ဘဏ္တိုက္အသီးသီးမွ ေငြမ်ား ထုတ္ထားျခင္း
၁၉၆၀-ႏွစ္ျပည့္ ၾသဂုတ္လ ၁၄-ရက္ေန႔၌ အသိသက္ေသ ႏိုင္ငံေတာ္ ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ႀကီး ဦးရန္ေအာင္၊ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ စသူတို႔ေရွ႕တြင္ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ေပၚ၌ လက္မွတ္ေရးထုိး၍ ကြာရွင္းၾကၿပီးေနာက္၊ ထုိေန႔ ညေန ၅-နာရီ အခ်ိန္တြင္ ပဲခူးသို႔ ေခၚသြားၾကသျဖင့္ တနင္းလာေန႔ ထိေအာင္ မေနရေတာ့ပါ။ အိမ္သစ္ ကေလး မွာလည္း ေန၀က္တေန႔ မနက္က စၿပီး ဧည့္တရုံးရုံးႏွင့္ အဆင္းအတက္ လူ၀င္ လူထြက္ မရွိေတာ့ဘဲ တံခါး ပိတ္၍ တိတ္ဆိတ္ သြားၿပီး လာေနၾကေသာ ေယာက်္ားစု မ်ားသည္ ဘိလိယက္ခံု အခန္းမ်ား၌ စခန္းခ် ၾကသည္။
မိန္းမပိုင္ ကလစ္အဖြဲ႕၀င္ အသီးသီးတို႔ႏွင့္ နီးစပ္သူမ်ားျဖစ္ေသာ အမ်ိဳးသမီးတို႔က ၄-၅ဦး စုမိလွ်င္ ပိုကာ ၀ိုင္းထုိင္ ၾကသည္။ အျပင္က ၀ိုင္းမည့္ သူ မလာလွ်င္ စာအုပ္ေရာင္း၊ အေထြေထြ စာေရးမႏွင့္ က်မ ကားကို ေမာင္းသူ ဒရိုင္ဘာ အပါအ၀င္ အိမ္သူ၊ အိမ္သား အခ်ိဳ႕က ၅-ျပား၀ိုင္း ဆိုၿပီး ကစား တတ္ၾကသည္။
အိမ္ေအာက္ထပ္ မွာ ပိုကာ ၀ိုင္းက ျပတ္သည္ဟု မရွိပါ။ စားစရာရွိလွ်င္ ထစားၾက၊ လုပ္စရာရွိက ထလုပ္ၾက ႏွင့္ အားလပ္ခ်ိန္ တြင္ ကစား၍ တဟား ဟား ေပ်ာ္ရႊင္ ေနေလံ ရွိၾကသည့္ အတုိင္း ေနာက္တေန႔ မနက္ က်မ အိမ္ေအာက္ထပ္ သို႔ စဆင္းေသာအခါ သူတို႔တေတြ မူမပ်က္ ကစားေနၾကသည္ကိုဘဲ ေတြ႕ရပါသည္။
က်မကလဲ ဘာမွအေၾကာင္း ေထြေထြထူးထူး မေျပာ၊ အေနမပ်က္ အိမ္အျပင္ဘက္ အမိုးေအာက္ တ၀ိုက္၌ စိုက္ပ်ိဳး ျပဳျပင္ ဆြဲခ်ိတ္ထားေသာ ႏိုင္ငံျခားမွ ၀ယ္လာသည့္ သစ္ခြပန္းပင္မ်ား ပြင့္ေနၾက သည္ကို လွည့္ၾကည့္ ရင္း လမ္းေလွ်ာက္ေနရာ အိမ္အနီးရွိ ဘိလိယက္ခံု အတြင္းတြင္ ဗိုလ္မင္းေခါင္၊ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ ႏွင့္ တကြ အျခား လူမ်ားပါ ကစားေနၾကသည္ကို မွန္တံခါးမွ အတုိင္းသား ျမင္ေနရပါသည္။ ေယာက်္ား၀ိုင္း၊ မိန္းမ၀ိုင္း ႏွင့္ အိမ္သူ၊ အိမ္သား အလုပ္တိုက္သား မ်ားပါ အေျခ အေနက အေတာ္ကေလး ၿငိမ္၀ပ္ ပိျပား လ်က္ ရွိပါသည္။
မန္ေနဂ်ာ လုပ္သူမွာ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္မ်ား လက္မွတ္ေရးထုိးၿပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထင္ထင္ ရွားရွား အလုပ္တိုက္ သို႔ ေရာက္လာသည္ ကို မေတြ႕ရဘဲ၊ ဗမာ့ေခတ္တိုက္၀င္း အျပင္ရွိ အနီးအပါး အိမ္ တအိမ္မွာ စတည္း ခ်လ်က္ အခ်က္အျခာ စာအုပ္စာတမ္း စာရင္းအင္းမ်ားကို ကဲ့ထုတ္ယူထားၿပီး၊ ထုိအိမ္မ်ားတြင္ ခြဲျဖန္႔ အပ္ႏွံထားလုိက္သည္ ဟု ေနာက္မွ သိရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
သတင္းစာ အလုပ္တိုက္မွ ေန႔စဥ္ ေငြ၀င္ ေငြထြက္စာရင္း်ားကို က်မက စတင္လက္ခံၾကည့္ရႈ ေလ့လာစ ျပဳသည္။ သို႔ရာတြင္ အလုပ္တိုက္ႏွင့္ ကင္းကြာ ေနသည္မွာ ႏွစ္ၾကာလွၿပီ။ အလုပ္တာ၀န္ ေတြ၊ ႒ာနေတြ၊ အစိတ္ အပိုင္းေတြ အမ်ားအျပား ရွိေနေသာ အလုပ္တုိက္ႀကီးတစ္တိုက္၏ ၄-၅-၆ႏွစ္စာ၊ စာရင္းအင္း မ်ားကို ရုတ္တရက္ နားလည္ သေဘာေပါက္ လာေအာင္ အေတာ္ ၾကည့္ရႈ ေလ့လာမွ ျဖစ္ပါမည္။
