ဗိႆႏုိးၿမိဳ႕ကုိ ရန္သူေတြ လာ၀ိုင္းေတာ့မည္ဆုိတဲ့ သတင္းၾကားရင္ မုိးေခၚ စည္ႀကီးတီးေတာ့ မုိးက႐ွာခ်၊ ေခ်ာင္းေရ က ရန္ပယ္ေခ်ာင္းအျပည့္ ဒေလေဟာ စီးလာေတာ့ ရန္သူမ်ား ေခ်ာင္းကုိမကူးနုိင္လုိ႔ လက္မိႈင္ခ် ျပန္သြားရတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ ေ႐ွးေခတ္က ေလယာဥ္ေခတ္၊ ေမာ္ေတာ္ကားေခတ္ မဟုတ္။ ေျခလ်င္၊ ျမင္း လ်င္နဲ႔ စစ္ခ်ီတဲ့အေခတ္ ဆုိေတာ့လည္း ျဖည္းျဖည္းလာေနတုန္း မုိးေခၚစည္ကလည္း တအံုးအံုး ထုပါမ်ား ေတာ့ မုိးလန္႔႐ြာတာနဲ႔ အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္သြားပံုရပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒြတၱေပါင္ မင္းႀကီးဟာ ဗိႆႏုိးၿမိဳ႕ကုိ တုိက္ေရးခုိက္ေရး ေႏွာင့္ေႏွးေနေလေတာ့ သူလွ်ိဳတစ္ဥိး အား ရဟန္း႐ွင္ေယာင္ ေဆာင္ေစၿပီး ဗိႆႏုိး မင္းသမီးထံလႊတ္ကာ မုိးေခၚ စည္ႀကီးကုိ ဖ်က္ဆီးခုိင္းရ တယ္။ စည္ႀကီး ပ်က္စီးမွ ဗိႆႏုိးၿမိဳ႕ႏွင့္ မင္းသမီးကုိ အႏုိင္သိမ္းပုိက္ရ႐ွိတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗိႆႏုိး မိဖုရားႀကီးက စိတ္နာၿပီး က်ိန္စာဆုိထားခဲလုိ႔ ရဟန္းႏွင့္ ေပပင္မ်ား မထြန္းကားေၾကာင္း ဆုိျပန္ တယ္။ ဒါေပတဲ့ ေနာက္ေခတ္မွာ အဲဒီက်ိန္စာဟာ မထိေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆုိရမယ္။ ဘာျပဳလုိ႔တံုးဆုိေတာ့ အ၀င္ အပါ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕က ေပၚထြက္လာတယ္ မဟုတ္လား ...။
ရန္ပယ္ေခ်ာင္း သံတံတားကုိ ကားကေလး ျဖတ္ေက်ာ္လာၿပီးေနာက္ မေကြးၿမိဳ႕သုိ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ မရပ္ မနား ေမာင္းႏွင္လာခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္တြင္းႀကီးက မေကြးၿမိဳ႕အေရာက္ ၅၁ မုိင္ ေမာင္းရပါတယ္။ လမ္းမွာ ကတၱရာလမ္း၊ သိပ္သိပ္သည္းသည္း အလြန္ေကာင္းၿပီး သစ္ပင္ႀကီးႀကီးမားမား ဆုိလွ်င္ ကုကၠိဳပင္ႏွင့္ မန္ က်ည္းပင္ႀကီးမ်ား ႀကိဳးၾကားေတြ႕ရသည္မွတစ္ပါး လြင္တီးေခါင္ ကုန္း႐ုိးတန္းတစ္ေလွ်ာက္ ျဖစ္လုိ႔ ပူေလာင္ ေျခာက္ေသြ႕ေနပါတယ္။
ထန္းေတာ စိမ္းစိမ္းကေလးမ်ား အေ၀းတြင္ ေျပာက္ၾကား ေတြ႕ရေသာ္လည္း ကုန္းေၾကာ တစ္ေလွ်ာက္မွာ ႐ွားပင္၊ တယ္ပင္၊ ဖန္ခါးပင္၊ ဆူးေခါက္ပင္ငယ္မ်ားသာ က်ဲက်ဲေတြ႕ရတယ္။ ကုန္းေၾကာေခါင္ေခါင္ ပူေလာင္ေသာ ေဒသ ပီပီျပင္ျပင္ ျဖစ္သတည္း။ အလြန္က်ယ္ေသာ သဲေခ်ာင္းႀကီးႏွစ္ ခုကုိလည္း ျဖတ္ ရတယ္။ ယင္းေခ်ာင္းနဲ႔ ေဒါင္းေနေခ်ာင္းလို႔ ေခၚပါတယ္။ ရန္ပယ္ေခ်ာင္းကဲ့သုိ႔ သံတံတား လမ္းမ႐ွိ၊ သစ္သား တံတားလည္းမ႐ွိ၊ ေခ်ာင္းက်ယ္ႀကီးတြင္ သဲအျပည့္တည္း။ ယင္းေခ်ာင္း ေခၚ ေခ်ာင္း က်ယ္ႀကီး က ေရနည္းနည္းကုိ ျဖတ္ရပါတယ္။
သံုးနာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ မေကြးၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ မေကြးၿမိဳ႕ အေၾကာင္းေတာ့ စာဖဲြ႕ရန္ မလုိေတာ့ ပါ။ မေကြးျမသလြန္ ဘုရားဟာ အလြန္ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ ထင္႐ွားေက်ာ္ၾကားေသာေစတီေတာ္ႀကီးျဖစ္ပါ တယ္။ ဖန္ခါးသီး ဆုိလွ်င္ မေကြးကမွ ေကာင္းပါတယ္။ သေဘၤာဆိပ္ၿမိဳ႕ႀကီး ျဖစ္ၿပီး အညာကုန္မ်ား စုၿပံဳ တင္ေဆာင္ရာ သေဘၤာဆိပ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေႏြအခါ သဲေသာင္ႀကီးက အလြန္ ဒုကၡေပးလ်က္ ႐ွိေပ တယ္။ စာေရးသူ ငယ္စဥ္က မေကြး အစုိးရေက်ာင္းတြင္ သံုးတန္းမွ ေလးတန္းအထိ ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေက်ာင္းသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း စာေရးသူကဲ့သုိ႔ပင္ ယခုအခါ အဘြားႀကီးေတြ ျဖစ္ေနေပၿပီ။ မသန္းႀကီး၊ မသန္းႏွစ္၊ မမႀကီး၊ ျမ၊ လွ၊ မဟုတ္ရင္။
ထံုးစံအတုိင္း ေစ်းနားတစ္၀ုိက္မွာ ဓာတ္ဆီျဖည့္ရန္ ႐ွာပါေသး၏။ မရ။ ႐ွိတဲ့ ဓာတ္ဆီႏင့္ ေရနံေခ်ာင္းကုိ ေတာ့ ေရာက္ပါလိမ့္မည္။ မေကြးမွ ေရနံေခ်ာင္းသုိ႔ သိပ္မေ၀းေတာ့ပါ။ ၃၂ မုိင္မွ်သာ႐ွိသတည္း။
မေကြးႏွင့္ ေတာင္တြင္းႀကီးၾကားမွာ အလြန္က်ယ္ေသာ " ယင္းေခ်ာင္း" ေခၚ ေခ်ာင္းကေလးတစ္ခုႏွင့္ မေကြးမွ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕ ၀င္ခါနီးပင္းေခ်ာင္းေခၚ ေခ်ာင္းႀကီးက တစ္ခု၊ သည္ေခ်ာင္းႀကီး ႏွစ္ခုမွာ ကားမ်ား ျဖတ္ကူးရာတြင္ အလြန္ ဒုကၡေပးေသာ ေခ်ာင္းႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ေခ်ာင္းေတြ႕ တံတားေဆာက္ ေသာ အစုိးရဌာနမ်ားကလည္း ဘာေၾကာင့္မ်ား တံတား မေဆာက္ေသးသည္ကုိ ထုိစဥ္က မေတြးတတ္ခဲ့ေပ။
ေဒါင္းေနေခ်ာင္းမ်ာ ေရမ႐ွိဘဲ သဲေတြသာ႐ွိ၍ ကားျဖတ္ေမာင္းလုိ႔ အေၾကာင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း ယင္းနဲ႔ ပင္မွာက ၁၂ ရာသီေရစီးမျပတ္ပါ။ ဘယ္ေလာက္ပူတဲ့ ေႏြေခါင္ေခါင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရက နည္းနည္းျဖစ္ေတာ့ စီးေန ေသးသည္။ မုိးတြင္းဆုိရင္ေတာ့ ေျပာစရာမ႐ွိေတာ့ၿပီ။ ကားမ်ားကုိ ေဖာင္တင္၍ ကူးရသည္။ သိပ္ၿပီး ေရက်မ်ားလာရင္ေတာ့ ေဖာင္လည္း မတင္ႏုိင္၊ ေခ်ာင္း႐ုိး ကမ္းပါးက ထုိင္ၿပီး ႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္ မိႈင္ေငး ေစာင့္ေနရသည္။ အရဲကုိးၿပီး ကူး၀ံ့သူမ႐ွိ၊ သတၱိ႐ွိ ကူးၾကည့္ပါ။ ဆယ္ဘီး ကားႀကီးေတာင္ သူက မၿဖံဳ။ ေရစီးနဲ႔ တရၾကမ္း ဆဲြေခၚသြားလိမ့္မည္။
စာေရးသူတုိ႔လည္း ပင္းေခ်ာင္းကုိ ေရာက္လာပါၿပီ။ ေခ်ာင္းႀကီးက အလြန္က်ယ္ပါ၏။ ေရစီးျပန္႔ျပန္႔ စီးဆင္းလ်က္႐ွိသည္။ ေရနက္မွာ တစ္ေပႏွင့္ တစ္ေပသာသာ႐ွိသည္။ သိပ္မနက္ေသာ္လည္း ေရေအာက္ က သဲဆဲြတတ္သည္။ ရန္ကုန္က ကားေမာင္းသူမ်ား အညာသဲေခ်ာင္းကူးရာ၌ အ၀ါးမ၀လွ်င္ သဲထဲ ကားကၽြံနစ္ၿပီး အမယ္ကူပါ၊ အဘကူပါ၊ လူတကာေခၚ တြန္းၾကရသည္။ တစ္႐ွိန္တည္း ဂီယာဆံုးထုိး ကူး ပါမွ။ ဒါေတာင္ အေမာင္းျမန္ရင္ ကာဗ်ဴ႐ုိက္တာထဲ ေရ၀င္သြားေတာ့ ကုန္းအတက္စမွာ စက္ဖံုးမၿပီး ေတာင္ႏိႈက္ ေျမာက္ႏိႈက္ လုပ္ၾကရၿမဲျဖစ္သည္။
လူစီးး ဘတ္စ္ကားႀကီးေတြနဲ႔ ကုန္ကားႀကီးေတြ ကုန္းလမ္းသယ္ယူ ပုိ႔ေဆာင္ေရးဌာနက ဆလိမ္ကားႀကီး ေတြသာ ခဏခဏ ေမာင္းခ်ေနေသာေၾကာင့္ ေခ်ာင္းေရထဲမ်ာ ကားဘီးရာေတြက နက္နက္ႀကီး ခ်ိဳင့္၀င္ ေနေလေတာ့ ကားငယ္ကေလးမ်ားမွာ ေခ်ာင္းကူးရာ၌ ပုိ၍ မသက္သာလွပါ။ သုိ႔ေသာ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တတ္ သေ႐ြ႕ မ်တ္သေ႐ြ႕ သဲခ်ိဳင့္တိမ္ရာက လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းၿပီး ေမာင္းလာလုိက္တာ ကံေကာင္းလုိ႔ စက္ဖံုး မမ ရေတာ့ဘဲ ေခ်ာင္းတစ္ဘက္ ေရာက္လာခဲ့သည္။
ပင္းေခ်ာင္းက ယင္းေခ်ာင္းေလာက္ ေရစီးမက်ယ္ျပန္႔ေသာ္လည္း ေရစီးအား အလြန္သန္သည္။ ဒါေတာင္ ေႏြဦးအစ ေရက်န္ ေရႂကြင္း ကေလးမွ် ျဖစ္ပါသည္။ ပင္းေခ်ာင္းေရ တုိက္စားမႈဒဏ္ကုိ ႏွစ္စဥ္ခံေနရေသာ ပင္းဘုရား မွာလည္း ေအာက္ေျခ တဲတဲကေလးသာ က်န္ေတာ့သည္။ သည္ႏွစ္ စံခ်ိန္မ်ား ခ်ိဳးပစ္ ေလမလား ဟု ဘုရားႀကီးအတြက္ စုိးရိမ္ထိတ္လန္႔မိေတာ့သည္။
အစ ကေတာ့ ဘုရား ကုန္းေတာ္ေျမေနရာမွာ ပင္းေခ်ာင္းထဲမွာက်ယ္ျပန္႔ ႀကံ့ခုိင္ခဲ့ပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ ေခ်ာင္းေရ တရၾကမ္းက်ၿပီဆုိလွ်င္ တည့္တည့္မတ္မတ္ မစီးဘဲ ဟုိေကြ႕သည္တုိက္ လုပ္လာတဲ့ ႏွစ္ေတြက မ်ားလာ ေလေတာ့ ေနာက္ တျဖညး္ျဖည္းဘုရားတဲတဲေလးသာက်န္ပါေတာ့သည္။
