှချည်ရဲ့နဲ့ ပူဆာတယ်။ ဒါကြောင့် သမီးက စဉ်းစားတာ၊ မာမီလည်း အသက်၇၀ကျော်ပြီ။ ကျန်းမာဆဲမို့ ခရီးဝေးသွားနိုင် သေးတာ။ သားခန့်သီဟ လည်း အခု ၁၀နှစ်ပြည့်တော့မှာ ဆိုတော့ မာမီကျန်းမာတုန်း ကုသိုလ် အတူယူရအောင် အခုမြန်မာပြည်ရောက်ခိုက် မာမီ့မြေးကို ရှင်ပြုပေးမယ် စဉ်းစားပြီး ဂယ်ရီကိုတိုင် ပင်စီစဉ်လိုက်တာ။ မာမီဝမ်းသာမှာ ဆိုတာလည်း သမီးသိတယ်လေ"တဲ့။
မထင်မှတ်တဲ့ ဒီသတင်းက ကျွန်မအတွက် တကယ့်ကို Surprise ပါပဲ။ အထူးခြားဆုံး၊ အမွန်မြတ် ဆုံးလက်ဆောင်ကောင်းတစ်ခုမို့ ကျေနပ်ကြည်နူးဝမ်းသာစိတ်နဲ့ မျက်ရည်လည်မိတဲ့ထိ ရင်ထဲမှာ ပီတိများစွာဖြစ်ရင်းသမီးရဲ့ စေတနာကို သာဓုခေါ်ဖြစ်ပါတယ်။

"နေပါဦး၊ ဂယ်ရီသဘောတူတာက ထားပါတော့။ သမီးရဲ့သားကရော ကိုရင်တကယ်ဝတ်မှာတဲ့ လား။ သေချာအောင် လည်း မေးပါဦးနော်"နဲ့ စိတ်ပူလို့ မေးကြည့်တော့သမီးက အားပါးတရရယ် ရင်းပြောပြ ပါတယ်။
"မာမီ့မြေးက တကယ်ရယ်ရတယ်သိလား"တဲ့။ "သမီးက သူနားလည်အောင် သေသေချာချာရှင်းပြ ရတာပေါ့။ ပထမဆုံး ဆံပင်ရိတ်၊ ခေါင်းတုံးတုံးရမယ် ဆိုတော့ ဟင်တဲ့။ စစချင်း နံပါတ်တစ် နဲ့တင် တော်တော် စိတ်ဓာတ်ကျ သွားပုံရတယ်။ နေ့လယ် ၁၂နာရီထိုးပြီးရင် ဘာမှမစားရဘူး။ ဒီတစ်ခါ လည်း ဟင်ခနဲ ဖြစ်ပြန်ပါရော။ နောက်ပြီး ဘောင်းဘီ၊ အင်္ကျီမဝတ်ရဘူး။ အညိုရောင်သင်္ကန်းကို ဝတ်ရမှာ။ ပြီးတော့ တီဗွီလည်း မကြည့်ရဘူး။ ကျွန်ပျူတာဂိမ်းလည်း မကစားရဘူး။ ကာတွန်းလည်း မဖတ်ရဘူး။ ဘုန်းကြီးကျောင်း မှာ သွားနေရမှာပြောတော့ ဟင်တဲ့။ ဒီတစ်ခါ ဟင်ကျ တော်တော် စိတ်ညစ်သွားသံ ပါနေပြီလေ" တဲ့။

ဒါနဲ့ ကျွန်မက သနားလို့ "သူစိတ်ပါမှ လုပ်ပါစေ သမီးရယ်။ စိတ်မပါဘဲ လုပ်ရရင် ကုသိုလ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ သမီးကို ရှင်းပြရသေးတယ်။
"မဟုတ်ပါဘူး မာမီရဲ့။ သူကကို လိုလိုလားလားနဲ့ လုပ်မယ်အာမခံတာပါ။ မယုံရင် မာမီ့မြေး ကို ခေါ်မေးကြည့်"တဲ့။
ကျွန်မတို့ စကားပြောနေဆဲ အိပ်ခန်းထဲမှာ မောင်နှမနှစ်ယောက် တီဗွီသွားကြည့်နေရာက သား ကို ခေါ်ထုတ် လာပြီး "တကယ် ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ ကိုရင်ဝတ်မှာလား"မေးကြည့်တော့...
သူစိတ်ပါလက်ပါ လိုလိုလားလားဝတ်ရင် ဘွားဘွားနဲ့ မာမီကုသိုလ်ရမှာလားနဲ့ ပြန်မေးနေလို့...
"ဘွားဘွား တို့၊ မာမီတို့ ကုသိုလ်ရတာထက် သားကိုယ်တိုင်ပြုတဲ့ ကုသိုလ်ကြောင့် သားကုသိုလ် တွေ အများကြီးရမှာ"လို့ ရှင်းပြတော့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ရင်း "သား တကယ်ဝတ်မှာပါ ဘွားဘွား ရဲ့" ပြန်ဖြေတာကြောင့် ကျွန်မမှာ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်မဆုံးပါပဲ။

ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မတို့ မိသားစုငါးယောက် သုံးပတ်အတွင်း မြန်မာပြည်ကို တတိယ အကြိမ် ရောက် ဖြစ် သွားပြန်ပါရော။ မြန်မာပြည်က မေတ္တာနဲ့ တော်စပ်ရတဲ့ မောင်၊ ညီမတွေလည်း တကယ်ကို အားကိုးရတာပါနော်။ ရောက်မဆိုက် မြေးကို ရှင်းပြုချင်တယ်ဆိုရုံနဲ့ ညီမ ဒေါ်မြင့်မြင့်ကြည် (ညွှန်မှုး-ရ/သုံး)၊ ဒေါ်ကလျာ(ကလျာမဂ္ဂဇင်း)၊ ဒေါ်လှလှ(လားရှိုး)တို့ သုံးယောက်သား ဝိုင်းဝန်း လိုက်ကြတာ ရွှေတောင်ကုန်းပဏ္ဍိတရာမကျောင်းတိုက်မှာ နေ့ချင်း ညချင်းရှင်ပြုပွဲအစီအစဉ် ဖြစ် သွားတော့တာပါပဲ။
ရန်ကုန်မှာနေတဲ့ လေးရက်အတွင်း မြေးခန့်သီဟကို ကျောင်းပို့ပြီး သင်္ကန်းတောင်းကျက်ခိုင်းရ၊ သင်္ကန်းဝတ်လေ့ကျင့်ပေးရ၊ သားကိုဝင်းငြိမ်းနဲ့ ကိုလင်း(ရွှေအမြူတေ)တို့က ဗီဒီယိုကိစ္စဝိုင်းဝန်း ကြ၊ ကျွန်မရဲ့ခန့်ခန့်ကြီးဓာတ်ပုံတိုက် ရှေးဟောင်းတပည့်တွေ ဖြစ်တဲ့ ထွန်းထွန်း၊ ကိုစံညွန့်၊ ကိုအောင်ခင်နဲ့ အသန်း တို့က ဓာတ်ပုံကိစ္စ တာဝန်ယူကြ၊ ဒေါ်တင်တင်လှနဲ့ မန္တလေး အသင်း အမှုဆောင်များက သိမ်ဆင်း လှူဖွယ်ဝတ္ထုများစွာနဲ့ ကူညီကြ။

အပြေးအလွှား နဲ့မို့ လက်လှမ်းမီရာဆွေမျိုးများနဲ့ မိတ်ဆွေတွေကို ဖိတ်ကြားရတာကြောင့် လစ်ဟာ ကျန်ခဲ့ရသူတွေလည်း အများအပြားမို့ အားနာစရာကောင်းလှပါရဲ့။ ကျွန်မတို့လာတဲ့ အစီအစဉ်ကိုက ဖုတ်ပူမီးတိုက် ဖြစ်ရတဲ့အပြင် သုံးပတ်နဲ့ သုံးနိုင်ငံ ခရီးဆက်ရမှာဖြစ်တော့ မြန်မာ ပြည်မှာ ၁၁ရက်ပဲ နေဖို့ ရက်ရပါတယ်။
ဒီအတွင်းရှင်ပြုပွဲလည်း လုပ်ရဦးမယ်။ ဂယ်ရီနဲ့ မြေးတွေကို ပုဂံနဲ့ကျွန်မရဲ့ဇာတိမြေ မန္တလေးကို လည်းပို့ရဦးမဲ့အပြင် စစ်ကိုင်းတောင်း ဝါးချက်ဆေးရုံအတွက် ဦးနှောက်နဲ့ ကျောက်ကပ်ခွဲစိတ် ပစ္စည်းများလှူဖို့လည်း တစ်ပါတည်း ယူလာခဲ့တာကြောင့် ဆရာတော်ဘုရားထံပါးအရောက် သွားလှူရဦးမှာတွေ ရှိသေးတာမို့ နေရတဲ့ ၁၁ရက်က အရာရာ သေပြေးရှင်ပြေးပဲ ဆိုပါတော့။
မြေးခန့်သီဟ ရဲ့ ရှင်ပြုအလှူပွဲလေးကတော့ ဝိုင်းဝန်းကြတဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းများရဲ့ ကျေးဇူးတရား နဲ့ကောင်းစွာ အထမြောက် အောင်မြင်သွားရတာမို့ ကျွန်မဘဝမှာ အလှူဒါနအတွက် ဆန္ဒပြည့်၀ ခြင်းနဲ့ကြည်နူးပျော်ရွှင်ရဆုံးသော နေ့ထူးနေ့မြတ်အဖြစ် ရင်ထဲမှာ စွဲမှတ်ကျန်ခဲ့ရပါတယ်။

မှတ်မှတ်ရရ အဲဒီနေ့က ဂယ်ရီကလည်း ပုဆိုးနဲ့လေ။ ကျွန်မရဲ့အစ်ကိုလေး ဦးခင်မောင်မောင် က မြန်မာပြည်ရောက်တဲ့နေ့မှာပဲ သူ့တူဂယ်ရီကို မြန်မာဝတ်စုံ ပုဆိုးနဲ့ ရှပ်အင်္ကျီ တစ်ခါတည်း ကောက်ဆင်ထားလိုက်တာမို့ အလှူနေ့မှာ ပုဆိုးနဲ့ အချိုးကိုကျလို့။ ခန့်သီဟနဲ့ ခန့်စန္ဒီ မောင်နှမနှစ်ယောက်လည်း သမီးကေသီရဲ့ သူငယ်ချင်းရင်ရင်၊ ညိုညိုအေးနဲ့ မာလာခင်ညိုတို့ အုပ်စု က မြန်မာဝတ်စုံတွေ ကိုယ်စီ ဆင်ထားပြီးသာ။ ကျွန်မတို့ ဘာတစ်ခုမှ လှည့်ကြည့်စရာ၊ ဝင်ပါ စရာမလိုဘဲ အရာရာကိုပြည့်စုံအောင် ဖြည့်စွမ်းပေးနိုင်ကြတာ တကယ်ကို ရနိုင်ခဲ မျှသော မေတ္တာ စေတနာရဲ့ ကျေးဇူးတရားတွေပါပဲ။
ကျောင်းသွားခါနီးတိုင်း သူ့ဆံပင်ကို တသသလုပ်တတ်တဲ့ ကျွန်မမြေး ဆံချချိန်မှာ ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့ မလားနဲ့ စိတ်ပူ လို့ သူ့မျက်နှာလေး အကဲခတ်ကြည့်ပါတယ်။ ကြည်လင်ဝင်းပရွှင်ပျလို့။ အဲဒီ ဝင်းပတဲ့ မျက်နှာလေးကြည့်ပြီး ကျွန်မရင်ထဲမှာ ချမ်းမြေ့လိုက်တာ။ အဘွားနဲ့အမေ့ဆန္ဒကို လိုလို လားလားဖြည့်ပေး တဲ့ စေတနာကိုကျေးဇူးတင်ရှိမဆုံး သာဓုခေါ်မဆုံး ဖြစ်ရပါတယ်။

ဂယ်ရီခမျာ လည်း ကြမ်းပြင်မှာတစ်ခါမှ ဒူးတုပ်မထိုင်ဖူးပါဘဲ တရားနာချိန် နှစ်နာရီကြာမျှ မလှုပ်မ ယှက်ဒူးတုပ် ထိုင်ရင်း အင်္ဂလိပ်လို ဘာသာပြန်ပေးတဲ့ တရားကိုလေးလေးစားစားနဲ့ နာယူပြီး ဇနီးရဲ့ အလိုကျ ပါရမီဖြည့်ပေးတာ အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ ဝေးကွာလွန်းလှသော တိုင်းတစ် ပါးကနေကိုယ့်ဇာတိရပ်မြေကို အရောက်လာပြီး ကိုရင် သီဟဗလအဖြစ်နဲ့ ရနိုင်ခဲမျှသော သာ့သနာ့ အမွေအနှစ်ကို ခံယူခွင့်ကြုံရတာ ကျွန်မတို့မိသားစုအတွက် ကြီးစွာသော ဆုလာဘ် တစ်ပါးပါပဲ။
အဲဒီဆုလာဘ်ကြီးကို ရင်ဝယ်ပိုက်ရတဲ့ နေ့က ကျွန်မအသက် ၇၅နှစ်ထဲဝင်လို့ တစ်လတိတိပြည့် တဲ့ဇွန်လ ၁၄ရက်နေ့ပါ။ ဘာလိုလိုနဲ့ အတိတ်လမ်းကို ပြန်လျှောက်လာလိုကတာ ၇၅ဆိုတဲ့ သက်တမ်း ထဲတောင် ရောက်ရှိလာပါရောလို့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြန်အံ့သြနေမိပါသေးတယ်။ သက် ကြီးရွယ်အိုရောက်ပြီ ဆိုတော့ စိတ်ဝင်စားစရာ များများစားစား မရှိတော့တာကြောင့် စာဖတ်သူများ ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာဖြစ်မှာမို့ ရပ်နားဖို့ အချိန်တန်ပြီ ထင်ပါရဲ့။

လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ အတိတ်လမ်းကို လေ့လာသုံးသပ်ကြည့်တော့ ကိုယ်ကရယူခဲ့ရတာတွေလည်း ရှိရဲ့။ ကိုယ်ကပေးဆပ်ခဲ့ရတာတွေလည်းရှိရဲ့။ တွေ့ကြုံရမြဲ လောကဓံတရားတွေနဲ့ နပန်းလုံး ရုန်းကန်ရတာ လည်း အမြောက်အမြား။ ဘယ်လောက်ဆိုးဝါး ပြင်းထန်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ဘဝမုန်တိုင်း ဖြစ်စေ အချိန် တန်တော့ ပြီးဆုံးသွားမြဲပါပဲ။
ကျွန်မ ငယ်ရွယ်စဉ် အတိတ်လမ်းကို ပြန်လျှောက်မိလို့ အကျည်းတန်ပုံရိပ်ရှေ့ ရပ်မိတဲ့အခါ အမှတ် အတေးတွေ မရှိတော့တဲ့တိုင် နှလုံးသားူမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့အမာရွတ်ဆီက နာကျင်မှုဝေဒနာ ကို တော့ခံစားရမြဲပါပဲ။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘဝကို လက်ရှိပစ္စုပ္ပန်မှာ ထားပြီးအတိတ်ကားချပ်တွေကို ကြိုးစားမေ့ပျောက် ထားခဲ့တယ် ဆိုပါတော့။

သားကိုဝင်းငြိမ်း (ရွှေအမြုတေ)ရဲ့ တောင်းခံမှုကို အကြောင်းပြုပြီး စာဖတ်သူများနဲ့အတူ အတိတ် လမ်းကိုပြန်လျှောက်တဲ့အခါ အသက်အရွယ်အရ ရင့်ကျက်မှုနဲ့ ဘဝဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေအရ လူတွေရဲ့ ခံယူချက်တွေပြောင်းသွားတယ်ဆိုတာ အမှန်ပါပဲ။ အကျည်းတန်ပုံရိပ်တွေရှေ့ ရပ်မိပေမဲ့ ခံစားနေကျ နာကျင်မှုတွေ မရှိတော့ဘဲ ခွင့်လွှတ်ကျေအေးစွာဖြင့် သင်ခန်းစာပေးခဲ့ ရတာ အတွက် တောင်ကျေးဇူးတင်စိတ်ဖြစ်ပေါ် မိပါသေးတယ်။
သားငယ်ကိုဇာနည် ဆုံးပါးသွားတဲ့နေရာမှာတော့ ကျွန်မခံနိုင်ရည်တွေ ကျဆုံးပျောက်ကွယ်သွား ပါတော့ တယ်။ ယူကျုံးမရဆောက်တည် ဖြေဆည်မရတဲ့ ဝေဒနာက ပြန်လည်အသက်ဝင်ရှင်သန် လာတာကြောင့် ရေးလက်စချထားပြီး သိမ့်သိမ့်တုန် ငိုကြွေးမိတဲ့အထိပါပဲ။ အဲဒီရက်ပိုင်း ကျွန်မ တရာဓမ္မနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ်မနည်းဆုံးမရင်း ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်လုံးကို မျက်ရည်နဲ့ရေးခဲ့ရတာပါ။

သားလေး ကို အချိန်မတိုင်ခင် ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းတစ်ခုကတော့ တစ်သက်စာအပြင်းထန်ဆုံး ရိုက်ခတ်မှုမို့ အတုန်လှုပ် ရဆုံး၊ အဆုံးစွန် ကြေကွဲနာကျင်ရခြင်း ခံစားမှုတစ်ရပ်ဖြစ်တာကြောင့် ဘယ်လို မှမေ့ဖျောက်ဖြေဆည် လို့မရတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် သက်ဆုံးတိုင် တည်ရှိသွားမှာ သေချာ ပါတယ်။
ဒီအချက် တစ်ခုကလွဲရင် ဘဝမုန်တိုင်းတွေက ရရှိခဲ့တဲ့ ခံနိုင်ရည်စွမ်းအင်နဲ့ ရင့်ကျက်မှုအမြတ်အ စွန်းတွေလည်း မနည်းပါဘူး။ ပြုမိတဲ့အမှားများစွာက ပေးအပ်တဲ့ နောင်တတရားတွေနဲ့ အတူ ထာဝရ ရယူရကျိုးနပ်အောင် မမြဲသော၊ အစိုးမရသော တရားတွေကို ခုချိန်မှာ အေးချမ်းတဲ့စိတ် ထားနဲ့နှလုံးသွင်းနိုင်ပါပြီ။

အတိတ်လမ်းတစ်လျှောက် စီးပွားရေးသမားတွေလို ဈေးတွက်တွက်ကြည့်တော့ အများသူငါကြုံရ တဲ့နိယာမတရားအတိုင်း အရှုံးများစွာ၊ အမြတ်များစွာပါပဲ။ ကိုယ်မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင် ရေး နယ်ပယ်မှာ ခွက်ခွက်လန် ရှုံးခဲ့ပေမဲ့ အမြတ်များစွာ ထဲက ကျေနပ်စရာ အကောင်းဆုံးတစ်ခု က တော့ မက်မောစွာ တည်ဆောက်လိုတဲ့ မိသားစုကြီး ဖြစ် ထွန်းခဲ့ခြင်းပါပဲ။
သားသမီး ဆိုတာ တောင့်တတိုင်း ပြည့်စုံ၊ လိုချင်တိုင်း ရနိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ထိုက်တန်တဲ့ ကံပါမှ ရနိုင်တာ မို့ ရတနာမို့ ရတနာလို့ ညွှန်းဆိုကြတာပါ။
လူ့ဘဝရခဲမျှ လို့ ရှင်တော်ဘုရား ဟောကြားခဲ့ပါတယ်။

လူ့ဘဝရရှိတဲ့အခိုက်မှာ သံသရာက လွတ်မြောက်ရေးအတွက် တရားဓမ္မရှာရင်း ပါရမီအလုံးစုံ ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ခွင့်သာတာကြောင့် မဟာဂန္ဓာရုံဆရာတော်ဘုရားကြီးက "လောကီ အာရုံလို ချင် နတ်ပြည်သွား၊ တရားလိုရင် လူ့ပြည်သွား"လို့ ဆိုမိန့်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
"Birth is a Gift" တဲ့ သက်ရှိလူသားတစ်ဦး လူ့လောကအတွက် မွေးဖွားပေးတာ အကောင်းဆုံး လက်ဆောင် တစ်ခု ပေးဆပ်ခြင်းလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ လူ့လောကအတွက်တင်မကပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့သွေးသား နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ကိုယ်ပွားလေးတစ်ခု။ ကိုယ့်အတွက်ရော၊ ကိုယ့်ခင်ပွန်းနဲ့ ကိုယ့်မိသားစုအတွက်ပါ ရရှိတာဟာ ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာတစ်ပါး၊ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါး မဟုတ်ပါလားနော်။

တန်ဖိုးတား မြတ်နိုးတဲ့ သားသမီးရတနာတွေ ကျွန်မနောက်မှာ ရှိနေကြလို့လည်း ရင်ဆိုင်ရ သမျှ လောကဓံတရားတွေက ကျရှုံးတဲ့တိုင် ရုန်းကန်ထနိုင်အောင် အားအင်များကိုဖြစ်စေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ အတွက် တခြားအားပြုစရာမရှိတာကြောင့် သားသမီးဟာ ကျွန်မဘဝ၊ ကျွန်မရဲ့ မဏ္ဍိုင်၊ ကျွန်မရဲ့ အားအင်၊ ကျွန်မ ရဲ့နှလုံးသား၊ ကျွန်မရဲ့ပုံရိပ်။
သားသမီးပျော် ရင် ကျွန်မပျော်တယ်။ သားသမီးငိုရင် ကျွန်မငိုတယ်။
ဒါဟာ မိခင်တိုင်းရဲ့ ခံစားချက်ဖြစ်မှာပါ။ သားသမီးများတော့အငိုအရယ်တွေ ပိုများတယ်။ အတွေ့ အကြုံတွေ က ပိုစုံတယ်။ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ဘဝက အမျိုးမျိုးသော အရည်အချင်းတွေ လိုအပ် သေးတာနော်။

ငယ်တုန်းက ငယ်ရွယ်တဲ့အလိုင် အပြင်တစ်ခါ သွားရင် ကလေးနဲ့အတူ သယ်ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေက မနည်းမနော။ အိတ်တစ်လုံးနဲ့ နို့လိမ်၊ နိုးဘူး၊ ရေဘူး၊ အင်္ကျီအပို၊ စောင်၊ အနှီး၊ ခါးထောင်ကျိုက်၊ သားရေအခင်း၊ ဂျောက်ဂျက်အရုပ်ကအစ ပါရတာ ကလေးငိုရင် သေးစိုလို့လား၊ နို့ဆာလာ၊ ရေငတ်လား၊ ဗိုက်နာလား၊ ဝေခွဲရတဲ့ အတတ်ပညာကလည်း လိုသေး၊ တစ်ခါတလေ ကိုယ့်အ တွေးကမှန်လို့ အဆင်ချောတာလည်းရှိ၊ မချောတာလည်းရှိ။
အရွယ်ရောက်လာတော့ အနှီးတွေ၊ နို့ဘူးတွေအတွက် အိတ်မလိုတော့ပေမဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ ဣစ္ဆာသ ယအိတ်တစ်လုံးကလည်း ဆောင်ထားရသေးတာပါပဲ။ အခြေအနေအပြောင်းအလဲတွေကို အကဲ ခတ်တတ်ဖို့၊ အထူးသဖြင့်မိခင်တိုင်းမှာ ရေဒါလိုအသိက ရှိကြတာကြောင့် မသိမသာနဲ့ ထိန်း ကျောင်းရတာလည်းရှိ၊ သိသိသာသာထိန်းကျောင်းရတာလည်းရှိ၊ အမြဲတမ်းမေတ္တာတွေ၊ လေးစား စာနာစိတ်တွေ၊ ရယ်မောခြင်းတွေနဲ့ လုပ်ပေးနိုင်ပါမှ။

