(ထိုအတုိင္းတြက္၍ ျပၾက၏။ အတာတစ္ေယာက္တည္းကသာ (ေငြႏွစ္က်ပ္႐ႈံးခဲ့ပါသည္)ဟု တိက်စြာ အေျဖ တြင္ ေရးလုိက္၏။
က်န္အျခားေသာ ကေလးမ်ားအနက္ အေတာ္မ်ားမ်ားက မ႐ႈံးပါ မျမတ္ပါဟု ေျဖၾကၿပီး အခ်ဳိ႕ကမူ လံုး လံုး မတြက္တတ္ သလို ရွိေနၾက၏။) ကို ဆက္ဖတ္ရန္.........
ဆရာမလည္း မွားလာသူမ်ားကို ခါတိုင္းကဲ့သို႔ပင္ အခ်ိန္ေစ့သည္ အထိ ျပန္မတြက္ခုိင္းေတာ့ဘဲ ေက်ာက္သင္ပုန္းႀကီးအနီးသို႔လာ၍ ဝိုင္းရန္ ကေလးမ်ား ကိုေခၚ လုိက္၏။ ေနာက္ အတာအား အမွတ္ ၁ ပုစာၦကိုခ်ိန္၍ က်န္အားလံုးကို အဖ်က္ခုိင္းၿပီးမွ အတာအား သူ႔နည္း အတုိင္း ေက်ာက္သင္ပုန္းႀကီးတြင္ အတြက္ခုိင္းလုိက္၏။
"ဒီဂဏန္းပုစာၦဟာ ခါတုိင္းမင္းတုိ႔ကို ေပးတာမ်ဳိးမဟုတ္လုိ႔ အမွတ္မ်ားၾကတာကို မမ စိတ္မဆိုးဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ဒီအတြက္ ဟာ အလြယ္ကေလးပဲ၊ အတာ တြက္ျပတာကို ၾကည့္၊ ဘာမွမခက္ဘူး"
ဆရာမက သုိ႔ေျပာရင္း ႀကိမ္လံုးျဖင့္ ေထာက္ျပကာ ေသခ်ာသည္ထက္ ေသခ်ာေအာင္ ရွင္းျပလုိက္ၿပီးမွ
"ကဲ နားမလည္ေသးရင္ မမကို ေမးႏုိင္တယ္၊ ဘယ္သူေမးခ်င္ၾကသလဲ"
တစ္ေယာက္ေသာ မိန္းကေလးက လက္ညႈိးေထာင္ျပသျဖင့္
"ေအး မစြမ္ၾကည္ က ဘာသိခ်င္သလဲ"
"အဲဒီ ႐ံုးစာေရးဟာ ဝင္ခ ၂ က်ပ္ေပးၿပီး ဝင္သြားေတာ့ ၁၈ က်ပ္ က်န္တယ္မဟုတ္လား မမ၊ အဲ့ဒီ ၁၈ က်ပ္ နဲ႔ ကစားတာ ျပန္လာေတာ့ ၁၈ က်ပ္ပဲ ျပန္ပါလာတယ္၊ ဒီလိုဆို ဘယ္မွ ၂ က်ပ္႐ႈံးလုိ႔လဲ၊ အရင္းပဲ ေပါ့ မမရဲ႕"
"ကဲ အတာက မစြမ္ၾကည္ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပလုိက္စမ္း" ဟု ဆရာမက ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္
"နင္ ေသေသခ်ာခ်ာမွ ပုစာၦကိုမၾကည့္ဘဲ၊ သူ ယူသြားတာက ေငြ ၂၀ က်ပ္မဟုတ္ဘူးလား၊ ျပန္လာ ေတာ့ ၁၈ က်ပ္ ပဲ ပါလာတယ္ဆိုေတာ့ ႏွစ္က်ပ္႐ႈံးတာေပါ့ဟ"
"ဟို ႏွစ္က်ပ္ က ဝင္ခေပးရတာပဲ၊ အဲဒါက ကစားလုိ႔႐ႈံးတာမွ မဟုတ္တာ"
မစြမ္ၾကည္ကလည္း အေလွ်ာ့မေပးေသးဘဲ အတာအား ရန္ေတြ႕သလို မ်က္ႏွာထားကေလးျဖင့္ ေျပာ လုိက္ေသာေၾကာင့္ ဆရာမတြင္ သေဘာက်သလို ၿပံဳးၿပဳံးႀကီးျဖစ္သြား၏။
"ဟ ဝင္ခေပးရတာလဲ ပိုက္ဆံပဲ၊ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ သူ သြားတုန္းက ယူသြားသေလာက္ ျပန္ပါမလာရင္ အဲဒါ ႐ႈံးတာခ်ည္း ပဲေပါ့၊ တုိ႔အေဖ ခဏခဏ ေျပာဖူးတယ္ သိလား"
"ေအာင္မယ္"
"ဘာ ေအာင္မယ္လဲ၊ တုိ႔ေမေမက အပတ္တုိင္း ျမင္းပြဲသြားေနတာ နားလည္လား၊ ဒါေတြ နင့္ထက္ ငါ ပိုသိတယ္"
အတာကေလးႏွင့္ မစြမ္ၾကည္တုိ႔မွာ ဆရာမကိုပင္ သတိမရေတာ့သလို အခ်ီအခ်ေျပာေနၾက၏။ ဆရာမ ကလည္း ရယ္ကာေမာကာျဖင့္ အကဲခတ္ေနၿပီးမွ
"ကဲ ေတာ္ၾကေတာ့၊ မစြမ္ၾကည္ေျပာတာ နည္းနည္းေတာ့ မွန္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ စာေမးပြဲမွာဆုိင္ရင္ အမွတ္ ရမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဘာျပဳလုိ႔လဲဆိုေတာ့ ဒီပုစာၦက လိေမၼာ္သီ ၁၉ လံုးကို တစ္က်ပ္နဲ႔ ဝယ္ၿပီး တစ္လံုးကို တစ္ပဲနဲ႔ ျပန္ေရာင္းေတာ့ ဘယ္ေလာက္ျမတ္သလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းလို မလြယ္ဘူး၊ နည္းနည္း ဉာဏ္ထုတ္ ၿပီး စဥ္းစားရတဲ့ ပုစာၦမ်ဳိးကြဲ႕၊ ႏုိ႔မို႔ဆိုရင္ မ်က္စိလည္သြားတယ္"
ဆရာမလည္း စိတ္လိုက္မာန္ပါ ျမင္းပြဲဆိုသည္ကို စိတ္နာနာႏွင့္ ဤလိုပုစာၦမ်ဳိးကို ေပးလုိက္မိၿပီးမွ သူ႔ျပႆနာကိုသူအေတာ္ ေျဖရွင္းေနရေတာ့၏။
"ခု ပုစာၦကို မမေပးတာက တျခားေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူးကြဲ၊ ျမင္းေလာင္းတာတုိ႔၊ ဖဲ႐ုိက္တာ တု႔ိ ဆိုတဲ့ ေလာင္းကစားျခင္းဟာ မေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းကို မင္းတုိ႔သိေအာင္လုိ႔ပဲ၊ ကဲ ခုန ျမင္းေလာင္း ဖုိ႔သြားတဲ့ ႐ံုးစာေရးဟာ ေငြ ၂၀ က်ပ္ ပါသြားေပမဲ့ ဝင္ခ ၂ က်ပ္ေပးလုိက္ရေတာ့ ဘယ္ေလာက္ က်န္သလဲကြဲ႕"
"၁၈ က်ပ္ က်န္ပါတယ္ မမ"
"ေအး အဲဒီ ၁၈ က်ပ္နဲ႔ ကစားလုိ႔ အိမ္ျပန္လာေတာ့ ၁၈ က်ပ္ပဲ ျပန္ပါလာတာကို မင္းတုိ႔က ႐ႈံးလဲ မ႐ႈံး ဘူး၊ ႏိုင္လဲ မႏုိင္ဘူးလို႔ အေျဖျပတယ္၊ မစြမ္ၾကည္ကေတာ့ အရင္းပဲလုိ႔ ခုနေျပာတယ္၊ အမွန္ေတာ့ အတာ ေျပာသလိုပဲ ႏွစ္က်ပ္ ႐ႈံးခဲ့တာေပါ့ကြဲ႕၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ပါသြားတာက ေငြႏွစ္ဆယ္၊ ျပန္ လာေတာ့ ဆယ့္ရွစ္က်ပ္ပဲ ပါလာတာကိုး၊ ရွင္းရဲ႕လား မမေျပာတာ"
"ရွင္းပါတယ္ မမ"
"ေအး ဒါေတာင္ လမ္းစရိတ္ေတြ ဘာေတြနဲ႔ဆို ႐ႈံးတာႏွစ္က်ပ္မကေတာ့ဘူးေပ့ါကြယ္၊ ေအး ဖဲ႐ုိက္တာ တုိ႔ ဘာတုိ႔လဲ အတူတူပဲကြဲ႕၊ ဥပမာ လူေလးေယာက္ဟာ ေငြ တစ္ေယာက္တစ္ဆယ္စီ ကိုင္ၿပီး ဖဲ႐ုိက္ ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့၊ အဲဒါဖဲဝုိင္းေထာင္တဲ့အိမ္က တစ္လွည့္ကို တစ္မတ္အေကာက္ေကာက္ တယ္ဆိုပါ ေတာ့ကြယ္၊ အဲ ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ေနာ္၊ မမ ေမးမယ္၊ ခုနေျပာသလို အဲဒီ လူေလးေယာက္ ဟာ တစ္ႀကိမ္ကို တစ္မတ္ေကာက္ေပးၿပီး အႀကိမ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ ကစားတယ္ ဆုိပါ့ေတာ့၊ ေနာက္ဆံုးဖဲဝုိင္း ၿပီးေတာ့ ဒီလူေလးေယာက္လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံညီတူညီမွ်က်န္တယ္တဲ့၊ ကဲ အဲဒီေတာ့ လူတစ္ေယာက္ မွာ ဘယ္ေလာက္စီရွိမလဲ"
ဤပုစာၦကိုမူ အလြန္ေတာ္ေသာ အတာပင္ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္သြားေတာ့၏။ သုိ႔လွ်င္ အေျဖထုတ္ႏုိင္မည့္ သူ ေပၚမလာ သျဖင့္ ကိုယ္တုိင္ပင္ ေက်ာက္သင္ပုန္းတြင္ ေရးျခစ္ျပရၿပီး
"ခု မမ တြက္ျပထားတဲ့အတိုင္း တစ္ႀကိမ္ကို အေကာက္တစ္မတ္ေပးရေတာ့ အႀကိမ္ႏွစ္ဆယ္ကို ငါးက်ပ္ေပးရမယ္ မဟုတ္လား၊ အဲဒီေတာ့ ဒီငါးက်ပ္ကို ဘယ္သူက ေပးရတယ္ထင္သလဲ"
"ကစားတဲ့ လူေလးေယာက္က ေပးရပါတယ္ မမ"
"အဲ ဟုတ္ၿပီ၊ ဒီေတာ့ ခုန လူေလးေယာက္ဆီက ေငြေတြေပါင္းလုိက္ရင္ ၄၀ က်ပ္ရမယ္ေနာ္၊ ဒီ ၄၀ က်ပ္ထဲ က ငါးက်ပ္ႏႈတ္လုိက္ေတာ့ ၃၅ က်ပ္က်န္မယ္ မဟုတ္လား၊ ဒီေတာ့ အဲဒီေငြ ၃၅ က်ပ္ကို အညီ အမွ် ခြဲလုိက္စမ္း၊ လူေလးေယာက္အတြက္ တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ရမလဲကြယ္"
အတန္ၾကာ ၿငိမ္သက္ေနၿပီးမွ
"ဆယ့္ရွစ္က်ပ္ ႏွစ္ပဲစီရမယ္ မမ"
ထိုအေျဖကို အတာပင္ ပထမဆံု ေျပာလုိက္၏။
"အဲဒီေတာ့ ေလးေယာက္ကစားတာ တစ္ေယာက္မွ မႏုိင္ဘူးမဟုတ္လား"
"အားလံုးပဲ ငါးမတ္စီ ႐ႈံးတာေပါ့ေနာ္ မမ"ဟု မစြမ္ၾကည္က ဖ်တ္ခနဲ ေမးလုိက္ေသး၏။
"ေအး ဘယ္ႏုိင္မလဲကြဲ႕၊ အေကာက္ေတြ ေပးလုိက္ရတာကိုး၊ ဘယ္ေလာင္းကစားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာက္အခြန္ ဆိုတာ ရွိတာပဲ၊ ဒီေတာ့ ေလးေယာက္ကစားကစား ဆယ္ေယာက္ ကစားကစား စ ကစား ထဲက အေကာက္ေပးလုိက္ရလုိ႔ ႐ႈံးေနတာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔ႀကီးလာတဲ့အခါ အေလာင္းအစား နဲ႔ သူမ်ား ပိုက္ဆံ လဲ မလိုခ်င္နဲ႔၊ သူမ်ားပုိက္ဆံ လိုခ်င္ရင္ ကုိယ့္ပုိက္ဆံလဲ ေပးရတတ္တယ္၊ နားလည္ ၾကရဲ႕လား၊ မမ ေျပာတာကို"
