နိဗ္ဗါန်သွား တောလား (၂)

 ဒီဓမ္မာရုံကြီး ထဲမှာ တရားထိုင်ရပါတယ်

ဆွမ်းစားကျောင်း မှာ အလုပ်ပေး တရားနာ ရတာက ကက်ဆက် နဲ့ပါ... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အသံ ကြည်ကြည် လင်လင် မကြားရတာ ရယ်... ပဆစ်တုပ် ပြီး ကြာကြာ  မထိုင်တတ် တဲ့ အတွက် ခဏခဏ ပြောင်းထိုင် နေရတာ ရယ်  နဲ့ ဘာမှန်း ကို သိပ်မသိလိုက်ပါဘူး ......။

ကျနော် ရိပ်သာ သွားမယ် ဆိုတော့ ချစ်ညီမ နဲ့ ချစ်ချစ်ကြီး ကို အရင်မေးပါတယ်ဗျာ... ဘာစာတွေဖတ်သွား ရမလည်း.. ဆိုတော့ ဘာမှ ဖတ်မသွားနဲ့ တဲ့ ကိုယ်တွေ့ က အကောင်းဆုံး ဆိုတာနဲ့ အလုပ်ပေး တရားလေး တောင် ကြိုတင် နာမသွားလိုက်ရ ဖတ်မသွားလိုက်ရပါဘူး ... အခုတော့ ကြားတချက် မကြားတချက် ဝါးတား ဝါးတား ဖြစ်နေတဲ့ အတွက် နောင်လာ နောက်သားများ အလုပ်ပေး တရား ကို ကိုယ့်အိမ် မှာ အေးအေး ဆေးဆေး ကြိုတင် နာသွားခဲ့ရင် ပိုပြီး အကျိုးရှိမယ်ထင်ပါတယ်.... ။

တနာရီခွဲလောက် ကြာတော့ တရားနာတာ ပြီးသွားပါတယ်.. ဝမ်းသာအားရ နဲ့ အဆောင် ကို ပြန်ခဲ့ကြ ပါတယ်... တရားနာ အပြီးမှာ ဓမ္မာရုံပေါ် တက်ပြီး တရားဆက်မှတ် နေရင်လည်း ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အဖို့တော့ အလုပ်ပေး တရားနဲ့ဘဲ ရောင့်ရဲတင်းတိမ် ပြီး အဆောင်ပြန် နားနေပါတယ်....။

ကျနော် တို့ ယောဂီ လေးယောက်စလုံး မနက်စာ ထမင်းစားချိန် က နေ့လည် ၂နာရီ လောက် မှာ ဖြစ်နေတဲ့ အတွက် ... ရိပ်သာမှာလည်း အလုပ်ပေး တရားအမှီ ဝင်ရမှာ ဖြစ်တဲ့ အတွက် ညနေစာ ကိုတော့ လက်လွှတ် လိုက် ရပါတယ်... တသက်လုံး စားလာတဲ့ ထမင်း တနပ် မစား ရတော့ ဘာဖြစ်လည်း ဆိုပြီး ဆာတာ ကို ဆာတယ် လို့ ဘဲ မှတ်နေရင်း ကျနော့် အဖိုး ရဲ့ ကိုယ့်တွေ့ တရားထိုင်ခဲ့တာလေး ကို ပြန်သတိရ နေ ပါတယ်...။

ကျနော့် မေမေ ရဲ့ ဖေဖေ ပါ... စိတ်ကောင်းရှိပြီး ပျော်ပျော် နေတတ်ပေမဲ့ ဘာဝနာ ကိုတော့ သေချာ အားထုတ် မသွားပါဘူး..၊ တနေ့တော့ သူ့ ယောက်ဖ အကြီး ကလာပြီး မင်းတို့ တရားထိုင်တာ အကျင့် ဖြစ် သွားအောင် ဆိုပြီး ထိုင်ပုံ ထိုင်နည်း လေး ပြောပြီး သူက ရှေ့ကထိုင် ပြီး နောက်က အဖိုး တို့ ကို ထိုင် ခိုင်းပါတယ်... ကျနော့် အဖိုး ကလည်း ထိုင်ဘူးထိုင်စ ကလည်း မရှိ တရားဖြုတ်ချင်တာလည်း သူ့ယောက်ဖ က ရှေ့က မဖြုတ်တော့ စိတ်ညစ်ညစ် နဲ့ တနာရီလောက် တရားထိုင် လိုက်ရပါတယ်တဲ့...။

အဲဒါနဲ့ တရားဖြုတ်ပြီး တဲ့ အချိန်မှာ သူ့ယောက်ဖ က ဝမ်းသာအားရ နဲ့ တရားစစ် ပါတယ်.. မင်း တရားထိုင် နေတုန်း ဘာမြင်လည်း ..ဘာပေါ်လည်း ဆိုတော့ နေ့လည် လဘက်ရည် သောက်ချိန် ကျော်သွားလို့ ဗိုက်ဆာ နေတဲ့ အဖိုး က လည်း ပေါင်မုံ့ မီးကင် ထောပတ်သုတ် လေး နဲ့ လဘက်ရည် ကျကျလေး မြင်ပါတယ် လို့ ပြောလိုက် တယ်တဲ့... ။

သူ့ယောက်ဖ က အလေးအနက် ထားလုပ်နေတာဆိုတော့ စိတ်ဆိုးပြီး ပြန် သွားပါတယ်..... အမှန်တော့ အဖိုး ကလည်း သူ တကယ်မြင်တာ ပြောတာပါ.. အခု ရွှေစင်ဦး ကတော့ တရားမထိုင် ရသေးခင်မှာဘဲ ... စားကောင်း သောက်ဖွယ် အားလုံး ကို တန်းစီ ပြီး မြင်ယောင် နေတဲ့ အတွက် အဖိုး ထက် သာတယ် လို့ ပြောလို့ရပါတယ်...။

အလုပ်ပေး တရား က ဘာမှန်းသိပ်မသိလိုက်ပေမဲ့... မနက်ခင်း ကိုယ်တွေ့ တရားလုပ်ရမှာ ဆိုတော့ စည်းကမ်း ချက် များကို ပြန်ဖတ်မိပါတယ်... မနက် ၃နာရီခွဲ ခေါင်းလောင်းထိုးရင် အိပ်ယာထပြီး ဓမ္မာရုံ ကို လေးနာရီထက် နောက်မကျ စေဘဲ သွားရမယ်လို့ ပါ ပါတယ်... မနက်စောစော ထ ရမှာ ဖြစ်တဲ့ အတွက်... အားလုံး ကို စောစောအိပ် ဖို့ သတိပေးပြီး အိပ်ယာဝင်ဖို့ ကျိုးစားပါတယ်..။

ယောဂီ လေး ပါး စလုံး က မနက်မလင်း ခင် ကြုံ တွေ့ ရမဲ့ အတွေ့အကြုံ အသစ် အတွက် ရင်ခုံ နေတာရယ်  မစားလိုက်ရတဲ့ ထမင်း တနပ် ကို လွမ်းမော နေတာ ရယ် နဲ့ တော်တော် နဲ့ အိပ်မပျော်ကြပါဘူး... ရွှေစင်ဦး ကတော့ ချစ်ညီမ ပြောတဲ့ အာရုံဆွမ်းကို တမ်းတ မျှော်လင့် နေပါတယ်... နို့စိမ်းခေါက်ဆွဲ လေးလား... ကိုယ် သိပ်ကြိုက်တဲ့ မုံဟင်းခါးလေး ကို ဘူးသီးကြော် လေး နဲ့ များ စားရမလား.. ပဲထပ်တရာ ပူပူလေး လား... ကော်ဖီ ရော ပါပါ့ မလား... အင်း မကောင်းပါဘူး တရားထိုင်ဘို့ မစဉ်းစားဘဲ အာရုံဆွမ်းကို ဘဲ အာရုံ ရောက်နေတဲ့ ကိုယ် ကို ကိုယ့် တောင် ရှက်မိပါရဲ့....။