တစ်ခါတလေ အလေးအနက်၊ တစ်ခါတလေ အပျော်အပြတ် အရယ်အမောတွေ ဖက်ပြီး နားဝင် အောင်ပြောရတာမို့ မမြင်နိုင်တဲ့ ကိုယ်ပျောက်အိတ်ထဲမှာ နည်းမျိုးစုံတော့ ရှိထားရပါတယ်။ ဒီနည်း ကခုတစ်ခါ အဆင်ပြေပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ ပြေချင်မှပြေတာမို့ အခြေအနေအရ ကိုယ်ကလျှော့ရ တာလည်းရှိ၊ သည်းခံခွင့်လွှတ်ရတာလည်းရှိ၊ နှစ်ယောက်ရှိတော့နှစ်မျိုး၊ ရှစ်ယောက်ရှိတော့ ရှစ်မျိုး။
ဒီလိုအတွေ့အကြုံ အမျိုးစုံကြောင့် ပိုပြီးတတ်သိနားလည် တိုးတက်မှုရှိလာသလိုသားသမီးနဲ့ နီး ကပ်မှုပိုပြီးရရှိလာတယ်ပေါ့။ မိခင်နဲ့သားသမီးအတိုင်းအဆမရှိ မေတ္တာတွေ အပြန်အလှန်ပုံပေးနိုင် ခဲ့တာကြောင့် မနောဟဒယဆေးတစ်ခွက် သောက်ရသလို စိတ်နှလုံး ချမ်းမြေ့ပျော်ရွှင်စေတဲ့အပြင် အားမာန် ကိုပြည့်ဝစေတာ မို့ ကျွန်မအတွက်လည်း လေးနက်သော အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ဘဝကို ရတယ် လို့ဆိုရမှာပါ။

ငယ်ရွယ်စဉ် သားသမီးများကအရာရာကို ရင်ဆိုင်ရုန်းကန်နိုင်ဖို့ တွန်းအားဖြစ်စေခဲ့သလို အရွယ် ရောက်တဲ့ ကာလကျတော့ ကျွန်မအတွက် ကွန်းခိုရာအရိပ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။ သားသမီး တွေသာ မရှိခဲ့ရင် ရုန်းကန် ဖို့ အင်အားသတ္တိတွေလည်း ဒါလောက်ရခဲ့မှာ မဟုတ်တဲ့အပြင် အခုလို သက်ကြီးရွယ်အို အချိန်မှာ အထီးကျန်ဖြစ်ရင်း အားငယ်ရမှာပါ။
ကျွန်မအတွက် စည်းစိမ်ချမ်းသာဆိုတာ ငွေကြေးမဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ့်အနား မှာရှိကြတဲ့ သားသမီးမြေး  မြစ်တွေ ရဲ့မေတ္တာနဲ့အားပေးမှုပါပဲ။ ဒါကြောင့် သားသမီး များရဲ့ စောင့်ရှောက်မှု ပစ္စုပ္ပန် မေတ္တာရိပ် မှာ မတောင့်မတ မကြေင့်မကြ ရဘဲ ငြိမ်းချမ်းစွာနေခွင့် ရတဲ့ ကျေးဇူးတရား ကိုဆင်ခြင်ရင်း ရရှိတဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ပါး အတွက် ကျေနပ်ကြည်နူးရပါတယ်။
"ချစ်ခင်စည်းလုံးတဲ့ မိသားစု ရရှိခြင်းဟာ သုခဘုံရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ဒေသပုံရိပ် ဖြစ်ပါတယ်"တဲ့။

ပတ္တမြားခင်
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ပတၱျမားခင္ ၏ အတိတ္လမ္း ကိုျပန္ေလွ်ာက္ျခင္း, အပိုင္း (၆၁)

အထူးသျဖင့္ နာမက်န္းခ်ိန္မွာ အေလးထား ဂရုစိုက္ျခင္းေမတၱာဟာ အစြမ္းထက္ေသာ ေဆး တစ္ပါး ပါပဲ။ လူသားတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ထဲမွာ အသက္ရွင္ေနရတာနဲ႕တင္ မျပီး ေသး ပါဘူး။ ကိုယ္က ေမတၱာေပးေ၀စရာ ခ်စ္ခင္ရသူ မိသားစုနဲ႕ တကြ မိတ္ေဆြသဂၤဟအသိုင္း အ၀ိုင္းေတြ လိုအပ္သလို ကိုယ္က ခ်စ္ျခင္းကို ရယူခံစားဖို႕ ေမတၱာမ်ားလည္း လိုအပ္တာအမွန္ပါ ပဲ။
အခု ထြက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခရီးကေတာ့ ျပန္လည္သန္စြမ္းလာေအာင္ Therapy ယူရသလို သမီးရဲ႕စိတ္ ဓာတ္ၾကည္လင္ ရႊင္လန္းစြာနဲ႕ ၾက့ံခိုင္သန္စြမ္းေစဖို႕ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြက ၀ိုင္းေပးလိုက္ၾက တဲ့ ေမတၱာ Theraphy တစ္ခုဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူးေလ။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ....

အပိုင္း (၆၃)

Jon Bon Jovi က "ကိုယ့္ရဲ႕ အနာဂတ္ခရီးကို ဘယ္လို သြားမယ္ဆိုတာ လ်ာထား ဖို႕ ေျမပုံတစ္ခု ေတာ့လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဲတံနဲ႕ဆြဲမွ ျဖစ္မယ္ေနာ္"တဲ့။
ဟုတ္တယ္ေလ။ အျမဲတမ္း အေျပာင္းအလဲေတြ ရိွေနတတ္တဲ့ ဘ၀ခရီးကို တစ္သမတ္တည္း ပုံ ေသကားက် တြက္ျပီး မင္နဲ႕ အပီအျပင္ေရးထားလို႕ ရႏိုင္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ လူသားတိုင္းေန႕စဥ္နဲ႕ အမွ် လမ္းဆုံ လမ္းခြ ကိုရပ္ေနတာပဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕တိုးတက္ၾကီးပြားရာ ၾကီးပြားေၾကာင္း ဘယ္လမ္းကို လိုက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈေတြကေတာ့ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ရိွေနတတ္ပါတယ္။
တစ္ခါတေလ ကိုယ္က အေလးမမူမိလို႕ မျမင္လိုက္ရတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အခြင့္အလမ္းဆိုတာ မ်က္ေမွာက္ မွာ ရိွေနတတ္ျမဲပါ။ ေရြးခ်ယ္မႈေပၚမွာ မူတည္ျပီး ဘ၀ခရီးလမ္းက ေျပာင္းခ်င္ေျပာင္း သြားျပန္ေရာ။

ကၽြန္မရဲ႕သား ကိုေရႊစင္လည္း ကေမၻာဒီးယားမွာ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမွာျဖစ္ေပမယ့္ ဌာနဆိုင္ရာ အတြင္း မွာ အလုပ္ခြင္သစ္တစ္ခု ေပၚေပါက္လာတာေၾကာင့္ သားက စိတ္ ၀င္စားျပီး ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ အားလုံးေသာ အင္တာဗ်ဴးေတြအျပီး ေရြးခ်ယ္ျခင္းခံရပါတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ ႏွစ္ခြဲ နဲ႕ ကေမၻာဒီးယားက တာ၀န္ကို လူစားလႊဲထားခဲ့ျပီး ၀ါရွင္တန္ကို ျပန္လာရမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေကာင္း ကိုၾကားရေတာ့ ကၽြန္မတို႕မိသားစု ၀မ္းသာပီတိျဖစ္လို႕ေပါ့။
စာဆို တစ္ဦးက လူသားေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲက ကရုဏာ၊ ေစတနာနဲ႕အတူ ေလးစားျခင္း၊ ျမတ္ႏိုး ျခင္း၊ တန္ဖိုး ထားျခင္း၊ စိတ္ရွည္ျခင္း၊ သည္းခံျခင္း၊ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ဆိုတဲ့ ျဒပ္ေတြ စုစုေပါင္း ေပါင္း စပ္လိုက္ရင္ "ေမတၱာ" ဆိုတဲ့ အစြမ္းထက္ ေဆးတစ္ပါး ရရိွႏိုင္ပါမယ္တဲ့။

ကၽြန္မသမီး မေကသီလည္း ႏိုင္ဂရာနဲ႕ ကေနဒါႏိုင္ငံ ခ၇ီးတစ္ေလွ်ာက္ မိသားစု ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ ေတြရဲ႕အားေပးေစာင့္ေရွာက္မႈ ေမတၱာေတြ အျပည့္အ၀ ရလိုက္တာေၾကာင့္ ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္း ရိွလာေလရဲ႕။
မိသားစု တင္မကပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ သမီးတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ရတဲ့ နယူးေယာက္ခ္က ခ်ိဳခ်ိဳဦးက လည္း တကူး တက ဖေလာ္ရီဒါ ကို ဆင္းလာျပီး ဆယ္ရက္ၾကာ သူ႕အစ္မ ေကသီကို ကူညီေစာင့္ ေရွာက္ျပဳ စုေပးေသး တာပါ။ ခ်ိဳခ်ိဳဦးကလည္း ျပန္ေရာ ကေမၻာဒီးယားက သား ကိုေရႊစင္ လည္း ျပန္ေရာက္လာေလရဲ႕။ သား ကလည္း အစ္မအိမ္မွာ အတူေနျပီး တစ္လွည့္အစ္မ ကိုဂရုစိုက္ေပါ့။
လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ေမြးလာေတာ့လည္း အားကိုးရာမဲ့ သူတစ္ပါး အေစာင့္အေရွာက္လို တာပါပဲ။ ၾကားကာလမွာ မက်န္းမာရင္ အေစာင့္အေရွာက္က လိုအပ္ျမဲမို႕ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့အခိုက္ သူတစ္ပါး ကို ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ ၾကံဳတဲ့အခါ အျပည့္အ၀ေပးၾကရင္ အေကာင္းဆုံး ဒါနေျမာက္ေသာ လက္ေဆာင္တစ္ခု ျဖစ္တာပါပဲေနာ္။

အေမရိကား မွာ ရုပ္၀တၳဳေတြ ျပည့္စုံသေလာက္ တစ္ခုခု လိုအပ္ရင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးမဲ့ အသိုင္းအ ၀ိုင္းက အလြန္ ရွားပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕မွာ မိသားစုက ၾကီးမားေပလို႕ တစ္ေယာက္အကူအညီ လိုအပ္ရင္ တစ္လွည့္စီ ေျပးလာေဖာ္ရတာေၾကာင့္ ခံသာေသးတာပါ။ သမီးေကသီလည္း သူ႕ေမာင္ ကိုေရႊစင္ျပန္ေရာက္ လာေတာ့ အားရိွေက်နပ္လို႕ေပါ့။ အားလုံးထဲမွာ သူတို႕ ေမာင္ႏွမက ျမန္မာပို ဆန္ ပါတယ္။ ျမန္မာကဗ်ာ နဲ႕ စာေပျမတ္ႏိုးတာလည္းတူ၊ ျမန္မာသီခ်င္းေတြ ႏွစ္သက္သေဘာက် တာလည္း တစ္ထပ္တည္း မို႕ အတြဲညီတာေၾကာင့္ ပိုျပီးနီးစပ္ၾကတယ္ေပါ့။

ဒီလိုနဲ႕ သားလည္း ႏွစ္ပတ္ၾကာ ခြင့္ရက္ေစ့ေတာ့ ၀ါရွင္တန္ကို သြားရပါေရာ။ သမီးေကသီလည္း စိတ္ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ ျဖစ္ရုံမကဘူး၊ ေလ့က်င့္ခန္း မွန္မွန္လုပ္ေပးတဲ့အတြက္ ခ်ိဳင္းေထာက္ လြတ္လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ႏိုင္ျပီမို႕ ကၽြန္မလည္း စိတ္ေအးရျပီး အိမ္ကိုျပန္ေျပာင္းလာျဖစ္ေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ အိမ္ေလး ကိုယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ ေအးခ်မ္းစြာနဲ႕ ေခတၱခဏ ဘ၀ အေမာ ေတြေျဖလိုက္ဦးမယ္ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ မထင္မွတ္ ျပႆနာတစ္ခု ေပၚလာျပန္ပါေရာ။
"ရယ္ေမာရျခင္း ဟာ အသက္ရွည္ေဆးတစ္ခြက္"တဲ့။

ကၽြန္မမွာ သားသမီးေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အေမာေတြရိွသလို ရယ္ေမာရတဲ့ အခါမ်ားစြာလည္း ၾကံဳရ ေသးတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ခုခ်ိန္ထိ က်န္းမာစြာနဲ႕ အသက္ရွည္ေနသလား မသိလို႕ တစ္ခါတစ္ခါ အေတြးေရာက္ မိပါတယ္။ သႏၱာစမ္းက အိမ္ကို ေရာင္းဖို႕ အစီအစဥ္လုပ္ေနဆဲကာလ ကၽြန္မ တစ္ ေယာက္တည္း အိမ္ၾကီးတစ္လုံးနဲ႕ ေနေနတာကို သားသမီးေတြက ဘ၀င္မက်ဘဲ အေမကို ဖုန္းတ ဂြမ္ဂြမ္ ဆက္ျပီး မာ၏ သာ၏ တစ္လွည့္စီ ေထာက္လွမ္းစစ္ေဆးၾကေလရဲ႕။
ဒီေတာ့ ကၽြန္မ က သူတို႕စိတ္မေမာရေအာင္ ဘယ္သြားမယ္၊ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ တစ္ေန႕တာ စာရင္း ဇယား ကို သမီးေကသီဆီ မိုးလင္းတာနဲ႕ အစီရင္ခံရပါတယ္။ အဲဒီေန႕က တနဂၤေႏြေန႕မို႕ ဘာအစီအစဥ္ မွမရိွ၊ ဘယ္မွမသြားဘဲ အိမ္လာၾကည့္မဲ့သူမ်ားလာရင္ အဆင္သင့္ရိွေနဖို႕ ေစာင့္မယ္ ဆိုတာေျပာျပ ထားလိုက္တယ္ေပါ့။ ေကသီနဲ႕ စကားေျပာျပီး ဘုရား၀တ္ျပဳတစ္နာရီေလာက္ ၾကာ ေတာ့ကားေရေဆးဖို႕ သတိရတာ နဲ႕ ဂိုေဒါင္ထဲက ထုတ္ျပီး အိမ္ေရွ႕မွာ ေရေဆးေနလိုက္တာ ေအးေအးေဆးေဆးပဲေလ။

၀ုန္းခနဲ ကားတစ္စီး အနားထိုးရပ္လိုက္သံ ၾကားမွ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အငယ္ဆုံးသား အိႏၵာရယ္ မ်က္စိ မ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္နဲ႕...။
"မာမီက ဒီမွာ ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ေန၊ သားတို႕မွာ ပ်ာသြားရတာပဲ"တဲ့။ "အလိုေတာ္.... ဘာကိစၥ ပ်ာၾက ရတာလဲ"လို႕ သားေျပာတာ နားမလည္ႏိုင္လို႕ျပန္ေမးေတာ့-
"မာမီ့သမီး ေကခိုင္ေပါ့။ မာ့မီဆိ ဖုန္းဆက္တာ ဘယ္သူမွဖုန္းမကိုင္လို႕ ေကသီ့ဆီဆက္ျပီး မာမီ ဘယ္ေရာက္ေန လဲေမးေတာ့ အိမ္မွာရိွတယ္။ ဘယ္မွမသြားဘူးေျပာတယ္တဲ့။ အခါ အခါေပါင္းမ်ား စြာဆက္ တာမရလို႕ မာမီတစ္ေယာက္တည္း မူးလဲေနျပီလား၊ တစ္ခုခုျဖစ္ေနျပီလား မသိဘူး၊ သားကို ခုခ်က္ခ်င္း သြားၾကည့္ျပီး သူ႕ ကိုျပန္ဆက္ရမယ္လို႕ ခိုင္းလိုက္တာနဲ႕ လာၾကည့္ရတာ။ သားမွာ ေမာင္းသာလာရတယ္၊ တစ္လမ္း လုံး စိတ္ပူလိုက္ရတယ္။ ေကခိုင္ ေျပာသလို တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ေနျပီလားမသိ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕၊ မာမီ့ ကို အေ၀းကလွမ္းျမင္လိုက္ရမွ ရင္ထဲ ေပါ့သြားေတာ့ တယ္"တဲ့။

ကဲ...ၾကည့္ပါဦး။ ကၽြန္မမွာ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ ထြက္ျပီး ကားေရေဆးတာေလးေတာင္ သူတို႕မွာ ျပႆ နာျဖစ္ ရေသးတာေၾကာင့္ ကိုဖိုးသဲ၊ မေရႊသဲတို႕အျဖစ္ကို ၾကည့္ျပီးရယ္ရပါရဲ႕။ အဲဒီလို အျဖစ္သည္း ေအာင္ စိတ္ပူတတ္ၾကတဲ့ သားသမီးေတြအေၾကာင္းကို သိလို႕ ေသာကျဖစ္စရာၾကံဳရင္ ေတာ္ရုံ ကိစၥ ေလာက္ေတာ့ သူတို႕ကို အသိမေပးဘဲ ဖုံးဖိထားလိုက္တယ္ေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အားလုံးထဲမွာ အသည္းအေၾကာင္ဆုံး၊ ခံႏိုင္ရည္ မရိွဆုံး မေကသီနဲ႕မွ သတင္းတစ္ခုက တန္းတိုးတာေၾကာင့္ ပိုျပီး ရယ္စရာေကာင္းေတာ့ တာပဲေလ။

တကယ္ေတာ့ ဘာမွလည္း ၾကီးက်ယ္တဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး၊ ကေနဒါႏိုင္ငံခရီး မထြက္ခင္ေလးမွာ ကၽြန္မ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ က်န္းမာေရး ေဆးစစ္ခ်က္ေတြလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေနထိုင္ မေကာင္းမွ ဆရာ၀န္ ဆီ ေရာက္ၾကတာမ်ိဳးေလ။ ဒီမွာေတာ့ က်န္မာေရး အာမခံရိွ ထားတာေၾကာင့္ ႏွစ္ စဥ္ ေဆးစစ္တာေတြ လူတိုင္းလုပ္ၾကရပါတယ္။ ထုံးစံအတိုင္း ဆီးစစ္၊ ေသြးစစ္ EKG စစ္၊ Mammogram ရုိက္ စတာေတြအားလုံး အျပည့္အစုံလုပ္ၾကည့္ရတာ၊ က်န္တာေတြအားလုံး ေကာင္းေပမဲ့ Mammogram ရိုက္ထား တဲ့ရင္သား မွာ အက်ိတ္တစ္ခု ေတြ႕ေနလို႕ဆိုျပီး ေဆးရုံက ျပန္ေခၚပါတယ္။

 ကၽြန္မမွာ ခုခ်ိန္ထိ ဆီးခ်ိဳ မရိွ၊ ေသြးတိုးမရိွ၊ ႏွလုံးအားနည္းတာမရိွ၊ က်န္မာေရးေကာင္းေပမဲ့ အသက္ ၁၇ႏွစ္ တစ္ခါ၊ ၂၄ႏွစ္တစ္ခါ ရင္သားမွာ အက်ိတ္ေတြ႕တဲ့အတြက္ ႏွစ္ခါခြဲစိတ္ကုသထားရ တဲ့ရာဇ၀င္က ရိွ ထားတာေၾကာင့္ ရင္သားကင္ဆာ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အလားအလာ ရိွေနတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ဆရာ၀န္နဲ႕ ညိႇႏႈိင္းျပီး ဆက္လက္ ကုသမႈယူပါ ဆိုပါေလေရာ။
ဆရာ၀န္ နဲ႕ ဆက္သြယ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေသြးစစ္ခ်က္ထဲမွာ ေသြးျဖဴဥေတြမ်ားေနတာေတြ႕ရ ပါတယ္။ အဲဒါ ကင္ဆာ Risk ျဖစ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ေပါ့ေပါ့ထားလို႕မရဘူ။ Biopsy လုပ္ျပီး ဓာတ္ခြဲ ၾကည့္ရမယ္။ အက်ိတ္ ကိုလည္း ခြဲထုတ္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္နဲ႕ ရက္ခ်ိန္းယူျပီး ကၽြန္မ ကိုဖုန္းျပန္ဆက္ အေၾကာင္းၾကား မယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။

သားသမီးေတြ ကို ေျပာျပလိုက္ရင္ စိတ္ပူၾကမွာစိုးတာနဲ႕ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အသိမေပးဘဲ သားမက္ ဂယ္ရီ ကေတာ့ ဆရာ၀န္မို႕ သူ႕ကိုပဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပျပီး သားသမီးေတြ ကိုမသိပါေစ နဲ႕လို႕ ပိတ္ထားရင္း ဆရာ၀န္နဲ႕ ရက္ခ်ိန္းဖုန္းအေခၚကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္ေပါ့။
ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ မိုးလင္းတာနဲ႕ ဖုန္းသံေတြ ဆက္တိုက္ၾကားရေတာ့တာပဲ။ တကၠဆက္၊ ကယ္လိဖိုးနီးယား၊ ရွိကာဂို၊ ပင္ဆယ္လ္ေဗးနီးယား၊ ဖေလာ္ရိဒါနယ္အစုံက သားေတြသမီးေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေခၚလိုက္ၾကတာ။
"မာမီ့သမီး ဘာျဖစ္တာလဲဟင္။ ညက ငိုၾကီးခ်က္မနဲ႕ Answering Machingမွာ သူ႕ကိုခ်က္ခ်င္း ျပန္ေခၚပါလို႕ အမွာ စကား ထားသြားတယ္။ သမီးတို႕လည္းခုမွဖြင့္နားေထာင္ ျဖစ္တာ။ သူ႕ေျခ ေထာက္ေကာင္းသြားလို႕ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ျပီ မဟုတ္လား။ အခု ဘာျဖစ္ျပန္တာလဲ"နဲ႕ စိုးရိမ္တၾကီး ၀ိုင္းေမးၾကေလရဲ႕။

သမီးေကသီ သူ႕ေမာင္ႏွမတစ္ေတြကို လူေစ့ေအာင္ လိုက္ဖုန္းဆက္ဆဲ့ အခ်ိန္က သန္းေခါင္နီးပါး ရိွေနျပီ ဆိုေတာ့ အားလုံးက အိပ္ကုန္ၾကျပီေပါ့။ မနက္လင္းမွ သူထားခဲ့တဲ့ အမွာစကားေၾကာင့္ သူတို႕အစ္မ ဘာေတြ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ျဖစ္ျပန္သလဲဆိုတာ သိခ်င္ေဇာနဲ႕ ကၽြန္မကို ဆက္ေမးၾကတာ ပါ။ အက်ိဳးအေၾကာင္း ဘာမွ မသိေတာ့ ကၽြန္မလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္လို႕ေပါ့။ သမီး ကို ေမးၾကည့္ျပီး မွ ျပန္ဆက္မယ္ ေျပာရင္း ႏွစ္သိမ့္လိုက္ရပါတယ္။
တလြဲတေခ်ာ္ေတြ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ဆရာ၀န္က ျပန္ေခၚမယ္ေျပာထားျပီး ကၽြန္မကို မေခၚဘဲ ည ၁၁နာရီ ထိုးခါမွ ဂယ္ရီဆီကို ဖုန္းဆက္ေျပာျပတယ္တဲ့။ သူတို႕ခ်င္းရင္းႏွီးခင္မင္တဲ့ ဆရာ၀န္ခ်င္း ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အခ်ိန္မေတာ္ေပမဲ့ အားမနာေၾကး ေခၚလိုက္တာထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီေတာ့ အနား မွာ အတူရိွေနတဲ့ မေကသီက အားလုံးေျပာသမွ် ၾကားသြားပါေလေရာ။ အေမအတြက္ စိုးထိတ္ ပူပန္စြာ နဲ႕ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကို သတင္းပို႕ဖို႕ မိနစ္မဆိုင္း ညၾကီးသန္းေခါင္မွာ လူေစ့ေအာင္ ဖုန္း ေတြ လို္က္ေခၚတာေလ။

ဒီဇာတ္လမ္းကို မသိလို႕ ကၽြန္မက ဖုန္းဆက္ေမးေတာ့ ဖုန္းထဲမွာ ငိုလို႕မျပီးႏိုင္ဘူးေလ။ ခဏၾကာ ေတာ့ မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ႕ လူကိုယ္တိုင္ေရာက္လာျပန္ပါေရာ။ "မာမီ သမီးနဲကအတူ လာေနမွျဖစ္ မယ္" တဲ့။ ခုခ်က္ခ်င္းပဲ တစ္စုံတစ္ခုျဖစ္ေတာ့မဲ့အတိုင္းေလ။ သူအျဖစ္သည္းေနပုံကိုၾကည့္ျပီး ကၽြန္မက ရယ္ေတာ့ "ဒါရယ္စရာ မဟုတ္ဘူး မာမီ"တဲ့။ ကၽြန္မကို မေက်မနပ္နဲ႕ ျပန္တြယ္ေလရဲ႕။
တကယ္က အက်ိတ္ေတြ႕တာနဲ႕ ကင္ဆာလို႕ အတပ္ေျပာႏိုင္ေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လိုအပ္တဲ့ ဓာတ္ခြဲေဆးစစ္ ခ်က္ေတြ လုပ္ရဦးမွာပါ။ မေရရာေသးတဲ့ ကိစၥအတြက္နဲ႕ ပူပင္ေသာကေရာက္ေန တာေမာ လိုက္တာ။ ဒါေၾကာင့္ သမီးကို မနည္းေဖ်ာင္းဖ် တရားခ် ႏွစ္သိမ့္ေခ်ာ့ေမာ့ျပီး ျပန္လႊတ္ရ ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္း က ျပီးသလား မထင္ေလနဲ႕ေနာ္။