"နားလည္ပါတယ္ မမ"
"ကဲ အရွင္းဆံုးဥပမာနဲ႔ မမ ေျပာမယ္၊ တကယ္လို႔ အတာ့မွ ေငြတစ္က်ပ္ရွိတာကို သူက ေလာဘႀကီးၿပီး ႏွစ္က်ပ္ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ကစားဝိုင္းတစ္ခုမွာ သြားေလာင္းတယ္ဆုိပါေတာ့၊ အဲဒီ ေလာင္းတယ္ ဆိုက တည္းက သူ႔ေငြတစ္က်ပ္နဲ႔ခ်ၿပီး ေလာင္းရမယ္ေနာ္၊ ကဲ မႏုိင္ဘဲနဲ႔ ဒိုင္က စားသြားပါၿပီ တဲ့ကြယ္၊ အတာ့ ပုိက္ဆံတစ္က်ပ္ဟာ ႏွစ္က်ပ္ျဖစ္လာပါ့မလား"
"ဘယ္ျဖစ္ မလဲ မမ၊ ႐ံႈးသြားၿပီေပါ့" အတာကပင္ ပ်ာပ်ာသလဲ ေျပာလုိက္၏။
"ကဲကြယ္၊ အတာက သူ႔ဆီရွိတဲ့ တစ္က်ပ္ကို ႏွစ္က်ပ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ေလာဘလဲမရွိဘူး၊ ကစားလဲ မကစား ဘူးဆိုပါ့ေတာ့၊ အဲဒီတစ္က်ပ္ဟာ ဘယ္ေရာက္သြားမလဲ"
"အတာ့ဆီမွာပဲ ရွိမွာေပါ့ မမရဲ႕"
မစြမ္ၾကည္ ေျဖလုိက္သျဖင့္
"ေအး၊ အဲသလို ေလာဘမႀကီးဘဲ မကစားဘဲေနလို႔ ဒီတစ္က်ပ္ဟာ ေလ်ာ့မသြားဘူးကြဲ႕၊ ေလာဘႀကီး လုိ႔ ကစားရင္ေတာ့ ႏုိင္ခ်င္ႏုိင္မေပါ့ကြယ္၊ ဒါေပမဲ့ လက္ထဲရွိၿပီးသား တစ္က်ပ္ေလာက္ မေသခ်ာဘူး၊ ႐ႈံးခ်င္လဲ႐ႈံးႏုိင္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္"
ဆရာမသည္ စကားကို ဤတြင္ျဖတ္၍ တစ္ေနရာသို႔ ဆတ္ခနဲ လွမ္းၾကည့္လုိက္ၿပီးမွ
"ေဟ့ စံဝင္း၊ မင္း မုန္႔ေဈးတန္းကို ေငးေနတာ ဘာလဲဆာလွၿပီလား ဟင္"
သုိ႔ဆရာမ လွမ္းေမးလုိက္မွပင္ စံဝင္းဆိုသူကေလးလည္း မုန္႔ေဈးတန္း ဘက္ ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ေနရာမွ ျပဴးျပဴးပ်ာပ်ာ လွည့္လာေတာ့၏။
"ဘယ္စာပဲ ေမးလုိက္ေမးလုိက္ မင္း ေနာက္ဆံုးကခ်ည့္ပဲ၊ ဒါနဲ႔လဲ မႀကဳိးစားခ်င္ဘူး၊ ဆရာမ သင္ျပေန လဲ မင္း ေငးေနမယ္၊ ေဆာ့ေနမယ္၊ သူမ်ားကို ေနာက္ေျပာင္ေနမယ္၊ ဒါပဲ မင္းတတ္တယ္၊ လာဦး ဒီနား ကို"
စံဝင္း သည္ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ႏွင့္ပင္ ဆရာမအနီးသုိ႔ ကပ္လာ၏။
"စံဝင္း ဒီအတုိင္းသာဆုိ ခက္ေသးတယ္ သိလား၊ ကဲ မင္းႀကီးလာရင္ ပညာမတတ္ဘဲနဲ႔ ဘာလုပ္စားမ လဲ ဟင္"
"ကၽြန္ေတာ္ ေဂ်ာ္ကီ လုပ္မယ္ မမ"
ဆရာတြင္ သက္ျပင္းခ်ရင္း ဟင္းခနဲ ေမာသြားေတာ့၏။
"ဘာေျပာတယ္ စံဝင္း၊ မင္း ေဂ်ာ္ကီလုပ္မယ္"
"ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဦးေလးက ျမင္းပြဲမွာ ၿပဳိင္ျမင္းေတြေမြးထားတယ္၊ ေျခာက္ေကာင္ေတာင္၊ အဲဒါ ဦးေလး ကေျပာတယ္၊ မင္းႀကီးလာရင္ ျမင္းစီးတဲ့ ေဂ်ာ္ကီလုပ္ရမယ္တဲ့"
ထိုစကား ၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ ဆရာမလည္း အသက္႐ွဴၾကပ္သလို မတ္တတ္မွ ထုိင္ခ်ရင္း စိတ္ပ်က္ သလို ငုိင္သြားေတာ့၏။
"ကဲ၊ ကုိယ့္ေနရာ ကိုယ္ျပန္ၾကေတာ့၊ ျမန္မာစာအုပ္ထုတ္ၿပီး ဖတ္ေနၾက၊ ေတာ္ၾကာ မမ အလြတ္ေမး မယ္"
ဆရာမလည္း စိတ္ေမာလူေမာရွိေနလ်က္ကပင္ ထိုျပႆနာကို ဦးေခါင္းထဲမွ ထုတ္မပစ္ႏုိင္ေသး။ လက္ရွိ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားအတြက္ စိတ္အပ်က္ႀကီးပ်က္ေနမိေတာ့၏။
မိမိတု႔ိ သားသမီးမ်ားသည္ မည္သည့္အတတ္ကို ဝါသနာပါ၍ အဘယ္သာသာရပ္ကို စိတ္ဝင္စား ေၾကာင္း စူးစမ္းမႈမရွိ။
"မင္းႀကီးလာရင္ ေဂ်ာ္ကီလုပ္၊ မင္း ဆယ္တန္းေအာင္ရင္ ငါ့လက္ေအာက္မွ စာေရးဝင္လုပ္၊ မင္းက ဆရာဝန္လုိင္းလုိက္၊ မင္းကေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာဘက္သိုသြား" စသျဖင့္ မိမိတုိ႔ႀကဳိက္ရာပံုကိုသာ ဇြတ္ အတင္းသြင္းေနၾကေသာေၾကာင့္ ေလာကာဓာတ္ ပညာဘက္တြင္ စိတ္ဝင္စားသူက ဝတ္လံုျဖစ္ေနရ၏။ အင္ဂ်င္နီယာဘက္၌ စိတ္ထက္သန္သူမွာ ဆရာဝန္ႀကီးအျဖစ္ စခန္းသြားေနရသည္ႏွင့္ပင္ ျမန္မာထဲမွ ကမာၻေက်ာ္ေလာက္ေအာင္ ဘာတစ္ခုမွ် ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ပညာရပ္တစ္ခု မျပႏုိင္ဘဲရွိခဲ့သည္ကို ဆရာမ သည္ ႀကိတ္၍ အသည္းနာေနေတာ့၏။ သူကုိယ္တုိင္ပင္လွ်င္ ဆရာဝန္ဘက္ကို စိတ္သန္ခဲ့ပါလ်က္ ဖခင္ပညာဝန္ေထာက္၏ အဓမၼပံုသြင္းခ်က္ေၾကာင့္ စိတ္ဝင္စားမႈမရွိပါဘဲလ်က္ ေက်ာင္းဆရာမျဖစ္ေနရ သည္ကိုလည္း ေတြးမိတုိင္း ဝမ္းနည္းမဆံုး ျဖစ္ေနရ၏။
သို႔ေတြးရင္း စိတ္ထိခုိက္ရင္းႏွင့္ပင္ စာကိုေသာ္မွ် ဆက္မသင္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ မုန္႔စားေခါင္းေလာင္းထုိး သည္အထိ ဆရာမသည္ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးေနဆဲပင္ ရွိေသး၏။
"မမ ဘာစားမလဲ ဟင္"
ဝတၱရားအတုိင္း အတာကေလး လာေမးမွပင္ ဆရာမတြင္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္လာၿပီး
"ေအး မမဖုိ႔ အုန္းထမင္းနဲ႔ ဆိတ္သားျပဳတ္ေၾကာ္ တစ္ပန္းကန္မွာေနာ္၊ ဟို ပဲတီခ်ဥ္နဲ႔ ငါးပိခ်က္ကို ပန္း ကန္တစ္ခ်ပ္နဲ႔ သပ္သပ္ထည့္ေပးပါလုိ႔ေျပာ၊ မင္းလည္း စားခ်င္တာ ယူစားေပါ့၊ မမ ပုိက္ဆံေပးမယ္"
ဆရာမအတြက္ လိုေလေသးမရွိေအာင္ မွာေပးၿပီးသည္ႏွင့္ သူ႔ပုိက္ဆံႏွင့္သူပင္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္တစ္ ထုပ္ ဝယ္စား၏။ အတာ၏႐ိုးသာမႈေၾကာင့္ ခ်စ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ေခါက္ဆြဲသည္အေဒၚႀကီးက ႏွစ္ျပားဖိုးနီး နီးေလာက္ ေနာက္ထပ္ အပိုထည့္ေပးလုိက္သည္ႏွင့္ အတာတြင္ ႏွစ္ျပားဖိုးမွ်ျဖင့္ ဝအီသြားေတာ့၏။
ေန႔လယ္ ေက်ာင္းျပန္တက္သည္ႏွင့္ပင္ ေက်ာင္းဒရဝမ္က စာတစ္ေစာင္လာေပးသျဖင့္ ဆရာမလည္း လိပ္စာကိုဖတ္ၾကည့္ကာ ခ်က္ခ်င္းပင္ အတာအား ေခၚေပးလုိက္၏။
"ဒီစာပို႔တဲ့လူက ကိုထြန္းေအာင္ မိတၳီလာတဲ့၊ အဲဒါ မင္းတုိ႔ေဖေဖမဟုတ္လား အတာ"
"ဟုတ္ပါတယ္ မမ"
"ေအး ေအး သြား၊ မင့္ေနရာကိုယူသြားၿပီး ေဖာက္ဖတ္ခ်ည္"
သူ႔ခံုရွိရာျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ အတာလည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ေဖာက္ဖတ္ၾကည့္၏။ ထံုးစံအတိုင္းပင္ သူ႔ေမေမအတြက္ စာတစ္ေစာင္ႏွင့္ သူ႔အတြက္ စာတစ္ေစာင္ ပါလာသည္ကို ေတြ႕ရ၏။
သားေလး အတာ
မင္း ထည့္ေရးေပးလုိက္တဲ့စာကို ဖတ္ရလုိ႔ ငါ ဝမ္းသာမိတယ္၊ မင့္အတြက္ စာ မ်ား မ်ားေတာ့ ေရးစရာမရွိဘူး၊ မင္း စာကိုသာ ႀကဳိးစားသင္ဖုိ႔ပဲ၊ ငါ ေနာက္ ႏွစ္လၾကာရင္ ျပန္လာခဲ့မယ္။
ဒါနဲ႔ မင့္အေမ ဒီလအတြက္ ေက်ာင္းလခေပးရဲ႕လား၊ အဲဒါ ငါ့ဆီ စာေရးလုိက္ဦး ဟုတ္လား။
ခု စာကို မင္းေက်ာင္းလိပ္စာနဲ႔ထည့္လုိက္တာဟာ ဒီစာကိုမင့္အေမက ဒိျပင္လူကို ဖတ္ခုိင္းမွာ စိုးလုိ႔ပဲဲ။ ကတယ္ လုိ႔ မင္းကို ဖတ္ခုိင္းရင္လဲ ေက်ာင္းလခ အေၾကာင္းကိုထည့္ၿပီး ဖတ္မျပနဲ႔၊ (ေနာက္ ႏွစ္လၾကာရင္ ငါ ျပန္လာခဲ့မယ္)ဆိုတဲ့အထိပဲ ဖတ္ျပေပါ့ကြာ။
အေဖထြန္း
အတာလည္း ထိုစာကို သံုးႀကိမ္တိတိဖတ္ၿပီးမွ စာအိတ္ထဲျပန္ထည့္ကာ "ဒါ တုိ႔အေဖဆီက ေရးလုိက္ တဲ့ စာကြ သိလား"ဟု အနီးရွိ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ရင္တေကာ့ေကာ့ႏွင့္ ႂကြားေနေတာ့၏။
ဆရာမ၏မ်က္လံုးမ်ားသည္ အတာ့ဆီတြင္သာရွိေနၿပီး အတာ့စာရြက္ကိုေခါက္၍ စာအိတ္ထဲထည့္ လုိက္ၿပီးမွပင္ သင္စရာရွိသည္ကို အစျပဳေတာ့၏။
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ႏွင့္ မသိန္းမက ေက်ာင္းလခေပးမည္ဟု ခ်ိန္းဆိုထားေသာေန႔သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့ၿပီျဖစ္ သည္။ မေန႔ကတည္းက ေန႔ရက္ကို တြက္ထားခဲ့ေသာ အတာသည္ ယေန႔နံနက္မိုးလင္းသည္ႏွင့္ သူ႔ ေက်ာင္းလခ ျပႆနာသည္ ေခါင္းထဲတြင္ စြဲေန၏။
မုန္႔ဖိုးေတာင္းရန္ ေစ်းဘက္သုိ႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့၍ မသိန္းေမရွိရာသို႔ ေရာက္လုလုမွာပင္ အတာသည္ တစ္စံုတစ္ရာကို သတိရလာ၏။ ေက်ာင္းလခကို စိတ္ထဲတြင္ စြဲလမ္းေနရသည္ႏွင့္ သူ႔ဆရာမ မွာလုိက္ ေသာ ေက်ာက္ဆူးတံဆိပ္ဇာလံုခ်ည္ဝယ္ရန္ပင္ ေမ့ေနေတာ့မလိုရွိကာ ယခုမွ သတိရ သည္ႏွင့္ ၂၅ လမ္းၾကားတြင္ သုတ္သုတ္ကေးလ သြားဝယ္ခဲ့ရ၏။
"ဟင္ ဒီေန႔ မိန္းကေလးေတြ အခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ရမဲ့ေန႔ဆိုေတာ့"
ယေန႔သည္ ေသာၾကာေန႔ဟူ၍ အတာသည္ ယခုမွ သတိထားမိေတာ့၏။ ယေန႔ ေသာၾကာျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ နက္ျဖန္ဆိုလွ်င္ သူ႔ေမေမ ျမင္းပြဲသြားမည္။ သုိ႔ဆိုက ယေန႔ သူ ေက်ာင္းလခေတာင္း၍ျဖစ္ပါ မည္ေလာ။ အဆူအ႐ုိက္ခံ၍ ေတာင္းသည့္တိုင္ေအာင္ ရလွ်င္ ကား ေတာ္ေသး၏။
စေန႔ ကို မဆိုထားဘိ၊ ေသာၾကာေန႔တြင္ပင္ အေႂကြးလာေတာင္းက မသိန္းေမ ေအာ္ေမာင္းလႊတ္တတ္ သည္ ကို အတာ သိ၏။ သို႔ျဖစ္သည့္အတုိင္းလည္း ယေန႔ ေက်ာင္းလခေတာင္းလွ်င္ ေပးလိမ့္မည္မ ဟုတ္ သည္ သာမက ေလာေလာဆယ္ အ႐ိုက္အႏွက္ခံရ႐ံုမွ်ျဖင့္ မၿပီးေသးဘဲ မုန္႔ဖိုးကုိပင္ ထိခုိက္သြားစရာ ရွိလ်က္ နက္ျဖန္ ျမင္း႐ႈံးပါကလည္း "နင့္ေၾကာင့္"ဟူ၍ ေနာက္ဆက္တြဲ အကန္အေက်ာက္ ခံရမည္ မွာ ေသခ်ာ၏။
သို႔ တေမွ်ာ္တေခၚ ေတြးမိလုိက္သည္ႏွင့္ အတာလည္း "သူေပးမွပဲ ယူေတာ့မယ္ေလ"ဟူေသာ အား ေလွ်ာ့မႈကေလးျဖင့္ သူ႔ေမေမအနီးသုိ႔ အရိပ္အျခည္ၾကည့္ရင္း ကပ္သြား၏။
ယေန႔လည္း အတာသည္ ကုသိုလ္ေကာင္း၏။ မုန္႔ဖိုကို မသိန္းေမက ေက်ေက်နပ္နပ္ႏွင့္ပင္ ထုတ္ေပး လုိက္၏။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းလခႏွင့္ပတ္သက္၍မူ ဘာတစ္ခြန္းမွ်မေျပာ၊ သတိပင္ရဟန္မတူပင္ ခပ္ေအးေအး အမူအရာျဖင့္ ေစ်းဗန္းကို ျပန္ေနေသာေၾကာင့္ အတာတြင္လည္း ေယာင္၍မွ် စကားမဟ ဝ့ံသည့္ အတုိင္း ၾကာၾကာပင္ မဆုိင္းဘဲ ထြက္လာခဲ့ရေတာ့၏။
ယေန႔ေသာ္ အတာသည္ ဆရာမေခၚေမးသည္ကုိပင္ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ ဆရာမစားပြဲတြင္ သြားရပ္ကာ
"ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေမေမက ေက်ာင္းလခကို ၁၅ ရက္ေန႔ေပးမယ္ေျပာၿပီး ဒီေန႔လဲ မေပးလုိက္ေသးဘူး မမ"
"ေဟ ဘယ္ေန႔ေပးမယ္လို႔ေကာ မေျပာဘူးလား"
"ဘာမွကို မေျပာလုိက္ဘူးခင္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ မေမးရဲဘူး၊ ႐ုိက္မွာေၾကာက္တာနဲ႔"
"ျဖစ္ရေလကြယ္၊ မင့္ေမေမက ေက်ာင္းလခေတာင္းတာကိုပဲ ႐ုိက္ရေသးသတဲ့လား"
ေသာၾကာႏွင့္ စေနမ်ားတြင္ ပိုက္ဆံေတာင္းျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ သူေစာင့္စည္းရေသာ ဝတၱရားမ်ားကို အတာ က ရွင္းျပလုိက္သည္၌ ဆရာမတြင္ စုတ္တသတ္သတ္ျဖင့္ ေစာေစာကထက္ပင္ စိတ္ မေကာင္း ျဖစ္သြားရေတာ့၏။
အတာကေလး သူ႔ေနရာသူျပန္ေရာက္၍ မၾကာမီပင္ ဆရာမသည္ စားပြဲကို ႀကိမ္လံုးျဖင့္ သံုးေလးခ်က္ ႐ိုက္လုိက္ျခင္းအားျဖင့္ အတန္းသားမ်ား သူ႔ဆီသုိ႔ အာ႐ံုစုိက္ေစလ်က္
"ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ဘတ္စ္ကားစီးဖုိ႔ စာရင္းေပးထားတဲ့လူေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ၾက၊ ဒီေန႔ ညေန ေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္ကစၿပီး အဲ့ဒီစာရင္းေပးထားတဲ့လူေတြကို ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ပို႔ေပးလိမ့္မယ္၊ အဲဒီေတာ့ ညေန ေက်ာင္းလႊတ္ရင္ ကုိယ့္အတန္းထဲမွပဲ ကုိယ္ထုိင္ေနၾကရမယ္ ၾကားရဲ႕လား"
"ၾကားပါတယ္ မမ"
အသြားအျပန္ ေက်ာင္းကားစီးမည္ဟု စာရင္းေပးထားေသာ ကေလးမ်ားက ဝမ္းသာအားရသုိ႔လွ်င္ ေျဖလုိက္ၾက၏။
"ေနာက္ၿပီး နက္ျဖန္က်ရင္လဲ မင္းတုိ႔ကို ေက်ာင္းကားနဲ႔ လာႀကဳိလိမ့္မယ္၊ မနက္ ရွစ္နာရီတိတိမွာ မင္း တုိ႔အဆင္သင့္ျပင္ထားရမယ္ေနာ္၊ အဆင္သင့္လုပ္မထားတဲ့လူကို ေက်ာင္းကားက ေစာင့္ေနမွာမဟုတ္ ဘူး၊ မွတ္မိရဲ႕လား"
"မွတ္မိပါတယ္ မမ"
"ေအး ေက်ာင္းကားအတြက္ တစ္လကို သံုးက်ပ္ေပးရလိမ့္မယ္ဆိုတာ မင္းတုိ႔သိၿပီေနာ္၊ ဒီေန႔ ၁၅ ရက္ ဆိုေတာ့ တစ္လရဲ႕တစ္ဝက္၊ အဲဒီေတာ့ လဆန္းရင္ မင္းတို႔လဝက္ခပဲ ေပးရမယ္၊ လဝက္တြက္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္က် မလဲေဟ့"
"တစ္က်ပ္ခြဲပါ မမ"
"အဲဒီေတာ့ လဆန္းလုိ႔ ေက်ာင္းလခ ယူလာတဲ့ေန႔မွာ ေက်ာင္းကားအတြက္ တစ္က်ပ္ခြဲကိုပါ ယူခဲ့ၾကရ မယ္"
ေက်ာင္းသားမိဘမ်ား၏ေတာင္းဆို နားပူခ်က္အရ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးတြင္ ေက်ာင္းဘတ္စ္ကားထားရန္ အတြက္ အပူတျပင္း စီမံရေတာ့ကာ အလြယ္ကူဆံုးႏွင့္ အျမန္ဆံုးျဖစ္သြားေစရန္ ခရီးသည္တင္ကားအ ျဖစ္ သြားလာေနေသာ ဘတ္စ္ကားတစ္စင္းကိုပင္ ခပ္သုတ္သုတ္ဝယ္လုိက္ရေတာ့၏။ ေစ်းသက္သက္ သာသာႏွင့္လည္းရ၊ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားလည္း ေက်နပ္မႈရသြားေစရန္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးသည္ လကုန္ အထိပင္ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ ၁၅ ရက္ေန႔မွပင္ စတင္၍ ကားျဖင့္ပို႔ေပးရန္ စီမံလုိက္ေတာ့၏။
လဆန္းစေလာက္ကပင္ စတင္ေၾကျငာ၍ စာရင္းသြင္းေစခဲ့ရာ၌ ေက်ာင္းကားျဖင့္ ေက်ာင္းတက္ရန္ အတာတုိ႔အတန္းမွ ကိုးေယာက္စာရင္းေပး၏။ ထိုအထဲတြင္ စံဝင္းႏွင့္ ရာမာဆိုသူ ေဂၚရင္ဂ်ီကုလား ကေလး တစ္ေယာက္လည္း ပါ၏။
အျခားေသာ ကေလးတုိ႔မွာ မ်ားေသာ အားျဖင့္ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္ အနီးအနားတြင္ သာေနၾကေနေသာ ေၾကာင့္ ေက်ာင္းကားကို စီးရန္မလို။ အတာကေလး အဖုိ႔တြင္ မူ ေက်ာင္းႏွင့္အေတာ္ကေလး အလွမ္း ေဝးသည္ျဖစ္ ၍ ေက်ာင္းကားစီးရန္ လုိအပ္သည္ မွန္ေသာ္လည္း ေက်ာင္းလခပင္အႏိုင္ႏုိင္ျဖစ္ေနေသာ ေၾကာင့္ အတာ မွာေယာင္၍မွ် စိတ္မကူးဝံ့ခဲ့ဘဲ ဆရာမ က အိမ္ရွိလူႀကီးမ်ားအား ေမးျမန္းခဲ့ရန္မွာသည္ကုိ ပင္ အတာသည္ မေမးခဲ့။ ေက်ာင္းကား ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ သူ႔ေမေမကို ဘာတစ္ခြန္းမွ် စကားရိပ္ မသန္းခဲ့၊ သို႔ေသာ္ သူ စီးခ်င္ရွာ၏။
သုိ႔ စီးခ်င္သည္မွာလည္း စစ္စစ္ ေက်ာင္းတက္ေက်ာင္းျပန္ ေျခက်င္ခ်ည့္ သြားလာေနရ၍ ေညာင္းညာ ပင္ပန္းေသာေၾကာင့္မဟုတ္၊ ကေလးတုိ႔သဘာဝအတုိင္းပင္ အညံ့မခံလိုစိတ္ အမ်ားနည္းတူ စီးလို သည့္စိတ္ေၾကာင့္သာျဖစ္၏။
ရာမာဆိုသူ ေဂၚရင္ဂ်ီကုလားကေလးမွာ ေက်ာင္းႏွင့္ ငါးမိနစ္ေလာက္ေလွ်ာက္လွ်င္ ေရာက္ႏုိင္သည့္ ဘုန္းႀကီးလမ္း တြင္ ေန၏။ အတာ့အဖို႔မူ ခပ္သုတ္သုတ္သြားႏုိင္ပါမွ ဆယ့္သံုးေလးမိနစ္ၾကာ၏။
ရာမာ တု႔ိႏွင့္ အေျခအေနခ်င္း ႏႈိင္းယွဥ္လုိက္ေသာ္ အတာတုိ႔ကသာ၏။ ရာမာ၏အေဖမွာ တစ္ေန႔တစ္ က်ပ္ပင္ မနည္းႀကီးဝင္ေအာင္ ႀကဳိးစားရေသာ သေဘၤာႀကီးကူလီျဖစ္၏။ ရာမာ၏အေမက မဆလာ ႀကိတ္ေရာင္းျခင္းျဖင့္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းရွာ၏။
ေဂၚရင္ဂ်ီကုလားတုိ႔မည္သည္ သားသမီးမ်ားကို အဂၤလိပ္ေက်ာင္းထား၍ ပညာသင္ေပးသည္မွာ ရွာမွ ရွား၏။ သို႔ေသာ္ ရာမာ၏ဖခင္မွာမူ အျခားေသာ ေဂၚရင္ဂ်ီကုလားမ်ားကဲ့သုိ႔ မိမိက ကူလီဆိုလွ်င္ သားကုိလည္း ကူညီလုပ္ခိုင္းလ်က္ မိမိက လန္ျခားဆြဲလွ်င္ သားသည္လည္း အရြယ္ေရာက္သည္ႏွင့္ လန္ျခားဆြဲခိုင္းခ်င္ေသာ စိတ္မ်ဳိးမရွိ။
"ကၽြန္ေတာ္ေနာ္ သေဘၤာႀကီးမွာ လုပ္တယ္၊ အမ်ားႀကီး ဒုကၡမ်ားတယ္ အမာ၊ အမ်ားႀကီး ပင္ပန္းတယ္၊ ရာမာေနာ္ ဒီလိုမလုပ္ရဘူး၊ အင္းဂလိစာ၊ ျမန္မာစာတတ္တယ္ေနာ္၊ တစ္လကို ႏွစ္ဆယ္သံုးဆယ္ ရပစီ ေတာ္ၿပီ၊ သူ ထမင္းစားဖုိ႔ရမွာပဲ၊ ကရာနီအလုပ္ေလ စာေရးအလုပ္ေနာ္ အမ်ားႀကီးေကာင္းတယ္ အမာ၊ အလုပ္ အမ်ားႀကီးသက္သာတယ္၊ ကူလီ အလုပ္ေနာ္ အလကားပဲ"
ရာမာ၏ ဖခင္ ကုလားႀကီးကုိယ္တုိင္ ဆရာမထံသုိ႔ မၾကာခဏလာေရာက္ကာ သို႔လွ်င္ သူ႔ဘဝ ကို ေျပာ ျပတတ္၏။ သူ႔သားအေပၚ၌ အဘယ္မွ်ေမတၱာထားသည္ကို အစီရင္ခံရင္း ရာမာ စာမႀကဳိးစားက ေသြး ထြက္ေအာင္႐ုိက္သည္ျဖစ္ေစ၊ သူစိတ္ဆိုးမည္ မဟုတ္ ေၾကာင္း ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ႏွင့္ သူ႔သားအား ဂ႐ုစုိက္သင္ၾကားေပးရန္ ေမတၱာရပ္ခံေလ့ရွိ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ လည္း အတာသည္ ရာမာတုိ႔၏အေျခအေန ကို ေရေရလည္လည္ သိခြင့္ရခဲ့၏။
အတာ့ေမေမႏွင့္ ရာမာတုိ႔ေမေမ ဝင္ေငြခ်င္း သိသိသာသာျခားနား၏။ ကိုထြန္းေအာင္သည္ တစ္လ ေလးဆယ့္ႏွစ္က်ပ္မွန္မွန္ရ၏။ ရာမာတုိ႔အေဖမွာမူ တစ္လ သံုးဆယ္ပင္ မေသခ်ာ။
သုိ႔ေသာ္ ရာမာတည္းဟူေသာ ေဂၚရင္ဂ်ီကုလားကေလးသည္ အတာထက္ အစစအရာရာတြင္သာ၏။ ရာမာသည္ နံနက္ေက်ာင္းတက္တုိင္း ေခါက္႐ိုးမက်ဳိးေသာ ဒိုဘီက် ရွပ္အက်ႌအေကာင္းစားကို ထည္ လဲႏွင့္ လာတတ္၏။ မုိးရာသီတြင္ မိုးကာအက်ႌႏွင့္ ေဆာင္းဦးေပါက္လွ်င္ သကၠလတ္ကြက္ သကၠလတ္ ဆြယ္တာႏွင့္ဆိုသလို ဘာမွ်လိုေလေသးမရွိေအာင္ သူ႔မိဘမ်ားက ဆင္ေပးေလ့ရွိ၏။ မုန္႔ဖိုးအေနျဖင့္ လည္း အိမ္တြင္အဝ နံနက္စာကို က်က်နနစားခဲ့ရသည့္အျပင္ တစ္မူးတိတိ အိတ္ထဲတြင္ ပါလာေခ် ေသး၏။ တစ္ခါတစ္ရံ အတာ့ကုိပင္ တစ္ပဲမွ တစ္မူးဖိုးအထိ ေဖာေဖာသီသီ ဝယ္ေကၽြးႏုိင္ေလာက္ ေအာင္ တစ္မတ္ငါးမူး ပါလာတတ္ေသး၏။
"တုိ႔အေဖကေလ ငါ ေက်ာင္းမေနေတာ့ဘူးဆုိရင္ တစ္ခါထဲငိုတာပဲကြ၊ မင္း ေက်ာင္းမေနရင္ ငါလိုပဲ ကူလီျဖစ္ေတာ့မွာပဲဆိုၿပီး တစ္ခါထဲေအာ္ငိုတာပဲ၊ တို႔အေဖက ငါ ကူလီျဖစ္မွာ သိပ္ေၾကာက္တာပဲ၊ ဒါ ေၾကာင့္ ငါ ပုိက္ဆံပိုလိုင္ခ်င္ရင္ ေက်ာင္းမသြားေတာ့ဘူးလု႔ိ ေျပာလုိက္တာပဲ၊ အဲသလိုဆုိရင္ ငါေတာင္း သေလာက္ ေပးတယ္ကြ၊ ဒီေန႔ေလ ငါ ငါးပဲေတာင္ရတယ္ ဆရာ"
အေၾကာင္း ဆုိက္တုိင္း ရာမာသည္ အတာ့အား ဤလိုေျပာျပေလ့ရွိ၏။
ယခုလည္း ရာမာသည္ ေက်ာင္းတက္ ေက်ာင္းျပန္ ကားႏွင့္သြားရေတာ့မည္ျဖစ္၍ အတာထက္ သာ သြားျပန္ေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ အတာသည္ ရာမာ့အေပၚ၌ မနာလိုစိတ္မရွိ။ ရာမာသည္ ဂဏန္းသခၤ်ာႏွင့္ ျမန္မာစာမွလြဲလွ်င္ အားလံုးေသာဘာသာ၌ ညံ့သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အတာသည္ သူ႔အား သနား ၏။ အၿမဲလိုလို အားလပ္ခ်ိန္ရတုိင္း အတာက စာျပေပးေလ့ရွိ၏။ သို႔ေၾကာင့္လည္း ရာမာက အတာ အား ခ်စ္၏။ အတာကလည္း ခ်စ္၏။
"ေဟ့ ရာမာ၊ မင့္ဖိနပ္ ဘယ္ေလာက္ေပးရသလဲကြ"
တစ္ေန႔ေသာ္ ရာမာစီးလာသည့္ ပန္း႐ႈၚေခၚ ဖဲႀကဳိးတပ္သားေရေျပာင္ ဖိနပ္အသစ္ကေလးကိုၾကည့္ရင္း အတာက ေမးသည္ကုိ
"ေလးက်ပ္ေလ၊ စပယ္ရွယ္ မွာခ်ဳပ္တာေပါ့၊ ဒီဖိနပ္မ်ဳိး ငါစီးခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီကြ၊ တုိ႔အေဖက ေစ်းမ်ား တယ္ဆိုၿပီး ခ်ဳပ္မေပးဘူး၊ ဟိုစေနေန႔ကေတာ့ ငါလဲ သိပ္စီးခ်င္တာနဲ႔ ဒီဖိနပ္ခ်ဳပ္မေပးရင္ ေက်ာင္းထြက္ ေတာ့မယ္လုိ႔ ေျပာတာနဲ႔ တုိ႔ေဖေဖက သူ စုထားတဲ့ ပုိက္ဆံဘူးကေလးေဖာက္ၿပီး လုိက္ခ်ဳပ္ေပးတယ္ ကြ၊ ေကာင္းတယ္ေနာ္"
"ေအး သိပ္လွတာပဲ"
"မင္းေကာ တစ္ရန္ခ်ဳပ္ပါလားကြ"
ရာမာက လြယ္လြယ္ကေလး ေျပာလုိက္သေလာက္ အတာတြင္မူ စိတ္ေရာလူပါ ေမာသြားေတာ့၏။
"ငါ မခ်ဳပ္ႏုိင္ပါဘူး ရာမာရာ"
အတာတြင္ ထိုမွ်သာ ျပန္ေျပာႏုိင္၏။
"မင္း လိုခ်င္ရင္ ဒီဖိနပ္ယူေလ၊ ငါ တုိ႔အေဖကို ဖိနပ္ေပ်ာက္သြားၿပီဆိုၿပီး အသစ္ထပ္ခ်ဳပ္ခုိင္းမယ္"
ထိုစကားအတြက္ အတာကေလး ငုိင္သြား၏။
"ေဟ့ေကာင္ မင္း ဒီလိုမလုပ္နဲ႔ကြ၊ မင္းတို႔အေဖဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သနားဖုိ႔ေကာင္းသလဲ၊ မင္း ပူဆာရင္ ဘာမဆို ဝယ္ေပးတာပဲမဟုတ္လား၊ ဒီလုိ သေဘာေကာင္းတဲ့ အေဖ အေမကို ခဏခဏ စိတ္ ညစ္ေအာင္လုပ္ရင္ မင္း ငရဲႀကီးလိမ့္မယ္ကြ၊ နားလည္လား"
"ဒီလိုဆိုလဲ မင့္စကားကို ငါ နားေထာင္မွာေပါ့ကြာ၊ ငါကေတာ့ မင့္ကို ခ်စ္လို ဒီဖိနပ္ေပးခ်င္တာပါ"
ရာမာ၏ မိဘမ်ားသည္ သားကို ပညာတတ္ေစလိုေသာေဇာႏွင့္ ေမတၱာစိတ္ေၾကာင့္ ဤမွ်အလိုလုိက္ ယုယ သည္ႏွင့္ပင္ မၿပီးေသး၊ တစ္ခါတစ္ရံ မုန္႔ဖိုးေပးၿပီးျဖစ္ပါလ်က္ ေန႔လယ္ မုန္႔စားလႊတ္ေသာအခါ မ်ား၌ ရာမာ၏မိခင္ႀကီးေရာက္လာကာ ဝယ္လာေသာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာမုန္႔ကေလးမ်ားကို ေပးသြားေကၽြး သြား တတ္ေသး၏။
သို႔လွ်င္ ဂ႐ုတစုိက္ရွိပံုကို အတာသည္ သူ႔ေမေမႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္မိရာမွ တစ္ခါတစ္ခါေသာ္
"ငါသာ ရာမာတို႔အေမဝမ္းထဲ ဝင္စားမိရင္ ေကာင္းမွာပဲ"ဟူ၍ပင္ ကေယာင္ကတမ္း ေရရြတ္မိရွာ၏။
အခ်ိန္မွာ ညေနေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္ ၁၀ မိနစ္ခန္႔သာ လုိေတာ့ေသာအခ်ိန္ျဖစ္၏။ ဆရာမသည္ မိန္းကေလးမ်ားကို ေခါင္းအံုးစြပ္ ပန္းထုိးပညာကို သင္ျပေပးေန၏။ အတာမွာမူ ေယာက္်ားေလးတစ္ သုိက္ႏွင့္ အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ျမန္မာဖတ္စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုင္၍ ဆရာမေလသံမ်ဳိးအတုိင္း ဖတ္ရင္း အဓိပၸာယ္ရွင္းျပရင္းျဖင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေန၏။
မၾကာမီ ပင္ ေက်ာင္းဝင္းထဲသို႔ ေမာင္းဝင္လာေသာဘတ္စ္ကားႀကီးႏွင့္အတူ စက္သံသည္ တစ္ေက်ာင္း လံုး ဆူညံသြားေတာ့၏။ ဤတြင္ ေက်ာင္းကားႏွင့္ ျပန္ၾကရမည္ျဖစ္ေသာ ေယာက္်ားေလးမ်ား၏ ဝမ္း ေျမာက္ေပ်ာ္ျမဴးသံ မွာ ထိန္းမရေအာင္ ညံေနသည္ႏွင့္
"အတာ မင့္ဘက္က ဘာလို႔ ဒီေလာက္ဆူေနသလဲ၊ ေျပာလုိ႔မရရင္ ႐ုိက္လုိ႔ မမ မွာထားတယ္မဟုတ္ လား" ဟု ဆရာမက လွမ္းေျပာလုိက္မွ စကားျဖင့္သာ ေဖ်ာင္းေဖ်ာင္းဖ်ဖ် ေျပာေလ့ရွိ၏။
ဆက္ရန္
.
က်န္အျခားေသာ ကေလးမ်ားအနက္ အေတာ္မ်ားမ်ားက မ႐ႈံးပါ မျမတ္ပါဟု ေျဖၾကၿပီး အခ်ဳိ႕ကမူ လံုး လံုး မတြက္တတ္ သလို ရွိေနၾက၏။) ကို ဆက္ဖတ္ရန္.........
ဆရာမလည္း မွားလာသူမ်ားကို ခါတိုင္းကဲ့သို႔ပင္ အခ်ိန္ေစ့သည္ အထိ ျပန္မတြက္ခုိင္းေတာ့ဘဲ ေက်ာက္သင္ပုန္းႀကီးအနီးသို႔လာ၍ ဝိုင္းရန္ ကေလးမ်ား ကိုေခၚ လုိက္၏။ ေနာက္ အတာအား အမွတ္ ၁ ပုစာၦကိုခ်ိန္၍ က်န္အားလံုးကို အဖ်က္ခုိင္းၿပီးမွ အတာအား သူ႔နည္း အတုိင္း ေက်ာက္သင္ပုန္းႀကီးတြင္ အတြက္ခုိင္းလုိက္၏။
"ဒီဂဏန္းပုစာၦဟာ ခါတုိင္းမင္းတုိ႔ကို ေပးတာမ်ဳိးမဟုတ္လုိ႔ အမွတ္မ်ားၾကတာကို မမ စိတ္မဆိုးဘူး၊ ဒါေပမဲ့ ဒီအတြက္ ဟာ အလြယ္ကေလးပဲ၊ အတာ တြက္ျပတာကို ၾကည့္၊ ဘာမွမခက္ဘူး"
ဆရာမက သုိ႔ေျပာရင္း ႀကိမ္လံုးျဖင့္ ေထာက္ျပကာ ေသခ်ာသည္ထက္ ေသခ်ာေအာင္ ရွင္းျပလုိက္ၿပီးမွ
"ကဲ နားမလည္ေသးရင္ မမကို ေမးႏုိင္တယ္၊ ဘယ္သူေမးခ်င္ၾကသလဲ"
တစ္ေယာက္ေသာ မိန္းကေလးက လက္ညႈိးေထာင္ျပသျဖင့္
"ေအး မစြမ္ၾကည္ က ဘာသိခ်င္သလဲ"
"အဲဒီ ႐ံုးစာေရးဟာ ဝင္ခ ၂ က်ပ္ေပးၿပီး ဝင္သြားေတာ့ ၁၈ က်ပ္ က်န္တယ္မဟုတ္လား မမ၊ အဲ့ဒီ ၁၈ က်ပ္ နဲ႔ ကစားတာ ျပန္လာေတာ့ ၁၈ က်ပ္ပဲ ျပန္ပါလာတယ္၊ ဒီလိုဆို ဘယ္မွ ၂ က်ပ္႐ႈံးလုိ႔လဲ၊ အရင္းပဲ ေပါ့ မမရဲ႕"
"ကဲ အတာက မစြမ္ၾကည္ နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပလုိက္စမ္း" ဟု ဆရာမက ေျပာလုိက္သည္ႏွင့္
"နင္ ေသေသခ်ာခ်ာမွ ပုစာၦကိုမၾကည့္ဘဲ၊ သူ ယူသြားတာက ေငြ ၂၀ က်ပ္မဟုတ္ဘူးလား၊ ျပန္လာ ေတာ့ ၁၈ က်ပ္ ပဲ ပါလာတယ္ဆိုေတာ့ ႏွစ္က်ပ္႐ႈံးတာေပါ့ဟ"
"ဟို ႏွစ္က်ပ္ က ဝင္ခေပးရတာပဲ၊ အဲဒါက ကစားလုိ႔႐ႈံးတာမွ မဟုတ္တာ"
မစြမ္ၾကည္ကလည္း အေလွ်ာ့မေပးေသးဘဲ အတာအား ရန္ေတြ႕သလို မ်က္ႏွာထားကေလးျဖင့္ ေျပာ လုိက္ေသာေၾကာင့္ ဆရာမတြင္ သေဘာက်သလို ၿပံဳးၿပဳံးႀကီးျဖစ္သြား၏။
"ဟ ဝင္ခေပးရတာလဲ ပိုက္ဆံပဲ၊ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ သူ သြားတုန္းက ယူသြားသေလာက္ ျပန္ပါမလာရင္ အဲဒါ ႐ႈံးတာခ်ည္း ပဲေပါ့၊ တုိ႔အေဖ ခဏခဏ ေျပာဖူးတယ္ သိလား"
"ေအာင္မယ္"
"ဘာ ေအာင္မယ္လဲ၊ တုိ႔ေမေမက အပတ္တုိင္း ျမင္းပြဲသြားေနတာ နားလည္လား၊ ဒါေတြ နင့္ထက္ ငါ ပိုသိတယ္"
အတာကေလးႏွင့္ မစြမ္ၾကည္တုိ႔မွာ ဆရာမကိုပင္ သတိမရေတာ့သလို အခ်ီအခ်ေျပာေနၾက၏။ ဆရာမ ကလည္း ရယ္ကာေမာကာျဖင့္ အကဲခတ္ေနၿပီးမွ
"ကဲ ေတာ္ၾကေတာ့၊ မစြမ္ၾကည္ေျပာတာ နည္းနည္းေတာ့ မွန္တယ္၊ ဒါေပမဲ့ စာေမးပြဲမွာဆုိင္ရင္ အမွတ္ ရမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဘာျပဳလုိ႔လဲဆိုေတာ့ ဒီပုစာၦက လိေမၼာ္သီ ၁၉ လံုးကို တစ္က်ပ္နဲ႔ ဝယ္ၿပီး တစ္လံုးကို တစ္ပဲနဲ႔ ျပန္ေရာင္းေတာ့ ဘယ္ေလာက္ျမတ္သလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းလို မလြယ္ဘူး၊ နည္းနည္း ဉာဏ္ထုတ္ ၿပီး စဥ္းစားရတဲ့ ပုစာၦမ်ဳိးကြဲ႕၊ ႏုိ႔မို႔ဆိုရင္ မ်က္စိလည္သြားတယ္"
ဆရာမလည္း စိတ္လိုက္မာန္ပါ ျမင္းပြဲဆိုသည္ကို စိတ္နာနာႏွင့္ ဤလိုပုစာၦမ်ဳိးကို ေပးလုိက္မိၿပီးမွ သူ႔ျပႆနာကိုသူအေတာ္ ေျဖရွင္းေနရေတာ့၏။
"ခု ပုစာၦကို မမေပးတာက တျခားေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူးကြဲ၊ ျမင္းေလာင္းတာတုိ႔၊ ဖဲ႐ုိက္တာ တု႔ိ ဆိုတဲ့ ေလာင္းကစားျခင္းဟာ မေကာင္းတဲ့အေၾကာင္းကို မင္းတုိ႔သိေအာင္လုိ႔ပဲ၊ ကဲ ခုန ျမင္းေလာင္း ဖုိ႔သြားတဲ့ ႐ံုးစာေရးဟာ ေငြ ၂၀ က်ပ္ ပါသြားေပမဲ့ ဝင္ခ ၂ က်ပ္ေပးလုိက္ရေတာ့ ဘယ္ေလာက္ က်န္သလဲကြဲ႕"
"၁၈ က်ပ္ က်န္ပါတယ္ မမ"
"ေအး အဲဒီ ၁၈ က်ပ္နဲ႔ ကစားလုိ႔ အိမ္ျပန္လာေတာ့ ၁၈ က်ပ္ပဲ ျပန္ပါလာတာကို မင္းတုိ႔က ႐ႈံးလဲ မ႐ႈံး ဘူး၊ ႏိုင္လဲ မႏုိင္ဘူးလို႔ အေျဖျပတယ္၊ မစြမ္ၾကည္ကေတာ့ အရင္းပဲလုိ႔ ခုနေျပာတယ္၊ အမွန္ေတာ့ အတာ ေျပာသလိုပဲ ႏွစ္က်ပ္ ႐ႈံးခဲ့တာေပါ့ကြဲ႕၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ပါသြားတာက ေငြႏွစ္ဆယ္၊ ျပန္ လာေတာ့ ဆယ့္ရွစ္က်ပ္ပဲ ပါလာတာကိုး၊ ရွင္းရဲ႕လား မမေျပာတာ"
"ရွင္းပါတယ္ မမ"
"ေအး ဒါေတာင္ လမ္းစရိတ္ေတြ ဘာေတြနဲ႔ဆို ႐ႈံးတာႏွစ္က်ပ္မကေတာ့ဘူးေပ့ါကြယ္၊ ေအး ဖဲ႐ုိက္တာ တုိ႔ ဘာတုိ႔လဲ အတူတူပဲကြဲ႕၊ ဥပမာ လူေလးေယာက္ဟာ ေငြ တစ္ေယာက္တစ္ဆယ္စီ ကိုင္ၿပီး ဖဲ႐ုိက္ ၾကတယ္ဆိုပါေတာ့၊ အဲဒါဖဲဝုိင္းေထာင္တဲ့အိမ္က တစ္လွည့္ကို တစ္မတ္အေကာက္ေကာက္ တယ္ဆိုပါ ေတာ့ကြယ္၊ အဲ ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ေနာ္၊ မမ ေမးမယ္၊ ခုနေျပာသလို အဲဒီ လူေလးေယာက္ ဟာ တစ္ႀကိမ္ကို တစ္မတ္ေကာက္ေပးၿပီး အႀကိမ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ ကစားတယ္ ဆုိပါ့ေတာ့၊ ေနာက္ဆံုးဖဲဝုိင္း ၿပီးေတာ့ ဒီလူေလးေယာက္လက္ထဲမွာ ပိုက္ဆံညီတူညီမွ်က်န္တယ္တဲ့၊ ကဲ အဲဒီေတာ့ လူတစ္ေယာက္ မွာ ဘယ္ေလာက္စီရွိမလဲ"
ဤပုစာၦကိုမူ အလြန္ေတာ္ေသာ အတာပင္ ေယာင္ခ်ာခ်ာျဖစ္သြားေတာ့၏။ သုိ႔လွ်င္ အေျဖထုတ္ႏုိင္မည့္ သူ ေပၚမလာ သျဖင့္ ကိုယ္တုိင္ပင္ ေက်ာက္သင္ပုန္းတြင္ ေရးျခစ္ျပရၿပီး
"ခု မမ တြက္ျပထားတဲ့အတိုင္း တစ္ႀကိမ္ကို အေကာက္တစ္မတ္ေပးရေတာ့ အႀကိမ္ႏွစ္ဆယ္ကို ငါးက်ပ္ေပးရမယ္ မဟုတ္လား၊ အဲဒီေတာ့ ဒီငါးက်ပ္ကို ဘယ္သူက ေပးရတယ္ထင္သလဲ"
"ကစားတဲ့ လူေလးေယာက္က ေပးရပါတယ္ မမ"
"အဲ ဟုတ္ၿပီ၊ ဒီေတာ့ ခုန လူေလးေယာက္ဆီက ေငြေတြေပါင္းလုိက္ရင္ ၄၀ က်ပ္ရမယ္ေနာ္၊ ဒီ ၄၀ က်ပ္ထဲ က ငါးက်ပ္ႏႈတ္လုိက္ေတာ့ ၃၅ က်ပ္က်န္မယ္ မဟုတ္လား၊ ဒီေတာ့ အဲဒီေငြ ၃၅ က်ပ္ကို အညီ အမွ် ခြဲလုိက္စမ္း၊ လူေလးေယာက္အတြက္ တစ္ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ရမလဲကြယ္"
အတန္ၾကာ ၿငိမ္သက္ေနၿပီးမွ
"ဆယ့္ရွစ္က်ပ္ ႏွစ္ပဲစီရမယ္ မမ"
ထိုအေျဖကို အတာပင္ ပထမဆံု ေျပာလုိက္၏။
"အဲဒီေတာ့ ေလးေယာက္ကစားတာ တစ္ေယာက္မွ မႏုိင္ဘူးမဟုတ္လား"
"အားလံုးပဲ ငါးမတ္စီ ႐ႈံးတာေပါ့ေနာ္ မမ"ဟု မစြမ္ၾကည္က ဖ်တ္ခနဲ ေမးလုိက္ေသး၏။
"ေအး ဘယ္ႏုိင္မလဲကြဲ႕၊ အေကာက္ေတြ ေပးလုိက္ရတာကိုး၊ ဘယ္ေလာင္းကစားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာက္အခြန္ ဆိုတာ ရွိတာပဲ၊ ဒီေတာ့ ေလးေယာက္ကစားကစား ဆယ္ေယာက္ ကစားကစား စ ကစား ထဲက အေကာက္ေပးလုိက္ရလုိ႔ ႐ႈံးေနတာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔ႀကီးလာတဲ့အခါ အေလာင္းအစား နဲ႔ သူမ်ား ပိုက္ဆံ လဲ မလိုခ်င္နဲ႔၊ သူမ်ားပုိက္ဆံ လိုခ်င္ရင္ ကုိယ့္ပုိက္ဆံလဲ ေပးရတတ္တယ္၊ နားလည္ ၾကရဲ႕လား၊ မမ ေျပာတာကို"
"နားလည္ပါတယ္ မမ"
"ကဲ အရွင္းဆံုးဥပမာနဲ႔ မမ ေျပာမယ္၊ တကယ္လို႔ အတာ့မွ ေငြတစ္က်ပ္ရွိတာကို သူက ေလာဘႀကီးၿပီး ႏွစ္က်ပ္ျဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ကစားဝိုင္းတစ္ခုမွာ သြားေလာင္းတယ္ဆုိပါေတာ့၊ အဲဒီ ေလာင္းတယ္ ဆိုက တည္းက သူ႔ေငြတစ္က်ပ္နဲ႔ခ်ၿပီး ေလာင္းရမယ္ေနာ္၊ ကဲ မႏုိင္ဘဲနဲ႔ ဒိုင္က စားသြားပါၿပီ တဲ့ကြယ္၊ အတာ့ ပုိက္ဆံတစ္က်ပ္ဟာ ႏွစ္က်ပ္ျဖစ္လာပါ့မလား"
"ဘယ္ျဖစ္ မလဲ မမ၊ ႐ံႈးသြားၿပီေပါ့" အတာကပင္ ပ်ာပ်ာသလဲ ေျပာလုိက္၏။
"ကဲကြယ္၊ အတာက သူ႔ဆီရွိတဲ့ တစ္က်ပ္ကို ႏွစ္က်ပ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ေလာဘလဲမရွိဘူး၊ ကစားလဲ မကစား ဘူးဆိုပါ့ေတာ့၊ အဲဒီတစ္က်ပ္ဟာ ဘယ္ေရာက္သြားမလဲ"
"အတာ့ဆီမွာပဲ ရွိမွာေပါ့ မမရဲ႕"
မစြမ္ၾကည္ ေျဖလုိက္သျဖင့္
"ေအး၊ အဲသလို ေလာဘမႀကီးဘဲ မကစားဘဲေနလို႔ ဒီတစ္က်ပ္ဟာ ေလ်ာ့မသြားဘူးကြဲ႕၊ ေလာဘႀကီး လုိ႔ ကစားရင္ေတာ့ ႏုိင္ခ်င္ႏုိင္မေပါ့ကြယ္၊ ဒါေပမဲ့ လက္ထဲရွိၿပီးသား တစ္က်ပ္ေလာက္ မေသခ်ာဘူး၊ ႐ႈံးခ်င္လဲ႐ႈံးႏုိင္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္"
ဆရာမသည္ စကားကို ဤတြင္ျဖတ္၍ တစ္ေနရာသို႔ ဆတ္ခနဲ လွမ္းၾကည့္လုိက္ၿပီးမွ
"ေဟ့ စံဝင္း၊ မင္း မုန္႔ေဈးတန္းကို ေငးေနတာ ဘာလဲဆာလွၿပီလား ဟင္"
သုိ႔ဆရာမ လွမ္းေမးလုိက္မွပင္ စံဝင္းဆိုသူကေလးလည္း မုန္႔ေဈးတန္း ဘက္ ေမွ်ာ္ေငးၾကည့္ေနရာမွ ျပဴးျပဴးပ်ာပ်ာ လွည့္လာေတာ့၏။
"ဘယ္စာပဲ ေမးလုိက္ေမးလုိက္ မင္း ေနာက္ဆံုးကခ်ည့္ပဲ၊ ဒါနဲ႔လဲ မႀကဳိးစားခ်င္ဘူး၊ ဆရာမ သင္ျပေန လဲ မင္း ေငးေနမယ္၊ ေဆာ့ေနမယ္၊ သူမ်ားကို ေနာက္ေျပာင္ေနမယ္၊ ဒါပဲ မင္းတတ္တယ္၊ လာဦး ဒီနား ကို"
စံဝင္း သည္ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ႏွင့္ပင္ ဆရာမအနီးသုိ႔ ကပ္လာ၏။
"စံဝင္း ဒီအတုိင္းသာဆုိ ခက္ေသးတယ္ သိလား၊ ကဲ မင္းႀကီးလာရင္ ပညာမတတ္ဘဲနဲ႔ ဘာလုပ္စားမ လဲ ဟင္"
"ကၽြန္ေတာ္ ေဂ်ာ္ကီ လုပ္မယ္ မမ"
ဆရာတြင္ သက္ျပင္းခ်ရင္း ဟင္းခနဲ ေမာသြားေတာ့၏။
"ဘာေျပာတယ္ စံဝင္း၊ မင္း ေဂ်ာ္ကီလုပ္မယ္"
"ဟုတ္ကဲ့၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဦးေလးက ျမင္းပြဲမွာ ၿပဳိင္ျမင္းေတြေမြးထားတယ္၊ ေျခာက္ေကာင္ေတာင္၊ အဲဒါ ဦးေလး ကေျပာတယ္၊ မင္းႀကီးလာရင္ ျမင္းစီးတဲ့ ေဂ်ာ္ကီလုပ္ရမယ္တဲ့"
ထိုစကား ၾကားလုိက္ရသည္ႏွင့္ ဆရာမလည္း အသက္႐ွဴၾကပ္သလို မတ္တတ္မွ ထုိင္ခ်ရင္း စိတ္ပ်က္ သလို ငုိင္သြားေတာ့၏။
"ကဲ၊ ကုိယ့္ေနရာ ကိုယ္ျပန္ၾကေတာ့၊ ျမန္မာစာအုပ္ထုတ္ၿပီး ဖတ္ေနၾက၊ ေတာ္ၾကာ မမ အလြတ္ေမး မယ္"
ဆရာမလည္း စိတ္ေမာလူေမာရွိေနလ်က္ကပင္ ထိုျပႆနာကို ဦးေခါင္းထဲမွ ထုတ္မပစ္ႏုိင္ေသး။ လက္ရွိ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားအတြက္ စိတ္အပ်က္ႀကီးပ်က္ေနမိေတာ့၏။
မိမိတု႔ိ သားသမီးမ်ားသည္ မည္သည့္အတတ္ကို ဝါသနာပါ၍ အဘယ္သာသာရပ္ကို စိတ္ဝင္စား ေၾကာင္း စူးစမ္းမႈမရွိ။
"မင္းႀကီးလာရင္ ေဂ်ာ္ကီလုပ္၊ မင္း ဆယ္တန္းေအာင္ရင္ ငါ့လက္ေအာက္မွ စာေရးဝင္လုပ္၊ မင္းက ဆရာဝန္လုိင္းလုိက္၊ မင္းကေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာဘက္သိုသြား" စသျဖင့္ မိမိတုိ႔ႀကဳိက္ရာပံုကိုသာ ဇြတ္ အတင္းသြင္းေနၾကေသာေၾကာင့္ ေလာကာဓာတ္ ပညာဘက္တြင္ စိတ္ဝင္စားသူက ဝတ္လံုျဖစ္ေနရ၏။ အင္ဂ်င္နီယာဘက္၌ စိတ္ထက္သန္သူမွာ ဆရာဝန္ႀကီးအျဖစ္ စခန္းသြားေနရသည္ႏွင့္ပင္ ျမန္မာထဲမွ ကမာၻေက်ာ္ေလာက္ေအာင္ ဘာတစ္ခုမွ် ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ပညာရပ္တစ္ခု မျပႏုိင္ဘဲရွိခဲ့သည္ကို ဆရာမ သည္ ႀကိတ္၍ အသည္းနာေနေတာ့၏။ သူကုိယ္တုိင္ပင္လွ်င္ ဆရာဝန္ဘက္ကို စိတ္သန္ခဲ့ပါလ်က္ ဖခင္ပညာဝန္ေထာက္၏ အဓမၼပံုသြင္းခ်က္ေၾကာင့္ စိတ္ဝင္စားမႈမရွိပါဘဲလ်က္ ေက်ာင္းဆရာမျဖစ္ေနရ သည္ကိုလည္း ေတြးမိတုိင္း ဝမ္းနည္းမဆံုး ျဖစ္ေနရ၏။
သို႔ေတြးရင္း စိတ္ထိခုိက္ရင္းႏွင့္ပင္ စာကိုေသာ္မွ် ဆက္မသင္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ မုန္႔စားေခါင္းေလာင္းထုိး သည္အထိ ဆရာမသည္ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးေနဆဲပင္ ရွိေသး၏။
"မမ ဘာစားမလဲ ဟင္"
ဝတၱရားအတုိင္း အတာကေလး လာေမးမွပင္ ဆရာမတြင္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္လာၿပီး
"ေအး မမဖုိ႔ အုန္းထမင္းနဲ႔ ဆိတ္သားျပဳတ္ေၾကာ္ တစ္ပန္းကန္မွာေနာ္၊ ဟို ပဲတီခ်ဥ္နဲ႔ ငါးပိခ်က္ကို ပန္း ကန္တစ္ခ်ပ္နဲ႔ သပ္သပ္ထည့္ေပးပါလုိ႔ေျပာ၊ မင္းလည္း စားခ်င္တာ ယူစားေပါ့၊ မမ ပုိက္ဆံေပးမယ္"
ဆရာမအတြက္ လိုေလေသးမရွိေအာင္ မွာေပးၿပီးသည္ႏွင့္ သူ႔ပုိက္ဆံႏွင့္သူပင္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္တစ္ ထုပ္ ဝယ္စား၏။ အတာ၏႐ိုးသာမႈေၾကာင့္ ခ်စ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ေခါက္ဆြဲသည္အေဒၚႀကီးက ႏွစ္ျပားဖိုးနီး နီးေလာက္ ေနာက္ထပ္ အပိုထည့္ေပးလုိက္သည္ႏွင့္ အတာတြင္ ႏွစ္ျပားဖိုးမွ်ျဖင့္ ဝအီသြားေတာ့၏။
ေန႔လယ္ ေက်ာင္းျပန္တက္သည္ႏွင့္ပင္ ေက်ာင္းဒရဝမ္က စာတစ္ေစာင္လာေပးသျဖင့္ ဆရာမလည္း လိပ္စာကိုဖတ္ၾကည့္ကာ ခ်က္ခ်င္းပင္ အတာအား ေခၚေပးလုိက္၏။
"ဒီစာပို႔တဲ့လူက ကိုထြန္းေအာင္ မိတၳီလာတဲ့၊ အဲဒါ မင္းတုိ႔ေဖေဖမဟုတ္လား အတာ"
"ဟုတ္ပါတယ္ မမ"
"ေအး ေအး သြား၊ မင့္ေနရာကိုယူသြားၿပီး ေဖာက္ဖတ္ခ်ည္"
သူ႔ခံုရွိရာျပန္ေရာက္သည္ႏွင့္ အတာလည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ေဖာက္ဖတ္ၾကည့္၏။ ထံုးစံအတိုင္းပင္ သူ႔ေမေမအတြက္ စာတစ္ေစာင္ႏွင့္ သူ႔အတြက္ စာတစ္ေစာင္ ပါလာသည္ကို ေတြ႕ရ၏။
သားေလး အတာ
မင္း ထည့္ေရးေပးလုိက္တဲ့စာကို ဖတ္ရလုိ႔ ငါ ဝမ္းသာမိတယ္၊ မင့္အတြက္ စာ မ်ား မ်ားေတာ့ ေရးစရာမရွိဘူး၊ မင္း စာကိုသာ ႀကဳိးစားသင္ဖုိ႔ပဲ၊ ငါ ေနာက္ ႏွစ္လၾကာရင္ ျပန္လာခဲ့မယ္။
ဒါနဲ႔ မင့္အေမ ဒီလအတြက္ ေက်ာင္းလခေပးရဲ႕လား၊ အဲဒါ ငါ့ဆီ စာေရးလုိက္ဦး ဟုတ္လား။
ခု စာကို မင္းေက်ာင္းလိပ္စာနဲ႔ထည့္လုိက္တာဟာ ဒီစာကိုမင့္အေမက ဒိျပင္လူကို ဖတ္ခုိင္းမွာ စိုးလုိ႔ပဲဲ။ ကတယ္ လုိ႔ မင္းကို ဖတ္ခုိင္းရင္လဲ ေက်ာင္းလခ အေၾကာင္းကိုထည့္ၿပီး ဖတ္မျပနဲ႔၊ (ေနာက္ ႏွစ္လၾကာရင္ ငါ ျပန္လာခဲ့မယ္)ဆိုတဲ့အထိပဲ ဖတ္ျပေပါ့ကြာ။
အေဖထြန္း
အတာလည္း ထိုစာကို သံုးႀကိမ္တိတိဖတ္ၿပီးမွ စာအိတ္ထဲျပန္ထည့္ကာ "ဒါ တုိ႔အေဖဆီက ေရးလုိက္ တဲ့ စာကြ သိလား"ဟု အနီးရွိ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ရင္တေကာ့ေကာ့ႏွင့္ ႂကြားေနေတာ့၏။
ဆရာမ၏မ်က္လံုးမ်ားသည္ အတာ့ဆီတြင္သာရွိေနၿပီး အတာ့စာရြက္ကိုေခါက္၍ စာအိတ္ထဲထည့္ လုိက္ၿပီးမွပင္ သင္စရာရွိသည္ကို အစျပဳေတာ့၏။
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ႏွင့္ မသိန္းမက ေက်ာင္းလခေပးမည္ဟု ခ်ိန္းဆိုထားေသာေန႔သုိ႔ ေရာက္လာခဲ့ၿပီျဖစ္ သည္။ မေန႔ကတည္းက ေန႔ရက္ကို တြက္ထားခဲ့ေသာ အတာသည္ ယေန႔နံနက္မိုးလင္းသည္ႏွင့္ သူ႔ ေက်ာင္းလခ ျပႆနာသည္ ေခါင္းထဲတြင္ စြဲေန၏။
မုန္႔ဖိုးေတာင္းရန္ ေစ်းဘက္သုိ႔ ေလွ်ာက္လာခဲ့၍ မသိန္းေမရွိရာသို႔ ေရာက္လုလုမွာပင္ အတာသည္ တစ္စံုတစ္ရာကို သတိရလာ၏။ ေက်ာင္းလခကို စိတ္ထဲတြင္ စြဲလမ္းေနရသည္ႏွင့္ သူ႔ဆရာမ မွာလုိက္ ေသာ ေက်ာက္ဆူးတံဆိပ္ဇာလံုခ်ည္ဝယ္ရန္ပင္ ေမ့ေနေတာ့မလိုရွိကာ ယခုမွ သတိရ သည္ႏွင့္ ၂၅ လမ္းၾကားတြင္ သုတ္သုတ္ကေးလ သြားဝယ္ခဲ့ရ၏။
"ဟင္ ဒီေန႔ မိန္းကေလးေတြ အခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ရမဲ့ေန႔ဆိုေတာ့"
ယေန႔သည္ ေသာၾကာေန႔ဟူ၍ အတာသည္ ယခုမွ သတိထားမိေတာ့၏။ ယေန႔ ေသာၾကာျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ နက္ျဖန္ဆိုလွ်င္ သူ႔ေမေမ ျမင္းပြဲသြားမည္။ သုိ႔ဆိုက ယေန႔ သူ ေက်ာင္းလခေတာင္း၍ျဖစ္ပါ မည္ေလာ။ အဆူအ႐ုိက္ခံ၍ ေတာင္းသည့္တိုင္ေအာင္ ရလွ်င္ ကား ေတာ္ေသး၏။
စေန႔ ကို မဆိုထားဘိ၊ ေသာၾကာေန႔တြင္ပင္ အေႂကြးလာေတာင္းက မသိန္းေမ ေအာ္ေမာင္းလႊတ္တတ္ သည္ ကို အတာ သိ၏။ သို႔ျဖစ္သည့္အတုိင္းလည္း ယေန႔ ေက်ာင္းလခေတာင္းလွ်င္ ေပးလိမ့္မည္မ ဟုတ္ သည္ သာမက ေလာေလာဆယ္ အ႐ိုက္အႏွက္ခံရ႐ံုမွ်ျဖင့္ မၿပီးေသးဘဲ မုန္႔ဖိုးကုိပင္ ထိခုိက္သြားစရာ ရွိလ်က္ နက္ျဖန္ ျမင္း႐ႈံးပါကလည္း "နင့္ေၾကာင့္"ဟူ၍ ေနာက္ဆက္တြဲ အကန္အေက်ာက္ ခံရမည္ မွာ ေသခ်ာ၏။
သို႔ တေမွ်ာ္တေခၚ ေတြးမိလုိက္သည္ႏွင့္ အတာလည္း "သူေပးမွပဲ ယူေတာ့မယ္ေလ"ဟူေသာ အား ေလွ်ာ့မႈကေလးျဖင့္ သူ႔ေမေမအနီးသုိ႔ အရိပ္အျခည္ၾကည့္ရင္း ကပ္သြား၏။
ယေန႔လည္း အတာသည္ ကုသိုလ္ေကာင္း၏။ မုန္႔ဖိုကို မသိန္းေမက ေက်ေက်နပ္နပ္ႏွင့္ပင္ ထုတ္ေပး လုိက္၏။ သို႔ေသာ္ ေက်ာင္းလခႏွင့္ပတ္သက္၍မူ ဘာတစ္ခြန္းမွ်မေျပာ၊ သတိပင္ရဟန္မတူပင္ ခပ္ေအးေအး အမူအရာျဖင့္ ေစ်းဗန္းကို ျပန္ေနေသာေၾကာင့္ အတာတြင္လည္း ေယာင္၍မွ် စကားမဟ ဝ့ံသည့္ အတုိင္း ၾကာၾကာပင္ မဆုိင္းဘဲ ထြက္လာခဲ့ရေတာ့၏။
ယေန႔ေသာ္ အတာသည္ ဆရာမေခၚေမးသည္ကုိပင္ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ ဆရာမစားပြဲတြင္ သြားရပ္ကာ
"ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေမေမက ေက်ာင္းလခကို ၁၅ ရက္ေန႔ေပးမယ္ေျပာၿပီး ဒီေန႔လဲ မေပးလုိက္ေသးဘူး မမ"
"ေဟ ဘယ္ေန႔ေပးမယ္လို႔ေကာ မေျပာဘူးလား"
"ဘာမွကို မေျပာလုိက္ဘူးခင္ဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္လဲ မေမးရဲဘူး၊ ႐ုိက္မွာေၾကာက္တာနဲ႔"
"ျဖစ္ရေလကြယ္၊ မင့္ေမေမက ေက်ာင္းလခေတာင္းတာကိုပဲ ႐ုိက္ရေသးသတဲ့လား"
ေသာၾကာႏွင့္ စေနမ်ားတြင္ ပိုက္ဆံေတာင္းျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ သူေစာင့္စည္းရေသာ ဝတၱရားမ်ားကို အတာ က ရွင္းျပလုိက္သည္၌ ဆရာမတြင္ စုတ္တသတ္သတ္ျဖင့္ ေစာေစာကထက္ပင္ စိတ္ မေကာင္း ျဖစ္သြားရေတာ့၏။
အတာကေလး သူ႔ေနရာသူျပန္ေရာက္၍ မၾကာမီပင္ ဆရာမသည္ စားပြဲကို ႀကိမ္လံုးျဖင့္ သံုးေလးခ်က္ ႐ိုက္လုိက္ျခင္းအားျဖင့္ အတန္းသားမ်ား သူ႔ဆီသုိ႔ အာ႐ံုစုိက္ေစလ်က္
"ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ဘတ္စ္ကားစီးဖုိ႔ စာရင္းေပးထားတဲ့လူေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ၾက၊ ဒီေန႔ ညေန ေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္ကစၿပီး အဲ့ဒီစာရင္းေပးထားတဲ့လူေတြကို ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ပို႔ေပးလိမ့္မယ္၊ အဲဒီေတာ့ ညေန ေက်ာင္းလႊတ္ရင္ ကုိယ့္အတန္းထဲမွပဲ ကုိယ္ထုိင္ေနၾကရမယ္ ၾကားရဲ႕လား"
"ၾကားပါတယ္ မမ"
အသြားအျပန္ ေက်ာင္းကားစီးမည္ဟု စာရင္းေပးထားေသာ ကေလးမ်ားက ဝမ္းသာအားရသုိ႔လွ်င္ ေျဖလုိက္ၾက၏။
"ေနာက္ၿပီး နက္ျဖန္က်ရင္လဲ မင္းတုိ႔ကို ေက်ာင္းကားနဲ႔ လာႀကဳိလိမ့္မယ္၊ မနက္ ရွစ္နာရီတိတိမွာ မင္း တုိ႔အဆင္သင့္ျပင္ထားရမယ္ေနာ္၊ အဆင္သင့္လုပ္မထားတဲ့လူကို ေက်ာင္းကားက ေစာင့္ေနမွာမဟုတ္ ဘူး၊ မွတ္မိရဲ႕လား"
"မွတ္မိပါတယ္ မမ"
"ေအး ေက်ာင္းကားအတြက္ တစ္လကို သံုးက်ပ္ေပးရလိမ့္မယ္ဆိုတာ မင္းတုိ႔သိၿပီေနာ္၊ ဒီေန႔ ၁၅ ရက္ ဆိုေတာ့ တစ္လရဲ႕တစ္ဝက္၊ အဲဒီေတာ့ လဆန္းရင္ မင္းတို႔လဝက္ခပဲ ေပးရမယ္၊ လဝက္တြက္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္က် မလဲေဟ့"
"တစ္က်ပ္ခြဲပါ မမ"
"အဲဒီေတာ့ လဆန္းလုိ႔ ေက်ာင္းလခ ယူလာတဲ့ေန႔မွာ ေက်ာင္းကားအတြက္ တစ္က်ပ္ခြဲကိုပါ ယူခဲ့ၾကရ မယ္"
ေက်ာင္းသားမိဘမ်ား၏ေတာင္းဆို နားပူခ်က္အရ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးတြင္ ေက်ာင္းဘတ္စ္ကားထားရန္ အတြက္ အပူတျပင္း စီမံရေတာ့ကာ အလြယ္ကူဆံုးႏွင့္ အျမန္ဆံုးျဖစ္သြားေစရန္ ခရီးသည္တင္ကားအ ျဖစ္ သြားလာေနေသာ ဘတ္စ္ကားတစ္စင္းကိုပင္ ခပ္သုတ္သုတ္ဝယ္လုိက္ရေတာ့၏။ ေစ်းသက္သက္ သာသာႏွင့္လည္းရ၊ ေက်ာင္းသားမိဘမ်ားလည္း ေက်နပ္မႈရသြားေစရန္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးသည္ လကုန္ အထိပင္ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ ၁၅ ရက္ေန႔မွပင္ စတင္၍ ကားျဖင့္ပို႔ေပးရန္ စီမံလုိက္ေတာ့၏။
လဆန္းစေလာက္ကပင္ စတင္ေၾကျငာ၍ စာရင္းသြင္းေစခဲ့ရာ၌ ေက်ာင္းကားျဖင့္ ေက်ာင္းတက္ရန္ အတာတုိ႔အတန္းမွ ကိုးေယာက္စာရင္းေပး၏။ ထိုအထဲတြင္ စံဝင္းႏွင့္ ရာမာဆိုသူ ေဂၚရင္ဂ်ီကုလား ကေလး တစ္ေယာက္လည္း ပါ၏။
အျခားေသာ ကေလးတုိ႔မွာ မ်ားေသာ အားျဖင့္ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္ အနီးအနားတြင္ သာေနၾကေနေသာ ေၾကာင့္ ေက်ာင္းကားကို စီးရန္မလို။ အတာကေလး အဖုိ႔တြင္ မူ ေက်ာင္းႏွင့္အေတာ္ကေလး အလွမ္း ေဝးသည္ျဖစ္ ၍ ေက်ာင္းကားစီးရန္ လုိအပ္သည္ မွန္ေသာ္လည္း ေက်ာင္းလခပင္အႏိုင္ႏုိင္ျဖစ္ေနေသာ ေၾကာင့္ အတာ မွာေယာင္၍မွ် စိတ္မကူးဝံ့ခဲ့ဘဲ ဆရာမ က အိမ္ရွိလူႀကီးမ်ားအား ေမးျမန္းခဲ့ရန္မွာသည္ကုိ ပင္ အတာသည္ မေမးခဲ့။ ေက်ာင္းကား ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ သူ႔ေမေမကို ဘာတစ္ခြန္းမွ် စကားရိပ္ မသန္းခဲ့၊ သို႔ေသာ္ သူ စီးခ်င္ရွာ၏။
သုိ႔ စီးခ်င္သည္မွာလည္း စစ္စစ္ ေက်ာင္းတက္ေက်ာင္းျပန္ ေျခက်င္ခ်ည့္ သြားလာေနရ၍ ေညာင္းညာ ပင္ပန္းေသာေၾကာင့္မဟုတ္၊ ကေလးတုိ႔သဘာဝအတုိင္းပင္ အညံ့မခံလိုစိတ္ အမ်ားနည္းတူ စီးလို သည့္စိတ္ေၾကာင့္သာျဖစ္၏။
ရာမာဆိုသူ ေဂၚရင္ဂ်ီကုလားကေလးမွာ ေက်ာင္းႏွင့္ ငါးမိနစ္ေလာက္ေလွ်ာက္လွ်င္ ေရာက္ႏုိင္သည့္ ဘုန္းႀကီးလမ္း တြင္ ေန၏။ အတာ့အဖို႔မူ ခပ္သုတ္သုတ္သြားႏုိင္ပါမွ ဆယ့္သံုးေလးမိနစ္ၾကာ၏။
ရာမာ တု႔ိႏွင့္ အေျခအေနခ်င္း ႏႈိင္းယွဥ္လုိက္ေသာ္ အတာတုိ႔ကသာ၏။ ရာမာ၏အေဖမွာ တစ္ေန႔တစ္ က်ပ္ပင္ မနည္းႀကီးဝင္ေအာင္ ႀကဳိးစားရေသာ သေဘၤာႀကီးကူလီျဖစ္၏။ ရာမာ၏အေမက မဆလာ ႀကိတ္ေရာင္းျခင္းျဖင့္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းရွာ၏။
ေဂၚရင္ဂ်ီကုလားတုိ႔မည္သည္ သားသမီးမ်ားကို အဂၤလိပ္ေက်ာင္းထား၍ ပညာသင္ေပးသည္မွာ ရွာမွ ရွား၏။ သို႔ေသာ္ ရာမာ၏ဖခင္မွာမူ အျခားေသာ ေဂၚရင္ဂ်ီကုလားမ်ားကဲ့သုိ႔ မိမိက ကူလီဆိုလွ်င္ သားကုိလည္း ကူညီလုပ္ခိုင္းလ်က္ မိမိက လန္ျခားဆြဲလွ်င္ သားသည္လည္း အရြယ္ေရာက္သည္ႏွင့္ လန္ျခားဆြဲခိုင္းခ်င္ေသာ စိတ္မ်ဳိးမရွိ။
"ကၽြန္ေတာ္ေနာ္ သေဘၤာႀကီးမွာ လုပ္တယ္၊ အမ်ားႀကီး ဒုကၡမ်ားတယ္ အမာ၊ အမ်ားႀကီး ပင္ပန္းတယ္၊ ရာမာေနာ္ ဒီလိုမလုပ္ရဘူး၊ အင္းဂလိစာ၊ ျမန္မာစာတတ္တယ္ေနာ္၊ တစ္လကို ႏွစ္ဆယ္သံုးဆယ္ ရပစီ ေတာ္ၿပီ၊ သူ ထမင္းစားဖုိ႔ရမွာပဲ၊ ကရာနီအလုပ္ေလ စာေရးအလုပ္ေနာ္ အမ်ားႀကီးေကာင္းတယ္ အမာ၊ အလုပ္ အမ်ားႀကီးသက္သာတယ္၊ ကူလီ အလုပ္ေနာ္ အလကားပဲ"
ရာမာ၏ ဖခင္ ကုလားႀကီးကုိယ္တုိင္ ဆရာမထံသုိ႔ မၾကာခဏလာေရာက္ကာ သို႔လွ်င္ သူ႔ဘဝ ကို ေျပာ ျပတတ္၏။ သူ႔သားအေပၚ၌ အဘယ္မွ်ေမတၱာထားသည္ကို အစီရင္ခံရင္း ရာမာ စာမႀကဳိးစားက ေသြး ထြက္ေအာင္႐ုိက္သည္ျဖစ္ေစ၊ သူစိတ္ဆိုးမည္ မဟုတ္ ေၾကာင္း ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ႏွင့္ သူ႔သားအား ဂ႐ုစုိက္သင္ၾကားေပးရန္ ေမတၱာရပ္ခံေလ့ရွိ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ လည္း အတာသည္ ရာမာတုိ႔၏အေျခအေန ကို ေရေရလည္လည္ သိခြင့္ရခဲ့၏။
အတာ့ေမေမႏွင့္ ရာမာတုိ႔ေမေမ ဝင္ေငြခ်င္း သိသိသာသာျခားနား၏။ ကိုထြန္းေအာင္သည္ တစ္လ ေလးဆယ့္ႏွစ္က်ပ္မွန္မွန္ရ၏။ ရာမာတုိ႔အေဖမွာမူ တစ္လ သံုးဆယ္ပင္ မေသခ်ာ။
သုိ႔ေသာ္ ရာမာတည္းဟူေသာ ေဂၚရင္ဂ်ီကုလားကေလးသည္ အတာထက္ အစစအရာရာတြင္သာ၏။ ရာမာသည္ နံနက္ေက်ာင္းတက္တုိင္း ေခါက္႐ိုးမက်ဳိးေသာ ဒိုဘီက် ရွပ္အက်ႌအေကာင္းစားကို ထည္ လဲႏွင့္ လာတတ္၏။ မုိးရာသီတြင္ မိုးကာအက်ႌႏွင့္ ေဆာင္းဦးေပါက္လွ်င္ သကၠလတ္ကြက္ သကၠလတ္ ဆြယ္တာႏွင့္ဆိုသလို ဘာမွ်လိုေလေသးမရွိေအာင္ သူ႔မိဘမ်ားက ဆင္ေပးေလ့ရွိ၏။ မုန္႔ဖိုးအေနျဖင့္ လည္း အိမ္တြင္အဝ နံနက္စာကို က်က်နနစားခဲ့ရသည့္အျပင္ တစ္မူးတိတိ အိတ္ထဲတြင္ ပါလာေခ် ေသး၏။ တစ္ခါတစ္ရံ အတာ့ကုိပင္ တစ္ပဲမွ တစ္မူးဖိုးအထိ ေဖာေဖာသီသီ ဝယ္ေကၽြးႏုိင္ေလာက္ ေအာင္ တစ္မတ္ငါးမူး ပါလာတတ္ေသး၏။
"တုိ႔အေဖကေလ ငါ ေက်ာင္းမေနေတာ့ဘူးဆုိရင္ တစ္ခါထဲငိုတာပဲကြ၊ မင္း ေက်ာင္းမေနရင္ ငါလိုပဲ ကူလီျဖစ္ေတာ့မွာပဲဆိုၿပီး တစ္ခါထဲေအာ္ငိုတာပဲ၊ တို႔အေဖက ငါ ကူလီျဖစ္မွာ သိပ္ေၾကာက္တာပဲ၊ ဒါ ေၾကာင့္ ငါ ပုိက္ဆံပိုလိုင္ခ်င္ရင္ ေက်ာင္းမသြားေတာ့ဘူးလု႔ိ ေျပာလုိက္တာပဲ၊ အဲသလိုဆုိရင္ ငါေတာင္း သေလာက္ ေပးတယ္ကြ၊ ဒီေန႔ေလ ငါ ငါးပဲေတာင္ရတယ္ ဆရာ"
အေၾကာင္း ဆုိက္တုိင္း ရာမာသည္ အတာ့အား ဤလိုေျပာျပေလ့ရွိ၏။
ယခုလည္း ရာမာသည္ ေက်ာင္းတက္ ေက်ာင္းျပန္ ကားႏွင့္သြားရေတာ့မည္ျဖစ္၍ အတာထက္ သာ သြားျပန္ေလၿပီ။ သို႔ေသာ္ အတာသည္ ရာမာ့အေပၚ၌ မနာလိုစိတ္မရွိ။ ရာမာသည္ ဂဏန္းသခၤ်ာႏွင့္ ျမန္မာစာမွလြဲလွ်င္ အားလံုးေသာဘာသာ၌ ညံ့သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အတာသည္ သူ႔အား သနား ၏။ အၿမဲလိုလို အားလပ္ခ်ိန္ရတုိင္း အတာက စာျပေပးေလ့ရွိ၏။ သို႔ေၾကာင့္လည္း ရာမာက အတာ အား ခ်စ္၏။ အတာကလည္း ခ်စ္၏။
"ေဟ့ ရာမာ၊ မင့္ဖိနပ္ ဘယ္ေလာက္ေပးရသလဲကြ"
တစ္ေန႔ေသာ္ ရာမာစီးလာသည့္ ပန္း႐ႈၚေခၚ ဖဲႀကဳိးတပ္သားေရေျပာင္ ဖိနပ္အသစ္ကေလးကိုၾကည့္ရင္း အတာက ေမးသည္ကုိ
"ေလးက်ပ္ေလ၊ စပယ္ရွယ္ မွာခ်ဳပ္တာေပါ့၊ ဒီဖိနပ္မ်ဳိး ငါစီးခ်င္ေနတာ ၾကာၿပီကြ၊ တုိ႔အေဖက ေစ်းမ်ား တယ္ဆိုၿပီး ခ်ဳပ္မေပးဘူး၊ ဟိုစေနေန႔ကေတာ့ ငါလဲ သိပ္စီးခ်င္တာနဲ႔ ဒီဖိနပ္ခ်ဳပ္မေပးရင္ ေက်ာင္းထြက္ ေတာ့မယ္လုိ႔ ေျပာတာနဲ႔ တုိ႔ေဖေဖက သူ စုထားတဲ့ ပုိက္ဆံဘူးကေလးေဖာက္ၿပီး လုိက္ခ်ဳပ္ေပးတယ္ ကြ၊ ေကာင္းတယ္ေနာ္"
"ေအး သိပ္လွတာပဲ"
"မင္းေကာ တစ္ရန္ခ်ဳပ္ပါလားကြ"
ရာမာက လြယ္လြယ္ကေလး ေျပာလုိက္သေလာက္ အတာတြင္မူ စိတ္ေရာလူပါ ေမာသြားေတာ့၏။
"ငါ မခ်ဳပ္ႏုိင္ပါဘူး ရာမာရာ"
အတာတြင္ ထိုမွ်သာ ျပန္ေျပာႏုိင္၏။
"မင္း လိုခ်င္ရင္ ဒီဖိနပ္ယူေလ၊ ငါ တုိ႔အေဖကို ဖိနပ္ေပ်ာက္သြားၿပီဆိုၿပီး အသစ္ထပ္ခ်ဳပ္ခုိင္းမယ္"
ထိုစကားအတြက္ အတာကေလး ငုိင္သြား၏။
"ေဟ့ေကာင္ မင္း ဒီလိုမလုပ္နဲ႔ကြ၊ မင္းတို႔အေဖဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သနားဖုိ႔ေကာင္းသလဲ၊ မင္း ပူဆာရင္ ဘာမဆို ဝယ္ေပးတာပဲမဟုတ္လား၊ ဒီလုိ သေဘာေကာင္းတဲ့ အေဖ အေမကို ခဏခဏ စိတ္ ညစ္ေအာင္လုပ္ရင္ မင္း ငရဲႀကီးလိမ့္မယ္ကြ၊ နားလည္လား"
"ဒီလိုဆိုလဲ မင့္စကားကို ငါ နားေထာင္မွာေပါ့ကြာ၊ ငါကေတာ့ မင့္ကို ခ်စ္လို ဒီဖိနပ္ေပးခ်င္တာပါ"
ရာမာ၏ မိဘမ်ားသည္ သားကို ပညာတတ္ေစလိုေသာေဇာႏွင့္ ေမတၱာစိတ္ေၾကာင့္ ဤမွ်အလိုလုိက္ ယုယ သည္ႏွင့္ပင္ မၿပီးေသး၊ တစ္ခါတစ္ရံ မုန္႔ဖိုးေပးၿပီးျဖစ္ပါလ်က္ ေန႔လယ္ မုန္႔စားလႊတ္ေသာအခါ မ်ား၌ ရာမာ၏မိခင္ႀကီးေရာက္လာကာ ဝယ္လာေသာ ဖြယ္ဖြယ္ရာရာမုန္႔ကေလးမ်ားကို ေပးသြားေကၽြး သြား တတ္ေသး၏။
သို႔လွ်င္ ဂ႐ုတစုိက္ရွိပံုကို အတာသည္ သူ႔ေမေမႏွင့္ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္မိရာမွ တစ္ခါတစ္ခါေသာ္
"ငါသာ ရာမာတို႔အေမဝမ္းထဲ ဝင္စားမိရင္ ေကာင္းမွာပဲ"ဟူ၍ပင္ ကေယာင္ကတမ္း ေရရြတ္မိရွာ၏။
အခ်ိန္မွာ ညေနေက်ာင္းလႊတ္ခ်ိန္ ၁၀ မိနစ္ခန္႔သာ လုိေတာ့ေသာအခ်ိန္ျဖစ္၏။ ဆရာမသည္ မိန္းကေလးမ်ားကို ေခါင္းအံုးစြပ္ ပန္းထုိးပညာကို သင္ျပေပးေန၏။ အတာမွာမူ ေယာက္်ားေလးတစ္ သုိက္ႏွင့္ အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ျမန္မာဖတ္စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုင္၍ ဆရာမေလသံမ်ဳိးအတုိင္း ဖတ္ရင္း အဓိပၸာယ္ရွင္းျပရင္းျဖင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေန၏။
မၾကာမီ ပင္ ေက်ာင္းဝင္းထဲသို႔ ေမာင္းဝင္လာေသာဘတ္စ္ကားႀကီးႏွင့္အတူ စက္သံသည္ တစ္ေက်ာင္း လံုး ဆူညံသြားေတာ့၏။ ဤတြင္ ေက်ာင္းကားႏွင့္ ျပန္ၾကရမည္ျဖစ္ေသာ ေယာက္်ားေလးမ်ား၏ ဝမ္း ေျမာက္ေပ်ာ္ျမဴးသံ မွာ ထိန္းမရေအာင္ ညံေနသည္ႏွင့္
"အတာ မင့္ဘက္က ဘာလို႔ ဒီေလာက္ဆူေနသလဲ၊ ေျပာလုိ႔မရရင္ ႐ုိက္လုိ႔ မမ မွာထားတယ္မဟုတ္ လား" ဟု ဆရာမက လွမ္းေျပာလုိက္မွ စကားျဖင့္သာ ေဖ်ာင္းေဖ်ာင္းဖ်ဖ် ေျပာေလ့ရွိ၏။
ဆက္ရန္
.
