မာန်(တောင်လုံးပြန်) ၏ ပဲ့ကိုင်ရှင် မဂ္ဂဇင်းအယ်ဒီတာများနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း အပိုင်း (၇)

တခြားအလုပ် ကို ကျွန်တော့်အဖေက လိုက်ပြောပေးတာပေါ့။ ရေးဘက်မှာ ရှိတဲ့ ပလိုင်ကီးက ဆားလုပ်ငန်းရှင်၊ သူ့နာမည်က  ဦးဟန်တင်လား... ကျွန်တော် သိပ်မမှတ်မိဘူး။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို သွားပြောပေးတာ။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဆားတွေကို အကြွေးရောင်းပေးတယ်။ အဲဒါတွေ မန္တလေးကို တင်ပို့ ရတယ်။ တစ်ပိဿာကို "ဆယ်ပြား" လောက် မြတ်တယ်။ တစ်ခေါက် တစ်ခေါက်သွားရင် ပိဿာ သောင်းရှစ်ထောင်၊ နှစ်သောင်းလောက်ကို မီးရထားနဲ့ တင်ပို့တာရှိတယ်။ ကားနဲ့တင်ပို့တာရှိတယ်။ အမေ့ ကို အကူအညီပေး ခဲ့ဖူးတယ်။ နောက်ပိုင်း ကျ တော့လည်း မလုပ်ဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာကြောင့်မှန်းတော့ ကျွန်တော်လည်း မမှတ်မိတော့ဘူး ဗျ။ သိပ်အလုပ် မဖြစ်တော့လို့ နေတယ်။ အမေနဲ့တော့ အဲဒါ လုပ်ဖူးပါတယ်။ကို ဆက်ဖတ်ရန် ...

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

မာန္(ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာမ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း အပိုင္း (၆)

ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔က အဲဒီလုိမ်ိဳး ဆန္ခါစိပ္စိပ္နဲ႔ တုိက္တဲ့အတြက္ ေရႊအသစ္လုိ႔ တင္ေပးလုိက္တဲ့ ကေလာင္သစ္က ေဒါင္ေဒါင္ျမည္တာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တင္ေပးလုိက္ တဲ့ ေရႊအသစ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား တျခားမဂၢဇင္းေတြမွာ ၀င္ေရးေနတာ။ ေနရာ ရေနတာ ေတြ႕ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာတယ္။ ကုိယ့္သား သမီးေတြလုိပဲ။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ တင္ေပးလုိက္တဲ့ တခ်ိဳ႕ ကေလာင္သစ္ေတြက တျခားမဂၢဇင္းက ဖြင့္ ထားတဲ့ အသစ္က႑မွာ ၀င္ေရးတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္ဘူး။ ေရႊမွာ အသစ္အျဖစ္ ၂ ခါ ပါၿပီး ရုိးရုိး ၀တၳဳေတြမွာ ၀င္ေရးေနၿပီး တျခားမွာ အသစ္အျဖစ္ ၀င္ေရးေနတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္ဘူး။

စာတည္း။     ။  ဟုတ္ကဲ့၊ ဆရာ့ကုိ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ..... 

ဆရာမ်ိဳးျမင့္ညိမ္း
(၂၀၁၀ ခုႏွစ္)

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

မာန္(ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာမ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း အပိုင္း (၅)

ဒီေမးခြန္း ေမးတဲ့အခါ ဆရာမ ျမစိမ္းက ကၽြန္မဟာ ကုိယ္တုိင္ ကုိယ္က် လုိက္ေမးျမန္းၿပီး၊ ေလ့လာၿပီး ေရးတဲ့ စာေရးဆရာမပါ။ တပည့္တပန္းေတြ လႊတ္၊ ေမးျမန္းၿပီး ေရး တဲ့ စာေရးဆရာမ မဟုတ္ ဘူး။ အဲဒီလုိ ေျပာတယ္။ ဒီအေျဖနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မႏၱေလး ေရာက္တဲ့အခါ အေမမာ ကုိ ဂါရ၀ျပဳတယ္။ သူက ဘာေျပာသလဲဆုိေတာ့ မင္း စာေရးဆရာေတြကုိ အင္တာဗ်ဴး ေမးတဲ့အခါ စာေရးဆရာခ်င္း ရန္တုိက္ၿပီး ေမးတယ္။ မင္း ေမးခြန္းေတြကုိ ငါ မႀကိဳက္ဘူး။ 

ကၽြန္ေတာ္ က ရွင္းျပတယ္။ မဟုတ္ဘူး အေမ … ကၽြန္ေတာ္က အမွန္ကုိ သိခ်င္လုိ႔ပါ၊ တုိက္ၿပီး ေမးတာ မဟုတ္ပါဘူး ဆုိေတာ့ အေမက ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ ေျဖတဲ့အေျဖက အဲဒီလုိမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ အဲဒီလုိ မေမးပါနဲ႔လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အေမမာ တုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူတုိ႔ မႀကိဳက္တ့ဟာေတြကုိ ေရွာင္တယ္။ က်န္တဲ့ သူေတြေတာ့ ေမးျဖစ္တယ္။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

မာန္(ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာမ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း အပိုင္း (၄)

ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္စရာ ျဖစ္လာညပီ။ ''မုိးညအိပ္မက္ျမဴ'' ပါတယ္၊ ''အတိတ္၏ အရိပ္'' ပါတယ္၊ ''ႀကိဳးၾကာေတာင္ပံခတ္သံ'' ပါတယ္၊ ''ေက်ာက္စက္ေရ'' ပါတယ္။ ဒီေလးကားက တကယ့္ ဒရာမာ ေလးကားပါ။ က်န္တဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ကားက ဟာသကားေတြ။ အဲဒီကားေတြထဲက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘယ္လုိ မွ မထင္မွတ္တဲ့ ''အတိတ္၏ အရိပ္'' ကားက တရုတ္မွာ က်င္းပတဲ့ ေရႊၾကက္ဖ ရုပ္ရွင္ပဲြေတာ္မွာ ''ေအာင္သူရ'' က အေကာင္းဆံုး သရုပ္ေဆာင္ဆု ရထားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ ျမန္မာအကယ္ဒမီ ေရြးခ်ယ္ေရး အဖဲြ႕ ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ။ ေတာ္ေတာ္ ၾကည့္လုိ႔ ေကာင္းမယ့္ ပဲြပဲေလ။ သိပ္ၾကည့္ေကာင္းမယ့္ပဲြပါပဲ။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္...

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

မာန္(ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာမ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း အပိုင္း (၃)

 ေဒါက္တာတင္ထြန္းဦး က က်န္းမာေရးဌာနက ၀န္ထမ္းတစ္ဦး။ သူက သုတစြယ္စံု ဆုိတဲ့ စာအုပ္တုိက္ လုပ္ထား တယ္။ ေမာင္သာခ်ိဳက တကၠသုိလ္က နည္းျပတစ္ဦး။ သူက အိပ္မက္ဖူးဆုိတဲ့ နာမည္နဲ႔ ထုတ္ေ၀ခြင့္ ကတ္ျပား ရထားတယ္။ သူတုိ႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္ တုိင္မယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကုိ ရွာၿပီးတုိင္မယ္ ဆုိေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔၊ မတုိင္ပါနဲ႔တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လည္း မတုိင္ျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒီ စစ္ေဆးမႈေၾကာင့္ တကယ္ပရုိမုိးရွင္းေပးမယ္ဆုိေတာ့ ေျခာက္လ ထပ္ေနာက္ ဆုတ္သြား ပါတယ္။ ေျခာက္လ ျပည့္ၿပီးေတာ့ မွ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းကုိ သက္သက္ ပရုိမုိးရွင္း ေအာ္ဒါ ထြက္ေပး ပါတယ္။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ..

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဆရာမာန္(ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာမ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း, အပိုင္း (၂)

ကၽြန္ေတာ္ မႏၱေလးမွာ အဘုိး၊ အဘြားေတြနဲ႔ ေနလာစဥ္ကေတာ့ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆုိရင္ မိဘ ေတြရွိတဲ့ ရန္ကုန္ကုိ လာပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ ရန္ကုန္ေရာက္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက မဂၢဇင္း မွာ အားကစားေဆာင္းပါးေတြ ေရးေနေတာ့ မဂၢဇင္းစာအုပ္ေတြ လက္ေဆာင္ ရပါတယ္။ ရႈမ၀၊ ျမ၀တီ၊ ေငြတာရီ၊ ေသြးေသာက္ အဲဒါေတြ ရပါတယ္။ အေမက စာဖက္တာ အရမ္း၀ါသနာပါတယ္ဗ်။ ညီေတြက ငယ္ ေသးေတာ့ စာမဖတ္ၾကေသးဘူး။ အိမ္မွာ ဆုိရင္ အေမရယ္၊ အေဖရယ္က စာဖတ္ ၀ါသနာပါတယ္။ အေမက သူ ဖတ္ၿပီးရင္ စာအုပ္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြ ထင္းရွဴးေသတၱာနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းထားေပးတယ္။ လစဥ္ ရသမွ် မဂၢဇင္းေတြ၊ တျခား လံုးခ်င္းေတြဆုိရင္ စနစ္တက် ဗီရုိနဲ႔ ထည့္သိမ္းထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေႏြရာသီ ေက်ာင္း ပိတ္တဲ့ ၂ လမွာ လာၿပီဆုိရင္ အဲဒါေတြ ဖတ္ေတာ့တာပဲ။ ဒါက စာဖတ္ ၀ါသနာ အစ ပါ။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ...

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဆရာမာန္ (ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ မ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း အပိုင္း (၁)

ခ်စ္ေသာစာခ်စ္သူ မိတ္ေဆြမ်ား အား စာေကာင္းေလးမ်ား ဖတ္ေစခ်င္ေသာ ေစတနာ ျဖင္႔ ဘေလာဂ္ေလး တည္ေဆာက္ထားခဲ႔သည္မွာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ပါၿပီ ... စာေကာင္းေလး မ်ားလည္း တင္ေပးခြင္႔ရသေလာက္ တင္ေပးခဲ႔ပါၿပီ ... 

ယခုအခါ ေခတ္ေျပာင္းသြားသည္႕  အတြက္ ( .. ခစ္ .. ခစ္ .. ) အရင္ က ပိတ္ပင္ ထားခဲ႔ေသာ Blogspot လို လိုင္း မ်ားလည္း ပြင္႔လာခဲ႔ပါၿပီ .. ရွားပါး စာအုပ္မ်ားလည္း ျပန္လည္၍ ထုတ္ေ၀ လာၾကပါၿပီ .. သို႕ျဖစ္ပါ၍ စာေရးဆရာမ်ား ၏ အက်ဳိးစီးပြား .. ထုတ္ေဝသူမ်ား ၏ အက်ဳိးစီးပြား ကို ၾကည္႕၍ စာမ်ား မတင္ျဖစ္ခဲ႔ေတာ႔ ပါ ...

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ထမင်းမဝ တဲ့ ရွှေစင်ဦး နဲ့ ကျန်းမာရေးပညာပေး

ညီမ မဒမ်ကိုး က အစားအသောက်တွေ နဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျန်းမာရေး အသိပေး ပိုစ့် လေး ဘလော့ဂ် မှာ ရေးခိုင်းပါတယ် ... ကျနော့် အရင်ရေး တဲ့ ဘလောဂါ တွေရှိပါတယ်  ... အင်မတန် အကိုျးရှိပါတယ် ... အတော်ပြည့်စုံပါတယ် .... ကျနော် မှာတော့ ပညာဗဟုသုတ ကလည်း နည်း ... ရှာဖွေ တူးဖော်ဖို့ ဝိရိယ ကလည်း မရှိတော့ ... ကျနော် နဲ့နီးစပ်ရာ ကို အစားအသောက် နဲ့ ကျန်းမာရေး ပညာလေး ပေးကြည့်တဲ့ အတွေ့အကြုံလေးဘဲ ရေးမယ် စိတ်ကူးပါတယ် ....

ဆိုင်မှာ ကလေးတွေ ဟင်းချက်ပါတယ် ... ဆီလျှော့သုံးဖို့ ပညာပေးပါတယ် ... တလ နေတော့ စာရင်းခုျပ် ကြည့်ပါတယ် ... ထူးမခြားနား ပါဘဲ ဒီဆီ ဒီဆီ ကုန်တာပါဘဲ .. ဆက်ပြောရင်လည်း ကပ်စီးအိုး ဖြစ်ရတော့မယ် ဆိုတော့ မပြောတော့ပါဘူး ... ဆိုင်သုံးဖို့ သကြားဝယ်ခိုင်းပါတယ် ... အကောင်းဆုံးလို့ သူတို့ ယူဆတဲ့ အဖြူဆုံး သကြား ကို ဝယ်လာပါတယ် ... ချွတ်ဆေးမသုံးတဲ့ သကြားအညို တွေ ဝယ်ဖို့ ပြောပါတယ် ... သူတို့ နားမလည်ပါဘူး .. ဈေးချိုတဲ့ သကြားဆိုတော့ မကောင်းဘူးလို့ ဘဲထင်ပါတယ် ... ဆရာမ ဂျီးများတယ်ပေါ့ ...

ဟင်းသီးဟင်းရွက် ချက်ရင် ဓါတုဆေးဝါး ဒဏ်တွေ နဲနဲ ခံသာအောင် ... ဆားရည်နဲ့ တနာရီလောက် စိမ်ပြီးမှ ကြော်ဖို့ ချက်ဖို့ ပြောတယ် ... ပြောရင်တော့ ဟုတ်ကဲ့ ပြောတာဘဲ ... လုပ်မလုပ် မသေချာ ပါဘူး .. ဆိုင်မှာ အသီးအရွက် မစားတဲ့ ကလေးတွေ ရှိပါတယ် ... လုံး၀ မစားတာပါ ... ဟင်း အနှစ်နဲ့ ချက်ရင်တောင် အသား ကို ရေဆေးပြီး  .. ထမင်း ကို ဆီဆမ်းဆားဖြူး ပြီး အသား သက်သက် နဲ့ စားပါတယ် ... ဟင်းသီးဟင်းရွက် မစားရင် ဖြစ်လာမဲ့ ရောဂါ တွေ ကို အာပေါက် မတတ်ပြောပြပါတယ် ... ကျနော့် ရှေ့တော့ ဟုတ်ကဲ့ ပြောပြီး ထမင်းပန်းကန်ထဲ ထည့်တယ် .. ခဏနေ သွားကြည့်ရင် ဟင်းပန်းကန် ထဲ ပြန်ထည့် တယ်... အမှိုက်တောင်း ထဲ ပစ်ထည့် တယ် ... ကျနော် မမြင်ချင်ယောင် ဘဲ ဆောင်ပါတော့တယ် ...

အိမ်က တူလေးတွေ (https://www.facebook.com/htetmyatayechan.maymyo, https://www.facebook.com/minluaye.chan.7 ,https://www.facebook.com/phyothant.kyaw.18 , နဲ့ တူမချောလေး https://www.facebook.com/sunyeinnyeinchan.mdy )  ဟာ အိတ်ခွံလှလှလေး တွေ နဲ့ ထဲ့ထားတဲ့ Junk food မုန့်တွေ ကို အများကြီး စားပါတယ် .. တခါကများ တူငယ်လေး  https://www.facebook.com/minluaye.chan.7 က ကြက်ပေါင်လား .. ကြက်ခြေထောက်လား မသိဘူး ... အိတ်လှလှလေး နဲ့ ထဲ့ထား တဲ့ မုန့် က သိပ်ကောင်းတယ် အစစ်နဲ့ သိပ်တူလို့စားပါလို့ လာကျွေးတယ်... အန်တီ မစားဘူး ... သားလဲ မစားရဘူး ... မကောင်းဘူး .. ရေရှည်ခံအောင် လုပ်ထားတဲ့ အတွက် အန္တာရာယ် များတယ် ... ငှက်ပျောသီး .... ကန်စွန်းဥ.. ပိန်းဥ.. အာတလွတ်ဥ ... ပြောင်းဖူး ..ပဲမြစ် .. မြေပဲပြုတ် ... ထန်းပင်မြစ်  စတဲ့ ရာသီပေါ်လေး တွေ ဘဲ စားဖို့ ပြောပြပါတယ် .. လုပ်ပေးပါတယ် ... သူ တို့ မစားပါဘူး ..... ဒါတွေ မှ မကြိုက်ရင် မုန့်ပြစ်သလက်လေး ... မုန့်ပေါင်းလေး ....  စားပေါ့ လို့ ပြောတော့ ... အန်တီရွှေစင်ဦး စိတ်မှန်ရဲ့ လားလို့ အကြည့်ခံရပါတယ်...

ချစ်ချစ်ကြီး https://www.facebook.com/thein.soekywe ညီမအလတ် https://www.facebook.com/paukpauk.estateagent နဲ့ ချစ်ညီမ https://www.facebook.com/seesein.shin  တို့ ဟာ အအေးဗူး လှလှလေး တွေ ကို ရေခဲသေတ္တာ ထဲက ထုတ်ပြီး တဗူးပြီး တဗူး အားရပါးရ သောက်ကြပါတယ် ... မနေနိုင်တဲ့ ရွှေစင်ဦး က  သံပရာသီးလေး ညှစ်ပြီး သကြားလေး ဆားလေး နဲ့ သံပရာရေ လေး ဖျော်သောက်ကြပါလား ပိုကောင်းပါတယ် ... သံပရာ ရေ မကြိုက်ရင်လည်း မန်ကျီးရည် သောက် ... ဟို ဗွီဗွီ ဆိုတာ ကို မသောက်ဘဲနဲ့ (ဝိုင်တပုလင်း နဲ့ မည်သို့ မှ မပတ်သက်ပါ) မီးဖိုချောင်ထဲက ပုလင်းထဲ မှာ အိမ်က မန်ကျီးပင် ကြီး က ရတဲ့ မန်ကျီးသီးမှည့် လေးတွေ ကို အခွံချွတ်ပြီး ဆားနဲ့လုံးထားပါတယ်... အဲဒါလေး ထန်းလျှက်လေး နဲ့ ဖျော်သောက်ပါလား လို့ ပြောပြန်တော့  ကိုယ်ဘဲ တခြားကမ္ဘာက လူသား  ...  ကိုယ် ဘဲ လူ့ ဂွစာ..  ဖြစ်ရပြန်ပါတယ် ...

အိမ်က ယောင်းမလေး https://www.facebook.com/chan.daughter နဲ့ မောင်အငယ်ဆုံးလေး https://www.facebook.com/nyein.chan.104 တို့ မိသားစု ဟာ မနက်အစောစာ အဖြစ် ရှမ်းခေါက်ဆွဲ .. ဆန်ပြား .. ဖက်ထုတ် .. လိုမျိုး ဆိုင်က အစာ တွေ ကို နေ့တိုင်းစားပါတယ် ... ပိုက်ဆံလည်း ကုန်တယ် .. ရေရှည် ဆိုရင် ဆိုင်အစားအစာ ဆိုတော့ ကျန်းမာရေး အတွက်မကောင်းဘူး ... မနက် အစောထပြီး ထမင်းအိုးလေး တည် ထမင်းပူလေး နဲ့ ပဲပြုတ်လေး .. အကြော်လေး  နဲ့ စားကြပါလား ... လို့ ပြောဖို့ ကြံရွယ်ပါတယ် ... မနက်မိုးလင်း က မိုးချုပ် စာသင်ရတဲ့ ယောင်းမလေး မျက်နှာပြန်မြင်ပြီး ပြောချင်တာတွေ မြို့ချထားရပါတယ် ...

နောက်ဆုံးတော့ ကျနော့် ဖေဖေ မကွေးပြောင်းတုန်း က ကြုံရတာလေးတွေ ပြန်သတိရမိတယ် .. လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း များစွာ က ကျနော်ရဲ့ ဖေဖေ မကွေးတက္ကသိုလ် ကိုပြောင်းရတယ် ... အဲဒီအချိန်က တက္ကသိုလ် ဖြစ်ပြီလား မဖြစ်သေးဘူးလားတော့ မမှတ်မိတော့ပါ..

ထမင်းစားချိန်ရောက်ရင်  ကျောင်းသား တခိုျ့ ရဲ့ ခါးမှာ ပုလင်းလေးတွေ အသီးသီး ထိုး လို့ ... တခိုျ့ ကျောင်းသားတွေ ကတော့  ပုလင်းလေးတွေ ကိုင်လို့  ထမင်းစားဆောင် Dining room  ကို သွားကြတယ် ...  အစောပိုင်းကတော့ ဘာရယ်မသိတတ်ဘူး ... နောက်တော့မှ ဆီပုလင်းလေး တွေ ဆိုတာသိလာတယ် ... အညာသားတွေ ဆီကြိုက်ပုံ က ဘာဟင်းချက်ချက် ဆီမဆမ်း ဘဲ မစားတတ်ကြဘူး .... အိမ်က မောင်အကြီးဆုံး https://www.facebook.com/zaw.maymyo  ကလည်း ဆီသိပ်ကြိုက်တယ်.. ဘာဟင်းချက်ချက် ဆီဆမ်းလိုက် ရမှ ဆားဖြူး လိုက်ရမှ ကျေနပ်တယ် ..... ဒီခေတ်လိုမိုျး ဆီမသန့် တာတွေ... ဆီကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ရောဂါတွေများ ရကြရင် အညာသားတွေ ဒုက္ခရောက်ပြီပေါ့ ....

အဲဒီခေတ် ကတော့ ကိုယ့် ပဲခင်းထဲက ရတဲ့ ပဲနဲ့ ကိုယ့်ကြိတ်ဆုံ နဲ့ ကိုယ်ဘာသာ ကြိတ်တဲ့ ဆီ ဆိုတော့ ပြဿနာ သိပ်မရှိဘူးထင်ပါရဲ့ ... အခု ပုံအတိုင်းသာ အဲလို ဆီ ဆက် စား နေရင်တော့ အသက်တိုမှာ သေချာပေါက်ပါဘဲ ... များသောအားဖြင့် တော့ တချို့တလေကလွဲ လို့ နေပုံထိုင်ပုံ စားသောက်ပုံ တွေ သိပ်မပြောင်းကြပါဘူး ..

မကွေးတက္ကသိုလ် မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကျနော့် ဖေဖေ https://www.facebook.com/hla.myint1  က မိသားစု မပါတော့ ထမင်း ဟင်း ချက်မစားပါဘူး .. ဆိုင်တွေမှာ ကြုံသလို ဘဲ စားပါတယ်... တနေ့တော့ ထမင်းဆိုင် တဆိုင် မှာ ထမင်းစားပါတယ် .. ဆိုင်မှာ ယင်ကောင်တွေ သိပ်များနေတော့ ထမင်းစားတဲ့ ဖေဖေ လည်း  ထမင်းစားလိုက် ယင်မောင်း လိုက်နဲ့ အလုပ် ရှုပ်နေတာပေါ့ ... နောက်တော့ ဖေဖေ ဒုက္ခ ကို မကြည့်ရက်တဲ့ ဆိုင်ရှင် အဒေါ်ကြီးက ...
 ဆရာ ရယ် ထမင်းစားရတာ ဒုက္ခများလိုက်တာကွယ် ... ယင် စားတာ သိပ်မကုန်ပါဘူး ... ဒေါ်ကြီး ပြန် ထဲ့ ပေးပါမယ် ... ထမင်း သာ အေးအေး စားပါလို့ ပြောတယ်တဲ့ ... ဖေဖေ ခမျာလည်း ယင် မမောင်းဘဲ ထမင်းဆက် စားရရင်လည်း အခက် ... ယင်မောင်းပြန်ရင်လည်း ယင်စားတာလေး တောင် မသဒ္ဒါ တဲ့ လူ့ကပ်စီးအိုးကြီး ဖြစ်ရတော့ မယ် ...  ဆိုပြီး ထမင်းမဝ ဘဲနဲ့ ထ လာခဲ့ရသတဲ့ ... (တကယ်တော့ ညစ်ပတ်တဲ့ ဆိုင်တွေကို ဟာသလုပ်ထားတဲ့ ပုံပြင်လေး တပုဒ်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်)

ကျနော်လည်း အခုတော့  ကျနော့် ဖေဖေ  လို ထမင်းမဝ ဘဲ ထ ရမဲ့ ဘဝရောက်နေပါပြီ .... အားလုံးဘဲ ကျန်းမာရေး အသိ ကြွယ်စွာ နဲ့ စားသောက် နေထိုင်ပြီး ...အသက် ရာကျော် ရှည်ပါစေဗျာ ....

(ညီမ မဒိုးကန် လည်း ကျေနပ်ပါနော်)

 .....................................................................................................................................
မနက်ဖြန် 25 - 10 - 2013 သောက်ကြာနေ့ ကျနော်မွေးနေ့ပါ ... ဝက်သားအိုးကြီးချက် နဲ့ ဆွမ်းလောင်းပါမယ် (နေ့တိုင်းတော့ အရောအနှောလေးပေါ့) ...

ရှစ်ဆယ့်ရှစ် အရေးတော်ပုံပြီးတော့ ကျနော့် မောင်အလတ်လေး https://www.facebook.com/ko.win.1840  စစ်ကိုင်းချောင် တခုမှာ ကိုရင်ကြီး သွားဝတ်ပါတယ် ... သုံးလလောက်ကြာပါတယ် ... ကျနော် တို့အိမ်ကလည်း အစားအသောက် သိပ်မပို့နိုင် ... ချောင်ကလည်း သိပ်ခေါင်တော့ သူခမျာ အစားအသောက် ရှားပါး ပါတယ် ... လူထွက် လာတော့ အိမ်မှာ ကိုရင်ကြီး အတွေ့အကြုံတွေ အမြဲပြောပြပါတယ် .....

တပတ်မှာ တရက် ရွာတရွာက ဘုံဆွမ်းကို ဝက်သားအိုးကြီးချက်နဲ့ လောင်းပါတယ် တဲ့ ... အဲဒီဘုံဆွမ်းလောင်း မဲ့ ရက်များဆို စောစောစီးစီး ထပြီးဆွမ်းခံရတာ တက်ကြွနေတယ်လို့ ပြောပါတယ် ... မောင်လေး က ဝက်သားသိပ်ကြိုက်တယ်လေ .. ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် အာသဝေါ တရားမကုန်ကြသေးတော့ အမြဲတမ်း အမှတ်နဲ့ မစားနိုင်ကြဘူးပေါ့ ... အနည်းဆုံးတော့ ဆွမ်းခံကြွတဲ့ စာသင်သားကိုရင်လေးများ ဝက်သားအိုးကြီးချက် နဲ့ ဆွမ်းစားရင်း သာသနာ တည်မြဲရေးအတွက် တရားစာပေများ ကျက်မှတ်နိုင်ကြ ပါစေ လို့ ဆုတောင်းပြီး မွေးနေ့ ဆွမ်းဟင်းလေး လောင်းပါတယ်ဗျာ ....

ချစ်သော စာဖတ်သူ များ နဲ့ ဘလောဂါ များအားလုံး ... မြန်မာပြည်အတွင်းမှာ... ကမ္ဘာအရပ်ရပ် မှာ နေထိုင်ကြတဲ့ လူမျိုးမရွေး ဘာသာမရွေး လူသား အားလုံး ကျန်းမာချမ်းသာစွာနဲ့ အသက်ရာကျော် ရှည်စေဖို့ မွေးနေ့ ဆုမွန်လေး တောင်းပေး လိုက်ပါတယ်....

(ချစ်သော ဖေဖေ နဲ့ မေမေ ကိုလည်း ဒီစာလေး နဲ့ မွေးနေ့ မှာ ကန်တော့ပါတယ် .. ချစ်သော မောင်နှမ များအားလုံး ချစ်သော တူ တူမ များအားလုံး ကို လည်း ထည့်သုံး ထားတဲ့ အတွက် ဟုတ်သော်ရှိ ... ဟုတ်သော်ရှိ ...  ခွင့်လွှတ်ကြပါလို့ ပြောရင်း အမကြီး အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ကောင်းကောင်းလေး များပေးကြ ပါ လို့ တောင်းဆိုပါတယ် )

လေးစားစွာဖြင့်
စာရေးသူ - ရွှေစင်ဦး

အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ပညာပေးရေးကြတဲ့ ပို့စ်လေးတွေ ဖတ်ကြည့် လို့ ရအောင် ထပ်မံ ရှယ်လိုက်ပါတယ် .. တကယ်ဖတ်သင့်တဲ့ ပိုစ့် လေး တွေ ပါဘဲ ...

ညီမဒိုးကန် ရဲ့ ကျန်းမာဘေးကင်းရောဂါရှင်း (သို့ ) ကြိုတင်ကာကွယ် ကင်ဆာအန္တာရာယ်
http://madankoo.blogspot.com/2013/09/blog-post_12.html

ကိုညီလင်းသစ် ရဲ့ ယူရီးယား (သို့) ရင်းနှီးနေသော တစိမ်း
http://nyilinnthit.blogspot.com/2013/09/blog-post_24.html

ညီမ မိုးငွေ့ ရဲ့ အစားအသောက်နှင့် ကင်ဆာ
http://coralnyo.blogspot.com/2013/10/blog-post_8.html

တီတီဆွီ ရဲ့ အာဂျီနိူမိုတို (သို့) အခိုျမှုန့် (သို့) MSG (သို့) ၆၂၁ ရှာပုံတော်
http://auntysweet.blogspot.com/2012/07/msg-621_23.html
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဘလော့ဂ်ဒေး အမှတ်တရ မှောက်ပြတဲ့ စာလေး

အင်တာနက် သုံးရင်း 31-8-2013 ဟာ ဘလော့ဂါဒေး ဆိုတာ အမှတ်ရတယ်... စာရေးချင်စိတ်ပေါ်လာလို့ စာရေး ကြည့်တယ်... ဘလောဂါမသက်ေ၀ က အိတ်သွန်ဖာမှောက် ဆိုလို့ ရွှေစင်ဦး လည်း မှောက်ဖို့ စဉ်းစား လိုက်တော့ မှောက်စရာ အိတ် က မရှိ ... ရှိတဲ့ အိတ်ကို ချွတ် မှောက် ရင်လည်း မြန်မာ အလင်းဆောင်မဲ့ ခင်ဝင့်ဝါ လေး ငိုသွားမှာစိုးလို့ မမှောက်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် ... ရွှေစင်ဦး မှာ ဘာအိတ် မှ မရှိပါဘူး.. အသုံးလိုသမျှကို အင်္ကျ ီအိတ် ထဲမှာဘဲ ထည့်ထားတဲ့ အတွက် ဒီတက်ဂ်ပိုစ့် လေး ကို အကျီ ချွတ် မခါနိုင်တဲ့ အတွက်ရေးလို့ မဖြစ်ပါဘူး ... ဒါကြောင့် ရောက်တတ်ရာရာ အခုတလော စဉ်းစားဖြစ်ခဲ့တဲ့ အိတ်သွန်ဖာမှောက် ဇာတ်လမ်းကြောင်းလေး တွေဘဲ ရေးပါမယ်.....

အင်တာနက် ပေါ်မှာ အထူးသဖြင့် ဖေစ်ဘွတ်ပေါ်မှာ လူမျိုးရေးခွဲခြားမှု့ တွေ အများဆုံး တွေ့နေပါတယ် ... နိုင်ငံ အရေးနဲ့ ပါတ်သက်လို့လည်း ဘာသာရေး လူမျိုးရေး ခွဲခြားမှု့ကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ပြဿနာတွေ အများဆုံး တွေ့နေပါတယ်... မန္တလေး သူ တယောက်အနေ နဲ့ လူမျိုးရေး ဘာသာရေး ခွဲခြားမှု့ သဘောထား ခံယူချက်တွေ အတွက် ကိုယ့်ကို ကိုယ် ပြန်စမ်းစစ် မိပါတယ် ... ငယ်ငယ်လေး ကထဲက လူမျိုးရေး ခွဲခြားခဲ့လား .. ခွဲခြားရမှန်း မသိပါဘူး.. ဘာသာရေး ခွဲခြားခဲ့လား .. ဒါတော့ ခွဲတယ် ... ဘယ်သာသာဝင် တွေရဲ့ ဘယ်နေ့ဆို ဘယ်လို အစားတွေ စားရမယ် ဆိုတာဘဲ ခွဲခြားခဲ့ပါတယ် ...   ခရစ်စမတ် နီးရင် ပျော်တယ် ... ခရစ်ယာန် သူငယ်ချင်း   တွေနဲ့ ပျော်ကြမယ် ... မုန့်စားမယ် ...

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး နီးရင် သူငယ်ချင်းတရုတ်မလေး အိမ်က ဝက်ခြံ ကို စေ့စေ့ မကြည့်တော့ပါဘူး ... နှစ်ကူးရက် ရောက်မှဘဲ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပါတယ် .... တနှစ်ကို ဝက်တကောင် သတ်ပြီးတော့ ဝက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဟင်းမျိုးစုံ ချက်ပြီး နှစ်ကူးစားသောက်ပွဲ မှာ ပျော်ပျော်ကြီး ဆင်နွဲလေ့ ရှိတဲ့ အကျင့် သူငယ်ချင်း အိမ်မှာ ရှိပါတယ်.....

 အစ်နေ့ လည်း အတူတူပါဘဲ ... ငယ်သူငယ်ချင်း တယောက် ရဲ့ မေမေ က အစ် နီးရင် ကျနော်တို့စားချင် တဲ့ အစာတွေ မေးနေကြပါ... အုန်းထမင်း ချက်ရမလား ... ဒန်ပေါက် ချက်ရမလား ... ဒန်ပေါက် ဆိုရင်လည်း အမဲသား မစားမှန်းသိတော့ ကြက်သား.. ဆိတ်သား နဲ့ ချက်ကျွေး ပါတယ် ... ဟိန္ဒူ မီးထွန်းပွဲ ဆိုလည်း မုန့်အချိုတွေ မလိုင်မုန့်တွေ အဝတီးကြပါတယ် ... ကိုယ်နဲ့ ဘာသာမတူသူတွေ နဲ့ သူတို့ ရဲ့ နေ့ထူးနေ့မြတ်မှာ ပျော်ရွှင်ခဲ့တာတွေ ပါ ... ကျန်တဲ့ အပိုင်းတွေ ကတော့ သူငယ်ချင်း တွေ ထုံးစံ အတိုင်းဘဲ ... ပျော်စရာရှိပျော်ကြ စိတ်ကောက်စရာရှိကောက်ကြ ပါဘဲ...

သူက ကုလား ဖြစ်လို့ ... တရုတ် ဖြစ်လို့ ... ဆိုပြီး မစဉ်းစားမိပါဘူး ... ကျန်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ လည်း ဒီလိုပါဘဲဗျာ ... အခုကြမှ ဘယ်နဲ့ ဖြစ်ပြီး ဒီလောက် မုန်းတီးနေကြတာလည်း ...ငယ်စဉ်ဘဝ ကနေ အရွယ်ရောက်တဲ့ အထိ ဘယ်တရုတ် .. ကုလား ကမှ နှောက်ယှက်တာ မပြောနဲ့ ရီးစား စာပေးတာတောင် မခံရဘူးပါဘူး  ...  အခုအချိန်မှာ မျိုးချစ်ပုဂ္ဂိုလ် များက မျိုးစောင့်ဥပဒေ ဆိုတာ တွင်တွင်ပြောနေကြတော့ ... အရပ်ထဲမှာ လူမျိုးခြား ဘာသာခြားနဲ့ လက်ထပ်တာ တာတွေ ကိုပြန် စဉ်းစား မိပါတယ်...

ကျနော် တို့ ငယ်ငယ်သမဝါယမ ခေတ် ... ပါတီကောင်စီခေတ် က ပါတီကောင်စီ လူကြီး .. ရပ်ကွက်လူကြီး လုပ်တဲ့ ဦး....... ဆိုတာရှိတယ် ... သူက ဗုဒ္ဓဘာသာ ... သူ့မိန်းမ က အစ္စလမ်ဘာသာဝင် ... ကလေး   တွေ မွေးထားတာ အများကြီးဘဲ .. ကျနော်တို့ မောင်နှမ တွေ နဲ့ အစဉ်အဆက် သူငယ်ချင်း တွေဘဲ .. သူ့သားသမီး တွေ လည်း အတိအကျတော့ မသိပေမဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ယူတာများတယ် ထင်ပါတယ် ... သူတို့ လင်မယား လည်း ချစ်ချစ်ခင်ခင်ပါဘဲ ... အခု သူ့သားသမီး တွေတောင် အင်တာနက် သုံးပြီး ကျနော် ရေးတဲ့ စာကို ဖတ်ချင်ဖတ်နိုင်ပါတယ် ... သူတို့လင်မယားလည်း အိုအောင်မင်းအောင် အခု အချိန်ထိ   ပေါင်းသင်း   နေကြ ပါတယ် ...


ကျနော် တို့ ငယ်ငယ်က ကျနော် တို့အိမ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် မှာ ကိုကုလား လို့ ကျနော်တို့ ကခေါ်တဲ့ ကျနော်တို့ ထက် အသက်ရော အတန်းရော အများကြီးကြီး တဲ့ အိမ်နီးခြင်း တယောက် အကြောင်း ကို လည်း စဉ်းစားမိပါတယ် ... သူတို့ မိသားစုက အဖေ တယောက်လုပ်စာနဲ့ စားနေရတဲ့ အတွက် အဆင်မပြေကြ ပါဘူး .. မောင်နှမ တွေလည်း အများကြီးရှိပါတယ် ... ကိုကုလား က အကြီးဆုံး... ဗမာ ဗုဒ္ဓဘာသာပေမဲ့ အသားမဲတာ ကို အကြောင်းပြုပြီး ကိုကုလား နံမည်တွင်တာပါ ... သူ ဆယ်တန်းအောင် တော့ သူ့အဖေ အလုပ် လုပ်တဲ့ဌာန မှာ အလုပ်သွင်းပေးတယ် .. မိသားစု အဆင်ပြေခါစ ရှိသေးတယ် ... မိန်းမ ယူသွားပါတယ်..

မိန်းကလေးက အစ္စလာမ် ဘာသာဝင်ပါ ... သူ့ အမေကြီး အော်အော် ငိုတာ အခုထိကြားယောင်မိတယ် ... ကုလားလို့ ငါနာမည် မှည့်မိလို့များ တကယ် ကုလား ဖြစ်သွားတာလား ကုလား ရဲ့ ဆိုပြီးတော့ပါ  ... ကိုကုလား က အဲဒီဘာသာကိုပါ ပြောင်းလိုက်ရတာကိုး ... ဟိုတလောက သူ့အဒေါ်နဲ့ တွေ့လို အမှတ်တရ ကိုကုလား အကြောင်းမေးလိုက်ပါတယ် ... သူ့ မိသားစု နဲ့ အဆင်ပြေပြေ ပါဘဲတဲ့ ... ဒါပေမဲ့ ဒီဘက်က ဆွေမျိုး မိတ်ဆွေ များနဲ့တော့ အဆက်အသွယ် မရှိပါဘူး လို့ ပြောပါတယ် ......

နောက်တယောက် ကတော့ ကျနော် ကျောင်းပြီး မှ သိခဲ့ရတဲ့ သူငယ်ချင်းမလေး သူက လည်း အစ္စလာမ် ဘာသာဝင် ပါ ... သူ့ရီးစားက မြန်မာ ဗုဒ္ဓဘာသာ .. ငယ်ချစ်တွေ နှစ်ပေါင်းများစွာ ချစ်ခဲ့ကြတော့.. အချိန်တန် တော့ ယူချင်ကြတယ် .. ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်း အစ္စလမ်မလေးက ဘာသာပြောင်း မှ လက်ထပ် မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်တဲ့ ... သူ့ရီးစား ဗုဒ္ဓဘာသာ ကလည်း ပြောင်းမယ်တဲ့ ... ကောင်လေး ရဲ့ မိဘ တွေ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ ကတော့ ဘယ်သဘောတူကြမလည်း ... ကျနော့် စိတ်ထဲလည်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတယ် .. ဘာလို့ ပြောင်းရမှာလည်း ကိုယ်ဘာသာ ကို ဘာလို့ စွန့်ရမှာလည်း ဆိုပြီး သူငယ်ချင်း  ကို တောင်ပြောမိပါသေးတယ် .. သူငယ်ချင်း ကတော့ သူတို့ ဘာသာက ဘာသာမတူရင် လက်ထပ်လို့ မရတဲ့ အတွက်ပါတဲ့ .. ဒါကြောင့် သူ့ချစ်သူ ဘာသာမပြောင်းချင်ရင်လည်း လက်မထပ်ဘဲ အခုလိုဘဲ တသက်လုံးနေသွားတော့မယ် လို့ ပြောပါတယ် ...

 ယောက်ကျားလေး ဘက် ကလည်း  ဘာသာမပြောင်းဖြစ်ပါဘူး ... နောက်တော့ အဲဒီ အစ္စလာမ် သူငယ်ချင်းကောင်မလေး က သူ့ရီးစား ဗုဒ္ဓဘာသာ ကောင်လေး နောက်ကို ခိုးရာ လိုက်ပြေးသွားပါတယ် ... မင်္ဂလာတော့ မဆောင်ကြတော့ဘူး ... အခုတော့ ကလေးနှစ်ယောက် ရနေကြပြီ.. ကောင်မလေး ဘက် နဲ့လည်း အဝင်အထွက် ပြန်ရှိသွားပြီ .. ကောင်လေးနဲ့ လည်း ဘာသာ မပြောင်းကြဘဲ .. ပေါင်းနေကြ ပါတယ် ... ချစ်ချစ်ခင်ခင် ပါဘဲ ... အခု ကျနော်တို့ အိမ်နား မှာဘဲ နေကြပါတယ် .........

နောက်ဆုံး တယောက်ကတော့ ကျနော် ရဲ့ အသိ ထဲကပါဘဲ ... မလေးရှား မှာ ဆယ်တန်းအောင် ကထဲက အလုပ်သွားလုပ်ပြီး မိဘ ကိုရှာကျွေးနေတာပါ ... မလေးသူလေး နဲ့ ရီးစားဖြစ်တယ် ... နှစ်ပေါင်း ကြာလာတော့ လက်ထပ်ကြတယ် ... ဒါပေမဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အဲဒီ ယောက်ကျားလေး က အစ္စလာမ် ဘာသာ ကို အရင်ပြောင်းရပါတယ် ... သူ့ရဲ့ ဘာသာပြောင်းပွဲ ပုံတွေ ဖေစ်ဘွတ်ပေါ် မှာတင်ပါတယ် ... ပြီးရင် လက်ထပ် တဲ့ ပုံတွေ ပါတင်ပါတယ် ... လက်မထပ် ခင်က မြန်မာပြည် ပြန်လာပါသေးတယ် .. အမေနဲ့ ညီမ က ဘာသာ မပြောင်း ဖို့ မြန်မာပြည်မှာဘဲ ရှိတာလေး နဲ့ လုပ်စားဖို့ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ပါတယ် ...ဒါပေမဲ့လုံးဝ လက်မခံဘဲ မလေးရှား သူနဲ့ ယူသွားပါတယ် ... သူ ကြိုက်မကြိုက် မသိလို့ ဖေ့စ်ဘွတ် လင့်ခ် ကို တော့ တင်မပေးတော့ ပါဘူး...

မြန်မာမလေး များ ကုလားနဲ့ယူတာတော့ ကျနော့် မျက်မြင် မှတ်မှတ်ထင်ထင် ဖြစ်ရတဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုး မရှိတဲ့ အတွက် မဖော်ပြနိုင်ပါဘူး ... အခု အင်တာနက် ပေါ် မှာ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် သုံးမှဘဲ ဘယ် မြန်မာမလေး က ဘယ်ကုလား ကို ယူလို့ ဘာဖြစ်သွားတယ် .. ဘယ်လို အနှိပ်စက်ခံရတယ် ဆိုတာ ကြားပါတယ် ... ဒါကြောင့် ချစ်ညီမ ကိုတောင် ခဏ ခဏ ပြောဖြစ်တယ် ... ငါ့ကို က ဒီလောက် ဟိုးလေးတကျော် အနှိပ်စက်ခံ ဇာတ်လမ်းတွေ ကို ဖေ့စ်ဘွတ် သုံးမှ ဘဲ တွေ့ဘူး မြင်ဘူးတာ ဆိုတော့ တော်တော် ဗဟုသုတ နည်းတယ် .. လို့ ပြောမိပါတယ် ...  ဒါတောင် ဒီဘက်ခေတ်ရောက် မှ ဒီလောက် များများတွေ့ဘူးတာပါ ... ကျနော် စသုံး တုန်းက ဒါတွေ မရှိပါဘူး .. အခုမှဘဲ ဒီမိုကရေစီ ကို လျှောက်လှမ်းတော့မှဘဲ ဒါတွေ အတွေ့များလာတာပါ ...

ကျနော် နဲ့ ဟိုတလောက ခင်မင်တဲ့ ဦးဇင်း နဲ့ မျိုးစောင့် ဥပဒေ အကြောင်း ငြင်းကြ တာ မှတ်မိအုန်းမှာပါ ... (မျိုးစောင့် ဥပဒေ နဲ့ ရွှေစင်ဦး နဲ့) တနေ့ကတော့ အဲဒီ ဦးဇင်း နဲ့ ပါလာတဲ့ ဦးဇင်း က နောက် တခေါက် ပြန် လာပါတယ် ... ဒကာမကြီး ဟိုနေ့က ဟို ဦးဇင်း....  နဲ့ဒကာမကြီး  နဲ့ ငြင်း ကြတော့ ကျုပ်လည်း ဒကာမကြီး ဘက်ကပါ .. မျိုးစောင့် ဥပဒေ မလိုအပ်ဘူး လို့ ထင်ခဲ့ပါတယ်  ... ဒါပေမဲ့ အခု စိန်ပန်းထဲ မှာ ကျုပ် မျက်မြင် ဖြစ်ရပ်မှန် တွေ တွေ့လာတဲ့ အတွက် စိတ်ပြောင်းသွားပြီ ... မျိုးစောင့်ဥပဒေ ဆိုတာ လိုအပ်ပါ တယ် ...  အဲဒါ ဒကာမကြီးလည်း စိတ်ပြောင်းအောင် လို့ လာပြောတာဆိုပြီး အစ္စလာမ်ဘာသာ ဝင် ယောက်ကျား က ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မိန်းမ ကို နှိပ်စက် တဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်း ကို ပြောပြပါတယ် ...

တပည့်တော် ယုံပါတယ်ဘုရား ... နောက်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ယောက်ကျားက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်မိန်းမ ကို နှိပ်စက် တဲ့ ဇာတ်လမ်းလေး တွေ လည်း တပည့်တော် ပြောပြပါမယ် ဆိုတော့ ဦးဇင်း ငြိမ်သွားပါတယ် ... လူ အခြင်းခြင်း နှိပ်စက် ညှင်းပန်းတာ ကို တပည့်တော် လက်မခံပါဘူး .. ဘယ်ဘာသာဝင်ဆိုတာ မကြည့်ပါဘူး လို့ ပြောလိုက်ပါတယ် ... ဒါပေမဲ့ ဦးဇင်း က ဇွဲမလျှော့ ပါဘူး နောက်နေ့ မှာ မျိုးစောင့် ဥပဒေ ဆိုတဲ့ အခွေလေး လာပို့သွားပါတယ် ... ဒကာမကြီး နားထောင်ဖြစ်အောင် ထောင်ပါလို့ လည်း ပြော သွားပါတယ် ... ကျနော် ယူထားလိုက်ပါတယ် ..  ဦးဇင်း စိတ်ချမ်းသာပါစေတော့ .. သူတို့ မေတ္တာရှိတဲ့ ဒကာမကြီး အမြင်မှန်ရအောင် ကျိုးစားကြတာပါ ... တကယ့် အရိုးခံ ဘာပရောဂ မှ မပါဘူးဆိုတာ ယုံကြည်ပါတယ် ...

ကျနော် တို့ မန္တလေး ဆိုတာ မီးလောင်လည်း ဘုန်းကြီးတွေ က ရှေ့ဆုံးက နေပြီး.. ဒကာ၊ ဒကာမ တွေ ကို အမြဲတမ်း အကာကွယ်ပေးနေကြ ... ၈၈၈၈ အရေးတော်ပုံကြီး တုန်းကလည်း တမြို့ လုံး  အေးချမ်းအောင် ...... စောင့်ရှောက် ပေးခဲ့တယ် ... ပြည်သူ နဲ့ လက်တွဲလို့ စစ်အစိုးရ ကို ဖြုတ်ချဖို့ ကျိုးစား ပါဝင်ခဲ့တယ် .. ၂၀၀၇ သံဃာအရေးအခင်း တုန်းကလည်း အသေခံ..... အဖမ်းခံပြီး အာဏာရှင် တွေကို ဖြုတ်ချဖို့ ကျိုးစားခဲ့ တယ် ..မသင့်တော်တာ ရှိရင်လည်း ဘုန်းဘုန်းတွေ က ဆုံးမပဲ့ပြင်ခဲ့တယ် .. ဘာသာရေး အသိကြွယ်အောင် ဆိုဆုံးမ ခဲ့တယ် ... အချစ်ဆုံး အဖိုးက လည်း ဘုန်းကြီး ဝတ်နဲ့ တချိန်လုံး ဘုရားစာသင် တရားထိုင်သင် ဆိုတော့ ဘုန်းဘုန်းတွေ ကို ကြည်ညိုပြီးသား ...  လေးစားပြီးသားပါ..  ထောင်ထဲမှာ မန္တလေး က ဂဠုန်နီဘုန်းဘုန်း..  ငြိမ်းချမ်းရေးကိုယ်တော်.. နဲ့ တခြားဘုန်းဘုန်း များ အနှိပ်စက်ခံရတယ် ကြားရတုန်းက မျက်ရေ ကျလောက်အောင် စိတ်ထိခိုက်ရပါတယ် ...

မြန်မာပြည် မှာ အထူးသဖြင့် နယ်ဘက်မှာက သားယောက်ကျားလေးများကို အလှူအတန်း လုပ်ပြီးတဲ့ အခါ သာသနာ့ဘောင်မှာ ပျော်မွေ့သွားရင် သိပ်ဝမ်းသာကြပါတယ် .. ကျောင်းထိုင်ဘုန်းဘုန်းများ ကလည်း ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကိုရင်များကို လူပြန်မထွက်စေချင်တော့ပါဘူး ... အဲဒီတော့ မြန်မာပြည်က လူတော်များ (နယ်ဘက်က အများစုပေါ့) ဟာ ငယ်ဖြူ ကိုယ်တော်များ ဖြစ်နေကြပါတယ် ...

လူလောက သဘာဝတွေ .. နိုင်ငံရေးပရိယာယ် တွေ နဲ့ အာဏာရှင် တွေ ရဲ့ ညစ်ပတ် စုတ်ပြတ်ပုံ ယုတ်မာ ကောက်ကျစ်ပုံ ကို အလုံးစုံ နားမလည်နိုင်အောင် ရိုးသားကြပါတယ် .. ဒါကြောင့် ဘုန်းဘုန်း များလည်း အခုအချိန်မှာ မျိုးစောင့်ဥပဒေ လို သဘောထား ကွဲပြားစေတဲ့ အရာတွေ ကို ခဏ ထားလိုက်ပါအုန်း ... လို့ တောင်းပန်ချင်ပါတယ် ....  မျိုးစောင့်ဥပဒေ ကနေ အမုန်းမီးပွားများ ပေါက်ဖွား လာပြီး တိုင်းပြည်မအေးချမ်း တဲ့ အတွက် ကယ်တင်ရှင်များက တိုင်းပြည် ကို ဂျောက်ထဲ မကြအောင် ကယ်တင်ကြ ပါလိမ့်မယ် ဘုရား ..... တပည့်တော် တို့ ပြည်သူများ နောက်တကြိမ် အကယ် မခံနိုင်တော့ ပါဘူး ...

အခု တပည့်တော်တို့ မြန်မာပြည်မှာ အာဏာရှင်လက်အောက် က လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းစလေး ရေးရေးပေါ်နေပါတယ် . ဒါပေမဲ့ အာဏာ လက် မလွှတ်ချင် တဲ့ သူတွေ ... အာဏာရူး တွေ ရှိနေပါတယ် ... အာဏာ လက်မလွှတ်ရအောင် ဘက်ပေါင်းစုံကနေ ပြည်သူများ.. သံဃာများ.. ဘာသာကွဲများ.. နိုင်ငံရေးသမားများ.. တိုင်းရင်းသားများ ကို စည်းရုံးရေး ပျက်ပြားအောင် အကြီးအကျယ် လုပ်ဆောင်နေကြတယ် လို့ တပည်တော်ထင်တဲ့ အတွက် အခုအချိန်မှာ လမ်းစလေးရေးရေး ကို မပျောက်အောင် ထိမ်းသိမ်းဖို့ ကလွဲပြီး မျိုးစောင့်ဥပဒေ အပါအဝင် ညီညွတ်ရေး ပျက်ပြားစေတဲ့ အရာအားလုံး ကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး လို့ ပြောချင်ပါတယ် ဘုရား ...

နောက်ဆက်တွဲ အနေနဲ့ ပြောရရင် ကျနော် နဲ့ သိကျွမ်းတဲ့ ကျောင်းတက်နေတဲ့ ကလေးတွေ ရှိပါတယ် ... တနေ့က ဆရာမ က ဗုဒ္ဓဘာသာလား လို့ မေးပါတယ် .. ဟုတ်တယ်လို့ ပြောတော့ စီဒီခွေလေး ထုတ်ပေးပါတယ် ... ၉၆၉ မှာ ဈေးဝယ်ဖို့ ဆိုတဲ့အခွေလေးပါ .. ကျနော်ဖွင့်မကြည့်မိပါဘူး ... တော်တော်လည်း စိတ်ပျက် သွားပါတယ်  .. M.Res လုပ်နေတဲ့ ကလေးတွေပါ ... ဒီလို ပညာတတ် ကလေး တွေ ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲ မှာ  ဒီလို အတွေးအခေါ်တွေ ဝင်ရောက်နေ တာ ဟာ တိုင်းပြည် အတွက် မကောင်းတဲ့ အလားအလာ တွေပါ ...

ကျနော် တို့ မြန်မာပြည်ကြီး တိုးတက်ဖွင့်ဖြိုးရေးအတွက် နိုင်ငံခြား ရင်းနှီးမြုတ်နှံမှု့ တွေ လိုအပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ အမြင်ကျဉ်းမြှောင်းတဲ့ ၉၆၉ မှာ ဈေးဝယ်ပါ ဆိုတဲ့ ဆောင်ပုဒ် ကို လည်း လက်မခံနိုင်ပါဘူး .. ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ၉၆၉ မှာ ဈေးဝယ်ရရုံတင် မကဘူး.. နောက်ဆိုရင် အပ်ချီလုံး တလုံးနဲ့ ဓါတ်ခဲ တလုံး ... ဆန်တပြည် ကို တနေကုန် တန်းစီပြီ ထုတ်ရတဲ့ သမဝါယမ ခေတ်ကို ပြန်ရောက်ပြီး ... အာဏာရှင် တွေ လက်အောက် မှာ ပြန်လည် ဒူးထောက်ရလိမ့်မယ် ... လို့ ကျနော် ထင်ပါတယ်..

ဘလော့ဂါတဦး အနေနဲ့ ရေးသင့်တယ် ထင်တဲ့ ပိုစ့်လေးကို ဘလော့ဂ်ဒေး အမှတ်တရလေး ရေး လိုက် ပါတယ် ...  ဧရာဝတီအရေး ကဲ့ သို့ အရေးကြီးတဲ့ နောက်ထပ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ အာဏာရှင် များ လက်ထဲ ဆက်လက် နေရမဲ့ အရေးလို့ လည်း ကျနော် ထင်ပါတယ် ... ဒါကြောင့် ဒီပိုစ့် လေး ကို ရေးပါတယ်


 ကျနော့် ဘလော့ဂ်လေးမှာ လေးနှစ်ကျော် ဖတ်ရှု့ အားပေးခဲ့ကြတဲ့ စာဖတ်သူ မိတ်ဆွေ များကိုလည်း အထူးကျေးဇူး တင်ပါတယ် ... အခုတလော အလုပ်နည်းနည်း များတဲ့အတွက် ... ဘလော့ဂ်လိပ်စာလည်း အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားတဲ့ အတွက် ...  စာတင်တာ နည်းနည်း အဆက်ပြတ်သွားပါတယ် ... အားလုံး ကို တောင်းပန်ပါတယ် ... ဘလော့ဂါ မိတ်ဆွေများလည်း လင့်ခ် လေးပြောင်းချိတ်ပေးကြပါ... ကျနော်လည်း ဆက်လက်ပြီး စာကောင်းလေးများ တင်ပေးနိုင်ဖို့ ကျိုးစားပါမယ် ....

 ကျနော့် ဘလော့ဂ်လေး မှာ တင်ထားတဲ့ ဆောင်ပုဒ်လေး ရှိပါတယ် ...  အောက်မှာထပ်ဖော်ပြ ထားပါတယ် ... အဲဒီအတိုင်းဘဲ ကျနော် ကျင့်သုံး မှာပါ ...

“မတရားမှုတခုမှာ “ ကြားနေ” တယ်ဆိုရင်
သင်ဟာ ဖိနှိပ်သူဘက်က လိုက်ဖို့ ရွေးချယ် လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ”
“If you are neutral in a situation of injustice, you have chosen to side
with the oppressor.”

(ငြိမ်းချမ်းရေး နိုဘယ်လ်ဆုရ ဒေါက်တာ မာတင်လူသာကင်း)
(ငြိမ်းချမ်းရေး နိုဘယ်လ်ဆုရ ဘုန်းတော်ကြီး ဒက်စမွန်တူးတူး)

အားလုံးကိုလေးစားလျှက်
ရွှေစင်ဦး 
http://www.shwezinu.blogspot.com
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဆရာဝင္းေဖ ၏ ေရၾကည္ေရသန္႕ ဝတၳဳတိုမ်ား, (ၿပီးပါၿပီ)

သၾကားမွန္ကူ အုန္းမွန္ကူ

အလုပ္က ငါးသည္
စာကေကာင္းေကာင္းမတတ္။
ငါးသည္ဆုိေတာ့ ၀တ္တာစားတာကေရာ စုတ္ျပတ္ေနတာ။
လင္စိတ္သားစိတ္ဆုိတာ သူကႀကိဳက္တယ္လုိ႔ေျပာမွပဲ
ဖ်တ္ခနဲေပၚလာေတာ့တာပါေတာ္။ မုိးႀကိဳးပစ္က်ိန္ရဲပါရဲ႕။

    ကုိျမရွင္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ က်ဳပ္ေတာ့ နားမလည္တာ မ်ားပါတယ္။
    က်ဳပ္ကုိ ႀကိဳက္ပါတယ္လုိ႔ စေျပာခဲ့ကတည္းက စၿပီး နားမလည္ခဲ့တာေပါေတာ္။ ေတာ္တုိ႔ပဲ စဥ္းစား ၾကည့္ေလ။ က်ဳပ္က ငါးသည္ (ငါးသယ္)၊ ဗ်ပ္ကေလးနဲ႔ ပ်ံက်ေစ်းလမ္းေဘးမွာ ႀကံဳသလုိခ်ေရာင္းရတဲ့ ငါး သည္ ... သူက ေက်ာင္းဆရာ။ တကယ္ဆုိ သူႀကိဳက္စရာရွားသမုိ႔လား။ အရပ္သူေခ်ာေခ်ာ ကေလးေတြ၊ ေက်ာင္းသူေလးေတြ သူလုိထဲက ဆရာမလွလွကေလးေတြ ျပည့္လုိ႔။
    က်ဳပ္ကုိ ႀကိဳက္ပါတယ္လုိ႔လာေျပာေတာ့ က်ဳပ္က နားမလည္ႏိုင္လြန္းလုိ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ႀကိဳက္ရတာလဲ လုိ႔ ေမးပါတယ္။ သူေျဖပံုက်ေတာ့လည္း လြယ္လုိက္တာ။
    "နဖူးစာေလ" တဲ့။
    ကဲ ... က်ဳပ္ကလည္း အဲဒီနဖူးစာဆုိတာႀကီးကုိ နားမလည္ေတာ့တာ။ က်ဳပ္က ဒီတန္းက သူ႔ကုိ ျပန္ၾကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာ အသာထားလုိ႔၊ စိတ္ကရႈပ္ေနတာ၊ ဒါနဲ႔ လြယ္လြယ္ပဲ ေျပာလုိက္တယ္။
    " ေတာ္က ေက်ာင္းဆရာမဟုတ္ဘဲ က်ဳပ္တုိ႔လုိ တံငါသည္ဆုိလည္း ေကာင္းသား" လုိ႔။
    အဲဒီေတာ့ ကုိျမရွင္ရယ္ေလ ဘာမွေတာင္ မစဥ္းစားဘူး။

    " ဒါဆုိရင္ေတာ့ သိပ္လြယ္သြားၿပီ။ က်ဳပ္ ေက်ာင္းဆရာမလုပ္ေတာ့ဘူး၊ တံငါသည္ပဲ လုပ္ေတာ့မယ္" တဲ့။
    က်ဳပ္ကေတာ့ ေနာက္ေနတယ္ပဲထင္တာ။ မဟုတ္ဘူး ေတာ္ေရ ... တကယ္ေျပာေနတာတဲ့။
    " ဒီမွယ ေခြးမ၊ နင့္အေၾကာင္း ငါ ေကာင္းေကာင္းသိၿပီးသား။ နင့္မွာ အေမလည္းမရွိေတာ့ဘူး။ အေဖ တံငါသည္အဘုိးႀကီးနဲ႔ ေနရတာ။ သူ႔ကုိ နင္ မခဲြႏုိင္သလုိ သူကလည္း နင့္ကုိ မခဲြႏုိင္ဘူး။ သူကလည္း သူ႔တံငါအလုပ္ကုိ မစြန္႔ႏုိင္ဘူး။ ဒီေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးရယ္၊ နင္သာ ငါ့ကုိယူမယ္ဆုိရင္ ငါ နင္တုိ႔နဲ႔ လာေနမယ္။ ငါလည္း တံငါပဲလုပ္ေတာ့မယ္။ ငါ နင့္ကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္" တဲ့။
    က်ဳပ္ကုိ သိပ္ခ်စ္ရေအာင္ က်ဳပ္က အရုပ္ဆုိးအက်ည္းတန္မဟုတ္ေပမယ့္ လွမွမလွတာႀကီးကုိ။ ၿပီးေတာ့ လူမေျပာနဲ႔ နာမည္ေတာင္ မလွဘူး။ "ေခြးမ"တဲ့။ အလုပ္က ငါးသည္။ စာက ေကာင္းေကာင္းမတတ္။ ငါးသည္ ဆုိေတာ့ ၀တ္တာ စားတာကေရာ စုတ္ျပတ္ေနတာ။ လင္စိတ္သားစိတ္ ဆုိတာသူက ႀကိဳက္ပါတယ္ လုိ႔လာေျပာေတာ့မွပဲ ဖ်တ္ခနဲ ေပၚလာေတာ့တာပါေတာ္။ မုိးႀကိဳးပစ္ က်န္ရဲပါရဲ႕။ ဒီတုန္းက သူ တံငါသည္လုပ္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ဘယ္ယံုလိမ့္မွာတံုး။ ဒါနဲ႔ ၿပီးစလြယ္ေျပာလိုက္တ္။
    " ေတာ္က တံငါသည္လုပ္မယ္ဆုိလုိ႔မွ က်ဳပ္က ေတာ့္ကုိ ျပန္မႀကိဳက္ရင္ က်ဳပ္ အဆုိးျဖစ္ေတာ့မေပါ့ ေတာ္" လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။