ဒကာ ဒကာမတုိ႔လည္း ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ခရီးသြားကားႀကီးကားငယ္မွန္သမွ်ကုိ ဆီးၿပီး အလွဴေငြခံၾက၊ ရသမွ် နစ္တုိင္းပဲ ဘုရားကုန္းကုိ ေခ်ာင္းေရ တုိက္စားမႈမွ ကာကြယ္ရန္ အုတ္၊ ေက်ာက္တုိ႔ႏွင့္ ကာရံတားဆီးၾက ႐ွာပါသည္။ တားဆီးမႈက တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ တုိးတက္မလာဘဲ ဒီတစ္ေႏြ လုပ္ထားသမွ် အုတ္၊ ေက်ာက္ တုိ႔ဟာ တစ္မုိးလာလုိ႔ ပင္းေခ်ာင္းေရ တစ္မုိးအက်မွာ ဘုရားကုန္းကုိ ႐ုိက္ခတ္ တုိက္စားပစ္လုိက္ ျပန္ရင္းနဲ႔ပဲ ဘုရားကုန္းေျမဟာ လံုးပါးပါးၿပီး နည္းနည္းေလးသာ က်န္ေနပါေတာ့သည္။ ပင္းေခ်ာင္းရဲ႕ ေရ အားကုိ တားဆီးတဲ့ အုတ္၊ ေက်ာက္ အင္အားက မခံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေရေစာင္း ထက္လ်သည္။ ပုပၸား ေတာင္ ေျမာက္ဘက္ေစာင္းက ေက်ာက္လံုးႀကီးေတြကုိ ကရိန္းႏွင့္ ဆဲြယူလာၿပီး အံုထားရင္ျဖင့္ ေရအားကုိ ခံႏုိင္ရည္ ႐ွိမလား မေျပာတတ္ပါ။
ပင္းဘုရား ကိစၥထက္ ပင္းေခ်ာင္း ျဖတ္ကူးရတဲ့ စာေရးသူတုိ႔ကားကေလးအတြက္ ရင္မ ရျပန္၏။ ကူး ေနဆဲ တစ္ေနရာတြင္ ကားႀကီးေတြ ဘီးရာေၾကာင့္ အေတာ္နက္ေနသည္။ တစ္ဘက္က ေရစီးအား ကလည္း သန္လုိက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း။ ကူးတုိ႔ပုိ႔တဲ့ဌာနက သူငယ္တစ္ဦးက လာေရာက္ ကူညီၿပီး ပလတ္စတစ္စ တစ္ခု ႏွင့္ ကားစက္အံုႀကီး ရစ္ပတ္၍ ေရမ၀င္ေအာင္ ကာကြယ္ေပးသည္။ ေရတိမ္ရာ လမ္းေၾကာင္းလည္း ျပေပးသည္။ ဒါေတာင္မွ ေရနက္ပုိင္းကုိ ကားဘီးတစ္ဘက္ မလြတ္၍ ကားထဲ ေရေတြ ၀င္လာသည္။ ကား ကေလးမ်ား သြား၍ျဖစ္ရန္ ေရနက္ေနေသာ အနိမ့္ပုိင္းကုိ ေက်ာက္ခဲကေလးေတြ စီခ်ေပးထားႏိုင္လွ်င္ အေကာင္း သား။ ေခ်ာင္းထဲမွာ ေက်ာက္လံုး ေက်ာက္ခဲေတြလည္း ေပါပါဘိသႏွင့္။ အက်ိဳး႐ွိမယ့္ ကုသုိလ္ ျဖစ္ ပရဟိတလုပ္ငန္း ၀ါသနာပါသူမ်ား တံတားႀကီးေဆာက္၍ မလွဴႏုိင္ေစကာမူ ဒီလုိ လူမႈ၀န္ထမ္း ကုသုိလ္ ေရးစိတ္ဓာတ္႐ွိၾကလွ်င္ ေကာင္းေပမည္။
ပင္းေခ်ာင္းထဲ ျဖတ္ကူးသမွ် ကားေတြ ဆီးတားၿပီး ပင္းဘုရားႀကီးအတြက္ ေမ်ာခြက္ေတြနဲ႔ ၀ုိင္းအလွဴခံ ေနတဲ့ လူတစ္စုဟာ ဒါကေလး လုပ္ဖုိ႔ သတိမရၾကဘူးနဲ႔တူတယ္။ စိတ္ေမာ လူေမာ၊ ကားေမာနဲ႔ ကူးတက္ လာရ တဲ့ ကားမ်ားကလည္း ဒီလုိလုပ္ထားေတာ့ ပုိၿပီး ေစတနာနဲ႔ အလွဴထည့္သြားၾကမွာပါပဲ။
အဲဒီလုိနဲ႔ပဲ ကားကေလး ေခ်ာင္းတစ္ဘက္ကုိ ေရာက္ခဲ့တယ္။ အလွဴခံေတြ ၀ုိင္းလာသည္ကုိ တတ္အားသ ေလာက္ ေမ်ာခြက္ထဲ ထည့္ခဲ့ၿပီး ကုန္းအတက္ကုိ စက္ကုန္ဖြင့္၍ ေမာင္းရျပန္သည္။ ကုန္းက အေတာ္ကေလးျမင့္သည္။ လမ္းတစ္၀က္မွာ ကားစက္ ရပ္သြားပါေလေရာ။
စက္ဖံုးမ၍ ကူးတုိ႔ဌာနက သူငယ္ကေလးပါ ေတာင္ႏိႈက္ ေျမာက္ႏိႈက္စံုစမ္းၾကေသာအခါ စက္က ဘာမွ မျဖစ္ပါ။ ကုန္းအတက္မုိ႔ ဓာတ္ဆီ မလိုက္လုိ႔ စက္ရပ္ျခင္းျဖစ္သတဲ့။ ဓာတ္ဆီတုိင္ကီထဲမွာ ဆီက နည္းေန ၿပီေလ။ ကုန္းအတက္ဆုိေတာ့ ဦးေမာ့ေနတဲ့အတြက္ ဆီေကာင္းေကာင္း မလုိက္ႏိုင္ပဲကုိး။ ဓာတ္ဆီ ထြက္ရာ ဌာန အခ်က္အခ်ာ ျဖစ္တဲ့ ဤေရနံေခ်ာင္း၊ ပင္းေခ်ာင္း အတက္မွာ ဓာတ္ဆီ ႐ွာပံုေတာ္ ဖြင့္ရ ျပန္ပါသတည္း။
တနဂၤေႏြ ဓာတ္ဆီဆုိင္ေတြ ပိတ္ထားေသာေၾကာင့္ ဆုိင္ကုိေတာ့ အားမကုိးသာပါၿပီ။ ဒီေတာ့ ကူးတုိ႔မွ ကူညီတဲ့ သူငယ္ကေလးက အေရးမႀကီးပါဘူး၊ သူ ႐ွာေပးပါမည္ဆုိၿပီး သူတုိ႔ အဆက္နဲ႔သူတုိ႔ လြယ္လုိက္ တဲ့ ျဖစ္ျခင္း။ ၄င္းမိတ္ေဆြ အလုပ္ရပ္ထားတဲ့ ကုန္ကားထဲက ပုိက္နဲ႔ကဲ့ၿပီး ၄ ဂါလံပံုးႀကီး တစ္ပံုး မလာသည္။
တစ္ဦးကုိ တစ္ဦး အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးျပဳတဲ့နည္းႏွင့္ ေအာင္လံၿမိဳ႕မွာတုန္းက ဓာတ္ဆီမွ်လိုက္တဲ့ နည္း ဥပေဒအတုိင္း ေရနံေခ်ာင္းမွာလည္း ဓာတ္ဆီ ကူညီ ေခ်းငွားလုိက္သူအား လည္းေကာင္း၊ ကူးတုိ႔သူငယ္ ကေလးအား လည္းေကာင္း ေက်းဇူးတင္ စကားမ်ား ေျပာၾကားႏႈတ္ဆက္ၿပီးသည့္ေနာက္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း အေရာက္ ေမာင္းရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕ထဲမွာ ၀င္ေရာက္ ရပ္နားျခင္း မျပဳၾကေတာ့ပဲ တစ္ဆက္တည္း ခရီးထြက္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေရနံေခ်ာင္းမွ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း သုိ႔ ခရီး ၃၄ မုိင္ သာေ၀းေသာေၾကာင့္ ေအးေအးေဆးေဆး ေမာင္းသြားလွ်င္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသုိ႔ ညေန ၅ နာရီေလာက္ ေရာက္ၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။
*
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသုိ႔
ေရနံေခ်ာင္းႏွင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းလမ္း ၂၈ မုိင္ အေရာက္တြင္ ေဂြးခ်ိဳၿမိဳ႕ ႐ွိပါေသးသည္။ ေဂြးခ်ိဳေတာင္ တန္းႀကီးက ကန္႔လန္႔ျဖတ္ တည္႐ွိသည္။ ယင္းေတာင္တန္းႀကီးမွာ သစ္ပင္မ်ား မေပါက္ႏိုင္ ေအာင္ မာေက်ာ ေသာ ေက်ာက္ေတာင္တန္းႀကီးသာ ျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းေတာင္မွ ထြက္ေလသမွ်ေသာ ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ ျပားမ်ားမွာ ျမန္မာတစ္ျပည္ေထာင္လံုး သံုးစဲြေနၾကေသာ ေက်ာက္ျပင္မ်ား၊ ေက်ာက္င႐ုတ္ဆံု မ်ား၊ ႀကိတ္ဆံု စေသာ လူသံုး အိမ္သံုးပစၥည္းမ်ားျဖစ္ၾကကုန္သည္။ ေဂြးခ်ိဳ ေက်ာက္ျပင္ သည္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ အလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ ပစၥည္းတစ္ရပ္အျဖစ္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့ပါသည္။
ေဂြးခ်ိဳၿမိဳ႕သည္ ေဂြးခ်ိဳ ေက်ာက္ေတာင္တန္းႀကီးက လူတုိ႔အဖုိ႔ အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး စားမကုန္၊ ေရာင္းမကုန္ႏုိင္ေအာင္ အက်ိဳးျပဳေနေပသည္။ အျခားေသာ အဓိကထြက္ကုန္မ်ားက ထန္းလ်က္၊ ေျပာင္း၊ ပဲ၊ ႏွမ္း၊ ၀ါ၊ မန္က်ည္း၊ ဆီး စသည္မ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ေဂြးခ်ိဳ ၿမိဳ႕တြင္ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕သုိ႔သြားေသာ ကားလမ္းခဲြလည္း႐ွိသည္။ ယခုအခါ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း မွ မီးရထားလမ္း ကုိေခ်ာက္ၿမိဳ႕အေရာက္ ေဖာက္လုပ္ေနရာ ေဂြးခ်ိဳ ေတာင္တန္းႀကီးသုိ႔ ျဖတ္ေက်ာ္မိ ေနၿပီျဖစ္၍ မၾကာခင္ ေခ်ာက္ေရနံေျမသုိ႔ မီးရထားလမ္းဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္ရေပေတာ့မည္။
ေဂြးခ်ိဳ ႏွင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းမွာေတာ့ ခုနစ္မုိင္ (၇ မုိင္) သာ ေ၀း၍ ကားလမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္၌ ေမွ်ာ္ မဆံုးႏိုင္ေသာ ထန္းေတာမ်ားခ်ည္း ျဖစ္လ်က္၊ ထန္းပင္မ်ား ေအာက္ေျခတြင္ ပဲ၊ ႏွမ္း၊ ေျပာင္း၊ ပါ စေသာ ယာခင္းေတြ အတိသာ႐ွိသည္။ ယာခင္းတုိ႔၏ စည္း႐ုိးတစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ မန္က်ည္းပင္ႏွင့္ အေလ့က် ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ဆီးပင္မ်ားသာတည္း။ " ဆီး၀င္းေပါက္ၿပဲ တပုိ႔တဲြ" ဆုိသည့္တုိင္း ဆီးပင္ ေတြမူ ႁပြတ္ သိပ္က်ပ္ခဲ ရဲရဲနီေနေသာ ဆီးသီးမ်ားကုိ ေတြ႕ရသည္။
ကေလး လူႀကီး အမ်ိဳးသမီးတစ္စုတုိ႔သည္ ဆီးသီးေကာက္၍ ေတာင္းဘကီး ေတာင္းငယ္ႏွင့္ သယ္ယူကာ၊ ဆီး၀ယ္ဒုိင္သုိ႔ လာေရာက္ေရာင္းခ်ေသာ ရာသီလည္း ျဖစ္ေလသည္။ သုိ႔ေၾကာင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနား နီးလာေလ ရဲရဲနီေနေသာ ဆီးသီးပံုႀကီးမ်ားကုိ ေတာင္ပူစာငယ္မ်ားတမွ် ေတြ႕ရ၍ အခ်ိဳ႕က ေအာက္ျပည္ ေအာက္႐ြာမ်ားသုိ႔ တင္ပုိ႔ရန္ ပုတ္ႀကီး ပုတ္ငယ္ အသြယ္သြယ္တြင္ ထည့္သြင္း လုပ္အားေပးေနၾကသည္။ ပခုကၠဴ၊ မံု႐ြာ၊ ေ႐ဘုိ၊ မေကြး။ ျမင္းၿခံ၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းစေသာ အထက္အညာတစ္ခြင္ အရပ္ရပ္မွ ဤမွ် အေျမာက္အျမားထြက္ေသာ ဆီးသီးေျခာက္မ်ားသည္ အမ်ားအားျဖင့္ ရန္ကုန္ စေသာ ေအာက္ရပ္ လူထုႀကီး က ၀ါး၍ စား၍ ပစ္လုိက္ၾကသည္မွာ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္စဥ္ တန္ခ်ိန္ေပါင္း မည္မွ် မည္မွ် ႐ွိေနမည္ကုိ အံ့ၾသေလာက္ ေအာင္ေတြ႕ရမည္သာျဖစ္ပါသည္။
ဆီးယုိ၊ ဆီးေပါင္း စသျဖင့္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ဆီးသီးကုိ ေကာင္းေကာင္း စား၀ါးေပးေနေသာ ပဲြေစ်းတန္းမ်ား၊ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုမ်ား၊ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား၊ လမ္းတကာ အရပ္တကာ၊ လက္တြန္းလွည္းမ်ားႏွင့္ လွည့္လည္ ေရာင္းခ် ေနၾကေသာ ဆီးသီး စီးပြားေရးႀကီးကား ႏ်ယ္ႏွယ္ရရ မဟုတ္ပါေခ်တကား ဟူ၍ စဥ္းစားစရာပင္ ျဖစ္ပါ၏။
ညေန ၅ နာရီ ေနမ၀င္မီ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ထဲသုိ႔ ေရာက္လာပါသည္။ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္၍ ခုနစ္ဆယ္ ပတ္၀န္းက်င္႐ွိၾကၿပီျဖစ္ေသာ စာေရးသူႏွင့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေတြမ်ိဳးႏွစ္ထပ္ ေတာ္စပ္ေသာ ေ႐ွ႕ ေနႀကီး ဦးေစာေမာင္၊ ေဒၚမမေလးတုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံတုိ႔ အိမ္မွာ စတည္းခ်ၾကပါသည္။ သူတုိ႔ အိမ္နားတစ္၀ုိက္ အေ႐ွ႕ ခုနစ္အိမ္၊ အေနာက္ခုႏွစ္အိမ္ တစ္တန္းလံုးမွာလည္း အားလံုး ငယ္သူငယ္ခ်င္း အဘြားႀကီး ေတြ ခ်ည္းႏွင္ႏွင္ ျဖစ္ပါသည္။ သူတုိ႔တစ္ေတြကမွ တကယ့္ သူငယ္ခ်င္းအစစ္ေတြျဖစ္ပါ၏။
စာသင္ေက်ာင္းမွာ ကင္တာဂါဒင္ ေခၚ သူငယ္တန္း၊ ၀လံုးတန္းကစၿပီး သံုးတန္းအထိ အတူ ေနခဲ့ၾကရသူ မ်ားျဖစ္ပါသည္။ သူတုိ႔ ခုနစ္အိမ္တန္း၏ အလယ္ေကာင္ အိမ္ေနရာသည္ ေ႐ွးယခင္က စာေရးသူတုိ႔၏ စာသင္ေက်ာင္းႀကီး ေနရာ ေဟာင္းျဖစ္ပါသည္။ ယခုေတာ့ စာသင္ေက်ာင္း ေနရာ၀ုိင္းအတြင္း စပ်စ္ပင္မ်ား စုိက္ထားသည္။ အလယ္ အိမ္တစ္ေဆာင္မွာ ေက်ာင္းဆရာႀကီး၏သမီး၊ ယခု အဘြားႀကီး ေဒၚေဒၚေဆြ ေနထုိင္သည္။
အဘြားႀကီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႕ၾကေသာအခါ ၀မ္းသာအားရႏွင့္ သူငယ္ျပန္ၾကကုန္ေတာ့၏။ ကုိယ့္ ကုိယ္ ကုိယ္ ေက်ာက္သင္ပန္းကေလး ခ်ိဳင္းညွပ္လာေသာ သူငယ္တန္း ေက်ာင္းသူကေလးမ်ား ဘ၀သုိ႔ ကုိယ္စီ ကုိယ္င ျပန္ေရာက္သြားၾကပါသည္။
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ကား စာေရးသူ၏ ဖခင္ဘက္မွ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ိဳးခုနစ္ဆက္တုိ႔ ရပ္တည္ ေပါက္ဖြား ေနထုိင္ရာအရပ္ျဖစ္ပါသည္။ သူတုိ႔ ရပ္တည္ျဖစ္ထြန္းလာသည့္ အဆက္အႏြယ္ကလည္း ႐ွည္ လ်ား လ်သည္။ ပုဂံေခတ္ အေနာ္ရထာဘုရင္ မင္းသားဘ၀က ဤေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ တည္သည္။ အဲဒီ ေန႔က ၿမိဳ႕သူႀကီး ျဖစ္သူ၏ အဆက္အႏြယ္မွ ဆင္းသက္လာခဲ့သည္မွာ သား၊ ေျမး၊ ျမစ္၊ တီ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ကေနၿပီး ယေန႔ ၿမိဳ႕သူႀကီး ေဒၚခင္လွႀကီး အထိ ၾကားေဖာက္မ႐ွိ ဆင္းသက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕ သူႀကီး ေဒၚခင္လွႀကီးမွာ ဆုိ႐ွယ္လစ္ေခတ္ေျပာင္း ေတာ္လွန္ေရးအစုိးရေခတ္တြင္လည္း ဥကၠ႒၊ ေက်း႐ြာ လံုၿခံဳေရးႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေကာ္မတီအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္လ်က္႐ွိေနသည္။ သူက စာေရးသူ၏ တူမပင္ ေတာ္ စပ္ပါသည္။
သည္ေလာက္ ႐ွည္လ်ားေထြျပား မေနမနား ေပါက္ဖြားလာခဲ့ေသာ ေဆြမ်ိဳးတစ္သုိက္ သံသရာလည္ခဲ့၊ ထြန္းကား ခဲ့ေသာေၾကာင့္လည္း ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ ျပင္ဘက္မွာ႐ွိတဲ့ ေက်ာက္ေတာင္ ေက်ာက္ကလပ္ မ်ားေပၚတြင္ ဘုရားေတြ မိႈေပါက္ေအာင္ တည္ခဲ့ၾကသည္။ ျမတ္ေ႐ႊကူဘုရား၊ ေ႐ႊေတာင္ဦး ဘုရားမ်ား ပဲြေတာ္အခါ အထူးစည္ကား ႀကီးက်ယ္လွသည္။ စာေရးသူပင္ ေယာင္ေယာင္ ေပါင္ေပါင္ ႏွင့္ အဘုိးျဖစ္သူ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ၿမိဳ႕အုပ္ႀကီး ဦးဘုိးေ႐ႊ၏ ေ႐ႊေတာင္ဦးဘုရားကုိ ေစာင္းတန္း မ်ား ျပဳျပင္ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းခဲ့ဖူးေသးသည္။ ကြယ္လြန္သူ အဘုိးႏွင့္ ဖခင္တုိ႔အား ေလးစား သျဖင့္ ရည္စူးလွဴဒါန္းျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ဖခင္မွာ အစုိးရအလုပ္ႏွင့္ အရပ္တကာ နယ္တကာ ေ႐ႊေျပာင္းအမႈထမ္းရေသာ္လည္း ဤနယ္က လုိလား ေသာေၾကာင့္ ၁၉၀၇ ခုႏွစ္က ၁၉၁၄ ခုႏွစ္အထိ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းတြင္ အလုပ္တာ၀န္ (၇)ႏွစ္ ေက်ာ္မွ် ၾကာေအာင္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီမွာပဲ စာေရးသူလည္း ၀လံုးတန္းပညာကုိ စသင္ ခဲ့ရပါသည္။ သုိ႔ေၾကာင့္ မိမိ၏ ေမြးရပ္ဇာတိ မဟုတ္ေသာ္လည္း ပ၀တၱိအေနမ်ားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း၊ ပုပၸား၊ ပုဂံ၊ ေညာင္ဦးၿမိဳ႕မ်ားကုိ တစ္ႏွစ္လွ်င္ အနည္းဆံုး တစ္ေခါက္ ႏွစ္ေခါက္ ေတာ့ ေရာက္ေလ့႐ွိပါသည္။ ဘယ္ႏွခါပဲ ေရာက္ေရာက္ ပုပၸားႏွင့္ ပုဂံဘုရားမ်ားကုိလည္း မ၀င္ဘဲ မေနႏုိင္ပါ။ တစ္ေခါက္လာလွ်င္ သံုးေလးရက္မွ အနည္းဆံုး တစ္ညအိပ္ေလာက္ျဖစ္ေစ ေနလုိက္ရမွ ေက်နပ္ ေလ့႐ွိပါ သည္။
ပုပၸားၿမိဳ႕သူႀကီး၊ ေတာင္ဆင္းၿမိဳ႕သူႀကီး၊ ငသေရာက္၊ တူ႐ြင္းတုိင္၊ တံငါကံ၊ ေခ်ာင္းခ်ား၊ မဲထီး၊ မက်ည္းကုန္း၊ ေပြးက်စ္ စသည္စသည္တုိ႔မွ ၿမိဳ႕သူႀကီးမ်ားသည္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕သူႀကီးကုိ ဗဟုိ ျပဳလ်က္ ေ႐ွးသေရာအခါ ဗရာဏသီျပည္ တည္စအခ်ိန္မွစၿပီး သမီးေပး၊ သားယူ ျပဳလုပ္ဆက္ႏြယ္ခဲ့ၾကေသာ သာကီ ၀င္ထံုးတမ္းအရ ယခုအခါမွာ ကားဆုိလွ်င္ အားလံုး ေဆြမ်ိဳး စာရင္း ၀င္ခ်ည္းႏွင္ႏွင္ ဘယ္လုိေတာ္မွန္းပင္ မသိႏုိင္ေအာင္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း သံုးထပ္ကြမ္း ေဆြမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနေလရာ၊ ဘယ္ေနရာသြားသြား၊ ဤနယ္တစ္ ခြင္မွာျဖင့္ စာေရးသူက ေ႐ွာင္မရေအာင္တုိးမိရသည္။ ဒီနယ္ တစ္၀ုိက္ တြင္ သာမက ျမန္မာျပည္ ၿမိဳ႕႐ြာ အႏွံ႔ အျပားမွာလည္း သည္အႏြယ္ထဲက လူေတြဟာ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးဘက္မွာ လည္းေကာင္း၊ အစုိးရ အမႈထမ္း၊ အရာထမ္းမ်ား အျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ စစ္မႈေရးရာႏွင့္ ပညာေရးဌာနမ်ား တြင္ လည္းေကာင္း၊ ဆုိင္ရာဆုိင္ရာ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနၾကသူမ်ားကလည္း ေခြးေလးပ်ား ေတာအႏွံ႔ ဆုိတဲ့ စကားပံုအတုိင္း " ေနရာတကာ ေရာက္ပါတယ္ " ျဖစ္ၾကပါသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ ပုဂံဘုရားမ်ား သြားဖူးဦးမည္။ သူငယ္ခ်င္း အေမအုိတစ္စု သူ လုိက္မည္ ငါ လုိက္မည္ ဆုိရာ ကားတစ္စီးအျပည့္ ၅ ေယာက္တိတိ လုိက္လာၾကသည္။ သူတုိ႔အိမ္သားမ်ား ငဲ့ညွာ၍ ညမအိပ္ဘဲ ေန႔ခ်င္း ျပန္လာခဲ့ရသည္။
ပုဂံႏွင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းမွာ ၃၂ မုိင္သာေ၀း၍ တစ္နာရီေလာက္ ကားေမာင္းလာက ေရာက္ပါသည္။ အမွန္ေတာ့ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းက ေညာင္ဦးသုိ႔ ၂၈ မုိင္ ျဖစ္၍ ေညာင္ဦးမွ ပုဂံၿမိဳ႕ေဟာင္းသုိ႔ ၄ မုိင္၊ စုစု ေပါင္း ၃၂ မုိင္ ျဖစ္ပါသည္။
ခါတုိင္းလာလွ်င္ ပုဂံ သံတဲေခၚ ဧည့္ရိပ္သာ၌ ၃-၄ ရက္ေနၿမဲျဖစ္ပါသည္။ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ၂ ႀကိမ္ေလာက္ အနည္းဆံုး ေရာက္လာေလ့႐ွိေသာေၾကာင့္ သံတဲေခၚ ဧည့္ရိပ္သာေစာင့္ အႀကီးအမွဴး ဦးသိန္းကလည္း ခင္မင္ေလးစားစြာႏွင့္ သူ၏သားမ်ားႏွင့္တကြ တာ၀န္၀တၱရားထက္ပင္ ပုိ၍ ဂ႐ုစုိက္ေလ့႐ွိပါသည္။
ယေန႔အေခါက္တြင္မူ ေန႔ခ်င္းျပန္လာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ဧည့္ရိပ္သာကုိ ေခတၱသာ၀င္၍ နားခဲ့ရပါသည္။
စာေရးသူႏွင့္တကြ သူငယ္ခ်င္း အဘြားႀကီးတစ္စုတုိ႔သည္ ပုဂံဘုရားမ်ားကုိ ငယ္စဥ္ကစ၍ အထပ္ထပ္အခါခါ ဖူးေျမာ္ခဲ့ရေသာ ရပ္ဘုရား၊ ႐ြာဘုရား၊ ေဆြဘုရား၊ မ်ိဳးဘုရားကဲ့သုိ႔ပင္ ယဥ္ပါး လာခဲ့ၾကသူ မ်ားျဖစ္ေပမင့္၊ ဘယ္ႏွခါပဲ ဖူးရဖူးရ ၾကည္ရႏူးရ ၾကည္ညိႈရတဲ့ ေဇာေစတနာကေတာ့ တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးေသးတဲ့ ဘုရားဖူး အသစ္မ်ားပမာ ေဇာေစတနာထက္သန္စြာ ေပၚေပါက္လာၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ ပထမဦးစြာ ေ႐ႊစည္းခံုဘုရားကုိ ၀င္ေရာက္ ဖူးေျမာ္ၾကသည္တြင္ ဘုရားတကာ ေနာ္ရထာမင္းႀကီးႏွင့္ က်န္ စစ္မင္းႀကီးတုိ႔ အတၳဳပၸတၱိက ထင္ျမင္ၿမဲထင္ျမင္ ေပၚေပါက္လာရျပန္သည္။
ဤဘုရားရင္ျပင္ေတာ္တြင္ ငယ္စဥ္က ေရာက္သည့္အခါတုိင္း အၿမဲလွည့္ပတ္ ၾကည့္႐ႈခဲ့သည့္ ဆြမ္းဦး သပိတ္၊ အဂၤါေထာင့္ ျခေသၤ့၊ အေဖ့ထက္ သားတစ္လႀကီး နတ္႐ုပ္ႀကီးမ်ားသည္ လည္းေကာင္း၊ သစ္သား မင္းတုပ္တံခါးအတြင္း ေ႐ႊငါးၾကင္း႐ုပ္ကေလးသည္လည္းေကာင္း၊ ဘုရားထီးေတာ္ ငွက္ျမတ္နားကုိ ေမာ္မဖူးရဘဲ ငံု႔ေနရင္း ဖူးျမင္ရေသာ ေက်ာက္ေရခြက္ကေလးသည္ လည္းေကာင္း၊ ငယ္စဥ္က ေတြ႕ျမင္ရတဲ့ အတုိင္းပင္ ေျခရာလက္ရာမပ်က္ ေတြ႕ျမင္ရေသးသည္။ အခ်ိန္ကာလကား ၾကာခဲ့ေလၿပီ။ ဘုရားတကာ က်န္စစ္သားမင္းႀကီးလက္ထက္က ျပန္တြက္လွ်င္ကား အႏွစ္ကုိးရာေက်ာ္ေလာက္ပင္ ႐ွိ၍ သာ၍ ၾကာေညာင္းခဲ့ေလၿပီ။ အတိတ္ျဖစ္စဥ္တုိ႔သည္ သမုိင္း၀င္ ခုိင္မာေသာ အမွတ္လကၡဏာမ်ားပါေပ တကား။
ေရေၾကးမံု
စာေရးသူအဖုိ႔ ေ႐ႊစည္းခံုဘုရားေရာက္တုိင္း အထူး ထင္ျမင္မိေသာ အေၾကာင္းတစ္ခုမွာ ငွက္ျမတ္နားႏွင့္ တည့္တည့္ အရိပ္ထင္ေသာ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္က ေက်ာက္ေရခြက္ငယ္ကေလးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ဖက္ ရည္ ပန္းကန္လံုး သာသာမွ်႐ွိေသာ ေက်ာက္ခြက္ငယ္ကေလးအတြင္း႐ွိ ေရထဲတြင္ ငံု႔ၾကည့္လုိက္ပါက ေ႐ႊ စည္းခံုဘုရား ထီးေတာ္ဖ်ားႏွင့္ ငွက္ျမတ္နားသည္ ေရထဲတြင္ မွန္ေၾကးမံုကဲ့သုိ႔ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ အရိပ္ ထင္ေနသည္။
ဤေနရာသည္ လြန္ေလေ႐ွးခါ အႏွစ္ကုိးရာ တစ္ေထာင္နီးပါးခန္႔က ဘုရားတကာ က်န္စစ္မင္းႀကီး ထုိင္၍ ဘုရားဖူးခဲ့ေသာ ေနရာပါတကား။ ဘုရင္မင္းမွာ မင္းေျမာက္တန္ဆာ ၀တ္ဆင္လ်က္ မကုိဋ္ သရဖူကုိ ေဆာင္းဆင္ထားရေသာေၾကာင့္ ဘုရားငွက္ျမတ္နားကုိ ေမာ္၍ ဖူးလုိက္ပါက မကုိဋ္သရဖူ ျပဳတ္က်မည္ျဖစ္ သည္။ မျပဳတ္ေအာင္ လက္ႏွင့္ ကုိင္ထားရမည္ကလည္း ရာဇဣေႁႏၵပ်က္မည္။ သည္ေတာ့ အေျခမပ်က္၊ အာ႐ံုမပ်က္ မ်က္လႊာခ်ရင္းက ေက်ာက္ေရခြက္တြင္ ထင္လာေသာ ထီးေတာ္ကုိ သဒၶါၾကည္ႏူးစြာ အာ႐ံုျပဳ ႏုိင္ရန္ ဖန္တီးထားျခင္းကုိ ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ ထုိမွ်မက အာနႏၵာဘုရားအတြင္းမွ က်န္စစ္မင္းႀကီး၏ ႐ုပ္ထု ပံုသ႑ာန္တြင္ ေဆာင္းဆင္ထားေသာ သရဖူမကုိဋ္ႏွင့္တကြ ေက်ာက္ေရခြက္အနီးတြင္ ဘုရား ထုိင္ထူးေနဟန္ပံုသ႑ာန္သည္ပင္ စိတ္အာ႐ံုတြင္ ထင္လာ ျမင္လာေစပါသည္။
မွန္ မေပၚမီေခတ္၊ ေၾကးျဖင့္ၿပီးေသာ ေၾကးမံု (သုိ႔မဟုတ္) ေရမွန္ကုိသာ အားထားရေသာ ေ႐ွးေခတ္က ေ႐ွး လူႀကီးတုိ႔၏ စိတ္ကူး အႀကံဥာဏ္ေၾကာင့္ ေ႐ႊစည္းခံုဘုရား ေက်ာက္သားရင္ျပင္မွ ေက်ာက္ခြက္ငယ္ တြင္ ေရထည့္၍ ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ဘုရင္မင္း မကုိဋ္သရဖူႏွင့္တကြ ဣေႁႏၵမပ်က္ ထီးေတာ္ကုိ ဖူးရသည္။ ေရ၌ ထီး ေတာ္ပံု ေဇာက္ထုိးမေပၚသည္မွာလည္း အံ့ၾသစရာတစ္ပါးပင္။
စာေရးသူတုိ႔သည္ ေ႐ႊစည္းခံု ဘုရားမွ အာနႏၵာဘုရားသုိ႔ ေရာက္လာၾကျပန္သည္။
အာနႏၵာဘုရားမွာ က်န္ စစ္မင္းႀကီး နႏၵမူလုိဏ္ဂူပံုသ႑ာန္ ရည္႐ြယ္၍ တည္ထားေသာ ဘုရားႀကီးျဖစ္၍ အလါန္ပံုပန္းလွ၍ အခ်ိဳး အစားက်န လက္ရာေျမာက္လွေသာ ေလးဘက္မုခ္ လုိဏ္ဂူခံ အာ႐ံုခံသံုးထပ္ႏွင့္ ဘုရားႀကီး ျဖစ္သည္။ ေစတီရံ တစ္ေသာင္း၊ မုခ္ေပါင္း တစ္ေထာင္႐ွိသည္။ သံတန္း၊ သစ္သားတန္၊ ရက္မ လံုး၀ မပါေသာ အုတ္ ေပါင္းကူးမ်ားျဖင့္ ဖန္တီးထားႏုိင္ျခင္း၊ ေလးဘက္မုခ္ႀကီးမ်ားမွတစ္ဆင့္ အေပၚပစၥယံသုိ႔ ေကြ႕ေကာက္လိမ္ တက္သြားေသာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေၾကာင္လိမ္ အုတ္ေလွကားမ်ားကလည္း ေပါင္းကူးမ်ား အၾကားတြင္ ပညာသား ပါပါ ႐ွိေနေသးရာ ကမၻာ့အံ့ခ်ီးဖြယ္ရာ တစ္ပါးကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနသျဖင့္လည္း ယေန႔ထိ ႏုိင္ငံျခားသားတုိ႔ လက္ဖ်ား ခါမိၾကေသာ ျမန္မာ့ေ႐ွးေခတ္ ယဥ္ေက်းမႈ အႏုပညာ လက္ရာမ်ား ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
အႏွစ္ကုိးရာ တစ္ေထာင္ခန္႔က အင္ဂ်င္နီယာအတတ္ စေသာ သိပၸံပညာမ်ား မထြန္းကားေသမီ ဤမွ် ၀ိေသသ ထူးျခားေသာ အေဆာက္အဦ ေစတီဘုရားမ်ားစြာကုိ ပုဂံသားတုိ႔ ဖန္တီး တီထြင္ ထားခဲ့ႏိုင္သည္ကုိ ခန္႔မွန္းလွ်င္ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားတုိ႔၏ ယဥ္ေက်းမႈအႏုပညာ၊ ကာယဥာဏ စြမ္းအားမ်ားကုိ ယေန႔ေခတ္ လူတုိ႔ အားက်ဖြယ္ ဂုဏ္ယူဖြယ္ ေကာင္းလွေပေတာ့သည္။
ယင္းေခတ္က ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ အေျခအေနႏွင့္ ယေန႔ယဥ္ေက်းမႈ အေျခအေနမ်ားမွာ ဆီႏွင့္ေရကဲ့သုိ႔ ကြာျခား ေန႐ုံမက တစ္စတစ္စ ဆုတ္ယုတ္လာကာ ေအာက္ေျခ ေလွကားထစ္မ်ာ ပံုလ်က္သား က်ေနပါၿပီ ဟု ဆုိရမေလာက္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာပင္ ေတြ႕ျမင္ေနၾကရေပသည္။
(၁၀)ရာစုႏွစ္ဆီက မတုိးတက္ ေသးေသာ တုိင္းႏုိင္ငံမ်ားမွာ ယခုအခါ ကမၻာက ေမာ့ၾကည့္ေလာက္ေအာင္ တုိးတက္ထြန္းကားေနပါလ်က္၊ ၄င္း(၁၀)ရာစုႏွစ္တုန္းက စၿပီး ယဥ္ေက်းတုိးတက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြဟာ ယခုအခါ သူမ်ားတကာ ႏုိင္ငံ ထက္သာၿပီး ထိပ္စီးက ေနရာရေနဖြယ္သာ ျဖစ္ပါလ်က္ မတုိးတက္ဘဲ တစ္စထက္တစ္စ တျဖည္းျဖည္း က် ဆင္းလာသည္မွာ နယ္ခ်ဲ႕ လက္ေအာက္သုိ႔ ျပားျပားေမွာက္ ေရာက္လာခဲ့ရသည္ထိ အညြန္႔ကုိ တိလုိက္တဲ့ အတုိင္းခံၾကရပံုမ်ား ..
ပုဂံဘုရားမ်ား ေရာက္ေလတုိင္း ဤအေတြးမ်ားမွာ ေပၚလာရၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေပမဲ့ သခၤါရ သေဘာတရား ကုိလည္း ထည့္မတြက္၍ မျဖစ္ပါ။ (၁၀)ရာစုထက္မက ေ႐ွးပေ၀ဏီက်လွေသာ ေခါမ၊ ေရာမတုိ႔ ေခတ္က သူတုိ႔သည္ လွ်မ္းလဆမ္းေတာက္ တုိးတက္ခဲ့ပါလ်က္ နိမ့္က်ပ်က္စီးကိန္း ႀကံဳရေသာအခါ ဘာမွ် မတတ္ ႏုိင္ခဲ့ပါတလား။ ယေန႔ လူမ်ားသည္ ေခါမ၊ ေရာမတုိ႔ ထားခဲ့ေသာ အႂကြင္း အကန္ လက္ရာမ်ားကုိ ၾကည့္ၿပီး ေငးေမာ့ အံ့ၾသေနၾကဆဲသာ။ ထုိ႔အတူ ျမန္မာ့လက္ရာ အႂကြင္းအက်န္ ကုိလည္း ပုဂံမွာ လာေရာက္ေငး ေမာအံ့ၾသေနရေပေတာ့သည္။
ယေန႔ လကမၻာေရာက္ေအာင္ တုိးတက္ေနၾကေသာ လူတုိ႔သည္လည္း ေနာင္အခါ ျဖစ္ပ်က္ သခၤါရလမ္း ေၾကာင္း ကုိ လြန္သာၾကမည္မဟုတ္။ တစ္ခ်ိန္မွာ သူတုိ႔၏ လက္ရာ အက်န္အႂကြင္းကေလးမ်ားကုိ ၾကည့္႐ႈ ေငးေမာရသူမ်ား ေပၚေလဦးမွာပါတကား ... ရယ္လုိ႔ စဥ္းစားတြက္ဆရဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ဆက္ရန္
.
ဒါေၾကာင့္ ဒြတၱေပါင္ မင္းႀကီးဟာ ဗိႆႏုိးၿမိဳ႕ကုိ တုိက္ေရးခုိက္ေရး ေႏွာင့္ေႏွးေနေလေတာ့ သူလွ်ိဳတစ္ဥိး အား ရဟန္း႐ွင္ေယာင္ ေဆာင္ေစၿပီး ဗိႆႏုိး မင္းသမီးထံလႊတ္ကာ မုိးေခၚ စည္ႀကီးကုိ ဖ်က္ဆီးခုိင္းရ တယ္။ စည္ႀကီး ပ်က္စီးမွ ဗိႆႏုိးၿမိဳ႕ႏွင့္ မင္းသမီးကုိ အႏုိင္သိမ္းပုိက္ရ႐ွိတယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗိႆႏုိး မိဖုရားႀကီးက စိတ္နာၿပီး က်ိန္စာဆုိထားခဲလုိ႔ ရဟန္းႏွင့္ ေပပင္မ်ား မထြန္းကားေၾကာင္း ဆုိျပန္ တယ္။ ဒါေပတဲ့ ေနာက္ေခတ္မွာ အဲဒီက်ိန္စာဟာ မထိေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆုိရမယ္။ ဘာျပဳလုိ႔တံုးဆုိေတာ့ အ၀င္ အပါ ေတာင္တြင္းႀကီးၿမိဳ႕က ေပၚထြက္လာတယ္ မဟုတ္လား ...။
ရန္ပယ္ေခ်ာင္း သံတံတားကုိ ကားကေလး ျဖတ္ေက်ာ္လာၿပီးေနာက္ မေကြးၿမိဳ႕သုိ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ မရပ္ မနား ေမာင္းႏွင္လာခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္တြင္းႀကီးက မေကြးၿမိဳ႕အေရာက္ ၅၁ မုိင္ ေမာင္းရပါတယ္။ လမ္းမွာ ကတၱရာလမ္း၊ သိပ္သိပ္သည္းသည္း အလြန္ေကာင္းၿပီး သစ္ပင္ႀကီးႀကီးမားမား ဆုိလွ်င္ ကုကၠိဳပင္ႏွင့္ မန္ က်ည္းပင္ႀကီးမ်ား ႀကိဳးၾကားေတြ႕ရသည္မွတစ္ပါး လြင္တီးေခါင္ ကုန္း႐ုိးတန္းတစ္ေလွ်ာက္ ျဖစ္လုိ႔ ပူေလာင္ ေျခာက္ေသြ႕ေနပါတယ္။
ထန္းေတာ စိမ္းစိမ္းကေလးမ်ား အေ၀းတြင္ ေျပာက္ၾကား ေတြ႕ရေသာ္လည္း ကုန္းေၾကာ တစ္ေလွ်ာက္မွာ ႐ွားပင္၊ တယ္ပင္၊ ဖန္ခါးပင္၊ ဆူးေခါက္ပင္ငယ္မ်ားသာ က်ဲက်ဲေတြ႕ရတယ္။ ကုန္းေၾကာေခါင္ေခါင္ ပူေလာင္ေသာ ေဒသ ပီပီျပင္ျပင္ ျဖစ္သတည္း။ အလြန္က်ယ္ေသာ သဲေခ်ာင္းႀကီးႏွစ္ ခုကုိလည္း ျဖတ္ ရတယ္။ ယင္းေခ်ာင္းနဲ႔ ေဒါင္းေနေခ်ာင္းလို႔ ေခၚပါတယ္။ ရန္ပယ္ေခ်ာင္းကဲ့သုိ႔ သံတံတား လမ္းမ႐ွိ၊ သစ္သား တံတားလည္းမ႐ွိ၊ ေခ်ာင္းက်ယ္ႀကီးတြင္ သဲအျပည့္တည္း။ ယင္းေခ်ာင္း ေခၚ ေခ်ာင္း က်ယ္ႀကီး က ေရနည္းနည္းကုိ ျဖတ္ရပါတယ္။
သံုးနာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ မေကြးၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ မေကြးၿမိဳ႕ အေၾကာင္းေတာ့ စာဖဲြ႕ရန္ မလုိေတာ့ ပါ။ မေကြးျမသလြန္ ဘုရားဟာ အလြန္ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ ထင္႐ွားေက်ာ္ၾကားေသာေစတီေတာ္ႀကီးျဖစ္ပါ တယ္။ ဖန္ခါးသီး ဆုိလွ်င္ မေကြးကမွ ေကာင္းပါတယ္။ သေဘၤာဆိပ္ၿမိဳ႕ႀကီး ျဖစ္ၿပီး အညာကုန္မ်ား စုၿပံဳ တင္ေဆာင္ရာ သေဘၤာဆိပ္ၿမိဳ႕ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေႏြအခါ သဲေသာင္ႀကီးက အလြန္ ဒုကၡေပးလ်က္ ႐ွိေပ တယ္။ စာေရးသူ ငယ္စဥ္က မေကြး အစုိးရေက်ာင္းတြင္ သံုးတန္းမွ ေလးတန္းအထိ ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေက်ာင္းသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း စာေရးသူကဲ့သုိ႔ပင္ ယခုအခါ အဘြားႀကီးေတြ ျဖစ္ေနေပၿပီ။ မသန္းႀကီး၊ မသန္းႏွစ္၊ မမႀကီး၊ ျမ၊ လွ၊ မဟုတ္ရင္။
ထံုးစံအတုိင္း ေစ်းနားတစ္၀ုိက္မွာ ဓာတ္ဆီျဖည့္ရန္ ႐ွာပါေသး၏။ မရ။ ႐ွိတဲ့ ဓာတ္ဆီႏင့္ ေရနံေခ်ာင္းကုိ ေတာ့ ေရာက္ပါလိမ့္မည္။ မေကြးမွ ေရနံေခ်ာင္းသုိ႔ သိပ္မေ၀းေတာ့ပါ။ ၃၂ မုိင္မွ်သာ႐ွိသတည္း။
မေကြးႏွင့္ ေတာင္တြင္းႀကီးၾကားမွာ အလြန္က်ယ္ေသာ " ယင္းေခ်ာင္း" ေခၚ ေခ်ာင္းကေလးတစ္ခုႏွင့္ မေကြးမွ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕ ၀င္ခါနီးပင္းေခ်ာင္းေခၚ ေခ်ာင္းႀကီးက တစ္ခု၊ သည္ေခ်ာင္းႀကီး ႏွစ္ခုမွာ ကားမ်ား ျဖတ္ကူးရာတြင္ အလြန္ ဒုကၡေပးေသာ ေခ်ာင္းႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ေခ်ာင္းေတြ႕ တံတားေဆာက္ ေသာ အစုိးရဌာနမ်ားကလည္း ဘာေၾကာင့္မ်ား တံတား မေဆာက္ေသးသည္ကုိ ထုိစဥ္က မေတြးတတ္ခဲ့ေပ။
ေဒါင္းေနေခ်ာင္းမ်ာ ေရမ႐ွိဘဲ သဲေတြသာ႐ွိ၍ ကားျဖတ္ေမာင္းလုိ႔ အေၾကာင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း ယင္းနဲ႔ ပင္မွာက ၁၂ ရာသီေရစီးမျပတ္ပါ။ ဘယ္ေလာက္ပူတဲ့ ေႏြေခါင္ေခါင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေရက နည္းနည္းျဖစ္ေတာ့ စီးေန ေသးသည္။ မုိးတြင္းဆုိရင္ေတာ့ ေျပာစရာမ႐ွိေတာ့ၿပီ။ ကားမ်ားကုိ ေဖာင္တင္၍ ကူးရသည္။ သိပ္ၿပီး ေရက်မ်ားလာရင္ေတာ့ ေဖာင္လည္း မတင္ႏုိင္၊ ေခ်ာင္း႐ုိး ကမ္းပါးက ထုိင္ၿပီး ႏွစ္ရက္၊ သံုးရက္ မိႈင္ေငး ေစာင့္ေနရသည္။ အရဲကုိးၿပီး ကူး၀ံ့သူမ႐ွိ၊ သတၱိ႐ွိ ကူးၾကည့္ပါ။ ဆယ္ဘီး ကားႀကီးေတာင္ သူက မၿဖံဳ။ ေရစီးနဲ႔ တရၾကမ္း ဆဲြေခၚသြားလိမ့္မည္။
စာေရးသူတုိ႔လည္း ပင္းေခ်ာင္းကုိ ေရာက္လာပါၿပီ။ ေခ်ာင္းႀကီးက အလြန္က်ယ္ပါ၏။ ေရစီးျပန္႔ျပန္႔ စီးဆင္းလ်က္႐ွိသည္။ ေရနက္မွာ တစ္ေပႏွင့္ တစ္ေပသာသာ႐ွိသည္။ သိပ္မနက္ေသာ္လည္း ေရေအာက္ က သဲဆဲြတတ္သည္။ ရန္ကုန္က ကားေမာင္းသူမ်ား အညာသဲေခ်ာင္းကူးရာ၌ အ၀ါးမ၀လွ်င္ သဲထဲ ကားကၽြံနစ္ၿပီး အမယ္ကူပါ၊ အဘကူပါ၊ လူတကာေခၚ တြန္းၾကရသည္။ တစ္႐ွိန္တည္း ဂီယာဆံုးထုိး ကူး ပါမွ။ ဒါေတာင္ အေမာင္းျမန္ရင္ ကာဗ်ဴ႐ုိက္တာထဲ ေရ၀င္သြားေတာ့ ကုန္းအတက္စမွာ စက္ဖံုးမၿပီး ေတာင္ႏိႈက္ ေျမာက္ႏိႈက္ လုပ္ၾကရၿမဲျဖစ္သည္။
လူစီးး ဘတ္စ္ကားႀကီးေတြနဲ႔ ကုန္ကားႀကီးေတြ ကုန္းလမ္းသယ္ယူ ပုိ႔ေဆာင္ေရးဌာနက ဆလိမ္ကားႀကီး ေတြသာ ခဏခဏ ေမာင္းခ်ေနေသာေၾကာင့္ ေခ်ာင္းေရထဲမ်ာ ကားဘီးရာေတြက နက္နက္ႀကီး ခ်ိဳင့္၀င္ ေနေလေတာ့ ကားငယ္ကေလးမ်ားမွာ ေခ်ာင္းကူးရာ၌ ပုိ၍ မသက္သာလွပါ။ သုိ႔ေသာ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တတ္ သေ႐ြ႕ မ်တ္သေ႐ြ႕ သဲခ်ိဳင့္တိမ္ရာက လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းၿပီး ေမာင္းလာလုိက္တာ ကံေကာင္းလုိ႔ စက္ဖံုး မမ ရေတာ့ဘဲ ေခ်ာင္းတစ္ဘက္ ေရာက္လာခဲ့သည္။
ပင္းေခ်ာင္းက ယင္းေခ်ာင္းေလာက္ ေရစီးမက်ယ္ျပန္႔ေသာ္လည္း ေရစီးအား အလြန္သန္သည္။ ဒါေတာင္ ေႏြဦးအစ ေရက်န္ ေရႂကြင္း ကေလးမွ် ျဖစ္ပါသည္။ ပင္းေခ်ာင္းေရ တုိက္စားမႈဒဏ္ကုိ ႏွစ္စဥ္ခံေနရေသာ ပင္းဘုရား မွာလည္း ေအာက္ေျခ တဲတဲကေလးသာ က်န္ေတာ့သည္။ သည္ႏွစ္ စံခ်ိန္မ်ား ခ်ိဳးပစ္ ေလမလား ဟု ဘုရားႀကီးအတြက္ စုိးရိမ္ထိတ္လန္႔မိေတာ့သည္။
အစ ကေတာ့ ဘုရား ကုန္းေတာ္ေျမေနရာမွာ ပင္းေခ်ာင္းထဲမွာက်ယ္ျပန္႔ ႀကံ့ခုိင္ခဲ့ပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ ေခ်ာင္းေရ တရၾကမ္းက်ၿပီဆုိလွ်င္ တည့္တည့္မတ္မတ္ မစီးဘဲ ဟုိေကြ႕သည္တုိက္ လုပ္လာတဲ့ ႏွစ္ေတြက မ်ားလာ ေလေတာ့ ေနာက္ တျဖညး္ျဖည္းဘုရားတဲတဲေလးသာက်န္ပါေတာ့သည္။
ဒကာ ဒကာမတုိ႔လည္း ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ခရီးသြားကားႀကီးကားငယ္မွန္သမွ်ကုိ ဆီးၿပီး အလွဴေငြခံၾက၊ ရသမွ် နစ္တုိင္းပဲ ဘုရားကုန္းကုိ ေခ်ာင္းေရ တုိက္စားမႈမွ ကာကြယ္ရန္ အုတ္၊ ေက်ာက္တုိ႔ႏွင့္ ကာရံတားဆီးၾက ႐ွာပါသည္။ တားဆီးမႈက တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ တုိးတက္မလာဘဲ ဒီတစ္ေႏြ လုပ္ထားသမွ် အုတ္၊ ေက်ာက္ တုိ႔ဟာ တစ္မုိးလာလုိ႔ ပင္းေခ်ာင္းေရ တစ္မုိးအက်မွာ ဘုရားကုန္းကုိ ႐ုိက္ခတ္ တုိက္စားပစ္လုိက္ ျပန္ရင္းနဲ႔ပဲ ဘုရားကုန္းေျမဟာ လံုးပါးပါးၿပီး နည္းနည္းေလးသာ က်န္ေနပါေတာ့သည္။ ပင္းေခ်ာင္းရဲ႕ ေရ အားကုိ တားဆီးတဲ့ အုတ္၊ ေက်ာက္ အင္အားက မခံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေရေစာင္း ထက္လ်သည္။ ပုပၸား ေတာင္ ေျမာက္ဘက္ေစာင္းက ေက်ာက္လံုးႀကီးေတြကုိ ကရိန္းႏွင့္ ဆဲြယူလာၿပီး အံုထားရင္ျဖင့္ ေရအားကုိ ခံႏုိင္ရည္ ႐ွိမလား မေျပာတတ္ပါ။
ပင္းဘုရား ကိစၥထက္ ပင္းေခ်ာင္း ျဖတ္ကူးရတဲ့ စာေရးသူတုိ႔ကားကေလးအတြက္ ရင္မ ရျပန္၏။ ကူး ေနဆဲ တစ္ေနရာတြင္ ကားႀကီးေတြ ဘီးရာေၾကာင့္ အေတာ္နက္ေနသည္။ တစ္ဘက္က ေရစီးအား ကလည္း သန္လုိက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း။ ကူးတုိ႔ပုိ႔တဲ့ဌာနက သူငယ္တစ္ဦးက လာေရာက္ ကူညီၿပီး ပလတ္စတစ္စ တစ္ခု ႏွင့္ ကားစက္အံုႀကီး ရစ္ပတ္၍ ေရမ၀င္ေအာင္ ကာကြယ္ေပးသည္။ ေရတိမ္ရာ လမ္းေၾကာင္းလည္း ျပေပးသည္။ ဒါေတာင္မွ ေရနက္ပုိင္းကုိ ကားဘီးတစ္ဘက္ မလြတ္၍ ကားထဲ ေရေတြ ၀င္လာသည္။ ကား ကေလးမ်ား သြား၍ျဖစ္ရန္ ေရနက္ေနေသာ အနိမ့္ပုိင္းကုိ ေက်ာက္ခဲကေလးေတြ စီခ်ေပးထားႏိုင္လွ်င္ အေကာင္း သား။ ေခ်ာင္းထဲမွာ ေက်ာက္လံုး ေက်ာက္ခဲေတြလည္း ေပါပါဘိသႏွင့္။ အက်ိဳး႐ွိမယ့္ ကုသုိလ္ ျဖစ္ ပရဟိတလုပ္ငန္း ၀ါသနာပါသူမ်ား တံတားႀကီးေဆာက္၍ မလွဴႏုိင္ေစကာမူ ဒီလုိ လူမႈ၀န္ထမ္း ကုသုိလ္ ေရးစိတ္ဓာတ္႐ွိၾကလွ်င္ ေကာင္းေပမည္။
ပင္းေခ်ာင္းထဲ ျဖတ္ကူးသမွ် ကားေတြ ဆီးတားၿပီး ပင္းဘုရားႀကီးအတြက္ ေမ်ာခြက္ေတြနဲ႔ ၀ုိင္းအလွဴခံ ေနတဲ့ လူတစ္စုဟာ ဒါကေလး လုပ္ဖုိ႔ သတိမရၾကဘူးနဲ႔တူတယ္။ စိတ္ေမာ လူေမာ၊ ကားေမာနဲ႔ ကူးတက္ လာရ တဲ့ ကားမ်ားကလည္း ဒီလုိလုပ္ထားေတာ့ ပုိၿပီး ေစတနာနဲ႔ အလွဴထည့္သြားၾကမွာပါပဲ။
အဲဒီလုိနဲ႔ပဲ ကားကေလး ေခ်ာင္းတစ္ဘက္ကုိ ေရာက္ခဲ့တယ္။ အလွဴခံေတြ ၀ုိင္းလာသည္ကုိ တတ္အားသ ေလာက္ ေမ်ာခြက္ထဲ ထည့္ခဲ့ၿပီး ကုန္းအတက္ကုိ စက္ကုန္ဖြင့္၍ ေမာင္းရျပန္သည္။ ကုန္းက အေတာ္ကေလးျမင့္သည္။ လမ္းတစ္၀က္မွာ ကားစက္ ရပ္သြားပါေလေရာ။
စက္ဖံုးမ၍ ကူးတုိ႔ဌာနက သူငယ္ကေလးပါ ေတာင္ႏိႈက္ ေျမာက္ႏိႈက္စံုစမ္းၾကေသာအခါ စက္က ဘာမွ မျဖစ္ပါ။ ကုန္းအတက္မုိ႔ ဓာတ္ဆီ မလိုက္လုိ႔ စက္ရပ္ျခင္းျဖစ္သတဲ့။ ဓာတ္ဆီတုိင္ကီထဲမွာ ဆီက နည္းေန ၿပီေလ။ ကုန္းအတက္ဆုိေတာ့ ဦးေမာ့ေနတဲ့အတြက္ ဆီေကာင္းေကာင္း မလုိက္ႏိုင္ပဲကုိး။ ဓာတ္ဆီ ထြက္ရာ ဌာန အခ်က္အခ်ာ ျဖစ္တဲ့ ဤေရနံေခ်ာင္း၊ ပင္းေခ်ာင္း အတက္မွာ ဓာတ္ဆီ ႐ွာပံုေတာ္ ဖြင့္ရ ျပန္ပါသတည္း။
တနဂၤေႏြ ဓာတ္ဆီဆုိင္ေတြ ပိတ္ထားေသာေၾကာင့္ ဆုိင္ကုိေတာ့ အားမကုိးသာပါၿပီ။ ဒီေတာ့ ကူးတုိ႔မွ ကူညီတဲ့ သူငယ္ကေလးက အေရးမႀကီးပါဘူး၊ သူ ႐ွာေပးပါမည္ဆုိၿပီး သူတုိ႔ အဆက္နဲ႔သူတုိ႔ လြယ္လုိက္ တဲ့ ျဖစ္ျခင္း။ ၄င္းမိတ္ေဆြ အလုပ္ရပ္ထားတဲ့ ကုန္ကားထဲက ပုိက္နဲ႔ကဲ့ၿပီး ၄ ဂါလံပံုးႀကီး တစ္ပံုး မလာသည္။
တစ္ဦးကုိ တစ္ဦး အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးျပဳတဲ့နည္းႏွင့္ ေအာင္လံၿမိဳ႕မွာတုန္းက ဓာတ္ဆီမွ်လိုက္တဲ့ နည္း ဥပေဒအတုိင္း ေရနံေခ်ာင္းမွာလည္း ဓာတ္ဆီ ကူညီ ေခ်းငွားလုိက္သူအား လည္းေကာင္း၊ ကူးတုိ႔သူငယ္ ကေလးအား လည္းေကာင္း ေက်းဇူးတင္ စကားမ်ား ေျပာၾကားႏႈတ္ဆက္ၿပီးသည့္ေနာက္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း အေရာက္ ေမာင္းရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႕ထဲမွာ ၀င္ေရာက္ ရပ္နားျခင္း မျပဳၾကေတာ့ပဲ တစ္ဆက္တည္း ခရီးထြက္ခဲ့ၾကပါသည္။ ေရနံေခ်ာင္းမွ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း သုိ႔ ခရီး ၃၄ မုိင္ သာေ၀းေသာေၾကာင့္ ေအးေအးေဆးေဆး ေမာင္းသြားလွ်င္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသုိ႔ ညေန ၅ နာရီေလာက္ ေရာက္ၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။
*
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသုိ႔
ေရနံေခ်ာင္းႏွင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းလမ္း ၂၈ မုိင္ အေရာက္တြင္ ေဂြးခ်ိဳၿမိဳ႕ ႐ွိပါေသးသည္။ ေဂြးခ်ိဳေတာင္ တန္းႀကီးက ကန္႔လန္႔ျဖတ္ တည္႐ွိသည္။ ယင္းေတာင္တန္းႀကီးမွာ သစ္ပင္မ်ား မေပါက္ႏိုင္ ေအာင္ မာေက်ာ ေသာ ေက်ာက္ေတာင္တန္းႀကီးသာ ျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းေတာင္မွ ထြက္ေလသမွ်ေသာ ေက်ာက္တံုး ေက်ာက္ ျပားမ်ားမွာ ျမန္မာတစ္ျပည္ေထာင္လံုး သံုးစဲြေနၾကေသာ ေက်ာက္ျပင္မ်ား၊ ေက်ာက္င႐ုတ္ဆံု မ်ား၊ ႀကိတ္ဆံု စေသာ လူသံုး အိမ္သံုးပစၥည္းမ်ားျဖစ္ၾကကုန္သည္။ ေဂြးခ်ိဳ ေက်ာက္ျပင္ သည္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ အလြန္ ႏွစ္သက္ေသာ ပစၥည္းတစ္ရပ္အျဖစ္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့ပါသည္။
ေဂြးခ်ိဳၿမိဳ႕သည္ ေဂြးခ်ိဳ ေက်ာက္ေတာင္တန္းႀကီးက လူတုိ႔အဖုိ႔ အတိတ္ ပစၥဳပၸန္ အနာဂတ္ ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုး စားမကုန္၊ ေရာင္းမကုန္ႏုိင္ေအာင္ အက်ိဳးျပဳေနေပသည္။ အျခားေသာ အဓိကထြက္ကုန္မ်ားက ထန္းလ်က္၊ ေျပာင္း၊ ပဲ၊ ႏွမ္း၊ ၀ါ၊ မန္က်ည္း၊ ဆီး စသည္မ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ေဂြးခ်ိဳ ၿမိဳ႕တြင္ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕သုိ႔သြားေသာ ကားလမ္းခဲြလည္း႐ွိသည္။ ယခုအခါ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း မွ မီးရထားလမ္း ကုိေခ်ာက္ၿမိဳ႕အေရာက္ ေဖာက္လုပ္ေနရာ ေဂြးခ်ိဳ ေတာင္တန္းႀကီးသုိ႔ ျဖတ္ေက်ာ္မိ ေနၿပီျဖစ္၍ မၾကာခင္ ေခ်ာက္ေရနံေျမသုိ႔ မီးရထားလမ္းဒုတ္ဒုတ္ထိ ေရာက္ရေပေတာ့မည္။
ေဂြးခ်ိဳ ႏွင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းမွာေတာ့ ခုနစ္မုိင္ (၇ မုိင္) သာ ေ၀း၍ ကားလမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္၌ ေမွ်ာ္ မဆံုးႏိုင္ေသာ ထန္းေတာမ်ားခ်ည္း ျဖစ္လ်က္၊ ထန္းပင္မ်ား ေအာက္ေျခတြင္ ပဲ၊ ႏွမ္း၊ ေျပာင္း၊ ပါ စေသာ ယာခင္းေတြ အတိသာ႐ွိသည္။ ယာခင္းတုိ႔၏ စည္း႐ုိးတစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ့ မန္က်ည္းပင္ႏွင့္ အေလ့က် ေပါက္ေရာက္ေနေသာ ဆီးပင္မ်ားသာတည္း။ " ဆီး၀င္းေပါက္ၿပဲ တပုိ႔တဲြ" ဆုိသည့္တုိင္း ဆီးပင္ ေတြမူ ႁပြတ္ သိပ္က်ပ္ခဲ ရဲရဲနီေနေသာ ဆီးသီးမ်ားကုိ ေတြ႕ရသည္။
ကေလး လူႀကီး အမ်ိဳးသမီးတစ္စုတုိ႔သည္ ဆီးသီးေကာက္၍ ေတာင္းဘကီး ေတာင္းငယ္ႏွင့္ သယ္ယူကာ၊ ဆီး၀ယ္ဒုိင္သုိ႔ လာေရာက္ေရာင္းခ်ေသာ ရာသီလည္း ျဖစ္ေလသည္။ သုိ႔ေၾကာင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းနား နီးလာေလ ရဲရဲနီေနေသာ ဆီးသီးပံုႀကီးမ်ားကုိ ေတာင္ပူစာငယ္မ်ားတမွ် ေတြ႕ရ၍ အခ်ိဳ႕က ေအာက္ျပည္ ေအာက္႐ြာမ်ားသုိ႔ တင္ပုိ႔ရန္ ပုတ္ႀကီး ပုတ္ငယ္ အသြယ္သြယ္တြင္ ထည့္သြင္း လုပ္အားေပးေနၾကသည္။ ပခုကၠဴ၊ မံု႐ြာ၊ ေ႐ဘုိ၊ မေကြး။ ျမင္းၿခံ၊ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းစေသာ အထက္အညာတစ္ခြင္ အရပ္ရပ္မွ ဤမွ် အေျမာက္အျမားထြက္ေသာ ဆီးသီးေျခာက္မ်ားသည္ အမ်ားအားျဖင့္ ရန္ကုန္ စေသာ ေအာက္ရပ္ လူထုႀကီး က ၀ါး၍ စား၍ ပစ္လုိက္ၾကသည္မွာ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္စဥ္ တန္ခ်ိန္ေပါင္း မည္မွ် မည္မွ် ႐ွိေနမည္ကုိ အံ့ၾသေလာက္ ေအာင္ေတြ႕ရမည္သာျဖစ္ပါသည္။
ဆီးယုိ၊ ဆီးေပါင္း စသျဖင့္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ဆီးသီးကုိ ေကာင္းေကာင္း စား၀ါးေပးေနေသာ ပဲြေစ်းတန္းမ်ား၊ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုမ်ား၊ စာသင္ေက်ာင္းမ်ား၊ လမ္းတကာ အရပ္တကာ၊ လက္တြန္းလွည္းမ်ားႏွင့္ လွည့္လည္ ေရာင္းခ် ေနၾကေသာ ဆီးသီး စီးပြားေရးႀကီးကား ႏ်ယ္ႏွယ္ရရ မဟုတ္ပါေခ်တကား ဟူ၍ စဥ္းစားစရာပင္ ျဖစ္ပါ၏။
ညေန ၅ နာရီ ေနမ၀င္မီ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ထဲသုိ႔ ေရာက္လာပါသည္။ အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္၍ ခုနစ္ဆယ္ ပတ္၀န္းက်င္႐ွိၾကၿပီျဖစ္ေသာ စာေရးသူႏွင့္ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ေတြမ်ိဳးႏွစ္ထပ္ ေတာ္စပ္ေသာ ေ႐ွ႕ ေနႀကီး ဦးေစာေမာင္၊ ေဒၚမမေလးတုိ႔ ဇနီးေမာင္ႏွံတုိ႔ အိမ္မွာ စတည္းခ်ၾကပါသည္။ သူတုိ႔ အိမ္နားတစ္၀ုိက္ အေ႐ွ႕ ခုနစ္အိမ္၊ အေနာက္ခုႏွစ္အိမ္ တစ္တန္းလံုးမွာလည္း အားလံုး ငယ္သူငယ္ခ်င္း အဘြားႀကီး ေတြ ခ်ည္းႏွင္ႏွင္ ျဖစ္ပါသည္။ သူတုိ႔တစ္ေတြကမွ တကယ့္ သူငယ္ခ်င္းအစစ္ေတြျဖစ္ပါ၏။
စာသင္ေက်ာင္းမွာ ကင္တာဂါဒင္ ေခၚ သူငယ္တန္း၊ ၀လံုးတန္းကစၿပီး သံုးတန္းအထိ အတူ ေနခဲ့ၾကရသူ မ်ားျဖစ္ပါသည္။ သူတုိ႔ ခုနစ္အိမ္တန္း၏ အလယ္ေကာင္ အိမ္ေနရာသည္ ေ႐ွးယခင္က စာေရးသူတုိ႔၏ စာသင္ေက်ာင္းႀကီး ေနရာ ေဟာင္းျဖစ္ပါသည္။ ယခုေတာ့ စာသင္ေက်ာင္း ေနရာ၀ုိင္းအတြင္း စပ်စ္ပင္မ်ား စုိက္ထားသည္။ အလယ္ အိမ္တစ္ေဆာင္မွာ ေက်ာင္းဆရာႀကီး၏သမီး၊ ယခု အဘြားႀကီး ေဒၚေဒၚေဆြ ေနထုိင္သည္။
အဘြားႀကီး သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႕ၾကေသာအခါ ၀မ္းသာအားရႏွင့္ သူငယ္ျပန္ၾကကုန္ေတာ့၏။ ကုိယ့္ ကုိယ္ ကုိယ္ ေက်ာက္သင္ပန္းကေလး ခ်ိဳင္းညွပ္လာေသာ သူငယ္တန္း ေက်ာင္းသူကေလးမ်ား ဘ၀သုိ႔ ကုိယ္စီ ကုိယ္င ျပန္ေရာက္သြားၾကပါသည္။
ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ကား စာေရးသူ၏ ဖခင္ဘက္မွ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ိဳးခုနစ္ဆက္တုိ႔ ရပ္တည္ ေပါက္ဖြား ေနထုိင္ရာအရပ္ျဖစ္ပါသည္။ သူတုိ႔ ရပ္တည္ျဖစ္ထြန္းလာသည့္ အဆက္အႏြယ္ကလည္း ႐ွည္ လ်ား လ်သည္။ ပုဂံေခတ္ အေနာ္ရထာဘုရင္ မင္းသားဘ၀က ဤေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ တည္သည္။ အဲဒီ ေန႔က ၿမိဳ႕သူႀကီး ျဖစ္သူ၏ အဆက္အႏြယ္မွ ဆင္းသက္လာခဲ့သည္မွာ သား၊ ေျမး၊ ျမစ္၊ တီ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ကေနၿပီး ယေန႔ ၿမိဳ႕သူႀကီး ေဒၚခင္လွႀကီး အထိ ၾကားေဖာက္မ႐ွိ ဆင္းသက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ၿမိဳ႕ သူႀကီး ေဒၚခင္လွႀကီးမွာ ဆုိ႐ွယ္လစ္ေခတ္ေျပာင္း ေတာ္လွန္ေရးအစုိးရေခတ္တြင္လည္း ဥကၠ႒၊ ေက်း႐ြာ လံုၿခံဳေရးႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ေကာ္မတီအျဖစ္ ေဆာင္႐ြက္လ်က္႐ွိေနသည္။ သူက စာေရးသူ၏ တူမပင္ ေတာ္ စပ္ပါသည္။
သည္ေလာက္ ႐ွည္လ်ားေထြျပား မေနမနား ေပါက္ဖြားလာခဲ့ေသာ ေဆြမ်ိဳးတစ္သုိက္ သံသရာလည္ခဲ့၊ ထြန္းကား ခဲ့ေသာေၾကာင့္လည္း ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕ ျပင္ဘက္မွာ႐ွိတဲ့ ေက်ာက္ေတာင္ ေက်ာက္ကလပ္ မ်ားေပၚတြင္ ဘုရားေတြ မိႈေပါက္ေအာင္ တည္ခဲ့ၾကသည္။ ျမတ္ေ႐ႊကူဘုရား၊ ေ႐ႊေတာင္ဦး ဘုရားမ်ား ပဲြေတာ္အခါ အထူးစည္ကား ႀကီးက်ယ္လွသည္။ စာေရးသူပင္ ေယာင္ေယာင္ ေပါင္ေပါင္ ႏွင့္ အဘုိးျဖစ္သူ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ၿမိဳ႕အုပ္ႀကီး ဦးဘုိးေ႐ႊ၏ ေ႐ႊေတာင္ဦးဘုရားကုိ ေစာင္းတန္း မ်ား ျပဳျပင္ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းခဲ့ဖူးေသးသည္။ ကြယ္လြန္သူ အဘုိးႏွင့္ ဖခင္တုိ႔အား ေလးစား သျဖင့္ ရည္စူးလွဴဒါန္းျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ဖခင္မွာ အစုိးရအလုပ္ႏွင့္ အရပ္တကာ နယ္တကာ ေ႐ႊေျပာင္းအမႈထမ္းရေသာ္လည္း ဤနယ္က လုိလား ေသာေၾကာင့္ ၁၉၀၇ ခုႏွစ္က ၁၉၁၄ ခုႏွစ္အထိ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းတြင္ အလုပ္တာ၀န္ (၇)ႏွစ္ ေက်ာ္မွ် ၾကာေအာင္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါသည္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီမွာပဲ စာေရးသူလည္း ၀လံုးတန္းပညာကုိ စသင္ ခဲ့ရပါသည္။ သုိ႔ေၾကာင့္ မိမိ၏ ေမြးရပ္ဇာတိ မဟုတ္ေသာ္လည္း ပ၀တၱိအေနမ်ားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း၊ ပုပၸား၊ ပုဂံ၊ ေညာင္ဦးၿမိဳ႕မ်ားကုိ တစ္ႏွစ္လွ်င္ အနည္းဆံုး တစ္ေခါက္ ႏွစ္ေခါက္ ေတာ့ ေရာက္ေလ့႐ွိပါသည္။ ဘယ္ႏွခါပဲ ေရာက္ေရာက္ ပုပၸားႏွင့္ ပုဂံဘုရားမ်ားကုိလည္း မ၀င္ဘဲ မေနႏုိင္ပါ။ တစ္ေခါက္လာလွ်င္ သံုးေလးရက္မွ အနည္းဆံုး တစ္ညအိပ္ေလာက္ျဖစ္ေစ ေနလုိက္ရမွ ေက်နပ္ ေလ့႐ွိပါ သည္။
ပုပၸားၿမိဳ႕သူႀကီး၊ ေတာင္ဆင္းၿမိဳ႕သူႀကီး၊ ငသေရာက္၊ တူ႐ြင္းတုိင္၊ တံငါကံ၊ ေခ်ာင္းခ်ား၊ မဲထီး၊ မက်ည္းကုန္း၊ ေပြးက်စ္ စသည္စသည္တုိ႔မွ ၿမိဳ႕သူႀကီးမ်ားသည္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းၿမိဳ႕သူႀကီးကုိ ဗဟုိ ျပဳလ်က္ ေ႐ွးသေရာအခါ ဗရာဏသီျပည္ တည္စအခ်ိန္မွစၿပီး သမီးေပး၊ သားယူ ျပဳလုပ္ဆက္ႏြယ္ခဲ့ၾကေသာ သာကီ ၀င္ထံုးတမ္းအရ ယခုအခါမွာ ကားဆုိလွ်င္ အားလံုး ေဆြမ်ိဳး စာရင္း ၀င္ခ်ည္းႏွင္ႏွင္ ဘယ္လုိေတာ္မွန္းပင္ မသိႏုိင္ေအာင္ ႏွစ္ထပ္ကြမ္း သံုးထပ္ကြမ္း ေဆြမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေနေလရာ၊ ဘယ္ေနရာသြားသြား၊ ဤနယ္တစ္ ခြင္မွာျဖင့္ စာေရးသူက ေ႐ွာင္မရေအာင္တုိးမိရသည္။ ဒီနယ္ တစ္၀ုိက္ တြင္ သာမက ျမန္မာျပည္ ၿမိဳ႕႐ြာ အႏွံ႔ အျပားမွာလည္း သည္အႏြယ္ထဲက လူေတြဟာ ေရၾကည္ရာ ျမက္ႏုရာ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရးဘက္မွာ လည္းေကာင္း၊ အစုိးရ အမႈထမ္း၊ အရာထမ္းမ်ား အျဖစ္ လည္းေကာင္း၊ စစ္မႈေရးရာႏွင့္ ပညာေရးဌာနမ်ား တြင္ လည္းေကာင္း၊ ဆုိင္ရာဆုိင္ရာ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနၾကသူမ်ားကလည္း ေခြးေလးပ်ား ေတာအႏွံ႔ ဆုိတဲ့ စကားပံုအတုိင္း " ေနရာတကာ ေရာက္ပါတယ္ " ျဖစ္ၾကပါသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ ပုဂံဘုရားမ်ား သြားဖူးဦးမည္။ သူငယ္ခ်င္း အေမအုိတစ္စု သူ လုိက္မည္ ငါ လုိက္မည္ ဆုိရာ ကားတစ္စီးအျပည့္ ၅ ေယာက္တိတိ လုိက္လာၾကသည္။ သူတုိ႔အိမ္သားမ်ား ငဲ့ညွာ၍ ညမအိပ္ဘဲ ေန႔ခ်င္း ျပန္လာခဲ့ရသည္။
ပုဂံႏွင့္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းမွာ ၃၂ မုိင္သာေ၀း၍ တစ္နာရီေလာက္ ကားေမာင္းလာက ေရာက္ပါသည္။ အမွန္ေတာ့ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းက ေညာင္ဦးသုိ႔ ၂၈ မုိင္ ျဖစ္၍ ေညာင္ဦးမွ ပုဂံၿမိဳ႕ေဟာင္းသုိ႔ ၄ မုိင္၊ စုစု ေပါင္း ၃၂ မုိင္ ျဖစ္ပါသည္။
ခါတုိင္းလာလွ်င္ ပုဂံ သံတဲေခၚ ဧည့္ရိပ္သာ၌ ၃-၄ ရက္ေနၿမဲျဖစ္ပါသည္။ တစ္ႏွစ္လွ်င္ ၂ ႀကိမ္ေလာက္ အနည္းဆံုး ေရာက္လာေလ့႐ွိေသာေၾကာင့္ သံတဲေခၚ ဧည့္ရိပ္သာေစာင့္ အႀကီးအမွဴး ဦးသိန္းကလည္း ခင္မင္ေလးစားစြာႏွင့္ သူ၏သားမ်ားႏွင့္တကြ တာ၀န္၀တၱရားထက္ပင္ ပုိ၍ ဂ႐ုစုိက္ေလ့႐ွိပါသည္။
ယေန႔အေခါက္တြင္မူ ေန႔ခ်င္းျပန္လာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ဧည့္ရိပ္သာကုိ ေခတၱသာ၀င္၍ နားခဲ့ရပါသည္။
စာေရးသူႏွင့္တကြ သူငယ္ခ်င္း အဘြားႀကီးတစ္စုတုိ႔သည္ ပုဂံဘုရားမ်ားကုိ ငယ္စဥ္ကစ၍ အထပ္ထပ္အခါခါ ဖူးေျမာ္ခဲ့ရေသာ ရပ္ဘုရား၊ ႐ြာဘုရား၊ ေဆြဘုရား၊ မ်ိဳးဘုရားကဲ့သုိ႔ပင္ ယဥ္ပါး လာခဲ့ၾကသူ မ်ားျဖစ္ေပမင့္၊ ဘယ္ႏွခါပဲ ဖူးရဖူးရ ၾကည္ရႏူးရ ၾကည္ညိႈရတဲ့ ေဇာေစတနာကေတာ့ တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးေသးတဲ့ ဘုရားဖူး အသစ္မ်ားပမာ ေဇာေစတနာထက္သန္စြာ ေပၚေပါက္လာၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ ပထမဦးစြာ ေ႐ႊစည္းခံုဘုရားကုိ ၀င္ေရာက္ ဖူးေျမာ္ၾကသည္တြင္ ဘုရားတကာ ေနာ္ရထာမင္းႀကီးႏွင့္ က်န္ စစ္မင္းႀကီးတုိ႔ အတၳဳပၸတၱိက ထင္ျမင္ၿမဲထင္ျမင္ ေပၚေပါက္လာရျပန္သည္။
ဤဘုရားရင္ျပင္ေတာ္တြင္ ငယ္စဥ္က ေရာက္သည့္အခါတုိင္း အၿမဲလွည့္ပတ္ ၾကည့္႐ႈခဲ့သည့္ ဆြမ္းဦး သပိတ္၊ အဂၤါေထာင့္ ျခေသၤ့၊ အေဖ့ထက္ သားတစ္လႀကီး နတ္႐ုပ္ႀကီးမ်ားသည္ လည္းေကာင္း၊ သစ္သား မင္းတုပ္တံခါးအတြင္း ေ႐ႊငါးၾကင္း႐ုပ္ကေလးသည္လည္းေကာင္း၊ ဘုရားထီးေတာ္ ငွက္ျမတ္နားကုိ ေမာ္မဖူးရဘဲ ငံု႔ေနရင္း ဖူးျမင္ရေသာ ေက်ာက္ေရခြက္ကေလးသည္ လည္းေကာင္း၊ ငယ္စဥ္က ေတြ႕ျမင္ရတဲ့ အတုိင္းပင္ ေျခရာလက္ရာမပ်က္ ေတြ႕ျမင္ရေသးသည္။ အခ်ိန္ကာလကား ၾကာခဲ့ေလၿပီ။ ဘုရားတကာ က်န္စစ္သားမင္းႀကီးလက္ထက္က ျပန္တြက္လွ်င္ကား အႏွစ္ကုိးရာေက်ာ္ေလာက္ပင္ ႐ွိ၍ သာ၍ ၾကာေညာင္းခဲ့ေလၿပီ။ အတိတ္ျဖစ္စဥ္တုိ႔သည္ သမုိင္း၀င္ ခုိင္မာေသာ အမွတ္လကၡဏာမ်ားပါေပ တကား။
ေရေၾကးမံု
စာေရးသူအဖုိ႔ ေ႐ႊစည္းခံုဘုရားေရာက္တုိင္း အထူး ထင္ျမင္မိေသာ အေၾကာင္းတစ္ခုမွာ ငွက္ျမတ္နားႏွင့္ တည့္တည့္ အရိပ္ထင္ေသာ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္က ေက်ာက္ေရခြက္ငယ္ကေလးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ လက္ဖက္ ရည္ ပန္းကန္လံုး သာသာမွ်႐ွိေသာ ေက်ာက္ခြက္ငယ္ကေလးအတြင္း႐ွိ ေရထဲတြင္ ငံု႔ၾကည့္လုိက္ပါက ေ႐ႊ စည္းခံုဘုရား ထီးေတာ္ဖ်ားႏွင့္ ငွက္ျမတ္နားသည္ ေရထဲတြင္ မွန္ေၾကးမံုကဲ့သုိ႔ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ အရိပ္ ထင္ေနသည္။
ဤေနရာသည္ လြန္ေလေ႐ွးခါ အႏွစ္ကုိးရာ တစ္ေထာင္နီးပါးခန္႔က ဘုရားတကာ က်န္စစ္မင္းႀကီး ထုိင္၍ ဘုရားဖူးခဲ့ေသာ ေနရာပါတကား။ ဘုရင္မင္းမွာ မင္းေျမာက္တန္ဆာ ၀တ္ဆင္လ်က္ မကုိဋ္ သရဖူကုိ ေဆာင္းဆင္ထားရေသာေၾကာင့္ ဘုရားငွက္ျမတ္နားကုိ ေမာ္၍ ဖူးလုိက္ပါက မကုိဋ္သရဖူ ျပဳတ္က်မည္ျဖစ္ သည္။ မျပဳတ္ေအာင္ လက္ႏွင့္ ကုိင္ထားရမည္ကလည္း ရာဇဣေႁႏၵပ်က္မည္။ သည္ေတာ့ အေျခမပ်က္၊ အာ႐ံုမပ်က္ မ်က္လႊာခ်ရင္းက ေက်ာက္ေရခြက္တြင္ ထင္လာေသာ ထီးေတာ္ကုိ သဒၶါၾကည္ႏူးစြာ အာ႐ံုျပဳ ႏုိင္ရန္ ဖန္တီးထားျခင္းကုိ ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ ထုိမွ်မက အာနႏၵာဘုရားအတြင္းမွ က်န္စစ္မင္းႀကီး၏ ