Thursday, February 18, 2010

ငယ်ဘဝများ (၁၆) နှင့် ရွှေစင်ဦး မူးသွားခြင်း အပိုင်း (၅)

ဒီနေ့တော့ ကျနော် မူးသွားခြင်း ကို တော်လောက်ပြီ ဆိုပြီး တခြားခေါင်းစဉ် တခုပြောင်း တော့မလို့ဗျ......၊  မမေဓါဝီ ကြိုက်တဲ့ အညာဟင်းလေး ချက်မလို့..၊ ဟင်းစပ်တောင် စီစဉ် ပြီးပါပြီ..၊ ဒီနေ့ မရမ်းသီးထောင်း၊ ခဝဲသီး နဲ့ မှို နဲ့ရောချက်တယ်ဗျ..အရေသောက်လေး.. ပြီးတော့ ဝက်သားချက် ...၊ နောက်မှ ကျနော် သေချာ ချက်ကျွေးပါမယ်..၊ ဒါပေမဲ့ ညီမငယ် Jasmine က ဒီလောက်မူးတာနဲ့ မကျေနပ်သေးဘူး ဂျွမ်း ပြစ် တဲ့ အထိမှ ဆိုတော့ ချန်ထားခဲ့ ရင် မကောင်းပါဘူး.. စမိမှတော့ မထူးပါဘူးဆိုပြီး.. ပြီးဆုံးတဲ့ ထိ ရေးရ တာပါ...၊

ကျနော့် နေရာမှာ ယောက်ကျားလေး တယောက်သာ ဖြစ်ရင် ဒီမူးသွားခြင်း ဆိုတာ ဘာမှ ဆန်းကျယ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး.. ဒါပေမဲ့ ကျနော်က မိန်းမ တယောက် ဖြစ်နေတော့.... ကျနော့် ကို ဆိုးလိုက်တာ ဆိုပြီး စိတ်ကုန် သွားမှာလည်း ကြောက်သေးတယ်ဗျ...၊ နောက်ပြီး ချစ်ညီမ ကလည်း ခင်ဗျားဟာ အရှက် ကိုမရှိဘူး ဆိုပြီး.. ပြောနေပြီ... ဒါပေမဲ့ ကျနော်ကလည်း စ မိမှတော့ ဆုံးခန်းတိုင် ရောက်ချင်တာ နဲ့ ဆက်ရေး ဖြစ်တာပါ..။

ကျနော် ရဲ့ my grandpa  ထဲမှာ ကျနော် အဖိုး အကြောင်း ရေးထားပါတယ်.၊ ကျနော် အချစ်ဆုံး ပါ..၊ ကျနော့် အဖိုးက ဘုန်းကြီးပါ..၊ အလုပ်က ပင်စင်ယူပြီး ကထဲက ဘုန်းကြီးဝတ်သွားတာပါ...၊ ကျနော် လူမှန်းသိတတ်စ ကထဲက ဘုန်းကြီးဝတ်နဲ့ ပါ..၊ ဆုံးသွားတဲ့ အထိ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော် ဘုန်းကြီးဝတ်နဲ့ နေသွားပါတယ်..၊ အသက် ၅၀ ကျော် လောက်ကနေ ဆုံးသွားတဲ့ အထိ နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော် သတ်သတ် လွတ် စားသွားပါတယ်...။

ကျနော် ကလည်း ကျနော့် အဖိုး ကို တအားချစ်တယ်..၊ မြေးအကြီးဆုံး လည်း ဖြစ်တယ် ဆိုတော့ ကျနော်ဟာ ဘုရားတရား နဲ့ ပတ်သက်ရင် ကျနော့် အဖိုးရဲ့ သွန်သင် ဆုံးမမှု့ကို အခံရဆုံးပါ...၊ ငါးပါး သီလ ဆိုရင် ပါဏာတိပါတာ ဝေရမဏိသိက္ခာပဒံ သမာဒိယာမိ။ သူ့အသက်ကို သတ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ် ပါ၏.. လို့ ဆိုရတဲ့ အပြင် သူ့အသက်သတ်ခြင်း ကို အားပေးအားမြှောက်ပြု ခြင်း...၊ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ် ပါ၏ လို့ပါ အဆစ်ထဲပြီး ဆိုခဲ့ရပါတယ်..။

ဒီလိုဘဲ သုရာမေရယ မဇ္ဇပ္ပမာဒဌာနာ ဝေရမဏိသိက္ခာပဒံ သမာဒိယာမိ။ မူးရစ်စေတတ်သော ဘိန်းကင်း ကဇော် လှော်ဇာ အရက် တို့ကို ရှောင်ကြဉ် ပါ၏..၊ အားပေး အားမြှောက် ပြုလုပ်ခြင်း.... ရောင်းဝယ် ဖောက်ကား ခြင်းကိုလည်း ရှောင်ကြဉ် ပါ၏.. ဆိုပြီး တသက်လုံး ရွတ်ဆိုခဲ့ရပါတယ်..။ ကျနော် အလုပ်တခု လုပ်ပြီဆိုရင် အဖိုးရဲ့ ငါးပါးသီလ နဲ့ လွတ်ကင်းရဲ့လား ဆိုပြီး အမြဲတန်း စဉ်းစားခဲ့ပါတယ်..၊ 

ကျနော် ငယ်ငယ်က ကြယ်နီရဲ့ ကိုတံငါ ဝတ္ထု ကို အရမ်းကြိုက်ပါတယ်..၊ ဒါပေမဲ့ စာအုပ်ဖတ်ပြီး ... ကျနော့် သီလ များပျက်ပြီလား ဆိုတာ စဉ်းစား ခဲ့ပါသေးတယ်..၊ ငါးဖမ်း တာတွေ ပါနေတဲ့ အတွက် ငါးတွေ ဖမ်းမိပြီ ဆိုရင် ကျနော်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ ဝမ်းသာ ခဲ့ တဲ့ အတွက် ငရဲကြီးမှာ ကြောက်ခဲ့တာပါ..၊ နောက်ပြီး လိမ်ညာ ပြောဆိုခြင်း ကိုလည်း  တသက်လုံး အသေးအဖွဲ ကစပြီး တတ်နိုင်သလောက် အခုအချိန်ထိ ထိန်းသိမ်း ခဲ့ပါတယ်..။

နှစ်ပေါင်း များစွာ ဘုရားစာတွေကို နေ့စဉ်မပျက် ရွတ်ဖတ် ပူဇော်ခဲ့ပါတယ်..၊ နောက်ပိုင်း နှစ်များမှာတော့ ရွတ် ရင် အရွတ် ဘဲရမှာ ဆိုပြီး meditation လုပ်ခြင်းသာ ဗုဒ္ဓ ရဲ့ အနှစ်သာရ အစစ်အမှန် ဆိုပြီး ရွတ်ဖတ်ခြင်း ကို နားလိုက်ပြန်တယ်.. ၊ အခု တော့ ကျနော် ဟာ အရွတ် လည်း မရ အသား လည်း မရ နဲ့ ဒုက္ခလမ်းကြောင်း ပေါ်မှာ လျှောက်နေတဲ့ သနားစရာ ရွှေစင်ဦး ပါ..။

ကျနော် ဟာ တခါတလေ ဘဝကို အရွဲ့တိုက် ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ရယ် ပင်ကိုယ် သဘာဝကိုက ယောက်ကျား မိန်းမ ခွဲခြား တာကို မကြိုက်တာရယ် ယောက်ကျား တွေကြ လုပ် ငါတို့ မိန်းမ တွေကြ မလုပ်နဲ့ ဆိုတဲ့ သဘာဝ တရားကြီး ရဲ့ မတရားတာကို မကြိုက်တဲ့ စိတ်တွေရယ်..၊ ပင်ကိုယ် ဓါတ်ခံ ကို က မကောင်းတဲ့ အတွက် ရယ် ကြောင့် သီလ ကို ချိုးဖောက်မိပါတယ်..၊ မသိလို့လုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ သိသိကြီးနဲ့ မကောင်းမှု့ကို ကျူးလွန်ခဲ့ပါတယ်..။

ကျနော် လုပ်တာတွေကို အပျော်အနေနဲ့ စာဖတ်သူ တို့ဖတ်စေချင်လို့ရေးခဲ့တာပါ..၊ သီလ ချိုးဖောက် တာဟာ လုံး၀ မကောင်း ပါဘူး..၊ ဒါတွေ အပြင် လူဟာ မူးသွားရင် ဘာကိုမဆို ကျူးလွန်ဘို့ ဝန်မလေး တော့တဲ့ အတွက် လက်တည့် စမ်းကြည့် ဘို့ကို မကောင်းတဲ့ အရာပါ..။

အခု ကျနော့် သားသမီးများ ဟာ သင်္ကြန်သီချင်း တွေ တောက်လျှောက်ဖွင့် နေကြတယ်.. ကျနော် ကလည်း သင်္ကြန် အကြောင်းရေးမှာ ဆိုတော့ ပို အဆင်ပြေသွားတာပေါ့ဗျာ..။

တခုသော သင်္ကြန်မှာပေါ့ ဗျာ.. ကျနော့် နဲ့ ချစ်ချစ်ကြီး ရဲ့ ၁၁ နှစ်တာ ချစ်ခရီး အဆုံးမသတ်ခင်ပေါ့..၊ ကျနော့် ငယ်သူငယ်ချင်း (ဖေဖေ က ပေါင်းတာ မကြိုက်တဲ့ သူငယ်ချင်း.၊ ကျနော် ကလေး ကထဲက ပေါင်းခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း ပါ) က မင်္ဂလာဆောင်တယ်.. တီးဝိုင်း တခု က ဂစ်တာ သမား အဆိုတော် တယောက်နဲ့ပါ...၊ သူငယ်ချင်း တို့ရဲ့ ဝတ္တရား ရှိတဲ့ အတိုင်း အကုန်လိုက်လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်...၊ သူတို့ မင်္ဂလာ ဆောင်ပြီး သိပ်မကြာ ပါဘူး.. သင်္ကြန်ရောက်ပါတယ်...။

ကျနော့် ချစ်ချစ်ကြီး စီမှာ ဂျစ်ကား တစီးရှိပါတယ်..၊ သင်္ကြန် ဆိုရင် ချစ်ချစ်ကြီးက ဘယ်တော့မှ ကားနဲ့ မလည်ရပါဘူး အန္ဒရာယ် များတဲ့ အတွက်ပါ..၊ သူ့မှာ ညီ ၂ယောက်ရှိပါတယ်.. အလတ်က အဏ္ဏဝါဇီဝ ဗေဒနဲ့ မော်လမြိုင်တက္ကသိုလ် တက်နေပါတယ်.. အငယ်က ရန်ကုန် RIT တက်နေတာပါ..။

အဲဒီနှစ်က သူ့ ညီ၂ ယောက်က လည်း လည်ချင်တယ်..၊ ကျနော် ကလည်း လည်ချင်တယ်..၊ ကျနော့် သူငယ်ချင်း ရခါစ လင်မယား ၂ယောက်ကလည်း လည်ချင်ပါတယ်..၊ အဲဒီတော့  ချစ်ချစ်ကြီးကို ရအောင်ပြောဖို့ရာ ကျနော့် တာဝန်ပေါ့ ... လွယ်ပါတယ်ဗျာ.. ခွင့်ပေးပါတယ်..၊ ဒါပေမဲ့ သူတော့ မလိုက်ဘူးပေါ့...၊ သူ့ ညီအလတ်က ကားမောင်းပေါ့ ..၊ ကျနော့် သူငယ်ချင်း ရခါစ လင်မယားနဲ့ သူငယ်ချင်း ၄-၅ ယောက်က ဆီထည့်ပြီး အားလုံး လျှောက်လည် ကြပါတယ်..။

ကားပေါ်မှာ ကျနော့် ညီမအလတ် ရော သူ့ညီ ၂ယောက်ရော ပါပါတယ်..၊ သူ့ညီ ၂ယောက်ကလည်း သူတို့အိမ်ထုံးစံ အတိုင်း ချစ်ချစ်ကြီး ကို အတော်ကြောက်ရပါတယ်..၊ ကျနော် တို့ ဟာ လျှောက်မလည်ခင် ချစ်ချစ် ကြီး ရဲ့ သြဝါဒ စကားကို တနာရီ လောက် နားထောင်ပြီးမှ သွားခွင့်ရပါတယ်...၊

စထွက် ကထဲက သူ့ညီအလတ်က ကားကို ဖြေးဖြေး မောင်းတာပါ. ..... ဒါပေမဲ့ ကျုံးထိပ် အရောက်မှာ ဆိုက်ကား တစီး နဲ့ ညိသွားပါတယ်..၊ ဆိုက်ကား ဆရာက လူတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး.. ဒါပေမဲ့ လျော်တော့ လျော်လိုက်ရပါတယ်..၊ အဲဒီမှာ သူညီကလည်း သူ့အကို ဆူမှာကြောက်ပြီး စိတ်ညစ်သွားဟန် တူပါတယ်..၊ မျက်နှာငယ် လေးနဲ့ပါ..။

ကျနော် ကလည်း စိတ်တော့ ညစ်သွားပါတယ်.. ဒါပေမဲ့ သိတယ်မဟုတ်လား..၊ လွယ်လွယ် တော့ ဘယ်အရှုံး ပေး မလည်း ကဲ.. ကိုလတ် ရေ ဖြစ်ပြီးသွားပြီ ပျော်ပျော်ဘဲနေပါ.. မှားတာ ကလည်း ဆိုက်ကား ဆရာက မှားတာပါ  အပြစ် မရှိပါဘူး ဆိုပြီး ဆက်ပြီး လည်ကြတယ်ဗျ....။

ထုံးစံအတိုင်းပေါ့ လူငယ်တွေ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေ ဆိုတော့ အားလုံး ပျော်ပျော်ပါးပါး ပါဘဲ.. လည်ရင်းလည်ရင်းနဲ့ .... ရိုးရိုး ပျော်ရုံတင် မကတော့ဘူး..ဆန်းချင်လာပါတယ်..၊ အဲဒီအတွက် ကားပေါ်မှာ ပါတဲ့ ကျနော့် သူငယ်ချင်း တွေ က.. ဘီယာ တွေ အရက်တွေ ဝယ်ပါတယ်....၊ချမ်း လည်း ချမ်း ပျော်လည်း ပျော်ဆိုတော့ ကျနော် လည်း တခွက်  မက သောက်ခဲ့ ပါတယ်..။

ကျနော် သောက်တဲ့ အပြင် ချစ်ချစ်ကြီး ရဲ့ ညီ၂ယောက် ကိုလည်း တိုက်ခဲ့ပါတယ်.. ကားမောင်းတဲ့ ညီကိုလည်း စိတ်မညစ်အောင် ဆိုပြီး တိုက်ပါတယ်.. သူ့အကို ကို ကျနော် ပြောမယ်  ဆိုပြီး အတင်း တိုက် တာပါ..၊ တကယ် ဆို ကားမောင်းတဲ့ လူဟာ မမူးရပါဘူး ..၊  ကျနော့် မှာ စဉ်းစား ဉာဏ် မရှိ တော့ပါဘူး.. ကိုယ် သောက်ရုံတင် မကပါဘူး သူများ ပါ မြှောက်ပေး ခဲ့ပါတယ်.. မသောက်မချင်း စိတ်မကျေနပ် ပါဘူး.. အဲဒါ ရစ်ခဲ့ တာပေါ့ဗျာ.. ။

နောက်ပြီး သူ့ညီ အငယ် ကိုလည်း အလွတ်မပေးပါဘူး....သောက်ခိုင်းပါတယ်.. တကယ်ဆိုရင် အဲဒီညီက  လိမ္မာပါတယ်.. ဆေးလိပ် အရက် ကွမ်း ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး.. အခုထိလည်း ဒီအတိုင်းပါဘဲ.. ကျနော် ရစ် လို့ အဲဒီနှစ်က သူသောက်ဖူးသွားပါတယ်..။

အဲဒီ အတွက်လည်း အခုထိဘဲ ပြောလို့ မပြီးပါဘူး.. သူ့ ဘဝမှာ အဲဒီနှစ်က သင်္ကြန်မှာ လည်ခဲ့ ရတာ အပျော်ဆုံးဆိုတာကိုပေါ့..၊ အဲဒီတုန်းကလည်း သူ တကယ် ပျော်ခဲ့တယ် ထင်တယ်.. ရေပက်ခံ မဏ္ဍပ်တခု ရောက်တိုင်း ကားပေါ်ကနေ အောက် ဆင်းဆင်းပြီး က ပါတယ်..၊ အမြဲတန်း လူစစ်ရင် သူ ကျန်ခဲ့တာ ကြီးဘဲ.. ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေဟာ ကံကောင်းလို့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ တာတွေပါဘဲ.. ကံမကောင်းရင် နောက်ဆက်တွဲ ပြသာနာ တွေ အများကြီး ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..၊ ..........ရွှေစင်ဦး ဟာ အဲဒီလို မကောင်းခဲ့ပါဘူး..မူးသွားတဲ့ အတွက်  အဲဒီလို အမှားအမှန် မသိဘဲနဲ့ ရစ်ခဲ့ ပါတယ်..။

နောက်ပြီး ကျနော်ရဲ့ အတိုင်းအဆ မရှိ သောက်ခဲ့တာကြောင့် လမ်းမှာ အမူးလွန်ပြီး အိပ်ပျော်သွားပါတယ်..၊ ကျနော် သတိပြန်ရလာတော့ ကားက အိမ်ရှေ့ပြန်ရောက်နေပါပြီ..၊ ကျနော်လည်း မျက်ထောက်နီ ကြီးနဲ့ ကြည့်နေတဲ့ ဖေဖေ ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အမြန်ရေချိုးပြီး အိပ်လိုက်တာ ညနေစောင်းမှ နိုးလာပါတယ်..။

ကဲ သင်္ကြန်မှာ မူးပြီး ရစ် ခဲ့တာတော့ အဲဒီ သင်္ကြန် တနှစ်ထဲနဲ လမ်းဆုံးသွားပါပြီ.. ဖတ်ချင်တဲ့ ညီမငယ် များလည်း ကျေနပ်ကြပါတော့..
ကျနော်လည်း အမှာစာလေး ရေးပေးလိုက်ပါမယ်.. ငါပြောသလိုလုပ်.. ငါလုပ်သလို မလုပ်ပါနဲ့ တဲ့ .....

လေးစားစွာဖြင့်
စာရေးသူ-ရွှေစင်ဦး
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္ အပိုင္း (၁၈)

ကၽြန္မ ေမေမနွင့္ေဖေဖတို႔တစ္ေတြ အပင္ပန္းခံလာသမ်ွ ထိုသို႔ လိုက္ေလ်ာလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ လူအမ်ား၏ ကဲ့ရဲ႕ ေလွာင္ေျပာင္ျခင္းကို ခံရဖြယ္ရွိပါသည္။ ပို၍ဆိုးရြားသည္မွာ ေငြမက္၍ လိုက္ေလ်ာသည္ ဆိုပါက သစၥာ ေဖာက္ျခင္းနွင့္ အတူတူပင္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မဘက္က တင္းလြန္းသျဖင့္ အဆင္မေျပ ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။ လိုက္ေလ်ာလွ်င္ ကၽြန္္မအား တစ္လ လခေငြ ၃၀ ျဖင့္ အလုပ္ခန္႔မည္ျဖစ္ပါသည္။
အဓိဌာန္ ခ်ထားေသာ ကၽြန္မ၏မ်က္နွာကို ျမင္ေတြ႕ေနရသျဖင့္ သူသည္ ကၽြန္မေခါင္းမာေနပံုကို ရိပ္မိျပီး စကားေျပာင္း လိုက္ပါသည္။
'' မင္းကို ေတြ႔ခ်င္ေနတဲ႔လူ တစ္ေယာက္ အေပၚထပ္မွာ ရွိတယ္ စစၥတာ ေဒၚခင္ၾကည္ ေလ'' ဟုေျပာ ပါသည္။

မေမွ်ာ္လင့္ေသာ သတင္းကုိ ၾကားရ၍ ၀မ္းသာသြားခဲ့၏။ တစ္ခ်ိ္န္ေသာအခါက ေလာကနိဗၺာန္ အလား ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလွေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ကၽြန္မတို႔နစ္ဦး သူနာျပဳဆရာမမ်ားအျဖစ္ အတူ လုပ္ကိုင္ ခဲ့ၾကရာမွ အလြန္ခင္မင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္သြားၾကသည္။ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကဲြကြာ ေနေသာ မိတ္ေဆြ တစ္ဦးအား ေတြ႔ရမည္ျဖစ္၍ အံ့ၾသသြားမိ၏။

သူမ၏ အခန္းထဲသို႔ ေရာက္ေသာအခါ '' သီးသန္႔လူနာေဆာင္၌ တက္ေရာက္ကုသလ်က္ရွိေသာ လူမမာ တစ္ဦးအား သူမ အေနနွင့္ ခ်စ္ခင္ စြဲလမ္းလ်က္ ရွိေၾကာင္း၊ သူတို႔နွစ္ဦးလက္ထပ္ရန္ ေစ့စပ္ ထားေၾကာင္း'' ေျပာျပပါသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း အေၾကာင္း ကၽြန္မသိတန္သေလာက္ သိထားပါသည္။ ဂ်ပန္မ်ားက သူ႔အား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ရာထူး ေပးျပီး ျမန္မာစစ္တပ္၏ ေသနာပတိအျဖစ္ ခန္႔ထားသည္။ သူသည္ စစ္မျဖစ္မီက ျဗိတိသွ် ဆန္႔က်င္ေရး သမားျဖစ္၍ သခင္ပါတီ၏ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး လုပ္ခဲ့သည္။
၄င္း တို႔၏သခင္ပါတီကို မတရားအသင္း အျဖစ္ ေၾကညာလိုက္ေသာ အခါသူနွင့္အတူ အဖြဲ႔၀င္အခ်ိဳ႕၊ ဂ်ပန္ျပည္သို႔ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားၾကသည္။

သူ႔အား အရာရွိသင္တန္းေက်ာင္း၌ တက္ေရာက္ ေစျပီး ဂ်ပန္ကျဗိတိသ်ွတို႔အား ျမန္မာျပည္မွ ေမာင္းထုတ္ နို္င္က ျမန္မာတိုင္းသူ ျပည္သား မ်ား လြတ္လပ္သြားၾကမည္ ဟူေသာယံုၾကည္ခ်က္ကို လက္ခံ လာေစသည္။ သူသည္ဂ်ပန္ က်ဴးေက်ာ္ေရး သမားမ်ားနွင့္ ျမန္မာနို္င္ငံတြင္းသို႔ ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္လာျပီး ပဥၥမံ တပ္သားမ်ား ထူေထာင္ရာတြင္ ကူညီခဲ့သည္။

မခင္ၾကည္၏ လူေရြးမွဳကို ဘ၀င္မက်လွပါ။ သူမအား စိတ္မပါတပါနွင့္ပင္ ခ်ီးက်ဴးစကား ေျပာခဲ့ပါသည္။ သူမ အေနနွင့္ စိတ္ဓာတ္ မက်ေစလိုပါ။ သူမကဆက္လက္၍ '' ကန္ေတာ္ကေလး ရပ္ကြက္ရွိ ဆင္းရဲသားမ်ား၏ သီလရွင္ ကေလးမ်ား ေဆးရံု၌ အလုပ္ခန္႔အပ္ျခင္းခံရေၾကာင္း၊ သူမအေနျဖင့္ အလုပ္လက္ခံရန္ မလို ေတာ့၍ ကၽြန္မအား ထိုအလုပ္ကို ေလွ်ာက္ရန္'' ေျပာေသာအခါကၽြန္မမွာ ၀မ္းသာအားရ ျဖစ္သြား ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မအား နွစ္ခါတိုက္တြန္းရန္မလိ္ုပါ။

ေန႔လယ္စာ စားရန္ဖိတ္ေခၚသည္ကိုိပင္ မစားေတာ့ဘဲ ကန္ေတာ္ကေလးဘက္သို႔ ထြက္ခြာလာခဲ့သည္။ မခင္ၾကည္နွင့္ မေတြ႔မီ အခ်ိန္တုန္းကသာဆိုလွ်င္ ဤသတင္းမ်ဳိးအတြက္ လက္တစ္ဖက္ကိုပင္ ျဖတ္ေပး နုိင္ပါသည္။

ဤေနရာတြင္ အလ်ဥ္းသင့္၍ ေရးရပါဦးမည္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေပၚတြင္ အျမင္မွန္နွင့္ ၾကည့္ရပါမည္။ သူ႕ကိုအၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကၽြန္မ ေတြ႔ဖူးခဲ့ရာမွ သေဘာက်လာခဲ့ပါသည္။ သူသည္ ေကာက္က်စ္ေသာ ေသြဖည္ေရး သမားတစ္ဦး မဟုတ္သည္႕ အျပင္ တိုင္းျပည္ကို ေလးေလးနက္နက္ ခ်စ္ခင္သူ တစ္ဦးျဖစ္ျပီး လြတ္လပ္ေရး ရသည္ကို ျမင္ခ်င္သူတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ ဂ်ပန္က ေပးေသာ လြတ္လပ္ေရးသည္ သူ လိုခ်င္ေသာ လြတ္လပ္ေရးမ်ဳိး မဟုတ္သည္ကို သူမၾကာမီ ေတြ႔ရွိလာခဲ့ပါ သည္။ တစ္စထက္တစ္စသူ၏ ေမ်ွာ္မွန္း ခ်က္မ်ား၊ ျပိဳကြဲသြားခဲ့သည္။