ဒီလိုနဲ့ တညပြီးသွားပါတယ်... မနက်မှာ တော့ အိပ်ယာ က အစောဆုံး နိုးပါတယ်... အသက်အငယ်ဆုံး ဖြစ် တာ ရယ် (ကြွားတာ မဟုတ်ပါ) ကျနော့် ရဲ့ ကောင်းတဲ့ အကျင့် တခုရယ်ကြောင့်ပါ... ကျနော် စိတ်ထဲမှာ နိုး စေချင်တဲ့ အချိန် ကို နှိုးစက် မလိုဘဲ နိုးတတ်လို့ ဖြစ်ပါတယ်... ၊ သုံး နာရီခွဲ ခေါင်းလောင်းတီးမယ် ပြောပေမဲ့ ကိုယ် ဟာ အပ္ပကိစ္စောစ (နဲပါးသော ကိစ္စ) ရှိသူ မဟုတ်တဲ့ အတွက် အစောဆုံး ထပြီး ကိစ္စ အားလုံး ကို ကျန် ယောဂီ များ အသုံး မပြုခင် စိတ်အေး လက်အေး နဲ့  ပြီးစီးအောင် လုပ်ထားပါတယ်...။

ခဏနေတော့ ခေါင်းလောင်း ထိုးပြီး အားလုံး ဘဲ နိုးလာကြပါတယ်... ယောဂီလေးပါး အတွက် ပထမဆုံး တရား ထိုင် ဘို့  ခြေလှမ်းသစ် များဟာ တက်ကြွ လွန်းလှပါတယ်....။

သွားလာရာ ၌  
(က) မည်သည့် အခါမှ နှစ်ယောက်ယှဉ် ၍ မသွားရ၊ ရှေ့နောက် စဉ် လျက် တဦး နှင့် တဦး မထိစေဘဲ သွားလာ ရမည်။

(ခ) ရေးကြီးသုတ်ပြာ မသွားရ၊ မြန်မြန်မသွားရ၊ ဖြည်းဖြည်း ရှုမှတ်မှု မလွတ်စေဘဲ သွားလာရမည်။

(ဂ) ယောဂီ နှင့် မလျော်သော ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ကြည့်လျှက် သွားလာခြင်း မရှိစေရ၊ ရှေ့ ၌ လေးတောင် ခန့်မျှ မျက်လွှာ ချကြည့်လျက် ရှုမှတ်မှု မလွတ်စေဘဲ သွားလာရမည်။

 ဆွမ်းချက်ကျောင်း လှေကား အတက်လေး မှာ 

ဓါတ်ဘူး လေး ထားခဲ့ရပါတယ်

ဓမ္မရုံ ကို သွားရင်း နဲ့ ကိုယ်ယူ လာတဲ့ ဓါတ်ဘူး လေးကို ဆွမ်းချက်ကျောင်း မှာ ဝင်ထားရပါသေးတယ်ဗျာ... ဆွမ်းစားပြီး ကိုယ့် အဆောင်မှာ ကော်ဖီလေးဘာလေး သောက်ရအောင်ပါ... လေးနာရီ မထိုးခင်ဘဲ အားလုံး ဓမ္မာရုံ ကို ရောက်ပါတယ်.... ။

တရားထိုင် ဖျာလေး ကို နောက်ဆုံး တန်း မှာ ခင်း ... ဆိုဖာဖုံ ထူထူလေး အပေါ်ကတင် ကိုယ် ယူလာတဲ့ အခင်းလေး အပေါ်ဆုံး က ထပ်ပြီးတော့... တရား ထိုင် ခြင်ထောင်လေး ထောင်ရပါတယ်... ဒီနေရာမှာ တော့ ရွှေမန္တလေး ထက် အများကြီး သာသွားပါပြီ ... နွေခေါင်ခေါင် မှာတောင် အနွေးထည်လေး ဝတ်ထား ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တကယ် တရားထိုင် မယ်ဆိုတော့ စိတ်များ အိုက်မလား ဆိုပြီး အလုပ်မရှိ အလုပ်ရှာပြီး အနွေးထည် လေး ကို ဘဝမှာ အသေသပ် ဆုံး နဲ့ အကြာဆုံး ခေါက်ပြီး မှ အနားမှာ တင်ထား ပါတယ်...။

ကဲ.. စပါပြီဗျာ... 

အလုပ်ပေး တရား ကို သေချာ မနာလိုက်ရပေမဲ့... ဘုန်းကြီး အဖိုး (ဖေဖေ ရဲ့ ဖေဖေ ပါ) ရဲ့ အချစ်ဆုံး မြေးအကြီး ဆုံး ဆိုတော့ ဂလောက်တော့ ရပါတယ်ပေါ့လေ... သေချာ စထိုင်ပါတယ်... မထိုင်ခင် ကိုယ် ပတ် ထားတဲ့ နာရီလေး ကို ရှေ့မှာ ချွတ်ချပြီး အချိန်မှတ် ထားလိုက်ပါတယ်... တော်ကြာ စံချိန်ကျော် သွားရင် မသိလိုက် မှာ စိုးလို့ပါ.... ။

ကျနော် သမာဓိ စတင် ထူထောင် တာက နှာသီးဖျား မှာ သတိလေး ကပ်ပြီး ဝင်လေ ထွက်လေ နဲ့ ဖြစ် ပါတယ်... နူးညံသိမ့်မွေ့ တဲ့ အတွက် သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး လုပ်ရပါတယ်... မဟာစည် ဆရာတော် ဘုရားကြီး ကတော့ စစခြင်း ဆိုရင် ထင်ရှားတဲ့ ဝမ်းဗိုက် ကို ရှုခိုင်း ပါတယ်.. ပိန်လိုက် ဖောင်းလိုက် ပေါ့ ... ကိုယ် သန်ရာ သန်ရာ နဲ့ စလို့ ရပါတယ်..။

သမာဓိ ထူထောင် တဲ့ အချိန်မှာ စိတ်ပျံ့လွင့်မှု့ နည်း ပါတယ်.... ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ ဟိုနားက ယား သလိုလို... ဒီနားက ပုရွက်ဆိတ် တကောင် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေသလိုလို နဲ့ တော်တော် အနေရ ခက်လာ ပါတယ်... အင်း ယားရင် ယားတယ် လို့ မှတ်ဆိုပြီး ဘယ်လိုများ ယားနေသလည်း ဆိုတာ သေချာ လေ့လာ အကဲခတ်ပါတယ်... အင်း ယား တာက တနေရာထဲ မဟုတ်ပါလား.... အယားဆုံး နေရာလေး ကို  စူးစိုက်ပြီး ယားနေတာ ကို သေချာ အာရုံခံပြီး ကြည့်ပါတယ်... ခဏနေတော့ ယားတာပျောက်သွားပါတယ်... ဘယ်အချိန် က ပျောက်သွားလိုက်မှန်း ကို မသိ လိုက်ပါဘူး... ယားတာကို သည်းခံနိုင် တဲ့ အတွက် ဝမ်းသာ တဲ့ ပီတိဖြစ်ရပြန်တယ်... ဒီ ပီတိ ကလည်း သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး.... နှာသီးဖျား ကို အာရုံပြန်ပို့ ရပြန် ပါတယ်... ။

နာကြင် တဲ့ ဝေဒနာတွေ စပါပြီဗျာ... ညာဘက်ခြေထောက် ထိပ်ပိုင်းက စပြီး ခြေသလုံး တလျှောက် ကျင်တက် လာပြီး မခံမရပ်နိုင်တဲ့ ဝေဒနာ ခံစားရပါတယ်... ခါးထိ နာတာကျင်တာ တက်လာပါတယ်.... ကြားဖြတ် ပြော ရရင် .... ကျနော် က တသက်လုံး ရောဂါ ဝေဒနာ ကြီးကြီးမားမား မဖြစ်ဘူးပါ... ဖျားတာ ... ခေါင်းကိုက် တာမျိုး ဆိုတာတောင် လက်ချိုးရေရ လောက်အောင် နည်း ပါတယ်...   ဒီလို ဝေဒနာမျိုး ကို ခံရတော့ စိတ်ထဲမှာ ကျနော် ကြားဘူးတဲ့  အချက်တချက် ကို သွားသတိရပါတယ်... မြတ်စွာဘုရား က ဒီလောက် ကြမ်းတမ်း ခက်ခဲ တဲ့ တရား ကို ပေးပါ့မလား ဆိုတာပါဘဲ.. အဲဒီ မဟုတ်တဲ့ သံသယ တချက် သွား ဝင် လိုက်တာ နဲ့ တရားထိုင်တာ ကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်ပါတယ်...။

နာရီ လေးကို ဖြတ်ခနဲ့ တချက် အကြည့်ရောက်သွားပါတယ်... နာရီဝက်တိတိ ပါဘဲ... ဆက်ထိုင် လို စိတ် လည်း မရှိတော့ တဲ့ အတွက် ရယ် မေ့ပျောက်ထားတဲ့ အာရုံဆွမ်း က ပြန်လာ ချော့မြူတာရယ် နဲ့ အင်း စင်္ကြန် လျှောက်ရင်း နဲ့ဘဲ အာရုံဆွမ်း ကို စောင့်တော့မယ်... (အမှန်တော့ စင်္ကြန် တလှည့် လျှောက်အုန်း မယ် ဖြစ်ရမှာပါ) ဆိုပြီး.... ဘယ်လှန်းတယ် ညာလှန်းတယ် ဆိုတဲ့ ပထမ စင်္ကြန်လက်ချာ အတိုင်း မှန်ကန် အောင် လျှောက်ရပါတယ်... ။

 ဒါ ကစင်္ကြန် လျှောက် တဲ့ နေရာပါ 

အပြင်ရော အတွင်းမှာပါ လျှောက်လို့ ရပါတယ်

အာရုံ ထဲမှာ ဘယ် ခေတ်က စစ်သားတွေလည်း တော့ မသိ .... ဘယ် ညာ မှန်အောင် မသိတဲ့ အတွက် ဘယ် ဘက်မှာ ကောက်ရိုးချည် ညာဘက်မှာ မြက်ခြောက် ချည် ပြီး ကောက်ရိုးခြေထောက် မြက်ခြေထောက် လို့ ဘယ် ညာ အစား ဆို ရသတဲ့... ကျနော် လည်း လျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်း ဘယ်ညာ လွဲ လွဲ သွားလို့ ကောက်ရိုး နဲ့ မြက်ခြောက် ရှာရမလားလို့ တောင် စဉ်းစားမိပါသေးတယ်... အမှန် ကတော့ ဝမ်းဗိုက် က အချက် ပေးလို့ အာရုံဆွမ်း ထဲ မှာ ကပ်ညိသွားတဲ့ အာရုံကြောင့် စိတ်တွေ ရောက်ရက်ခတ် တာပါ..။

မကြာမှီမှာ ဘဲ အာရုံဆွမ်း အတွက် အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံကြားရပါတယ်... တော်တော်ပျော်သွားပါတယ် ... ကဲ ဘာလေးများ စားရပါ့မလည်း ... ပထမဆုံး အာရုံဆွမ်း က ကျနော် အကြိုက် ဆုံး ... ဆန်ပြုတ် ပါတဲ့ ဗျာ.... ကြက်သားဖတ် များများ ပူပူနွေးနွေး နဲ့ တရုပ်နံနံများတောင် ပါလိုက်ပါသေးတယ်... အီကြာကွေး ကိုက်ပြီး သား တွေလည်း တပန်းကန်ကြီး ချပေး ပါတယ်... လိုက်ပွဲ များကလည်း အရံသင့် ပါ...။

ဆံပြုတ်ပူပူလေး သောက်ပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ မုန့် နဲ့ ကော်ဖီ တိုက်ပါတယ်.. ရိပ်သာ ဘက်ကတော့ လိုလေးသေး မရှိပါဘူး... ယောဂီ ဘက်ကတော့ ....................... ။

ဌာန စည်းမျဉ်း၅ အရ 

သွားလာလှုတ်ရှား ပြုမူမှု မှန်သမျှ ကို ရှုမှတ်မှု မလွတ်စေဘဲ ပြုလုပ်ရမည် လို့ ပါ ပါတယ်... ချစ်ညီမ စကား အရ တချို့ ယောဂီ များ အမှတ် နဲ့ စားရင် တစ်နာရီလောက်တောင် ကြာသတဲ့... အင်း ကျနော် ကတော့ အမှတ် နဲ့ မစားနိုင်ခဲ့ပါ... တတ်နိုင် သမျှ လှုတ်ရှားမှု့ အားလုံး ကို ဖြေးလေးစွာ (အိန္ဒြေ ကြီး စွာ) နဲ့ တော့ စား သောက်ခဲ့ ပါတယ်... တခါ တခါ အိန္ဒြေ ကြီး လွန်း ခဲ့လို့ ဝ တယ်လို့တောင် မထင်ခဲ့ ရ ပါဘူး (ဝမ်းနည်း  စွာနဲ့ ပြောရခြင်းပါ)...။

ဆွမ်းစားပြီးတဲ့ အခါမှာတော့ ဓမ္မာရုံ ထဲ ပြန်သွားပြီး ဘုရားရှစ်ခိုး တရားနာ ရပါတယ်... ပြီးရင် ကိုယ့် တရားထိုင် တဲ့ နေရာဝန်းကျင်လေး ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရပါတယ်... အားလုံး တက်ညီလက်ညီ လုပ် ကြ ပါတယ်... ရွှေစင်ဦး လေး ကတော့ တံပျက်စီး လည်း မဦးနိုင်.. ဘုရားပန်း ကပ် တဲ့ အနားလေး လည်း တိုး မရ နိုင်တော့ တန်ရာတန်ရာ အိမ်သာဆေးတဲ့ နားသွားရပါတယ်.. ။

ဒါလည်း သဘောလောက်ဘဲ လုပ်နိုင် ခဲ့ ပါတယ်... မတိုးနိုင်ခဲ့ပါဘူး... တော်လိုက်တဲ့ ယောဂီများပါဘဲ... အိမ်သာ ထဲ စီးတဲ့ ဖိနပ် ကစပြီး ပြောင်နေအောင် တိုက်ချွတ် ဆေးထား ကြပါတယ်... ဓမ္မရုံ မှာ အိမ်သာနေရာ သုံး ခန်း .. တခန်းမှာ အိမ်သာ လေးလုံး လား မသိရှိပါတယ်... အနံ တစက် မှ မရှိအောင် တိုက်ချွတ်ဆေးကြော ထား တဲ့ အတွက် ဒီ နေရာ ကနေ သာဓု ထပ်ခေါ်ချင် ပါသေး တယ်.....။

ပထမ နေ့ မှာတော့ ကျနော်တို့ ယောဂီ အသစ်များ စံကျောင်း မှာ သွားပြီး အလုပ်ပေးတရား ကို ဘဲ ဗွီစီဒီ နဲ့ သေချာ ကြည့်ရပါတယ်.. ထိုင်ပုံထိုင်နည်း စင်္ကြန်လျှောက်ပုံလျှောက်နည်း အသေးစိတ် ပြတဲ့ အတွက် အင်မတန် အကျိုးရှိပါတယ်... ။

အဲဒီက အပြန် ၉နာရီ ထိ တရားပြန် ထိုင် ရပါတယ် ... ရွှေစင်ဦး လေး တရားဖြုတ် လိုက်တဲ့ အချိန်ကတော့  နာရီ နဲ့ ချိန်ကိုက် ထားတဲ့ အတိုင်းပါဘဲ... အပြောင်းအလဲ မရှိ နာရီဝက်ထက် တစက္ကန့် လေးတောင် မစွန်းပါဘူး... အင်မတန် သစ္စာရှိပါတယ်... နဲနဲလေး ပြင်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်ရင် ရပေမဲ့ အထိုင်တရားဖြုတ်ပြီး စင်္ကြန် ဘဲ ထလျှောက် ခဲ့ပါတယ်... စင်္ကြန်လျှောက် တာ ကလည်း တနာရီ နီးပါးလောက်ဘဲ ရပါတယ်... နောက်ပြီး စင်္ကြန် လျှောက်တာ ဟာ ကျနော့် အတွက် တော့ စိတ်အင်မတန်ပျံ့ လွင့််ပါတယ်.... တခါပြန်ထိုင် ရပါတယ် ... နာရီဝက် ပါဘဲ... ဝေဒနာ ကို မကျော်ခဲ့ နိုင်ပါဘူး....။

ကိုးနာရီ ထိုးတဲ့ အချိန်မှာ တော့ အဆောင်မှာပြန်ပြီး နားနိုင်ပါတယ်... ရေလေး ဘာလေးချိုး အဝတ်လေး ဘာလေး လျှော်ဘို့ပါဘဲ.... ဆယ်နာရီခွဲ မှာ နေ့ဆွမ်းစားဘို့ ဓမ္မာရုံ ကို ပြန်ရပါတယ်... နေ့ဆွမ်း ကလည်း အင်မတန် ပြည့်စုံ ပါတယ်.. အသား ငါး ပုဇွန် ဟင်းသုံး ခွက် လောက်နဲ့ ဟင်းရည် အကြော်အလှော် လည်း ပါ ပါတယ်... မိုးထိအောင်စည် (မန္တလေး ) မှာ ကျနော် မထိုင်ဖြစ်တဲ့ အကြောင်းတခုက ငါးတမျိုးထဲ ကို ကျွေး တာလည်း ပါပါတယ်.. ကျနော် က ငါးကို တခါတလေ ကလွဲပြီး မစား ပါဘူး... ဒီရိပ်သာ မှာတော့ အားလုံး အစုံ ကျွေး ပါတယ်.. ကိုယ်စားချင်ရာစားနိုင်ပါတယ်... ဆွမ်းစားပြီး အချိုပွဲလည်း အမြဲပါ ပါတယ်... ။ ဆွမ်းစား အပြီး မှာ ကိုယ့် အခန်း ကို ပြန်နားနိုင်ပါတယ်...။

နေ့လည် ၁၂ နာရီ အရောက် ဓမ္မရုံကို ပြန်ပြီး တရားဆက်ထိုင်ရပါတယ်... ၂နာရီ မှာတော့ တနာရီ သီလယူ မေတ္တာပို့ အမျှဝေပြီး... ကျောင်းထိုင် ဘုန်းဘုန်း  ... တရားစစ် တဲ့ ဘုန်းဘုန်း တပါး ပါး က တနာရီလောက် တရားဟော ပါတယ်.... ဒါမှမဟုတ် ချမ်းမြေ့ ဆရာတော်ဘုရား့ရဲ့ တရားခွေ ကိုဖွင့်ပြပါတယ်... လေးနာရီ ထိုး သွားပါတယ်....၆နာရီလောက်ထိ အဆောင်မှာ ပြန်နားနိုင်ပါတယ်... ။

၆နာရီခွဲ မှာ ဘုန်းဘုန်း က တရားစစ်ပါတယ်... တရားမလျှောက် လို့ မရပါဘူး...  ယောဂီ - နှစ် ကတော့ တရားစစ် တာဘဲ ထောက်လှန်းရေး က ခေါ်စစ်တာ မှ မဟုတ်တာ မကြောက်ဘူး ဆိုပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြွေးကြော် ပါတယ်... ယောဂီ - တစ် ကတော့  တရားစစ် တဲ့ အချိန်မှာ ကိုယ်မရှင်း တဲ့ အကြောင်းအရာတွေ ကို မေးနိုင်တယ် ဖြစ်နေတာတွေ ကို ပြောနိုင် တယ် ဆိုပြီး ဝမ်းသာနေပါတယ်... ။

ယောဂီ - သုံး ကတော့ ထူးခြား မှု့ မရှိတဲ့ တရားထိုင်ခြင်း အတွက် တရားလျှောက်ရမှာ ကို တော်တော် ဝန်လေး နေပါတယ်... ယောဂီ - လေး ကတော့ သိပ်တက်ကြွနေတယ်... သူဖြစ်နေတာ တွေကို တရားစစ် တဲ့ ဘုန်းဘုန်း အရင် နားထောင် ရတဲ့ ကျန် ယောဂီ တွေတောင် စိတ်ဓါတ် ကျသွားသလိုပါဘဲ.... အပြောလေးက တော်တော် ကောင်းပါတယ်... ။

 (ဌာနစည်းမျဉ်း ၁၇-ခ၊ ၂၂) အရ

ယောဂီအချင်းချင်း တရားမဆွေးနွေးရ၊ မမေးရ၊ စာမရေးရ၊ စာမဖတ်ရ၊ တရားကိုသာ အချိန်ပြည့် အားထုတ်ရမည်၊ တရား နှင့် ပတ်သက်၍ သိလိုမေးလိုလျှင် တရားပြဆရာတော် များ နှင့် စောင့်ကြပ်သူ ရဟန်းတော်များကိုသာ လျှောက်ထားမေးမြန်းရမည်။



ည၉နာရီ မှာ တော့ စခန်းသိမ်းပါပြီ... အဆောင်ပြန်ပြီး အိပ်နိုင်ပါပြီ... ဒါတွေအားလုံး ဟာ တရက်တာ အချိန် ဇယား ပါဘဲ... ။

နောက်ဆုံး (၃) မှာတော့ ရွှေစင်ဦး တရားစစ် ခံခြင်း နဲ့ ရောဂီ လေးယောက် တရားဘယ်လောက် ထိ တက် လာလည်း ဆိုတာ ပြောပြီး ဇာတ်သိမ်း ပါတော့မယ်ဗျာ.. အားလုံး သည်းခံဖတ်ကြ တဲ့ အတွက် ကျေးဇူးပါ...။

လေးစားစွာဖြင့်
စာရေးသူ - ရွှေစင်ဦး
.