ေတာင္ၾကားလြင္ျပင္
ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း ေညာင္ေရႊၿမိဳ႕ထိ ခုတ္ေမာင္းသြားမည့္ ရထားက မနက္ ၈း၃၀ နာရီမွာ ထြက္မွာ ျဖစ္သည္။ ရထားလက္မွတ္က စာေရးဆရာရဲသွ်မ္း၏ အကူအညီျဖင့္ ႏွစ္ ရက္ေလာက္ကတည္းက ႀကိဳထားၿပီး ျဖစ္သည္။ လက္မွတ္ရရွိေရးကိစၥစီစဥ္ ေပးသူက ဆရာထက္ျမက္၊ ေက်းဇူေေတာ္ပါပဲ ဆရာရဲသွ်မ္း ႏွင့္ ဆရာထက္ျမက္တို႔ခင္ဗ်ား။
ကၽြန္ေတာ္ တို႔မွာ တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ေလာက္ ခရီးထြက္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္ကူသည့္ကိစၥေတာ့ မဟုတ္။ တစ္ႏွစ္ပတ္ လံုး ေျပးလႊား လႈပ္ရွားေနတာေတာင္ မိသားစုအေရးက ျပည့္စံုၾက သည္မဟုတ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး အလုပ္လုပ္ၿပီးလွ်င္ အနည္းေလး တစ္လေလာက္ေတာ့ ခရီး ထြက္တတ္ၾကေလသည္။ ခရီးသြားျခင္းသည္ စိတ္အပမ္း ေျဖနည္း တစ္မ်ိဳးျဖစ္သလို အသိဥာဏ္တိုးပြားရာ တိုးပြားေၾကာင္း လည္း မည္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ စာေရးဆရာေတြအဖို႔ ခရီးသြားျခင္းသည္။ စာေပ ထုတ္လုပ္မႈ စြမ္းအား ပိုမို တိုးတက္ေစေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ ဗဟုသူတတိုးပြားရာ စိတ္ခြန္အား ျဖည့္ရာ မည္ပါသည္။
သည္ေမလ ဒုတိ္ယပတ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးထြက္ျဖစ္သည္က ဆရာဒဂုန္တာရာအသက္ (၉၀)ျပည့္ ေမြးေန႔ပဲြ အေၾကာင္း ျပဳလာ၍ ျဖစ္သည္။လူတစ္ေယာက္သို႔မဟုတ္ စာေရးဆရာ ကဗ်ာဆရာႀကီး တစ္ေယာက္ အသက္ (၉၀)ျပည့္သည္အထိ အသက္ရွင္ေနႏိုင္ သြားသည္ ဆိုတာ တကယ့္ကို ထူးျမတ္ သည္႕ ကံတရားျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးဆဲ ႏိုင္ငံေတြမွာ။ ဆရာဒဂုန္တာရာ အသက္ (၉၀)ျပည့္က ၂၀၀၉ ေမလ၁၀ရက္ေန႔ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔က ေမ (၈)ရက္ မနက္မွာ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးမွာ ထြက္ခြာ ၾကမည္။
ရန္ကုန္မွ ထိုေန႔လိုကု္ပါမည့္ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြ အေယာက္၂၀ခန္႔ ရွိပါသည္။ ဆရာဦးအံ့ေမာင္၊ ဆရာစႏၵရားသိမ္းေမာင္၊ ဆရာထက္ျမက္မိသားစု၊ ဆရာမေဒဝီသန္႔စင္၊ ထြန္းဝင္းၿငိမ္း (ဗ်ဴးတီးမဂၢဇင္း)၊ ဖိုးလမင္း၊ ကိုေဇာ္သိန္း၊ ကိုညြန္႔သစ္၊ ဆရာမတင္တင္ဦး တို႔အဖဲြ႕၊ လင္းထင္၊ ပန္းခ်ီယဥ္မင္းပိုက္၊ ဆရာသန္းစိုးႏိုင္၊ ဆရာကိုခါး စသည္ျဖင့္ အသက္ အရြယ္ႀကီးရင့္ဆရာေတြမွ လူငယ္ေတြအထိ ပါဝင္ေနပါသည္။ ဆရာေမာင္မိုးသူ၊ ဆရာ ရဲသွ်မ္းတို႔ မလိုက္ပါႏိုင္ေသာ္လည္း ဘူတာ ဆင္းကာ ဆရာတာရာ ဂုဏ္ျပဳဆုေတာင္း ကဗ်ာမ်ား လူႀကံဳပါးၾကပါသည္။