ေနာက္ဆံုးတြင္ ျဗိတိသ်ွတို႔ဘက္သို႔ သူ၏စစ္တပ္နွင့္အတူ သူကိုုယ္တုိင္ပူူးေပါင္းလာသည္။ ယင္းသို႔ ကမ္းလမ္း လာသည္ကို ဘုရင္ခံနွင့္ တကြ ြ၀န္ၾကီးမ်ား အဖြဲ႔က ေဒါသတၾကီး ပယ္ခ်ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေလာ့ဒ္ ေမာင့္ဘက္တန္ နွင့္ ဗိုလ္္ခ်ဳပ္ၾကီး ဆာ၀ီလ်ံစလင္း တို႔ကမူ သူ၏ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို လက္ခံ လိုက္္ၾကပါသည္။ သူတို႔နွစ္ဦး ယင္းသို႔ဆံုးျဖတ္လိုက္သည့္ အတြက္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ အေၾကာင္း တစ္စံုတရာ မရွိပါ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ၏ စစ္တပ္မ်ားသည္ ွဗိုလ္ခ်ဴပ္ၾကီးစလင္း၏ လက္ေအာက္တြင္ တိုက္ပြြဲဲ ၀င္ခဲ့ရာ မ်ဳိးခ်စ္ စိတ္ရွိသူ အစစ္အမွန္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိသြားျပီး အထင္ၾကီး ေလးစား သြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာ့ လြတ္လပ္ေရး ရရွိရန္အတြက္ သူ၏အစဥ္တစိုက္ ၾကိဳးပမ္းမွဳ ဆုလာဘ္သည္ '' က်ဆံုးျခင္း '' ပင္ျဖစ္သည္။
၁၉၄၇ ခုနွစ္၊ ဇူလိုင္လ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ ၀န္ၾကီးမ်ားအစည္းအေ၀း က်င္းပေနခိုက္ ဦးေစာ၏ တပည့္မ်ား အခန္းထဲသို႔ ရုတ္တရက္ေရာက္လာၾကျပီး ေမာင္းျပန္ေသနတ္မ်ားျဖင့္ ပစ္ခတ္ျခင္း ခံရ၍ အျခား ၀န္ၾကီးမ်ား နွင့္အတူ က်ဆံုးသြားခဲ့ပါသည္။ ဤနုိင့္ငံေတာ္ လုပ္ၾကံမွဳတြင္ဦးေစာသည္ လည္းပါ၀င္ပတ္သက္ေၾကာင္း ခံုရုံံးေတာ္ က စစ္ေဆးေတြ႔ရွိသျဖင့္ ေသဒဏ္ေပးလိုက္ပါသည္။

ေဆးရံု၏ တာ၀န္ခံ ဆရာ၀န္ၾကီးမွာ ဂ်ပန္ဆရာ၀န္ ေဒါက္တာဆူဇူကီးျဖစ္ပါသည္။ စစ္မျဖစ္မီက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တြင္ ေဆးခန္းဖြင့္၍ ေငြေၾကးအေျမွာက္အျမား ရယူသြားသူ ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္သြားၾကေသာ ဂ်ပန္အမ်ားအျပားထဲမွ တစ္ေယာက္ျဖစ၍ ျဗိတိသ်ွတို႔ကလည္း ၄င္းတို႔အားေပါ့ ေသးေသးဟုပင္ ယူဆခဲ့ ၾကပါသည္။ သူတို႔သည္ ေခြးကေလးမ်ား အျမီးတ နန္႔နန္႔လုပ္သလိ္ု ျဗိသွ်တို႔ အားမ်က္နွာလိုအားရ  လုပ္တတ္ ၾကပါ ေသးသည္။

ဓာတ္ပံုဆရာသည္ စစ္အရာရွိမ်ား၏ ဇနီးမယားနွင့္ ကေလးမ်ားကိုဓာတ္ပံုရိုက္ေပသလိုနွင့္ စစ္ေရးျပ ပြဲမ်ား၊ ခံတပ္ မ်ားကို ဓာတ္ပံုရိုက္ယူၾကသည္။
သြားစိုက္ဆရာ ကလည္း သြားကိုနုတ္ေပးသလို၊ ညွိေပးသလုိျဖင့္ သတင္းမ်ားကို နွုိက္ယူသြား ၾကသည္။ ဆရာ၀န္ မ်ားကလည္း 'ဒီပုတ္ထဲကပဲ ဒီပဲ' ပင္ျဖစ္ပါသည္။
တစ္ဖက္သားအား ကူညီတတ္ေသာ၊ ရိုးသားပံုရေသာ၊ ပညာရွင္မ်ားကို ဂ်ပန္စံုစမ္းေတာက္ လွမ္းေရးဌာနက လူစုျပီးျမန္မာနို္င္ငံသို႔ ေစလြတ္၍ သူတို႔ေတြ႔ရွိခ်က္မ်ားကို တိုက်ဳိၿမိဳ႕သိုိ႔ အစီရင္ခံ ေစလိမ့္မည္ဟု လူအမ်ား၏စိတ္တြင္း၀ယ္ အထင္မွတ္ခဲ့ၾကေပ။

သို႔ျဖစ္၍ဂ်ပန္စစ္တပ္မ်ား ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္လာၾကေသာအခါ ရန္သူ၏အင္အားကို သိေနျပီး ၀င္ေရာက္ရန္ လမ္းမ်ားကိုပါ သိေနၾကျပီးျဖစ္ပါသည္။
ေဒါက္တာဆူဇူကီးနွင့္ ၀င္ေရာက္ေတြ႔ဆံုရသည္က တိုတိုတုတ္တုတ္ျဖင့္ပင္ ကိစၥျပီးစီး သြားခဲ့သည္။ အလုပ္ ကို ကၽြန္မ ရပါသည္။ ကၽြန္မအေနျဖင့္' ဘူးသံုးဘူး' ကိုေဆာင္းရပါမည္။ အလုပ္ခြင္တြင္ၾကံဳ ေတြ႔ၾကားသိ ရသမွ် မ်ုားကို ' မၾကားဘူး၊' 'မေျပာဘးူ 'ဟူ၍ကတိတည္ရပါမည္။

ကၽြန္မကသာ စိတ္၀င္စားမည္ ဆိ္ုပါက သီးသန္႔ျပင္ပ လူနာဌာနကို ကၽြန္မအား အုပ္ခ်ဳပ္ေစမည္ဟု ေျပာပါသည္။ လခမွာ ၇၅က်ပ္ ျဖစ္သည္။သူ၏ စည္းကမ္းသတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကို ကၽြန္မသေဘာတူ လိုက္ ပါသည္။ ကၽြန္မဘက္က အျပန္အလွန္ စည္းကမ္းခ်က္ ရွိ္ရမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ၾကိဳတင္ေမွ်ာ္ မွန္း၍ လည္းမရ၊ တိုင္ပင္ရမည့္သူကလည္း မရွိ၍ ဘာမ်ွမေျပပါ။

အလုပ္ကပင္ပန္းလွသည္။ သို႔ေသာမေက်နပ္စရာမရွိပါ။ ၿမိဳ႕ေပၚတြင္လူ အေတာ္ မ်ားမ်ားသည္ ေငြ၀ယ္ကၽြန္ မ်ားသဖြယ္ မ၀ေရစာ စားေနရခ်ိန္၌ ကၽြန္မ၏ လခက ေကာင္းလႇပါသည္။ ဂ်ပန္မ်ားသည္ အလုပ္တစ္ခု လုပ္ရန္ရွိသည့္အခါတြင္ ထိုအလုပ္ျပီးစီးနုိင္္ရန္အတြက္ လူမ်ားကို စုေဆာင္းရာ၌ သူုတိုိ႔ငွားရမ္းသူသည္ ထိုအလုပ္နွင့္ ကိုက္ညီသည္မကိုက္ညီသည္ကို လည္းေကာင္း၊ အခေၾကးေငြ ေပးေခ်ရာတြင္ တန္ရာတန္ဖုိ္း ျဖစ္သည္ကိုလည္းေကာင္း စဥ္းစဥ္းစားစား လုပ္ၾကသူမ်ုား မဟုတ္ေၾကာင္း ကၽြန္မကိုယ္ေတြ႔ ျဖစ္လာ ခဲ့ပါသည္။

ေဒါက္တာဆူဇူကီးသည္ သူ၏အလုပ္တြင္ အလြန္ေတာ္သူ၊ဆက္ဆံေရး ေကာင္းသူတစ္ဦး ျဖစ္ရံုသာ မက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ၏ ဘုရင္ခံတမွ် အာဏာရွိေနသူလညး္ ျဖစ္ပါသည္။ သူသည္သူ၏ ေငြေၾကးခ်မ္းးသာ မွဳကို ေရွးရွု႕ လုပ္ကိုင္ေနသူ ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္မအတြက္ ရေသာအခန္းမွာ ယခင္က သီလရွင္တစ္ဦး၏ အခန္းျဖစ္၍ ျပတင္းေပါက္ ္မရွိပါ။ ေလမရ၍ အလြန္ပူအိုက္လွပါသည္။ တစ္ခ်ိန္ေသာအခါက ယခု လုပ္ထားေသာ ေဆးရံုသည္ ဘုရားေက်ာင္း တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္ကိုမူ ေခါင္းျပတ္၊ လည္းပင္းျပတ္ျဖစ္ကာ ျပန္႔က်ဲေနသည့္ ရုပ္တုမ်ားက သက္ေသခံေနပါသည္။ အလြန္တရာလွပခဲ့ေသာ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းသည္ ရုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ေနျပီး ဘုရားေဆာင္ ကိုမူ တမင္ တက္သက္ ဖ်က္ဆီးထားပါသည္။

ေဒါက္တာဆူဇူကီးသည္ သူလက္ခံ ကုသေ့ပးေနေသာ လူနာထံမွ ေဆးကုသခအျဖစ္ အဂၤလိပ္ ေငြစကၠဴ ကိုသာ လက္ခံပါသည္။ သူသည္သူ၏ အရွင္သခင္မ်ားကို တက္တက္ၾကြၾကြ ေထာက္ခံ အားေပး ေနသူျဖစ္ေသာ္လည္း ဂ်ပန္ေငြစကၠဴအေပၚတြင္ အယံုအၾကည္္ရွိသူ တစ္ဦးမဟုတ္ပါ။
သူ၏ သီးသန္႔သူနာမ်ား၏ ေဆးကုသခမ်ားကို သူ၏အိတ္ကပ္ထဲသို႔ တန္းတန္းမတ္မတ္ ၀င္သြားခဲ့ သလို အိတ္ကပ္ ထဲမွပင္ မၾကာခဏျပန္ ထြက္လာၾကျပန္သည္။

ထြက္လာပံုမွာ နွစ္မ်ိဳးနွစ္စားျဖစ္ပါသည္။ သူသည္အရက္ေသစာ အလြန္ၾကိဳက္သူ ျဖစ္ပါသည္။ သူ၏ မယားငယ္ အမ်ဳိးသမီးကိုလည္း အရူးအမူးခ်စ္ေနသူ တစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ သူသည္ အရက္ အလြန္ အက်ဴး ေသာက္ေစကာမူ အရက္မူးျခင္းဒဏ္ကို ခံနိုင္ရည္ရွိသူ မဟုတ္ပါ။ သူအရက္ မူး၍လူမွန္းသူမွန္း မသိခ်ိန္ တြင္ အမ်ဴိးသမီးက သူ၏အိတ္ကပ္ထဲ ပါလာသမွ်ေသာ ေဆးကုသခ မ်ားကုိ အကုန္အစင္ နိုက္ယူ ထားလိုက္ တတ္ပါသည္။

သူျပန္လည္ သတိရလာေသာ အခ်ိန္တြင္ ေခါင္းက မူးေနာက္ေနာက္ ျဖစ္ေနေသးသျဖင့္ ေငြေရး ေၾကးေရး အေၾကာင္းကို သတိိမရနိုင္ျခင္းလညး္ ျဖစ္နုိင္သည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ သူ၏အမ်ဳိးသမီးကို ခ်စ္လြန္ လြန္း၍ မကန္႔ ကြက္ျခင္းလည္း ျဖစ္နုိင္ပါသည္။
သူ၏ေငြရေပါက္ရလမ္းမွာ အျပင္လူနာမ်ားျဖစ္၍ ေငြေၾကးခ်မ္းသာေသာ အိမ္တြင္းပုန္းမမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ အိမ္တြင္ပုန္းမမ်ား၏ မ်က္နွာကို သူတို႔၏ ေယာက်ာ္းမ်ားကသာ ၾကည့္ခြင့္ရွိသျဖင့္ လူနာအား တစ္ကိုယ္လံုး စမ္းသပ္ စစ္ေဆးရန္ ဆိုသည္မွာ မျဖစ္နို္င္ေသာ ကိစၥျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔သည္ သူတို႕ ၏ အိမ္မ်ားတြင္ ကၽြန္မ ကိုသာ အစစ္ေဆးခံလို္ၾကပါသည္။

အမ်ဳိးသမီၤး မ်ား၏ အိမ္တြင္းပုန္းစနစ္မွာ ေခတ္မမီေတာ့ေသာ္လည္း တစ္္ဦ္းနွင့္တစ္ဦး ေျပာင္ေျပာင္ တင္းတင္း ၾကည့္ခြင့္္ ေပးခဲ့လွ်င္မနာလုိ ၀န္တိုျဖစ္ၾကမည္ကို တားဆီးလို၍ စည္းကမ္းခ်မွတ္ထား ျခင္းျဖစ္ ပါသည္။

အိမ္တြင္း ပုန္းအမ်ဳးိသမီးမ်ားနွင့္ ခင္မင္သိကၽြမ္းခြင့္ ရေသာအခါ သူတုိ႔က '' ေယာက်ာ္းဆရာ၀န္ မ်ား ကိုင္တြယ္ စမ္းသပ္ျခင္းကို တထိတ္ထိတ္ျဖင့္ စိုးရိပ္မိေၾကာင္း'' ဖြင့္ဟေျပာျပၾကပါသည္။ ယင္းသို႔ အိမ္တြင္းပုန္း ကုလားမ်ားထံ သြားေရာက္ရန္ ေဒါက္တာဆူဇူကီးအား ခြင့္ေတာင္းခဲ့ရာ ေရွာေရွာ ရွဴရွဴ ခြင့္ျပဳရံု မ်ွမက သူ၏ ေေမာ္ေတာ္ကားကိုပင္ သံုးခြင့္ျပဳခဲ့ပါသည္။ သူ၏၀င္ေငြကို မထိခိုက္ သမွ် သေဘာ ေကာင္းေသာ လူစားမ်ိုးျဖစ္ပါသည္။ယင္းသို႔ ၂လမွ်အိမ္တြင္းပုန္း အမ်ဳိးသမီးမ်ားနွင့္ ဆက္ဆံလာရေသာအခါ ကၽြန္မ ရေသာ လစာေငြကို ဓာတ္ဆီဖိုး အျဖစ္နွင့္ သူ႔ကိုျပန္ေပးနိုင္ခဲ့ ပါသည္။

ဒိုင္အိုစီဆင္ မိန္းကေလးေက်ာင္းအတြင္းရွိ ေဆးရံုသို႔ သြားေရာက္ခဲ့စဥ္ မိမိသိကၡာကို ထိန္းသိမ္း ေသာအားျဖင့္ ေခါင္းမာခဲ့မူူကို တစ္ပတ္ေလ်ွာ့ခ်လိုက္ပါသည္။ လမ္းမေပၚ၌ ေလွာင္ေျပာင္ရွုတ္ခ်လို ၾကပါသည္။ ကၽြန္မအေနျဖင့္ အႏၱရယ္နွင့္ ရင္မဆိုင္ရေစကာမူ စိတ္ေမာဖြယ္ရာ အေနွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာ ျျဖစ္လာ ပါသည္။ သို႔ျဖင့္ပင္ကၽြန္မသည္ ကုလားမမ်ား၀တ္ေသာ ဆာရီက္ို ေျပာင္းလဲ ၀တ္ဆင္္ရ ပါေတာ့သည္။

အစပထမ၌ ရွက္သလိုလို ျဖစ္ေသာ္လည္း ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ရျခင္းမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အမွန္အားျဖင့္ ဆာရီသည္ ပူအိုက္ေသာ ရာသီနွင့္ ကိုက္ညီသည့္အျပင္ ၀တ္ဆင္ရာ၌ သက္ေသာင့္သာ ရွ္ိလွပါသည္။ ကုလား အမ်ိဳးသမီးမ်ား မည္သည့္အတြက္ ဆာရီကုိ အစဥ္အလာအားျဖင့္ တန္ဖိုးထား ၀တ္ဆင္္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္မိကာ မ်ားစြာ အခ်ိန္ေနွာင္းျပီးမွ လက္ခံ က်င့္သံုးမိသည္ကိုပင္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိပါေသးသည္။

ကၽြန္မသည္ တစ္လလွ်င္ ၀င္ေငြ ၂,၀၀၀ က်ပ္မွ်ရရွိေနရာ ထိုအခ်ိန္က ေငြလံုးေငြရင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေငြေၾကးစုေဆာင္းမိလာေသာအခါ ျပင္ဦးလြင္သို႔ ျပန္ရန္အစီအစဥ္ ခ်ပါသည္။ ဖခင္အ တြက္အသံုး လိုမည္ပစၥည္းမ်ားကို စတင္၀ယ္ယူပါသည္။ ေစ်းနွုန္းမ်ားက ေခါင္ခုိက္ေနေသာေၾကာင့္ ေၾကာက္စရာ ေကာင္း ေလာက္ေအာင္ ေငြမ်ားက အသံုးမခံပါ။

ရွပ္အက်ီီတစ္ထည္ ၄၅ က်မ္၊ စြပ္က်ယ္ တစ္ထည္ ၄၅က်ပ္၊ ဖလန္နယ္ ေဘာင္းဘီ တစ္ထည္ကုိ ၁၀၀ေက်ာ္ေပးရသျဖင့္ ရွိသမွ်ေငြမ်ားေခ်ာကုန္ပါသည္။ ဖိနပ္တစ္ရန္၏ ေစ်းသည္ စစ္ၾကိဳေခတ္၌ အရန္၃၀ ၀ယ္ရ၍ ရနိုင္ပါသည္။ ျမန္မာနိုင္ငံ၌ မရွိမျဖစ္ေသာ ေႏြမိုးနွစ္မ်ဳိးစလံုးသံုးနိုင္သည့္ ထီးေဟာင္း တစ္လက္၏ တန္ဖိုး သည္ပင္ က်ပ္၂၅၀ ခန္႔ျဖစ္ေနပါသည္။

ေဒါက္တာဆူဇူကီးက အဂၤလိ္ပ္ပိုက္ဆံကိုသာ ေဆးကုခအျဖစ္ဘာေၾကာင့္္ လက္ခံေၾကာင္း နားလည္ သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မသည္ပိုက္ဆံမ်ားမ်ားရေလ ျပင္ဦးလြင္၌ ၀ယ္၍မရနိုင္ သည့္မရွိ မျဖစ္ ပစၥည္း မ်ားကို လိုက္လံ၀ယ္ယူရသျဖင့္ မ်ားမ်ားကုန္ေလ ျဖစ္ေနပါသည္။ ဇိမ္ခံပစၥည္း မ်ား မဟုတ္ပါ။

စုေဆာင္း ထားေသာ ေငြမ်ားကုန္သြားေသာအခါ ရန္ကုန္တြင္ပင္ ဆက္ေနျပီး ေငြရွာရ ျပန္သည္။ ၾကယ္သီးကတ္ မ်ား၊ ေမ်ွာ့ၾကိဳးမ်ား အပ္ခ်ည္လံုးမ်ားကို ရွာေဖြ၀ယ္ယူ စုေဆာင္းရပါသည္။ အဂၤလိ္ပ္ စစ္တပ္မ်ား ဆုတ္ခြာသြားစဥ္က က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ အ၀တ္အထည္မ်ားကုိ ဆိုင္မ်ားတြင္ တင္၍ ေရာင္းခ် ေနသည္ ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား စိတ္ၾကိဳက္၀ယ္ယူခဲ့ပါသည္။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ အပိုင္း (၂၃)

ေနာက္ဆံုး ပရိေဒ၀မီး

စာအုပ္တိုက္ ပံုႏွိပ္တိုက္ အလုပ္မ်ားႏွင့္ ေနလာသည္မွာ တႏွစ္ခန္႔ ရွိလာပါသည္။ ဤကာလ အပိုင္း အျခား အတြင္းတြင္ ေနာက္ဆုံးပိတ္ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္း ျပတ္ခဲ့ ရျပန္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ထိခုိက္မႈ တစ္ခု ျဖစ္ေပၚ ခဲ့ရပါသည္။ ထုိျဖစ္ရပ္မွာ မိဘဘိုးဘြားမ်ား ကြယ္လြန္သြားေသာအခါ က်မတြင္ ေမာင္အငယ္ တေယာက္ သာလွ်င္ ေသြးသားအရင္း တဦးတည္းရွိ၍ သူ၏ဇနီးႏွင့္အတူ က်မထံ၌ ေခၚယူျပဳစုထားခဲ့သျဖင့္ သံုးႏွစ္ခန္႔ အတူ ေနလာသည္။ သူႀကိဳက္ရာ ဂီတဘက္တြင္ ၀င္ေရာက္လုပ္ေနသည္ကိုပင္ တားျမစ္ ပိတ္ပင္ ျခင္း မျပဳေတာ့ဘဲ ေျမႇာက္ထားပါသည္။

ေအ၀မ္းကုမၸဏီ၏ ဓာတ္ျပား သြင္းျခင္း၊ အသံ ထြက္ ရုပ္ရွင္ကားမ်ား အသံသြင္းျခင္းစေသာ ေအ၀မ္း တူရိယာအဖြဲ႕တြင္ သူအင္မတန္ ၀ါသနာႀကီးလွေသာ မႈတ္စရာႀကီး ဆိုက္ဇိုဇံုးကို မႈတ္ရရင္ သူေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနပါသည္။ အခေၾကးေငြ ရသမွ်ကိုလည္း သူ႔စိတ္အတိုင္း သံုးစြဲလိုရာ သံုးစြဲရသျဖင့္ အေပါင္းအသင္း မ်ားႏွင့္ အေပ်ာ္အပါး အေသာက္အစားမ်ား ဖက္လာေလသည္။

သူ႔ဇနီးကလည္း ႏွစ္ႏွစ္ နီးပါး အိမ္တြင္ အပိုးေသေသ ေနခဲ့ေစကာမူ ေနာက္ပိုင္းတႏွစ္ခန္႔ အတြင္းမွာ နဂါးနီ စာအုပ္ဆိုင္ခြဲ တခုျဖစ္ေသာ ဆူးေလဘုရား စာအုပ္ဆိုင္တြင္ အလုပ္၀င္လုပ္သည့္ အခ်ိန္က စ၍ အျပင္ အပတြင္ အခ်ိန္ကုန္သည္သာ မ်ားေနသည္။ စာအုပ္တိုက္ အလုပ္မွ ထြက္လာ ရေသာ အခါတည္း ျပင္ပ အသြား အလာမ်ား မေလွ်ာ့ဘဲ။ တခါတရံ ေတာျပန္လိုက္၊ က်မထံ ျပန္လာလိုက္ႏွင့္ စိတ္ေလလြင့္ ေနပံု ရသည္။
ေနာက္ဆံုး တခ်ီတြင္ သူ႔မိခင္ရွိရာ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕မွာ သူအေတာ္ၾကာၾကာ ေနမည္ဆိုၿပီး ေမာင္ေမာင္ကိုပါ ေခၚသြား ပါသည္။

တလ ေလာက္ၾကေသာအခါ ရန္ကုန္ျပန္လာၾက ျပန္ပါ သည္။ ဤအခါ၌ ေမာင္ငယ္မွာ စိတ္ဂေယာင္ ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္လာသည္။ ဘယ္ပံု ဘယ္နည္း ျဖစ္ရသည္ဟု မသိရေသာ္လည္း တခ်ိဳ႕ အေျပာမွာ ေဆး၀ါး ပေယာဂႏွင့္ အလုပ္ ခံရသျဖင့္ ျဖစ္သည္။ ဘယ္သူဘယ္၀ါမ်ားႏွင့္ သြားလာေပါင္းသင္းမႈ ရွိသည္စေသာ အေျပာ မ်ားကို ၾကားသိရပါသည္။ က်မမွာ ဒါေတြကို သိပ္မယံုပါ။

လူတြင္ပါလို႔ ႏြားက်ားကိုက္သည္ ဆိုေသာ စကားအရ၊ သူ႔ကိုယ္၌က လူငယ္ဘာ၀ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ အေသာက္ အစား အေပ်ာ္အပါးအားႀကီးမႈေၾကာင့္ ဦးေဏွာက္ ေသြးေၾကာမွာ ေရာဂါပိုး၀င္စျပဳလာျခင္းသာ ျဖစ္မည္ ဟု ယူဆမိၿပီး ပေယာဂဆရာမ်ားႏွင့္ ကုစားရန္ အႀကံေပးၾကသည္ကို လက္မခံဘဲ စိတၱဇေဆးရံုမွာ အလ်င္ အျမန္ စမ္းသပ္ျပသျခင္းျဖင့္ က်မထင္သည့္အတိုင္း ျဖစ္ေနသည္ ကို ဆရာ၀န္မ်ားက ေျပာျပ ပါသည္။

ကံေကာင္းခ်င္၍ ေရာဂါမရင့္မွီ ေရာက္လာမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ခုတ္ရာ တျခား ရွရာ တလြဲဆိုသလို ပေယာဂဆရာမ်ားႏွင့္သာ ကုစားေနမိလွ်င္ အခ်ိန္ကုန္ ေရာဂါကၽြမ္းရင့္ ခံရ ျခင္းသာ အဖတ္တင္ပါမည္။ သို႔ေၾကာင့္ စိတၱဇေဆးရုံအထူးတန္းတြင္ တင္၍ ကုသခဲ့ရာ တလေက်ာ္မွ် အၾကာတြင္ ေရာဂါသိသိသာသာ ေပ်ာက္ကင္းလာသည္။ တနဂၤေႏြေန႔မ်ား တြင္ စားစရာအစုံအလင္ႏွင့္ သူ႔မိန္းမအား သြားၾကည့္ေစသည္။

ေငြကုန္သည္ကုိ မေႏွာ ေျမာပါ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းလာသည့္အတြက္ ၀မ္းေျမာက္ ေနမိပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ဆရာ၀န္က ေနာက္ထပ္တလေလာက္ ေနေစခ်င္သည္။ အျပင္မွာဆိုလွ်င္ မမွားသင့္ဒါေတြ ထပ္ေတြ႕ပါက ျပန္၍ေရာဂါ ရဦးမည္ဆိုေသာေၾကာင့္ တလထပ္ေနေစရန္ နားခ်ရပါသည္။ သို႔ရာတြင္ နားမေထာင္ပါ။ အိမ္မွာသူ႔မိန္းမႏွင့္ အတူလာေနခ်င္သည္ဆို၍ ဆရာ၀န္ႏွင့္ တုိင္ပင္ရျပန္သည္။

ဆရာ၀န္က အေနအထိုင္ ဆင္ျခင္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ အျပင္မွာဘဲ ေနပါေစ၊ ေဆးထုိးရန္ တပါတ္ တခါလာ ဘို႔ႏွင့္ ေန႔စဥ္စားေဆးမ်ားလည္း ထုတ္ေပးထားပါမည္ဆိုေသာေၾကာင့္ ျပန္ေခၚရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေကာင္းစြာ မေနပါ။ သူ႔ဇနီးကလည္း အိမ္ထဲမွာခ်ည္း မေနႏိုင္ ပ်င္းသည္ဆိုကာ မၾကာ မၾကာ အျပင္ ထြက္လည္ တတ္ရာ သူကပါ မေနရစ္ဘဲ၊ ပူးတြဲ ပူးတြဲ ႏွင့္ လိုက္သြားကာ ေန႔ညမစဲ ရုပ္ရွင္ပြဲ အၿငိမ့္ပြဲမ်ား သြားလာ ၾကည့္ေလ့ရွိသည္။ စားရန္ ေဆး၀ါးမ်ားမွာလည္း အခ်ိန္မွန္ မွီ၀ဲျခင္း မျပဳေတာ့ပါ။

ေဆးကိုအခ်ိန္မွန္ စားေသာ္လည္း အျပင္ထြက္ေသာအခါ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ ျပန္ေတြ႕ၿပီး မူရင္းအတိုင္း ၀ါသနာကို ျပန္ေကာက္ ပ်က္စီးေနသည္။ က်မမွာ အလုပ္တာ၀န္ မ်ားက တဘက္ သူတို႔အတြက္ ေၾကာင့္ၾက ေနရသည္ ကတဘက္ႏွင့္ စိတ္မသက္မသာ ရွိေနရပါသည္။ ထုိအတြင္း ေယာက္မျဖစ္သူအား စိတ္မွေပ်ာ္ပါေစေတာ့ဟု က်မတတ္အားသမွ် လက္၀တ္လက္စား ကေလးမ်ား တပ္ဆင္ေပးထားရာ တခါတြင္ သူ၏မိတ္ေဆြမ်ားကို ၀ါးခယ္မ သေဘၤာတြင္ သြားပို႔ရင္း က်မဆင္ထားေသာ စိတ္ခ်ယ္ လက္စြပ္ တကြင္း ေရထဲ မေတာ္တဆ က်သြား သည္ဆိုၿပီး၊  လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ကေတာက္ကဆျဖစ္ခါ ျပန္လာ ၾကသည္။

ဤသို႔ ေဒါသျဖစ္လာလွ်င္ အကင္းမေသေသာ ေရာဂါက တုိးလာတတ္ပါသည္။ လက္စြပ္ေရထဲ က်ရသည္မွာ သေဘၤာမွာ လိုက္ပို႔ခဲ့ရေသာ မိတ္ေဆြမက ျပစမ္းပါဆို၍ ခၽြတ္ျပရင္း လက္ထဲမွ မေတာ္တဆ ေရထဲသို႔ လြတ္က်ရသည္ျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသထူၾကသည္။ က်မက ျပန္ရမွာ မဟုတ္၍ အျပစ္တင္ မေနေတာ့ပါ။ ေနာက္မ်ား မၾကာမီ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕သို႔ ျပန္ဦးမည္ ဆိုျပန္သည္၊ ေမာင္ျဖစ္သူကလည္း သူ႔မယား ျပန္က သူပါခဏလုိက္သြားဦးမည္ ဟု ဆိုသည္။ က်မက ေဆးထုိးရန္ ေဆးစားရန္ မပ်က္ကြက္ ေစလိုေသာ ေၾကာင့္ ေနရစ္ခဲ့ ဘို႔ နားခ်ေသာ္လည္းမရပါ။

သို႔မိန္းမကို မ်က္ေစ့ေအာက္က အေပ်ာက္မခံႏိုင္ေသာ အေျခ အေန ထူးဆန္းမႈ တခုကို ေတြ႕ျမင္ရပါသည္။ က်မ အတန္တန္ တား၍မရေသာအခါ ယခင္ တေခါက္သြားစဥ္က စိတ္ကေတာက္ ကတက္ ျဖစ္လာသည္၊ ကံေကာင္း ၍ ကုရက်ိဳးနပ္ၿပီး လူျပန္ေကာင္းလာရသည္။ ယခုတေခါက္သြားလွ်င္ အမွားမွားအယြင္းယြင္း ျဖစ္ၿပီး ေရာဂါ ျပန္ရပါက ေသသည္အထိ ကု၍ရေတာ့မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ဖြင့္ေျပာရပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္နည္း ႏွင့္မွ တားမရ၊ တားသူကိုပင္ ေဒါသတႀကီးႏွင့္ ခံေျပာလ်က္ ထြက္ခြာသြားပါ ေတာ့သည္။

ထင္သည့္အတိုင္းပင္ ထြက္သြားၿပီး ၁၅ရက္ခန္႔ ရွိေသာအခါ ေမာင္ေမာင္ အသဲအသန္ မမာ၍ ေဆးရုံတင္ထားရသည္။ ေမွ်ာ္လင့္စရာ မရွိဟု သံႀကိဳးရပါသည္။ က်မ ဘာမွမတတ္ ႏိုင္ေတာ့ၿပီ က်မစကား နားမေထာင္၍ ျဖစ္ရေလျခင္းဟုသာ အသဲနာရေတာ့သည္။ ရန္ကုန္မွာလည္း စစ္မီးေၾကာင့္ လႈပ္လႈပ္ရြရြႏွင့္ ညစဥ္ မီးေမွာင္ မ်ားခ်ထားခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ က်မကိုယ္တိုင္ သြားၾကည့္ရန္ စီစဥ္ေနဆဲ၌ ေနာက္တေန႔ ေမာင္ေမာင္ ဆံုးၿပီဟု သံႀကိဳးရ ျပန္သည္။

ေသဆံုးရသည့္ ေ၀ဒနာမွာ အံသြားနာေၾကာင့္ ေရာင္ေနေသာ သြားဖံုးမ်ားကို ပါးေစာင္ရိုး ေအာက္မွာေနၿပီး ခြဲစိပ္ ကုသခံရာမွာပင္ ၾကက္အရွင္ လယ္လွီးခံရသလုိ မခ်ည့္ မဆန္႔ ေသရေသာ ကံဆုိး မိုးေမွာင္ ေမာင္ကေလး ပါလားဟု မၾကည့္ရက္ မျမင္ရက္ႏွင့္ အေ၀းမွ ရင္ကြဲပက္လက္ ပရိေဒ၀မီး ေတာက္ရပါသည္။ သို႔ေၾကာင့္ က်မ စိတ္ကို ဆံုးျဖတ္ ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ အသက္ျပန္ရွင္လာေတာ့မည္ မဟုတ္သည့္အတူ ျမင္ရေလ ရင္ကြဲရ ေလျဖစ္မည့္အတူ၊ သူလိုက္သြားခ်င္ လွတဲ့ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕မွာ အစဥ္ထာ၀ရ ေခါင္းးခ် ေနေလ ေတာ့ဟု လွလွပပ သၿဂႋဳဟ္ၿပီး အုတ္ဂူကေလးႏွင့္ ထားလိုက္ပါ။ က်မလာမၾကည့္ရက္ဘူး ဟု စရိတ္ စက ကုန္က်ရန္ ေငြေၾကးအလံုအေလာက္ သံႀကိဳးႏွင့္ပို႔ေပးလိုက္ပါေတာ့သည္။ ဤအခ်ိန္ကစ၍ ေလာကႀကီး မွာ က်မသည္ အရင္းအခ်ာ ေသြးသားသံေယာဇဥ္ဟူ၍ မရွိေတာ့ဘဲ တေကာင္ၾကြက္ တမ်က္ႏွာ ႏွင့္ ေနလာခဲ့ရသည္မွာ ယေန႔အထိ ျဖစ္ပါေတာ့၏။

ယင္းသို႔ ေမာင္အငယ္ ေမာင္ေမာင္ ေသဆံုးခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း-၂၀ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္ လည္း ဒိုရာမသန္းေအး ၏ ျမပန္းေခြသီခ်င္း၊ ေမရွင္ႏွင့္ ခင္ႏွင္းရီ စသူတို႔ သီဆိုၾကေသာ ေအ၀မ္းဓာတ္ျပား သီခ်င္း မ်ားကို တခါတရံ ေရဒီယိုမွ အသံလႊင့္လိုက္ေသာအခါ သူ၏ စိုက္ဇိုဖံုးသံ ကို တီးကြက္မ်ား အၾကားမွ ေပၚလာ တုိင္း ရင္ထည္းမွာ ဆုိ႔လာတတ္၍ က်မ နားကို ကျပာကသီ ပိတ္ထားလိုက္ ရသည့္ခ်ည္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

အလာေကာင္းေသာ္လည္း အခါေႏွာင္းေလၿပီ

၁၉၄၀-ခု ဒီဇင္ဘာလတည္းသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ေလၿပီ။ တေယာက္တည္းသာ ရွိေသာ သားခ်င္း အရင္းတဦး ဆံုးပါးသြားရသျဖင့္ စိတ္ၾကည္လင္မႈ မရွိေသာ္လည္း အလုပ္စားပြဲမွာ ထုိင္၍ စာေရးေနခ်ိန္မွာ ေမ့ေမ့ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ႏွင့္ သက္သာရာ ရပါသည္။

စာအုပ္ ထုတ္ေသာ လုပ္ငန္းမွာ ေအာင္ျမင္ေနလွ်က္ စီးပြားေရးဘက္မွ ေနၾကည့္လွ်င္လည္း တနည္း အားတက္ စရာ ေကာင္းလ်က္ ရွိပါသည္။ သို႔ရာတြင္ က်မမွာ စာေရးရန္ အႀကံဥာဏ္ ထုတ္ရသည္ က တဘက္၊ က်န္ရွိေသာ အလုပ္ကိစၥ ဗါဟီရေတြတဘက္ႏွင့္ လပိုင္းမွ ႏွစ္ပိုင္းသုိ႔ ကူးလာေသာအခါ ပင္ပန္း ႏြမ္းနယ္ လာသည္။ စီးပြားရွာဘက္ ျဖစ္လိမ့္ မည္ထင္ခဲ့ေသာ ဘ၀ခရီးေဖၚမွာ ဟံသာ၀တီတိုက္မွ ယခု အခ်ိန္ထိ အလုပ္က မထြက္ေသး ဘဲ အခ်ိန္ဆြဲ ေနျခင္းကိုလည္း စိတ္တိုလာၿပီ။

သို႔ေၾကာင့္ တေန႔ေသာနံနက္ ေစာေစာအခါ ကန္ေတာ္ႀကီးတပတ္ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကအတိုင္း ေလွ်က္လာ ခဲ့ၾကရာ ကုတ္ကိုင္း လမ္းတေလွ်ာက္တြင္ အလုပ္ထြက္ဘို႔ကိစၥကို အေရးဆိုလိုက္သည္။ ယခင္နည္းအတိုင္း ခဏဆိုင္းပါဦးဟူေသာ အေျဖကိုသာ ေပးသည္။ က်မသည္ ေရွ႕ဆက္ၿပီး သည္းမခံလို ေတာ့၍ ယေန႔အလုပ္မွ ထြက္မလား၊ မထြက္ဘူးလား ဆိုဒါ ယတိျပတ္ေျပာပါဟု တင္းတင္း မာမာ ေမးရေတာ့သည္။ ဤတြင္မွ ယေန႔ဘဲ ထြက္ခဲ့ပါေတာ့မည္ ဆိုေသာ ကတိကို ေဘာင္ဒရီလမ္း ယခု မိုးညႇင္း ေတာရ ေရွ႕ အေရာက္တြင္ မွတ္မွတ္ရရ ရရွိပါေတာ့သည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ၉-နာရီ ေလာက္တြင္ အလုပ္တိုက္သြား၍ ႏႈတ္ထြက္ရန္ အေၾကာင္းၾကားၿပီး ခါတိုင္းလို ၁၂-နာရီအထိ မေနေစဘဲ ၁၀-နာရီ ျပန္ေရာက္ဘို႔ မွာလိုက္ သည့္အတိုင္း ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ယေန႔အလုပ္ထြက္ၿပီးခဲ့၍ ကိုယ့္အလုပ္တိုက္ ကိုယ္ဦးစီးလ်က္ ေရွ႕ဆက္လုပ္ငန္းခ်ဲ႕ထြင္ရန္ အႀကံအတိုင္း ေဆာင္ရြက္ရေတာ့မည္ဟု စိတ္ခ်လိုက္သည္။ ဤသို႔ အတင္းအၾကပ္ကိုင္ရျခင္းေၾကာင့္ အလုပ္က ထြက္ျဖစ္ခဲ့သည္။

သို႔ရာတြင္ အလာေကာင္းေသာ္လည္း အခါေႏွာင္းခဲ့ရေခ်ၿပီ။ ၁၀-နာရီခြဲ ခန္႔ေလာက္ပင္ ရွိဦးမည္ ထင္ပါသည္။ ယခင္ ေလ့က်င့္ထားခဲ့ေသာေလေၾကာင္း ရန္အတြက္ အခ်က္ေပး ဥၾသသံမ်ားသည္ ဆူညံစြာ ျမည္ဟီး ေၾကြးေၾကာ္ လိုက္၏။ လူေတြသည္ ေရွးဦးစြာ နဖူးေတြ႕၊ ဒူးေတြ႕ ေတြ႕ႀကံဳ လာရေသာအခါ ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္ ရမွန္းမသိ ျပဴးေၾကာင္ေသာ မ်က္စိကေလးေတြႏွင့္ အေငးသား ျဖစ္ေနၾကပါသည္။ ဥၾသ သံႏွင့္ မေရွ႕မေႏွာင္း ေကာင္းကင္ယံမွ မ်ားျပားလွေသာ ေလယာဥ္စက္သံေတြ ေပၚလာၿပီး ၀ွီးကနဲ နိမ့္ဆင္း ပ်ံ၀ဲလာသည္ကို သိလုိက္ရသည္။

တခဏ ၌ အုံးကနဲ၊ ဒိုင္းကနဲ သိမ့္သိမ့္ ခါ ေပါက္ကြဲသံႀကီးမ်ားကို၎၊ တဒက္ဒက္ႏွင့္ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ စက္ေသနတ္ပစ္ဆြဲရင္း နိမ့္ဆင္းရာမွ ၀ဲက်ံတက္သြားေသာ ေလယာဥ္ပ်ံတို႔၏အသံကို၎၊ ကမၻာပ်က္သည့္ အလား တၿပိဳင္နက္ ေပၚေပါက္လာၾကပါေတာ့သည္။

က်မ တို႔လည္း ဘာလုပ္ရမည္မသိ၊ လ်င္ျမန္ တိုေတာင္းလွေသာ အခ်ိန္ပုိင္းကေလး အတြင္းမွာ ေလေၾကာင္း သတိေပးဥၾသဆြဲသံ၊ အုပ္လိုက္ ၀င္လာေသာ ဂ်ပန္ တိုက္ေလယာဥ္ပ်ံသံမ်ားႏွင့္ တဆက္တည္း ဗုန္းႀကဲသံ၊ စက္ေသနတ္ ပစ္သံတို႔ တခဲနက္ ေပၚလာေသာအခါ ဒုတိယကမၻာစစ္၏ ေဘးဒဏ္ ကို ပဌမဦးဆံုး လက္ေတြ႕အားျဖင့္ ဆားၿမီး ၾကရၿပီး၊ စစ္မီး၏ပူေလာင္ေသာ သရုပ္သ႑ာန္ႀကီးက အေကာင္ အထည္စ၍ ေဖၚျပလုိက္ျခင္းခံရေသာအခါ တိုက္ခန္းအတြင္းမွာ စားပြဲေအာက္၀င္သူ၀င္၊ ကုတင္ ေအာက္ ပုန္းသူကပုန္း၊ အခန္းေဒါင့္ၾကားမွာ သြားကပ္သူက ကပ္ႏွင့္၊ ျဖစ္ကတတ္ ဆန္း ေဘးလြတ္မည္ ထင္ရာ၌ အကာအကြယ္ ယူလိုက္ၾကပါသည္။
ထုိေန႔သည္ ဒီဇင္ဘာလ ၂၃-ရက္ေန႔ မနက္ ၁၀-နာရီႏွင့္ ၁၁-နာရီၾကားမွာ ဂ်ပန္ ဗုန္းႀကဲ တိုက္ေလ ယာဥ္မ်ား ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ပထမအႀကိမ္ လာေရာက္ဗုန္းႀကဲတိုက္ခိုက္ခံရျခင္း ျဖစ္ ပါသည္။

ဗံုးခ်သံမ်ား စဲသြားသည္ႏွင့္တၿပိဳင္တည္း တၿမိဳ႕လံုးရွိ သူမ်ားသည္ ပုန္းေအာင္းရာ မွ ထ ြက္၍ အုတ္အုတ္ က်က္က်က္ ၾကည့္ရႈၾကသည္၊ ထြက္ၾကည့္သူတိုင္းမွာ အေၾကာက္ လြန္ၿပီး မ်က္လံုးႀကီးေတြ ၀ိုင္းေနသည္ကို ေတြ႕ရၿပီး၊ တခ်ိဳ႕မွာ ေသြးရူးေသြးတန္း ေျပးလႊား လာသည္။ မီးေလာင္ဗံုးအထိခံရေသာ ရပ္ကြက္မ်ားဆီမွ မီးခိုးလံုး ေတြလည္း အလိပ္လိပ္ တက္လာလ်က္ ရွိပါသည္။

တေယာက္ စကားတေယာက္ကူးလ်က္ ပန္းဆိုးတန္းဘက္တြင္ ရွိေသာ ၀ပ္ဆင္တိုက္ႏွင့္ ၎ေနရာ ပတ္၀န္းက်င္တ၀ိုက္မွစၿပီး ကမ္းနားဘက္တြင္၎၊ ဆူးေလဘုရားအနီးဒါလဟိုဇီလမ္းမႀကီးေပၚတြင္၎၊ စက္ေသနတ္ထိမွန္ခံရသူ၊ ဗံုးဒဏ္ ခံရသူတို႔၏ အေလာင္းေတြသည္ အႏွံ႔အျပား ျမင္မေကာင္း၊ ရႈမေကာင္း ျဖစ္ေနသည္ကို ၾကားသိရေသာအခါ ရန္ကုန္တၿမိဳ႕ ျဖစ္ေနသည္ဟု ၾကားသိရေသာအခါ ရန္ကုန္တၿမိဳ႕လံုး ျဗံဳးကနဲ ေခ်ာက္ခ်ားတုန္လႈပ္သြားပါသည္။

ေလေၾကာင္း ရန္ကုို လက္ေတြ႕ နားမလည္ၾကေသးသျဖင့္ ပလူပရြက္တြင္းက ထြက္သည့္ ႏွယ္၊ ပုန္းရာမွ ထြက္လာၾကၿပီး မီးေလာင္ဗံုးက်ရာ႒ာနမ်ားႏွင့္ ေနရာအႏွံ႔ အတံုးအရုံး ေသဆံုးေနၾကသူမ်ားကို သြားေရာက္ ေျပးလႊား ၾကည့္ရႈသူမ်ားသည္၊ ေနာက္တခ်ီ တိုက္ေလယာဥ္ပ်ံမ်ား တေၾကာ့ျပန္လာၿပီး ဗံုးခ်ဦမည္ဆိုလွ်င္ ခံၾကရ ေပဦးမည္။ က်မတို႔ လမ္းထိပ္သို႔ ထြက္ၾကည့္ၾကေသာအခ်ိန္မွာပင္ အလြန္တရာ ေစာလြန္း ေနေသးသျဖင့္ ေကာင္းကင္သို႔ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ဂ်ပန္ဗံုးႀကဲတိုက္ေလယာဥ္ပ်ံ အုပ္စုသည္ ရင္ေဘာင္တန္း ပ်ံ၀ဲသြားေသာ ဗ်ိဳင္းအုပ္တအုပ္၏သ႑ာန္ကဲ့သို႔ ျပန္လွည့္သြားၾကဆဲ ျဖစ္ သည္ကို ေတြ႕ျမင္ ေနရ ပါေသးသည္။

ေလယာဥ္ပ်ံ ပစ္အေျမာက္တို႔၏ မီးခိုးကေလးမ်ား ကလည္း မထိမမိႏွင့္ မိုးေပၚမွာ မၾကာခဏ ေပါက္ကြဲ ျပလ်က္ ရွိပါေသးသည္။ သို႔ရာတြင္ ထုိေန႔က အတင့္ရဲလွေသာ ဂ်ပန္ေလသူရဲႏွစ္ဦး ေမာင္းႏွင္ေသာ ဗံုးႀကဲ တိုက္ေလယာဥ္ ႏွစ္စင္းမွ် အေျမာက္ထိမွန္လ်က္ ပ်က္က်ခဲ့ေသး၏။

ဗံုးႀကဲမခံရမွီ ေစာေစာပိုင္းကလည္း စစ္ေဘးကို ေၾကာက္လန္႔ေသာ အခ်ိဳ႕သူမ်ားသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ သူတို႔ အဆက္အသြယ္ရွိရာ ေတာၿမိဳ႕မ်ားသို႔ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ထြက္ခြာ ေျပာင္းေရႊ႕လ်က္ ရွိၾကပါသည္။ ယေန႔ကဲ့သို႔ ျမင္မေကာင္းေအာင္ ၾကမ္းၾကဳတ္ ဆိုး၀ါးလွေသာ အျဖစ္မ်ားကို ကုိယ္ေတြ႕မ်က္ျမင္ ျဖစ္လာ ေသာအခါမွာ အသက္ကိုလု၍ ေျပးမွသာ ျဖစ္ေတာ့မည္ဟု သေဘာေပါက္ကုန္ၾကပါသည္။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာမွ ေအးခ်မ္းသာယာစြာ ေနလာေသာ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔အဘို႔မွာ ကမၻာပ်က္သေလာက္ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕မႈ ျပင္းထန္ၾကည္မွာလည္း ေခတ္မွီလက္နက္ ျဖစ္ေသာ ဗုန္းအေျမာက္ စက္ေသနတ္ ေလယာဥ္ပ်ံမ်ား ေပၚလာမွ ျဖစ္ပြားခဲ့ၾကေသာ စစ္ေဘးဒဏ္ကို ဤတႀကိမ္သာ ပထမ ဦးစြာ လက္ေတြက သိရွိ ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ပထမကမၻာစစ္ႀကီးအတြင္းက စာေတြ႕ မွတ္သားၾကားနာ လာခဲ့ရေသာ ဗံုးႀကဲ တုိက္ေလယာဥ္တို႔ႏွင့္ တုိက္ခုိက္ျခင္း တမိနစ္လွ်င္ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ လူသားေတြကို သတ္ႏိုင္ ေသာ၊ စက္ေသနတ္မ်ားအေၾကာင္းကို ယေန႔ ကိုယ္ေတြ႕ ႀကံဳၾကရေလၿပီ။

သို႔ျဖင့္ အထုပ္အပိုး ျပင္ၾကၿပီး နီးစပ္ရာ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားသို႔ ေရွာင္တိမ္းၾကရန္ အျမန္ဆံုး လႈပ္လႈပ္ ရွားရွား ေျပးလႊား ေနၾကပါသည္။ စၿပီး ဗံုးႀကဲခ်ၿပီဆုိလွ်င္ ဂ်ပန္တိုက္ေလယာဥ္ပ်ံမ်ားမွာ ေနာက္ထပ္အခ်ိန္မေရြး ဗံုးႀကဲတိုက္ခိုက္ရန္ ေရာက္လာေတာ့မည္ျဖစ္ရကား၊ သူ႔ထက္ငါ ဦးေအာင္သာ ေျပးေရွာင္ၾကရန္ ျပင္ဆင္ ၾကပါ ေတာ့သည္။

အခ်ိဳ႕အလုပ္ခြင္မွ မေရွာင္ ေသးေသာ သူမ်ားကလည္း သားသမီး ႏွင့္ ဇနီး အိမ္သူတို႔ကို ေဘးလြတ္မည္ ထင္ရာ သို႔ ကမန္း ကတန္း ပို႔ၾကသည္။ အထုပ္အပိုးတထမ္းတရြက္စာႏွင့္ မီးရထားသေဘၤာ တုိ႔မွ ေျပးသူမ်ား၊ မီးရထား သေဘၤာမ်ားက လူမဆန္႔၍ ေနာက္တေန႔ မဆိုင္း လိုသူမ်ားကလည္း ကုန္းေၾကာင္း ခရီးမွ နီးစပ္ရာ ၿမိဳ႕ရြာသို႔ ေျခလ်င္သြားသူမ်ားသည္ ကတၱရာခင္း လမ္းမႀကီး၏ ေဘးေစာင္း မွာ ေရစီးေခ်ာင္း သဘြယ္ အဆက္ မျပတ္ လူေတြျပည့္ၾကပ္ေရြ႕ ရွားလ်က္ ရွိေနပါသည္။
ကားႀကီး ကားငယ္ အသြယ္သြယ္ကလည္း ျပည္လမ္း-မႏၱေလးတေလွ်ာက္မွာ ေခါင္းအၿမီး ဆက္၍ ေျပးၾက ေသာ တိရစၦာန္ပံုျပင္ တခုအတုိင္း ရိုင္းသည္ဟုမဆိုသာ မိမိ အသက္ေဘး လံုၿခံဳရာကို သတၱ၀ါမွန္သမွ် ရွာေဖြ ပုန္းေအာင္း ရမည့္ အသိတရား အတုိင္း ႀကိဳးစားၾက ျခင္းသာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

စစ္ေျပးဘဝ ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

Wednesday, February 17, 2010

ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္ အပိုင္း ( ၁၇)

ေျမးေစးမ်ားေျခာက္ေသြ႕မာေက်ာသြားသည္အထိ ကၽြန္မေစာင့္ေနပါသည္။ ရာသီဥတု ပူအိုက္ေန သည္ ျဖစ္၍ ၾကာၾကာေတာ့ မေစာင့္ရပါ။ ကၽြန္မက ကေလးမေလး၏ဖခင္အား '' သူ၏ စိတ္ေစာေန မွဳကိုထိန္းခ်ဳပ္၍ ပလာစတာကို တနဂၤေႏြ ေျခာက္ပတ္ၾကာသည္အထိလက္ဖ်ားနွင့္ မတို႔ရန္နွင့္ ေျခာက္ပတ္ျပည့္ျပီးမွ အသား ကုိ မထိခိုက္ေစဘဲ ဓားနွင့္ ပလတ္စတာကို လွီးျဖတ္ရန္'' ညြန္ၾကား လိုက္ပါသည္။ သူသည္ ထပ္ခါတလဲလဲ ကၽြန္မကို ေက်းဇူးတင္ စကားေျပာျပီး ကေလးကိုခ်ီမကာ ထြက္သြား ပါေတာ့သည္။

စက္ဘီးေပၚျပန္တက္၍ အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့ရာ ျဖစ္သလုိ ကုသခဲ့သည္ကို တစ္လမ္းလံုးေတြးျပီး စုိးရိပ္ ေနမိ ပါသည္။ '' ငါတတ္နိုင္သေလာက္ၾကိဳးစာကုေပးခဲ့တာပဲ။ ငါဘယ္လိုၾကဳိဳးစားေပမယ့္ သူလက္က တစ္သက္လံုး ျပန္မေကာင္းေတာ့ဘူး ဆိုရင္လည္း ငါဘာတတ္နိုင္မွာလဲ'' ဟု၍ ေတြးလာမိသည္။

ကၽြန္မ၏ ျခေျမးေစးတြင္ ေရာဂါပိုးပါသြားနို္င္သည္။ ကေလး၏ဖခင္ကလည္း စိတ္ရွည္ရွည္ထား ခ်င္ မွ ထား နိုင္မည္။ ပလာစတာ မ်ား ကုိ အခ်ိန္မက်ဘဲ ခြာပစ္လိုက္ေသာ္၊ အရိုး ကလည္း က်က်နန မဆက္ ေသးလွ်င္၊ ပလတ္စတာမ်ားကလည္း မူလ္ဇာတိျဖစ္ေသာ ေျမမွဳန္႔ဘ၀ကို ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါက စေသာ အတိမ္း အေစာင္း မ်ား အမွားအယြင္း ရွ္ိန္ိုင္သည္မ်ားကို ေတြး၍မဆံုးေတာ့ပါ။ ကေလးမေလး ေရာဂါ ျမန္ျမန္ ေပ်ာက္ပါေစ ဟူ၍သာ ဆုေတာင္း ရေတာ့သည္။

သို႔ေသာ္ အားမရွိလွပါ။ ကေလးမေလး၏ အေျခအေနမွန္ကိုလည္း ကၽြန္မသိနုိင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ဟုပင္ ထင္မိ ပါသည္။ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ ထို လုပ္သူကို ေသာ္လည္းေကာင္း။ ဖခင္လုပ္သူကို ေသာ္လည္းေကာင္း ျပန္လည္ေတြ႔ ဆံုနုိင္ဖြယ္ရာ မရွိဟုကၽြန္မထင္မွတ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မ၏ အထင္မွာ ဒီတစ္ခ်ီတြင္ မွားယြင္း သြားခဲ့ပါသည္။

လူနာမ်ားကိုိ လိုက္လံ ၾကည့္ရွု ေဆးကုသ ေနရသည္ကို ေက်နပ္ ေနမိပါသည္။ သို႔ေသာ္ အတိုင္း အတာ မရွိဘဲ ေဆးကုသ ေပးေန၍ မျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္မ နားလည္ထားပါသည္။ ကၽြန္မ၏ ဘ၀တြင္ အေျခခံ လုိအပ္ခ်က္ ပစၥည္းမ်ား ရရွိေရးမွာ တျဖညး္ျဖည္း ပိုမို ခက္ခဲလာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မ၏ လူနာရွင္ မ်ားကလည္း သူတိို႔၏ စီးပြားေရး အေျခအေန နိမ့္က်လာသည္နွင့္ အမွ် ကၽြန္မအား ေပးကမ္းနိုင္ျခင္း ေလ်ာ့နည္း သြားခဲ့ ပါသည္။

ေမွာင္ခိုလုပ္ငန္းက ၾကီးထြားလာျပီး စ်းေတြက ေခါင္ခိုက္ေနသည္။ တန္ဖိုးရွိေသာ ပစၥည္းတစ္စံုတစ္ ရာ ၀ယ္ယူ လိုေသာ္ တန္ဖိုးမရွိေသာ ေငြစကၠဴမ်ားကို အိတ္နွင့္ အျပည့္အသိပ္ ထည့္ယူသြားရန္ လိုအပ္ပါသည္။ သို႔ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ မ်ားမ်ား စားစား မရနိုုင္ပါ။

ကၽြန္မ ကုတ္ကုတ္ စုေဆာင္းထားသည့္ လက္၀တ္ လက္စားမ်ားကို တျဖည္းျဖည္း ခ်ေရာင္း ရေတာ့ သည္။ လက္၀တ္ လက္စားမ်ား ကုန္ခန္းသြားေသာ အခါ ရွိသမွ်ပစၥည္းမ်ားကို ခ်ေရာင္းရျပန္သည္။ ျခင္ေထာင္မ်ား၊ ခန္းဆီးမ်ား၊ စားပြဲ၊ ကုလားထိုင္မ်ား ခ်ေရာင္းခဲ့ရာ ကၽြန္မ ေရာက္စက အိမ္ေထာင္ပရိ ေဘာဂမ်ား ကင္းမဲ့ လ်က္ရွိေသာ ' ဂ်ဳိင္းဗီးလ္' သည္မူလအေနအထား ျပန္ျဖစ္လာခဲ့သည္။
မကုန္ခန္း နို္င္ေသးသည္ကေတာ့ ကၽြန္မ၏ အခ်ိန္နွင့္ ေဆးကုသမွဳပညာပင္ ျဖစ္ပါသည္။ အေျခအေနက တျဖည္းျဖည္း ဆိုးရြား လာသည္နွင့္အမွ် လူသူ အေရအတြက္ က မ်ားျပား လာခဲ့ေသာ္ လည္း ကၽြန္မ ရရွိသည့္ အစားအစာ မ်ားက ပို၍ နည္းပါး လာပါသည္။

ကၽြန္မအေနနွင့္ ယခုအတိုင္း သြားေန၍ မျဖစ္ေတာ့ျပီ။ ျပတ္ျပတ္ သားသား ဆံုးျဖတ္ရေတာ့မည္။ အာဟာရ ဓာတ္ ျပည့္ျပည့္၀၀ မစားသံုးရ၍ အားအင္ကုန္ခန္းျပီး အျခားေရာဂါမ်ား ကပ္ျငိလာမည့္ အေရးကုိ ကၽြန္မ ေတြးပူမိ သည္။ ထုိသုိ႔ျဖစ္လွ်င္ ကၽြန္မကို မွီခိုေနၾက သူသည္လည္း သူတို႔၏ ကံၾကမၼာကို သူတို႔ဘာသာ ဖန္တီး ရေပ ေတာ့မည္။ ဘုိးသူေတာ္လဲလွ်င္ ေတာင္ေ၀ွးက ထူေပးနိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။
ထိုသို႔ လွည့္လည္ ေဆးကုသေနစဥ္ လူမ်ားက ေန႔စဥ္ ျဖစ္ပ်က္ေနသမ်ွတို႔ကို အျမဲေလ့လာရန္ နွင့္ အျခား အၾကံဥာဏ္မ်ား ေပးၾကပါသည္။ တစ္ေန႔တြင္ ကၽြန္မက စား၀တ္္ေနေရး အခက္အခဲရွိေန သည္ကို လူမမာ တစ္ဦးအား ေျပာျပခဲ့ရာ ၄င္းက'' ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ကံစမ္းသင့္ေၾကာင္း၊ ရန္ကုန္တြင္ ဆိုလ်ွင္ေငြရွာရသည္မွာ လြယ္ကူ လိမ့္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း'' အၾကံေပးပါသည္။ ျပင္ဦးလြင္နွင့္ ရန္ကုန္ ခရီး အတန္လွမ္းပါသည္။

သို႔ေသာ္ မကၠင္တိုင္ယာတို႔က ဖခင္နွင့္တကြ တိ႐ိစာၦန္မ်ာအတြက္ တာ၀န္ယူမည္ဟု ေျပာဆုိေနပါသည္။ သူတိုိ႔ထက္ စိတ္ခ်ရသူ မရွိနိုင္ပါ။ ကၽြန္မက ရန္ကုန္တြင္နွစ္ရွည္ လမ်ား ေနရန္ မရည္ရြယ္ပါ။ အကယ္၍ ေနျဖစ္ သြားခဲ့ေသာ္ ေဖေဖ့ကို တစ္နည္းနည္းျဖင့္ ရန္ကုန္သို႔ ေခၚယူ ရန္စဥ္းစားရပါမည္။

ယင္းသို႔ေသာ အေျခအေနတြင္ ကၽြန္မ၏မိခင္ထံမွ စာတစ္ေစာင္ကို လက္ခံရရွိခဲ့ပါသည္။ ယခုစာသည္ ကၽြန္မထံ ေခ်ာေခ်ာ ေမာေမာေရာက္လိုမွ ေရာက္မည္ဟု ေမေမ ယံုမွားသံသယ ရွိေနပါ လိမ့္မည္။ စာအိတ္ ေပၚတြင္ လိပ္စာတပ္ထားပံုက ထူးဆန္းေနသည္။

စစ္အက်ဥ္းသားမ်ား၏ စစ္အက်ဥ္းသားစာတိုက္
မစၥအိပ္(ခ်္)ေရာ့ဒရစ္၊
ေမထရြန္၊ ျပည္သူ႔ေဆးရံု၊ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕။
ေတာင္ပိုင္းရွမ္းျပည္၊ျမန္မာျပည္။
ျဗိတိသွ်စစ္အက်ဥ္းသားမွ၊ တစ္ဆင့္ ဂ်ပန္ၾကက္ေျခနီ သူနာျပဳ တိုက်ဴိၿမိဳ႕။

စစ္မက္ျဖစ္ပြားေနေသာ နုိင္ငံနွစ္ခု နယ္စပ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္၍ ဤစာသည္ ကၽြန္မထံသို႔  ေခ်ာေခ်ာ ေမာေမာ ေရာက္လာ ျခင္းမွာ မယံုၾကည္နိုင္ဖြယ္ရာ မ်က္လွည္ ့ျပသလို ခံစားမိ ပါသည္။
'ေတာင္ၾကီး ဆိုေသာ စာလံုးေပၚတြင္ မင္နီျဖင့္ ျဖစ္ထားျပီး ' ျပင္ဦးလြင္' ဟူ၍ အစားထုိး ေရးထား သည္။ စာအိတ္ ေပၚတြင္ ရိုက္နွိပ္ထားေသာ တံဆိပ္ အမွတ္အသား မ်ားကုိမူ ဖတ္၍ မရေတာ့ပါ။
ယင္းစာ (တရိုတေသ သိမ္းထားပါသည္) တြင္ မိခင္၏ လိပ္စာကို အစိုးရ၏ သီးသန္႔ေဆးရံု၊ ဘန္ဂလိုၿမိဳ႕၊ အႏၵိယနိုင္ငံ ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။

ေမေမ၏ အခ်စ္ဆံုး ဟယ္လင္

သမီးသာ ယခုအခ်ိန္၌ ေမေမတို႔၏ ခ်စ္နွစ္သက္သည့္ အိမ္တြင္ေနထိုင္လ်က္ ရွိေနမည္ဆိုိလ်င္ ေဆးရံုတြင္ ရွိေသာ လူမမာမ်ားအား ျပဳစုကုသေပးေနမည္ဟု ေမေမသိေနပါသည္။ သမီးအတြက္ ေမေမ စိတ္ပူ ေနရပါသည္။ က်န္းမာခ်မ္းသာစြာ ရွိပါေစဟု ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းေနပါသည္။ လူအခ်ဳိ႕က သမီးသည္ ေတာင္ၾကီး တြင္ပင္ရွ္ိေနေသးသည္ဟု ေျပာၾကပါသည္။ ေမေမနွင့္ တစ္ပါတည္း မည္သည့္အတြက္ သမီး လိုက္မလာသည္ကို ေမေမ မသိပါ။ သမီးသည္ က်န္းမာသူမ်ား၏ အေပၚတြင္ ေမတၱာတရား၊ ကရုဏာ တရား မ်ား ထားရွိသူ တစ္ဦး ျဖစ္သည့္အတြက္ သမီးအေပၚ၌ မည္သည့္ ေဘးအႏၱရာယ္မွ မက်ေရာက္နိုင္ဟု ေမေမ သိေနပါသည္။

ေမေမ၏စာမ်ားကို ဖတ္ရျပီးစိတ္ဓာတ္တက္ၾကြ လိ္မ့္မည္ဟုေမ်ွာ္လင့္ပါသည္။သမီးေဖေဖကို ဂရုစိုက္ပါ။ တစ္ေန႔ေသာ အခါတြင္ ေမေမတို႕အားလံုး ျပန္ဆံုၾကရဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေမေမသည္ သမီးနွင့္ အတူ မကြဲမကြာ ေနခဲ့လိုေသာ စိတ္မ်ား တဖြားဖြား ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါသည္။ ေမေမ့ကို ေလာ္ရီကားေပၚသို႔ တင္ေပးျပီး ေနာက္က သမီးလိုက္လာမည္ဟုေျပာခဲ့သည္။ ေမေမ ေစာင့္ေမ်ွာ္ေနပါ ေသးသည္။ ဒါေပမဲ့ အခ်ည္းအနွီး ပါပဲ။

အခုအခ်ိန္မွာ ေမေမ ဆုေတာင္း ေနရတာကေတာ့ သမီးနဲ႔ ေမေမတို႔တစ္ေတြ ျပန္လည္ေတြ႕ဆံုဖို႔ နွဲ႔ သမီး က်န္းက်န္း မာမာ ခ်မ္းခ်မ္း သာသာ ရွိေစဆုိတာပါပဲ။
ေမေမ စာကိုဖတ္ျပီး ကၽြန္မငိုမိပါသည္။ မိခင္ထံမွ ေနာက္ဆံုး အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို သိရသျဖင့္ ၀မ္းသာ သြားခဲ့ပါသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္း တြင္ပင္ စိတ္ထဲ၌ စိုးရိပ္ပူပန္ သြားမိပါသည္။ ေမေမသည္ လက္ေရး လက္သား အလြန္လွသူ ျဖစ္သည္။ ယခုစာတြင္ ေရးထားသည္တို႔မွာ မပီမသ၊ စာေၾကာင္း မ်ားကလည္း အဆက္ အစပ္မရွိ အလြန္ ဖတ္ရ ခက္ပါသည္။ ေမေမသည္ ၾကမ္းတမ္းေသာ ဘ၀ခရီး ၏ ဒဏ္ကို ခံစား ေနရ ရွာေၾကာင္း လက္ေရးကို အကဲခတ္ျခင္း ျဖင့္ သိသာထင္ရွားလွပါသည္။

ေဖေဖသည္ စိတ္ကို မထိန္းနို္င္ရွာဘဲ မ်က္ရည္ျဖိဳင္ျဖိဳင္ က်ခဲ့ရွာသည္။ တစ္နည္း အားျဖင့္ စိတ္သက္ သာရာ ရသြား ၍ ျဖစ္ပါသည္။ သူ႔အတြက္ဤစာသည္ ေပ်ာ္ရႊင္မူ ျဖစ္ေစခဲ့ပါသည္။ သို႔အတြက္ ကၽြန္မသည္ ရန္ကုန္ သြား၍ အလုပ္လုပ္ရန္ ေနာက္ဆံတင္းေနစရာ မလိုေတာ့ပါ။ အကယ္၍ ကၽြန္မရွုံးနိမ့္ခဲ့ေသာ္ ဤစစ္ၾကီး ျပီးဆံုးသည္ အထိ ကၽြန္မတိို႔၏  ဘ၀ရပ္တည္န္ိုင္ေရးမွာ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ အလြန္နည္းပါး သြားဖြယ္ ရွိပါသည္။
၅
 စစ္အတြင္း ျမန္မာျပည္၌ ခရီးသြားလာရသည္မွာ အပင္ပန္းခံန္ိုင္မွဳရွိမရွိကို အစမ္းသပ္ခံရသလို သာ ျဖစ္လိမ့္ မည္ဟု ကၽြန္မစိတ္ေလွ်ာ့ထားခဲ့ပါသည္။ တကယ္ ခရီးထြက္ေသာအခါ ေသြးထြက္ ေအာင္ မွန္ေန ေပသည္။ ၾကက္သြန္ျဖဴမ်ား၊ ခ်င္းမ်ား တင္ေဆာင္ထားေသာ ကုန္တြဲနွင့္လုိက္္ပါလာ ခဲ့ရာရက္အတန္ၾကာ စီးရျပီး ေနာက္ ခရီးဆံုးသို႔ ေရာက္သြားတြင္ ၾကက္သြန္နီဥမ်ားကို ရွာေလကာ ရည္နွင့္ စိမ္ထားေသာ အနံ႔မ်ား ခံစားေနရသည္။

ကၽြန္မနွင့္ တရင္းတနွီးရွိျပီး ခ်စ္ရပါေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ဂ်ပန္တို႔၏ဗံုးဒဏ္ခံထားရေၾကာင္း အမွတ္ အသား မ်ားကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႔ရပါသည္။ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သား အေျမာက္အမ်ား ထြက္ေျပး ေနၾကေစကာမူ ဆိ္ပ္ကမး္ မ်ား၌ လူစည္ကားလ်က္ ရွိပါသည္။ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားျခင္းမ်ဳိး သက္သက္မဟုတ္ဘဲ အေျခအေန ခိုင္္ျမဲ လာသည့္ သေဘာ ျဖစ္ပါသည္။
မစၥတာ မကၠင္တိုင္ယာက ရန္ကုန္တြင္ရွိေသာ သူ႔မိတ္ေဆြရွမး္အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး၏ လိပ္စာကို ေပးလိုက္ ပါသည္။ ကၽြန္မအား ေနအိမ္နွင့္အလုပ္မရမခ်င္း သူမ၏အိမ္တြင္ တည္းခိုပါဟု အလြန္ၾကင္နာစြာနွင့္ ခြင့္ျပဳ ခဲ့ပါ သည္။

ယာယီေဆးရံုအျဖစ္ အသံုးျပဳေနေသာ ဒိုင္အိုစီဆင္ မိ္န္းကေလးေက်ာင္းသို႔ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ ေစာေစာ ထြက္လာ ခဲ့ပါသည္။ ထိုေဆးရံုတြင္ ကၽြန္မနွင့္ သိကၽြမ္းသူက ေဆးရံုအုပ္ၾကီး ျဖစ္ေနေၾကာင္း ကို အံ့ၾသ ၀မ္းေျမာက္ စြာ ေတြ႔ရပါသည္။ မဆိုင္းမတြပင္ '' ကၽြန္မကို အလုပ္ခန္႔မလား''
''ခန္႔မွာေပါ့ ဟယ္လင္၊ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာနဲ႔ ခန္႔မွာပါ၊ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္၊ မင္းရဲ႕နာမည္ကုိ ေျပာင္းပစ္ ရမယ္၊ ျမန္မာအ၀တ္အစား ေျပာင္း ၀တ္ရမယ္'' ဟုသူက ေျပာပါသည္။
''ေနာက္ထပ္ဘာမွ မေျပာနဲ႕ေတာ့၊ နာမည္လည္းမေျပာင္းဘူး၊ အ၀တ္အစားလည္း မေျပာင္းနိုင္ဘူး၊ ကၽြန္မကို လက္ရွိ အေျခအေနအတိုင္း ခန္႔ခ်င္ခန္႔၊ ဒါမွမဟုတ္ မခန္႔လည္း ရပါတယ္'' ေျပာလိုက္ပါသည္။

''မင္းရဲ့ လံုျခံဳမွဳ႕ အတြက္ ေျပာရတာပါ။ ဒီမွာက အသားျဖဴ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အႏၱရာယ္ သိပ္မ်ားတယ္၊ ေနာက္ျပီးဂ်ပန္ေတြကလည္း ျမန္မာလူမ်ဳိး ေတြကို သူတို႔သာလွ်င္ မိတ္ေဆြစစ္ျဖစ္ေၾကာင္း ၾကိဳးစားျပီး သိမ္းသြင္းေနၾကတာ''ဟုသူက ရွင္းျပပါသည္။

သူအၾကံေပးသလို လိုက္ေလ်ာမည္ဆိုပါက အဆင္ေျပသြားပါမည္။ သို႕ေသာ္ ထိုသို႕သေဘာတူရန္ ကၽြန္မ ကိုယ္ ကၽြန္မ တိုက္တြန္း၍ မရပါ ထိုသို႕လိုက္ေလ်ာလိုက္ျခင္းျဖင့္ ဂ်ပန္မ်ားအား စစ္နိုင္သူမ်ားအျဖစ္ အသိ အမွတ္ ျပဳရာ ေရာက္သြားပါမည္။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း ၆ဝ အပိုင္း (၂၂)

ဆက္တိုက္ထုတ္ခဲ့ရေသာ လုံးခ်င္း၀တၳဳမ်ား

က်မေရးေသာ လုံးခ်င္း၀တၳဳမွာ တလလွ်င္တႀကိမ္သာ ထုတ္ေ၀ႏိုင္ပါသည္။ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး စာအုပ္တိုက္ မွ ၀တၳဳကို ၂-ႀကိမ္ထုတ္ေပးပါဟု စာႀကည့္ပရိတ္သတ္ေတာင့္ တခ်က္ကို စာအုပ္ကိုယ္စားလည္မ်ား မွ တဆင့္ ယူလာႀက၍ စာေရးဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္း ဘာသာျပန္တို႕ အလွည့္က် ထုတ္ေ၀သြားရပါသည္။

ေရႊဥေဒါင္း ဘာသာျပန္ ၀တၳဳမ်ားမွာ ေတာင္းေအာ့(ဖ္) မြန္တီခရစ္စတို ေခၚ ရတနာသိုက္ ၀တၳဳ ပ႒မ တြဲ မွ တတိယတြဲ အထိျဖစ္၍ ေစာလမြန္သိုက္ စေသာ၀တၳဳမ်ား ျဖစ္ရာ က်မေရးေသာလုံးခ်င္း ၀တၳဳမ်ားမွာ ဂုဏ္ျမင့္သူ မွ အစ ျဖစ္၍ ခ်စ္အဏၰ၀ါ၊ သမုဒယ၊ ဆရာမ၊ ျမျမ၀င္း၊ တသက္လွ်ာ၊ ငယ္ကၽြမ္းခင္၊ ေရႊစြန္ညိဳ၊ သားေရႊစြန္ညိဳ၊ ေဖ့သီးခ်ာ၊ ေမ့သီးခ်ာ၊ မိန္းမဘ၀၊ ဂုဏ္နိမ့္ သူ၊ ကၽြန္းဘိုညိဳ၊ သ၀ဏ္လႊာ၊ စသည္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။

တိုက္အလုပ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ႀကီးႀကပ္ ရသည္ကတဘက္၊ စာစီသမားလက္သို႕ စာမူေကာ္ပီကို အလွ်င္မွီေအာင္ တရြက္ျပီးတရြက္ေရးျပီး လက္ဆင့္ကမ္း လွမ္းေပးေနရသည္ က တဘက္ႏွင့္ စက္လည္သကဲ့သို႕ လုပ္ကိုင္ေနရေသာအခါ ေခါင္းေအးေအးႏွင့္ ကိုယ္ပိုင္စိတ္ကူး ၀တၳဳမ်ား သေဘာက် အခ်ိန္ ယူေရးသားရန္ မျဖစ္ႏိုင္ေသာေႀကာင့္ အဂၤလိပ္ရုပ္ရွင္ကားမွ ဇာတ္လမ္းေကာင္း မ်ားႏွင့္ကုလားဇာတ္ကားမွ ဇာတ္လမ္း ေကာင္းမ်ား ကုိယူကာျမန္မာႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္သလို ေရးသားလိုက္ရပါသည္။

ထို႕ေႀကာင့္ ၀ါတာလူး တံတား ေခၚ အဂၤလိပ္ဇာတ္ကား ရုံတင္ျပဆဲမွာပင္ ဂုဏ္နိမ့္သူ၀တၳဳထြက္ေပၚ လာျပီး ကုလားဇာတ္ကား ခါဆန္ခ်ီ ျပေနခ်ိန္မွာ ေဖ့သီးခ်ာ၀တၳဳ ထြက္ေပၚ လာခဲ့ပါသည္။ ခ်စ္အဏၰ၀ါ သမုဒယ စသည့္၀တၳဳမ်ားမွာ လည္းနာမည္ႀကီး အဂၤလိပ္၀တၳဳမ်ားမွာ မွီးယူေရးသား လိုက္ရျခင္းမ်ား ျဖစ္ပါ သည္။

နာမည္ေက်ာ္ အဂၤလိပ္၀တၳဳႀကီးမ်ားကို မွီးယူျခင္းႏွင့္ အစအဆုံးျမန္မာ လိုသင့္ေတာ္သလို ျပန္ဆို ေရးသား ျခင္းမွာ ေမာင္ရင္ေမာင္မမယ္မ ၀တၳဳမွ စခဲ့သည္ျဖစ္၍ အဆန္းမဟုတ္ေတာ့ ေသာ္ လည္း အဂၤလိပ္ ရုပ္ရွင္ ကား၊ ကုလားဇာတ္ကား မ်ားမွ ေကာင္းႏိုင္မည္ထင္ရာကို ျမန္မာလို၀တၳဳေရး၍ အေျပးအလႊား အခ်ိန္မွီ ထုတ္ေ၀ ခဲ့ျခင္း မွာ က်မက စ၍ အေခ်ာင္ခိုနည္း နိသွ်ည္းျပ ေပးသလို ရိွပါ၏။

သို႕ရာတြင္ စာဖတ္သူပရိသတ္မ်ားမွာ စာဖတ္ရာ၌ တမ်ိဳးအရသာခံစားရ၍ ရုပ္ရုင္ကားအျဖစ္ ႀကည့္ရေသာ အခါ အာရုံ တမ်ိဳးခံစားရျပီး ႏွစ္နည္းႏွစ္ဘက္ လက္ခံႏွစ္သက္ႀကသည္ကို ေတြ႕ျမင္သိ ရိုရပါသည္။
သို႕ေႀကာင့္ စစ္ျပီးေခတ္ နာမည္ေက်ာ္ႀကား၍ လူႀကိဳက္မ်ားေသာ စာေရးဆရာ မ်ားအားအခ်ိဳ႕က ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားမွ ဇာတ္လမ္းမ်ား ယူေရးသည္ဟု ေ၀ဖန္ႀကသည္ကို ေတြ႕ျမင္ ရေသာအခါ က်မက ကိုယ္ခ်င္း စာမိပါသည္။ မဂၢဇင္းေတြမွာ အခ်ိန္မွီစာမူေပးရန္ အေလာတႀကီးပူလာႀကေသာ အခါ သူ႕ချမာမ်ားလည္း ဤနည္း ကိုသာ အသုံးျပဳရ ရွာႀကရပါမည္။

ဦးေႏွာက္ ဆိုသည္မွာ အသုံးခ် ရပါမ်ား လာေသာအခါ၌ စက္ကဲ့သို႕အခ်ိန္မွီ ထုတ္လုပ္၍ရေသာ အလုပ္မ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ တခါ, တခါေရးရင္း အေတြးမေပၚ၍ ထစ္ေငါ့ေနလွ်င္ စာေလးငါးေႀကာင္း ရဖို႕ပင္ တေနကုန္ သြားခ်င္ က သြားေလ့ရိွပါသည္။
က်မအဖို႕ကေတာ့ ဘယ္နည္းႏွင့္မဆို တလတႀကိမ္အခ်ိန္မွန္မွန္ ထုတ္ေ၀ႏုိင္ရန္ လုံးခ်င္း၀တၳဳရွည္ တခုကို အျမဲ ျပဳစု ေရးသားလ်က္ သာ ျဖစ္၍တခါတရံမွာလည္း အလုပ္တိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ရေသာ အေထြေထြ ကိစၥမ်ား ထည္းမွ စိတ္ကူးတခ်က္ရလိုက္သည္ႏွင့္ အမွ်ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ႀကိဳက္၀တၳဳဇာတ္ သြားမ်ားေပၚလာတတ္သျဖင့္ အခြင့္သင့္ ျပီး ကေလာင္ကို လက္သြက္သြက္ လႊတ္ေပးလိုက္ ေသာအခါ ငယ္ကၽြမ္းခင္၊ ေမ့သီးခ်ာ၊ ကၽြန္းဘိုညိဳ  စေသာ၀တၳဳမ်ိဳး ေတြထြက္လာ တတ္ပါသည္။

စာအုပ္မ်ားအတြက္ ျပီးစီးသမွ် စာေဖာင္မ်ားကို အျပင္စက္အခ်ိဳ႕သို႕ ထြက္ရိုက္ျခင္း၊ စာအုပ္ခ်ဳပ္သမား မ်ားအား သြားေရာက္ အပ္ျခင္း ၊ စကၠဴထုတ္ မ်ား ၀ယ္ယူျခင္း၊ မ်က္ႏွာဖုံး ပန္းခ်ီ ဘေလာက္ တာ၀န္မ်ား၊ တိုက္တြင္းရိွ စာစီစက္ရိုက္႒ာနမ်ား ကိုႀကည့္ႀကပ္ရသူ ဖိုမင္ေမာင္သန္းက အေထြေထြလုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ ၍ သူ၏လခမွာ တလလွ်င္ ၁၅၀ ေပးထားရပါသည္။ သို႕ေႀကာင့္ အလုပ္တိုက္ဆိုင္ရာ ျပင္ပကိစၥမ်ားကို က်မကိုယ္တိုင္ ေႀကာင့္ၾက ေစခိုင္းရျခင္း မရိွ၍ သက္သာရာ ရပါေတာ့သည္။

ထုိသို႔ တိုင္းျပည္ျပဳ ပံုႏွိပ္တိုက္ ႏွင့္ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး စာအုပ္တိုက္ ကို ဖြင့္လွစ္အုပ္ခ်ဳပ္ စာအုပ္ပါ ေရးသား ထုတ္ေ၀ ရေသာ တာ၀န္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ ေနရေသာအခ်ိန္မွာ က်မ၏ ဘ၀ခရီးေဖာ္ ျဖစ္ေနသူသည္ ပံုႏွိပ္တိုက္ တည္ေထာင္စက လိုအပ္သမွ် ပစၥည္းပစၥယမ်ား ၀ယ္ယူ ခိုင္းေစေပးျခင္း၊ နဂါးနီ တိုက္မွပါလာေသာ သူ၏ တပည့္ မ်ားကို တိုင္းျပည္ျပဳ ပံုႏွိပ္တိုက္တြင္ ေနသားတက် အလုပ္႒ာန အသီးသီးမွာ ေနရာခ်ထား ေပးရုံသာရွိ၍ အလုပ္တိုက္ကို ၾကည့္ရႈျခင္း မရွိဘဲ ၿဗိတိသွ်ဘားမား ရုပ္ရွင္ကုမၸဏီသူေဌး ဦးညြန္႔၏ ဟံသာ၀တီ စာပံုႏိွပ္တိုက္တြင္ တစ္လလွ်င္ လခ-၁၅၀ိႏွင့္ အလုပ္၀င္ လုပ္လိုက္ပါသည္။ က်မက ကိုယ့္ စာပံုႏွိပ္တိုက္ တြင္ တိုးတက္ရာ၊ တိုးတက္ေၾကာင္း ပူးေပါင္း လုပ္ကိုင္ျခင္း မျပဳဘဲ သူတစ္ပါးတိုက္မွာ သြား၍ အလုပ္ လုပ္ရန္ မသင့္ဟုေျပာေသာ္လည္း ဦးညြန္႔ က ေခတၱလာေရာက္ ကူညီပါဆုိ၍ မိတ္ေဆြ ၀တၱရား အတိုင္း သြားေရာက္ ကူညီျခင္းသာ ျဖစ္ပါ သည္။

တာရွည္မလုပ္ပါ၊ ယခု ေလာေလာဆယ္အားျဖင့္ ဟံသာ၀တီဂ်ာနယ္ ကို ထုတ္ေ၀ေပးရန္ တာ၀န္ခံ ထားသည္ ဆိုေသာ အေျဖကို ေပးၿပီးလွ်င္ ဒို႔ရွမ္းျပည္ ဦးအုန္းျမင့္ႏွင့္ အတူ သူေ႒း ဦးညြန္႔၏ ဟံသာ၀တီ ပံုႏွိပ္တိုက္ တြင္ ဟံသာ၀တီဂ်ာနယ္ ကို ထုတ္ေ၀ ေပးေနပါသည္။ သို႔လွ်င္ ကိုယ္က်ိဳး ကိုယ့္စီးပြားကို စိတ္အား ထက္သန္စြာ ဦးစီး ႀကီးၾကပ္ ရမည့္ အခုိက္အခါမွာ ဟံသာ၀တီ ပံုႏွိပ္တိုက္ တြင္ မျဖစ္ စေလာက္ ေသာ လခေငြႏွင့္ ၀င္လုပ္ ကူညီသည္ကိုပင္ သူ႔အား မလိုလားသူ အခ်ိဳ႕က သူတို႔တြင္လည္း တုိင္းျပည္ျပဳ ပံုႏွိပ္တိုက္ တစ္ခုရွိေသာေၾကာင့္ ဟံသာ၀တီ ပံုႏွိပ္တုိက္ႀကီးကို ထိုးအပ္ မထားသင့္ေၾကာင္း ေျခထိုးစကား ေျပာၾကားျခင္း ခံရေသးသည္ သည္အေၾကာင္း ေတြကို ၾကားေသာအခါ သာ၍ပင္ မလုပ္ေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ မၾကာ မၾကာ အလုပ္မွ ထြက္လာရန္ ေျပာ ၾကားမိပါသည္။

တရားက်ဘြယ္ရာသခၤါရေလာက

သို႔လွ်င္ စားပြဲတလံုးႏွင့္ထုိင္ကာ စာေရးလိုက္ စာရင္းအင္း ကိုင္သူ စာေရးမ်ား အလုပ္သိမ္းခ်ိန္မွီ လယ္ဂ်ာ စာအုပ္ ႏွင့္ ၀င္ေငြထြက္ေငြ စာရင္းမ်ား စစ္ေဆးၾကည့္ရႈျခင္းျဖင့္ ေန႔စဥ္ အလုပ္၀တၱရားမ်ား ကို ေဆာင္ရြက္ ခဲ့သည္မွာ တႏွစ္နီးပါး ရွိလာေတာ့မည္။ စာအုပ္တိုက္ လုပ္ငန္းက ေအာင္ျမင္ေန ေသာေၾကာင့္ ပင္ပန္း ရသည္ တို႔ကို ေက်နပ္မိပါသည္။ ေနာက္ထပ္ သည္အေျခအေနထက္ တုိးတက္ ခ်ဲ႕ထြင္ရန္ကိုပါ စိတ္အား ထက္သန္လ်က္ ရွိေနပါသည္။ သို႔ရာတြင္ စစ္ရိပ္၊ စစ္ေရာင္မ်ား မွာ မၿငိမ္းေအးရုံမက ရန္စက နီးကပ္လာၿပီ ျဖစ္၍ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ အစမ္းမီးေမွာင္ခ်ျခင္း၊ ဗံုးခိုက်င္း  အုတ္ဂူကေလးမ်ား တည္ေဆာက္ထားျခင္း၊ စစ္သား အကာ အကြယ္ အေလ့အက်င့္မ်ားကို အစုိးရ ဌာနမ်ားမွ လုပ္ကိုင္ေနၾကၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

က်မ၏ စာအုပ္တိုက္ႏွင့္ တုိင္းျပည္ျပဳ ပံုႏွိပ္တိုက္ လုပ္ငန္း မ်ား ေအာင္ျမင္ေနသည္ဟု ၾကားေသာအခါ မႏၱေလး ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ ဘႀကီး ၀က္မစြတ္ ေမာင္ေမာင္ႀကီးထံမွ အိမ္ကိစၥက ဆက္ရန္ ရွိေသးသည္ ျဖစ္လာ ျပန္ပါ၏။ ၎၏စာဆိုအရ ခ်စ္တီး ကို အႏိုင္ေပးလိုက္ေသာ ရုံးမိန္႔ဒီဂရီ ခ်မွတ္ခ်က္အရ ခ်စ္တီးက အိမ္ကုိ ေလလံပစ္ ေတာ့မည္ျဖစ္၍ အရွက္တကြဲ မျဖစ္ရန္ စသည္တို႔ ျဖစ္၏။ က်မက တဘက္သတ္ ရုံးက အမိန္႔ခ် ၿပီးသား ျဖစ္၍ အေၾကြးရွင္ျဖစ္သူ ဘႀကီးသေဘာအတိုင္း ေရာင္းယူသည္ျဖစ္ေစ၊ ေလလံပစ္ ယူသည္ျဖစ္ေစ၊ ေက်နပ္ ၿပီးသား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘာမွ မေျပာလိုပါဟု စာျပန္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ေနာက္ဆက္တြဲ လာလိုက္ျပန္ေခ်ေသး၏။ ခ်စ္တီးက ဒီဂရီက်ထားေသာ သူ႔ေငြမ်ားကို ရလိုသျဖင့္ ေလလံပစ္ယူမည္ဆိုေသာေၾကာင့္ အရွက္ရမည္စိုးသျဖင့္ သူကဘဲ ေခတၱေငြစိုက္ ေပးထားလိုက္ရသည္။ ထုိေၾကာင့္ သံုးထပ္တိုးႏွင့္ တရား စရိတ္မ်ားပါ က်သင့္သမွ် ထုိေငြမ်ားကို ေပးဆပ္ေစလိုေၾကာင္း စာ လာျပန္ပါသည္။ က်မသည္ မူလကတည္းမွပင္ ခ်စ္တီးကပင္ ဒါးစားခံ အမည္၀င္တပ္ျခင္းသာျဖစ္၍ အထပ္ ထပ္ေငြတိုး ယူမႈ ရုံးတြင္ တရားစြဲ၍ ကုန္က်စရိတ္ပါ အႏိုင္ယူ ရမႈမ်ားကို ဘႀကီးအျဖစ္ႏွင့္ တူမအေပၚတြင္ ထင္ထင္ ေပၚေပၚ ရက္ရက္ စက္စက္ လုပ္လွ်င္ လူကဲ့ရဲ႕ ခံရမည္ စိုးေသာေၾကာင့္ သူႏိုင္ရေသာ ခ်စ္တီး အမည္ႏွင့္ လွည့္ထားေၾကာင္း၊ အိမ္ဂရံႏွင့္တကြ တဘက္သတ္ အႏိုင္ ရထားေသာ ရုံးမိန္႔ပါ သူ႔ထံမွာ ရွိေၾကာင္း တို႔ကို ထုိစဥ္က ရုံးျပင္ကႏၷား၀င္ဆန္႔ သူ အတြင္းသိ ေရွ႕ေနႀကီး ႏွစ္ဦးသံုးဦးထံမွ သတင္း အတိ အက် ရၿပီးသား ျဖစ္ပါသည္။

က်မကလည္း ဇာတ္တူသား စားရက္ေလျခင္းဟု ယူဆမိေစကာမူ ေငြေရးေၾကးေရးဆိုလွ်င္ သူလဲ ဘယ္မွာ အနစ္နာ ခံခ်င္ေပမွာလဲဟု ေျဖရသည္။ ထုိေၾကာင့္ ေလာဘ ေရွ႕ေဆာင္ၿပီး အိမ္ႀကီးတစ္ခု လံုးရေအာင္ ယူလိုသည္ ထင္၍ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ခါမွ ယခုေတာ့ အိမ္ထက္ က်သင့္ေငြမ်ားကို လိုခ်င္ ျပန္သည္ဟုဆိုရာ ေနာက္ဆံုး မွာ က်မက ယခုအခ်ိန္၌ အလုပ္တိုက္ တည္ေထာင္ထားရ၍ စိန္ထည္ လက္၀တ္လက္စား အနည္းငယ္ မွ တပါး ေငြပိုေငြလွ်ံ မရွိေသးေၾကာင္း၊ ေငြပိုရွိလာေသာ အခါ ႀကိဳက္သလို လုပ္ေပးပါမည္ဟု ႏွစ္သိမ့္ရာ ႏွစ္သိမ့္ေၾကာင္း စာျပန္ထားရပါသည္။

ထုိသို႔ အိမ္ကိစၥျပန္လည္း ႏွဴးဆြျခင္းမွာလည္း အျခားအေၾကာင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ ၄၇လမ္းရွိ က်မအိမ္တြင္ ၀င္ေရာက္ တည္းခိုလာၾကျပန္ေသာ ဘႀကီး၏သား၊ ေခၽြးမ၊ သမက္မ်ားႏွင့္ ႀကီးေဒၚ၏ သားမ်ားမွတဆင့္ က်မမွာ ေငြေၾကးေခ်ာင္လည္စြာႏွင့္ အလုပ္တိုက္ ပံုႏွိပ္တိုက္မ်ား ဖြင့္ထားျခင္း၊ ၀င္ေငြကလည္း စီးပြား တိုးတက္စ ျပဳလာၿပီး ေအာ္စတင္ (ဂ) ေမာ္ေတာ္ကား ကေလးေတာင္ စီးေန ၿပီဟု သတင္း ေပးၾက ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အလုပ္တိုက္ ဖြင့္စကလည္း မႏၱေလးသို႔ တစ္ေခါက္ သြားေရာက္မိၾကသည္။

ထုိအခ်ိန္ အခါ က ယခုတိုင္ က်မတစ္သက္ ၌ မေမ့ႏိုင္ေသာ စကားတစ္ခုကို လည္း သတိရလိုက္မိေသး၏။ က်မမိခင္၏ အမျဖစျ္သူ ၀က္မစြတ္ ခင္ခင္ႀကီးေခၚ ႀကီးေတာ္သည္ မ်က္စိေရာဂါ စြဲကပ္ေနသည္ဆို၍ သြားေရာက္ ေမးျမန္းသည္။ က်မကို အနားကပ္မိေအာင္ ဆြဲ ေခၚၿပီး လက္မ်ား၊ နားရြက္မ်ား စမ္းသပ္ ၾကည့္ရႈသည္။ မ်က္စိမျမင္၍ ဒါေတြ စိန္အစစ္ေတြဘဲေနာ္ ဟု ေမးေသာအခါ သူ႔အနီးရွိ ညီမ၀မ္းကြဲေတာ္ ေဒၚခင္ခင္မ်ိဳးက အစစ္မွ ေရမေရာ ပါနီ မေရာဟု ၀င္ေတာလိုက္သည္။

က်မက သူ ဘာအဓိပၸာယ္ႏွင့္ ေမးသည္ကို သတိမျပဳမိဘဲ အိမ္ခန္းထဲတြင္ ၀င္သြားစဥ္ အျပင္မွာ က်န္ရစ္ေသာ (      ) အား တီးတိုးစကားႏွင့္ မွာၾကား ေျပာဆိုလုိက္သည္။ က်ဳပ္တူမ က အင္မတန္ ဆုိးတယ္၊ သည္းညည္း ေတာ္ေတာ္ခံေပါင္းရလိမ့္မည္ဟု ေျပာသည္။ အေျပာ ခံရသူက ဒီအေဒၚႀကီးဟာ ကိုယ့္တူမ ကိုယ္ ဒီလိုေျပာဘုိ႔ မေကာင္းေၾကာင္း ေတြးမိေသာ္လည္း၊ မေျပာအပ္ေၾကာင္း ျပန္မေျပာခဲ့ဘဲ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ဟာ တစ္ေယာက္ဘ၀ တစ္ေယာက္ သိၾကၿပီးပါ၊ ဘယ္ေလာက္ပင္ ဆိုးဆိုး သည္းညည္း ခံႏိုင္ပါတယ္လို႔ ေျဖခဲ့ရပံု ကို ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ျပန္လည္ ေျပာျပ၍ သိရွိရပါသည္။

က်မႏွင့္ က်မ၏ မိခင္ကို ငယ္စဥ္က စၿပီး ႏိုင္ထက္စီးနင္း ျပဳခဲ့ရသည္တို႔ကို မေက်နပ္ႏိုင္ေသးဘဲ မ်က္မျမင္ ဒုကၡိတ ဘ၀ေရာက္ေသာ အခ်ိန္မွာပင္ လင္ခန္း၊ မယားခန္းမွာ ၀င္၍ ေျခထိုးေသြးခြဲ ပစ္ခ်င္ေသာ အရိပ္ လကၡဏာ ကေလးမွာ ထုိအခ်ိန္ကိုက ဇာတိျပလႊတ္လိုက္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ယေန႔အထိ သူ႔သား၊ ေျမး၊ ျမစ္ တို႔မွာ က်မ၏ အရိပ္အာ၀ါသ ေအာက္မွာ လာေရာက္ ခုိလႈံ ေနႏိုင္ ေအာင္ ေခၚယူေထာက္ပံ့ ၾကည့္ရႈ ျပဳစု ထားခဲ့ရာမွ သူ႔ဇာတိမ်ိဳးရိုးမူအရ က်မ၌ ေသေရး၊ ရွင္ေရး တမွ် အေရးႀကီးလွေသာ အခ်ိန္အခါမွာပင္ သူခိုး ဒါးရိုးကမ္း ရန္သူအားေပးဆိုေသာ စကားပံုပမာ က်င့္သံုး ေဆာက္တည္ ေနရွာၾကပါသည္။

ေရးလက္စႏွင့္ ဆက္ေရးရဦးမည္ဆိုလွ်င္ အိမ္ႏွင့္ ေငြတစ္ခုခုကို ပံုေသကားက် ရလိုယူလိုေနေသာ ဘႀကီး ျဖစ္သူ ၀က္မစြတ္ ေမာင္ေမာင္ႀကီးမွာ က်မႏွင့္ အိမ္ကိစၥ စကား အဆက္အစပ္ ျပဳေနဆဲ တြင္ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီးက ၀င္၍ ေမႊလိုက္ေသာအခါ၌ မႏၱေလးတစ္ၿမိဳ႕လံုး ဂ်ပန္၏ မီးေလာင္းဗံုး မ်ား ေအာက္မွာ ျပာပံု အတိ ျဖစ္ရွိသြားေသာေၾကာင့္ ေငြရင္းရွစ္ရာတြင္ အျပန္တရာ ထပ္၍ အတိုး ယူ အပိုင္ သိမ္းထားေသာ က်မ မိခင္၏ အိမ္သာမက သားသၼီးေတြ ၿမိဳင့္ၿမိဳင့္ဆိုင္ဆိုင္ႏွင့္ သူပိုင္ ေနထိုင္ေသာ အိမ္ႀကီးပါ မီးေလာင္စာ အျဖစ္ႏွင့္ ျပာက်သြားျခင္း ခံလိုက္ရရွာပါေတာ့သည္။ သခၤါရေလာကႀကီးသည္ အလြန္ေၾကာက္စရာ ေကာင္းေၾကာင္း စဥ္းစားမိသူတိုင္း တရားက်သြား ဘြယ္ရာ ေကာင္းလွပါသည္။

လူ႔ဘ၀၌ တခဏတေလး လူျဖစ္ရစဥ္ လူတို႔သည္ ေလာဘတရား ႀကီးမား ထူေျပာစြာ ေရွ႕ေဆာင္လ်က္ တရား မဘက္ႏိုင္ေသာ အျပဳအမူတုိ႔ကို မဆင္မျခင္ ျပဳမိမွား ေသာ္လည္း အမွန္တရားႀကီးသည္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္စားကာ ေျဖရွင္းေပးေနပါသည္။ ထုိထက္ပင္ သံသရာ၌ က်င္လည္ရဦးမည္ ျဖစ္ေသာ ဘ၀မ်ားတြင္ ပင္ကိုယ္ စိတ္ဓာတ္အရ ျပဳမူခဲ့ၾကေသာ ကုသိုလ္၊ အကုသိုလ္ အမွား၊ အမွန္ကို သံတရာ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေရာက္ရာ ဘ၀မွ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ် ၍ ေပးျခင္း ခံရတတ္ ေလရာ၊ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား သည္ သံသရာ၀န္ ကို ပို၍ ေၾကာက္လန္႔တတ္ ၾကသည္ဟု ဆိုရိုး စကား အလာ ရွိခဲ့ပါသည္။

ေနာက္ဆံုး ပရိေဒဝမီး ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ငယ်ဘဝများ (၁၆) နှင့် ရွှေစင်ဦၤး မူးသွားခြင်း အပိုင်း (၄)


 
မင်းသမီး မဟုတ်ပါ ရွှေစင်ဦး ပါ
  
ရွှေကျင်နေသော တိုင်းရင်းသားများ  နဲ့ သူတို့ ယာယီ နေသော တဲကလေးများ


ကဲ..ဒီနေ့တော့ မင်းသမီး ဓါတ်ပုံရိုက်ခန်း ရောက်ပါပြီဗျာ...၊ ဖေဖေ တပည့် မြစ်ကြီးနား မြို့က နံမည်ကြီး ဓါတ်ပုံဆရာ ပါဘဲ..၊ ကျောင်းတက်ရင်း နဲ့ ဓါတ်ပုံ ဆိုင် ဖွင့်ထားတာပါ.. တရုပ်လူမျိုးပါဘဲ..၊ ကျနော့် ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် နဲ့ မြစ်ကြီးနားမြို့ ဝန်းကျင်ကို လိုက်လံပြသပြီး ဓါတ်ပုံ တွေလည်း ရိုက်ပေးပါတယ်..၊ နောက်ပြီး သူ့ဆိုင်ကို ခေါ်သွားပြီး ဓါတ်ပုံ ကူးတာတွေ နဲ့ တခြားလုပ်ငန်း တွေကိုလည်း ပြပေးပါတယ်..၊ ကျေးဇူးပါ.. ကျနော် နံမည် မေ့နေတဲ့ အတွက်ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ..။

နောက်ပြီး ဖေဖေက ကျနော့် ကို အဲဒီအခေါက်မှာတော့ အတော်ကို အလိုလိုက်တယ်ဗျ..၊ ခရစ်စမတ် အတွက် တီးကြ မှုတ်ကြတဲ့ စီတာပူ ရွာထဲက တီးဝိုင်းတွေလည်း လိုက်ပြတယ်..၊ ကျနော့် တသက်မှာ ဖေဖေ အဲဒီလို ပွဲခင်းတွေ ဘာတွေ လိုက်ကြည့်တာ ပထမဆုံးမြင်ဘူးတာဘဲ..။ နောက်ပြီး..ဖေဖေ ရတဲ့ အစိုးရ အိမ်တွေမှာ ပထမဆုံး နေဘူးခြင်းဘဲ..၊ ကျနော့် ဖေဖေ အကြောင်းလဲ  နဲနဲလေး ပြောချင်တယ်.. ဖေဖေက တက္ကသိုလ် ဆရာဆိုတော့ ကျနော်က ကျောင်းထဲမှာ အိမ်ရစေချင်တာဗျ.. ၊ ကျောင်းထဲမှာ နေချင်တာပေါ့..၊ တက္ကသိုလ် ဘုန်းနိုင်တို့ နေသွားတဲ့ တိုက်ကြီးတွေ ကြည့်ြ့ပီး ဖေဖေ ကျောင်းထဲမှာ နေချင်တယ်.. အိမ်မရဘူးလားလို့ ငယ်တုန်းက အမြဲမေးပါတယ်..၊ မရဘူးတဲ့..၊ ဖေဖေ မန္တလေး တက္ကသိုလ် မှာ တခါမှ အိမ်မရဘူးပါ ခင်ဗျား..။

ကျနော် လည်း ဘာကြောင့်ဆိုတာ မသိဘူး..၊ နောက်မှ.. မေမေ ပြောပြတာ.. ဖေဖေ အိမ်လျှောက်.. တယ်ဆိုရင် ရမှာပေါ့ .. ဒါပေမဲ့ အမြဲတန်း မန္တလေးမှာ အိမ်ပိုင် ရှိလားဆိုရင်.. ရှိတယ်ဘဲ ဖြေတော့.. ဘောင်မဝင်လို့ အိမ်မရဘူးတဲ့..၊ ဒါပေမဲ့.. အိမ်ပိုင်ဆိုတာ အဖိုး အဖွားပိုင် တာပါ..၊ မရှိဘူးပြောရင်လည်း အပြစ်လွတ်ပါတယ်..၊ သူများတွေလည်း ဒီလိုပြောပြီး အိမ်တလုံးတော့ ယူထားတာဘဲ..၊  ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ ဖေဖေ လိမ်မပြောဘူး..၊ ကျနော် ဖေဖေ ကို မကြိုက်တာတွေ အများကြီးဘဲ.. ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ ရဲ့ မလိမ်တတ်တာ ရယ် မဆဲတတ်တာရယ်ကို တော့ ကျနော် တသက်လုံး လေးစားပါတယ်..၊ မဆဲ တတ်တာလည်း အံသြတယ်.. ကျနော် ဆို ဆဲတတ် သလား မပြောနဲ့ နည်းမျိုးစုံ နဲ့ ဆဲတတ်တယ်.. ရန်ဖြစ်ချင်သူများ သတိထားပါ..။

အဲဒီလိုနဲ့ ကျနော် ဟာ ဖေဖေ နဲ့ နေတာ အတော်ကြာသွားပြီ..၊ ကျနော် ပြန်တော့ မယ်လို့ဖေဖေ ကို ပြောတယ်..၊ အင်းတဲ့ လက်မှတ်ဝယ်ပေးမယ်တဲ့..၊  ဒါပေမဲ့ လက်မှတ် ကရမလာဘူး.. ဒါနဲ့ ကျနော်ဟာ ဖေဖေ နဲ့ ဒုတိယ အကြိမ် ကရိန်နော် ကို သွားပါတယ်..၊ ဖေဖေ ကျောင်းပိတ်တဲ့ ရက် တရက် မှာပါ..၊ တယောက် စက်ဘီး တစီး စီနဲ့ သွားတယ်..၊ ကရိန်နော် ကို ရောက်တော့ ကြည်နူးစရာတွေကို ကြည့်ရင်း ဖေဖေ ကလည်း သူ့ ချစ်ချစ်ကြီးလွမ်းပေါ့..၊ ကျနော် ကလည်း ကျနော့် ချစ်ချစ်ကြီးလွမ်းပေါ့ .. အဲဒီလို အလွမ်းပြိုင်နေရင်း ကျနော် ကဖောက်ချင်လာတယ်..၊ ဖောက်ချင် မှာပေါ့ဗျာ..၊ သူများ ရှေ့ကို တယောက်ပြီး တယောက် ခေါင်ရည်လေး မော့လိုက် ငါးကြော်လေး ကိုက်လိုက်နဲ့ လာလာ သောက်ပြနေကြတာကိုးဗျ..။

ဒါနဲ့ ဖေဖေ နားလေး အသာသွားပြီး ဖေဖေ ရေ ကချင် တွေများ ခေါင်ရေ တွေ သောက်လိုက်ကြတာ..လို့ပြော လိုက်တယ်.. အေးတဲ့ သူတို့ရိုးရာ ကိုးတဲ့..၊ အင်း.. ကချင်ပြည်ရောက်တုန်း သူတို့ ရိုးရာ ကချင်ခေါင်ရေ သောက်ကြည့် ချင်တယ်လို့ ပူစာလိုက်တယ်ဗျ..၊ နှစ်ခါ မပြောရပါဘူးဗျာ ကြည့်ရတာ သူကလည်း သောက်ချင်နေတယ် ထင်တယ်..၊ ဒီလိုနဲ့ သားအဖ နှစ်ယောက် ခေါင်ရေ တပုလင်းစီနဲ့ ငါးကြော် တကောင်စီ နဲ့ ငြိမ့် နေလိုက်ကြတယ်..၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော့် စိတ်ထဲမှာ တပုလင်း ကုန်တာတောင် တအားကြီး မထူးသေး သလိုပါဘဲ..၊ ဒါနဲ့ နောက် တပုလင်း ထပ်ယူပြီး ဖေဖေ ကို တဝက်ပေး ပြီး ထပ်ချ ကြပြန်တယ်..၊ နဲနဲတော့ ရစ်သွားပြီဗျ...။

ဖေဖေ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့လည်း.. အဲဒီအတိုင်းဘဲ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး..၊ အဲဒါနဲ့ ဖေဖေရေ ပြန်စို့ဆိုပြီး.. ပြန်လာကြတယ်ဗျာ.. စက်ဘီးစီးရင်း ဟိုထိုး ဒီထိုး..နဲ့ မူးလိုက်တာ.. လေတိုက်လေ မူးလေ နဲ့  အိမ်တောင် ဘယ်လို ပြန်ရောက်လာလည်း မမှတ်မိတော့ပါဘူး.. ကျနော် တို့ သားအဖနှစ်ယောက် ကိုယ့် အခန်း ကို ကိုယ် ဝင်ပြီး အိပ်လိုက်တာ.. အတော်မှောင်မှကို နိုးလာပါတယ်...အိမ်ရှေ့ တံခါးမကြီး တောင် မပိတ်ဘဲ ကျနော် တို့ အိပ်သွားကြတာဗျ..။

ကဲ.. စာဖတ်သူများ ရေ ဒီတခါ ကျနော့် ရဲ့ သောက်ဖော် သောက်ဖက်ကြီးက ဖေဖေ ဖြစ်နေတဲ့ အတွက် မရစ်လိုက်ရဘူးဗျာ... နောက်များမှ ရွှေစင်ဦး မူးသွားခြင်းရဲ့ အဆက်အဆက် တွေဖတ်လိုက်ရအောင်.. အခု တခါအတွက်တော့ အဆုံးသတ်လိုက်ကြပါစို့ဗျာ..။

စာရေးသူ-ရွှေစင်ဦး

(သြ ကိုကြီးကျောက် ကျောင်းထဲကနေ စီတာပူ ဈေးဆိုရင်တော့ နီးနီးလေးပေါ့.. မြို့ထဲက ဈေးကြီးထိ သွားတာ ဆိုတော့ အဝေးကြီးပါ.. လျှာကိုထွက်ရော.. ဟောဟဲ..ဟောဟဲ..)
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

Tuesday, February 16, 2010

ငယ်ဘဝများ (၁၆) နှင့် ရွှေစင်ဦး မူးသွားခြင်း အပိုင်း (၃)

စီတာပူဈေးထဲ ဟိုကြည့် ဒီကြည့် နဲ့ ပေါ့ ဗျာ.. ဘာအကြွင်းအကျန် တွေများ ရအုန်းမလည်းပေါ့...၊ မတော်လို့ ဟင်းချက်စရာမရှိရင် ဖေဖေ ရဲ့ ငါးကြီး နဲ့ တွေ့သွားမှာလည်း ကြောက်ရသေးတယ်..၊ ဒါနဲ့ ဝက်သား ဆိုင်ရှေ့ရောက်သွားတယ်..၊ ဝက်သားဆိုင်ကလည်း ဝက်ခြေထောက် တချောင်း ရယ် ဆိုင်ရှင် ကချင်ကြီး ရယ်.. ခွေးလေး ငါးကောင် အရိုးကိုက်နေတာရယ် တွေ့တယ်ဗျ..။
ကျနော် လည်း ခွေးတွေ အရိုးကိုက် နေတာတွေ့ မှ အတွေးပေါ်သွားတယ်..၊ ငါ လည်း ဝက်ခြေထောက် ကိုက်ရင် ရသားဟဲ့ ဆိုပြီး.... ဝက်ခြေထောက် ကို ဝက်စတူး ဆိုပြီး ဖေဖေ ကို ညာကျွေးမယ် ဆိုပြီး အကြံလေး နဲ့ ဒီခြေထောက်ကြီးက ဘယ်လောက်လည်း ဆိုတော့ ဈေးက နဲနဲများ နေတယ်ဗျာ.. ကျနော်လည်း ခင်ဗျားဟာ အသား မှ သိပ်မပါတာ ဈေးလျှော့ အုန်းလို့ပြောတော့ မလျှော့နိုင်ဘူးဗျ တဲ့.. အရိုးဈေး အသားဈေး.. မရှိဘူးတဲ့ အားလုံးဈေးတူဘဲတဲ့.. ကျနော် လည်း ကချင် ကြီးက ငါ့တော့ ရိုက်နေပြီ.. ဒါပေမဲ့.. ရွေးစရာ ကလည်း မရှိတော့ ဝယ်မယ်ပြောရတော့တာပေါ့..... ။

အဲဗျာ..ကချင်ကြီးက အကုန်လုံး ချိန်ပြစ်လိုက်တယ်.. ကျနော်က နဲနဲဘဲ ဝယ်မယ် ပြောတော့လည်း မရောင်း ဘူးတဲ့.. အကုန်ဝယ်မှ ရမယ်တဲ့...၊ ဒါနဲ့ မန္တလေးသူ ဒေါ်ရွှေစင်ဦး တော့ ကချင်ကြီး လုပ်သမျှ ခံရတော့ တာဘဲ..၊ ဝက်ခြေထောက်ကြီးကို အသားဈေးလည်း ပေးဝယ်ရသေးတယ်..၊ ပြီးတော့ ကျနော်တို့ သားအဖ ရက်ပေါင်း များစွာ စားမကုန် တာကြီးလည်း ဝယ်ရသေးတယ်...၊ အမလေး ကြောက်ပါပြီ..စီတာပူဈေး ရယ်...။

ဒါနဲ့..ကျနော်လည်း ဝက်ခြေထောက်ကြီးဝယ်လာပြီး ချက်လိုက်တာ တအိုးကြီးရတယ်..၊ ပထမ ရက် တော့ မနက်စာ စားတော့ ဖေဖေ က ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်.. နဲ့ စားတယ်ဗျာ.. ၊ ညနေစာလည်း.. ဒီဝက်ခြေထောက်ကြီးဘဲ နွေးကျွေး တော့ စားတယ် ဘာမှ မပြောဘူး..၊ နောက်နေ့ကြ.. ကျနော်လည်း ဝက်ခြေထောက် ဟင်းတွေကလည်း အများကြီးကျန်သေး..၊ ဈေး ကလည်း မနက် ၄နာရီ ထသွားရမှာ ဆိုတော့ ပျင်းပျင်း နဲ့ ဖေဖေ့ ကို ဝက်ခြေထောက် ဟင်းကို နံမည် တမျိုးပြောင်းကျွေးမယ် ဆိုပြီး စဉ်းစား လိုက်တော့ ဝက်နံတုံ ကိုသွားသတိရတယ်..၊ ဝက်နံတုံ ဆိုတာ သိပ်အေးတဲ့ နေရာတွေမှာ ဝက်ခြေထောက် ကို မနွှေးဘဲ ထားပြီး အအေးခံထားရင် နံတုံ ဖြစ်တာဘဲဟဲ့...ဆိုပြီး.. နောက်နေ့မနက်ကြ ဖေဖေ့ ကို ဝက်ခြေထောက်ဟင်း တွေ မနွေးဘဲ တုံတုံ ဖြစ်နေတာကို... ဖေဖေ အဲဒါ နန်တုံ ဟင်း ဆိုပြီးကျွေးတယ်...၊ 
ဖေဖေ ကလည်းစားတယ်.. ဒါပေမဲ့ ကျနော် ကတော့ အရေးဟဲ့ အကြောင်းဟဲ့ ဆိုရင် ပြေးပေါက်ရအောင် တံခါးပေါက်လေး ကွယ်ပြီး အသာစောင့်ကြည့် နေတယ်...၊ ဒါပေမဲ့ သနားရှာပါတယ်..ဘာမှ မပြောဘဲ စားသွားတဲ့ အပြင်.. ရွှေစင်ဦး တဲ့ နင် ပျင်းနေမှာ ဆိုးလို့ ဓါတ်ပုံ ရိုက်ပြီး ဟိုဒီလျှောက်လည် ရအောင် ငါ့တပည့် ဓါတ်ပုံဆရာလေး ခေါ်ထားတယ်တဲ့.. မနက်ဖြန် ကြ လျှောက်လည် ပြီး ဓါတ်ပုံရိုက်ချီတဲ့....။

ကျနော်လည်း ဖေဖေကအဲဒီလိုပြောတော့ သနားသွားတယ်.. သူခမျာ ငါ့ မဟုတ်သမျှ လုပ်ကျွေး ခံရှာသား ဘဲ.. ဒါပေမဲ့ သူစားနိုင်ပေမဲ့ ငါ မစားနိုင်ဘူး ဆိုပြီး.. ဖေဖေ ရေ ဒီနေ့ မြစ်ကြီးနား ဈေးကြီးဘက်သွားပြီး ဈေးဝယ်မလို့ ဖေဖေ ဘာစားမှာလည်း ဆိုတော့ မှ နင့်ရဲ့ တုံံတုံဟင်း တို့ စတူးဟင်း တို့ မဟုတ်ရင် ပြီးတာဘဲ.. ကြိုက်တာသာချက်..ကြိုက်တာသာချက် ဆိုပြီး ခံစားချက်လေး ပွင့်ထွက်လာပါတယ်..။

အဲဒါနဲ့ ကျနော်လည်း မာဖလာလေး နားရွက်ပါတ်..ဦးထုပ်လေး ဆောင်းပြီး.. စက်ဘီးလေး တစီး နဲ့ မြစ်ကြီးနား ဈေးကို ထွက်လာတယ်ဗျ..၊ စက်ဘီးစီးရတာလည်း မြို့ထဲထိဆိုတော့ နင်းလိုက် ရတာဗျာ.. အဝေးကြီးဘဲ.. ဒါပေမဲ့ လမ်းမှာ ကျနော့် ရဲ့ ဟိုငေး ဒီငေးနဲ့ မြစ်ကြီးနား ရဲ့ အလှ အပတွေကို ခံစားတာတွေ လည်းပါတာေပေါ့..၊ ပျားအုံကြီးတအုံတအုံ ဆန်ကော ဝိုင်းလောက်ကြီး တွေရှိတယ်.. အပင်ကြီးတွေကလည်း အကြီးကြီးတွေ.. အဲဒီအပင်တွေမှာ ပျားအုံ ဆိုက်စုံ ဗျာ.. အများကြီး..၊ နောက်ပြီး လမ်းတွေကလည်း ကတ္တရာလမ်းတွေ.. ဖုံတွေဘာတွေလည်း မရှိဘူး.. သာယာလိုက် တဲ့.... လှလိုက်တဲ့ ကချင်ပြည်နယ် မြို့တော်ပါလားလို့...။

အပိုင်း (၄) ဆက်ရန်
စာရေးသူ-ရွှေစင်ဦး
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ အပိုင္း (၂၁)

ရည္ရြယ္ခ်က္တူ၍ ဘ၀ခရီးေဖၚျပဳျခင္း

နဂါးနီတိုက္၏ အတြင္းေရးကိစၥမ်ားကို က်မက တိတိက်က် မသိရပါ။ သိရမည့္ ေကာ္မတီမ်ား စာရင္းမွာ ပါ၀င္သူမဟုတ္၊ သာမန္ ရွယ္ယာရွင္တစ္ဦးအျဖစ္ ျပင္ပမွ အားေပးလာခဲ့သူ ျဖစ္ပါ သည္။ သို႔ရာတြင္ လူႀကီးပိုင္က သေဘာကြဲလြဲမႈ ျဖစ္ၾကရျခင္း၊ သူက ေစတနာႏွင့္ လုပ္ကိုင္ခဲ့သမွ် အခ်ိဳ႕က အေကာင္း မထင္ေၾကာင္း မန္ေနဂ်ာလာတုိင္း ညည္းတြား ေျပာဆို သည္ကိုသာ နားေထာင္မိ ၍ သိရွိရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

က်မစာအုပ္ အငွားရိုက္စဥ္ အေတာအတြင္းမွာ သံုးေရာင္ျခယ္ မ်က္ႏွာဖံုး ရုိက္ႏိုင္ေသာ ပံုႏွိပ္ စက္တစ္လံုးကို ေရာင္းသူရွိ၍ က်မ၏ေငြႏွင့္ ၀ယ္ယူထားခဲ့ရာ နဂါးနီတိုက္မွာ တစ္လလွ်င္ ၅၀က်ပ္ ႏွင့္ အငွား ရုိက္ပါရေစဆို၍ ေခတၱ ငွားထားသည္။ က်မရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ပံုႏွိပ္တိုက္တခုေထာင္မိ၍ သိရွိရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအေတာအတြင္း အလုပ္ကိစၥ အပိုေတြမ်ားေနသည္တေႀကာင္း၊ ဒဂုန္မဂၢဇင္းတြင္ တိုက္ရွင္ႏွင့္ ယခင္က လူေဟာင္းမ်ား အႀကည့္ႀကပ္ပဲ လူသစ္မ်ားႏွင့္ ႀကည့္ႀကပ္မႈလႊဲထားရာ လူသစ္မ်ားမွာ ဆက္ဆံမႈ မေျပျပစ္ သည္ကလည္း တေႀကာင္းေႀကာင့္၊ လစဥ္ေပးေနက် စာမူမ်ားမေပးျဖစ္ပဲ ရိွခဲ့ရိွ ခဲ့သည္။ သို႕ေႀကာင့္ ကိုယ္ပိုက္ပုံႏွိပ္တိုက္တခုဖြင့္၍ ၀တၳဳရွည္မ်ား ေရးသားထုတ္ေ၀ရန္ သႏၷိ႒ာန္ခ် လိုက္ပါသည္။

သခင္ႏု အမႈးရွိေသာ နဂါးနီစာအုပ္တိုက္မွ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္သူ အမႈေဆာင္လူႀကီးမ်ားမွာ လက္ရိွမန္ေန ဂ်ာအေပၚ မေက်မနပ္ျဖစ္ႀကရာမွ ရက္မ်ားမႀကာမွီ အလုပ္မွ ႏႈတ္ထြက္လိုက္ရသည္။ ၎အခ်ိန္ တြင္ က်မအိမ္သို႕ အလာအေရာက္မ်ားျပီး လူခ်င္းနီးနီးကပ္ကပ္ ေတြ႕ရဖန္မ်ားေသာေႀကာင့္ တေႀကာင္း၊ စာေပ ေလာကႏွင့္ ျပြမ္းတီးႀကသူ စာေပလုပ္ငန္းႏွင့္ စိတ္တူအလုပ္တူ ျဖစ္ႀကသည္ တေႀကာင္၊ စာေပႏွင့္ စပ္ဆိုင္ရာ စီးပြားေရးသေဘာ ကိုက္ညီျခင္းေႀကာင့္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ဘ၀ခရီးေဖၚ အျဖစ္သို႕ ေရာက္ခဲ့ႀက ရေတာ့သည္။

က်မ အသက္အရြယ္ သုံးဆယ္ေက်ာ္တြင္ အိမ္ေထာင္ေရးကို စိတ္မ၀င္စား၀ံ့ပဲ ေနလာသူျဖစ္သည္။ အဆင္ မေျပဘ၀တူက စိတ္ပင္ပန္း ဆင္းရဲမႈသာ တာ၀န္ပို ခဲ့ရဘူးေသာေႀကာင့္ တကိုယ္ေရတကာယ လြတ္လပ္ ေအးခ်မ္းစြာ ေနလာခဲ့သည္မွာ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ လာသျဖင့္ သည္နည္းႏွင့္ ေနရသည္မွာ အခ်မ္းသာဆုံးဟု သုံးသပ္ ဆင္ျခင္ မိသူျဖစ္ပါသည္။

သို႕ရာတြင္ အထက္ေဖာ္ျပပါ အေႀကာင္းေႀကာင္း မ်ားေႀကာင့္ ၎၊ တဖက္ကလည္း သူ၏ ဘ၀ခရီး ၌ မေျပျပစ္မႈ၊ မညီမွ်မႈ စသည္မ်ားကို၎၊ အလုပ္ကိစၥက အဆင္မေျပျဖစ္လာရျခင္း မ်ားကို၎၊ ေသာင္းေျပာင္း ေရာရာေႏွာ၍ စိတ္သေဘာ၀ါသနာတူလ်က္ တဦးေပၚတဦး သက္ညွာစိတ္ျဖစ္ေပၚ ကာ ဘ၀ ခရီး ေဖၚ အျဖစ္ေရာက္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ပုထုဇဥ္သားတို႕၏ ဓမၼတာ ကာမဂုဏ္မႈ တခု ကုိ မူတည္၍ ျဖစ္လာေသာ အိမ္ေထာင္ေရး မဟုတ္၊ အလုပ္တူ ဘ၀တူခ်င္း လက္တြဲ၍ ဘ၀ခရီးကုိ သြားၾကရန္သာ ခုိင္မာေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ေပါင္းဘက္ မိၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။

မ်ားမၾကာမွီ ရန္ကုန္အေရွ႕ပုိင္း ၄၇-လမ္းတြင္ ပုံႏွိပ္တိုက္ဖြင့္ရန္ အိမ္တခုငွါး၍ အေပၚထပ္မွာ လူေနၿပီး ေအာက္ထပ္တြင္ ပုံႏွိပ္အလုပ္တိုက္ႏွင့္ အလုပ္ခန္းထားရန္ အစီအစဥ္ျပဳ ကာ ေျပာင္းေရႊ႕လာခဲ့ၾကပါသည္။ ခဲစာလုံး စာစီခြက္မ်ားႏွင့္ စာပုံႏွိပ္စက္ဆုိင္ရာ အသုံးအေဆာင္ မ်ားကုိ က်မ စုေဆာင္း သုိမွီးထားလာေသာ စာမူေရးခ ဇာတ္ညႊန္းေရးခ ေခၽြးနည္းစာတို႕ႏွင့္ အလုပ္ ခန္းထားရန္ အစီအစဥ္ျပဳကာ ေျပာင္းေရႊ႕ လာခဲ့ၾကပါသည္။ ခဲစာလုံး စာစီခြက္မ်ားႏွင့္ စာပုံႏွိပ္စက္ ဆုိင္ရာ အသုံးအေဆာင္မ်ားကုိ က်မ စုေဆာင္း သုိမွီးထားလာေသာ စာမူေရးခ ဇာတ္ညႊန္းေရးခ ေခၽြးနည္းစာတို႕ႏွင့္ ၀ယ္ယူမ တည္ခဲ့သည္။ စာအုပ္ မ်က္ႏွာဖုံးရုိက္ရန္၀ယ္ထားေသာ နဂါးနီ ပုံႏွိပ္ တိုက္မွာ ငွါးထားသည့္ကာလာရုိက္ စက္ကေလး ကုိလည္း ျပန္ယူလာသည္။

တိုင္းျပည္ျပဳပုံႏွိပ္တိုက္

ပုံႏွိပ္တိုက္ မတည္ ရ၍ ၄င္းရွယ္ယာမ်ားကုိ အလုပ္ထြက္စဥ္က အစားထုိး၍ ေပးဆပ္လိုုိက္ ရၿပီဟု ေျပာေသာေၾကာင့္ သူ၏ ၾကပ္တည္းမႈ အေျခအေနအရ ငဲ့ညွာလုိက္ရပါေတာ့သည္။ ပုံႏွိပ္ တိုက္တခုု အတြက္ ၀ယ္ယူေသာ ပစၥည္းမ်ားျပည့္စုံေသာအခါ စာစီ-စာရုိက္-ဖုိမင္-စာေရး တိုက္ေစ စသျဖင့္ အလုပ္လုပ္မည့္ လူမ်ားမွာလည္း နဂါးနီတိုက္မွ ဆရာအေျပာင္းအလႊဲတြင္ ခင္မင္ရာအလုပ္ သမားအခ်ိဳ႕ပါ က်မ ပုံႏွိပ္တိုက္သုိ႕ကူးေျပာင္းေရာက္လာၾကျခင္းေၾကာင့္ အျပင္အပက အလုပ္ သမားမ်ားကုိ ထပ္မံ မရွာေဖြ ရေတာ့ပါ။

စာပုံႏွိပ္တိုက္၏ အမည္မွာ (တိုင္းျပည္ျပဳပုံႏွိပ္တိုက္) ေပးကာပုံႏွိပ္တိုက္ ဥပေဒအရ ရုံးတြင္ မွတ္ပုံတင္ ရာ၌လည္း ဒဂုန္ခင္ခင္ေလးပုိင္ျဖစ္သည္၊ ပုံႏွိပ္တိုက္ႏွင့္တြဲ၍ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး စာအုပ္ တိုက္မွ စာအုပ္မ်ား ထုတ္ေ၀မည့္ အေၾကာင္းပုံႏွိပ္လုပ္ငန္းပါ အပ္ႏွံဆက္သြယ္ၾကရန္ျမန္မာ့အလင္း သူရိယစေသာ သတင္းစာ မ်ားတြင္ ေၾကျငာလုိက္ပါသည္။ ပုံႏွိပ္တိုက္ဖြင့္လုိက္ၿပီ ဆုိသည့္အခ်ိန္ ကစၿပီး၊ က်မကလည္း ကေလာင္ကုိ ေကာက္ကုိင္ ရေတာ့သည္။ ေရွ႕မ်က္ႏွာစာအခန္းတြင္ အလုပ္ စာပြဲမ်ားထားသည္။ က်မကစာပြဲတလုံး၊ ဖိုမင္ ေမာင္သန္းက စာပြဲတလုံး၊ စာေရးညႊန္႔ေမာင္ေခၚ ေမာင္ပါက စာပြဲတလံုး၊ ေမာင္ဘိုနီေခၚသူငယ္ကေလးက ပါဆယ္ပို႔၊ တိုက္ေစ စသျဖင့္ အေထြေထြ လုပ္ရသူ ျဖစ္သည္။

က်မမွာ ၀တၳဳရွည္မ်ားအတြက္ စာမူကို စာစီသမားမ်ား လက္သို႔ တရြက္ေရးၿပီး ရင္း တရြက္ခ်ေပးရင္းျဖင့္ ေရးသူက ေရးေပး၍ စာစီသူက စီၾကကာ တေန႔တာအလုပ္ကို ေ၀ငွ လုပ္ၾကသည္။ စာမူေကာ္ပီကို စာစီသူ ေတြ မၿပီးမွီ ေရးသူက အေျပးၿပိဳင္သလို အႏိုင္ရေအာင္ ေရးႏိုင္မွသာ က်န္ေသာ တာ၀န္မ်ားကို ၾကည့္ရႈဘို႔ အခ်ိန္ပို ရရွိပါသည္။ က်န္တာ၀န္ဆိုသည္မွာ ေန႔စဥ္ လယ္ဂ်ာႏွင့္ သြင္းထားေသာ ေငြထြက္ ေငြ၀င္ စာရင္းမ်ား၊ နယ္ကိုယ္စားလည္ ၿမိဳ႕ကိုယ္စား လည္တို႔၏ အဆက္အသြယ္ စာရင္းမ်ားကို တေန႔စာ တေန႔စာ ၿပီးျပတ္ေအာင္ စစ္ေဆးရပါသည္။

ထိုအခ်ိန္က နာမည္ရၿပီး စာေရးဆရာတို႔၏ လံုးခ်င္း၀တၳဳမ်ားမွာ ရွစ္ပဲမွ်သာ တန္ဘိုးထားရပါသည္။ ထုိရွစ္ပဲမွာ ယခုသံုးေလးက်ပ္ႏွင့္ညီမွ်ေသာ ေငြတန္ဘိုး ရွိလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ လံုးခ်င္း၀တၳဳ ရွစ္ပဲတန္မ်ား အလြန္ ေရာင္း၍ တြင္က်ယ္ပါသည္။ ထုတ္ေ၀မည့္ ေန႔ရက္ေၾကာ္ျငာပါလာလွ်င္ ရန္ကုန္ ကိုယ္စားလည္ မ်ားသည္ ေငြ႔စကၠဴေတြ ကိုင္ကာ ထုိင္ေစာင့္ၾကပါသည္။ တခါတခါ စာအုပ္ ခ်ဳပ္ရာ ဌာနမွ လံခ်ား ေတြႏွင့္တင္ ယူလာေသာ စာအုပ္အစီးမ်ားကို သူ႔ထက္ငါအလုအယက္ျဖစ္ ေနက်ေသာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ လံခ်ား တစီး မေရာက္လာမွီ အဆင္ေျပေအာင္ မ်ွမ်ွတတ ေ၀ေပး ေနရပါသည္။

က်မမွာ စာေရးရသည္က တဘက္၊ မ်က္ေမွာက္၌ ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ အေထြေထြအလုပ္ကိစၥမ်ား ကို အဆင္ ေျပေအာင္ ျပဳလုပ္ေပးရသည္ကတဘက္၊ တာ၀န္ေတြ သြက္သြက္လ်က္ရွိပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ၀ါသနာ ပါရာ လုပ္ငန္းထဲ၌ တြင္က်ယ္မွဳရသျဖင့္ ပင္ပန္းသည္မထင္ဘဲ စိတ္ထဲမွာေၾကနပ္ ျခင္းရွိပါသည္။ က်မ စာအုပ္တိုက္ မွ ပဌမဦး ဆံုးစထြက္ေသာ ' ဂုဏ္ျမင့္သူ' ေခၚ၀တၱဳမွာ ၃-ၾကိမ္တိုင္ ျပန္လည္ ရိုက္နိွပ္ ေပးရသည္ အထိ စာၾကည့္ပရိသတ္က စြဲလန္းၾကပါသည္။

ဆက္တိုက္ ထုတ္ခဲ႔ ရေသာ လံုးခ်င္းဝတၳဳမ်ား ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္ အပိုင္း (၁၆)

ကၽြန္မတို႔ ကားထြက္လာေသာအခါ သူတစ္ဦးတည္း မတ္တတ္ရပ္၍ လက္ျပရင္းငိုယိုက်န္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မ တုိ႔ျပန္လည္ေတြ႔ရန္မွာ အလားအလာ ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း နွစ္ဦးစလံုးက သိေနၾကပါ သည္။ တဲတစ္တဲ အတြင္း၌ကား သူမ မပစ္ပယ္နိုင္သူ တစ္ဦးက အရက္မူးျပီး အိပ္ေနသည္။ သူ႔အတြက္ သူ႔ဇနီးက မည္မွ် ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔လႊတ္ခဲ့သည္ကို သူသိမည္မဟုတ္။ ဂရုစိုက္လိမ့္မည္လည္း မဟုတ္ပါ။
လမ္းမမ်ား ေပၚတြင္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ားနွင့္ ျပည့္က်ပ္ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။

ေတာင္ၾကီးမွ ၁၂မိုင္ေ၀းေသာ ေရႊေညာင္အထိ လူတန္းၾကီးက ရွိေန၍ ေရာက္မွ ေရာက္ပါေတာ့မလား ထင္ရသည္။
ကၽြန္မတိုိ႔သည္ ေရႊေညာင္ဘူတာတြင္ ပါလာေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ခ်ျပီးကုန္မ်ား အတင္အခ်လုပ္သည့္ ေနရာ၌ စခန္းခ်ၾကသည္။ ကၽြန္မတုိ႔အတြက္ ေနာက္ခရီးကုိ သယ္ေဆာင္ေပးရမည့္ ရထားကို စိတ္ရွည္ ရွည္ထား၍ ေစာင့္ေမ်ွာ္ရပါဦးမည္။ ရံုပိုင္သည္ ကၽြန္မတို႔လူစုအား တြဲနွစ္တြဲေပၚသုိ႔ တင္ေပးျပီး '' ရထားကိုမည္မ်ွေလာက္ ၾကာေအာင္စီးရမည္၊ ရထားသည္ကၽြန္မတို႔သြားလုိရာသို႔ ေရာက္မည္မ ေရာက္မည္ကို သူကတိမေပးနုိင္ေၾကာင္း'' ေျပာပါသည္။

အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပ်က္ကြက္ျပီးေနာက္ ေရႊေညာင္မွ ကေလသို႔ ရထားသည္ ကလင္ကလန္၊ ကလင္ ကလန္ စေသာအသံမ်ားေပးကာ စတင္ထြက္ခြာ ပါေတာ့သည္။ ေမာင္းတံတစ္ခုကို ဆြဲလိုက္တိုင္း ေခါင္းတြဲၾကီး တစ္စစီျဖစ္သြားမည္လားဟု စုိးရိမ္မိပါသည္။ ကေလာတြင္လည္း မုန္းစရာေကာင္းေအာင္ ၾကန္႔ၾကာ ေနျပီးမွ ေခါင္းတြဲကုိ စက္နိွဳး၍ ရပါသည္။ ရထားသည္ဥၾသဆြဲကာ ေတာင္ေအာက္ လြင္ျပင္ဆီ သို႔ခုတ္ေမာင္း သြားပါသည္။

ထိုအခ်ိန္မွာ ဇြန္လျဖစ္၍ မခံမရပ္နိုင္ေအာင္ ပူအိုက္လွပါသည္။ ဘိြဳင္လာမီးအိုးနွင့္ ေပအနည္းငယ္ခန္႔ အကြာတြင္ ထိုင္ေနရသလို ခံစားမိသည္။ မိုးရာသီက်ေ၇ာက္ရန္ နီးကပ္လာသည့္အထိမ္းအမွတ္ပင္ ျဖ်စ္ပါသည္။ ေခါင္းက အံုေနသည္။ မ်က္စိကမႈန္၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနပါသည္။ အပူရွိန္ အဆက္မျပတ္ ဖိစီးႏွိပ္ စက္မႈကို ခံစားေနရပါသည္။

ေရက အလြန္ရွားပါးသျဖင့္ ဂရုတစုိက္ ေခၽြတာရသည္။ လွ်ာမ်ားေပၚမွ နာက်င္မႈကို သက္သာရံု လည္ေခ်ာင္းကို ေရဆြတ္ရံုမွ် ေသာက္ၾကရသည္။ ရထားလမ္း ဇလီဖားတံုးမ်ား အၾကား၌ မီးကို ကပ်ာကယာ ေမႊးၿပီး ထမင္းခ်က္ရသည္။ ဆန္မွာ ကၽြန္မတုိ႕၏ အဓိက စားစရာပင္ျဖစ္သည္။ ေရမရွိ၍ ေရမခ်ိဳးႏုိင္ၾကပါ။ တစ္ကိုယ္လံုး ဖုန္မ်ားျဖင့္ လိမ္းက်ံလ်က္ရွိရာ ထြက္လာေသာ ေခၽြးမ်ား ေျခာက္သြားေသာအခါ ကၽြန္မတုိ႔ ကိုယ္ကို ရႊံနွင့္ မံထားေလသလားဟု ထင္ရသည္။

ေနာက္ေဖး ေနာက္ဖီသြားလိုေသာအခါ ရထားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေပါက္ေနေသာ ေတာထဲသို႔၀င္၍ ကစၥျပီး ရသည္။ ေတာထဲတြင္ကား လူဆိုးဓားျပမ်ားက ပစၥည္းယူျပီး လူသတ္ရန္အသင့္ေစာင့္ဆိုင္း ေနတတ္ ၾကပါသည္။ ကၽြန္မတို႔၏ အသက္ကိုဖက္ရြက္နွင္ထုပ္ျပီး ကိစၥျပီးရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ငါးရက္ခြဲ ၾကာျပီးေနာက္မႏၱေလးၿမိဳ႕သိုိ႔ ေရာက္သြားၾကပါသည္။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါက အလြန္တရာ လွပ ခဲ့ေသာ ၿမိဳ႕ၾကီးသည္ အပ်က္အစီးမ်ားျဖင့္ အထိျပီးေနပါသည္။ အဆက္မျပတ္ ဗံုးၾကဲခံရမွဳေၾကာင့္ အလြန္တရာ ခံညားခဲ့သည့္ အေဆာက္အအံုမ်ားသည္ တစ္စစီျဖစ္ေနေသာ ေက်ာက္ခဲပံုၾကီးအျဖစ္ ဘ၀ ေျပာင္းကာ အရပ္သူအရပ္သားမ်ား၏ သစ္သားမ်ားျဖင့္ေဆာက္ေသာေနအိမ္္မ်ားမွာမူ မီးေလာင္ဗံုး မ်ား ေၾကာင့္ မီးေလာင္ျပင္ၾကီးျဖစ္ေနပါသည္။

ကၽြန္မတို႔သည္ ျပင္ဦးလြင္နွင့္ မိုင္၄၀ ကြာေ၀းေနပါေသးသည္။ လက္ရွိလာခဲ့ေသာ နွႈန္းအတိုင္းဆိုလွ်င္ နွစ္ရက္ ခရီးပင္ ျဖစ္သည္။ ခရီးလမ္း၏ၾကမ္းတမ္းမွဳဒဏ္ကို ကၽြန္မမခံနို္င္သည္ထက္ပင္ ဖခင္ၾကီးနွင့္ ကေလး မ်ားက ပိုဆိုးပါသည္။သူတုိ႔ခမ်ာစိတ္ေရာကိုယ္ပါ ႏြမ္းနယ္ေနၾကရွာသည္။ ေမာ္ေတာ္ကား ငွားရန္ ပိုက္ဆံစုပါသည္။ တကၠစီအရွထြက္ခဲ့၏။ ေအာင္ျမင္ရန္လမ္းစနည္းေသာ္လည္း ၾကိဳးစားၾကည့္ ရပါသည္။

ကၽြန္မဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္က ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရဖူးေသာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ကို မမွတ္မိေတာ့ပါ။ အလြန္တရာလွ ပခဲ့ေသာ ၿမိဳ႕ၾကီးသည္ ပ်က္စီးေနပါသည္။ ျမန္မာဘုုရင္ အဆက္ဆက္မွ နန္းေတာ္ကို ျဗိတိသွ်တို႔က ' 'ဒပ္ဖရင္ခံတပ္' ဟုအမည္ေျပာင္းေခၚခဲ့သည္။ ၁၉၄၀ ခုနွစ္က ခမ္းနားၾကီးက်ယ္စြာ က်င္းပခဲ့ေသာ ဒါဘာ ဆုေပးပြဲ အေဆာက္အအံုမွာ အေကာင္းပကတိ ရွိေနေသးရာ ဂ်ပန္စစ္သားမ်ားနွင့္ ျပည့္က်ပ္ေန တတ္သည့္ လမ္းမ မ်ားတြင္ လူသူရွင္းေနပါသည္။

နွစ္ရာေပါင္း မ်ားစြာ ကပင္ လက္မွဳပညာရွင္မ်ား ထုတ္လုပ္ေသာ ေရႊထီးေငြထီး ဆိုင္မ်ားသည္လည္း တိတ္ဆိတ္္ျပီး လူသူကင္းမဲ့ေနသည္။ ျမန္မာျပည္ အရပ္ရပ္မွ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ဘုရားဖူးမ်ား လည္းေရာက္ မလာနိုင္ၾကေတာ့ပါ။ ေရႊျပာသာဒ္မ်ား ေအာက္၀ယ္စံပယ္ေနၾကေသာ တန္ခိုးၾကီးဘုရား မ်ားတြင္ ဟာလာဟင္းလင္း ျဖစ္ေနသည္။ တရားထို္င္ေနေၾကေသာဘုန္းၤၾကီးနွင့္ သူေတာင္းစား အနည္းငယ္ ကိုသာ ေတြ႔ရသည္။

တစ္ရံတစ္ခါက လူမ်ား၊ ႏြားလွည္းမ်ားျဖင့္၊ ပ်ားပန္းခပ္သြားလာလွဳပ္ရွားေနၾကျပီး ယခုလူသူကင္းရွင္း ေနေသာ လမ္းမ်ားကို တစ္လမ္း၀င္တစ္လမ္းတြက္ ေလွ်ာက္သြားခဲ့ရာ ဖို႔ဒ္ကားစုတစ္စီးနွင့္ သြားတိုးမိ သည္။ ပိုင္ရွင္ျဖစ္သူက ကၽြန္မတို႔ လူစုအားအခေငြေလးဆယ္က်ပ္ျဖင့္ ျပင္ဦးလြင္သို႔ လိုက္ပို႔ရန္ သေဘာတူပါသည္။ ဤမ်ွေလာက္ အဖိုးအခကို ကၽြန္မတို႔မတတ္နို္င္ပါ။သို႔ေသာ္လည္း ကားနွင့္ မသြား လွ်င္ရထားနွင့္ သြားရ ေတာ့မည္။ ရထားနွင့္ဆိုလ်ွင္ ခရီးလမ္းဆံုးေရာက္ေသာအခါ အသက္နွင့္ ကိုယ္ အိုးစားကြဲဖို႔သာရွိပါသည္။

ေဟာလီး၀ုဒ္ရုပ္ရွင္မွ ရိုက္ထုတ္ေသာ ရယ္စရာ ဇာတ္ကားထဲမွျမင္ကြင္းနွင့္ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြ ကားစီး လာရပံုက တူေနေသးေတာ့သည္။ကားေခါင္းပိုင္းတြင္ ၾကက္နွင့္ ဘဲေတြကတကြီကြီ တေကာ္ေကာ္ ေအာ္လာသည္။ ေခြးမ်ားက ေခါင္းမ်ားကို ကားျပင္ထုတ္၍ ေဟာင္လာၾကသည္။ကားထဲမ်ားက ကၽြႏု္ပ္တို႔ တစ္ေတြမွာ ငါးပိသိပ္ ငါးခ်ဥ္သိပ္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ကေလးမ်ာက က်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ လိုက္လာခဲ့ရသျဖင့္ မေက်နပ္ဘဲ ဆူပူေအာ္ဟစ္ ငိုေၾကြးလာၾကသည္။

ဤမွ်ေသးငယ္ေသာ ေမာ္ေတာ္ကားထဲသို႔ ျဖစ္နို္င္လိမ့္မည္ဟုမထင္ရေသာ သူမ်ားအား ၀င္ဆံ့ေအာင္ တင္နိ္င္သည္ကို မွတ္တမ္းတင္သူသာ ေတြ႔ျမင္သြားပါလ်ွင္ ဂရင္းနက္(စ္)၏ စံခ်ိန္တင္စာအုပ္၌ မွတ္တမ္း ၀င္နိုင္ပါသည္။ ထိုခရီးသည္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ အသက္မသာ ျဖစ္ရေသာ္လည္း အင္ဂ်င္စက္ နွင့္ကားဘီးမ်ား ရွိေန သျဖင့္ လိုရာခရီးကုိေတာ့ ပို႔ေဆာင္ေပးနိုင္ပါသည္။

ေလယာဥ္ပ်ံမ်ားလာေရာက္ ဗံုးၾကဲေနစဥ္မွာပင္ ကၽြန္မတို႔သည္ ျပင္ဦးလြင္သို႔ ေရာက္သြားခဲ့သည္။ ကိုဒါ မေပးလိုက္ေသာ လိပ္စာအတိုင္း သစ္ေတာလမ္းထဲတြင္ ရွိသည့္ အိမ္သို႔သြားပါသည္။စားပြဲကုလား ထို္င္ နွင့္ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂ မရွိသည္မွအပ ေနေပ်ာ္ေသာ ဘန္ဂလုိတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ ခ်စ္စရာေကာင္းျပီး သပ္သပ္ ရပ္ရပ္ ပန္းျခံတစ္ခုလည္း ရွိပါသည္။ ေဖေဖ ကို ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ေနရာခ်ေပးသည္။

ကားေမာင္းသမားသည္ ကၽြန္မ၏အေျခအေနကို ၾကည့္ျပီးစိုးရိ္မ္ေေနပါသည္။ သယ္စရာပစၥည္း မ်ားကုိ အိမ္တြင္း သို႔ ကူညီသြင္းေပးခဲ့သည္။ ေဘာက္ဆူးခ်သည္ကိုပင္ လက္မခံပါ။
မတ္တတ္ရပ္၍ ရေသာအခါ ဤအိမ္သို႔ကိုဒါမ ၾကိဳတင္ပို႔ေပးထားေသာ စားစရာမ်ားထဲမွ အခ်ဳိ႕ကို ယူ၍ခ်က္ျပဳတ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္အေဖာ္မပါ တစ္ေယာက္တည္း စားရမည္အထဲတြင္ ရင္ကပါျပည့္ေနသျဖင့္ မစားျဖစ္ေတာ့ေပ။ သို႔ျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ လွဲခ်လိုက္ရာ ခ်က္ခ်င္းအိပ္ေပ်ာ္ သြားခဲ့သည္။

ေနာက္တစ္ေန႔မနတ္တြင္ အရပ္ရပ္အေျခအေနကို သံုးသပ္ၾကည့္ ပါသည္။ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရာ၌ ယာဥ္တစ္ခု ကို အသံုးမျပဳလွ်င္ အျဖစ္ဟူ၍ ပထမဦးဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ ကၽြန္မသည္ ၿမိဳ႕ထဲသို႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ့ျပီး ဖြင္ထားေသာ ဆိုင္အခ်ဳိ႕ကို ၀င္ၾကည့္သည္။ စက္ဘီးတစ္စီး ေထာာင္ထား သည္ကိုေတြ႔ရ၍ ေငြ ၅၀ နွင့္ ၀ယ္လာ ခဲ့သည္။

ကၽြန္မတို႔ေနရေသာ အိမ္သည္ ကၽြန္မအတြက္ ေခတၱယာယီအားျဖင့္ နိဗၺာန္ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ရက္ သတၱပတ္ၾကာေသာအခါ ကိုဒါမ ရုတ္တရက္ ေပါက္လာျပီး ' ဂ်ဳိင္းဗီးလ္' ဟုထူးထူးဆန္း ဆန္းမွည့္ ေခၚထား ေသာ ဘန္ဂလိုသို႔ ေျပာင္းေရႊ႔ရန္ေျပာပါသည္။ ယင္းအိမ္၏မူလပိုင္ရွင္မွာ မစၥတာ ဂ်ယ္လီကို ျဖစ္ပါသညါ။ အလြန္ လွပေသာ အိမ္ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂ မရွိေၾကာင္း ေတြ႔ရျပန္သည္။

အိပ္ရာကုတင္မ်ား၊ စားပြဲမ်ား၊ ကုလားထို္င္မ်ားကို ရွာေဖြနိုင္ခဲ့ေသာ္ ဤအိမ္တြင္စိတ္လက္ခ်မ္းသာ စြာ ေနနိုင္ လိမ့္မည္ ဟူ၍ အိပ္ခန္းမ်ားကုိလုိက္လံ စစ္ေဆးၾကည့္ရင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါသည္။ အိမ္ေထာင္ ပရိ ေဘာဂမ်ား ကို ရွာေဖြရန္ခတ္ခဲပါမည္။ ယင္းထက္ေတြ႕ရွိသည့္ပစၥည္းမ်ားကို အိမ္သို႔ သယ္လာ ရသည္က ပိုမိုခက္ခဲပါမည္။ သို႔ေသာအေျဖကို မေမွ်ာ္လင့္ေသာနည္းလမ္းျဖင့္ ရရွိပါသည္။
 
တစ္ေန႔ေသာ နံနက္ခင္း၌ အိမ္နားတြင္ရွိေသာ သစ္ေတာထဲသို႔ဟင္းသီး ဟင္းရြက္နွင့္သစ္သီးေရာင္း သူတစ္ဦးတေလ ေတြ႔ရနိုးေမွ်ာ္ကိုးျပီးလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခဲ႔ရာ အဘိုးၾကီးတစ္ဦးသည္ ထင္းမ်ားကို လိုက္လံ စုေဆာင္း၍ အစည္းမ်ားစည္းကာ လက္တြနး္လွာ္းတစ္စီးေပၚသို႔ တင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရပါ သည္။