သမီးျပန္သြားျပီး မၾကာပါဘူး။ ဖုန္းေတြက လာျပန္ပါေရာ။ မေကသီ သတင္းျဖန္႕ခ်ိလိုက္တာနဲ႕ က်န္တဲ့ သားသမီးေတြ ပါ ေရေၾကာေျမေၾကာလိုက္ၾကျပီး ဖုန္းဆက္သတင္းေမးရင္း ငိုၾကျပန္လို႕ အားေပးရ၊ ႏွစ္သိမ့္ရ၊ ေဖ်ာင္းဖ်ရ။ ေတာ္ရုံအားငယ္တတ္တဲ့ လူနာမ်ိဳးဆိုရင္ သူတို႕အငိုသန္ၾကပုံနဲ႕ ကိုယ္ပါ စိတ္ဓာတ္က်ျပီး အသုဘျဖစ္ေလာက္ပါရဲ႕။
ေျပာၾကပုံလည္း နားေထာင္ပါဦး။ "ကီမိုေပးရင္ ဆံပင္ေတြအဖတ္လိုက္ ျပဳတ္ၾကတာတဲ့ေနာ္။ မာမီ အဲလိုျဖစ္တာ သမီးတို႕ၾကည့္ရက္မွာ မဟုတ္ဘူး"တဲ့ သူနဲ႕၊ "ကီမိုေပးတဲ့အခါက်ရင္ အစားပ်က္ အအိပ္ပ်က္တာ နဲ႕ အရမ္းပိန္ခ်ံဳးသြားတာတဲ့။ မာမီ အဲလိုခံစားေနရရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ" ေမးတဲ့သူနဲ႕။

ကၽြန္မမွာ သူတို႕ေျပာသမွ် နားေထာင္ျပီး ရယ္လိုက္ရတာ။ ဒီအထဲ ဇာတ္တိုက္ထားတာမ်ိဳးက လည္း ရိွပါေသးတယ္။ ညေနက် ၀ါရွင္တန္က သားေရႊစင္ဖုန္းဆက္လာပါေရာ။ သူအသံက တိုးတိုး တိမ္တိမ္နဲ႕ "မာမီ ေနေကာင္းလား"တဲ့။ သူ႕အသံၾကားရရုံနဲ႕ ကၽြန္မက သိလိုက္ပါျပီ။ "ေကသီ လာလား"တဲ့။ "အခုေရာ ေကသီ အနားမွာရိွလား"တဲ့။ စကားေတြခ်ီ၊ နိဒါန္းေတြပ်ိဳးေနတာနဲ႕ ကၽြန္မ ကရယ္ခ်င္လာျပီး "သားအစ္မ က သတင္းေၾကညာျပီးျပီ မဟုတ္လား"ေမးလိုက္ေတာ့ "မာမီ ဘယ္ လိုလုပ္သိလဲ"တဲ့။

ကၽြန္မေအာ္ရယ္မိပါေရာ။ သူတို႕ကို ေမြးထုတ္ထားတဲ့ အေမပဲေနာ္။ ပါးစပ္ဟရုံနဲ႕ ဘာဆို လိုတာ ေနာေက်ေနျပီးသားပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့မွ သားကဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ပါတယ္။ ညက သူ႕အစ္မ ဖုန္းေခၚေတာ့ မအိပ္ေသးတာနဲ႕ စားေျပာရတယ္တဲ့။ ကင္ကာဆိုရင္ ကၽြန္မစိတ္ဓာတ္က်ေတာ့မွာ ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ညေန က်ရင္ သားက အားေပးဖို႕ ဖုန္းေခၚလိုက္၊ သူနဲ႕ဂယ္ရီက လာေစာင့္ေနၾကမယ္၊ အားလုံး ၀ိုင္းႏွစ္သိမ့္အားေပးျပီး သူတို႕အိမ္ကို တစ္ခါတည္းေခၚသြားၾကမယ္ေပါ့လို႕ ဇာတ္တိုက္ ထားၾကတာတဲ့ေလ။

ဒီသတင္းကို ကၽြန္မအရင္ရျပီး သူတို႕မသိေအာင္ ဖုံးဖိထားျပီး ခုမွ မေတာ္တဆေပၚသြားတယ္ ဆိုတာ မသိေလၾက ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ျဖစ္ပုံကို ၾကည့္ရင္းကၽြန္မမွာ ရယ္ရတာအေမာ။ အမွန္ ေတာ့ ရွင္ေတာ္ဘုရားေဟာေၾကားတဲ့အတိုင္း တြယ္ျငိျခင္း သမုဒယသံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ သူတို႕ခမ်ာ ဆင္းရဲျခင္းေသာကေတြ ေ၀ေနရရွာတာပါ။ သားသမီးေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို စာနာမိေတာ့လည္း ပုထုဇဥ္ လူသားပီပီ သူတို႕ကို သနားစိတ္နဲ႕ ရင္မွာနာက်င္မႈ ခံစားရျပန္ပါေရာ။
ဒီလိုနဲ႕ ေဆးရုံတက္ျဖစ္ျပီး ရင္သားက အက်ိတ္ကို ခြဲစိတ္ထုတ္ယူတာပါ။ ဓာတ္ခြဲေဆးစစ္တာေတြ ေရာပါ လိုအပ္တာ မွန္သမွ် လုပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ကင္ဆာမဟုတ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။ မိသားစု အားလုံးလည္း ခုမွရင္ထဲက အပူလုံးက်ျပီး ျပံဳးႏိုင္ၾကတယ ဆိုပါေတာ့။

အဲလို ကၽြန္မရဲ႕ က်န္းမာေရးကိစၥ မေရမရာ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ေနဆဲကာလမွာ သမီးသူဇာက သားဦး ကိုယ္၀န္ၾကီးနဲ႕မို႕ စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္တာေကာင့္ လုံး၀အသိမေပးဖို႕ မွာထားရပါတယ္။ ေဆးရုံက ဆင္းျပီးမွ သမီး ကိုေျပာျပေတာ့ မေရႊေခ်ာက ေအးေအးမေနေလဘူး။ ဗိုက္ၾကီးတျပဲနဲ႕ ခ်က္ခ်င္း ေရာက္ခ်လာျပီး သူ မသိလိုက္ရေကာင္းလာနဲ႕ ငိုၾကီးခ်က္မျဖစ္ရျပန္ပါေရာ။ ကၽြန္မတို႕ မိသားစုေလာက္ စာရင္းရႈပ္တာမ်ိဳးလည္း ရိွအ့ံ မထင္ပါဘူးေနာ္။
ႏွစ္ပတ္ၾကာေတာ့ သမီးကို ေခ်ာ့ေမာ့ႏွစ္သိမ့္ျပီး အိမ္ျပန္ခိုင္းရပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ရွင္မျဖစ္ေနျပီး အစ္မ ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ ျပန္ေရာက္လာလိုက္၊ အေမေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ ျပန္ေရာက္လာလိုက္ တစ္ႏွစ္တည္း အေခါက္ေခါက္ျပန္လာေနတာ ေယာက်္ား သေဘာေကာင္းလို႕ ေတာပါေသးတယ္ ဆိုေပမဲ့့ "ေယာက်္ားနဲ႕ ငါးၾကာၾကာ ပစ္ထားလို႕"မရဘူး ဆိုတဲ့စကားရိွတယ္ မဟုတ္လားေနာ္။

သမီးသူဇာ ျပန္သြားျပီး ကၽြန္မလည္း စက္တင္ဘာလကုန္တဲ့အထိ အိမ္မွာ ေကာင္းေကာင္းအနား ယူလိုက္တယ္ေပါ့။ ခြဲစိတ္ျပီး တစ္လအၾကာမွာ ဆရာ၀န္က ျပန္လည္ေဆးစစ္မႈေတြ လုပ္ေတာ့ အားလုံး အေျခအေနေကာင္းေၾကာင္း သိရတာမို႕ စိတ္ေအးရတယ္ဆိုပါေတာ့။ ေျခာက္လ ၾကာရင္ ထပ္ျပီးေဆးစစ္ဖို႕ ရက္ခ်ိန္းေပး ပါတယ္။ က်န္းမာေရးနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး စိတ္လက္ေပါ့ပါးသြားရတာ ေၾကာင့္ ေအာက္တိုဘာလ တစ္လ လုံး တကၠဆက္က သမီးေကခိုင္ဆီ တစ္လွည့္သြားလည္၊ ႏိုင္၀င္ဘာက် သားကိုေရႊစင္ရိွရာ ၀ါရွင္တန္ ကို ခရီးဆက္ျဖစ္ပါတယ္။

သားေနတဲ့ ဗာဂ်င္းနီးယားနဲ႕ သမီးသူဇာရိွရာ အယ္လ္လစၥဘက္ျမိဳ႕က ေလးနာရိေလာက္ပဲ ေ၀းတာ မို႕ေက်းဇူးေတာ္ေန႕ ရုံးပိတ္ရက္မွာ သားက လိုက္ပို႕ေပးမယ္ ဆိုတာနဲ႕ သားအမိႏွစ္ေယာက္ကား ေမာင္းျပီးသြားလိုက္ၾကေသးတယ္ေလ။ ဗာဂ်င္းနီးယားက ေတာင္ကုန္းေတြ၊ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းေတြနဲ႕ သာ ယာလွပလြန္းတာေၾကာင့္ သဘာ၀အလွေတြ ေငးေမာရင္း အဆိုေတာ္ ပုလဲနဲ႕ ကိုစိန္လြင္၊ ကိုစိုးပိုင္ တို႕ရဲ႕သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရင္ းေလးနာရီခရီးက တစ္ခဏေလး လို ေရာက္သြားေလရဲ႕။ သမီးက အေမနဲ႕ အစ္ကိုေရာက္လာေတာ့ ေပ်ာ္ လြန္းလို႕ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ေန တာပဲ။ ေက်းဇူးေတာ္ေန႕ ပြဲ ေတာ္စာၾကက္ဆင္ေကာင္လုံးကင္နဲ႕ တျခားဖြယ္ဖြယ္ရာရာေတြ စုံေအာင္ ခ်က္ ထားတာ ေတြ႕ရ ေတာ့အိမ္ရွင္မ ပီပီသသ ျဖစ္ေနတဲ့ သမီးကို ခ်ီးက်ဴးရပါေသးတယ္။

သမီးဆီက ျပန္လာျပီး တစ္ပတ္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မလည္း ဖေလာ္ရီဒါ ျပန္ျဖစ္ပါေရာ။ ခရစၥမတ္ပြဲ ေတာ္ရုံးပိတ္ရက္က်ေတာ့ မိသားစုတစ္ေတြ ဆုံးျဖစ္ၾကဦးမွာ ရိွေသးတယ္ေလ။ အေမရိကား မွာ ေနရတဲ့တစ္ရက္ တစ္ရက္ကလည္း အကုန္ျမန္သလား မေျပာပါနဲ႕ေတာ့။ တစ္ႏွစ္ဆိုတာ ဟိုလွည့္ ဒီလွည့္ နဲ႕ ကုန္သြားလိုက္တာ ဘာလိုလိုနဲ႕ ၁၉၉၆ႏွစ္ဆန္းက ဖ်တ္ခနဲ ေရာက္လာေတာ့တယ္။
သမီးသူဇာ က ေဖေဖာ္၀ါရီလဆန္းမွာ မီးဖြားမွာျဖစ္လို႕ မီးဖြားခ်ိန္အမီ ဇန္န၀ါရီလကုန္ေလာက္ သမီး ဆီသြား မယ္ စိတ္ကူးေနဆဲမွာပဲ၊ ဇန္န၀ါရီ ၈ရက္ မနက္ ၄နာရီ အရုဏ္တက္ေလာက္မွာ ဖုန္း၀င္လာ ေလရဲ႕။ သမီး မီးဖြ႔ားလို႕ ေဆးရုံကို သြားရေတာ့မွာတဲ့။ ဆရာ၀န္တြက္ေပးထားတဲ့ ရက္ထက္ တစ္လနီးပါးေတာင္ ေစာေနတာမို႕ ကၽြန္မလည္း စိတ္ပူလို႕ေပါ့။ ပိုျပီး စိတ္ပူစရာေကာင္းတာက အဲဒီအခ်ိန္ မွာ ႏွင္းမုန္တိုင္းက အၾကီးအက်ယ္ က်ေနခိုက္ေလ။

ေဆးရုံမသြားခင္ သမီးက စိတ္လႈပ္ရွားတဲ့အသံနဲ႕၊ "သမီး၊ မာမီ့ကို ဦးသုံးၾကိမ္ခိုက္ျပီး ကန္ေတာ့ခဲ့ ပါတယ္။ သမီးရဲ႕သားေလး ေျခလက္အဂၤါစုံေအာင္လည္း ဆုေတာင္းေပးပါေနာ္"နဲ႕ မွာသြားေတာ့ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ နင့္သြားေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္၀န္ရိွစက ေၾကာင္ကေလးေျချပတ္ျပီး ေသသြားရတာ ခုထက္ထိ သူ႕ရင္ထဲမွာ စြဲလမ္းေနဆဲ ဆိုတာ ေတြးမိေတာ့ သမီးကိုပိုျပီး သနားရျပန္ပါေရာ။
"သမီး မီးဖြားရင္ မာမီအနားမွာ ေနပါေနာ္"နဲ႕ အားကိုးတၾကီး မွာထားပါလ်က္နဲ႕ အခု အေရးၾကံဳ ေတာ့အေမက အနားမွာမရိွႏိုင္တာအတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္၊ စိတ္ရိွတိုင္းေျပာသြားလို႕ ရႏိုင္တဲ့ေနရာ လည္း မဟုတ္၊ရင္ထဲမွာ ေသာကမ်ိဳးစုံနဲ႕ ပူေလာင္လိုက္ရတာ။

အေရးၾကံဳတိုင္း ကၽြန္မရဲ႕ အားထားရာက ရွင္ေတာ္ဘုရား တစ္ပါးပဲရိွပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္းဆိုး ဆိုး၀မ္းသာစရာပဲ ၾကံဳၾကံဳ၊ ပူေလာင္စရာပဲ ေတြ႕ေတြ႕ ရွင္ေတာ္ဘုရားေရွ႕ေမွာက္ေရာက္ေအာင္ သြားျပီး အားကိုးမႈနဲ႕ ေလွ်ာက္ထားရတာေတြ အမ်ိဳးစုံလို႕ သက္ေတာ္ထင္ရွားသာရိွရင္ ျပံဳးေတာ္မူ ျပီး "ခ်စ္သမီး ျပႆနာေတြကလည္း မျပီးႏိုင္ေတာ့ပါလား၊ သံသရာလြတ္ေၾကာင္း စဥ္းစားဖို႕ ေကာင္းျပီ"လို႕ မိန္႕ေလမလား မသိ။
ကၽြန္မအတြက္ နံနက္ခင္း ဘုရားကို အာရုံျပဳရျခင္းက တစ္ေန႕တာအတြက္ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းပါပဲ။ ညဦး ေတာင္းဆုျပဳရတာက်ေတာ့ တစ္ညတာအတြက္ လုံျခံဳေစတယ္ေလ။ စိတ္အားငယ္တဲ့အခါ ဘုရား ရွင္ေရွ႕ေမွာက္ ေရာက္တာေနဲ႕ အားတက္စရာ ျဖစ္သလိုအထီးက်န္ေနခ်ိန္မွာ အနားမားမားရပ္ သကဲ့သို႕ ခံစား ရျပီး၊ ၀မ္းနည္းတဲ့အခါ ေဖေဖ ႏွစ္သိမ့္မႈ ရေစတဲ့အျပင္ သံသယ၀င္ေနခိုက္ အာရုံ ျပဳလိုက္တာနဲ႕ဆုံးျဖတ္မႈေပးႏိုင္ေအာင္ အလင္းရျပီး စိတ္ေက်နပ္စရာ ၾကံဳတဲ့အခါက် ၾကည္ႏူး ခ်မ္း ေျမ႕မႈကို ရပါေရာ။

ဒါေၾကာင့္ ဘာေလးတစ္ခု မၾကံဳလိုက္နဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္ ဖခင္ကို အားကိုးလိုတဲ့စိတ္မ်ိဳးနဲ႕ ရွင္ေတာ္ ဘုရားေရွ႕ေမွာက္ အျမဲေရာက္လ်က္မို႕ အခုလည္း သမီးအတြက္ အမ်ိဳးစုံေတာင္း ဆုေတြ ျပဳေနျဖစ္ေတာ့ တယ္ေပါ့။ အေမက အခ်ိန္မီ မေရာက္ႏိုင္ေပမဲ့ သူ႕ခင္ပြန္းက အနားမွာရိွေနတာမို႕ သမီးလည္းအားရိွမွာပါ။ အေမရိကား မွာ ၁၉၇၀ျပည့္ႏွစ္ေလာက္ကစျပီး Dr.F.LAMAZ ရဲ႕နည္းစ နစ္အရ LAMAZ သင္တန္းရယ္လို႕ ေပၚေပါက္လာျပီး ကိုယ္၀န္ေျခာက္လရိွတာနဲ႕ ေလးပတ္သင္ တန္းတက္ရပါတယ္။

ကိုယ္၀န္ေဆာင္သူနဲ႕အတူ ခင္ပြန္းပါတက္ျပီး သင္ရတာပါ။ သားဖြားျခင္းအေၾကာင္း အျပည့္အစုံ ပညာေပး တာေတြအျပင္ မီးဖြားခ်ိန္ ဘယ္လိုအသက္ရွဴရမယ္၊ ဘယ္ပုံအေနအထားနဲ႕ညႇစ္အားေပး ရမယ္ စသျဖင့္ေတြေပါ့။ ကေလးအေဖပါ ေမြးခန္းထဲ ၀င္ခြင့္ျပဳထားတာမို႕ ကိုယ့္ဇနီးရဲ႕ ခံစားရတဲ့ အာေ၀ဏိက ေ၀ဒနာေတြကို လက္ေတြ႕ျမင္ခြင့္ရတာေၾကာင့္ ၾကင္နာယုယေဖးကူမ ေပးျခင္းနဲ႕ မိခင္ေလာင္းရဲ႕ စိတ္အားတိုးတက္ေစတဲ့ သေဘာလည္း ပါပါတယ္။
ကၽြန္မလည္း နာရီ၀က္တစ္ခါေလာက္ ဖုန္းဆက္ျပီး သမီးကို အားေပးရတာအေမာ။ ဒီလိုနဲ႕ ညေန ၈နာရီ ၃မိနစ္က်မွ သားဦးေလးကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေမြးဖြားေၾကာင္း သိရလို႕ ရင္ထဲက ေသာက မီးျငိမ္းရေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ လုံး၀စိတ္ေအးရတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ ကေလးက ၀မ္းက ကၽြတ္ကၽြတ္ ခ်င္းမငိုဘူးတဲ့။ ကၽြန္မသမီး ေကသီက "သူဇာ့သားမို႕ သူ႕အေမလို ငိုရေကာင္းမွန္း မသိလို႕ မငို တာျဖစ္မွာ" နဲ႕ အေျပင္အျပတ္ မွတ္ခ်က္ခ်ေနေသးတာပါ။

တကယ္က ကေလးက တစ္လ ေစာေမြးတဲ့အတြက္ အဆုတ္ကျပည့္ျပည့္၀၀ မဖြံ႕ျဖိဳးေသးလို႕ မငို တာဆိုျပီး ကေလးအထူးကုဆရာ၀န္ၾကီးကို ခ်က္ခ်င္းအေၾကာင္းၾကားပါတယ္။ ဆရာ၀န္ၾကီးက မိနစ္ပိုင္းသာ ရိွေသးတဲ့ ကေလး ကိုဓာတ္မွန္ရိုက္ၾကည့္ေတာ့ အဆုတ္မွာအေပါက္ရိွေနတာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း (ICU)အခန္းမွာပို႕ ကုသမႈ ေပး ရတယ္တဲ့ေလ။ ဒီေတာ့ကေလးအတြက္ တစ္ခါစိတ္ေမာ ရျပန္ပါေရာ။
ေသာကစိတ္နဲ႕ ေနာက္တစ္ေန႕အမီ သမီးဆီလိုက္သြားဖို႕ၾကိဳးစားေပမဲ့ ႏွင္းမုန္တိုင္းက ရိွေနဆဲ မို႕ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ေတြ ဖ်က္ထားတာေၾကာင့္ အဆင္မေျပဘဲ ေစာင့္ေနရတာ ရင္တမမနဲ႕ပါပဲ။ ေတာ္ ပါေသးရဲ႕။ သုံးရက္ၾကာေတာ့ ကေလးကလုံး၀ က်န္းမာသြားေပလို႕။ ကၽြန္မလိုပဲ စိတ္ပူေန တဲ့ ေယာကၡမက ျမိဳ႕ခ်င္း သိပ္မေ၀းလွတာမို႕ ႏွင္းမုန္တိုင္းၾကားထဲက ကားေမာင္းျပီး အေရာက္သြား လိုက္ တာေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္ရပါေသးတယ္။

ေစာေစာက အစီအစဥ္အရ ကၽြန္မတို႕ မိခင္ႏွစ္ေယာက္ တစ္လစီ သြားေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကရင္း ဂ်ဴတီ လဲၾကမယ္ေပါ့။ ကၽြန္မအရင္သြားမဲ့အစား သူကအရင္ေရာက္ႏွင့္တာမို႕ သမီးဆီ ေဖေဖာ္၀ါရီ လအလယ္က်မွ သြားဖို႕ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ျပန္ေျပာင္းနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ရပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ ေန႕မွာေဆးရုံက ပို႕ေပးလိုက္တဲ့ ဗီဒီယိုအေခြတစ္ခု အျမန္ေခ်ာနဲ႕ ေရာက္လာေလရဲ႕။ သူတို႕ေငြရွာ နည္းရိုက္စားပုံက အတုယူေလာက္ပါတယ္။
အေခြေပၚမွာ နာမည္ထုးထားတာက "ဇက္ကရီ ေကာင္းျမတ္ ဘာ၀စၥ္တီ"ဆိုတဲ့ ကၽြန္မေျမးရဲ႕ နာမည္ အျပည့္အစုံနဲ႕ေနေလ။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Pittsburgh Megee Woman's Hospital ဆို တဲ့ဆိုင္းဘုတ္ နဲ႕ ေဆးရုံေပၚလာတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ၁၉၉၆ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၈ရက္ေန႕ ဒီေဆးရုံမွာ မဂၤလာရိွေသာ သားေယာက်္ားေလးတစ္ဦး ဖြားျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အစခ်ီျပီး မိဘနာမည္၊ ေနရပ္လိပ္စာ၊ ေမြးဖြားတဲ့အခ်ိန္၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္၊ အရပ္အေမာင္းစသည္ေတြ ေျပာျပခ်ိန္ ကေလးရဲ႕ပုံေတြက ငိုတာေရာ၊ ျပံဳးတာေရာ၊ မဲ့တာေရာနဲ႕အတူ ငိုက္လ်က္၊ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ ေပ်ာ္လ်က္စုံေအာင္ ရိုက္ျပထားပါတယ္။