သြားေရာက္ရမည့္ ခရီးက ေဝးပါသည္။ ေဝးသည္ဟုဆိုႏိုင္ပါသည္။ သို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ အထက္တန္း တြဲကလိုက္မွ အဆင္ေျပပါမည္။ အထက္တန္းတြဲ လက္မွတ္ခက သံုးေထာင့္သံုးရာ နီးပါးက်သည္။ (ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးမွ မနက္ ၈ နာရီခြဲရထား ထြက္ခြာ ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ၁၀ နာရီခြဲ မွ ေအာင္ပန္းၿမိဳ႕ သို႔ ရထားဆိုက္သည္။ အခ်ိန္ ိ၂၅ နာရီ သာသာ ၾကာျမင့္ပါသည္။ ရထားေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ တစ္ရက္သာသာ ေနထိုင္ခဲ့ရပါ သည္။)
မနက္ ၈း၃၃ နာရီတြင္ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီး အမွတ္ ိ၄ စႀကၤန္မွ ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္းသို႔ ရထား ထြက္ခြာလာသည္။ လိုက္ပါႏႈတ္ဆက္ေသာ ဆရာႏွစ္ေယာက္ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္။ မနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္ က ဝင္းပၿပီး ေမႊးျမေနပါသည္။
အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ဒုတိယအႀကိမ္စစ္ပဲြ ၁၈၅၂ခုႏွစ္မွာ ျဖစ္ပြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ေအာက္ျမန္မာ ျပည္ဟာ အဂၤလိပ္ လက္ေအာက္က်ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ အဲသည္ေနာက္ ၁၈၇၄ ခုႏွစ္မွာ ရန္ကုန္-ျပည္ မီးရထားလမ္း ကို စတင္ေဖာက္လုပ္ပါတယ္။ ၁၈၇၇-ခုႏွစ္မွာ ၿပီးပါတယ္။
ၿဗိတိသွ်ေတြရဲ႕ မီးရထားလမ္းေဖာက္လုပ္တဲ့အေၾကာင္းက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးခိုက္မာၿပီး ကိုလုိနီ တည္ျမဲေစဖို႔က အဓိက အေၾကာင္းျဖစ္တယ္လို႔ ဆိ္ုပါတယ္။ ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီလက္ေအာက္ ေစာစီးစြာ က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ အိႏၵိယ မွာ ကုလားစစ္တပ္ေတြ ပုန္ကန္ျခင္းေၾကာင့္ မီးရထားက အေရးပါလာတာကို အဂၤလိပ္ေတြက အေတြ႕အႀကံဳအရ သိသြားပါတယ္။ လမ္းပန္းဆက္ သြယ္ါမႈ လြယ္ကူေစတာ၊ စီးပြားေရးျဖစ္ထြန္းလာမွာက ေနာက္ဆက္တြဲကိစၥပါ။ မူလ ရည္မွန္းခ်က္ကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကိုေတာ့ လူထုက ခံစားရပါမယ္။မီးရထားလမး္ေဖာက္ၿပီး အလုပ္ အကိုင္ ေတြ ဖန္တီးေပးပါတယ္၊ လုပ္ခလစာေပးပါတယ္။
ၿဗိတစ္သွ်ရဲ႕ ကိုလိုနီနည္းပရိ ယာယ္အရ အတင္းအၾကပ္ ေစခိုင္းတာမ်ိဳးကို လက္ေရွာက္ပါတယ္။