ကၽြန္မက '' သူ၏လွည္းကုိငွားလွ်င္ ရပါမည္ေလာ'' ဟုေမးၾကည့္ရာ '' သူ႔အလုပ္မ်ားျပီးစီးပါက ငွားပါမည္၊ တစ္ရက္ လွ်င္နွစ္က်ပ္ေပးရန္'' ေျပာပါသည္။
ေနာက္ရက္သတၱတတ္ပတ္လံုး အိမ္တစ္္အိမ္ခ်င္းသို႔ လိုက္လံျပီးပန္ကန္ခြက္ေယာက္၊ မီးဖိုေဆာင္ သံုး အိုးခြက္ နွင့္ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ား ပါမက်န္ စုေဆာင္းသယ္ယူလာခဲ့သျဖင့္ ဂ်ဳိင္းဗီးလ္မွာ တျဖည္းျဖည္း က်က္သေရမဂၤလာရွိလာခဲ့ပါသည္။

ေငြေၾကးခ်မ္းသာေသာ သူမ်ားအပန္းေျဖရာ ေတာင္ေပၚစခန္းၿမိဳ႔ျဖစ္ျပီး အစိုးရေႏြရာသီၿမိဳ႕ေတာ္ လည္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂမ်ားမွာ ပိုလွ်ံေနပါသည္။ ၿမိဳ႔သူၿမိဳ႕သားအမ်ားအျပား မွာသူတို႔အိမ္မ်ားကို ေသာ့ခတ္ျပီးထြက္ေျပးသြားသျဖင့္ အိမ္အခ်ဳိ႕မွာ ေဖာက္ထြင္းလုယက္ျခင္း ခံထားၾက ရသည္။

ဤအိမ္မ်ားမွာ ပစၥည္းမ်ားကိုငွားယူရ ျခင္းအတြက္ ကၽြန္မသည္ထူးထူးျခာျခား စိတ္မေကာင္းျခင္ မျဖစ္မိပါ။ ယင္းပစၥည္းမ်ားကုိ အမွန္လည္းလုိအပ္ေနပါသည္။ ကၽြန္မယူမသံုးလွ်င္လည္း အလဟႆ ျဖစ္ေနၾကပါမည္။ စြန္႔ပစ္ ထားေသာ ပီယာနိုတစ္ခုကို ေတြ႔ေသာအခါ မိမိကိုယ္ကုိမလံုသလို၊ လြန္ကဲ လာျပီလိုလုိ ခံစားရသည္။တန္ဖိုးၾကီးသည့္ ဇိမ္ခံပစၥည္း တစ္ခုကို သိမ္းယူရန္မွာ ကၽြန္မတြင္ရွိေသာ အသိဉာဏ္နွင့္ အပ္စပ္မည္မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ္ကိုဒါမက ကၽြန္မယံုမွားသံသယ ျဖစ္ေနသည္ကို ေခ်ဖ်က္ပစ္ရံုမက ယူရမည္ ဟုပင္ တိုက္တြန္းေနပါေသးသည္။ လွည္းေပၚသို႔ ပီယာနို ကို သူကို္ယ္တိုင္ ကူညီ တင္ေပးခဲ့ပါသည္။

ျမန္မာနိုင္ငံအတြင္းသို႔ ဂ်ပန္စစ္တပ္မ်ား ၀င္လာျပီးမွစိတ္ခ်မ္းသာမွဳနွင့္ ေအးေဆးျငိမ္သက္မွဳကို ပထမ အၾကိမ္ စတင္ခံစားလာရပါသည္။ ကၽြန္မအေနနွင့္ အေျခတက်ျဖစ္သြားခဲ့ပါသည္။
ရက္သတၱပတ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္လြန္ခဲ့ျပီးေနာက္ ကၽြန္မသည္လက္မွတ္ရ သူနာျပဳဆရာမတစ္ဦး ျဖစ္ေၾကာင္းသတင္းမ်ား ျပန္႔သြားခဲ့ပါသည္။ ၿမိဳ႕ေပၚနွင့္ ရြာနီးခ်ဴပ္စပ္မွ လူနာမ်ားေဆးကုသခံယူရန္ ကၽြန္မ ထံသို႔ေရာက္လာၾကသည္။ ရြာသူရြာသားမ်ားက ေငြေၾကး အခက္အခဲရွိသျဖင့္ ေဆးကုခ မေပးနိုင္ပါဟု ေျပာလာၾကသည္။ ေငြအစားဂ်ဳံနွင့္ ဆန္မ်ားၾကက္ဥမ်ားကို ေပးၾကပါသည္။ ကၽြန္မ၏စ္ိတ္ၾကိဳက္ပင္ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ အကယ္၍ေငြေပးခဲ့ေသာ္ အစာအစာမ်ားကို ေမွာင္ခို ေစ်းမွအဆမတန္ေပးျပီး ၀ယ္ရ မည္ျဖစ္သျဖင့္ ရေသာေငြနွင့္ ကာမိမည္မဟုတ္ပါ။

ကၽြန္မေဆးကုသေပးရေသာ ေနရာမ်ားမွာ တစ္စထက္တစ္စ က်ယ္၀န္းလာသည္ျဖစ္၍ အစိုးရ အသိ အမွတ္မျပဳေသာခရိုင္ သူနာျပဳဆရာၾကီးျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေက်းရြာမ်ားးနွင့္ လူနာမ်ား စုေပါင္း ေနၾကေသာ ေနရာမ်ားသို႔ မွန္မွန္သြားေရာက္ရသည္။ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္သည္အထိ ငွက္ဖ်ား၊ ၀မ္းကိုက္၊ အာဟာရ ခ်ဳိ႕တဲ့၍ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အနာစိမ္းမ်ား၊ က်ည္ဆန္ အစအနမွန္၍ ဒဏ္ရာမ်ားကို လွည့္လည္ ကုသ ေပးရသည္။

ကၽြန္မတို႔၏ မ်ားျပားလာေသာ အုပ္စုထဲမွစိတ္ဓာတ္က်ျပီး နာမက်န္းျုဖစ္သူမ်ားကိုလည္း ကုသေပးရပါေသးသည္။
စားေဆး၊ ထိုးေဆးမ်ားရွာေဖြရသည္မွာ ကၽြန္မအတြက္ အလြန္ၾကီးေလးေသာ ျပႆနာတစ္ရပ္ ျဖစ္သည္။ တိုင္းရင္းသူ အမ်ဳိးသမီးၾကီးမ်ားက ရာစုနွစ္ေပါင္းစြာက ေဖာ္စပ္လာေသာ ေဆးပင္၊ သစ္ဥ၊ သစ္ျမစ္၊ မာေသာ အေခါက္မ်ားပါသည့္ ေဆးေဖာ္နည္းမ်ားကိုေပးရာ အခ်ဳိ႕ေသာေရာဂါမ်ားကို ထိေရာက္စြာ ကုသ နိုင္ခဲ့ပါသည္။

အခ်ဳိ႕ေသာေရာဂါမ်ားကိုမူ ေခတ္မီေဆးမ်ား တိုက္ေကၽြးမွသာကုသ၍ရပါသည္။ ယင္ေရာဂါမ်ားအ တြက္သင့္ေလ်ာ္ေသာ ေဆးရွာရသည္မွာ အလြန္႔အလြန္ ခက္ခဲလွပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ စစ္တပ္မွ တိရစာၦန္ ေေဆးကု ဆရာ၀န္ခိုးထုတ္လာေသာ ေဆးမ်ားရရွိ၍ ေတာ္ေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္သူ၏ ေဆးလည္း ၾကာရွည္ခံ သည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အလြန္တရာကံေကာင္းလြန္း၍သာ ဤေဆးကိုရရွိ ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္မ၏ေခြးမ်ားအနက္ ေခြးမေလးတစ္ေကာင္ သားေပါက္ေနသည္။ တိရစာၦန္ဆရာ၀န္သည္ တစ္ေန႔တြင္ ျမင္းစီး၍ အိမ္ေရွ႕မွျဖတ္အသြားျမင္ေတြ႕သြားသည္။သူကကၽြန္မကို'ေခြးတစ္ေကာင္ ေရာင္းပါ'' ဟုေျပာေလ ရာ ကၽြန္မက ေခြးပါးစပ္တစ္ေပါက္ ေလ်ာ့နည္းသြားမည္ကို ၀မ္းသာေန၍ အလကား ေပးလိုက္ သည္။ သူကေက်းဇူးဆပ္သည့္အေနျဖင့္ ထုိုးေဆးမ်ား၊စားေဆးမ်ားကုိ မၾကာ ခဏ လာေရာက္ ေပးေလ့ရွိသည္။ သူျမင္းစီးသြားသည့္ အခါတိုင္းေခြးကေလးကို ျမင္းကုန္းနွီးေရွ႕ တြင္တင္ျပီးစီးေလ့ရွိသည္။

ေဆးနွင့္ ပတ္သက္ေသာ ကိရိယာပစၥည္းမ်ားနွင့္ ေဆး၀ါးမ်ားကို ရနိုင္ေသာအခါ ' လုိအပ္ျခင္းသည္ တီထြင္ျခင္း ၏ မိခင္ျဖစ္သည္' ဟူေသာစကားပံုသည္ မွန္ကန္လွေၾကင္း ေဆာလ်င္စြာေတြ႔ရပါသည္။
တစ္ေန႔တြင္ကၽြန္မသည္ ကေလးေမြးေပးာမွ စက္ဘီးစီးျပီး အျပန္ေစ်းအနီးတြင္ အသက္ ၆ နွစ္ အရြယ္ရွိ မြတ္စလင္ မေလးတစ္ဦးအား ဂ်ပန္စစ္ကားက တုိက္သြားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ကားနွင့္ တိုက္မိရာမွ မိန္းကေလး သည္ အေပၚသို႔ ေျမာက္တက္သြားျပီး ကားေရွ႕ေဘာနက္ေပၚသို႔ က်လာခဲ့သည္။ ကားေမာင္းသူ ဂ်ပန္ က ဘာမ်ွ မျဖစ္သလို ကားကိုရပ္ပင္မေပးေခ်။

ကၽြန္မသည္ စက္ဘီးေပၚမွ ဆင္းျပီးကေလးမေလးထံသို႔ အေျပးအလႊားသြားခဲ့သည္။ ကေလးမေလး၏ လက္ေမာင္း နွစ္ေနရာတြင္ အရုိးသြင္သြင္က်ဳိးသြားသည္ကို အေသးစိတ္ စစ္ေဆးၾကည့္ရန္ပင္ မလိုဘဲ အလြယ္ တကူ ပင္ ေတြ႔ရပါသည္။

သူမ၏ဖခင္သည္ ကၽြန္မအားတစ္ခုခု လုပ္ေပးပါရန္ စိတ္ထိခိုက္စြာျဖင့္ ေတာင္းပန္ေနပါသည္။ ကၽြန္မအေနျဖင့္ မည္သို႔ကုသေပးရမည္ကို ေကာင္းစြာသိရွိျငားလညး္ ပစၥည္းကိရိယာရွိမွ ကု၍ရမည့္ကိစၥ ျဖစ္နပါသည္။ အရုိးမ်ားကို ကၽြန္မျပန္ဆက္ေပး၍ ရပါသည္။ သို႔ေသာ္က်ပ္စည္း ရန္အတြက္ ပလာစတာနွင့္ အံုထားမွျဖစ္ပါမည္။
ထိုအခ်ိန္မွာပင္ လမ္းေဘးရွိ ျခေတာင္ပို႔ၾကီး တစ္ခုကို ကၽြန္မလွမ္းျမင္လုိက္ပါသည္။

'' ကၽြန္မကိုအ၀တ္္စ နည္းနည္းေပးပါ'' ဟုေတာင္းလိုက္၏။
စိတ္ဓာတ္က်ေနေသာ ဖခင္သည္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနေသာ ယုန္တစ္ေကာင္အလား ေျပးထြက္သြား သည္။ ေဘးမွရပ္ၾကည့္ေနေသာ သူမ်ားအားေတာင္ပို႔မွ အႏူးညံ့ဆံုး၊အမွဳန္႔ဆံုး ေျမလက္တစ္ဆုပ္စာယူေပး ၾကပါရန္ ခိုင္းပါသည္။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

Monday, February 15, 2010

ငယ်ဘဝများ (၁၆) နှင့် ရွှေစင်ဦၤး မူးသွားခြင်း အပိုင်း (၂)

တနေ့ တနေ့ ရေးစရာ တွေက ကုန် မကုန် နိုင်ဘူး ဆိုပြီး... စဉ်းစားမိပေမဲ့ .. ရေးစရာ လေး စဉ်းစားမိတော့ မရေးးဘဲမနေနိုင်...၊ ကျနော် ကွမ်းမူး တဲ့ အကြောင်းရေးတော့ ကျနော် နဲ့ ဘဝတူတွေ တော်တော်များ တာ တွေ့ရတယ်.. မူး တဲ့ ထဲတော့ ကွမ်းမူးတာ တော်တော်ဆိုးတော့ အားလုံးက မှတ်မိနေကြတာပေါ့..။

ကဲ နောက် တမူးလေး ဆက်လိုက်ကြရအောင်....၊ comment ထဲမှာ ခေါင်ရည်မူးတာ တွေ့လိုက်ရလို့ ကျနော် လည်း ကျနော် ခေါင်ရည် မူးတာလေး ပြန်သတိရ လာတယ်ဗျ...။

ကျနော့် ဖေဖေ မြစ်ကြီးနား ကို ဒုတိယ အကြိမ် ပြောင်းရတယ်..၊ မေမေ နဲ့ အတူပြောင်းသွားကြတာပေါ့..၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ကြ မေမေ က ပျင်းလာလို့ မန္တလေး ပြန်လိုက် မြစ်ကြီးနား သွားလိုက် တလှည့်စီ လုပ်နေတယ်..၊ မေမေ မန္တလေး နေတဲ့ အလှည့်ကြရင်.. ဖေဖေ နဲ့ တယောက် လိုက်နေ ပေးရတယ်..၊ ဘယ်သူမှတော့ မလိုက်ချင်ဘူးဗျ.. ပျင်းစရာကောင်းလွန်းလို့.. ပြီးတော့.. ဖေဖေ လည်း ကြောက်ကြ တာကိုး...။

ဒါပေမဲ့.. အဖေ ဆိုတော့ လည်း သနားလို့ တလှည့်စီနေပေးရတာပေါ့..၊ ပထမ အကြိမ် အလှည့်ကြတာက ကျနော့် ညီမ အငယ်ဆုံး သူက အဲဒီတုန်းက ၆ တန်းလား ၇ တန်းလား မသိဘူး ရောက်နေပြီ.. ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ ကို ထမင်းတော့ ကောင်းကောင်းချက်ကျွေး တတ်နေပြီ.. ပြီးတော့ တအိမ်လုံး ဘယ်သူမှ မလိုက်ချင်တော့.. သူ့ကိုတွန်းပို့ လေး ပို့လိုက်ကြတာ..၊ သူ ကလည်း အမြဲတန်း စပ်စပ်စုစု နဲ့ ဆိုတော့ ပါသွားရောဗျာ...၊ ဒါပေမဲ့ သူကလည်း တောင်းဆိုမှု့ လေးနဲ့ မောင်လေး လိုက်မှ သူ လိုက်မယ်ပေါ့..၊ သူ့မောင်လေး ကလည်း ကြည့် အုန်း .. အဲဒီတုန်းက ၂တန်းလား ရှိသေး.. ငယ်ငယ်လေး... ဒါပေမဲ့ ဖေဖေ ကလည်း သူတယောက်ထဲ ဆိုတော့.. လိုက်သမျှ.. သူ့အတွက် အမြတ်ဆိုပြီး.. အတင်းခေါ်တယ်..၊ မေမေက သူ့သားလေး ကြ မထည့်ချင်ဘူး.. ဒါပေမဲ့ ညီမ မလိုက်ရင် သူ့ဘက်လှည့်လာမှာ ကြောက်တော့ ထည့် လိုက်ရတယ်..၊ သူ့ တို့ ၂ယောက် အလှည့် တလလောက်နေပြီးတော့ ပြန်ရောက်လာတယ်ဗျ.....။

ညီမ က မြစ်ကြီးနား မှာ သူ နဲ့ မောင်လေး နဲ့ လည် ခဲ့တဲ့ အကြောင်းတွေနဲ့ သူတို့ ၂ယောက်နဲ့  ငါးကြီး တကောင်နဲ့ ဇာတ်လမ်းပြောပြတယ်...၊ မရောက်ဘူး တဲ့ နေရာတွေလည်တာတော့ ထားလိုက်ပါတော့ဗျာ..၊ ငါးကြီး အကြောင်းပြောရအောင်...ကျနော် တို့ ဖေဖေ က မြစ်ကြီးနား တက္ကသိုလ် ဝန်းထဲက ယောက်ကျားလေး အဆောင်ထဲမှာ တထပ်တိုက်ပုလေး မှာ နေရတယ်ဗျ..၊ ရောက် တဲ့ နေ့က ညီမ တို့ ၂ယောက် ကို အိမ်မှာ ထားခဲ့ပြီး.. ဖေဖေ က သူသွားချင်ရာတွေ လျှောက်သွားတယ်တဲ့..၊ ညနေကြတော့ လက်ထဲ မှာ ငါးကြီး တကောင် ဆွဲပြီး ပြန်လာတယ်တဲ့.. ငါးကြီး ကလည်း အကြီးကြီး.. ပြီးတော့ ညီမကို ကဲ ငါးဟင်းချက် ထားလိုက် တော့လို့ ပြောပြီး ပြန်ထွက်သွားတယ်တဲ့...။

အမှန်တော့ဗျာ.. ညီမက သူ့ ကိုချက်ပြုတ်ကျွေးမယ် ဆိုတော့ သူက ဟင်းစားရှာလာတဲ့ သဘောပေါ့ ..ငါး ကြီး ဝယ်ချလာတာ...၊ ကျနော့် တို့ မန္တလေး မှာ ငါးဟင်းချက်တယ်ဆိုတာ .. ဈေးက အစိတ်သားဆို အစိတ်သား အချိန်နဲ့ ဝယ်ပြီး အားလုံး တုံးတစ် ခိုင်းပြီးမှ အိမ်ရောက်တော့ ရေဆေးချက်ရုံဘဲ.. ကျနော် ဆို  အသား၊ ငါး ကိုယ်ဘာသာ ချက်ရင် ဘယ်တော့ မှ အဲဒီဟင်းနဲ့ ထမင်း မစားဘူး၊ နောက်ပြီး အဲဒီအသား အေးစက်စက် ကြီးတွေ ကိုမကိုင်ရဲဘူး.. ဟင်းချက်ရင်၊ ရေဆေး ရင် ဇွန်းနဲ့ မွှေပြီးမှ ဆေးတာ.၊ ဆား ဆနွင်း နယ်ရင် လည်း အဲဒီလိုဘဲ ဇွန်းနဲ့ ဘဲနှယ်တာ..၊ ငါး ကိုတော့ စားလို့ရသေးတယ် ဝက်သား တို့ ဘာတို့ဆို စားမရတော့ဘူး..။

ညီမ အဖြစ်ကြတော့ သူနဲ့ မောင်လေး နဲ့ အဲဒီ ငါးကြီး ကို ဘယ်လို လုပ်ရမှန်း မသိတာနဲ့ တစိမ့်စိမ့် ထိုင်ပြီး ကြည့် နေတယ်တဲ့..၊ ကြည့် ရင်းနဲ့ ငါးကြီးကလည်း နဲတာကြီး မဟုတ်တော့ သူ့စိတ်ထဲ မှာ ကြောက် ကြောက်လာပြီး.. ငါးကြီးများ လှုတ်လာ လားလို့..  ထင်ပြီး ... မောင်လေး ရေ ငါးကြီး က လှုတ်များ နေလားဆိုတော့.. မောင်လေး ကလည်း ဟုတ်တယ်ထင်တယ်..ဆိုပြီး..၊ နှစ်ယောက်သား ကြောက်လာ တာနဲ့ အိမ်ရှေ့ပြေးထွက်ပြီး ငါးကြီး ပစ်ထားခဲ့ ပါလေရော...တဲ့ဗျာ..၊ ပြီးတော့ အိမ်ထဲလည်း ပြန်မဝင်ရဲတော့ အိမ်ပေါက်ဝမှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေကြသတဲ့......၊ လာပါပြီ... ကျနော့် ဖေဖေ .. သူကတော့ စိတ်ကူးယဉ် ပြန်လာမှာပေါ့.. ငါးဟင်း များ စားရမလား.. ငါးကြော် များ စားရမလား..ဆိုပြီး..၊ ငါးဟင်း တော့ မစားရဘူး.. အိမ်ပေါက်ဝမှာ ငုတ်တုတ်လေး ထိုင်ပြီး တရှုံရှုံ ငိုနေတဲ့ မောင်နှမ ၂ ယောက် နဲ့ မန္တလေး ပြန့်ပို့တော့ ဆိုတဲ့ စကားလေး ကြားလိုက်ရတော့.. ကျနော့် ဖေဖေ ခမျာ ဘယ်လောက် အမောဆို့ သွားမလည်း..သား သမီးများ မလိမ္မာတာ...အဟဲ..။

သူ တို့ အလှည့် ပြီးသွားတော့ လာပါပြီ.. ကျနော့် အလှည့်.. ကျနော် ကတော့ တောင်းဆိုမှု့တွေ တသီကြီး နဲ့ လိုက်တယ်ဗျ..၊ ပထမဆုံး အချက်က ငါးကြီးဝယ်မပေးဘို့ပေါ့.. ဒုတိယ က ၂ပတ်အပြင်ပို မနေဘူးပေါ့.. (နေ လို့ လည်း မရဘူး လေ.. နောက်က ချစ်ချစ်ကြီးက တန်းလန်း တန်းလန်း..နဲ့ မြန်မြန် ပြန်မလာရင် တော့ လိုက်လာမှာဘဲ..အဟင့်..ဟင့် တဲ့....) ဒါနဲ့ ကျနော်လည်း မြစ်ကြီးနား ပါသွားပါလေရော.. မှတ်မှတ်ရရ ကျနော့် တသက်မှာ အဲဒီ မြစ်ကြီးနား အသွားအပြန် ၂ခါဘဲ လေယဉ် စီးဘူးတယ်..၊ အသွားစီးတုန်းကတော့ လေယဉ် ပြတင်းပေါက် ကနေ တိမ်တွေ့ကြည့် .. အောက်ကိုလှမ်း ကြည့်တယ်... ၊ တခါကြည့်လည်း ဒီတောင် ဒီ မြစ်ကြီး (ဧရာဝတီ) ဆိုတော့ ကျနော့် စိတ်ထဲမှာ လေယဉ်ကြီးက ရပ်များနေလေသလား.. ၊ ဘယ်ပါဆင်ဂျာ များစောင့်နေပါလိမ့်...၊  ငါတော့ လေယဉ်ပျက်ကြရင် ချစ်ချစ်ကြီးနဲ့ ခွဲရတော့ မှာဘဲ ၊ ဆိုပြီး ကြောက်လိုက် တာဗျာ.. ။

မြစ်ကြီးနား ရောက်သွားတော့.. ကျနော့် ဖေဖေက နဲနဲတော့ လျှော့သွားတယ်ဗျ.. ရွှေစင်ဦး နင် ထမင်းမချက် ချင်ရင် ငါတို့ ဦးမခေါ (ကချင်ကြီး ဆိုင်) ဆိုင် သွားစားမယ်လေတဲ့..၊ ကျနော်လည်း နေလို့ ရတုန်း နေထားအုန်းမှ ဆိုပြီး ဆိုင်သွားစားကြတယ်ဗျ...ကျနော်က.. ထမင်းပေါင်းစားတာ ဝက်စတူး ဟင်းရည်တွေ ဆမ်းပြီး အသားတွေကလည်း နူးအိနေတော့ စားလို့  တော်တော်အရသာ ရှိတယ်..။

နောက်တနေ့တော့ စပါပြီ စီတာပူဈေး လေးနဲ့ ကျနော်နဲ့..၊ ဖေဖေက စီတာပူ ဈေး ရှိတဲ့ နေရာ လမ်းညွှန် ပြတယ် ...အဲဒီမှာ ဝယ်ချက်ပေါ့တဲ့.. ကျနော်လည်း ပထမ တရက်က မနက် ၇ နာရီလောက် ထ ပြီး ရှိုး တွေ ဘာတွေ ထုတ်ပြီး (ကချင် ထီးလေးများ အပိုဆု ရမလားလို့) ဈေးသွားတယ်ဗျ..၊ ဈေးရောက်တော့ ခွေးတွေ နဲ့ ကျနော်နဲ့ဘဲ ရှိတယ်..၊ အဲဒါနဲ့ စုံစမ်းကြည့်တော့ ဒီအချိန်ဆို ဈေးကွဲပြီတဲ့..၊ ကျနော် လည်း အတော် စိတ်ညစ် သွားတယ်...၊ ဒီအချိန် ဈေးကွဲတော့ ဘယ်အချိန်များ ဈေးရောင်းကြလည်းပေါ့... မနက် ၄ နာရီလောက် မီးခွက်ထွန်း ရောင်းကြတာဆိုဘဲ... အမယ်လေး နှိုတ်စက်ပါ့ စီတာပူ ရယ်.. ဒီဇင်ဘာ လ ရေခဲအောင် အေးနေတဲ့ အချိန်ကြီး မနက် ၄ နာရီ ဈေးဝယ်ထွက်ရရင်တော့ သေပါပြီပေါ့.. နှိုတ်စက်ပါ့ ..ဖေဖေ ရေပေါ့..။

အပိုင်း (၃) ဆက်ရန်
စာရေးသူ-ရွှေစင်ဦး
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>