ေနာက္ျပီး "ဇန္န၀ါရီ"ဆိုတာ "အဦးအစ"လို႕ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ပါသတဲ့။ ရိုမင္ဘုရား JANISက ၾကီးစိုး တာမို႕ "ဇန္န၀ါရီ"အမည္ ျဖစ္တည္ေစတယ္ေပါ့။ JANISရဲ႕ ပုံသဏၭာန္က မ်က္ႏွာႏွစ္ခုေရွ႕မွာ တစ္ခု၊ ေနာက္မွာ တစ္ခုရိွေလေတာ့ ဒီလမွာ ေမြးတဲ့ ကၽြန္မေျမးက ေရွ႕ေနာက္ ႏွစ္ဖက္အျမင္ရလို႕ အမွားအမွန္ ဆင္ျခင္ႏိုင္သူပဲ ျဖစ္ေလမလား။ ဒါမွမဟုတ္ အပ်ိဳေခ်ာေတြ အလယ္မွာ မ်က္ႏွာမ်ား သူပဲျဖစ္ေလမလားမသိ။
ဒီလရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ ပန္းက "ေဇာ္ေမြး"ပန္းျဖစ္သလို ေက်ာက္မ်က္ရတနာက ဂါနက္ေခၚတဲ့ ေဂၚ မုတ္ေက်ာက္အနီေရာင္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ဂရိတိုင္းျပည္မွာေတာ့ ဒီေန႕ဟာ "အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ဇိမ္နဲ႕ ဒူးႏွန္႕ေနၾကျပီး ေယာက်္ားမ်ားက အိမ္ရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥမွန္သမွ် က်ံဳးျပီး လုပ္ၾကရတဲ့ေန႕လို႕ ေျပာျပ ေတာ့ဒီေန႕မွာေမြးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေျမးေလးလည္း "မစၥတာအိုက္တိုးအေႏွာ္ရီွး"ဆိုတဲ့ နာမည္ပဲ ေပးရေတာ့မလို။ ေတြးရင္းသူတို႕ ေငြရွာေတာ္ၾကပုံကို ခ်ီးက်ဴး မိပါရဲ႕။"

ဒီလိုနဲ႕ သမီးသူဇာဆီမွာ ေျမးထိန္းရင္း သြားေနေပးလိုက္တာ မတ္လအလယ္ေလာက္ က်မွ ျပန္ ေရာက္ေတာ့တာပဲ။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ေျမးအသစ္တိုးတဲ့ မဂၤလာသတင္း အျပင္ ေနာက္ထပ္ ရတဲ့ ေကာင္းသတင္းတစ္ခုက သားကိုေရႊစင္ ဇြန္လထဲမွာ ေမာ္စကိုကို တာ၀န္ နဲ႕ ေျပာင္းရမယ္ဆိုတာပါ ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ Russainစကားေတြ သင္ဖို႕ ေက်ာင္းတက္ေနရတယ္တဲ့။
သားက ဇြန္လ ၁၀ရက္ေန႕မွာ ေမာစကို ထြက္ရမွာမို႕ မသြားခင္ ေမလကုန္မွာ အေမဆီ ၁၀ရက္ ေလာက္လာေနမယ္ေျပာတာနဲ႕ က်န္တဲ့ေမာင္ႏွမေတြကလည္း သား မသြားခင္ ဆုံၾကရေအာင္ ဆိုျပီး တန္းစီေရာက္လာၾကျပန္ပါရာ။ ဒီအထဲမွာ ကေလးပိစီေကြးနဲ႕ သမီးမသူဇာလည္း ပါေသး တယ္ေလ။ ေမာင္ႏွမေတြ ဆုံမိၾကေတာ့လည္း ထုံးစံအတိုင္းအေပ်ာ္လြန္ၾကေပါ့။

သားကိုေရႊစင္ ေရာက္လို႕မွႏွစ္ရက္ပဲရိွေသးတယ္။ တစ္ညေနမွာ သားအငယ္ဆုံး အိႏၵာဖုန္းဆက္လာ ပါတယ္။ "မာမီ သားကားတိုက္လို႕ ေဆးရုံေရာက္ေနတယ္"တဲ့။
ကၽြန္မတို႕ အားလုံး ပ်ာသြားၾကတာပဲ။ အသက္အႏၱရာယ္စိုးရိမ္ေလာက္စရာ မရိွပါဘူးဆိုေပမဲ့ ၀င္ တိုက္တဲ့ကား ရဲ႕အရိွန္က ျပင္းထန္လို႕ အသက္ကယ္ေလအိတ္ ေပါက္ထြက္သြားျပီး မ်က္ႏွာနဲ႕ လက္ေတြမွာ အပြန္းအပဲ့ ဒဏရာေတြရလို႕တဲ့။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ေလအိတ္ ကယ္ေပလို႕ပါပဲ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ကားတိုက္တယ္ ဆိုကတည္းက ကၽြန္မတို႕မိသားစု ပ်ာယာခတ္ကုန္ၾကပါျပီ။ ေဆးရုံအသြား ကားေပၚမွာ သမီးေကခိုင္က ငို၊ ေကသီက ငို၊ ကၽြန္မက ငိုကားေနရတဲ့ သားေရႊစင္လည္း ပါသမွ် သူေတြ အကုန္ငုိေနၾကလို႕ ေဆးရုံအျမန္ေရာက္ေအာင္ စက္ကုန္ဖြင့္ေမာင္းေလရဲ႕။

ဘယ္လိုဆိုးဆိုးရြားရြား အေျခအေနမ်ိဳးေတြ႕ရမလဲ၊ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ေရာက္သြားေတာ့ ကိုယ္ေခ်ာေလးက Wheel Chairေပၚမွာ ျပံဳးစစနဲ႕ ထိုင္လို႕။ မ်က္ႏွာနဲ႕လက္ေတြ၊ ရင္ဘတ္ေတြမွာ ေတာ့ အပြန္းအပဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႕ေပါ့။ ဒီေတာ့မွ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ရယ္ေမာႏိုင္ၾကေတာ့ တယ္။ ကၽြန္မ တို႕ မိသားစု အျဖစ္သည္းၾကပုံကလည္း တစ္ခါ တစ္ခါေတာ့ ရယ္ခ်င္ စရာပါပဲ။ ေရာက္လာၾကရင္ ျပံဳးလို႕ ေပ်ာ္လို႕ ရႊင္လို႕ ျမဴးလို႕ ေဟာ....ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အသက္ ဆုံးဆယ္ ေက်ာ္ ေဆးဆယ္ေတြကလည္း ကေလးတစ္ေယာက္လို ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုၾကျပန္ပါေရာ။

သားသမီးေတြကိုသာ ေျပာေနတယ္။ ကၽြန္မလည္း သူတို႕နည္းတူစြာပါပဲ။ ေကြကြင္းရျခင္း ဆင္းရဲ ရဲ႕ဒဏ္ကို ခံႏိုင္ရည္ စြမ္း ခုထက္ထ မရိွေသးတာ ေသခ်ာလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ခရီးပဲ သြား သြားအျပန္မွာ မ်က္ရည္စ နဲ႕ ျပန္ခဲ့ရတာက ရိုးေနပါျပိ။ အခုလည္း သားသမီးေတြ ျပန္သြားေတာ့ ရင္ထဲမွာ ဟာက်န္ခဲ့ တာပါပဲ။ သူတို႕ကိုလြမ္းတေနဆဲမွာပဲ ကၽြန္မနဲ႕ ညီအစ္မအရင္းလို ခ်စ္တဲ့မေရႊ ဥတစ္ေယာက္ ကင္ဆာေရာဂါေၾကာင့္ ခြဲစိတ္ကုသျပီး ကီမိုေပးရမယ္ဆိုတာ ဖုန္းဆက္လာေတာ့ စိတ္ပူပန္စြာနဲ႕ နယူးဂ်ာစီ ကို အေျပးအလႊားထြက္လာရပါတယ္။

အလြန္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္တဲ့ မေရႊဥရဲ႕ လက္ရိွက်န္းမာေရး အေျခအေနကိုျမင္ရေတာ့ ရင္ ထဲမွာ ထိခိုက္ခံစားလိုက္ရတာ။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေနကုန္ေနခန္း စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္ၾက ပါတယ္။ ေသျခင္းတရားကို သတၱိရိွရိွနဲ႕ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႕ ျပင္ဆင္ထားတဲ့သူရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ ကိုလည္းခ်ီးက်ဴးအားက်ရပါရဲ႕။ ကာယကံရွင္က အားတင္းႏိုင္သေလာက္ အားေပးဖို႕ ေရာက္လာ တဲ့ကၽြန္မ က ခြဲခြာရေတာ့မဲ့ အခ်ိန္ကာလကို တြက္ျပီး ရင္နာနာနဲ႕ သူ႕ကြယ္ရာမွာ မ်က္ရည္က်ရ။
လူသားတိုင္း အပူအပန္ ကင္းၾကရတယ္ဆိုတာ မရိွၾကပါဘူးေနာ္။ ကိုယ့္အတြက္ပူရ၊ ကိုယ့္မိဘ ကိုယ့္ သားသမီး ကိုယ့္မိသားစုအတြက္ ပူရ၊ ခ်စ္ရတဲ့မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ပူရ၊ ေငြေၾကး အတြက္ပူရ၊ အလုပ္ အကိုင္ေနေရး စားေရးအတြက္ ပူရ၊ အဆိုးတကာ့အဆိုးဆုံးက ကြက္လပ္ အ ျဖစ္ ကဘယ္ေတာ့မွ ျဖည့္ဆည္းမရႏိုင္တဲ့ ေသျခင္းတရားနဲ႕ ရင္ဆိုင္ရတာအတြက္ ပူရ၊ မ်က္ရည္ ခန္းမွ တရားရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မအတြက တရားနဲ႕ ေ၀းပါေလရဲ႕။

မေရႊဥနဲ႕အတူ ဆယ္ရက္ၾကာမွ် ေနခဲ့ျပီး စိတ္လက္မၾကည္မလင္နဲ႕ ဖေလာ္ရီဒါျပန္လာရပါတယ္။ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ မသြားမျဖစ္တဲ့ ခရီးေတြကလည္း ကုန္ပဲမကုန္ႏိုင္ဘူး။ သားသမီးေတြက တစ္ႏွစ္ တစ္ေခါက္ အေမ ေရာက္မလာရင္ မေက်မနပ္နဲ႕ ျပႆနာရွာတတ္ၾကတာေၾကာင့္ အခုလည္း ရွီကာဂိုက သားၾကီး ခင္ေမာင္၀င္းခန္႕ဆီ သြားဖို႕ ျပင္ဆင္ရျပန္ပါေရာ။ ရီွကာဂိုမွာ ရိွေနခိုက္ သမီးသူ ဇာက ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ သူ႕သားအခု ခုနစ္လျပည့္ျပီမို႕ ေယာက်္ားဘက္က အဘိုး အဘြားမ်ား ကသူတို႕ျမိဳ႕ မွာ ကင္ပြန္းတပ္ပြဲ လုပ္ေပးမွာတဲ့။ အဲဒီပြဲအမီ မာမီလာခဲ့ပါတဲ့ေလ။ ခရီးတစ္ခု မျပီးခင္ ေနာက္ခရီးတစ္ခုဆက္ဖို႕ေပၚလာေတာ့ ရွိကာဂိုကေန Syracuseကို အသြားအျပန္ ေလယာဥ္လက္ မွတ္လုပ္ရနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေပါ့။ ဒီပြဲကို ဖေလာ္ရီဒါက သမီးေကသီလည္း တက္ေရာက္ဦးမွာမို႕ ကၽြန္မ တို႕သားအမိ ျပန္ဆုံၾကရဦးမွာေလ။

ကၽြန္မရဲ႕ခမည္းခမက္ေတြက ေဆြးမ်ိဳးအုပ္စုေတာင့္ၾကေတာ့ မိတ္ေဆြသဂၤဟ အသာထားဦး၊ သူတို႕ ေဆြမ်ိဳးနဲ႕တင္ကို ခန္မအျပည့္နီးပါး ရိွေနပါျပီ။ ျမန္မာေတြလို မိသားစုက သိုင္းသိုင္း၀ိုင္း၀ိုင္း ရိွၾကတာ မို႕ ကင္းပြန္းတပ္ပြဲက ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါရဲ႕။ ကေလးက ခုႏွစ္လသားသာဆိုတယ္။ ထြားလိုက္တာ ဧရာမၾကီး။ သူတို႕အတြက္ လက္ေပၚမွာ ပထမုဆံးၾကီးရတဲ့ ေျမးမို႕ အဘိုးအဘြားက သည္းသည္းလႈပ္ေနတာ ၾကည့္ျပီး ကၽြန္မလည္း ေက်နပ္ၾကည္ႏူးရပါတယ္။
အခ်ိန္ေတြဖဲ႕ေျခေပးလိုက္ရတာေၾကာင့္ ရီွကာဂိုမွာ ၾကာၾကာေနဖို႕ ရက္မက်န္ေတာ့ဘဲ ဇူလိုင္လ ကုန္တာနဲ႕ ဖေလာ္ရိဒါကို ျပန္ခဲ့ရပါေရာ။ အိမ္ေရာက္လို႕ ခရီးေဆာင္ေသတၱာေတြရွင္းေနဆဲပဲ ရိွေသး တယ္။ ေမာ္စကိုက သားကိုေရႊစင္က ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။

"သား အိမ္အဆင္သင့္ ျဖစ္ျပီ မာမီ...အခုလာခဲ့ေတာ့ေလ။ ေအာက္တိုဘာ၊ ႏို၀င္ဘာက်ရင္ အရမ္း ေအး တာတဲ့။ ေမာ္စကိုရဲ႕ အေအးဒဏ္ကို မာမီခံႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ သား ထားခဲ့တဲ့ ေလယာဥ္လက္ မွတ္ က Open Dateလုပ္ထားတာ။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ရက္ေတာင္းျပီး လာခဲ့လိုက္ေတာ့"တဲ့။
အခုပဲ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႕ ေသတၱာေတာင္ ျပီးေအာင္မေျဖရေသးဘူး။ ေနာက္ခရီးတစ္ခုဆက္ဖို႕ လုပ္ရဦးေတာ့မယ္ေလ။ ေလယာဥ္ရုံးကို ဆက္သြယ္စုံစမ္းေတာ့ အေစာဆုံးၾသဂုတ္လ ၉ရက္ေန႕ မွာရမယ္ဆိုတာနဲ႕ အဲဒီရက္ကိုပဲ ယူလိုက္ရတယ္ေပါ့။ ကၽြန္မက အညာသူ၊ အေအးအလြန္ေၾကာက္ တဲ့မိန္းမ။ သြားရမွာက ေမာ္စကို ဆိုတာနဲ႕ ေက်ာထဲက ခ်မ္းခ်င္ေနပါျပီ။ ဒါေပမဲ့ စားေရးသူတစ္ ေယာက္အေနနဲ႕ ေနရာသစ္၊ အေတြ႕အၾကံဳသစ္ဆိုတာ ရတနာေတြလိုပဲ၊ တန္ဖိုးရိွပစၥည္း ျဖစ္တာ လို႕အခါအခြင့္သာတဲ့အတြက္ ေက်နပ္၀မ္းသာေနမိပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ ေမာ္စကိုဆိုတာ ကိုယ္နဲ႕ ဘာမွမဆိုင္သလို ေရာက္ဖို႕ မေျပာနဲ႕စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ ထဲ မွာေတာင္ ထည့္မမက္ဖူးတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေလ။ ေရွးအတိတ္ကံ ေရစက္ကေတြက ဘယ္လို ရိွခဲ့ဖူး ေလတယ္မသိ။ သားကိုအေၾကာင္းျပဳျပီး ေရာက္ရတဲ့ႏိုင္ငံေတြကလည္း ကၽြန္မအတြက္ အထူးအ ဆန္း စိတ္၀င္စားစရာခ်ည္း ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။
ရုရွားႏိုင္ငံကို ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ စိတ္ကူးထဲမွာရိွထားတဲ့ပုံစံနဲ႕ တကယ့္အျမင္လက္ေတြ႕က ကြားျခားလြန္းေနပါေတာ့တယ္။ အေဆာက္အဆုံးေတြက ၾကီးမွၾကီး၊ လမ္းမၾကီးေတြက က်ယ္မွ က်ယ္၊ တခ်ိဳ႕လမ္းေတြဆိုရင္ အသြားခုနစ္လမ္း၊ အျပန္ခုနစ္လမ္းနဲ႕ ဆယ့္ေလးလမ္းရိွတဲ့ အေ၀း ေျပးလမ္းမေတြေတာင္ ရိွတာမို႕ အံ့ၾသရပါေရာ။

သားေန တဲ့ အိမ္၀ိုင္းထဲက ထြက္လိုက္တာနဲ႕ အေမရိကား ျပန္ေရာက္သြားသလား ေအာက္ေမ့ရ တယ္။ ကၽြန္မတို႕ ဆီမွာ ရိွေနတဲ့ ပုံစံအတိုင္း Pizza Hutနဲ႕ ကင္ကာကီ ၾကက္ေၾကာ္ဆိုင္နဲ႕ မက္ေဒၚ နယ္လ္မ်ား ဟိန္းလို႕၊ လူေတြကလည္း တန္းစီျပီး ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး၀ယ္စားေနၾကတာေနာ္။ ၀တ္စား ထားၾကတာလည္း ပြဲထိုင္သြားၾကေတာ့မဲ့အတိုင္း အပ်ံစားပါပဲ။
အေမရိကားမွာေတာ့ မက္ေဒၚနယ္လ္ဆိုင္က Fast Food ဆိုင္မို႕ တကူးတကလာစားၾကသူက နည္းနည္း၊ သြားရင္ဟန္လႊဲ ၾကံဳသလို ဗိုက္ျဖည့္ၾကတာမို႕ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႕ တီရွပ္နဲ႕ လည္း ေရာက္ခ်င္ေရာက္သြားၾကတာ တခ်ိဳ႕မ်ားဆို ကားေပၚကေတာင္ ဆင္းတာမဟုတ္ဘူး။

Drive Throughtဆိုတဲ့ ကားေပၚက ေအာ္ဒါမွာတဲ့စနစ္နဲ႕ ျပီးသြားၾကတာမ်ိဳးေလ။ ဒီမွာေတာ့ မက္ေဒၚ နယ္လ္ေရွ႕မွာ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႕ဓာတ္ပုံရိုက္ၾက၊ ဗီဒီယိုရိုက္ၾကမိဳက ကၽြန္မမွာ အထူးအဆန္းကို ျဖစ္လို႕။
"ကမၻာေပၚမွာ အၾကီးဆုံး မက္ေဒၚနယ္လ္ဆိုင္ ဘယ္မွာရိွလဲ မာမီ သိလား"တဲ့။ သားကေမးပါတယ္။ အဲဒီအၾကီး ဆုံး မက္ေဒၚနယ္လ္ဆိုင္က တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကြန္ျမဴနစ္တိုင္းျပည္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေမာ္စကို မွာရိွတာ တဲ့ေလ။ အခုလက္ရိွ ေျခာက္ဆိုင္ရိွထားျပီးသား။ ေနာက္ထပ္ငါးဆိုင္ ဖြင့္ဖို႕ စီစဥ္ေနဆဲပါ။ မၾကာေသးခင္ အခ်ိန္တုန္း က ေပါင္းမုန္႕တစ္လုံးရဖို႕၊ သြားတိုက္ေဆးတစ္ဘူး ၀ယ္ႏိုင္ဖို႕ တစ္ေန ကုန္နီးပါး တန္းစီ ခဲ့ရသူေတြ အခု ဆိုင္ၾကီးတကာမွာ လိုတာမွန္သမွ် လြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္လို႕ရေန ပါျပီ။

ျပည္ပက ျမႇဳပ္ႏွံေငြမ်ားစြာနဲ႕ ဘဏ္တိုက္ၾကီးေတြ၊ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြ၊ ဟိုတက္ၾကီးေတြကလည္း ဟိန္းေနေအာင္ ျဖစ္လာသလိုေနရာတကာ လမ္းေထာင့္တိုင္းမွာ ကိုကာကိုလ္ာတို႕၊ ပက္စီ တို႕ ေၾကာ္ျငာေတြကလည္း အမ်ားအျပားေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။ ရုရွားအမ်ိဳးသမီး အမ်ားစုကလည္းေခ်ာ္မွ ေခ်ာ၊ အရပ္ရွည္ရွည္၊ ကိုယ္လုံးသြယ္သြယ္၊ အသားျဖဴျဖဴ၊ မ်က္၀န္းညိဳညိဳနဲ႕ အ၀တ္အစားက လည္းဖက္ရွင္က်က် တစ္ခ်ိန္က ကြန္ျမဴနစ္တိုင္းျပည္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာေတာင္ ယုံႏိုင္စရာ မရိွ ေအာင္ အရာရာ က ေျပာင္းလဲသြားပါျပီ။

ကၽြန္မလည္း ေမာ္စကို ေရာက္တာနဲ႕ တစ္ခ်ီတည္း သန္ၾကြယ္သူေဌး မီလ်ံနာျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။ အံမယ္...ကိုင္သုံးတာေတာင္ ေသာင္းတန္၊ သိန္းတန္ေငြစကၠဴကိုင္သုံးတာပါေနာ္။ သားက "မာမီ သုံးခ်င္တာ သုံးဖို႕ ေဒၚလာႏွစ္ရာ ရူဘယ္လ္နဲ႕လဲျပီး ယူလာခဲ့တယ္"ဆိုျပီး လက္ထဲလာထည့္ေတာ့ တစ္သန္းနဲ႕ ငါးေသာင္းေတာင္ျဖစ္ေနပါေရာ။ တစ္ေဒၚလာက သူတို႕သုံးတဲ့ ရူဘယ္လ္ ငါးေထာင့္ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္နဲ႕ ညီမွ်ပါတယ္။ ေငြစကၠဴက တစ္ရာတန္၊ ႏွစ္ရာတန္၊ တစ္ေထာင္တန္၊ ငါးေထာင္ တန္၊ ငါးေသာင္းတန္၊ တစ္သိန္းတန္နဲ႕ ေျခာက္မ်ိဳးေတာင္ရိွတာ။

ေရာက္ခါစ သုညေတြ မ်ားလြန္းလို႕ မတြက္တတ္ဘဲ တသ္ေစာင္းေပးရမွာ တစ္သိန္းတန္နဲ႕ မွားေပး ခဲ့မိလို႕ ဆယ့္ရွစ္ေဒၚလာဖိုး အေခ်ာင္ပါသြားေလရဲ႕။ ရုရွားႏိုင္ငံမွာ ရူဘယ္လ္ေရာ ေဒၚလာပါ တရား ၀င္သုံးစြဲခြင့္ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြမွာ ေဒၚလာကို ေငြစကၠဴအေနနဲ႕ လက္မခံဘဲ Credit Card နဲ႕ေပးတာမွ လက္ခံတဲ့စနစ္ ျဖစ္ေနျပန္ပါေရာ။ ေစ်းေတြကလည္း တကယ္ၾကီးပါ တယ္။ ကမၻာမွာ စား၀တ္ေနေရး ေစ်းအၾကီးဆုံးႏိုင္ငံေလးခုထဲမွာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက နံပါတ္တစ္ ျဖစ္ျပီး၊ ရုရွားႏိုင္ငံက နံပါတ္ႏွစ္ ခ်ိတ္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ အစားအေသာက္ေရာ၊ အ၀တ္အထည္ အသုံး အေဆာင္ အားလုံး ေစ်းၾကီးလြန္းလို႕ ေစ်း၀ယ္ထြက္တိုင္းဘုရားတရတာ အခါခါမို႕ ကိုသိုလ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရမွာပါ။
သြားေရးလာေရးက ဒီမွာအလြန္ကို အဆင္ေျပပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ကားရိွစရာ မလိုပါဘူး။ ဘတ္စ္ ကားနဲ႕သြား မလား၊ ေျမေအာက္ရထားနဲ႕ သြားမလား၊ ထေရာလီ စီးမလား၊ အကုန္ဘယ္ေနရာမဆို အလြယ္တကူ ေရာက္ႏိုင္ငံရုံအျပင္ လက္မွတ္ခကလည္း ေပါမွေပါ။ ခရိး နီးနီးေ၀းေ၀း ေစ်းက အတူတူ ပါပဲ။ ေျမေအာက္ရထားဘူတာၾကီးေတြကလည္း ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားပါဘိ။ ေက်ာက္ရုပ္တု ေတြ၊ ပန္းခ်ီးကားေတြ နဲ႕ ျပတိုက္ထဲ ေရာက္ေနသလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။