    အဲဒီေန႔လယ္က က်ဳပ္ငါးေတြေရာင္းလုိ႔ကုန္ေတာ့ က်ဳပ္တုိ႔ အိမ္ရွိတဲ့ကၽြန္းထဲကုိ ေလွႀကံဳနဲ႔ျပန္ခဲ့ တယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ေနတဲ့ ကၽြန္းဆုိတာက မႏၱေလးအေနာက္ဘက္ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးထဲက နန္းေတာ္ကၽြန္းတုိ႔၊ သမင္ၿခံပတ္၀ဲ တုိ႔ဆုိတဲ့ ကၽြန္းႀကီးေတြရဲ႕ေနာက္ဘက္ကုိ က်ေသးတာ။ ေနာက္ေပၚတဲ့ ကၽြန္းေပါက္စကေလး ပါ။ ေတာ္ေတာ္ကုိ ေခါင္တာပါလုိ႔ဆုိ။ အဲ ... အိမ္ထဲလည္း၀င္လုိက္ေရာ အေဖနဲ႔ ထုိင္စကားေျပာေနတဲ့ သူ႔ကုိ ေတြ႕ေတာ့တာပဲ။ အံ့ေရာ ... က်ဳပ္ေတ့ နားကုိမလည္ေတာ့ဘူး။
    သူက အေဖ့ကုိ ဇာတ္စံုရွင္းၿပီးသားျဖစ္ေနၿပီ။ အေဖက က်ဳပ္ကုိ တန္းေမးတာပဲ။
    " ေခြးမ ... သူက တံငါလုပ္မယ္ဆုိရင္ နင္ သူ႔ကုိယူပါ့မယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္ဆုိ " တဲ့။ ဒီေတာ့ -
    " ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ... " ပဲေျပာရေသးတယ္။
    " ဒါေပမယ့္ ေတြဘာေတြ လုပ္မေနနဲ႔။ ဒီေကာင္ ငါ့လုိပဲ ဒုိးတူေပါင္ဖက္ တံငါလုပ္မယ္ဆုိလုိ႔ကေတာ့ ငါလည္း သေဘာတူတယ္။ သူ႔မိဘေတြၿပီးရင္ ၿပီးၿပီ" တဲ့။
    အဲဒီမွာ ကိစၥကျပတ္ေတာ့တာပဲ။ သူ႔မ်ာက မိဘေတြမွ မရွိေတာ့တာ။ သူက တစ္ေကာင္ၾကြက္ဥစၥာ။

    ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ ဆုိတာ တံငါသည္အလုပ္နဲ႔ အကြာႀကီးပါေတာ္။ သူက မူလတန္းေက်ာင္း ဆရာဆုိေပမယ့္ ၀င္ေငြက ငါးဖမ္းစားတာထက္ေတာ့ ပံုမွန္၀င္ေသးတာပဲ။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ေရရွည္ခံႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး လုိ႔ က်ဳပ္ကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ တြက္ထားလုိက္တယ္။ က်ဳပ္အေဖနဲ႔လုိက္ၿပီးေတာ့ ပင္ပင္ပန္းပန္း ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ကုိ တံငါအတတ္ကုိ သင္ယူရတာပါေတာ္။
    က်ဳပ္လည္း က်ဳပ္စကားနဲ႔က်ဳပ္ သူနဲ႔ညားေတာ့တာပါပဲ။ ညားလည္းၿပီးေရာ ေဒၚက်ဳပ္ႀကီး ေျပာ သလုိပါပဲ က်ဳပ္လည္း သူ႔ကုိ သိပ္ခ်စ္သြားေတာ့တာပါပဲ။ သူလည္း က်ဳပ္ကုိ တကယ္ခ်စ္ရွာတာပါ။ က်ဳပ္ က ေျပာပါေသးတယ္။
    " တံငါသည္မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့။ ေက်ာင္းဆရာပဲ ျပန္လုပ္ပါ။ အေဖ့ကုိ ေျပာေပးပါ့မယ္" ေပါ့။ ကုိယ္က ခ်စ္လာၿပီကုိး။ မရပါဘူးေတာ္။
    " အေဖ စိတ္ညစ္သြားလိမ့္မယ္" တဲ့။ ၿပီးေတာ့ " တံငါသည္နဲ႔ ငါးသည္နဲ႔ညားတာပဲ။ သဘာ၀က်ပါ တယ္" တဲ့။ ၿပီးေတာ့ အေဖနဲ႔သူနဲ႔က လုိက္လည္းလုိက္တယ္။

    " ဒီေကာင္ တကယ္ႀကိဳးစားတဲ့ေကာင္၊ ငါ့လုိမဟုတ္ဘူး။ တံငါဆုိေပမယ့္ ႀကီးပြားမယ့္ေကာင္။ ေခြးမ ... နင္ ၾကည့္ေန၊ ဒီျမရွင္ဆုိတဲ့ေကာင္ဟာ တစ္ေန႔က်ရင္ တံငါေတာ့တံငါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အင္းသူႀကီး ေတြဘာေတြ တက္ျဖစ္မယ့္ေကာင္ကြ" တဲ့။
    ကုိျမရွင္ကလည္း ႀကိဳးစားလုိက္တာမွ အခ်ိန္မေရြးကုိ လုပ္ေတာ့တာ။ တံငါသည္ပီသလုိက္တာမွ။ ငါးႀကီး၊ ငါးကေလး ငါးမေရြး၊ အလုပ္အႀကီးအေသး၊ ရာသီအဆုိးအေကာင္း ဘာမွၾကည့္ေနတာမဟုတ္ဘူ။ အေဖက "မရွင္ေရ ... "လုိ႔ ေခၚလုိက္ရင္ သူက ေလွေပၚေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ အေဖ အရက္ေသာက္ရင္ သူလည္းေသာက္၊ ၾကက္တုိက္ ရင္ သူလည္းတုိက္ပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္း တံငါသည္ေတြက ပထမ သူ႔ကုိ ေက်ာင္းဆရာ လူထြက္ဆုိၿပီး အာနာတာနဲ႔ အေတာ္ကေလး ခပ္တန္းတန္းနဲ႔ ေပါင္းၾကတာ။ သူက ဘယ္ဟုတ္ လိမ့္မွာလဲ။ တစ္ခါတည္း ေရာပစ္လုိက္တာ တစ္လေတာင္ မၾကာလုိက္ပါဘူး။ ကုိျမရွင္ဟာ တစ္သက္လံုး ဒီကၽြန္းရြာကေလးေပၚ ႀကီးလာၿပီး တစ္သက္လံုး ငါးဖမ္းစားလာတဲ့လူက်ေနတာပဲ။
    သူလည္း တံငါအတတ္ေကာင္းေကာင္းတတ္လုိ႔ ၆ လေလာက္လည္းၾကာေရာ အေဖ ေလျဖတ္ပါ ေလေရာ။ ညာလက္နဲ႔ ဘယ္ေျခေထာက္ ေဒါင့္တန္းဆဲြ၊ အေၾကာေတြ ေသ သြားပါေရာလား။ တစ္သက္လံုး တံငါအလုပ္ မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါန႔ က်ဳပ္က ကုိျမရွင္ ကုိ ေျပာပါေသး တယ္။
    " အေဖလည္း တံငါမလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေတာ္လည္း တံငါမလုပ္ရင္ ဘာမွေျပာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းဆရာျပန္လုပ္ခ်င္လုပ္ေလ" လုိ႔။

    ဒီေတာ့ သူက အေဖစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္တဲ့။ ခုလုိ ဒုကၡတျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားဖုိ႔ပုိလုိတယ္တဲ့။ သူက စာတတ္တယ္မဟုတ္လား။ သူက ပုိသိတာေပါ့။
    ခက္တာက ကုိျမရွင္နဲ႔ ရြာခံေတြနဲ႔ သိပ္ရင္းႏွီးလာေတာ့ ရြာခံေတြက သူ႔ကုိ မနာလုိတတ္လာၾကၿပီ ေလ။ သူက စာတတ္ေပတတ္မဟုတ္လား။ ဘာေလးပဲေျပာေျပာ က်န္တဲ့လူေတြက သူ႔ကုိမီေအာင္ ေျပာႏုိင္ ၾကတာ မွ မဟုတ္ဘဲ။ ၾကာလာေလ ကုိျမရွင္ ဘာေျပာေျပာ၊ ၾကြားတယ္ လူတတ္လုပ္တယ္လုိ႔ ထင္လာၾက ေလပဲ။
    တစ္ေန႔ေတာ့ အႀကီးဆံုးျပႆနာေပၚေတာ့တာပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ အိမ္မွာ စုၿပီးအရက္ေသာက္ၾကတဲ့ တစ္ည။
    အရက္၀ုိင္းဆုိေတာ့ ေရာက္တတ္ရာရာ သီခ်င္းေတြ ဘာေတြဆုိၾကတာေပါ့။ တံြေတးသိန္းတန္ သီခ်င္းေတြပဲ မ်ားတာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က မာမာေအးသီခ်င္းဆုိတယ္။ အစအဆံုး မဟုတ္ပါ ဘူး။ ရသေလာက္ပါပဲ။ အဲဒါကေလးကုိပဲ အားလံုးသိပ္ႀကိဳက္ၾကၿပီးေတာ့ မာမာေအး ခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္ၾကေတာ့ တာေပါ့။ အဲဒီမွာ ကုိျမရွင္က ဘာ၀င္ေျပာလုိက္သလဲဆုိေတာ့ သူကုိယ္တုိင္ မာမာေအးနဲ႔ေတြ႕ဖူးတယ္တဲ့။ ဒီမွာတင္ အားလံုးက ၀ုိင္းဟားၾကေတာ့တာပဲ။ ကုိျမရွင္ကလည္း မေလွ်ာ့ဘူး။ ေတြ႕ရံုတင္မဟုတ္ဘူးတဲ့။ သူဆုိတဲ့သီခ်င္းကုိ မာမာေအးကလုိခ်င္ပါတယ္ဆုိလုိ႔ သူက သင္ေပးလုိက္ရတဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီမွာေတာ့ တစ္၀ုိင္းလံုးေျဗာင္းဆန္ကုန္ေတာ့တာပဲ။ ေလွာင္ၾကေျပာင္ၾက၊ ရိၾကကလိၾကနဲ႔ ၀ုိင္းဟားၾကတာ။ ၿဖီးတာ လည္းၿဖီး၊ ၾကြားတာေတာ့ၾကြားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အလြန္အကၽြံေတာ့မလုပ္ဖုိ႔။ တံငါသည္ေတြ၊ ေတာသားေတြ ဆုိၿပီး ထင္တုိင္းလွိမ့္လုိ႔ရလိမ့္မယ္ေတာ့ မထင္ဖုိ႔ ဘာညာေပါ့။ ဆူညံေနတာပါပဲ။
    က်ဳပ္ကေတာင္ ၀င္ေျပာမိေသးတယ္။ "ကုိျမရွင္ရယ္ ဟုတ္ေကာဟုတ္ရဲ႕လားလုိ႔"။ ဒီေတာ့ "ဒုကၡ ပါပဲ ေခြးမရယ္၊ ငါ့စကားကုိ ငါ့မယားေတာင္ မယံုေတာ့ပါလား" တဲ့။

    ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္မလည္း မယံုတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ကုိျမရွင္က မႏၱေလးသား၊ ၿမိဳ႕ေပၚကဆုိေပမယ့္ မုိးႀကိဳးပစ္ဘုရားဟူးရယ္ပါ။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္ ေရႊျပည္၊ မင္းတဲ၊ အီကင္းေက်ာ္ၿပီး ထီးတန္ေဆာင္းဘုရားေျမာက္ဘက္အရပ္က သူ႔ဇာတိေလ။
    ေက်ာင္းဆရာလုပ္ေတာ့လည္း ရပ္ကြက္မူလတန္းေက်ာင္းဆရာေလးပါ။ မာမာေအးနဲ႔ ဘယ္လုိနီး စပ္မွာလဲ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူ႔ဟာက ျမင္ဖူးပါတယ္ဆုိတာေလာက္ဆုိ ေတာ္ေသး။ ခုေတာ့ လူ ကုိယ္တုိင္ ေတြ႕ဖူးရံုတင္မကဘဲ သူကေတာင္ သီခ်င္းတက္ေပးလုိက္ရေသးတယ္ဆုိေတာ့ က်ဳပ္လည္း ဘယ္ယံုလိမ့္ မွာလဲ။
    အဲဒီတစ္ညလံုးကေတာ့ ကုိျမရွင္ကုိ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ မာမာေအးကုိ သီခ်င္းသင္ ေပးတုန္းက ရုိက္ရေသးလား၊ ဒဏ္ေပးရံုပဲလား ဘာညာနဲ႔ တ၀ါး၀ါးပါပဲ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ကုိယ့္ေယာက္်ားကုိ ဒါေလာက္ေတာင္ ၀ုိင္းေလွာင္ေနၾကတာကုိေတာ့ မႀကိဳက္ပါဘူး။ ကုိျမရွင္ကေတာ့ "မယံုလည္း ေနၾကေပါ" တဲ့။ သူ ဘာမွဆက္မရွင္းေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘေဒြးႀကီး ဖုိးထူးကေတာ့ -
    " ေနၾကစမ္းပါဦးကြာ ... သူ မာမာေအးကုိ ဘယ္မွာ ဘယ္လုိေတြ႕လုိ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ဘာသီခ်င္းကုိ ဘယ္လုိ တက္ေပးရတယ္ဆုိတာလည္း ေမးဦးမွေပါ့ကြ" လုိ႔ ၀င္ၿပီး ေျပာရွာပါတယ္။

    ဒါေပမယ့္ ကုိ၀က္က မူးမူးနဲ႔၀င္ၿပီး -
    " ေတြ႕တာက အိပ္မက္ထဲမွာ။ တက္ေပးတဲ့သီခ်င္းက ခ်ိဳမုိင္မုိင္ဗ်ာ " လုိ႔ေနာက္လုိက္ေတာ့ တစ္၀ုိင္းလံုး တ၀ါး၀ါးတဟားဟားနဲ႔။ က်ဳပ္လင္ကေတာ့ မခ်ိၿပံဳးကေလးနဲ႔ပဲ " ဟုတ္ပါတယ္ ... ဟုတ္ပါတယ္" နဲ႔ ေနလုိက္ရရွာတာေပါ့ရွင္။
    က်ဳပ္ကေတာ့္ ကုိယ့္လင္ကုိ မယံုတာကတစ္ပုိင္းပဲ။ ဒါေလာက္ေတာင္ ၀ုိင္းၿပီး ေလွာင္ေနၾကတာကုိ မခံႏုိင္ေတာ့ဘူး။ တဲေနာက္ေဖးသြားၿပီး ငုိကုိပစ္လုိက္ရတယ္။ အျမည္းကုန္သြားရင္ ထပ္ျဖည့္ဖုိ႔ ငါးသလဲထုိး ေတြ ေၾကာ္ထားတာလည္း ေစတနာပ်က္သြားလုိ႔ ခ်မေပးေတာ့ဘူး။ မွတ္ကေရာ။ တဲေရွ႕ လည္း ျပန္မထြက္ ေတာ့ဘူး။ တစ္ခါတည္း အိပ္ရာထဲသြားေနလုိက္တယ္။ အိပ္လုိ႔ေတာ့ မရပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကုိ မုိးခ်ဳပ္မွ ၀ုိင္းသိမ္းၾကတာေလ။ အကုန္ျပန္သြားၾကေတာ့ လမ္းမွာ ေအာ္ႀကီး ဟစ္က်ယ္ နဲ႔။
    ကုိျမရွင္နဲ႔မာမာေအး စံုတဲြသီခ်င္းဆုိထားတာကုိပဲ ေရဒီယုိက လာေတာ့မွာလုိလုိ ဘာလုိလုိေတြ တဟားဟားနဲ႔ ေျပာသြားၾကေလရဲ႕။ ဟုိေသခ်င္းဆုိး ငျပဴးဆုိတဲ့ေကာင္ကလည္း ကုိျမရွင္တစ္ေယာက္ မာမာေအးေနာက္ ပါသြားရင္ ေခြးမေတာ့ မလြယ္ဘူး၊ ဘာညာနဲ႔ မီးေလာင္ရာေလပင့္ေသးတာ၊ ကာလနာေတြ။
    အားလံုးျပန္ကုန္ေပမယ့္ ကုိျမရွင္ အိပ္ရာထဲ၀င္မလာေသးလုိ႔ ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ျမစ္ကမ္းစပ္ဘက္ ထြက္ သြားတာျမင္လုိ႔ သူ႔ေနာက္ထြက္လုိက္ခဲ့တယ္။ သဲေသာင္ေပၚကုိ ထုိင္မိၾကေတာ့
    " ေခြးမ ... မာမာေအးနဲ႔ ငါ ေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္ဆုိတာကုိ နင္လည္း ယံုမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ နင္ကေတာ့ ငါ့မယားမုိ႔ ေျပာျပမယ္" တဲ့။

    က်ဳပ္တုိ႔ မညားခင္ တစ္ႏွစ္ကတဲ့။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ရန္ကုန္ကုိ လုိက္သြားတာတဲ့။ တည္းခုိတဲ့အိမ္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရွိတာနဲ႔ သူငယ္ငယ္က သူ႔အေဖဆီကရလုိက္တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ စိတ္လုိလက္ရဆုိမိသတဲ့။ အဲဒီသီခ်င္းက "သၾကားမွန္ကူ အုန္းမွန္ကူ" ဆုိတဲ့ မႏၱေလးသီခ်င္း၊ ေနာက္ေျပာင္ စပ္ထားတဲ့ သီခ်င္းပါ။ မႏၱေလးမွာရႏုိင္တ့ အစားအစာေတြကုိ စာရင္းလုပ္ၿပီး သီခ်င္းစပ္ထားတာ။
    အဲဒီအခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္အိမ္ကုိ အလည္ေရာက္ေနတဲ့ အဆုိေတာ္မာမာေအးက ၾကားသြားေတာ့ ဒီဘက္အိမ္ကူးလာၿပီး သူ႔ကုိယ္သူမိတ္ဆက္ရင္း စာသားကုိ ေတာင္းပါသတဲ့။ စာသားေပးလုိက္ေတာ့ အလုိက္ကေလး ျပန္ဆုိျပပါဦးဆုိလုိ႔ ဆုိျပရတာတဲ့။ မာမာေအးကေတာ့ တကယ့္ ပါရမီရွင္ဆိုေတာ့ ခဏ ကေလးနဲ႔ အလုိက္ကိုလည္း ရသြားတာပါပဲတဲ့။
    ဒီလိုဆိုေတာ့ သိပ္ျဖစ္ႏုိင္တာေပါ့။ က်ဳပ္က "ေတာ္ အဟုတ္ေျပာတာလား" လုိ႔ဆိုေတာ့ "အဟုတ္ ေျပာတာပါကြာ" တဲ့။ ဒါနဲ႔ "ဟိုလူေတြကို ဘာလုိ႔ေျပာမျပလုိက္တာလဲ" လို႔ဆိုေတာ့ "အစကတည္းက ငါက မွားၿပီး ေျပာလုိက္မိတာပါကြာ။ သူတုိ႔ကို ရွင္းျပေနစရာလည္း မလိုပါဘူး" တဲ့။ သူလည္း ေနာက္ထပ္ ရွင္းေန ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ က်ဳပ္ကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေျပာရဘူးလို႔ အက်ိန္ခုိင္း လုိ႔ က်ိန္လုိက္ရေသး တယ္။
    က်ဳပ္ မခံႏုိင္ဆံုးကေတာ့ ကုိဝက္တုိ႔၊ ငျမဴးတုိ႔ပဲ။ သူတို႔အုပ္စုက ကိုျမရွင္နဲ႔ မာမာေအးကိစၥကို မၿပီး ႏုိင္ေတာ့ဘူး။

    ဟိုေနရာေတြ႕လည္း ဒါပဲ။ ဒီေနရာလည္း ဒါပဲ။ ကိုျမရွင္ကေတာ့ မခ်ိၿပဳံးကေလးနဲ႔ ဘာကိုမွ မေျပာေတာ့တာ။ က်ဳပ္ကလည္း က်ိန္ထားရတာမႈတ္လား။ က်ဳပ္သိတာကိုလည္း ျပန္မေျပာပါဘူး။ ေျပာ လည္း အလကားပဲေလ။ ဘယ္မွာလဲ သက္ေသ။ မာမာေအး သြားေမးရမို ျဖစ္ေနတာ။ က်ဳပ္ ရင္ထဲမွာေတာ့ မခံခ်င္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ တင္းက်ပ္ေနတာပဲ။
    တစ္ေန႔ေတာ့ မင္းကြန္းမေရာက္ခင္ ျမစ္လယ္မွာ အသစ္ေပၚတဲ့ ေသာင္ထိပ္က သရက္ေမွာ္ကေလး ကို က်ဳပ္တို႔လင္မယား ေလွကေလးဆုိက္ၿပီး ေကြ႕ေလးထဲ မန္က်ည္းကုိင္းေတြမ်ား ခ်ရေကာင္းမလားလို႔ ၾကည့္ေနၾက တုန္း ေမာ္ေတာ္ႀကီးတစ္စင္း ျမစ္လယ္မွာ စက္ရပ္သြားလုိ႔ က်ဳပ္တုိ႔ေလွနဲ႔ မနီးမေဝးမွာ လာ ဆုိက္တယ္။ စက္ကို နည္းနည္းျပင္ရဦးမွာဆိုေတာ့ ေမာ္ေတာ္ေပၚမွာ ပါလာတဲ့ ခရီးသည္ နည္းနည္း ေသာင္ ေပၚကို အေညာင္းေျပ အညာေျပ ဆင္းလာၾကတယ္။ အဲ... အဲဒီအုပ္စုထဲက အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ဟာ ကိုျမရွင္ကိုလည္းျမင္ေရာ ဝမ္းသာအားရ ေျပးလားၿပီး "ရွင္... ရွင္ ကိုျမရွင္မဟုတ္လား" တဲ့။ ဝမ္းပန္းတသာ ႏႈတ္ဆက္ရွာတာေလ။ ဘယ္သူရွိရဦးမွာလဲ။ အဆုိောတ္ မာမာေအးေပါ့ရွင္။
    က်ဳပ္ေယာက္်ား ကိုျမရွင္ ေျပာတာေတြ အားလံုးအမွန္ေတြပဲေတာ့။ ေဒၚမာမာေအးက ရန္ကုန္မွာ တုန္းက ကိုျမရွင္ကို ဘာလက္ေဆာင္မွ မေပးလိုက္ရလို႔တဲ့ ေငြ ၅၀၀ ေပးတယ္။ ေနာက္ သူတုိ႔မွာပါလာတဲ့ ဘာကင္မရာႀကီးမွန္း မသိပါဘူး။ ဓာတ္ပံုရုိက္လုိက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း အ႐ုပ္ေတြေပၚလာၿပီး ၾကည့္လုိ႔ရတယ္။ အဲဒါႀကီးနဲ႔ က်ဳပ္တုိ႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ပံုေတြလည္း ႐ိုက္ေပးတယ္။ သူနဲ႔လည္း တြဲၿပီးေတာ့ ႐ုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီဓာတ္ပံုေတြ က်ဳပ္တုိ႔ကို ေပးခဲ့တာေလ။ ဓာတ္ပံုေတြမွာ အားလံုး ၈ ပံုေတာင္ ပဲ။ ေရာင္စံုေတြ ေတာ့ လွမွလွ။ ေဒၚမာမာေအးက သိပ္သေဘာေကာင္းတာ။ က်ဳပ္ကိုလည္း ညီမေလး... ညီမေလး နဲ႔။ ကိုျမရွင္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔ပါတဲ့ဆို။
    ကိုျမရွင္ဆီက ရတဲ့သီခ်င္းက ေရွး႐ုပ္ေသးမင္းသမီးႀကီး အေမပုဆိုတာရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး သီခ်င္းတစ္ ပုဒ္ပါတဲ့ေလ။ သူဆိုျပတဲ့ ေနရာတုိင္းမွာ သိပ္ႀကဳိက္ၾကတာတဲ့။

    သီခ်င္းက ရယ္စရာ ရႊင္စရာကေလး မဟုတ္ လား။ အမေလး... ျပန္ေတာင္ ဆိုျပသြားေသး တာ။ ေဒၚမာမာေအး ကို လုိက္ပို႔ၾကတဲ့ မႏၱေလးက အမ်ဳိးသမီး ႀကီးေတြဆို ႀကဳိက္ၾကလြန္းလုိ႔ သူတုိ႔ မႏၱေလး မွာ ေမြးေပမယ့္ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးပါဘူးတဲ့။
    ေဒၚမာမာေအးကေတာ့ သူ ကိုျမရွင္ဆီက ဘယ္လိုတက္ယူလုိက္ရတာျဖစ္ေၾကာင္း အားရပါးရႀကီး ကို ေျပာျပေနတာပါေတာ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ ခုလိုခ်ိန္မ်ား ကိုဝက္တုိ႔၊ ငျပဴးတုိ႔အုပ္စု ေရာက္လာရင္ ဘယ္ ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔ ေတြးၿပီး အူကိုယားေနတာပဲ။
    ေမာ္ေတာ္ႀကီး စက္ျပင္တာၿပီးလို႔ ေဒၚမာမာေအးတုိ႔အုပ္စုႀကီးလည္း ခရီးဆက္ထြက္သြားၾကေရာ။ က်ဳပ္က ေျပာေတာ့တာေပါ့။ ဒီကေန႔ ဘာမွဆက္မလုပ္ေတာ့ဘဲ ရြာကိုျပန္ၿပီး ဟိုေသခ်င္းဆိုးေတြကို ဓာတ္ပံု ေတြျပလုိက္မယ္ေပါ့။ က်ဳပ္က အားရပါးရေျပာလုိက္ေပမယ့္ ကိုျမရွင္က က်ဳပ္ကို မ်က္ႏွာတည္ႀကီးနဲ႔ ၾကည့္ ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ "ဒီဓာတ္ပံုေတြကို လံုးဝမျပရဘူး။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြကိုလည္း ဘယ္ေတာ့ မွ ျပန္မ ေျပာရဘူး" တဲ့။ "သူ မွန္တယ္ဆိုတာကို သူက သက္ေသျပေနစရာ ဘာမွမလိုဘူး" တဲ့။ က်ဳပ္ကိုလည္း က်ိန္ခုိင္းျပန္တယ္။ က်ဳပ္မ်ာ အက်ိန္ခက္လုိက္တာေလ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏွာတည္ႀကီး ကို ေၾကာက္ေတာ့ က်ိန္လုိက္ရတာပါပဲ။
    အဲဒီဓာတ္ပံုေတြကို သူကုိယ္တုိင္ သိမ္းထားတယ္ေတာ့။ သူ႔ထင္း႐ွဴးေသတၱာေလးထဲမွာ ရွိတယ္။ ဟိုလူေတြကို မျပဘူး။ ဟိုလူေတြကလည္း သူ႔ကို ဆက္ၿပီးေလွာင္ေနၾကတာပဲ။ ကိုျမရွင္ကေတာ့ က်ဳပ္ မ်က္ႏွာကိုေတာင္ လွမ္းမၾကည့္ဘူး။ ၿပဳံးၿပဳံးပဲ။ အခုေတာ့ သူ႔အၿပဳံးဟာ မခ်ိၿပဳံးမဟုတ္ဘူးဆိုတာ က်ဳပ္ သေဘာေပါက္ပါၿပီ။
    ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ သူ႔ကို နားကိုမလည္ေသးပါဘူးေတာ္။

    (မွတ္ခ်က္- ကိုျမရွင္က မာမာေအးကို ေပးလုိက္သည္ဆိုေသာ ေရွး႐ုပ္ေသးမင္းသမီးႀကီး အေမပု လက္တန္းစပ္ဆိုခဲ့သည္ဆိုသည့္ သီခ်င္းကို ႀကဳိးစားရွာေဖြ ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါသည္)
    "သၾကားမွန္ကူ၊ အုန္းမွန္ကူ၊ ဖ႐ံုယိုနဲ႔ ထတၱရာဆုိင္၊ ကပ္ခါဆုိင္၊ ကာဖီဆုိင္ မလုိင္နံျပား၊ ထိုင္နားပါ လို႔၊ တပါးပ်ဳိ႕၊ စားစို႔၊ ႏြားႏို႔နဲ႔ ဖာလူဒါ၊ ၾကက္ဥနဲ႔ ေထာပတ္ပါ၊ သည္မွာ နံသပုတစ္လံုး၊ ယခု သံုးစရာ၊ ႏႈန္းျပည့္ပါတဲ့၊ ဘဂၤလားကြမ္းယာ၊ ကုလားႀကီး ထုိင္၊ အရီးရွမ္း ဆုိင္၊ ငါးေဖာင္႐ိုးေၾကာ္၊ အမူစု က ေကာင္းတဲ့ ေမာင္စိန္ခို၊ နံျပားခ်ဳိ၊ လမုန္႔ေပါက္စီ၊ ဦးႂကြယ္မုန္႔တီ၊ တပါးခင္ကညာ စားခ်င္စရာ၊ ပဲ၊ သၾကား ပလာတာ"
    စသျဖင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အဆံုးထိ ရွာ၍မရပါ။ စာသားအျပည့္ရသူရွိပါက ပို႔ေပးေစလုိပါသည္။
....................................................................................................................................................................

ဂ်ပန္အလံ

ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ရဲ႕ပါးကုိ ဘယ္ျပန္ညာျပန္
သံုးေလးေခါက္ေလာက္ရုိက္ပစ္လုိက္တယ္။
ၿပီးတာနဲ႔ တပ္ၾကပ္ႀကီးရဲ႕လက္ထဲက ပန္းခ်ီပံုေတြကုိ
ဖ်ပ္ခနဲ ...။

    ၿမဳိ႕ထဲထြက္ေတာ့မလို႔ျပင္ေနတုန္း ဦးေလးဦးေက်ာ္ျမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုန္းဆက္ေခၚပါတယ္။ ဦးေလးဦးေက်ာ္ျမကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ညီအစ္ကိုတစ္ေတြက ေက်ာ္ေက်ာ္ျမလို႔ ေခၚၾကရပါတယ္။ ႏႈတ္က်ဳိးေန ၾကပါၿပီ။ ဘယ္က ဘယ္လိုစၿပီး အဲဒီလိုေခၚၾကမွန္း မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမဟာ အလြန္ေပ်ာ္တတ္ပါ တယ္။ သတၱိ လည္း သိပ္ေကာင္းတယ္။ ကာယဗလလည္း လုိက္စားေတာ့ သန္မာထြားႀကဳိင္းတယ္။
    အခု ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီးေခၚရတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း ေက်ာ္ေက်ာ္ျမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုတစ္ခါ  တည္း ေျပာျပ ပါတယ္။ လပုိင္းအတြင္း သူ ေသရေတာ့မယ္တဲ့။ ေနရလွရင္ လြန္ေရာ ကၽြံေရာ ေျခာက္လ ေလာက္ပဲတဲ့။ ကင္ဆာပါပဲတဲ့။ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ေျပာျပပါတယ္။
    ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က စပီကာဖုန္းနဲ႔ နားေထာင္မိတာမုိ႔ ေဘးလူေတြလည္း ၾကားေနရေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲ မွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဆြမ္းခံဦးပဥၨင္းက-
    "ဒကာႀကီး ဦးေလးက အေတာ္ေနာက္တတ္တာပဲ။ ရယ္စရာဆိုေပမယ့္ အေတာ္ၾကမ္းတယ္" လို႔ မိန္႔ေတာ္မူ ပါတယ္။

    ေက်ာ္ေက်ာ္ျမ ေနာက္တတ္တာမွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုကိစၥမွာေတာ့ ေနာက္ေနတာမဟုတ္ ေၾကာင္း၊ သူ တကယ္ေသေတာ့မွာျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္က ဦးပဥၨင္းကို ျပန္ရွင္းျပေတာ့ ဦးပဥၨင္းဟာ အေတာ္ႀကီးကို နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္သြားပံုရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ရွင္းမေနေတာ့ ပါဘူး။ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမ တို႔ေနတဲ့ အင္းစိန္ ကို ခပ္သုတ္သုတ္ပဲ ထြက္ခဲ့တယ္။
    ေက်ာ္ေက်ာ္ျမ ေသေတာ့မယ္ဆိုမွ သူ႔ကို အေရးတႀကီး ေမးျမန္းထားလုိက္ဖုိ႔ ကိစၥကေလးတစ္ခုကို အပူတျပင္း သတိရ လာတယ္။ ဒီလိုပါ။ ဟိုး... ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ေလာက္က အျဖစ္အပ်က္ကေလးနဲ႔ ပတ္ သက္ပါတယ္။
    အရင္က ဘာျပဳလို႔ ေမးမထားမိတာလဲဆိုေတာ့ ေမးမယ္ ေမးမယ္ဆိုၿပီး အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ေၾကာင့္ မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူးလို႔ပဲ ေျဖရပါေတာ့မယ္။

    ဟိုး... ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ ဒုတိယကမာၻစစ္ႀကီးစျဖစ္ေတာ့ မႏၱေလးက မိသားစုအေျမာက္အျမား ဟာ အေနာက္ဘက္က ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးကို ျဖတ္ကူးၿပီး စစ္ကုိင္းေတာင္ေပၚက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ၊ သီလရွင္ ဇရပ္ေတြ ဘုရားပုထိုးတန္ေဆာင္းေတြမွာ စစ္ေျပးတိမ္းေရွာင္ခိုလႈံၾကရတယ္။
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစုက ပထမ မင္းကြန္းဘက္၊ ေနာက္ေတာ့ စစ္ကုိင္း ေခေမကေခ်ာင္၊ ေနာက္ ေတာ့ ေျမာက္ဘက္ထပ္ေရႊ႕ၿပီး ျမန္ေအာင္ေခ်ာင္ေရာက္သြားၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္း က ကၽြန္ေတာ့္အသက္ ၈ ႏွစ္ေလာက္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေလးေတြကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြက သင့္တင့္သလို စာသင္ေပးပါ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို စာသင္ေပးတာ က ျမန္ေအာင္ ဆရာေတာ္ႀကီး ရဲ႕တပည့္လက္႐ံုးေတြ ထဲက ဦးပဥၨင္း တစ္ပါးျဖစ္တဲ့ ဦးပဥၨင္းေဃာ တဲ့။ ဘြဲ႕နာမည္အျပည့္အစံုကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့သြားၿပီ။ သိပ္ေတာ့ အေရး မႀကီးပါဘူး။
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သင္ၾကရတာကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ပရိတ္ႀကီးတုိ႔၊ မဂၤလာ့သုတ္တုိ႔ ဆိုတာေတြပါပဲ။

    ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔ ဆရာဦးပဥၨင္းမွာက ထူးျခားတဲ့အက်င့္စ႐ုိက္တစ္ခုရွိတယ္။ သူက ပိုးဆိုးေဆးေရာင္ စံုေတြကို ေရနဲ႔ေဖ်ာ္ၿပီး ပန္းခ်ီေရးတာ ဝါသနာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ပန္းခ်ီေရး တာ သိပ္ဝါသနာပါေလေတာ့ ဦးပဥၨင္းေဃာကတည္း သူ႔တပည့္၊ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ပန္းခ်ီဝါသနာပါ တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခ်စ္ဆံုးပါပဲ။
    ဦးပဥၨင္းေဃာ ပန္းခ်ီေရးတာကို ျမန္ေအာင္ဆရာေတာ္ႀကီး ရဟန္းအေနနဲ႔ ပစိပစပ္ မမ်ားေစခ်င္လို႔ ဆက္မလုပ္ဖို႔ အရိပ္အႁမြက္ တားျမစ္ေတာ္မူဖူးသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဦးပဥၨင္းေဃာကလည္း သူ႔ဆႏၵနဲ႔ သူ႔ဝသီကို မစြန္႔ႏုိင္လို႔ ဆရာေတာ္ႀကီး မျမင္ေလာက္တဲ့အကြယ္မွာသြားၿပီး ပန္းခ်ီေရးတာပါပဲ။
    ဦးပဥၨင္းေဃာရဲ႕ ပန္းခ်ီေရးခ်င္တဲ့စိတ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ဆန္းပါတယ္။ သူ႔ဟာက ပန္းခ်ီေရး တယ္လုိ႔သာေျပာရတာ။ သူမ်ားလုိ ရႈေမွ်ာ္ခင္းပံုေတြ၊ လူပံုတြ၊ အေဆာက္အဦးေတြ ဘာညာ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ေရးတာဆဲြတာ မဟုတ္ဘူး။ ဦးပဥၨင္းေဃာက အလံေတြကုိဆဲြတာ၊ သူ႔ဆီမွာ ကမၻာ့ႏုိင္ငံ အသီးသီး က သူ႔ဟာ သူရႏုိင္သမွ်စုထားတဲ့ အလံပံုေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အဲဒါေတြကုိ သူက ေရနဲ႔ေဖ်ာ္ထား တဲ့ ပုိးဆုိးေဆးေရာင္စံုေတြနဲ႔ သပ္သပ္ရ္ရပ္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပန္ၿပီးေတာ့ဆဲြတယ္။ အေရာင္ျခယ္ တယ္။ ေနာက္ သူကုိယ္တုိင္ထြင္ၿပီး ေရးဆဲြထားတဲ့ အလံေတြလည္း ရွိတယ္။
    အဲဒီလုိ ကုိယ္ပုိင္အလံဒီဇုိင္းအမ်ားစုမွာေတာ့ တိရစၦာန္ပံုေတြကုိ သံုးထားတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ၊ သိပ္လွတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ အဲဒီတုန္းက ကေလးပဲ။

    ဦးပဥၨင္းေဃာေရးတဲ့အလံေတြ ကူးေရးထားတဲ့ အလံေတြအားလံုးကုိ သိပ္ႀကိဳက္တာပဲ။ ဦးပဥၨင္းေဃာကုိလည္း လႊတ္အထင္ႀကီးတာ။
    တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ဦးပဥၨင္းေဃာကုိ အလံေတြတင္မဟုတ္ဘဲ တျခားရႈေမွ်ာ္ခင္းပံုတြ၊ လူပံုေတြ၊ ကာတြန္း ရုပ္ေတြ၊ ဆင္၊ ျမင္း၊ က်ား၊ ျခေသၤ့ဆုိတာေတြလည္း ဆဲြေစခ်င္တာေပါ့။ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ဦးပဥၨင္းကုိ တစ္ခါေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ ဦးပဥၨင္းက တိုတုိပဲေျဖတယ္။ မဆဲြခ်င္ဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ေနာက္ဆက္ၿပီး မေလွ်ာက္ရဲေတာ့ပါဘူး။
    ဦးပဥၨင္းေဃာက သူ႔ဆီလာတဲ့လူႀကီးေတြကုိလည္း သူကူးဆဲြထားတဲ့ ႏုိင္ငံစံုကအလံေတြကုိ ထုတ္ ထုတ္ျပတတ္တယ္။ ဘယ္အလံေတြက ဘယ္လုိေကာင္းၿပီး ဘယ္အလံေတြကေတာ့ ဘယ္လုိညံ့တယ္၊ ဘာ ညာဆုိတာေတြ ကုိလည္း ရွင္းျပတတ္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ေကာင္းတယ္၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ညံ့တယ္ ဆုိတာမ်ိဳးေတြ ေပါ့။ သူ႔ကုိယ္တုိင္ ဒီဇုိင္းအလံေတြမွာက ကၽြန္ေတာ္ ေစာေစာကေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္းပဲ တိရစၦာန္ေတြ ကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးသံုးထားတာ သိပ္လွတာပဲ။ သိတယ္မဟုတ္လား။ ပုိးဆုိးေဆးေတြ ကုိ ေရနဲ႔ေဖ်ာ္ၿပီးေရးတာဆုိေတာ့ အေရာင္ေတြက သိပ္ေတာက္ၿပီး သိပ္ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတယ္။ သိပ္ လွတယ္။
    အဲ ... ေနာက္တစ္ခုရွိတာက ႏုိင္ငံတကာက အလံေတြကုိ ကူးဆဲြတဲ့အခါမွာ နဂုိရွိတဲ့အေရာင္ေတြ အတုိင္းဆဲြတဲ့အျပင္ မူလအေရာင္ေတြကုိ သူႀကိဳက္တဲ့အေရာင္ေတြနဲ႔ ေျပာင္းေျပာင္းၿပီး ဆဲြလုိက္တာေတြ လည္းရွိတယ္။ ဥပမာ အဂၤလိပ္ၿဗိတိသွ်ယူနီယံ ဂ်က္အလံမွာ အနီေရာင္ရယ္၊ အျပာေရာင္ရယ္၊ အျဖဴရယ္၊ ကက္ေျခခတ္ ဒီဇုိင္းဆုိေပမယ့္ ဦးပဥၨင္းႀကီးက မူလဒီဇုိင္းကုိ မေျပာင္းဘဲ အေရာင္ေတြကုိ ေျပာင္းပစ္လုိက္ တာမ်ိဳးေတြရွိတယ္။ ယူနီယံဂ်က္အလံက အနီေနရာမွာအစိမ္း၊ အျပာေနရာမွာ အ၀ါန႔ အျဖဴေနရာမွာ အနက္ လုပ္ပစ္လုိက္တယ္။ တစ္မ်ိဳးေျပာင္းသြားၿပီး တစ္မ်ိဳးၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတာပဲ။
    ဦးပဥၨင္းႀကီး အႀကိဳက္ဆံုးအလံဒီဇုိင္းေတြကေတာ့ ယူနီယံဂ်က္ အဂၤလိပ္အလံနဲ႔ ဂ်ပန္အလံပဲ။ အလံ ဆုိတာ ေဒါင္လုိက္ေရာ၊ အလ်ားလုိက္ေရာ၊ တေစာင္းေရာ လုိအပ္သလုိ ခ်ိန္ႏုိင္ဖုိ႔ လုိတယ္တဲ့။ ယူနီယံဂ်က္ အလံနဲ႔ ဂ်ပန္အလံေတြကုိ ဘယ္လုိခ်ိတ္ခ်ိတ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္မသြားႏုိင္ဘူးတဲ့။ ဘယ္ေတာ့မွ မမွားႏိုင္ဘူးတဲ့။ အေမရိကန္အလံဆုိရင္ ၾကယ္ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ အစင္းအစင္းေတြမ်ားေနလုိ႔ ရဲတယ္၊ ႏုတ္ တယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ဂရုစုိက္ၿပီး မခ်ိတ္ရင္ ေျပာင္းျပန္လည္းျဖစ္၊ ေဇာက္ထုိးလည္းျဖစ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးမွားႏုိင္တယ္ တဲ့။ ဒီဇုိင္းထုတ္တဲ့လူ ညံ့တယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္တတ္ပါတယ္။
    အဂၤလိပ္အလံနဲ႔ ဂ်ပန္အလံေတြကုိေတာ့ ဦးပဥၨင္းႀကီးက သူ႔နဂုိအေရာင္ေတြအတုိင္းလည္း ကူးကူး ဆဲြတယ္။ ေနာက္ သူႀကိဳက္တဲ့ အေရာင္ေတြနဲ႔လည္း ေျပာင္းေျပာင္းဆဲြၿပီး ေက်နပ္အားရေနတတ္တယ္။

    အဲ ... တစ္ခုေျပာရဦးမယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးစျဖစ္တာနဲ႔ ဂ်ပန္ေတြက တစ္ႏုိင္ငံၿပီးတစ္ႏုိင္ငံ သိမ္းလာလုိက္တာ ဘာၾကာလုိက္လုိ႔လဲ။ ဗမာျပည္ထဲေရာက္လာတယ္။ ေရာက္တယ္ဆုိတာနဲ႔ ဂ်ပန္စာနဲ႔ ဂ်ပန္စကားသင္တဲ့ေက်ာင္းေတြ အျမန္ဆံုးဖြင့္၊ ဗမာေတြကုိ တက္သုတ္ရုိက္စသင္ေတာ့တာပဲ။
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေလးတစ္သုိက္လည္း ဂ်ပန္စာနဲ႔ ဂ်ပန္စကားကုိ ေခေမသကေခ်ာင္သြားၿပီး တက္ၾကသင္ၾကရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ သင္ေပးတဲ့ဂ်ပန္ဆရာကုိ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသလုိေျပာရရင္ ခဲ့မုဆာ၀ါတဲ့။ လူႀကီးေတြေျပာၾကတာကေတာ့ ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါဟာ အရပ္သားေက်ာင္းဆရာတဲ့။ တျခား ေက်ာင္းေတြ မွာဆုိရင္ ဂ်ပန္စစ္သားေတြထဲကထြက္ၿပီး စာသင္ေပးတာ တဲ့။ ေမာက္မာ တယ္။ ေဒါသႀကီးတယ္၊ ရုိင္းစုိင္းတယ္တဲ့။ မထင္ရင္ မထင္သလုိ နားအံုက်င္းတာတုိ႔၊ ပါးရုိက္တာတုိ႔ သိပ္လုပ္တာပဲတဲ့။ စစ္တပ္ကဆုိေတာ့ ပညာလည္း သိပ္မတတ္ၾကဘူးလုိ႔ဆုိတယ္။
    ဆရာခဲ့ မုဆာ၀ါကေတာ့ အဲဒါမ်ိဳးေတြ မရွိပါဘူး။ အေတာ္ႀကီးကုိ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းရွိပါတယ္။

    ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဗမာေတြ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕လွပါတယ္ဆုိတာထက္ေတာင္ ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက ယဥ္ေက်းပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကေလးတစ္အုပ္စုလံုးက ဂ်ပန္ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါကုိ ခ်စ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ ေတြ႕ရေအာင္ဆုိၿပီး ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက ဦးပဥၨင္းေဃာေက်ာင္းကုိေတာင္ မၾကာမၾကာလာတတ္ တယ္။ ဦးပဥၨင္းႀကီးေရးတဲ့ အလံေတြကုိလည္း သိပ္ႀကိဳက္တာ။
    အဲဒီတုန္းက ဦးေလးေက်ာ္ေက်ာ္ျမတုိ႔က လူပ်ိဳေပါက္ေတြေပါ့။ ဂ်ပန္ေက်ာင္းကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ထက္ အမ်ားႀကီး ေစာၿပီး တက္က်ရတယ္။ ဦးေလးေက်ာ္ေက်ာ္ျမက ဥာဏ္ေကာင္းေတာ့ ဂ်ပန္စာနဲ႔ ဂ်ပန္စကား ကုိ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကုိတတ္သြားတာ။ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ ဂ်ပန္စကားျပန္ေတာင္ လုပ္ႏုိင္လာတယ္။
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဂ်ပန္စာသင္လုိ႔ ႏွစ္လေလာက္ ရွိေသးတယ္၊ တစ္ေန႔ေတာ့ ဂ်ပန္တပ္စုတစ္စု ဦးပဥၨင္းေဃာေက်ာင္း၀င္းထဲကုိ ေရာက္လာၾကပါေလေရာ။ ေတာ္ေတာ္ရုိင္းတဲ့တပ္ၾကပ္ႀကီး တစ္ေယာက္ ဦးေဆာင္တဲ့ အုပ္စုေလးတစ္ခုပါ။ စစ္သားေလးငါးဆယ္ေယာက္ေလာ္ပဲ ရွိမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဆရာေတာ္ႀကီးဆီ မွာလည္း ခြင့္မေတာင္းဘူး။ ဦးပဥၨင္းႀကီးကုိလည္း အသိမေပးဘူး။ ဂရုမစုိက္ဘူး။ ေက်ာင္း၀င္းေထာင့္က သန္းပင္ရိပ္မွာ သူတုိ႔ပါလာတဲ့ပစၥည္းေတြကုိခ်၊ မီးဖုိတစ္ခုစၿပီးဖုိ၊ ဘာညာေပါ့ေလ။ စားဖုိ႔ေသာက္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ ၾကတာနဲ႔တူပါတယ္။
    သူတုိ႔နဲ႔ပါလာတဲ့ ၾကက္မကေလးတစ္ေကာင္ကုိလည္း ေျခေထာက္မွာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ စစ္အိပ္ႀကီးတစ္ခုက ခါးပတ္နဲ႔ ခ်ီထားတယ္။

    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေလးတစ္သုိက္ကေတာ့ ပထမခပ္ေ၀းေ၀းက လွမ္းၿပီးၾကည့္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ပုိင္း အတင့္ရဲ လာေတာ့ သူတို႔ ႀကိဳးခ်ီထားတဲ့ ၾကက္မကေလးကုိ အစာေကၽြးၾက၊ ေရတုိက္ၾကေပါ့ေလ။ ဦးပဥၨင္းေဃာ ကေတာ့ ပထမ ခဏထြက္ၾကည့္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ ပါပဲ ျပႆနာ ကုိေရွာင္တဲ့ အေနနဲ႔ ေက်ာင္းထျပန္၀င္သြားတယ္။ ေနာက္ ... ခဏေနေတာ့ အဲဒီဂ်ပန္ တပ္ၾကပ္ႀကီးလည္း ဦးပဥၨင္းႀကီး ရဲ႕ ေက်ာင္းကေလး ထဲကုိစစ္ဖိနပ္ႀကီးမ မခၽြတ္ဘဲ၀င္သြားတယ္။
    ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီး ဘာသြားလုပ္ပါလိမ့္ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေလးတစ္သုိက္လည္း အဲဒီ ကုိ ေျပးသြားၾကည့္ၾကတယ္။ အတြင္းကုိ မ၀င္ရဲပါဘူး။ ေက်ာင္းျပင္ကေန အထဲကုိ ေခ်ာင္းၾကည့္ၾကရတာပါ။ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီး က ဘာေတြေျပာလုိ႔ ဦးပဥၨင္းႀကီးက ဘာေတြျပန္ေျပာေနမွန္းမသိဘူး။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘာမွ နားလည္ၾကဟန္မူတပါဘူး။ ဘယ္နားလည္ၾကမွာလဲ၊ တစ္ေယာက္က ဂ်ပန္လုိေျပာၿပီး တစ္ေယာက္ က ဗမာလုိပဲ ေျပာေနတဲ့ဥစၥာ။ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးက ဘာမွဆက္ေျပာမေနေတာ့ ဘဲ ဦးပဥၨင္းႀကီး ပန္းခ်ီကားေတြထည့္ထားတဲ့ဗီရုိကုိ ဆဲြဖြင့္တယ္။
    အဲဒီဗီရုိထဲမွာ ဦးပဥၨင္းႀကီးရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြ အကုန္ရွိတယ္ေလ။ တစ္ထပ္ႀကီးပဲ။ အဲဒါေတြကုိ ေတြ႕ေတာ့ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးဟာ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြားပံုရတယ္။ ပံုေတြကုိ အထပ္လုိက္ ထုတ္ယူလာၿပီး ၾကမ္းေပၚမွာခ်၊ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၾကည့္ေတာ့တာပဲ။ ဦးပဥၨင္းႀကီးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ရႈပ္ ေနတဲ့ပံုပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ၾကက္မေလးရဲ႕ ဂ်ပန္စစ္သားတစ္ေယာက္က သတ္ လုိက္ၿပီေလ။ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္း စုကုိင္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚ ကုိ သံုးခ်က္ေလာက္ ဆင့္ရုိက္လုိက္တာပါပဲ။
    အဲဒီအခ်ိန္ပဲ ဦးပဥၨင္းႀကီးေက်ာင္းေပၚက "ခူးရား၊ ဘတ္ကဲရုိး" ဆုိတဲ့အသံႀကိးကုိ ၾကားၾကရတာပါပဲ။

    ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိပဲ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးက အလံပံုပန္းခ်ီကားေတြက တစ္ဖက္၊ ေနာက္တစ္ဖက္နဲ႔ ဦးပဥၨင္းႀကီး ရဲ႕ လက္ေမာင္းကုိ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဆဲြၿပီး ေက်ာင္းျပင္ေခၚ ထုတ္လာတယ္။ ေက်ာင္းေရွ႕ က ေျမကြက္လပ္ေပၚကုိေရာက္ေတာ့ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးက ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ဦးပဥၨင္းႀကီး ကုိ တြန္းပစ္လုိက္လုိ႔ ဦးပဥၨင္းႀကီးဟာ ေျမႀကီးေပၚကုိ လဲက်သြားတယ္။
    ဒီေတာ့မွ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးက သူယူလာတဲ့ အလံပံုပန္းခ်ီကားေတြနဲ႔ ဦးပဥၨင္းႀကီးကုိ ပစ္ေပါက္ လုိက္တယ္။ စကၠဴပန္းခ်ီကားသံုးေလးဆယ္ေလာက္ဟာ ဖြာလန္က်ဲသြားတယ္။ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးဟာ ပါးစပ္ က ရုတ္ရင္းၾကမ္းတမ္းတာေတြကုိ ဆဲေရးတုိင္းထြာရင္း ကုန္းထလာတဲ့ ဦးပဥၨင္းႀကီးကုိ ပခံုးကေနကုိင္ ၿပီး သံုးေလးခ်က္ ဆဲြေဆာင့္တယ္။ ေနာက္ ... ဦးပဥၨင္းႀကီးကုိ ပါးရုိက္ဖုိ႔ လက္ျပန္ရြယ္လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္အခ်ိန္က ဘယ္လုိေရာက္လာမွန္းမသိလုိက္ရတဲ့ ဆရာခဲ့မုဆ၀ါရဲ႕ ဟန္႔တားလုိက္တဲ့ေအာ္သံကုိ ၾကား ၾကရတာပဲ။ ဦးေလးေက်ာ္ေက်ာ္ျမတုိ႔ လူငယ္တစ္သုိက္လည္း ေရာက္လာၾကတယ္။
    ဆရာခဲ့မုဆ၀ါက ခ်က္ခ်င္းပဲ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးလက္က ဦးပဥၨင္းႀကီးလက္ကုိ လႊတ္ခုိင္းလုိက္ၿပီး " ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ" လုိ႔လည္း ေမးပံုရတယ္။ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးက အလံပံုပန္းခ်ီကား တခ်ိဳ႕ ကုိ ေျမႀကီး ေပၚကကုန္းေကာက္ၿပီး ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါကုိျပရင္း ဘာေတြမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ေဒါသ တႀကီး ေအာ္ဟစ္ေျပာ ဆုိ တယ္။
    ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက တပ္ၾကပ္ႀကီးျပတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြကုိ တစ္ခ်က္ပဲ ၾကည့္လုိက္ၿပီး ျမန္လုိက္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္း။

    ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ရဲ႕ပါးကုိ ဘယ္ျပန္ညာျပန္ သံုးေလးခါေလာက္ ရုိက္ပစ္လုိက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ တပ္ၾကပ္ႀကီးရဲကလက္ထဲက ပန္းခ်ီပံုေတြကုိ ဖ်တ္ခနဲယူလုိက္ၿပီး လက္ညွိဳးနဲ႔ ေထာက္ေထာက္ျပရင္း ဘာေတြမွန္း မသိဘူး ရွင္းျပတယ္။ က်န္တဲ့စစ္သားေတြ အပါအ၀င္ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးဟာ တ "ဟုိက္" " ဟုိက္" နဲ႔ ဟုတ္ကဲ့ခ်င္းထပ္ေအာင္ ေျပာရင္း ခါးေတြကုိလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ကုိင္းၿပီး အေလးျပဳရင္း အရုိအေသေပးေနၾကရတ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက ဂ်ပန္တပ္စုကေလးကုိ အဲဒီေနရာက ခ်က္ခ်င္းထြက္ သြားၾကဖုိ႔ ႏွင္ထုတ္လုိက္တယ္။
    အဲဒါပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ငယ္ေသးတယ္ေလ။ ဂ်ပန္စာကလည္း သင္ခါစ၊ ဘာမွလည္း မတတ္ေသး။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္တယ္ဆုိတာလည္း မသိလုိက္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ဦးပဥၨင္းႀကီးဟာ ရွက္လည္း ရွက္၊ စိတ္လည္းအေတာ္ထိခုိက္ပံုရတယ္။ သူ႔ဇာတိရြာရွိတဲ့ ေရမ်က္ႀကီးအင္း ဘက္ကုိ ျပန္ၾကြသြားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ေတာင္ တစ္လေလာက္ ဦးပဥၨင္းႀကီးေက်ာင္း ပ်က္ၾကရေသးတယ္။ အင္းစိန္ေရာက္ လုိ႔ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမ နဲ႔ေတြ႕ရင္ ဒီတုန္းက ဘာမွန္းမသိလုိက္တာေတြကုိ ေမးရမယ္။ ဂ်ပန္တပ္ ၾကပ္ႀကီးက ဦးပဥၨင္းႀကီး ကုိ ဘာျပဳလုိ႔ရန္ရွာရတာလဲ။ ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးကုိ ပါးရုိက္ၿပီး ဘာေတြ ရွင္းျပတာလဲဆုိတာ အဲဒါေတြ သိခ်င္တယ္ဗ်ာ။
    အင္းစိန္က ေက်ာ္ေက်ာ္ျမတုိ႔အိမ္ကုိ ေရာက္ေတာ့ အလြန္ကာယဗလေတာင့္တင္း သန္မာ တဲ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမ ဟာ ၆ လေလာက္အတြင္း သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ ဆဲြခ်လုိက္သလုိ က်သြားတာ ကုိေတြ႕ ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ႔မေတြ႕ရတာလည္း ၆ လေလာက္ရွိၿပီေလ။
    " ဖုန္းထဲကေျပာတုန္းက မင္း စိတ္မခ်မ္းသာမွာစုိးလုိ႔ သံုးေလးလေလာက္ပဲေနရေတာ့မယ္လုိ႔ ေျပာ လုိက္တာကြ။

    တကယ္တမ္းက ေနာက္ထပ္အရက္ႏွစ္ဆယ္ထက္ မေက်ာ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ စန္းေလးက အေသအခ်ာ ကုိ ေျပာလုိက္ၿပီကြ" လုိ႔ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမက ၿပံဳးၿပံဳးရယ္ရယ္နဲပပဲ ေျပာပါတယ္။ စန္းေလးဆုိတာ ကသူ႔ငယ္သူငယ္ခ်င္း ကင္ဆာေရာဂါအထူးကုဆရာ၀န္ႀကီး ေဒါက္တာစန္းတင့္ကုိ ေျပာတာပါ။
    ဦးေလးေက်ာ္ေက်ာ္ျမဟာ သူ႔အေနနဲ႔ ဒီဘ၀မ်ာ ရက္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပဲ ေနရေတာ့မယ္။ မုခ် ေသရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ကိစၥကုိ ေျပာျပေနပံုက လြယ္လုိက္တာ။ ေနာက္ရက္ေပါင္း ႏွစ္လေလာက္အတြင္း မႏၱေလး ခဏသြားလုိက္ဦးမယ္ကြာ။ ဘာမွာဦးမလဲလုိ႔ ေျပာေနသလုိပါပဲ။
    အဲ ... ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ။ စိတ္ဆုိတာ ျဖစ္တတ္ပံုကုိ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္လမ္းလံုး စဥ္းစားလာ တဲ့ အတိတ္ကအေၾကာင္းေတြနဲ႔ ေမးခ်င္တဲ့စိတ္ကေလာႀကီးေနတယ္။ ဒါနဲ႔ လုိရင္း ကုိ ေမးပစ္လုိက္တာပါပဲ။

    ဟုိး ... လြန္ခဲ့တ့ဲႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္က ဦးပဥၨင္းေဃာေက်ာင္းေရွ႕မွာ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ကုိ ဂ်ပန္ စာသင္ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက ဘယ္ျပန္ညာျပန္ ပါးရုိက္ၿပီး ေငါက္ငမ္းရွင္းျပႏွင္ထုတ္ လုိက္တဲ့ အခ်ိန္ က ေက်ာ္ေက်ာ္ျမတုိ႔လည္း ေရာက္လာတယ္ဆုိေတာ့ ဘာေတြရွင္းျပလုိက္တာလဲ မွတ္မိေသးသလားလုိ႔ ေမး လုိက္တယ္။
    " သိပ္မွတ္မိတာေပါ့ကြာ" လုိ႔ဆုိၿပီးေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမက စိတ္ပါလက္ပါ ရွင္းျပပါတယ္။ ဂ်ပန္တပ္ ၾကပ္ႀကီး က ဦးပဥၨင္းႀကီး ေက်ာင္းေပၚတက္ၿပီး ဗီရုိထဲက အလံပံုပန္းခ်ီကားေတြကုိ ထုတ္ၾကည့္တဲ့အခါ အဂၤလိပ္ အလံပံုေတြကုိေတြ႕ေတာ့ ေဒါသထြက္သတဲ့။ ေနာက္ ... ဂ်ပန္အလံပံုေတြကုိ ေတြ႕ျပန္ေတာ့ သေဘာက် သြားသတဲ့။ ဒါေပမ့္ ဂ်ပန္အလံက ေနလံုးနီႀကီးကုိ အစိမ္းေရာင္၊ ေနလံုးႀကီးအျဖစ္ အေရာင္ေျပာင္းဆဲြ တေရာင္ျခည္တန္းနဲ႔ ေနလံုးနီေတြကုိ အစိမ္းေရာင္ေျပာင္းဆဲြထားတာေတြေတြ႕ေတာ့ အလါန္ေဒါသ ထြက္သတဲ့။ ဒါဟာ ဂ်ပန္အင္ပါရာကုိ တုိက္ရုိက္ေစာ္ကားတာပဲဆုိၿပီး ရုိက္ဖုိ႔ႏွက္ဖုိ႔ လုပ္ေတာ့ တာပဲတဲ့။
    ဆရာခမုဆာ၀ါကက်ေတာ့ တစ္အခ်က္က ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးအေနနဲ႔ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ မေလး မစားနဲ႔ ကုိယ္ထိ လက္ေရာက္ ေစာ္ကားတာကုိ မႀကိဳက္တာ။ ေနာက္ ... ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲလာၿပီး ၾကက္ သတ္၊ ငွက္သတ္ လုပ္ေနၾကတာလဲမႀကိဳက္။ ေနာက္ ... ဂ်ပန္အလံက ေနလံုးနီနီကုိ အစိမ္းေရာင္ေျပာင္းဆဲြ တာနဲ႔ပတ္သက္ လုိ႔ ဒါဟာ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ ေစာ္ကားတာမဟုတ္ေၾကာင္း၊ တပ္ၾကပ္ႀကီးဟာ အႏုပညာ ဗဟုသုတ နည္းေၾကာင္း၊ အနီကုိ အစိမ္းေျပာင္းဆဲြဖုိ႔ အႏုပညာသည္မွာ အခြင့္အေရးရွိေၾကာင္း၊ လြတ္လပ္ ခြင့္ ရွိေၾကာင္း၊ ေျပာင္းလဲစဥ္းစားတတ္တဲ့ တီထြင္ဥာဏ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီပံုေတြကုိ မိမိအစ ကတည္း က ျမင္ဖူး ေၾကာင္း ... စသျဖင့္ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမက အေသးစိတ္ရွင္းျပပါတယ္။
    ထူးျခားတာက ေက်ာ္ေက်ာ္ျမဟာ သူ႔ကုိ လူနာလာေမးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကုိလည္း ဒီအေၾကာင္း ေတြကုိပဲ ျပန္ျပန္ေျပာေနတဲ့ကိစၥပါပဲ။ သူ႔ေရာဂါအေၾကာင္းကုိ မေျပာေတာ့ဘူးတဲ့။

    အထူးျခားဆံုးကေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမဟာ ေနရလွရင္ ရက္ႏွစ္ဆယ္ပါပဲဆုိေပမယ့္ ရက္ေပါင္းႏွစ္ ဆယ္ေက်ာ္လာလုိ႔လည္း မေသတဲ့အျပင္ ကင္ဆာေရာဂါဟာ ထူးထူးဆန္းဆန္းသက္သာေပ်ာက္ကင္းသြား လုိ႔ေနာက္ထပ္ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ေတာင္ ေနသြားပါတယ္။

၀င္းေဖ

အားလံုးၿပီးပါၿပီ

.
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>