ရန္ကုန္ု-ျပည္ ရထားလမ္းေဖာက္ၿပီး သီေပါမင္းပါေတာ္မမူမီ ၁၈၈၅ ခုႏွစ္မွာ ေတာင္ငူၿမိဳ႕ထိ ရထားလမ္းဆက္ေဖာက္ပါတယ္။ ၁၈၈၆မွာ မႏၱေလးကို ဆက္ေဖာက္တယ္။ ၁၈၉၈မွာ ျမစ္ႀကီးနား ကိုဆက္ၿပီး မီးရထားလမ္းေဖာက္ပါတယ္။ ၁၉၀၂ ခုႏွစ္မွာေတာ့ ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္း လားရႈိုးၿမိဳ႕ အေရာက္ မီးရထားူလမ္းေဖာက္ လုပ္ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းဆက္ ေဖာက္တဲ့ ျမစ္ႀကီးနား၊ လားရႈိးစတဲ့ လမ္း ေတြက မီးရထားကုမၸဏီက ေဖာက္တာျဖစ္တယ္။ ၁၈၉၆ခုႏွစ္မွာ အစုိးရက ကုုမၸဏီကို မီးရထားလမ္း လုပ္ငန္းမ်ား ငွားရမ္းလိုက္တာပါ။
အေသးစိတ္ရလွ်င္ ရန္ကုန္ေတာင္ငူလမ္းက ၁၆၆မိုင္ ရွိပါတယ္။ ၁၈၈၁-ခုႏွစ္မွာ စေဖာက္ၿပီး ၁၈၈၅မွာ ၿပီးတယ္။ ၄ ႏွစ္ၾကာပါတယ္။ ၁၈၈၆မွာ ေတာင္ငူက မႏၱေလးကို ေဖာက္တာ ၂၇လပဲ ၾကာတယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေတာင္ငူမႏၱေလးက မိုင္ ၂၂၀ ေဝးပါတယ္။ ၁၈၈၉မွာ ရထားလမ္းက မႏၱေလးရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ပါၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ျမန္ျမန္ ၿပီးရသလဲဆိုေတာ့၊ အဲသည့္ရထားလမ္းေဖာက္လုပ္ရာမွာ တစ္ေန႔ ကို အလုပ္သမား ၂၄၀၀၀ ႏွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ပ်မ္းမွ် အသံုးျပဳတယ္ဆိုပဲ။ အဲဒီထဲမွာ သံုးပံု ႏွစ္ပံု က ဗမာ အလုပ္သမားေတြ က်န္တာက ကုလားနဲ႔ အေနာက္သားအခ်ိဳ႕ပါ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခရီးသြားေနတဲ့ မီးရထားဆီ ဆက္သြားရေအာင္။ ရထားႀကီးက ပံုမွန္ေျပး သြားေနပါသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ျပ ကို လြန္သည္ႏွင့္ လယ္ကြင္းျပင္မ်ားၾကားမွ ျဖတ္သန္းသြား သည္။ လိိေမၼာ္ေရာင္ကမၻာက တျဖည္းျဖည္း ျမင့္တက္လာေနသည္ႏွင့္အမွ် အပူရွိန္မ်ားက ေလႏွင့္အတူ ရထားျပတင္းမ်ားမွ ဝင္လာၾက ပါသည္။
နံနက္ ၁၀း၃၀ နာရီမွာပဲ ပဲခူးၿမိဳ႕ ဘူတာႀကီးကို ေရာက္သည္။ ပဲခူးဘူတာကလည္း အရင္ လို မစည္ကား ေတာ့။ ထမင္းထုပ္ေရာင္းေသာ၊ အခ်ိဳရည္၊ ေဆးလိပ္၊ ကြမ္းယာ၊ မုန္႔ပဲသြား ရည္စာေရာင္းေသာ ေဈးသည္ အခ်ိဳ႕ ရထားေပၚတက္လာသည္။ ပဲခူးဘူတာမွာ ရထားက ဆယ္မိနစ္ပဲ ရပ္သည္။ ရထားက ဆက္ထြက္ လာျပန္သည္။ လယ္ကြင္းျပင္မ်ားက ေျခာက္သေယာင္းေနသည္။ မိုးအရိပ္အေရာင္ကို ျမင္ခဲ့ရဟန္ မတူေသး။
တကယ္က ပဲခူးနယ္သည္ ျမန္မာျပည္၏ ဆန္စပါး မ်ားထုပ္လုပ္ရာတြင္ အဓိ္ကက်ေသာ နယ္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ကြင္းျပင္ေတြက တျပန္တေပ်ာ့။ ၁၁း၄၅ နာရီတြင္ ဒိုက္ဦးဘူတာသို႔ ေရာက္သည္။ ဒိုက္ဦးၿမိဳ႕ ထဲက ဖရဲသီးထြက္ေကာင္းတာ သိရသည္။ ဒိုက္ဦးကြာစိထုပ္ေတြ ဟိုအရင္က အလုအယက္ ဝယ္ လဲဖူးသည္။ ယခုေတာ့လည္း သူမဟုတ္သလိုပင္။