ဘယ္တိုင္းျပည္ ေရာက္ေရာက ကိုယ္ကဘာသာစကား မတတ္ရင္ ျပႆနာပါပဲ။ ေရာက္ေလရာမွာ ကၽြန္မ လည္း ေျခရွည္ခ်င္တတ္သူ၊ ေလ့လာလိုသူဆိုေတာ့ သားရုံးသြားတာနဲ႕ အျပင္ထြက္ဖို႕ လမ္းရွာျပီေလ။ ကံေကာင္းေထာက္မ စြာနဲ႕ သားေနတဲ့ ၀ိုင္းထဲမွာ အေမရိကားက တာ၀န္ထမ္း ေဆာင္ဖို႕ ေရာက္ေနၾကတဲ့ မိသားစုေတြ ရိွ ပါတယ္။ သူတို႕တစ္ေတြနဲ႕ အဖြဲ႕ၾကျပီးေန႕ခင္းဘက္ စုျပီးျမိဳကထဲထြက္ၾက၊ စကားလည္း မတတ္၊ လမ္းေတြလည္း မသိေတာ့ ဘယ္သူ႕ဘယ္သူမွလည္း ဆရာတင္လို႕ မရ။

သူတို႕ ရုရွားစားေတြလည္း ဖတ္ရခက္ပါဘိ။ အကၡရာေတြက အဂၤလိပ္စာလုံးပုံစံေတာ့ ဟုတ္ ပါရဲ႕။ ေမွာက္လ်က္ေရာ၊ ပက္လက္ေရာ၊ ေဇာက္ထိုးေရာ၊ ေျပာင္းျပန္ေရာ ျဖစ္ေနတာေတြက တစ္မ်ိဳး၊ စာလုံးက တျခား အသံထြက္က တျခားေအးၾကီး ျမင္ေနပါလ်က္နဲ႕ အသံက အာထြက္လိုထြက္၊ အဲဒီလိုပဲ အိတ္ခ်္ က အင္န္ျဖစ္ေနျပန္ေရာ၊ အိုင္ကလည္း အီးတဲ့။ အသံထြက္ေတြက တလြဲစီျဖစ္ေန တဲ့အထဲမွာ ဘီအၾကီးစားေရာ ဘီအေသးစားေရာ ႏွစ္လုံးေတာင္ပါလိုက္ေသးတယ္။ ဖတ္တတ္ဖို႕ မေျပာနဲ႕ မွန္းၾကည့္လို႕ေတာင္ မနီးစပ္ႏိုင္ပါဘူး။
အဲဒီစာလုံးေတြ ၾကည့္ျပီး ဒီမလာခင္ ရုရွားစာနဲ႕ စကားသင္ခဲ့ရတဲ့သားကို သနားေနမိပါရဲ႕။ ကၽြန္မ တို႕အုပ္စုက စာတစ္ခုံမွ မဖတ္တတ္ေပမဲ့ လူစည္စည္ေစ်းတန္းေရာက္ရင္ တစ္ဆိုင္၀င္ တစ္ဆိုင္ ထြက္ေမႊၾက၊ ေစ်းၾကီးလြန္းလို႕ ဘာတစ္ခုမွ ၀ယ္ႏိုင္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အတူပါလာတဲ့ ေလာဒတ္စ္ ဆိုတဲ့ ဆရာ၀န္ မေလးက ေစ်းႏႈန္းတစ္ခု ဖတ္ျပီးတိုင္း "အံမယ္ေလး ငါသြးေသလိုက္ေတာ့မယ္" နဲ႕အခါေပါင္း မ်ားစြာ ေသလို႕ တစ္ေယာက္က ရင္ဘတ္ သြားဖိရင္း "အသက္ရိွေသးရဲ႕လား"နဲ႕ ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾက။

ေမာ္စကိုမွာ ေနရင္ပိုက္ဆံအိတ္ၾကီးၾကီးကိုင္ဖို႕ေတာ့ လိုအပ္ပါတယ္။ အိမ္က မထြက္ခင္ကတည္း ကမပါမျဖစ္ ထည့္ယူရမဲ့ ပစၥည္းက စကၠဴလက္သုတ္ပ၀ါရယ္၊ ကိုယ္လက္သန္႕စင္ဖို႕ Toilet Paper ရယ္၊ ပလတ္စတစ္ အိတ္ ေလးငါးလုံးရယ္ေပါ့ေနာ္။ သြားရင္းလာရင္း ဆာလို႕ တစ္ခုခု၀င္စားရင္ ဆိုင္က လက္သုတ္ပ၀ါမေပးပါဘူး။ ကိုယ့္လက္သုတ္ပ၀ါနဲ႕ ကိုယ္သုံၚရသလို တစ္ေနရာရာမွာ အေပါ့အပါး သြားခ်င္မိရင္လည္း ကိုယ္လက္သန္႕စင္ဖို႕ ကိုယ္ဟာကိုယ္ပဲ တာ၀န္ယူ ရတယ္ ဆိုပါ ေတာ့။ ေစ်း၀ယ္ရင္ လည္း ကုန္တိုက္ၾကီးမ်ားမွအပ ဘယ္သူကမွ အိတ္နဲ႕ထည့္ေပးတာမ်ိဳး၊ စကၠဴ တို႕၊ ဖတ္တို႕နဲ႕ ထုပ္ေပးတာ မ်ိဳး မရိွ၊ ကိုယ့္အိတ္ကိုယ္ ေဆာင္းထားပါမွ။
တိုင္းျပည္ တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု မူ၀ါဒဆိုတာေတြေပၚ အေျခတည္ျပီး ကြဲျပားမႈေတြကရိွမွာေပါ့ေနာ္။ အရင္က အစိုးရ ကျပည္သူ အားလုံးအတြက္ ေနေရးထိုင္ေရး အိုးအိမ္ကအစ ေပးထားျပီး ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အစစ တာ၀န္ယူထားခဲ့တာ မဟုတ္လား။ အခုမွ မူ၀ါဒ အေျပာင္း အလဲေတြ ျဖစ္လာတာ ႏွစ္မၾကာေသးတာေၾကာင့္ သူတို႕လည္း စနစ္သစ္နဲက စနစ္ေဟာင္း အေျပာင္းအလဲ မွာ ျပဳျပင္စရာ ေတြအမ်ားၾကီး ရိွေနဦးမွာပါ။

ေမာက္စကိုမွာ စိတ္၀င္စားစရာ ရာဇ၀င္မ်ားစြာ ရိွေနတာေၾကာင့္ ႏွစ္လဆိုတဲ့ အခ်န္ကာလ မ ေလာက္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း မ်ားျပားလြန္းတာမို႕ ကလ်ာနဲ႕ မေဟသီမဂၢဇင္းမွာ ေဆာင္းပါးမ်ားစြာ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ စက္တင္ဘာလ ကုန္ခါနီး ပိုင္း ေရာက္လာတာနဲ႕ အေအးကပိုကဲလာလိုက္တာ အျပင္ထြက္ရင္ ေခါင္းစြပ္ေတြ၊ လက္အိတ္ေတြ၊ လည္စည္းေတြအျပင္ တစ္ကိုယ္လုံး ေႏြးေထြးေနေအာင္ သိုးေမြးထည္၊ သကၠလတ္ထည္ေတြ အထပ္ထပ္ ၀တ္ထားရတာနဲ႕ ပြဲေစ်းတန္းမွာ ေရာင္းတဲ့ ဖိုး၀ရုပ္ပုံ ထြက္ေနေတာ့တာပဲ။ တိုက္ခဲ့ တဲ့ ေလကေအးလြန္းတာေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းေတြေတာင္ တဆတ္ဆတ္တုန္တဲ့ထိ ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ဆက္မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ စက္တင္ဘာလကုန္တာနဲ႕ ဖေလာ္ရိဒါအေရာက္ျပန္ေျပးခဲ့ရေတာ့ တယ္။

ေလဆိပ္မွာ သမီးေကသီတို႕ မိသားစုအားလုံး လာၾကိဳၾကေလရဲ႕။ "မာမီျပန္လာတာနဲ႕အေတာ္ပဲ၊ သမီးတို႕ Sea Ranch Lakesထဲမွာ အိမ္အသစ္၀ယ္လိုက္ျပီ၊ မာမီကို လိုက္ျပရဦးမယ္"တဲ့။
သမီးရဲ႕ ဒူးျပဲအနာေၾကာင့္ အတက္အဆင္းမလုပ္ႏိုင္လို႕ လက္ရိွအိမ္ကိုေရာင္းဖို႕ တင္ထားျပီးက တည္းက သမီး တို႕လည္း စိတ္ၾကိဳက္အိမ္ကို လိုက္ရွာေနတာ ၾကာျပီေလ။ အထူးသျဖင့္ သားသမီး ေတြနဲ႕ဆိုေတာ့ လုံျခံဳ စိတ္ခ်ရတဲ့ေနရာျဖစ္ဖို႕က ပိုအေရးၾကီးတယ္မဟုတ္လား။ Sea Ranch Lakes ထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မလည္း စိတ္လက္ေပါ့ပါး ေပ်ာ္ရႊင္ သြားရတယ္ေပါ့။
ကၽြန္မအိမ္ နဲ႕ ဆယ္မိနစ္အကြာအေ၀းပဲ ရိွတာမို႕ တစ္အိမ္တစ္အိမ္ ကူးဖို႕လြယ္ကူတဲ့အျပင္ သီးသန္္႕ အိမ္ရာနယ္ေျမ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုင္ျမိဳ႕ေတာ္၀န္၊ ကိုယ္ပိုင္ ရဲအေစာင့္အေရွာက္ နဲ႕ဆို ေတာ့ ကေလးေတြ အတြက္ လြတ္လပ္စြာ သြားလာေဆာ့ကစားဖို႕ စတ္ခ်လုံျခံဳမႈ ရိွပါတယ္။ ေနာက္ ျပီးအတၱလႏၱိတ္ပင္လယ္ကမ္းေျခနဲ႕လည္း လမ္းတစ္ခုပဲ ျခားတာျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ သားအမိ တစ္ေတြညေနဘက္ အပန္းေျဖ သဲေသာင္ျပင္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕လည္း အကြက္ အကြင္းေကာင္း ရႈခင္း တစ္ခုပါပဲ။

ေကာင္းတာေတြ အတြက္ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ရတာေတာ့ဟုတ္ပါရဲ႕၊ အိမ္ေျပာင္းဖို႕ျပင္ဆင္ရတဲ့ ကိစၥ ကေတာ့ တကယ့္ကိုဦးေႏွာက္ေျခာက္စရာပါပဲ။ ဆယ္ႏွစ္ဆယ္မိုးမက စုေဆာင္းထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ ကအိမ္နဲ႕အျပည့္၊ ပရိေဘာဂေတြ အတြက္ ေျပာင္းေရႊ႕တာ၀န္ယူကုမၼဏီေတြကို ဆက္သြယ္လိုက္ တာနဲ႕ကိစၥျပတ္ စိတ္သက္သာ ရေပမဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြက အစအသုံးအေဆာင္ အ၀တ္အထည္ ေတြက်ေတာ့ ဘယ္ဟာ သိမ္း၊ ဘယ္ဟာပစ္ရမယ္။ စိစစ္ရတာကို တကယ့္အေမာပါပဲေနာ္။
ကၽြန္မ လည္း ျပန္ေရာက္တာနဲ႕ ကိုယ့္သမီးတစ္ေယာက္တည္း အိမ္ေျပာင္းတဲ့ကိစၥနဲ႕ ပတ္ခ်ာလည္ ေနတာမျမင္ရက္လို႕ သြားကူေပးရင္း အလုပ္ရႈပ္ေပါ့။ သိမ္းရင္း ရွင္းရင္းနဲ႕ သားအမိႏွစ္ေယာက္ စိတ္တူကိုယ္တူ အရာရာကို ဟာသနဲ႕ ရႈ႕ျမင္ရင္း ရယ္ပြဲဖြဲ႕ရတာနဲ႕ ပင္ပန္းတာေတြ ဘယ္ေရာက္ ေနမွန္း မသိ၊ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္ရပါရဲ႕။

တစ္ေန႕ေတာ့ စာေရးစားပြဲကိုရွင္းရင္း ထြက္လာတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ကို သားအမိႏွစ္ေယာက္ေခါင္း ခ်င္းဆိုင္ျပီး ဖတ္လိုက္ၾကတာ တစ္ေနကုန္သြားလို႕ ဘာမွမျပီးလိုက္ပါဘူး။ သူတို႕ေမွာင္ႏွမတစ္ ေတြကၽြန္မလိုပဲ ကဗ်ာစု ၀ါသနာ ပါၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတို႕ေခတ္ ကနာမည္ၾကီးေတြ ျဖစ္ တဲ့ ေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း) တို႕၊ ေမာင္ပန္းေမႊး၊ ေမာင္ေဆြႏြယ္၊ သစၥာနီ၊ ႏြမ္ဂ်ာသိုင္း၊ ေမာင္ေမာက္ (ဥကၠလာ)စသည္တို႕ရဲ႕ ကဗ်ာေတြေပါ့။
ဒီလိုနဲ႕ႏွစ္လနီးပါး သိမ္းရင္းထုပ္ရင္း ရွင္းလိုက္ၾကတာ ႏို၀င္ဘာလ ကုန္ခါနီးမွာ အိမ္သစ္ ကို ေျပာင္းျဖစ္ေတာ့တယ္။ မေကသီအတြက္ တာ၀န္ေက်သြားေတာ့မွ ဒီႏွစ္အတြင္းသြားဖို႕ အေၾကြး တင္ေန တဲ့ သမီးယမင္းဆီ ခရီးဆက္ရပါတယ္။ ကိုယ္ကတစ္ေယာက္တည္းနဲ႕ မွ်ေ၀ရတဲ့သားသမီး ေတြကမ်ားေတာ့ သူတို႕မွာလည္း အေမနဲ႕တစ္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ ခဏေလးစီပဲေတြ႕ၾကရတာ မို႕ အခ်ိန္မ်ားမ်ား မေပးႏိုင္ တာေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ မေကာင္းျဖစ္ရတယ္ေပါ့။

ကၽြန္မသားသမီးေတြအေပၚမွာ ေမတၱာအေၾကြးေတြ အမ်ားၾကီးတင္ေနတဲ့ အေမေလ၊ သူမ်ားတ ကာအေမလို မိစုံဖစုံ လုံျခံဳတဲ့ဘ၀ကိုလည္း မေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့အျပင္ ကိုယ္ကစီးပြးေရး ဦးေဆာင္ေန ရသူ ျဖစ္ တာေၾကာင့္ သားသမီးေတြအတြက္ ေပးရမဲ့အခ်ိန္ကို ေငြေၾကးနဲ႕ လဲခဲ့ရျပန္ပါေရာ။
ဒါေၾကာင့္ အခုလို ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ မပူမပင္ မေၾကာင့္မၾက ေနရတဲ့ကၽြန္မရဲ႕ အခ်ိန္မ်ားစြာကို သးသမီးေတြ အတြက္ ဖဲ့ေျခြေပးေ၀ရတာကို ကၽြန္မ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးရပါတယ္။
ေမတၱာဆိုတာ ထိေတြ႕ျခင္း၊ ဆက္ႏြယ္ျခင္း၊ ဂရုထားျခင္း၊ ျဖည့္စြမ္းေပးျခင္း၊ အတူရယ္ေမာျခင္း၊ အတူ ငိုေၾကြးျခင္း စသည္စသည္တို႕ပဲ မဟုတ္ပါလားေနာ္။

ဆက္ရန္
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ပတၱျမားခင္ ၏ အတိတ္လမ္း ကိုျပန္ေလွ်ာက္ျခင္း, အပိုင္း (၆ဝ)

ကဗ်ာဆရာမေလး Laura Mae Atley Gibson က "အသက္ကို ႏွစ္နဲ႕မတြက္ပါနဲ႕ ခ်စ္ျမတ္ႏိုး ရတဲ့ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း ဘယ္ႏွစ္ဦးရိွလဲဆိုတာနဲ႕ ေရတြက္ၾကည့္ပါတဲ့"
ဒါဆိုရင္ ကၽြန္မအသက္ကရတနာသုံးပါး ဂုဏ္ေက်းဇူး၊ ခ်စ္ခင္ေသာ မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္းမ်ား ဂုဏ္ေက်းဇူးအျပင္ ခ်စ္ခင္ေသာ စာဖတ္သူမ်ား ဂုဏ္ေက်းဇူးနဲ႕ ၇၀ဟိုတယ္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပိုေနမလဲဆိုတာ လက္ခ်ိဳး ေရတြက္ၾကည့္ရဦးမွာေပါ့ေနာ္။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ...

အပိုင္း (၆၂)

ဘာလိုလိုနဲ႕ ကၽြန္မအသက္ ၇၀ျပည့္ခဲ့ပါျပီ။ "အသက္ကို ႏွစ္နဲ႕မတြက္ပါနဲ႕၊ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ နဲ႕ တြက္ပါ"တဲ့။ တခ်ိဳ႕ကလည္း "မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္း ဘယ္ႏွဦးရိွ လဲဆိုတာနဲ႕ တြက္ပါ" လို႕ေျပာလိုေျပာ။
"အသက္ကို က်ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္နဲ႕ မတြက္ဘဲ ရယ္ေမာ္ခဲ့ရတဲ့ အခါေတြနဲ႕ တြက္ပါ"ဆိုလို႕ဆို။ ဘယ္လို ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္တန္ဖိုးထားရိွရာ ခံယူခ်က္အတိုင္း အၾကံျပဳၾကတာမို႕ အားလုံးေကာင္းပါ တယ။ သင့္ျမတ္ပါသည္ လို႕ ဆိုရမွာပါပျေနာ္။ ကၽြန္မကေတာ့ အသက္ကို အသက္အတိုင္းပဲ တြက္ ခ်င္ပါတယ္။ အသက္ ၃၀ မွာ လာေမးရင္လည္း အသက္ ၃၀၊ ၇၀မွာလာေမးရင္လည္း ၇၀ပဲ။

အဲဒီ အသက္ထဲက ငယ္ရြယ္စဥ္ ခ်စ္သူရလို႕ ေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့ႏွစ္ေတြ၊ ရယူခ်င္တဲ့ သားေလးေတြ သမီးေလး ေတြထြန္းကားလာလို႕ တက္ၾကြၾကည္ႏူးရတဲ့ႏွစ္ေတြ၊ ၀ါသနာပါရာ လုပ္ငန္း က ေအာင္ျမင္ခဲ့ လို႕ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္ရတဲ့ ႏွစ္ေတြ၊ သားသမီးေတြ ပညာကိုယ္စီနဲ႕ လူလားေျမာက္ၾကျပီး ေအာင္ျမင္စြာ ရပ္တည္ႏိုင္ၾက လို႕ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ရတဲ့ ႏွစ္ေတြခ်ည္းပဲ အသိအမွတ္ျပဳျပီး လူမမည္ ေက်ာင္းသူ အရြယ္မွာ အနီးကပ္ဆုံး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တဲ့ ဘြားေမ ကြယ္လြန္ခဲ့လို႕ ႏွလုံးသားမွာ ပထမ ဆုံးနာက်င္ေၾကကြဲရမႈ ၾကံဳ ရတဲ့ႏွစ္ေတြ၊ ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးဒဏ္ေၾကာင့္ ပိုင္ဆိုင္မႈမွန္သမွ် ဆုံးရံႈး ျပီးကုန္းေကာက္စရာ မရိွေအာင္ မြဲျပာက် သြားရတဲ့ႏွစ္ေတြ၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္မွာ တစ္ဦးတည္းေသားအားထားရာမိခင္က စိတ္ေ၀ဒနာ ရွင္ျဖစ္သြား လို႕ ဘယ္ကိုဦးတည္ရမွန္းမသိေအာင္ အားငယ္ေခ်ာက္ခ်ားခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေတြ၊ ငယ္ရြယ္သူ ဘ၀ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ မွားယြင္းခဲ့လို႕ ျဖတ္သန္း ခဲ့ရတဲ့ မေျပလည္ေသာ အိမ္ေထာင္သက္ႏွစ္ေတြ၊ တစ္သက္ တာ မကြဲမကြာ အရိပ္ၾကည့္ေစာင့္ ေရွာက္ခဲ့ရတဲ့ မိခင္နဲ႕ေသကြဲကြဲလို႕ ခံစားခဲ့ရတဲ့ႏွစ္ေတြ၊ အဆိုးတကာ့ အဆိုးဆုံး ရင္မွာျဖစ္ရတဲ့သားေလးကို အရြယ္ေကာင္း အခ်ိန္ေကာင္းမွာ မရဏေသမင္းလက္ အပ္လိုက္ရ လို႕ ဘ၀ပ်က္မတတ္ ႏွလုံးသားပဲ့ေၾကြခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေတြ စတဲ့ႏွလုံးသားမွာ အမာရြတ္ ထင္က်န္ခဲ့ရတဲ့ အရံႈးေတြ အဆုံးပါ ၀င္တဲ့ႏွစ္ေတြကို ႏုတ္ယူျပီး ဆန္ခါတင္ ေပ်ာ္ရႊင္ရတဲ့ႏွစ္ေတြခ်ည္းသက္သက္ မတြက္ခ်င္ ပါဘူး ေလ။

တကယ္က လူ႕ဘ၀္ဆိုတာ ပန္းခင္းေသာလမ္းခ်ည္း မဟုတ္သလို ၾကယ္ေၾကြေသာ ညခ်ည္း လည္း မဟုတ္တာ အမွန္ပါပဲ။ အေကာင္းနဲ႕အဆိုး ႏွစ္မ်ိဳးစလုံးၾကံဳရျမဲ ဓမၼတာမို႕ ေကာင္းတဲ့ႏွစ္ေရာ ဆိုးတဲ့ႏွစ္ေတြ ပါ အျပည့္အ၀ေရတြက္ မွ ဘ၀ရဲ႕အဓိပၸာယ္ပီျပင္ေလမယ္ေပါ့။
အခုလည္း အသက္ ၇၀ဆိုတာ လူ႕ဘ၀သက္တမ္းျပည့္ ေနခဲ့ရျပီးျပီမို႕ ေနာက္ထပ္ က်န္းမာစြာနဲ႕ အသက္ရွင္ခြင့္ ရမဲ့ရက္ေတြကို ကၽြန္မအတြကိ အပိုဆုေပါက္ေသာ ကာလမ်ားအျဖစ္ ေက်းဇူးတင္ရိွ စြာ နဲ႕တန္ဖိုး ထားေနတတ္ဖို႕ ၾကိဳးစားျပင္ဆင္ရဦးမွာပါ။ ေလာေလာဆယ္ မွာေတာ့ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႕ ကိုယ္စာရင္း ရႈပ္ရင္း မအားႏိုင္၊ မနားႏိုင္ခရီးေတြ မ်ားေနရဆဲပါပဲ။
ကေမၻာဒီးယား ကို ေရာက္ရိွသြားတဲ့ သားကိုေရႊစင္ကလည္း သူအေျခတက်ျဖစ္ျပီဆိုတာနဲ႕ အေမကို လွမ္းေခၚေနျပီေလ။ ဒါေၾကာင့္ ၾသဂုတ္လထဲမွာ ကေမၻာဒီးယားခရီးစဥ္ျပင္ဆင္ရျပန္ပါေရာ။ ဖႏြမ္းပင္ ပိုခ်င္ေတာင္ေလဆိပ္ကေန ျမိဳ႕ထဲကို ျဖတ္ေမာင္းလာေတာ့ ျမင္ကြင္းက မစိမ္းသလိုပဲ။ လမ္းေတြေရာ ရပ္ကြက္ေတြေရာ အိမ္ပုံစံေတြေရာ အားလုံးက ကၽြန္မတို႕ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ စစ္ၾကိဳ ေခတ္ မႏၱေလး ပုံစံအတိုင္းပါပဲ။

"ဟယ္...ေပ်ာ္စရာေကာင္းလိုက္တာ။ ခုျဖတ္ေမာင္းသြားတဲ့လမ္းက မႏၱေလးေက်ာက္ေသြး တန္း ျပန္ေရာက္ သလိုပဲ"နဲ႕ ကၽြန္မက စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႕ေျပာေတာ့ သားကေက်နပ္ေနေလရဲ႕။ ကိုယ္က အေရွ႕တိုင္းသူ ဆိုေတာ့ အရည္တူ အေသြးတူ၊ ဓေလ့ထုံးစံတူ၊ ယုံၾကည္မႈဘာသာေရးတူ၊ ယဥ္ေက်းမႈတူ၊ အစားအေသာက္ ပါ တူတဲ့ေနရာမို႕ ေရာက္တာနဲ႕ တစ္ခါတည္း အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္ သြားေတာ့တာပဲ။ အဲ....ဘာသာစကား မတူတာ တစ္ခုကေတာ့ ျပႆနာေပါ့။
ခမာ စကားကို သြက္သြက္ေျပာႏိုင္တဲ့ World Vision ကေဒါက္တာၾကည္မင္း ေျပာ စကားအရေတာ့ ျမန္မာစကားနဲ႕ အလြန္နီးစပ္လို႕ သင္ယူရင္ လြယ္လြယ္ တတ္ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ ဖႏြမ္းပင္မွာ ပိုေပ်ာ္ စရာေကာင္းတာက တာ၀န္နဲ႕ ေရာက္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာမိသားစုေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရိွေနၾက လို႕ ပါပဲ။ ေဒါက္တာၾကည္မင္းနဲ႕ သားကိုေရႊစင္ဆိုရင္ KG သူငယ္တန္း ကတည္းက ဒဂုံ အထက(၁) ေက်ာင္းမွာ လည္ပင္းဖက္ၾကီးလာခဲ့တဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြေလ။ မထင္မွတ္ဘဲ ဖႏြမ္ပင္မွာ ျပန္ေတြ႕ ၾကရေတာ့ ေပ်ာ္မဆုံးေပါ့။

ခမာအမ်ားစုက အဂၤလိပ္စကား မေျပာႏိုင္ၾကပါဘူး။ ဒါကလည္း အႏွစ ႏွစ္ဆယ္ ခံခဲ့ရတဲ့ ျပည္တြင္း စစ္ရဲ႕ ဒဏ္တင္မကဘဲ ခမာနီမ်ား လက္ေအာက္ ေရာက္ခဲ့စဥ္ကာလက လူတန္းစား တစ္ေျပးညီျဖစ္ ရမယ္ဆိုျပီး ပညာတတ္ေတြကို သတ္ခဲ့ေသးတာ မဟုတ္လားေနာ္။ Killing Field ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ကို ၾကည့္ျဖစ္ရင္ ခမာနီမ်ားရဲ႕ ရက္စက္မႈကို သေဘာေပါက္ႏိုင္မွာပါပဲ။ အမ်ိဳးစုရဲ႕ သုံးပုံတစ္ပုံ လူေပါင္း ႏွစ္သန္းေက်ာ္ေတာင္ အသတ္ခံခဲ့ရတာမို႕ အခုမွ အိမ္မက္ဆိုးတစ္ခု လြတ္ေျမာက္ခါစ ျပန္လည္ထူ ေထာင္ရဆဲ ကာလ လို႕ ေျပာရမွာပါ။
ကေမၻာဒီးယား မွာ အစားအေသာက္ကေတာ့ တကယ္ေပါပါပဲ။ ကေမၻာဒီးယားသုံးေငြကို riel ရီးလ္ လို႕ေခ ၚ ပါတယ္။ သူတို႕ဆီမွာ ေငြအေၾကြသုံးတာမရိွဘူး။ ေငြစကၠဴကလည္း အားလုံးမွ သုံးမ်ိဳးပဲရိွ တာ။ တစ္ရာတန္၊ ႏွစ္ရာတန္နဲ႕ ငါးရာတန္ဆိုေတာ့ တြက္ရတာလြယ္ကူပါဘိ။ အေမရိကန္ေဒၚလာ ကိုလည္း တရား၀င္ သုံးခြင့္ျပဳထားပါတယ္။ တစ္ေဒၚလာ က သူတို႕ေငြ ရီးလ္ ၂၅၀၀နဲ႕ ညီမွ်ပါတယ္။ ကေမၻာဒီးယားေရာက္မွ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရင္ ခါတိုင္းလို "အမယ္ေလး"တျပီး ရင္မမ ရဘဲ ေပါလွခ်ည္း ရဲ႕နဲ႕ ကၽြန္မအတြက္ ပြဲေတာ္ၾကီးကိုျဖစ္လို႕။ ေငြနည္းနည္းနဲ႕ တစ္ထမ္းတစ္ပိုး အမ်ိဳးအမည္စုံ ၀ယ္ လို႕ရတာေတြၾကည့္ျပီး ေပ်ာ္လိုက္ရတာ။

အေမရိကားမွာ ျမင္ရခဲမွ် ျဖစ္တဲ့ ဒူးရင္းသီးေတြဆို ေကာင္းမွေကာင္း။ ခြဲလိုက္ရင္း ၀င္း၀ါေန တဲ့ ေရႊဒဂၤါးမ်ိဳးေလ။ ၾကက္ေမာက္သီး၊ မင္းဂြတ္သီး၊ ၾသဇာသီးေတြကလည္း ၀ယ္ခ်င္စရာ ေတာင္ပုံရာ ပုံ။ ဒီေတာ့ႏွစ္ပါင္း မ်ားစြာက ငတ္ခဲ့သမွ် အတိုးခ်ျပီး ဒူးရင္းသီး၊ ၾသဇာသီး၊ မင္းဂြတ္သီး၊ ၾကက္ေမာက္သီးေတြ ျခင္းလိုက္၀ယ္ျပီး ေန႕တိုင္း အ၀ထိုင္စားပစ္လိုက္တာ ေလးငါးရက္လည္း ရိွ ေရာ အပူေတြကန္ျပီး လည္ပင္းေတြနာ၊ ဘာတစ္ခုမွမ်ိဳးမရ၊ အသံလည္းမထြက္ေတာ့ဘဲ အိပ္ရာထဲ လဲေတာ့ တာပဲ။
အေရးေပၚ အစြမ္းထက္တဲ့ Anti Bioticေဆးေတြ ေသာက္လည္း မသက္သာ။ သားသိသြားေတာ့ ဆူခံ လိုက္ရတာ မေျပာနဲ႕ေတာ့။ ၀ယ္ထားျပီးသား ျခင္းလိုက္ ဒူးရင္းသီး၊ ၾသဇာသီးေတြအားလုံး အမိႈက္ပုံး ထဲ ေရာက္သြားၾကပါေလေရာ။ ကေမၻာဒီးယားမွာ အစားေတြ စုံသမားမေမးနဲ႕။ ကၽြန္မတို႕ မႏၱေလးမွာသာ ရတဲ့ ပုရစ္ေၾကာ္တို႕၊ စာကေလးေၾကာ္တို႕အျပင္ သူတို႕ခမာမ်ားစြာနဲ႕ ပြဲေတာ္စာ ဖားေကာင္လုံး အစာသြတ္ နဲ႕ ဥထဲကေပါက္ျပီးခါစ ၾကက္ေမြးကင္း ေပါက္ေလးေတြ ျပဳတ္ထားတာ မ်ိဳးလည္းရိွပါေသးတယ္။

ေရထြက္ ပစၥည္း ငါး၊ ပုစြန္ေတြကလည္း လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ျမန္မာျပည္က အတိုင္း။ ဧရာမ ပုစြန္ထုပ္ၾကီးေတြ တစ္ကီလိုမွ ဆယ္ေဒၚလာဆိုတာ အမ်ားဆုံး၊ အေနာက္တိုင္းမွာလို အေလးခ်ိန္ နဲ႕ေစ်းႏႈန္း အတိအက် ကပ္ထားတာမဟုတ္လိုက ေစ်းလည္းဆစ္၇၊ အေလးခိုးတာလည္း ဂရုစိုက္ ၾကည့္ရ နဲ႕ ေစ်းသြား၀ယ္ရတာ လမ္း ၃၀ေစ်းထဲ ျပန္ေရာက္ေနသလို ေရွးျဖစ္ေဟာင္း ေအာက္ေမ့ ဖြယ္ပါပဲ။
ကၽြန္မ တို႕ ေရာက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ျပန္လည္ထူေထာင္ခါစမို႕ ျပည္သူလူထုသုံးယာဥ္အျဖစ္ ဘ၀တ္စ္ ကားေတြ မရိွေသးပါဘူး။ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ အေသးစား စကူတာေလးေတြပဲ ေျပးဆြဲ ေနတာမို႕ လမ္းေပၚ မွာ စကူတာေလးေတြ မြမြၾကဲေနတာပဲ။ သြားလိုရာ လက္တားျပီး ေနာက္က ထိုင္ခုံေပၚ တက္ထိုင္ သြားလိုက္ရုံပါပဲ။ ေနာက္တစ္ခု အားကိုးရတဲ့ ယာဥ္က ဆိုက္ကားပါ။ ျမန္မာ ျပည္ကဆိုက္ကားပုံစံနဲ႕ေတာ့ မတူဘူး။ ခရီးသည္ ထိုင္တဲ့ခုံက ေရွ႕က၊ နင္းတဲ့သူက ေနာက္ဆို ေတာ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ယာဥ္တိုက္ မႈ ျဖစ္လို႕ကေတာ့ ခရီးသည္က အရင္ၾကြမဲ့ ပုံစံပါပဲ။ အဲဒီ ဆိုက္ကားမ်ိဳးကို Cyclo "စီကလို"လို႕ ေခၚပါတယ္။

စီကလို နဲ႕ တစ္အိမ္ေထာင္လုံး ပစၥည္းေတြတင္ျပီး ေျပာင္းလာတာမ်ိဳးလည္း ေတြ႕ရ။ ကုန္ပစၥည္း အမ်ိဳးစုံ တင္တာ မ်ိဳးလည္း ေတြ႕ရ၊ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္နဲ႕ေတာ့ အဆင္ေျပလို႕ပါပဲ။ ဖႏြမ္ပင္က ျမိဳ႕ ေတာ္ဆိုေပမဲ့ ကားနဲ႕ နာရီ၀က္ေလာက္ ပတ္လိုက္ရင္ တစ္ျမိဳ႕လုံး ႏွံ႕သြားေအာင္ ေရာက္ႏိုင္ တာမို႕ သိပ္မၾကီး လွပါဘူး။ ျမိဳ႕လယ္ Central ေစ်းနဲ႕ ရုရွားေစ်းရယ္လို႕ ေစ်းၾကီးႏွစ္ခုရိွေတာ့  ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာမိတ္ေဆြေတြ စုမိၾကရင္ အဲဒီေစ်းႏွစ္ခုကို တစ္ေနကုန္ ေျခရာခ်င္းထပ္ေအာင္ သြား ပတ္ၾကတာပါပဲ။
ေစ်းကလည္း ေပါ၊ အေရွ႕တိုင္းၾကိဳက္ပစၥည္းကလည္း စုံေတာ့ ျပန္လာရင္အထုပ္ၾကီး အထုပ္ငယ္ သယ္ၾကရတာ အေမာ။ ေစ်းကလည္း ဆစ္တတ္ပါမွ။ ကၽြန္မတို႕ အေရွကတိုင္းထုံးစံအတိုင္း တစ္က်ပ္ နဲ႕ ေရာင္းမဲ့ပစၥည္းကို တစ္ဆယ္ကစ ေစ်းဆိုတာမ်ိဳးေလ။ ကၽြန္မလည္း အိမ္ကပ္တယ္ ကိုမရိွရပါဘူး။ အေရွ႕ေတာင္အေရွ႕ဘက္ ဒါရိုက္တာဦးလွေအာင္ရဲ႕ ဇနီး မDixie နဲ႕ထြက္လိုက္၊ UNDP ကအရာရိွ ဦးစိုးရဲ႕ ဇနီး မစမ္းရီနဲ႕ သြားလိုက္၊ ေဒါက္တာကိုၾကည္မင္းဇနီး တင္တင္စီနဲ႕ ပါ လိုက္ညေနတိုင္က် လည္း ျမန္မာေတြ စုၾကျပီး တစ္အိမ္တစ္လွည့္ ညစာစုစားၾကရင္း ေျပာၾကဆို ၾက၊ အေတြ႕အၾကံဳေတြ ဖလွယ္ၾက ရင္း ရယ္ေမာၾက။

ကၽြန္မတို႕မွာ ေျပာစရာ ပုံျပင္ေတြကလည္း အျမဲတမ္း တစ္ေယာက္ တစ္မ်ိဳးရိွေနတတ္ ပါတယ္။ ေဒါကတာၾကည္မင္းတို႕က လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးႏွစ္ကတည္းက ေစာေရာက္ေနတာဆိုေတာ့ ဖရိုဖရဲျဖစ္ ေနဆဲကာလေလ။ ေရာက္ခါစ ႏို၀င္ဘာလထဲမွာ ဘုရင္သီဟာႏုရဲ႕ ေမြးေန႕က်င္းပလို႕ ညဘက္ မွာ တစ္ျမိဳ႕လုံး ေျဗာက္အိုးေတြ ေဖာက္ၾကတာကို ျမိဳ႕၀င္စီးတယ္ အထင္နဲ႕ ကေလးေတြ တရြတ္ဆြဲျပီး စားပြဲေအာက္ ၀င္ပုန္းေနၾကတာတဲ့။ ဒီဇင္ဘာက်ေတာ့ ျပႆနာတစ္ခု ၾကံဳျပီး ေသနတ္နဲ႕ ထိန္း သိမ္းတာ ကို ေျဗာက္အိုးေဖာက္တယ္ အထင္နဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆးေနတာ က်န္ဆည္တစ္ခု ရႊီခ နဲျမည္ျပီး ၀ရန္တာေပၚ က်လာမေျပးပုန္းရတာတဲ့။ ကေမၻာဒီးယားမွာ ေသနတ္သံနဲ႕ ေျဗာက္အိုးသံ က ခြဲလို႕ရတာမဟုတ္ဘူးေလ။ တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးမွာ ႏွစ္ဆင့္ကြဲ သုံးဆင့္ကြဲ ေျဗာက္အိုးေတြ ေဖာက္ၾက တာက ေသနတ္သံ အတိုင္းပါပဲ။

UNDP မွာလုပ္တဲ့ ဦးစိုးအေတြ႕အၾကံဳေလးးက တစ္မ်ိဳး။ သူ႕ဇနီးမစမ္းရီ ျမန္မာျပည္က ျပန္လာမဲ့ ရက္မွာသြားၾကိဳေတာ့ ေလယာဥ္မမီလိုက္လို႕ ပါမလာဘူးတဲ့။ မိန္းမ မပါလို႕ စိတ္တုိတိုျဖစ္ခ်င္ရတဲ့ အထဲမွာ ကားထဲမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနတဲ့ ယာဥ္ေမာင္းက "My wife no come"လို႕ ဆီးျပီးသတင္းေမး ေတာ့ စိတ္ဆိုးရလည္း အခက္၊ အဂၤလိပ္စကားမကၽြမ္းရွာတဲ့ ယာဥ္ေမာင္းဆိုလိုတာက "ဆရာဇနီး မပါလာဘူးလား"ေပါ့ေနာ္။ ေနရင္းထိုင္ရင္း ကိုယ့္ဇနီးက သူမ်ားဇနီးျဖစ္လိုက္ရေတာ့ ဦးစိုး ပိုျပီး စိတ္တိုစရာ ျဖစ္ေတာ့တာပဲ။

ခမာစကား မတတ္တဲ့ ကၽြန္မအျဖစ္က တစ္ဖုံ။ သားက တစ္ကိုယ္ေရသမားမို႕ အိမ္မွာခ်က္စားတာ မဟုတ္ဘူး။ ၾကံဳသလို အျပင္မွာစားတာ မ်ားပါတယ္။ အေမေရာက္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ အိမ္ထမင္း အိမ္ ဟင္းစားရတာေလ။ အိမ္ေဖာ္ ကေလးမေလး ရိွေပမဲ့ မနက္လာညျပန္၊ သန္႕ရွင္းေရးနဲ႕ အ၀တ္ ေလွ်ာ္ မီးပူ တိုက္ ဒါေလာက္ပဲ လုပ္ရတာ။ တစ္ေန႕ ၾကက္သားဟင္းခ်က္မယ္ စိတ္ကူးနဲ႕ ဖရီဇာထဲ ကၾကက္တစ္ေကာင္ ထုတ္ျပီး အခဲေပ်ာ္ေအာင္ လက္ေဆးကန္ထဲမွာ ထားခဲ့ပါတယ္။
ေန႕ခင္းေရာက္ မွာ အခဲေပ်ာ္ေလာက္ျပီ ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႕ သြားၾကည့္ေတာ့ ထားခဲ့တဲ့ၾကက္က မရိွေလ ဘူး။ ေနရာ အႏွံ႕ လွန္ေလွာရွာလည္း မေတြ႕၊ ဒါနဲ႕မီးပူတိုက္ေနတဲ့ ကေလးမ "စုခ"ကို သြားေမေတာ့ သူ ကလည္း မေရလည္။ ကိုယ္ကလည္း သူနားလည္ေအာင္ ေျပာျပဖို႕ ခမာစကားက မတတ္။ လက္ဟန္ေျခဟန္ျပ ေမးလည္း သေဘာမေပါက္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ၾကက္မခြပ္သလို လက္ေမာင္းႏွစ္ခု ေကြးခတ္ျပမွ နားလည္သြားေပလို႕ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။
သူက ေခါင္းခါခါ လက္ခါခါလုပ္ရင္း ကၽြန္မကို အျပင္မွာရိွတဲ့ အမိႈက္ပုံးဆီဆြဲေခၚသြားျပီး အဖုံးကို ဖြင့္ျပေတာ့ ညေန စာျဖစ္ရမဲ့ ၾကက္က အမိႈက္ပုံရဲ႕အလယ္မွာ တင့္တယ္စြာစံပယ္ေနတာ ၾကည့္ျပီး ကၽြန္မမွာ တအံ့ တၾသျဖစ္လို႕။ နားမလည္ႏိုင္တာနဲ႕ ျခံတံခါး၀မွာ လုံျခံဳေရးအတြက္ အေစာင့္ခ်ထား တဲ့၀န္ထမ္းေတြ ကို ေခၚျပီးဘာသာျပန္ခိုင္းရပါတယ္။

ၾကက္ၾကီးက မာခဲေနတာ နဲ႕ မေကာင္းဘူးဆိုျပီး မီးဖိုသန္႕ရွင္းေရး လုပ္တုန္းက အမိႈက္ပုံးထဲ ပစ္ ထည့္လိုက္တာ တဲ့ေလ။ ဖရီဇာက ထုတ္ခါစမို႕ မာခဲေနတယ္ဆိုတာ သူ႕ခမ်ာနားမလည္ရွာေတာ့ လည္း ကိုယ္ကခြင့္လႊတ္စြာနဲ႕ ရယ္ေမာရင္း ဘာသာျပန္နဲ႕ ရွင္းျပလိုက္ရပါေသးတယ္။ ကေမၻာဒီး ယားမွာ ေနခဲ့ရတဲ့ ရက္ေတြ က ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ရတာေတြ ရိွသလို စာနာစိတ္နဲ႕ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲ နာက်င္ရခဲ့အခါေတြလည္း ရိွပါတယ္။
ဖႏြမ္ပင္ျမိဳ႕နဲ႕ နာရိ၀က္ခရီးေလာက္သာ ေ၀းကြာတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ေအာင္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ား စရာ ေကာင္းတဲ့ Killing Field တို႕၊ လူသားေတြရဲ႕ ဦးေခါင္းခြံအရိုးေပါင္း ေထာင္ေသာင္းနဲ႕ စုျပီးတည္ ထားတဲ့ေစတီေတာ္ တို႕၊ အစိုးရလက္ထက္မွာ ျပတိုက္အျဖစ္ေျပာင္းလဲထားတဲ့ ခမာနီမ်ား ၾကီးစိုး ခဲ့စဥ္ က ညႇဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္း ျပဳလုပ္ရာ အက်ဥ္းေထာင္စခန္းတို႕က ရက္စက္မႈရဲ႕ ရုပ္ၾကြင္းပုံ ရိပ္မ်ားကို ျမင္ရေတာ့ ကံဆိုး မိုးေမွာင္က်ခဲ့တဲ့ ခမာမ်ားအတြက္ လူသားခ်င္း စာနာစိတ္နဲ႕ မ်က္ရည္ က်တဲ့ထိ ခံစားရပါတယ္။

ကၽြန္မတို႕ ေရာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ကေမၻာဒီးယားက တိုးတက္ၾကီးပြား စည္ပင္ေနပါျပီ။ ရုံးအား ရက္ေတြ ေရာက္တိုင္းကၽြန္မတို႕ သားအမိနဲ႕ ေဒါက္တာၾကည္မင္း မိသားစုအတူ ေလွ်ာက္လည္ ၾကတာေနရာ အႏွံ႕ ပါပဲ။ ဘုရင္သီဟာႏုရဲ႕ နန္းေတာ္ကလည္း အေရွ႕တိုင္းဆန္ဆန္ အႏုပညာ ေျမာက္စြာေဆာက္ ထားတာ ခမ္းနားပါဘိ။ နနး္ဦးေငြဘုရားမွာ ၾကမ္းခင္း ထား တာေတာင္ ေငြသား စစ္စစ္ နဲ႕ျပဳလုပ္ထားတဲ့ ေငြအုတ္ခ်ပ္ေတြ စီခင္ထားတာမို႕ ေျခခ်ရက္စရာေတာင္ မရိွပါဘူး။
၁၃၇၃ခုႏွစ္က ဗုဒၶရဲ႕ရုပ္ပြားေတာ္ကို ဌာပနာျပီး ေတာင္ထိပ္ေပၚမွာ တည္ထားတဲ့ Wat Phanom ေစတီေတာ္ ကလည္း အရာရာ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ဆုေတာင္းျပည့္တဲ့ဘုရားအျဖစ္ တန္ခိုးၾကီးပါ တယ္။ မဲေခါင္ျမစ္ကမ္းေဘး မွာ လွပခမ္းနားစြာ တည္ရိွေနတဲ့ အခန္း ၃၈၀ပါ ကေမၻာဒီးယားနား (ၾကယ္ငါးပြင့္) ဟိုတယ္ၾကီးကေတာ့ ခမ္းနားၾကီးက်ယ္လွတယ္လို႕ ဖႏြမ္ပင္ျမိဳ႕ရဲ႕ က်က္သေရ ေဆာင္ လို႕ ေျပာႏိုင္ေလာက္ ပါရဲ႕။

ဂ်ပန္တံတားကေန မဲေခါင္ျမစ္ရဲ႕ တစ္ဖက္ကမ္းကို ကူးလိုက္ရင္ေတာ့ ျမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ အေငြ႕ အသက္ ေတြ ကင္းျပီး တကယ့္ေတာရြာ သဘာ၀အလွေလးေတြ ခံစားရင္း ခမာတို႕ရဲ႕ ရိုးရာသေရစာအမ်ိဳး စုံကိုျမည္းစမ္းၾကည့္ႏိုင္ တာမို႕ တစ္မ်ိဳးေပ်ာ္စရာေကာင္းျပန္ပါေရာ။ ကၽြန္မတစ္သက္တာ ေမ့ႏိုင္စရာ မရိွေအာင္ ခ်ီးက်ဴး စြဲလမ္းစိတ္နဲ႕ အံ့မခန္း ျဖစ္ခဲ့ရတာကေတာ့ သားကိုေရႊစင္ တကူးတက လိုက္ပို႕ ေပးတဲ့ Angkor Wat ခရီးစဥ္ပါပဲ။ ဖႏြမ္ပင္ကေန ျပည္တြင္းေလေၾကာင္းနဲ႕ Siem Reap ကို ေလး ဆယ့္ငါးမိနစ္ၾကာ စီးျပီးမွ ကား နဲ႕တစ္ဆင့္သြားရတာပါ။ Angkor Wat ဆိုတာ ကမၻာရဲ႕ အံ့မခန္း ဌာနၾကီးေတြထဲမွာ တစ္ခု အပါအ၀င္ ဆိုတာကိုေတာ့ ၾကားသိခဲ့ရဖူးပါရဲ႕။ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ေရာက္ခဲ့ရမွ အဆမတန္ အံ့ၾသ ကုန္ႏိုင္ဖြယ္ရာအျဖစ္ခံစားရပါေတာ့တယ္။

တကယ့္ေတာၾကီးမ်က္မည္းထဲမွာ အိမ္မက္ကမၻာတစ္ခုထဲေရာက္ရိွေနသလို စံထားေလာက္ေအာင္ ၾကီးက်ယ္ လြန္းလွပတဲ့ ခမာမ်ားရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႕ ဘာသာေရး သရုပ္ေဖာ္ေရွးေဟာင္းဗိသုကာရုပ္ ၾကြင္း တစ္ခုပါပဲ။ ခမာဘုရင္ Surya Varman ဒုတိယ ၁၁၈၁ ခုႏွစ္မွာ Angkor Wat ကို တည္ေဆာက္ ခဲ့တာပါ။ မယုံရင္ပုံျပင္ လို႕ ေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ထုတည္ၾကီးမား ဆန္းျပားလြန္း တာေၾကာင့္ လူသားေတြဘယ္လို အင္အား နဲ႕ ဘယ္ေလာၾကာၾကာ အခ်ိန္ေပးျပီး တည္ေဆာက္ခဲ့သ လဲဆိုတာ အေျဖရွာဖို႕ ခပ္ခက္ခက္ပါပဲ။
နယ္ခံ ခမာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ လက္ခံယုံၾကည္ခ်က္ကေတာ့ ဒါဟာ လူသားေတြ ေဆာက္ခဲ့တာမျဖစ္ ႏိုင္ဘဲနတ္နဲ႕ ဘီလူးေတြ တူတူတည္ေဆာက္ခဲ့တာတဲ့ေလ။ သူတို႕ညႊန္းလည္း ညႊန္းခ်င္စရာ။ တစ္ခ်ိန္က ကမၻာမွာ ၾကီးက်ယ္ လွခဲ့တဲ့ ဧရာမျမိဳ႕ၾကီးတို႕၊ အီဂ်စ္ႏိုင္ငံက ပိရမစ္ဆိုတာေတြထက္ ပိုျပီး နက္နဲဆန္းၾကယ္ေနတာ မဟုတ္လားေနာ္။

ဒီလို ထုထည္ၾကီးမားဆန္းျပားခမ္းနားလွတဲ့ ဘာသာေရးအေဆာက္အအုံမ်ား အပါအ၀င္ ျမိဳ႕ေတာ္ ၾကီး တစ္ခုလုံးဟာ ႏွစ္ေပါင္းေလးရာေက်ာ္ၾကာမွ် လူ႕ေလာကအလယ္က ေပ်ာက္ကြယ္ ဆိတ္သုဥ္း သြား၇ တယ္ ဆိုတာ ယုံႏိုင္ဖြယ္မရိွေအာင္ ထူးျခားတဲ့ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပါပဲ။ ၁၈၆၀ခုႏွစ္မွာ ျပင္သစ္ႏိုင္ ငံသားရုကၡေဗဒနဲ႕ သဘာ၀ေလ့လာရွင္ Henri Mouthotဆိုသူက အေရွ႕ေတာင္အာရွတစ္၀ိုက္က ထူးျခားတဲ့ ငွက္အမ်ိဳးမ်ား လိုက္ရွာရင္း နဲ႕ ထူတပ္လွတဲ့ ေတာ္ၾကီးအလယ္မွာ သစ္ပင္ႏြယ္ပင္ေတြ နဲ႕ဖုံးကြယ္ေနတဲ့ Angkor Wat ကိုေတြ႕ရိွ သြားတာပါ။
Henri Mouthotရဲ႕ အစီရင္ခံစာအရ ျပင္သစ္အစိုးရနဲ႕ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႕က ၁၈၆၆ ခုႏွစ္မွာ သစ္ပင္ခ်ံဳႏြယ္ေတြနဲ႕ ပိတ္ေနတဲ့ Angkor Watကို တာ၀န္ယူျပီး တူေဖာ္ရွင္းလင္း ေပးခဲ့တာေၾကာင့္ ကမ ၻာရဲ႕ အံ့ဖြယ္တစ္ပါးအျဖစ္ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားလာခဲ့တယ္ေပါ့။

Angkor Wat ရဲ႕ အလွဟာ ေန႕မွာၾကည့္ရင္ တစ္မ်ိဳး၊ အရုဏ္ဦးမွာတစ္ဖုံ၊ ေနလုံးကြယ္ခါနီး ဆည္း ဆာခ်ိန္မွာ တစ္က႑၊ လေရာင္ျဖာတဲ့ညမွာတစ္လီ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားျခားနားစြာနဲ႕ လူသားေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားကို ညိႇဳ႕ယူ ဖမ္းစားႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားအမွန္ပါပဲ။ ကၽြန္မတို႕ေရာက္ရိွခ်ိန္မွာ မိုးေတြ ေစြ ေနဆဲမို႕ မိုးစက္ မိုးေပါက္ေတြ ေအာက္က Angkor Wat ရဲ႕အလွက ရင္ကိုလြမ္းေမာဖြယ္ရာေတြနဲ႕ ဆီးၾကိဳေနသလိုပါပဲ။
တျခားျမိဳ႕ေဟာင္းေတြနဲ႕မတူ ကံ်ဳး၊ ျမိဳ႕ရိုး၊ ရင္တား ဆိုတာေတြကလည္း ထူးျခားလွပါရဲ႕။ က်ံဳးေရေတြ ကေတာ့ ေကာတဲ့ေနရမွာ ေကာေနပါျပီ။ ျမိဳ႕ရိုးတစ္ပတ္လုံးမွာ ဆင္တပ္မေတာ္ ၾကီးတစ္ခုလုံး ခ်ီတက္ လာသလို ေက်ာက္သားေပၚမွာ ဆင္ရုပ္ေပါင္းေျမာက္ျမားစြာ ထြင္းထုထားတဲ့ ပန္းပုလက္ရာေတြကို ၾကည့္ျပီး ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ယူ ထုထြင္းရမလဲ ဆိုတာ ေတြးၾကည့္မိပါေသး တယ္။

မုခ္၀ကေန အေ၀းမွာ လွမ္းျမင္ရတဲ့အေဆာက္အအုံ ပုံသ႑ာန္က ဟိုႏၵဴယဥ္ေက်းမႈေတြ လႊမ္းမိုးခဲ့ တဲ့ပုံရိပ္ကို သတိျပဳမိပါတယ္။ တကယ္လည္း ဟိႏၵဴနဲ႕မဟာယာန ဗုဒၶဘာသာႏွစ္မ်ိဳးစလုံး ေရာေထြး ယွက္ႏြယ္ေန တဲ့ အေထာက္အထားေတြ အေျမာက္အျမားပါပဲ။ ဟိႏၵဴအယူအရ စၾက၀ဠာရဲ႕ ဗဟို တည့္တည္ မွာ တည္ရိွတဲ့ Mount Meruမွာ ေထာင္ထြက္ငါးခု ရိွတာကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့သေဘာနဲ႕ Angkor Wat ကိုလည္း ျပာသာဒ္ ငါးခုနဲ႕ တည္ေဆာက္ခဲ့တာပါတဲ့။
ဒါေလာက္ၾကီးမား တဲ့ အေဆာက္အအုံၾကီးတစ္ခုလုံးကို ဧရာမ ေလးေထာင့္က်က် ေက်ာက္တုံးၾကီး ေတြနဲ႕ တည္ေဆာက္ ခဲ့တာပါ။ ဒီေက်က္တုံးၾကီးေတြကို လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္နီးပါးက ဘယ္လို ပစၥည္းေတြ နဲ႕ ျဖိဳခြဲျပီးဒီေနရာအေရာက္ သယ္ခဲ့ၾကသလဲ၊ ေလးေထာင့္အနားညီျဖစ္ေအာင္ ဘယ္ပုံ ျဖတ္ညိႇႏိုင္ခဲ့ သလဲ။ လူေပါင္းေထာင္ေသာင္းကုဋ ကုဋာနဲ႕ လုပ္လို႕ေတာင္ မလြယ္ကူေသာ ကိစၥ တစ္ခုပါ။ အဲဒါေတြထားပါဦး။ မိုင္ေပါင္းရွည္စြာ ေလးဖက္ေလးတန္ စၾကႍတစ္ေလွ်ာက္ ေက်ာက္ နံရံရိွရိွသမွ် ကလည္း လူရုပ္၊ နတ္ရုပ္၊ စစ္သည္ေတာ္ရုပ္စသျဖင့္ အဲဒီေခတ္အခါက ဘ၀သရုပ္ေဖာ္ ပန္းပုေတြ ထြင္းထား တာေတြ ရိွပါေသးတယ္။

အဲသေလာက္ မ်ားျပားလွစြာ ေက်ာက္ဆစ္ပန္းပုေတြ ထုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တစ္တိုင္းျပည္လုံး အႏုပညာရွင္ ပန္းပုဆရာေတြ ပဲ ျဖစ္ကုန္ၾကသလား။ ေက်ာက္တုံးၾကီးေတြေပၚမွာ အႏုပညာေျမာက္ စြာထုထြင္းရမဲ့ အခ်ိန္ကာလ ကိုလည္း တြက္ၾကည့္ပါဦးေနာ္။ ကၽြန္မတို႕ သားအမိကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕ ေအာက္မွာျမင္ရသမွ်ကို အေျဖ ရွာမရဘဲ အံ့ၾသေငးေမာ္ေနမိေတာ့တယ္။ ရင္ျပင္က်ယ္ၾကီးကေန အေပၚဆုံးပစၥယံကိုတက္ရမဲ့ အုတ္ေလွကား ကေတာ့ ပစ္ရမစ္ေပၚ တက္ခဲ့ရတဲ့အတိုင္း မတ္ေစာက္ ပုံက ထပ္တူပါပဲ။
Angkor Wat ကေန အေပၚစီးျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းက ပုံဂံျမိဳ႕ေဟာင္းကို သဗၺညဳေစတီ အထက္ပစၥယံ ကျမင္ရတဲ့ပုံစံကို လြမ္းေမာဖြယ္ရာ ရႈခင္းမို႕ အမိေျမကို လြမ္းမိပါေသးတယ္။ အရာရာကလည္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ လို႕ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံး လူရိပ္ေတာင္ မေတြ႕ရပါဘူး။ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ ၾကားမႈနဲ႕ ရင္သန္ လႈပ္ရွားခဲ့တာေတြ လည္း တစ္ခ်ိန္က်ရပ္ဆိုင္း ေမ့ေလ်ာ့္တဲ့ အိမ္မက္ေတြ ျဖစ္ကုန္ တာပါပဲေနာ္။

ခန္းမေဆာင္ေတြထဲက ဘုရားရွင္ရုပ္ပြားေတာ ေတြ႕တဲ့ေနရာတိုင္း ကၽြန္မတို႕ သားအမိ ဦးခိုက္ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ျဖစ္ပါတယ္။ ဖူးေျမာ္ရသမွ် ရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္မ်ား သဘာ၀ရဲ႕ ေလဒဏ္မိုဒဏ္ ရာသီ ဥတုဆိုးဒဏ္ေတြကို ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္နီးပါး ခံႏိုင္ခဲ့ပါရဲ႕နဲ႕ လြဲမွားတဲ့စိတ္ထားနဲ႕ ေလာဘေမာဟ မ်ားၾကတဲ့ လက္ရိွေခတ္ မသမာသူ လူသားမ်ားရဲ႕ ဒဏ္ေၾကာင့္ တခ်ိဳ႕ရုပ္ပြားေတာ္မ်ား ေခါင္းျပတ္၊ လည္ျပတ္ျဖစ္ကုန္ ရပါေရာ၊ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္သက္ ရိွတဲ့ ေရွးေဟာင္း ရုပ္ပြားေတာ္ ေခါင္းေတြ ဟာ ႏိုင္ငံရပ္ျခားက ေရွးေဟာင္းပစၥည္းကုန္သည္ၾကီးေတြ လက္ထဲမွာ ေဒၚလာေငြသိန္းေသာင္း တန္တဲ့ ကုန္ပစၥည္းျဖစ္ ကုန္တာ ေတြးျပီး ေၾကကြဲရင္နင့္ရပါတယ္။

Angkor Wat ရဲ႕ေျမာက္ဘက္မွာရိွတဲ့ Bayon Templeကလည္း ၾကိးက်ယ္ခမ္းနား တစ္မ်ိဳး ထူးျခား ေနျပန္ ပါေရာ။ မုခ္ဦးကေန ၀င္ရာ လမ္းမၾကီးရဲ႕ ၀ဲယာတစ္ေလွ်ာက္ ေက်ာက္သားနဲ႕ ထုထားတဲ့ ဧရာမ နတ္ရုပ္ၾကီးေတြက တန္စီလို႕ေနပါတယ္။ Bayon ကို ၁၁၈၁ခုႏွစ္ သတၱမေျမာက္ဘုရင္ Jayavarman က တည္ေဆာက္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က မဟာယနဗုဒၶဘာသာ လႊမ္းမိုးခ်ိန္ျဖစ္လို႕ ေဗာဓိသတၱ ရုပ္ပြားေတာ္ပုံမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာက္တုံးေတြနဲ႕ ထုဆစ္ထားတဲ့ ဧရာမ ဗုဒၶရုပ္ပြား ေတာ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္မ်ားဟာ အေရွ႕အေနာက္ေတာင္ေျမာက္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာကို မူထားတာမို႕ စၾကာ၀ဠာက သတၱ၀ါမ်ား အားလုံးကို ကရုဏာေတာ္မ်က္လုံးနဲ႕ လႊမ္းျခံဳျပီး ၾကည့္ေနသလားေတာင္ ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။
အဲေလာက္ ၾကီးမားတဲ့ ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးေတြက တစ္ခုတည္း မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေလးမ်က္ႏွာတည္ ထားတဲ့ေက်ာက္သား မုခ္ဦးေတြဟာ ၅၄ေနရာရိွတာမို႕ လုပ္အားေတြ ဘယ္ေလာက္သုံးရမလဲဆို တာ တြက္ၾကည့္ပါေတာ့။ ကေမၻာဒီးယားႏိုင္ငံက ပင္ကို သယံဇာတေပါမ်ား တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ ပါတယ္။ ေရႊနဲ႕ ေက်ာက္မ်က္ရတနာမ်ား ထြက္တဲ့အျပင္ မဲေခါင္ျမစ္ကို အားကိုးျပဳျပီး စပါးကလည္း တစ္ႏွစ္ ကိုႏွစ္သီး သုံးသီး စိုက္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ဖြံ႕ျဖိဳးျပည့္စုံတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တာမို႕ လူအင္အားေတြ ဒါ ေလာက္သုံးျပီး ကုသိုလ္ေရးလုပ္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္ႏိုင္မွာပါပဲ။

ကေမၻာဒီးယားကို ေရာက္လာတဲ့ ေရွးေခတ္ ခရီးသည္မ်ားက "ကမၻာေျမေပၚမွာ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ နတ္ျပည္က နႏၵ၀န္ဥယ်ာဥ္ၾကီးတစ္ခု"လို႕ ဆိုစမွတ္ျပဳပါတယ္။ သုေတတစ္ဦးကလည္း ကေမၻာဒီး ယားက တရုတ္ လိုအုပ္ခ်ဳပ္ေရးနဲ႕ ပညာေရးမထားခဲ့ဘူး။ အိႏၵယလို စာေပ၊ ကိုးကြယ္ရာ၊ အဘိဓမၼာ နဲ႕ယဥ္ေက်းမႈေတြ မက်န္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ အေရွ႕တိုင္းရဲ႕ ဗိသုကာအတတ္နဲ႕ တန္ဆာဆင္မြန္းမံမႈ အတတ္မွာ အထြတ္ အထိတ္ ေရာက္ခဲ့တာကို ျပသႏိုင္တဲ့ တန္ဖိုးအရိွဆုံးရုပ္ၾကြင္းတစ္ခုပဲ။ လူ႕သမိုင္း ကို ႏွစ္ေပါင္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္ တည္ေအာာင္ ရာဇ၀င္အျဖစ္ က်န္ခဲ့ႏိုင္တာကို ခ်ီးက်ဴး မွတ္ တမ္းျပဳခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီလို ထူးျခားဆန္းျပားလွတဲ့ ကမၻာ့အ့ံဖြယ္တစ္ပါး အပါအ၀င္ ေနရာတစ္ခုကို ေရာက္ႏိုင္ခြင့္ရ ေအာင္ တကူးတက လိုက္ပို႕ေပးတဲ့ သားကိုေရႊစင္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ရိွမဆုံးပါပဲ။ ကေမၻာဒီးယား မွာေနရခိုက္ အေတြ႕ အၾကံဳေတြကေတာ့ စာဖြဲ႕မကုန္ မ်ားျပားလွတဲ့ အေပ်ာ္ရက္မ်ားလို႕ ဆိုႏိုင္ပါရဲ႕။ သားနဲ႕ အတူေနခဲ့တာ ႏွစ္လၾကာလို႕ ျပန္ေတာ့မယ္ ျပင္ဆင္ေဆာ့ လက္ျပေျချပနဲ႕ ရင္းႏွိးခ်စ္ခင္ခဲ့ ရတဲ့အိမ္ေဖာ္ ကေလးမ "စုခ"တစ္ေယာက္ ငိုလိုက္တာတစ္ရက္နဲ႕ မျပီး၊ သုံးေလးရက္ဆက္တိုက္ ငိုမဆုံးျဖစ္ေနပါေရာ။ သူ႕ကို ေခ်ာ့ေမာ့ရင္း ကၽြန္မပါေရာျပီးငိုေပါ့။ "ေမတၱာမွာ ဘာသာစကား မလို ဘူး"ဆိုတာ လက္ေတြ႕ျဖစ္ရပ္ တစ္ခုပါပဲေနာ္။

ေနရပ္ေျမ ဖေလာ္ရီဒါကို ျပန္ေရာက္ျပီး ခရီးက အပန္းေျဖလို႕ တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္လည္းရိွေရာ ကာလီဖိုးနီးယား မွာေနတဲ့ သမီးအလတ္ "ယမင္း"က ခြဲစိတ္ကုသစရာ တစ္ခုနဲ႕ ေဆးရုံတက္ရမယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ သမီးေဆးရုံတက္အမီ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာ္နဲ႕ လိုက္သြားရပါတယ္။ ခြဲစိတ္ေဆးစစ္ ၾကည့္လိုက္ မွ ေရာဂါက စိုးရိမ္ဖြယ္ရာ အေျခအေနမဟုတ္လို႕ ရင္ေမာသက္သာသြားရပါတယ္ ဆိုပါ ေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာဂါၾကီးၾကီး ေသးေသး သားသမီး အားကိုးရာ လိုအပ္ခ်ိန္ အနားမွာ မားမား ရပ္လိုၾကတာ မိခင္တိုင္းရဲ႕ ဆႏၵျဖစ္မွာပါ။
ဒီလိုနဲ႕ အေပ်ာ္ခရီးေတြ သြားရင္းေပ်ာ္လိုက္၊ မထင္မွတ္တဲ့ ေသာကခရီးေတြေပၚလာေတာ့လည္း သြားရင္း စိတ္ေမာလိုက္နဲ႕ အေကာင္းအဆိုး သံသရာလည္ေနရတဲ့အထဲမွာ ေဟာ...အခုက် မဂၤလာ ခရီး ထြက္စရာ ေပၚလာေလရဲ႕။ ရိွကာဂိုမွာ အေျခခ်တဲ့သားၾကီး ခင္ေမာင္၀င္းခန္႕ရဲ႕ ဒုတိယသား "ခန္႕ညီညီ"က လက္ထပ္ ဖို႕ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ရက္ေန႕ကို ေရြးျပီးျပီတဲ့ေလ။ သူတက္တြဲမဲ့ ဘ၀ၾကင္ ေဖာ္မိန္းကေလး "မီရွယ္လ္" က အထက္တန္းေက်ာင္းမွာကတည္းက အတူတြဲလာခဲ့တဲ့ သူငယ္ ခ်င္းခ်စ္သူ ငယ္ကၽြမ္းေဆြ ဆိုပါေတာ့။

လက္ရိွ ေျမး ၈ေယာက္ထဲမွာ ပထမဆုံး ေစ်းဦးေပါက္ မဂၤလာပြဲ ျဖစ္တာေၾကာင့္ မိသားစုအားလုံးက စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကေလရဲ႕။ အနယ္နယ္ ေရာက္ရိွေနၾကတဲ့ ကၽြန္မသားသမီးေတြ ရွီကာဂို မဂၤလာပြဲ မွာ တစ္ခါျပန္ဆုံျဖစ္ၾကျပန္ပါေရာ။ ကေမၻာဒီးယားေရာက္ေနတဲ့ သားအလတ္ "ေရႊစင္" တစ္ေယာက္ ပဲ ခရီးက ေ၀းကြာလြန္းတာမို႕ မလာျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။
ကၽြန္မရဲ႕သားၾကီး ခင္ေမာင္၀င္းခန္႕လည္း အက်ိဳးေပး ေကာင္းတယ္လို႕ ေျပာရမလား မသိ။ သားခ်ည္း ေလးေယာက္ထြန္းကားထားလို႕ တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး ေတၾက ေပၾကမလား ကၽြန္မက ေတြျပီး စိတ္ပူေန မိတာပါ။ အရြယ္ေရာက္လာၾကေတာ့လည္း ညီအစ္ကိုတစ္ေတြ စုျပီး ၾကိဳးနဲ႕သီ ထား သလားေအာက္ေမ့ ရတယ္။ ဘာလုပ္လုပ္ ဘယ္သြားသြား ေလးေယာက္အတြဲလိုက္ၾကီး။ အခု အစ္ကိုအလတ္ က လက္ထပ္မယ္ဆိုေတာ့လည္း မိသားစုထဲမွာ မိန္းကေလးတစ္ဦး တစ္ေယာက္မွ မရိွခဲ့ဖူး တာေၾကာင့္ မရီးေတာ္ရမဲ့ "မီရွယ္လ္"ကို အစ္မတစ္ေယာက္ ေကာက္ရၾကတဲ့အတိုင္း အားလုံးက ၀ိုင္းျပီး ဖူးဖူးမႈတ္ ထားၾကေလရဲ႕။

အေရွ႕တိုင္းနဲ႕ အေနာက္တိုင္းမူညီတဲ့ ခံယူခ်က္ကေလးေတြရိွပါတယ္။ ဒီမွာ သားသမီးေတြ အသက္ ၁၈ျပည့္ လို႕ အေျခခံပညာေရးေက်ာင္းျပီးတာနဲ႕ အိမ္ကထြက္၊ တကၠသိုလ္သြား၊ ဘြဲ႕ရ ျပီရင္အလုပ္၀င္၊ ကိုယ့္အိမ္နဲ႕ကိုယ့္ကားနဲ႕ ကိုယ့္ဘ၀ကိုထူေထာင္ၾကတာက ပုံမွန္ လူေနမႈ စနစ္ တစ္ခုပါပဲ။ မိဘကို မွီခိုျပီး ေနသူမ်ိဳးက ခပ္ရွားရွား၊ လက္ထပ္ျပီး မိဘအိမ္မွာ အတူေနသူဆိုတာ မရိွ သေလာက္ပါပဲ။
ကၽြန္မေျမးေတြ က်ေတာ့ တစ္ဖက္မွာ အေမဆီက အေနာက္တိုင္း ခံယူခ်က္ေတြ ရိွထားေပမဲ့ ျမန္မာ လို အုပ္ခ်ဳပ္ထားတာမို႕ အေဖက အျဖဴဆို ဘယ္သူကမွ မမည္းရဲၾကပါဘူး။ တကၠသိုလ္က အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕ ရခဲ့ျပီးတဲ့တိုင္ ခန္႕ညီညီ က မိဘအိမ္မွာ ျမန္မာမိသားစုေတြလို အတူေနရဆဲ။ အလုပ္အကိုင္က်ေတာ့လည္း အေဖ့ဆႏ ၵအရ အေဖ့ကုမၸဏီမွာ ၀င္လုပ္ရ၊ အခု လက္ထပ္ျပီးေတာ့ လည္းအေဖက ကိုယ္ပိုင္အိမ္ ၀ယ္ႏိုင္ေအာင္ ေငြစုျပီးမွ ေျပာင္းရမယ္ေျပာထားလို႕ ေအာက္ထပ္မွာ သူတို႕ဇနီးေမာင္ႏွံ တစ္ႏွစ္ၾကာ ေနၾကျပီး ေငြ စုၾကဦးမွာတဲ့ေလ။

တခ်ိဳ႕က ခ်မ္းသာျခင္းကို ဥစၥာဓနေငြေၾကးဆိုတာေတြနဲ႕ တိုင္းတာၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ တစ္ဦးတည္း သမီး အထီးက်န္ ဘ၀က လာခဲ့ရတာမို႕ ခ်မ္းသာျခင္းကို သိုက္၀န္းတဲ့ မိသားစုၾကီးနဲ႕ တိုင္းတာလိုပါတယ္။ ကၽြန္မ ရဲ႕ သားသမီး ကၽြန္မရဲ႕ေျမးျမစ္ေတြဟာ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ၊ ဦးေလး အေဒၚ၊ မိဘႏွစ္ပါးနဲ႕ အဘိုး အဘြားေတြ ရဲ႕ ေမတၱာကို အခ်ိန္အခါမလပ္ ရႏိုင္တာမို႕ လုံျခံဳခ်မ္းေျမ့ တဲ့ဘ၀ ရၾကတဲ့အတြက္ သူတို႕ကို ၾကည့္ျပီး ေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္ရတယ္ေပါ့။
ဒီလိုနဲ႕ ၁၉၉၅ႏွစ္သစ္ ကို ေအးခ်မ္းစြာနဲ႕ ၾကိဳဆိုျဖစ္တယ္ဆိုပါေတာ့။ ႏွစ္ဦးမွာ သမီးသူဇာက လာလိုက္၊ ေျမး ခန္႕ကိုကို နဲ႕ ခန္႕ေအာင္ေအာင္က ေရာက္လာလိုက္နဲ႕ ကၽြန္မလည္း သားသမီး ေျမးေတြနဲ႕ အိမ္မွာ ပြဲစည္ရေတာ့လည္း တစ္လ တစ္လ ခဏေလးနဲ႕ ကုန္သြားသလိုပါပဲ။ မတ္လ ကုန္ Spring Break ေႏြဦးေက်ာင္း ပိတ္ရက္ေတြကေတာ့ သမီးေကသီတို႕ မိသားစုက ကိုလိုရာဒိုမွာ ႏွင္းေလွ်ာစီးတဲ့ ...သြားၾကေလ ရဲ႕။ ျပန္လည္းလာေရာ မေရႊေကသီ ႏွင္းေလွ်ာစီးေကာင္းခဲ့တာ ေၾကာင့္ေခ်ာ္လဲရာက ဒူးႏွစ္ဖက္ စလုံး ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္နဲ႕ ေဆးရုံတက္ရေတာ့တာပဲ။

ဆရာ၀န္က ဒူးႏွစ္ဖက္စလုံးကို ခြဲစိတ္ကုသရမယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။ တစ္ခါတည္း ခြဲလို႕မရဘဲ ဒူး တစ္ဖက္ကို တစ္ခါစီ ခြဲရမွာတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ဘက္ဒူးကို အရင္ခြဲစိတ္ရပါတယ္။ အိမ္ျပန္လာ ေတာ့ ခ်ိဳင္းေထာက္ၾကီးနဲ႕ေပါ့။ သမီးမွာ ထိခိုက္ဒဏ္ရာရတယ္ဆိုေတာ့ အနီးကပ္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ ဖို႕သမီး အိမ္မွာေျပာင္းေနရပါတယ္။ မိသားစုဆိုတာ တစ္ဦးကိုယ္တစ္ဦး ေမတၱာနဲ႕ အမွီျပဳေန ၾကရ တာ မဟုတ္လားေနာ္။ ကၽြန္မနဲ႕ သမီးေကခိုင္ ခ်ိဳင္းေထာက္ကိုယ္စီနဲ႕ ဒုကၡိတဘ၀ေရာက္တုန္းက လည္း သမီးေကသီ ပဲ အေမနဲ႕အစ္မကို အိမ္မွာအတူေခၚထားျပီး တာ၀န္ယူျပဳစုခဲ့တာပါ။ အေလး ထားဂရုစိုက္ တာ၀န္ယူမႈ မွန္သမွ်က ေမတၱာရဲ႕အတိုင္းအတာကို ျပသျခင္းပါပဲ။

ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးျပီး တစ္သက္လုံး က်န္းက်န္းမာမာသြားသြား လာလာလႈပ္ လႈပ္ ရွားရွားေနလာရာက ဒူးတစ္ဖက္ခြဲျပီး တစ္လအၾကာေနက္တစ္ဖက္ ထပ္ခြဲျပီးခ်ိန္မွာ ခ်ိဳင္း ေထာက္ၾကီး နဲ႕ ေနရတဲ့ဘ၀ကို ျငီးေငြ႕ျပီး သမီးစိတ္မက်စဖူး က်လာပါေရာ။ စိတ္ဓာတ္က်မွန္း သိ လို႕သူရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဂရုစိုက္ၾကပါတယ္။ ကားေပၚမွာ သက္သက္သာသာ ထိုင္ လိုက္ ႏိုင္ေအာင္ ေခါင္းအုံးေတြ သုံးေလးဆင့္ ျပင္ဆင္ျပီး အိမ္နားက ပင္လယ္ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ သမီး စိတ္အပန္းေျပရေအာင္ ညေနတိုင္း ကားေမာင္းလိုက္ပို႕ေပးသူနဲ႕ ေန႕လယ္ေန႕ခင္း ၾကိဳက္ တတ္ရာ အစားအစာေတြ ယူလာျပီး အိမ္မွာအေဖာ္လုပ္ေပးၾကရင္း အားေပးႏွစ္သိမ့္သူနဲ႕။
သူ႕ခင္ပြန္း ဂယ္ရီ ခမ်ာလည္း ေဆးရုံ ၁၁ရုံ တာ၀န္ယူထားသူမို႕ ခြဲစိတ္ခန္းတကာလွည့္ ခြဲစိတ္ရတဲ့ အထဲက အခ်ိန္ဖဲ့ျပီး ဇနီးကို ဂရုစိုက္ေဖးမအားေပးရရွာေသးတာပါ။ အေ၀းေရာက္ ေမာင္ႏွမေတြက လည္း တစ္ခ်ိန္ လုံး ဖုန္းဆက္ျပီး သူတို႕ ညီမကို ႏွစ္သိမ့္ၾက၊ အေထြးဆုံးညီမ "သူဇာ"ကေတာ့ တျခားေမာင္ႏွမေတြလို အလုပ္ တာ၀န္ မရိွတာေၾကာင့္ သူ႕အစ္မအနားမွာ ျပဳစုေပးဖို႕ အေျပးေရာက္ လာေလရဲ႕။

"က်န္းမာျခင္းဟာ လာဘ္ၾကီးတစ္ပါး"ဆိုတဲ့ စကားဟာ အမွန္ပါပဲ။
ဘယ္ေလာက္ပဲ အားလုံးက ၀ိုင္း၀ိုင္းလည္ ဂရုစိုက္ၾကတယ္ဆိုေပမဲ့ ႏွစ္သိမ့္ရုံ၊ အားေပးရုံ ကူညီျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ရုံေလာက္သာ လုပ္ေပးႏိုင္ၾကတာပါ။ ကိုယ္ခ်စ္ရသူ ေ၀ဒနာခံစားေနရတာကို မၾကည့္ ရက္လို႕ ကိုယ္စားလႊဲယူ၀င္ခံစားေပးခ်င္ေပမဲ့ ရတာက မဟုတ္။ ဒီေတာ့သမီးခမ်ာ ခံစားရတဲ့ ေ၀ဒ နာကတစ္မ်ိဳး၊ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္လို႕ အိမ္ရွင္မဘ၀ ခင္ပြန္းအေပၚမွာလည္း တာ၀န္မေက်ႏိုင္။ မိခင္ အေနနဲ႕ သားသမီးေလးေတြ အနားကပ္ ပူဆာသမွ် မျဖည့္ဆည္းႏိုင္တဲ့ အျပင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ လည္းခါတိုင္း လို ျဖီးျဖီးလိမ္းလိမ္း ျပင္ျပင္ဆင္ဆင္နဲ႕ တက္တက္ၾကြၾကြ သြားသြားလာလာ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္ မပါႏိုင္တာေၾကာင့္ ခ်မ္းေျမ႕ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းလွတဲ့ သမီးဘ၀ေလးက တစ္စစီ ေျခြခ်သလို အားငယ္စရာေကာင္းေနတာေပါ့။
အေရးထဲ တစ္ပူေပၚ ႏွစ္ပူဆင့္ရတဲ့ အျဖစ္ကေလးတစ္ခုကလည္း ၾကံဳရပါေသးတယ္။ တစ္ေန႕ခင္း သမီးငယ္မသူဇာက ေဆး၀ယ္ဖို႕ သြားရာက ျပန္အလာမွာ ျခံ၀င္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ၀င္းတံ ခါးသံဆူးေခ်ာင္းေတြရဲ႕ ၾကားထဲမွာေမြးကင္းစ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္က ညပ္ျပီး ပါလာပါေလ ေရာ။ ဘယ္ကေၾကာင္မက ျခံထဲေရာက္လာျပီး သားေပါက္ထားလဲဆိုတာလည္း မသိ၊ ျခံတံခါးက ကားထဲကေန ခလုတ္ႏွိပ္ျပီး ဖြင့္လို႕တဲ့ ေအာ္တိုမတ္တစ္တံခါးျဖစ္တာ့ ေၾကာင္ေပါက္စေလး သံဆူး ေခ်ာင္း ထဲေရာက္ေနတာ လည္း လွမ္းမျမင္ႏိုင္။

သမီးေကသီ ကို သတင္းလာေမးၾကတဲ့ ေမရီတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံက ကၽြန္မတို႕ကို ႏႈတ္ဆက္ျပီးအထြက္ မွာေၾကာင္ေလး ညပ္ေနတာ ကို အတြင္းဘက္က လွမ္းျမင္ရျပီး ေအာ္ၾကလို႕ သိရတာပါ။ ေမရီရဲ႕ ခင္ပြန္း အကူအညီ နဲ႕ ေၾကာင္ေလးကို ဆြဲထုတ္လို႕ရတာ ေျခေထာက္ကေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းက စိစိ ညက္ညက္ေၾကျပီး ခႏၶာကိုယ္ ကေန ျပဳတ္က်ေတာ့မတတ္ တြဲေလာင္းၾကီး ျဖစ္ေနတာ မၾကည့္ရက္ ႏိုင္စရာပါပဲ။
သမီးသူဇာ က သူ႕ေၾကာင့္ဒီလိုျဖစ္ရပါတယ္ဆိုျပီး ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုရင္းနဲ႕ ေၾကာင္ကေလး ကိုသူ ကိုယ္တိုင္ တိရစၦာန္ေဆးရုံကို ေခၚသြားေလရဲ႕။ အေရးေပၚေဆးရုံတင္ခ ေဒၚလာ ၁၂၀ကုန္တာသာ အဖတ္တင္ျပီး ေၾကာင္ကေလးကို ကယ္တင္ခြင့္မရလိုက္ဘဲ ေသသြားပါေတာ့တယ္။

ဘယ္ဆီဘယ္က ေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ ေၾကာင္ကေလးကို မ်က္စိတစ္မွိတ္ေလာက္သာ ျမင္ေတြ႕ ရတာျဖစ္ေပ မဲ့ ၾကံဳရတဲ့အျဖစ္ဆိုးေၾကာင့္ သနားစာနာစိတ္နဲ႕ တစ္အိမ္လုံး ရိႈက္ၾကီးတငင္ငိုလိုက္ ၾကတာ တကယ့္ အသုဘအိမ္အတိုင္း။ အထူးသျဖင့္ သမီးသူဇာက အဆိုးဆုံး။ သူေၾကာင့္ ျဖစ္ရေလ ျခင္းဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႕ ၀မ္းနည္း မဆုံး ျဖစ္ေနေလရဲ႕။ ဒါ့အျပင္ သူ႕မွာခံစားခ်က္ ပိုကဲတာက လည္းအေၾကာင္းရိွပါတယ္။ ဖေလာ္ရီဒါ ကို ထြက္မလာခင္ တစ္ေန႕ကပဲ ဆရာ၀န္နဲ႕ စစ္ေဆးေတာ့ ၀မ္းၾကာတိုက္မွာ သားသမီး ရတနာေလး သေႏၶတည္ေနျပီဆိုတဲ့ မဂၤလာ သတင္းကိုရလာခဲ့လို႕ပါ ပဲ။

"မာမီ ေၾကာင္ေလး အဲဒီၾကားထဲမွာ ရိွေနတယ္ ဆိုတာ သမီးတကယ္မသိလို႕ ျဖစ္သြားတာပါ။ သမီး မွာအခု ကိုယ္၀န္နဲ႕ ငရဲၾကီးျပီး ၀ဋ္လိုက္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဟင္"နဲ႕ ေျပာရင္း အေမ့ရင္ခြင္ထဲ အားကိုးတၾကီး၀င္ တိုးရင္း ရိႈက္ၾကီး တငင္ငို။
"ဟုတ္တယ္ မာမီ၊ သမီးအိမ္က ၀င္းတံခါးေၾကာင့္ ျဖစ္တာဆိုေတာ့ သမီးလည္း ငရဲၾကီး ၀ဋ္လိုက္ မလား မသိဘူး။ သမီးေျခေထာက္ေတြ ျပန္မေကာင္းရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဟင္"နဲ႕ ေမးရင္း သမီး ေကသီပါ တရိႈက္ငင္ငင္ျဖစ္။
"ေစတနာ မပါရင္ အကုသုိလ္မေျမာပါဘူး သမီးရယ္"နဲ႕ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ကို ေခ်ာ့ရ၊ ႏွစ္သိမ့္ ရ၊ ေဖ်ာင္းဖ်ရတဲ့ အထဲက ေျမးခန္႕စႏၵီကလည္း တစ္ေမွာင့္။ အေမနဲ႕ အေဒၚႏွစ္ေယာက္ၾကားထဲမွာ သူပါ ေရာငိုေနရင္းက...
"ဘြားဘြား အခုဆို ေၾကာင္ေလးက ေကာင္းကင္ဘုံကို ေရာက္သြားျပီေပါ့ေနာ္။ ဒီလိုျဖစ္ရတာ ၀မ္းနည္း ပါတယ္လို႕ သူ႕ဆီေတာင္းပန္စာ ေရးခ်င္တယ္။ ေကာင္းကင္ဘုံကို စာထည့္လို႕ရမလား ဟင္"တဲ့။

ကိုးႏွစ္သာ ရိွေသးတဲ့ ေျမးရဲ႕ဆႏၵကို "ဟင့္အင္း"မေျပာရက္တာနဲ႕ "ေအး...ေအး... သြားေရးေခ်" ဆို ျပီးေျပာလိုက္ရပါတယ္။ အခုဒီေဆာင္းပါးကိုေရးေနဆဲ တစ္ပတ္ေလာက္အရင္က ကၽြန္မ သိမ္းထား တဲ့ "ေကာင္းကင္ဘုံ က ေၾကာင္းကေလးသို႕"လိပ္စာနဲ႕ စာေလးျပန္ေတြ႕တာနဲ႕ ဒီအျဖစ္ကို သတိရ ျပီးျပံဳးမိ ပါေသးတယ္။
၇ႏွစ္ၾကာျပီး တဲ့ အခုခ်ိန္မွာသာ ျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္း ျပံဳးႏိုင္တာေနာ္။ ျဖစ္ဆဲအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မမွာ အရူးမီး၀ိုင္း။ ခ်ိဳင္းေထာက္နဲ႕ ေ၀ဒနာရွင္သမီးကိုလည္း အားမငယ္ေစခ်င္။ ကိုယ္၀န္ရခါစ မိခငေလာင္း သမီးကို လည္း စိတ္မထိခိုက္ေစလို။ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသးတဲ့ ေျမးေလးရဲ႕ ႏွလုံးသားမွာ လည္းဒဏ္ရာ ရမွာစိုးလွတာမို႕ ကာကြယ္ရ၊ အေမတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကလည္း မလြယ္လွပါရဲ႕။
ကၽြန္မရဲ႕သားသမီးေတြထဲမွာ သမီးေကသီက စိတ္ဓာတ္ေရာ၊ ခႏၶာကိုယ္ဖြဲ႕ စည္းပုံပါအေပ်ာ့ဆုံး။ မိသားစု အတြင္း တစ္ခုခု အဆိုးၾကံဳတိုင္း အမ်ားထက္ သမီးက ပိုခံစားတတ္ျမဲပါ။ သား ဇာနည္ တုန္းကလည္း ဗုန္းဗုန္းလဲ မတတ္ ခံစားခဲ့ရွာတာပါ။ ခႏၶာကိုယ္နဲ႕ ပတ္သက္လာရင္လည္း သူက ပိုနာတတ္ေသးတာေနာ္။ နန္းမေတာ္မယ္ႏု နဲ႕ ဘယ္ႏွ၀မ္းကြဲ ညီမေတာ္ၾကလဲ လို႕ေတာင္ ေျပာရမ လိုဆိုတဲ့ အထဲကေလ။

အခုလည္း ပထမ ဒူးခြဲစိတ္ျပီးတဲ့ ရက္က တြက္လိုက္ရင္ ခ်ိဳင္းေထာက္နဲ႕ ေနရတာ သုံးလေက်ာ္ခဲ့ ပါျပီ။ ဒုတိယ ဒူးခြဲျပီးတဲ့ေနာက္ ဆရာ၀န္ညႊန္ၾကားတဲ့အတိုင္း Therapy တစ္ပတ္ သုံးၾကိမ္း သြားလုပ္ရင္း လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ႏိုင္ ဖို႕ ေလ့က်င့္ေနရဆဲပါပဲ။ ခ်က္ခ်င္း "ဥံဳဖြ"နဲ႕ ေပ်ာက္ႏိုင္တဲ့ ေရာဂါမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ လည္း စိတ္ရွည္ရွည္ထားျပီး ကုသရတာေပါ့။ က်န္တဲ့ေမာင္ႏွမတစ္ေတြက သူတို႕ရဲ႕အစ္မ စိတ္ဓာတ္က်ေနမွန္း သိေတာ့ စိတ္ၾကည္လင္ေပ်ာရႊင္သြားေအာင္ လာမဲ့ဇူလိုင္ ၄ရက္၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု ရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးေနက ႏွစ္ပတ္လည္ရုံးပိတ္ရက္ ေဟာလီေဒးမွာ အတူစုျပီး အေပ်ာ္ ခရီးထြက္ၾကဖို႕ စီစဥ္ၾကေလရဲ႕။

ျပည္နယ္အသီးသီးက ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ စုရပ္အျဖစ္ ဆုံၾကဖိုက "သူဇာ့"အိမ္ကိုေရြးခ်ယ္ၾကပါ တယ္။ သြားလည္မွာက အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုနဲ႕ ကေနဒါႏိုင္ငံ ႏွစ္ခုၾကားမွာ တည္ရိွေနတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ႏိုင္ဂရာေရတံခြန္ၾကီးဆိုေတာ့ သူဇာေနတဲ့ Pittsburgh ျမိဳ႕နဲ႕ ၈နာရီခရီးပဲေ၀းတာမို႕ အဆင္ေျပ တယ္ေပါ။ ႏိုင္ဂရာေရတံခြန္မွာ ႏွစ္ရက္ၾကာ ေနျပီးကေနဒါႏိုင္င့က တိုရန္တိုျမိဳ႕ကို ကူးၾကဦးမွာေလ။
ေမာင္ႏွမေတြအားလုံး ဆုံမိေတာ့ပြဲေတာ္ၾကီးပါပဲ။ အခန္းအျပည့္ လူအျပည့္အျပင္ ဧည့္ခန္းမွာ လည္းတန္းစီိပ္တဲ့သူက အိပ္၊ ခုတင္ေပၚ ေနရာရထားသူလည္း ၾကမ္းေပၚက အုပ္စုထဲ လာတိုးလို တိုး၊ ညလုံးေပါက္နီးပါး မအိပ္ဘဲ တရုန္းရုန္ျဖစ္ေနပုံက မ်က္စိေနာက္ခ်င္ စရာ ေကာင္း လွပါရဲ႕။ ေနာက္တစ္ေန႕မွာက ဗင္ကားအၾကီးၾကီးတစ္ခု ငွားျပီး ခရီးစထြက္ပါတယ္။ ခရီး တစ္ေလွ်ာက္လုံး ကားေပၚမွာစားၾက ေသာက္ၾက အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကရင္း တဟားဟား ရယ္ေမာၾက စၾကေနာက္ၾက ေျပာင္ၾကဆိုေတာ့ သမီးေကသီရဲ႕ မ်က္ႏွာေလး နည္းနည္းေတာ့ လန္းဆန္းလာပါ တယ္။

ကေနဒါ နယ္ျခားစခန္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးမွ ႏိုင္ဂရာ ေရတံခြန္အနီးက ဟိုတယ္မွာ တည္းၾကပါတယ္။ ကေနဒါဘက္က ျမင္ရတဲ့ ႏိုင္ဂရာေရတံခြန္ ရႈခင္းက ညဦးယံရဲ႕ မီးေရာင္စုံေအာက္မွာ အသက္ရွဴ မွားေလာက္ေအာင္ လွပလြန္းပါရဲ႕။ ေျမာက္ပိုင္းေရာက္လာလို႕ ေႏြအခါေပမဲ့ ရာသီဥတုက ေအးျမ ျမေလ။ ညေနစာ စားအျပီး ကမ္းနားတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကေတာ့ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ရွာတဲ့ သမီးေကသီက Wheel Chair ၾကီးနဲ႕ေပါ့။ အငယ္ဆုံးေကာင္ "အိႏၵာ"က သူ႕အစ္မကို ဂရုတစိုက္နဲ႕ Wheel Chair ကုိတာ၀န္ယူတြန္းေလရဲ႕။
ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္အေစာၾကီးမွာ ဂယ္ရီက အားလုံးအတြက္ လက္မွတ္၀ယ္ျပီး ႏိုင္ဂရာေရတံ ခြန္ၾကီး တစ္ေလွ်ာက္ သေဘၤာနဲ႕ သြားၾကည့္ၾကဖို႕ ေခၚသြားပါတယ္။ ေရစိုခံေအာင္လို႕ သေဘၤာေပၚ တက္တာနဲ႕ မိုးကာ အကႌ်အျပာေရာင္ေတြ လူေစ့၀တ္ဖို႕ ထုတ္ေပးတာနဲ႕ အားလုံးဆင္တူ၀တ္သြား ရတာ တေပ်ာ္တပါးပါးပဲ။ ႏိုင္ဂရာေရတံခြန္မွာ ႏွစ္ရက္ၾကာလည္ၾကျပီး တိုရန္တိုျမိဳ႕အထိ ခရီးဆက္ ၾကဖို႕ ေနာက္ တစ္ေန႕မနက္ ကားနဲကထြက္ၾကျပန္ပါေရာ။

ခရီးတစ္ေလွ်ာက္လုံး ေမာင္ႏွမတစ္ေတြက အစ္မမ်က္ႏွာကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ လိုေလေသး မရိွ၀ိုင္း၀န္းဂရုစိုက္ၾကတာ ျမင္ရေတာ့ မိခင္ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မရင္မွာ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးစိတ္နဲ႕အတူ ခ်မ္း ေျမ႕မႈကို ခံစား ရပါတယ္။ သူတစ္ပါး ခံစားမႈကို စာနာ နားလည္ေပးျခင္းက လည္း ေမတၱာရဲ႕ သေကၤတ တစ္ခုပါပဲ။ ေမတၱာနဲ႕ ရႈျမင္ရင္ တစ္ဦးရင္ထဲမွာတင္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ကေလး ေျပာတဲ့ စကား ကိုလည္း ၾကားႏိုင္တယ္၊ တစ္ေယာက္မ်က္လုံးရဲ႕ အရိပ္ကို တစ္ေယာက္ၾကည့္တာနဲ႕ ခံစား ခ်က္ကို သိႏိုင္တာ မဟုတ္လားေနာ္။

အထူးသျဖင့္ နာမက်န္းခ်ိန္မွာ အေလးထား ဂရုစိုက္ျခင္းေမတၱာဟာ အစြမ္းထက္ေသာ ေဆးတစ္ပါး ပါပဲ။ လူသားတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ထဲမွာ အသက္ရွင္ေနရတာနဲ႕တင္ မျပီး ေသးပါဘူး။ ကိုယ္က ေမတၱာေပးေ၀စရာ ခ်စ္ခင္ရသူ မိသားစုနဲ႕ တကြ မိတ္ေဆြသဂၤဟအသိုင္း အ၀ိုင္းေတြ လိုအပ္သလို ကိုယ္က ခ်စ္ျခင္းကို ရယူခံစားဖို႕ ေမတၱာမ်ားလည္း လိုအပ္တာအမွန္ပါ ပဲ။
အခုထြက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခရီးကေတာ့ ျပန္လည္သန္စြမ္းလာေအာင္ Therapy ယူရသလို သမီးရဲ႕စိတ္ ဓာတ္ၾကည္လင္ ရႊင္လန္းစြာနဲ႕ ၾက့ံခိုင္သန္စြမ္းေစဖို႕ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြက ၀ိုင္းေပးလိုက္ၾကတဲ့ ေမတၱာ Therapy တစ္ခုဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူးေလ။

ဆက္ရန္
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>