ဒါေတြကို (က) မွ စ၍ (အ) အထိ မၾကည့္ႏိုင္ေသးပါ။ ၾကည့္သည္ဆိုရာမွာပင္ ႏွစ္ခ်ဳပ္စာရင္း၊ လခ်ဳပ္စာရင္း ေလာက္ အၾကမ္းျဖင္း သိေအာင္မွ် မၾကည့္ရေသးသျဖင့္ ေလာေလာ ဆယ္ ၾသဂုတ္လ ၁၂-ရက္ေန႔ ေလာက္ က ေန႔စဥ္ ၀င္ေငြ၊ ထြက္ေငြ ေလာက္ဘဲ ၾကည့္ႏိုင္ေသး သည္။
ယမန္ေန႔က ၀င္ေငြ၊ ထြက္ေငြ စာရင္းအခ်ဳပ္ကို ေနာက္တေန႔ ေန႔လည္မွ က်မထံ လာျပသည္။ လာျပသူမွာ ေငြထိန္းကက္ရွာ ျဖစ္၍ စာရင္းလုပ္ေပးလုိက္သူမွာ သခင္ ဗေအးေခၚ ဦးဗေအး ျဖစ္ သည္။ ေငြထိန္း မခင္ရီ မွာ ဗမာ့ေခတ္တြင္ လုပ္သက္ ၁၅-ႏွစ္ထဲနဲမည္မထင္၊ မူလ နဂါးနီစာအုပ္ တုိက္က အိမ္ေတာ္ပါ။ အေႏၱ၀ါသိက တပည့္မေဟာင္း ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ ေယာက်ာ္းႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်သူျဖစ္၍ ဦးဗေဘး ကလည္း သူ၏ လူယံုေတာ္ လက္ရုံးႀကီးတဘက္ ျဖစ္ပါသည္။
က်မက အလုပ္တိုက္ကိစၥေတြကို ဘာမွ ႏိႈက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ေစ့ေစ့ငုငု မသိရ၊ ၿဗံဳးကနဲ သိေအာင္ လုပ္ဘုိ႔ ကလည္း ဤမွ် မ်ားျပားေသာ စာရင္းအင္းမ်ားကို လက္မွတ္ရ စာရင္းစစ္ႀကီးမ်ားပင္ ၾသခ် ရ၊ ေခါင္းခ်ာ လည္ ရေအာင္ ရႈပ္ရႈပ္၊ ေထြးေထြး ျဖစ္ေနေသးလွ်င္ က်မကဲ့သို႔ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ျဖစ္ေနသူ အစိမ္း သက္သက္ က သာ၍ ခက္ခဲရႈပ္ေထြးလိမ့္ဦးမည္။ သို႔ေၾကာင့္ အေထြအထူး ၾကည့္ လိုက္ရုံ အပ္ေငြကို လက္မွတ္ ေရးထုိး၍ ဘဏ္တိုက္သို႔ ပုိ႔တန္သည့္ ခ်က္လက္မွတ္မ်ားကို ပို႔ေစရ သည္။ သတင္းစာ ေစာင္ေရ ကိုပင္ ထုိအခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ျဟု သိေအာင္ မစစ္ေဆး မေမးျမန္းႏိုင္ေသးေသာ အခုိက္အတန္႔ ျဖစ္ပါ သည္။
အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဆိုင္ရာ မန္ေနဂ်ာရုံးခန္းရွိ လူတခု၏ ျပဳသမွ် ႏုေနရေသးေသာ အခ်ိန္အခါလည္း ျဖစ္ပါ သည္။
အလုပ္တိုက္ ႏွင့္ ဆက္သြယ္ထားေသာ ဘဏ္တိုက္ႀကီးမ်ားက ေငြစာရင္းႏွင့္ လက္က်န္ေငြမ်ားကို လည္း မသိရ ေသးပါ။ ေျပာလည္း မေျပာၾက၊ ၾသဂုတ္လ ၁၂-ရက္ေန႔ေလာက္ကစၿပီး ဘဏ္သြင္း ေငြမ်ား၏ စာရင္း ကိုသာ သိရသည္။ သို႔ရာတြင္ ေငြထုတ္ႏိုင္ခြင့္ရွိသူ မွာ မန္ေနဂ်ာ ျဖစ္သည္။
အထက္ ဆရာႀကီး အမိန္႔အရ မနေနဂ်ာက ဘဏ္ေငြမ်ားကို အားလံုး ထုတ္ယူထားလိုက္ၿပီး လက္က်န္ ေငြက ဘဏ္တိုက္ တတိုက္ လွ်င္ ငါးရာစ တေထာင္စ ေလာက္ဘဲ စာရင္းမျပတ္ရုံ ခ်န္ထား ခဲ့သည္ဟု ေနာက္မွ သိရပါသည္။
အခြံခ်ည္း က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ဗမာ့ေခတ္
လြန္ခဲ့ေသာ ၇-ႏွစ္၊ ၈-ႏွစ္ ခန္႔ကစၿပီး က်မက အလုပ္တိုက္မွ ေငြကို မကိုင္ေတာ့ပါ။ စာရင္းစစ္ႏွင့္ ေငြထိန္းႏွင့္ ထားၿပီး ဘဏ္တိုက္ႀကီးမ်ားမွ ေငြထုတ္ ေငြသြင္း အခြင့္အေရးမ်ားကိုပါ မန္ေနဂ်ာအား အခြင့္ အေရး (အေသာရတီ) လႊဲေပးထားခဲ့ပါသည္။ က်မလစဥ္ အေသးအဖြဲ သံုးရန္၊ လွဴရန္၊ ႏြမ္းပါးသူမ်ား လစဥ္ ေထာက္ပံ့ရန္ ေငြမ်ားကိုဘဲ သူတို႔ထံမွ တဆင့္ ယူသံုးေနသူ ျဖစ္ပါသည္။ ေငြမကိုင္လို၍ကို မကိုင္ဘဲ ေနခဲ့သည္။
ယခုဘရုတ္သုတ္ခ အခ်ိန္ရက္တုိင္း ကေလးအတြင္းမွာ ေတာ့ အမိန္႔အရ သေဘာရွိ အၾကြင္းမဲ့ ထုတ္ယူ ပစ္လုိက္ၿပီး ဘဏ္မ်ားမွ ေငြေတြသာမက အလုပ္ ရုံးခန္းအတြင္းရွိ မီးအာမခံ ေသတၱာမ်ား အတြင္းမွ အေရး ပါေသာ ပစၥည္း စာခ်ဳပ္စာတမ္း မ်ားလည္း မန္ေနဂ်ာက ေသာ့ကိုင္ျဖစ္ၿပီး လက္ခုတ္ထည္းက ေရကဲ့သို႔ ရွိေလသည္။ ေငြထိန္းလက္တြင္ ေန႔စဥ္ ေငြထည့္ကိုင္ကာ ေငြေသတၱာ မွ တရာတန္စကၠဴထုပ္ ေတြကိုလည္း ရုံးခန္းထည္း မွာ ထုတ္ယူ သြားၾကသည္ကို ၾသဂုတ္လ ၁၀-ရက္ေန႔ေလာက္က ေစာင္းပါး ရိပ္ေျခ ျမင္လိုက္ ရေသာ အလုပ္ သမားအခ်ိဳ႕ ရွိၾကပါသည္။
အလုပ္တိုက္ ထဲ မွာ အခြံခ်ည္း က်န္ေအာင္ အျပဳတ္ႏွံ အႀကံပိုင္လိုက္ၾသည္။
သို႔ရာတြင္ ၀င္ေငြမ်ား က ေရတံခြန္ ေရသေလွ်ာက္တို႔မွ အၿမဲက်ေနသလို ေန႔စဥ္စီး၀င္ ေနေသာေၾကာင့္ မ်ားျပား လွေသာ ေန႔စဥ္ထြက္ေငြမ်ား၊ အသံုးစရိတ္မ်ားအဘို႔ သူ႔၀န္ႏွင့္သူ႔အားက မွ်တလွ်က္ ရွိေနပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ ဤအခ်ိန္မတိုင္မီက ျပဳျပင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ ထားေသာ စာရင္းမ်ားရွိ၍ ၀င္သေရြ႕ ေငြမွ အတိအက် မဟုတ္ ေၾကာင္း၊ သတင္းစာ ေရာင္းရေသာ ေစာင္ေရႏွင့္ ၀င္ေငြမွန္၊ ေၾကာ္ျငာ႒ာနမွ ရရွိေသာ ၀င္ေငြအစစ္ အမွန္မ်ား မဟုတ္ပါ။
အခ်ိဳ႕ကို လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာနည္းျဖင့္ အေၾကြးစာရင္းထဲမွာ ျပ၍ အခ်ိဳ႕က ေလ်ာ္ပစ္ လိုက္ရေသာ အေၾကြး အျဖစ္ သို႔ ေရာက္ရွိေနၾကပါသည္။
အလုပ္တိုက္ မွ ၀င္ေငြအမ်ိဳးမ်ိဳးမ်ားကိုလည္း အျခားနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ငုတ္လွ်ိဳး ဖံုးကြယ္ထားပါေသး သည္။ အမ်ားအျပား ရွိေနေသာ နည္းေပါင္းစုံတို႔မွ တခုတေလ ဆြဲျပရမည္ဆုိလွ်င္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေပၚအတြက္ ေန႔စဥ္ ျဖန္႔ခ်ီရေသာ သတင္းစာေစာင္ေရမ်ားမွ အပိုရရွိေသာ ၀င္ေငြတမ်ိဳးမွာ အလုပ္ တိုက္ထဲမွ ေစာရ ေလးဆယ္ ပါတီ၏ ေခါင္းေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ပိုင္းက အံခြေအာင္ေ၀ စားေနၾကရေသာ ေငြပေဒသာပင္ႀကီး တခု ျဖစ္ေန ပါသည္။
ျဖစ္ပံုျဖစ္နည္းမွာ ဗမာ့ေခတ္ေန႔စဥ္ သတင္းစာကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚ၌ ျဖန္႔ခ်ီေသာ ကိုယ္စားလွည္မ်ား အား ကိုယ္စားလွည္ ႏႈန္းထား အျပည့္ႏွင့္ ေပးခဲ့သည္။ ထုိ ကုိယ္စားလည္ ႀကီးမ်ားက တဆင့္ (ေဟာကာ) ေခၚ လိုက္လံ ေရာင္းေသာ သူငယ္မ်ား အား ေရာင္းခ်ေစသည္။ သတင္းစာကိုယ္စား လည္ႏွင့္ ေရာင္းသူ ေဟာကာ တို႔မွာ ကိုယ္စီ အျမတ္ရၾကသည္။ တုိက္ကေတာ့ ပင္ရင္းေစ်းအတုိင္း ဘဲ ယူခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ လြန္ခဲ့ေသာ ၄-၅ႏွစ္ကစၿပီး ကိုယ္စားလည္ႀကီးမ်ားကို ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး ေရာင္းသူမ်ားအား တိုက္မွ တုိက္ရိုက္ ေ၀ငွ ေပးေစသည္။ ႀကီးၾကပ္ေ၀ငွသူမ်ားကို တလလွ်င္ ၁၅၀ိမွ ၂၀၀ိအထိ လခေပးခုိင္းသည္။ သတင္းစာ တေစာင္လွ်င္ ကိုယ္စားလည္ႀကီး ျဖစ္သူကို စားေစေသာ အျမတ္၂-ျပားခြဲကို ေစာရေလးဆယ္ ေခါင္းပိုင္း မွ ဆရာႀကီးအတြက္ တ၀က္ေပးၿပီး သူတို႔လည္း ကိုယ္စီကုိယ္ငွ အိတ္ထည္းသို႔ ထည့္ၾကသည္။
သတင္းစာ တေစာင္ေပၚတြင္ ၂-ျပားခြဲမွ်ေသာ ၀င္ေငြသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚ၌ အနည္းဆံုး သတင္းစာ ေစာင္ေရ ၁၅၀၀၀ခန္႔ရွိ၍ ၁၉၅၉-၆၀တို႔မွာ ေစာင္ေရေပါင္း သံုးေသာင္းမွ ၄ေသာင္းအထိ ရွီခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ေစာင္ေရတေသာင္းေပၚ၌ ပိုက္ဆံျပား ေပါင္း ၂၅၀၀၀ရွိလွ်င္ ၀င္ေငြ ၂၅၀ိအနည္းဆံုး ရပါသည္။ သတင္း စာ ေစာင္ေရ တေသာင္းမွ တေန႔ ၏ ၀င္ေငြ ၂၅၀ိဆုိပါ တေန႔ သံုးေသာင္း ေလးေသာင္း အထိ တက္သြား ေသာ အခ်ိန္က ၀င္ေငြ တေန႔ တေထာင္ေက်ာ္ရမည္။ တလ၌ သံုးေသာင္းေက်ာ္ ရွိသည္။
ဤေငြ သံုးေသာင္းမွာ လစဥ္ ၀င္ေငြျဖစ္ၿပီး အလုပ္တိုက္၏ စာရင္းထည္းသို႔လည္း သြင္းရေသာ ၀င္ေငြ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တလြဲသို႔ ေစာင္းေခ်ာ္စီးဆင္းသြားေသာ ေငြစီးေခ်ာင္းႀကီး တခု ျဖစ္ေနပါ သည္။ သည္ တနည္းထဲကပင္ အင္မတန္မွ ခူးဆြတ္မကုန္ႏုိင္ၾကေသာ ေငြပေဒသာပင္ အႀကီး အငယ္ အစားစား မ်ားသည္ စားမကုန္ ျဖဳန္းမကုန္ လူ႔ဘံုေလာက၌ ကာမစည္းစိမ္ကို သေဘာရွိ ခံစားႏိုင္ရန္ ဖန္တီး ေပးေန ေလသည္။
ကာမဂုဏ္ပြဲစား ကပ္ပါး ညာစားတို႔ အဘို႔လည္း ႏိႈက္တုိင္း ထြက္သည့္ ေရႊဂ်ိဳးျဖဴမူလခဲသိုက္ ေငြတြင္းႀကီး တခုအျဖစ္ ၀ိုင္းကာ အုံကာ ခံုမင္တြယ္တာလ်က္ ရွိ ၾကရွာသည္။ ႏႈတ္ပိတ္ခေတြ သံုးစရာေငြလံုးႏွင့္ ဖိစရာ ကိစၥ အျဖာျဖာေတြမွာလည္း စာရင္းထည္း မပါသည့္ ဤေငြပေဒသာပင္ အသီးသီးမွ ဆြတ္ခူး အသံုးခ် ႏိုင္၍သာ လိုရာခရီးေရာက္ေနႏိုင္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ေငြပေဒသာႏွင့္ မနီးစပ္သူ ရုိးရိုး အလုပ္သားမ်ားမွာေတာ့ ငတ္တလွည့္ ျပတ္တလွည့္ႏွင့္ အလုပ္ လုပ္ရေသာ ႏွစ္ပရေစၦဒေပါင္း မည္မွ်ၾကာျမင့္လာၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ေမ်ာက္ေလာင္း ေမ်ာက္ေလာင္းဘ၀၌ ရွိေနၾက ပါသည္။ သိုက္ဆရာႀကီး၏ အသိုင္းအ၀ိုင္းတို႔မွာသာ ကား၀ယ္၊ စိန္၀ယ္၊ အိမ္၀ယ္၊ တခ်ိဳ႕လည္း ေရွ႕ေဆာင္ ႏြားလား သြားရာလမ္းသို႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ တန္းတန္း လိုက္နာ အတုယူကာ ေသာက္ေသာက္ စားစား လူမင္းသားျဖစ္ေနၾကရုံမက အငယ္အေႏွာင္း တကိုယ္ ႏွစ္ေယာက္စ၊ သံုးေယာက္စ မ်ား ထား၍ ေလာက စည္းစိမ္ခံစားကာ ျပည္ေတာ္သာေနၾက ရသည္ဟု သိရပါသည္။
ယုတ္မာေသာ နည္းနဲ႕ မတည့္တဲ့အစာေကၽြးပံု ဆက္ရန္
.
၁၉၆၀-ႏွစ္ျပည့္ ၾသဂုတ္လ ၁၄-ရက္ေန႔၌ အသိသက္ေသ ႏိုင္ငံေတာ္ ေရွ႕ေနခ်ဳပ္ႀကီး ဦးရန္ေအာင္၊ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ စသူတို႔ေရွ႕တြင္ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္ေပၚ၌ လက္မွတ္ေရးထုိး၍ ကြာရွင္းၾကၿပီးေနာက္၊ ထုိေန႔ ညေန ၅-နာရီ အခ်ိန္တြင္ ပဲခူးသို႔ ေခၚသြားၾကသျဖင့္ တနင္းလာေန႔ ထိေအာင္ မေနရေတာ့ပါ။ အိမ္သစ္ ကေလး မွာလည္း ေန၀က္တေန႔ မနက္က စၿပီး ဧည့္တရုံးရုံးႏွင့္ အဆင္းအတက္ လူ၀င္ လူထြက္ မရွိေတာ့ဘဲ တံခါး ပိတ္၍ တိတ္ဆိတ္ သြားၿပီး လာေနၾကေသာ ေယာက်္ားစု မ်ားသည္ ဘိလိယက္ခံု အခန္းမ်ား၌ စခန္းခ် ၾကသည္။
မိန္းမပိုင္ ကလစ္အဖြဲ႕၀င္ အသီးသီးတို႔ႏွင့္ နီးစပ္သူမ်ားျဖစ္ေသာ အမ်ိဳးသမီးတို႔က ၄-၅ဦး စုမိလွ်င္ ပိုကာ ၀ိုင္းထုိင္ ၾကသည္။ အျပင္က ၀ိုင္းမည့္ သူ မလာလွ်င္ စာအုပ္ေရာင္း၊ အေထြေထြ စာေရးမႏွင့္ က်မ ကားကို ေမာင္းသူ ဒရိုင္ဘာ အပါအ၀င္ အိမ္သူ၊ အိမ္သား အခ်ိဳ႕က ၅-ျပား၀ိုင္း ဆိုၿပီး ကစား တတ္ၾကသည္။
အိမ္ေအာက္ထပ္ မွာ ပိုကာ ၀ိုင္းက ျပတ္သည္ဟု မရွိပါ။ စားစရာရွိလွ်င္ ထစားၾက၊ လုပ္စရာရွိက ထလုပ္ၾက ႏွင့္ အားလပ္ခ်ိန္ တြင္ ကစား၍ တဟား ဟား ေပ်ာ္ရႊင္ ေနေလံ ရွိၾကသည့္ အတုိင္း ေနာက္တေန႔ မနက္ က်မ အိမ္ေအာက္ထပ္ သို႔ စဆင္းေသာအခါ သူတို႔တေတြ မူမပ်က္ ကစားေနၾကသည္ကိုဘဲ ေတြ႕ရပါသည္။
က်မကလဲ ဘာမွအေၾကာင္း ေထြေထြထူးထူး မေျပာ၊ အေနမပ်က္ အိမ္အျပင္ဘက္ အမိုးေအာက္ တ၀ိုက္၌ စိုက္ပ်ိဳး ျပဳျပင္ ဆြဲခ်ိတ္ထားေသာ ႏိုင္ငံျခားမွ ၀ယ္လာသည့္ သစ္ခြပန္းပင္မ်ား ပြင့္ေနၾက သည္ကို လွည့္ၾကည့္ ရင္း လမ္းေလွ်ာက္ေနရာ အိမ္အနီးရွိ ဘိလိယက္ခံု အတြင္းတြင္ ဗိုလ္မင္းေခါင္၊ ဗိုလ္ရန္ႏိုင္ ႏွင့္ တကြ အျခား လူမ်ားပါ ကစားေနၾကသည္ကို မွန္တံခါးမွ အတုိင္းသား ျမင္ေနရပါသည္။ ေယာက်္ား၀ိုင္း၊ မိန္းမ၀ိုင္း ႏွင့္ အိမ္သူ၊ အိမ္သား အလုပ္တိုက္သား မ်ားပါ အေျခ အေနက အေတာ္ကေလး ၿငိမ္၀ပ္ ပိျပား လ်က္ ရွိပါသည္။
မန္ေနဂ်ာ လုပ္သူမွာ ကြာရွင္းစာခ်ဳပ္မ်ား လက္မွတ္ေရးထုိးၿပီးသည့္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ထင္ထင္ ရွားရွား အလုပ္တိုက္ သို႔ ေရာက္လာသည္ ကို မေတြ႕ရဘဲ၊ ဗမာ့ေခတ္တိုက္၀င္း အျပင္ရွိ အနီးအပါး အိမ္ တအိမ္မွာ စတည္း ခ်လ်က္ အခ်က္အျခာ စာအုပ္စာတမ္း စာရင္းအင္းမ်ားကို ကဲ့ထုတ္ယူထားၿပီး၊ ထုိအိမ္မ်ားတြင္ ခြဲျဖန္႔ အပ္ႏွံထားလုိက္သည္ ဟု ေနာက္မွ သိရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
သတင္းစာ အလုပ္တိုက္မွ ေန႔စဥ္ ေငြ၀င္ ေငြထြက္စာရင္း်ားကို က်မက စတင္လက္ခံၾကည့္ရႈ ေလ့လာစ ျပဳသည္။ သို႔ရာတြင္ အလုပ္တိုက္ႏွင့္ ကင္းကြာ ေနသည္မွာ ႏွစ္ၾကာလွၿပီ။ အလုပ္တာ၀န္ ေတြ၊ ႒ာနေတြ၊ အစိတ္ အပိုင္းေတြ အမ်ားအျပား ရွိေနေသာ အလုပ္တုိက္ႀကီးတစ္တိုက္၏ ၄-၅-၆ႏွစ္စာ၊ စာရင္းအင္း မ်ားကို ရုတ္တရက္ နားလည္ သေဘာေပါက္ လာေအာင္ အေတာ္ ၾကည့္ရႈ ေလ့လာမွ ျဖစ္ပါမည္။
ဒါေတြကို (က) မွ စ၍ (အ) အထိ မၾကည့္ႏိုင္ေသးပါ။ ၾကည့္သည္ဆိုရာမွာပင္ ႏွစ္ခ်ဳပ္စာရင္း၊ လခ်ဳပ္စာရင္း ေလာက္ အၾကမ္းျဖင္း သိေအာင္မွ် မၾကည့္ရေသးသျဖင့္ ေလာေလာ ဆယ္ ၾသဂုတ္လ ၁၂-ရက္ေန႔ ေလာက္ က ေန႔စဥ္ ၀င္ေငြ၊ ထြက္ေငြ ေလာက္ဘဲ ၾကည့္ႏိုင္ေသး သည္။
ယမန္ေန႔က ၀င္ေငြ၊ ထြက္ေငြ စာရင္းအခ်ဳပ္ကို ေနာက္တေန႔ ေန႔လည္မွ က်မထံ လာျပသည္။ လာျပသူမွာ ေငြထိန္းကက္ရွာ ျဖစ္၍ စာရင္းလုပ္ေပးလုိက္သူမွာ သခင္ ဗေအးေခၚ ဦးဗေအး ျဖစ္ သည္။ ေငြထိန္း မခင္ရီ မွာ ဗမာ့ေခတ္တြင္ လုပ္သက္ ၁၅-ႏွစ္ထဲနဲမည္မထင္၊ မူလ နဂါးနီစာအုပ္ တုိက္က အိမ္ေတာ္ပါ။ အေႏၱ၀ါသိက တပည့္မေဟာင္း ျဖစ္ၿပီး သူတို႔ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ ေယာက်ာ္းႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်သူျဖစ္၍ ဦးဗေဘး ကလည္း သူ၏ လူယံုေတာ္ လက္ရုံးႀကီးတဘက္ ျဖစ္ပါသည္။
က်မက အလုပ္တိုက္ကိစၥေတြကို ဘာမွ ႏိႈက္ႏိႈက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ေစ့ေစ့ငုငု မသိရ၊ ၿဗံဳးကနဲ သိေအာင္ လုပ္ဘုိ႔ ကလည္း ဤမွ် မ်ားျပားေသာ စာရင္းအင္းမ်ားကို လက္မွတ္ရ စာရင္းစစ္ႀကီးမ်ားပင္ ၾသခ် ရ၊ ေခါင္းခ်ာ လည္ ရေအာင္ ရႈပ္ရႈပ္၊ ေထြးေထြး ျဖစ္ေနေသးလွ်င္ က်မကဲ့သို႔ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ျဖစ္ေနသူ အစိမ္း သက္သက္ က သာ၍ ခက္ခဲရႈပ္ေထြးလိမ့္ဦးမည္။ သို႔ေၾကာင့္ အေထြအထူး ၾကည့္ လိုက္ရုံ အပ္ေငြကို လက္မွတ္ ေရးထုိး၍ ဘဏ္တိုက္သို႔ ပုိ႔တန္သည့္ ခ်က္လက္မွတ္မ်ားကို ပို႔ေစရ သည္။ သတင္းစာ ေစာင္ေရ ကိုပင္ ထုိအခ်ိန္က ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ျဟု သိေအာင္ မစစ္ေဆး မေမးျမန္းႏိုင္ေသးေသာ အခုိက္အတန္႔ ျဖစ္ပါ သည္။
အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဆိုင္ရာ မန္ေနဂ်ာရုံးခန္းရွိ လူတခု၏ ျပဳသမွ် ႏုေနရေသးေသာ အခ်ိန္အခါလည္း ျဖစ္ပါ သည္။
အလုပ္တိုက္ ႏွင့္ ဆက္သြယ္ထားေသာ ဘဏ္တိုက္ႀကီးမ်ားက ေငြစာရင္းႏွင့္ လက္က်န္ေငြမ်ားကို လည္း မသိရ ေသးပါ။ ေျပာလည္း မေျပာၾက၊ ၾသဂုတ္လ ၁၂-ရက္ေန႔ေလာက္ကစၿပီး ဘဏ္သြင္း ေငြမ်ား၏ စာရင္း ကိုသာ သိရသည္။ သို႔ရာတြင္ ေငြထုတ္ႏိုင္ခြင့္ရွိသူ မွာ မန္ေနဂ်ာ ျဖစ္သည္။
အထက္ ဆရာႀကီး အမိန္႔အရ မနေနဂ်ာက ဘဏ္ေငြမ်ားကို အားလံုး ထုတ္ယူထားလိုက္ၿပီး လက္က်န္ ေငြက ဘဏ္တိုက္ တတိုက္ လွ်င္ ငါးရာစ တေထာင္စ ေလာက္ဘဲ စာရင္းမျပတ္ရုံ ခ်န္ထား ခဲ့သည္ဟု ေနာက္မွ သိရပါသည္။
အခြံခ်ည္း က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ဗမာ့ေခတ္
လြန္ခဲ့ေသာ ၇-ႏွစ္၊ ၈-ႏွစ္ ခန္႔ကစၿပီး က်မက အလုပ္တိုက္မွ ေငြကို မကိုင္ေတာ့ပါ။ စာရင္းစစ္ႏွင့္ ေငြထိန္းႏွင့္ ထားၿပီး ဘဏ္တိုက္ႀကီးမ်ားမွ ေငြထုတ္ ေငြသြင္း အခြင့္အေရးမ်ားကိုပါ မန္ေနဂ်ာအား အခြင့္ အေရး (အေသာရတီ) လႊဲေပးထားခဲ့ပါသည္။ က်မလစဥ္ အေသးအဖြဲ သံုးရန္၊ လွဴရန္၊ ႏြမ္းပါးသူမ်ား လစဥ္ ေထာက္ပံ့ရန္ ေငြမ်ားကိုဘဲ သူတို႔ထံမွ တဆင့္ ယူသံုးေနသူ ျဖစ္ပါသည္။ ေငြမကိုင္လို၍ကို မကိုင္ဘဲ ေနခဲ့သည္။
ယခုဘရုတ္သုတ္ခ အခ်ိန္ရက္တုိင္း ကေလးအတြင္းမွာ ေတာ့ အမိန္႔အရ သေဘာရွိ အၾကြင္းမဲ့ ထုတ္ယူ ပစ္လုိက္ၿပီး ဘဏ္မ်ားမွ ေငြေတြသာမက အလုပ္ ရုံးခန္းအတြင္းရွိ မီးအာမခံ ေသတၱာမ်ား အတြင္းမွ အေရး ပါေသာ ပစၥည္း စာခ်ဳပ္စာတမ္း မ်ားလည္း မန္ေနဂ်ာက ေသာ့ကိုင္ျဖစ္ၿပီး လက္ခုတ္ထည္းက ေရကဲ့သို႔ ရွိေလသည္။ ေငြထိန္းလက္တြင္ ေန႔စဥ္ ေငြထည့္ကိုင္ကာ ေငြေသတၱာ မွ တရာတန္စကၠဴထုပ္ ေတြကိုလည္း ရုံးခန္းထည္း မွာ ထုတ္ယူ သြားၾကသည္ကို ၾသဂုတ္လ ၁၀-ရက္ေန႔ေလာက္က ေစာင္းပါး ရိပ္ေျခ ျမင္လိုက္ ရေသာ အလုပ္ သမားအခ်ိဳ႕ ရွိၾကပါသည္။
အလုပ္တိုက္ ထဲ မွာ အခြံခ်ည္း က်န္ေအာင္ အျပဳတ္ႏွံ အႀကံပိုင္လိုက္ၾသည္။
သို႔ရာတြင္ ၀င္ေငြမ်ား က ေရတံခြန္ ေရသေလွ်ာက္တို႔မွ အၿမဲက်ေနသလို ေန႔စဥ္စီး၀င္ ေနေသာေၾကာင့္ မ်ားျပား လွေသာ ေန႔စဥ္ထြက္ေငြမ်ား၊ အသံုးစရိတ္မ်ားအဘို႔ သူ႔၀န္ႏွင့္သူ႔အားက မွ်တလွ်က္ ရွိေနပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ ဤအခ်ိန္မတိုင္မီက ျပဳျပင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ ထားေသာ စာရင္းမ်ားရွိ၍ ၀င္သေရြ႕ ေငြမွ အတိအက် မဟုတ္ ေၾကာင္း၊ သတင္းစာ ေရာင္းရေသာ ေစာင္ေရႏွင့္ ၀င္ေငြမွန္၊ ေၾကာ္ျငာ႒ာနမွ ရရွိေသာ ၀င္ေငြအစစ္ အမွန္မ်ား မဟုတ္ပါ။
အခ်ိဳ႕ကို လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာနည္းျဖင့္ အေၾကြးစာရင္းထဲမွာ ျပ၍ အခ်ိဳ႕က ေလ်ာ္ပစ္ လိုက္ရေသာ အေၾကြး အျဖစ္ သို႔ ေရာက္ရွိေနၾကပါသည္။
အလုပ္တိုက္ မွ ၀င္ေငြအမ်ိဳးမ်ိဳးမ်ားကိုလည္း အျခားနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ငုတ္လွ်ိဳး ဖံုးကြယ္ထားပါေသး သည္။ အမ်ားအျပား ရွိေနေသာ နည္းေပါင္းစုံတို႔မွ တခုတေလ ဆြဲျပရမည္ဆုိလွ်င္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေပၚအတြက္ ေန႔စဥ္ ျဖန္႔ခ်ီရေသာ သတင္းစာေစာင္ေရမ်ားမွ အပိုရရွိေသာ ၀င္ေငြတမ်ိဳးမွာ အလုပ္ တိုက္ထဲမွ ေစာရ ေလးဆယ္ ပါတီ၏ ေခါင္းေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ပိုင္းက အံခြေအာင္ေ၀ စားေနၾကရေသာ ေငြပေဒသာပင္ႀကီး တခု ျဖစ္ေန ပါသည္။
ျဖစ္ပံုျဖစ္နည္းမွာ ဗမာ့ေခတ္ေန႔စဥ္ သတင္းစာကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚ၌ ျဖန္႔ခ်ီေသာ ကိုယ္စားလွည္မ်ား အား ကိုယ္စားလွည္ ႏႈန္းထား အျပည့္ႏွင့္ ေပးခဲ့သည္။ ထုိ ကုိယ္စားလည္ ႀကီးမ်ားက တဆင့္ (ေဟာကာ) ေခၚ လိုက္လံ ေရာင္းေသာ သူငယ္မ်ား အား ေရာင္းခ်ေစသည္။ သတင္းစာကိုယ္စား လည္ႏွင့္ ေရာင္းသူ ေဟာကာ တို႔မွာ ကိုယ္စီ အျမတ္ရၾကသည္။ တုိက္ကေတာ့ ပင္ရင္းေစ်းအတုိင္း ဘဲ ယူခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ လြန္ခဲ့ေသာ ၄-၅ႏွစ္ကစၿပီး ကိုယ္စားလည္ႀကီးမ်ားကို ျဖဳတ္လိုက္ၿပီး ေရာင္းသူမ်ားအား တိုက္မွ တုိက္ရိုက္ ေ၀ငွ ေပးေစသည္။ ႀကီးၾကပ္ေ၀ငွသူမ်ားကို တလလွ်င္ ၁၅၀ိမွ ၂၀၀ိအထိ လခေပးခုိင္းသည္။ သတင္းစာ တေစာင္လွ်င္ ကိုယ္စားလည္ႀကီး ျဖစ္သူကို စားေစေသာ အျမတ္၂-ျပားခြဲကို ေစာရေလးဆယ္ ေခါင္းပိုင္း မွ ဆရာႀကီးအတြက္ တ၀က္ေပးၿပီး သူတို႔လည္း ကိုယ္စီကုိယ္ငွ အိတ္ထည္းသို႔ ထည့္ၾကသည္။
သတင္းစာ တေစာင္ေပၚတြင္ ၂-ျပားခြဲမွ်ေသာ ၀င္ေငြသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚ၌ အနည္းဆံုး သတင္းစာ ေစာင္ေရ ၁၅၀၀၀ခန္႔ရွိ၍ ၁၉၅၉-၆၀တို႔မွာ ေစာင္ေရေပါင္း သံုးေသာင္းမွ ၄ေသာင္းအထိ ရွီခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ေစာင္ေရတေသာင္းေပၚ၌ ပိုက္ဆံျပား ေပါင္း ၂၅၀၀၀ရွိလွ်င္ ၀င္ေငြ ၂၅၀ိအနည္းဆံုး ရပါသည္။ သတင္း စာ ေစာင္ေရ တေသာင္းမွ တေန႔ ၏ ၀င္ေငြ ၂၅၀ိဆုိပါ တေန႔ သံုးေသာင္း ေလးေသာင္း အထိ တက္သြား ေသာ အခ်ိန္က ၀င္ေငြ တေန႔ တေထာင္ေက်ာ္ရမည္။ တလ၌ သံုးေသာင္းေက်ာ္ ရွိသည္။
ဤေငြ သံုးေသာင္းမွာ လစဥ္ ၀င္ေငြျဖစ္ၿပီး အလုပ္တိုက္၏ စာရင္းထည္းသို႔လည္း သြင္းရေသာ ၀င္ေငြ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တလြဲသို႔ ေစာင္းေခ်ာ္စီးဆင္းသြားေသာ ေငြစီးေခ်ာင္းႀကီး တခု ျဖစ္ေနပါ သည္။ သည္ တနည္းထဲကပင္ အင္မတန္မွ ခူးဆြတ္မကုန္ႏုိင္ၾကေသာ ေငြပေဒသာပင္ အႀကီး အငယ္ အစားစား မ်ားသည္ စားမကုန္ ျဖဳန္းမကုန္ လူ႔ဘံုေလာက၌ ကာမစည္းစိမ္ကို သေဘာရွိ ခံစားႏိုင္ရန္ ဖန္တီး ေပးေန ေလသည္။
ကာမဂုဏ္ပြဲစား ကပ္ပါး ညာစားတို႔ အဘို႔လည္း ႏိႈက္တုိင္း ထြက္သည့္ ေရႊဂ်ိဳးျဖဴမူလခဲသိုက္ ေငြတြင္းႀကီး တခုအျဖစ္ ၀ိုင္းကာ အုံကာ ခံုမင္တြယ္တာလ်က္ ရွိ ၾကရွာသည္။ ႏႈတ္ပိတ္ခေတြ သံုးစရာေငြလံုးႏွင့္ ဖိစရာ ကိစၥ အျဖာျဖာေတြမွာလည္း စာရင္းထည္း မပါသည့္ ဤေငြပေဒသာပင္ အသီးသီးမွ ဆြတ္ခူး အသံုးခ် ႏိုင္၍သာ လိုရာခရီးေရာက္ေနႏိုင္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ေငြပေဒသာႏွင့္ မနီးစပ္သူ ရုိးရိုး အလုပ္သားမ်ားမွာေတာ့ ငတ္တလွည့္ ျပတ္တလွည့္ႏွင့္ အလုပ္ လုပ္ရေသာ ႏွစ္ပရေစၦဒေပါင္း မည္မွ်ၾကာျမင့္လာၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ေမ်ာက္ေလာင္း ေမ်ာက္ေလာင္းဘ၀၌ ရွိေနၾက ပါသည္။ သိုက္ဆရာႀကီး၏ အသိုင္းအ၀ိုင္းတို႔မွာသာ ကား၀ယ္၊ စိန္၀ယ္၊ အိမ္၀ယ္၊ တခ်ိဳ႕လည္း ေရွ႕ေဆာင္ ႏြားလား သြားရာလမ္းသို႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ တန္းတန္း လိုက္နာ အတုယူကာ ေသာက္ေသာက္ စားစား လူမင္းသားျဖစ္ေနၾကရုံမက အငယ္အေႏွာင္း တကိုယ္ ႏွစ္ေယာက္စ၊ သံုးေယာက္စ မ်ား ထား၍ ေလာက စည္းစိမ္ခံစားကာ ျပည္ေတာ္သာေနၾက ရသည္ဟု သိရပါသည္။
ယုတ္မာေသာ နည္းနဲ႕ မတည့္တဲ့အစာေကၽြးပံု ဆက္ရန္
.