ကၽြန္ေတာ္အေပၚအက်ၤီကို ခၽြတ္ထားၿပီး အပူေငြ႕မ်ားကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပန္ဆင္ရသည္။ ထမင္း ဆာတာကို ထမင္းထုပ္ယူလာေသာ ဆရာထက္ျမက္မိသားစုဆီမွ ေပးကမ္းေသာ ထမင္း ႏွင့္ ျဖည့္ဆည္းလိုက္သည္။ သည္အခ်ိန္ဘီယာေလး ေသာက္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္။ သို႔ ေသာ္ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ အမ်ိဳးအမည္မသိေသာ ေရသန္႔ဗူး ေတြသာ ေသာက္ေနရသည္။ ၁၂း၃၀ တြင္ ၿပြန္တန္ဆာဘူတာဝင္သည္။ ေရွးေရွးက ေရေႏြးေငြ႕ မီးရထားစက္ေခါင္း အေတာ္မ်ား မ်ားကို ဘူတာဝင္းထဲက ဂိုေဒါင္ထဲမွာ ေတြ႕ရသည္က လြမ္းစရာ။
မြန္းတိမ္း ္၁ နာရီမွာ ေညာင္ေလးပင္ဘူတာ
မြန္းတိမ္း ၁း၃၀ နာရီမွာ ပိန္းဇလုတ္
မြန္းတိမ္း ၁း၅၀ နာရီမွာ ေက်ာက္တံခါး
မြန္းတိမ္း ၂း၁၀ နာရီမွာ ပဲႏြယ္ကုန္း
မြန္းတိမ္း ၂း၃၅ နာရီမွာ ကညြတ္ကြင္း
မြန္းတိမ္း ၃း၀၅ နာရီမွာ ျဖဴးၿမိဳ႕ဘူတာ ေရာက္လာသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ရထားက ဘူတာစဥ္မွာ သိပ္ၾကာၾကာမရပ္ခဲ့ေသာ္လည္း ျဖဴးမွာ နာရီဝက္ ေလာက္ၾကာ ရပ္ထားခဲ့သည္။ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲ။ ရထားမီးေပါင္က်တာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္။ ေရေႏြးေငြ႕ေမာင္းရထားမွ မဟုတ္တာ။ ေနာက္မွ သိရတာက ေနျပည္ေတာ္အျမန္ရထား ကို ေစာင့္ၿပီး လမ္းေပးရတာတဲ့။ ေအာ္... သည္လိုလား... ေကာင္းပါၿပီ။
ရထားဆက္ထြက္လာၿပီး ေတာင္ငူၿမိဳ႕ဘူတာကို ညေန ိ၅း၀၀နာရီမွာ ဆိုက္ေရာက္ပါ သည္။ ေတာင္ငူသည္ တစ္ခ်ိန္က နတ္သွ်င္ေနာင္ႏွင့္ ဓာတုကလ်ာ္တို႔၏ လြမ္းေမာဖြယ္ ဇာတ္လမ္းရွိခဲ့ဖူးသည္။ ျပည္တြင္း စစ္ကာလ အခ်က္အခ်ာက်ေသာ မဟာဗ်ဴဟာ ျဖစ္ခဲ့ဖူး သည္။ ေနာက္ပိုင္း စည္ကားဖြ႕ံၿဖိဳးေသာ ရန္ကုန္-မႏၱေလးလမ္း က ဆံုရပ္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။
ထမင္းသည္ေတြ၊ မုန္႔သည္ေတြ၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြ၊ စသည္ျဖင့္ ေဈးသည္ေပါင္းစံု ခရီးသည္ေပါင္းစံုတိ႔ု၏ အသံဘလန္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ၾကားေယာင္ေနမိပါသည္.။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အပူဒဏ္ ကို ခါးစည္းခံရင္း ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ဆင္းေလွ်ာက္ေနမိသည္။ ရသည္ကေလးတခ်ိဳ႕၊ အခ်ဥ္သီး စိတ္ေရာင္းသူ၊ ကြမ္းယာသည္တစ္ဦး ႏွစ္ဦး။ ဟိုဘက္ စႀကၤန္ေခါင္းမိုးမွာ ခ်ိန္ဆြဲထာသည့္ တီဗီသတင္းကို ေမာ့ၾကည့္ေနသူ ေလးငါးေယာက္။ ထမင္းဆိုင္ေတြ၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြ၊ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။ ရွင္းလင္း ေသြ႕ေျခာက္ ေနေသာ ဘူတာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရထားႀကီး တစ္နာရီၾကာမွ် အိပ္ေမာက် ေနခဲ့ပါသည္။
ဆက္ရန္
.
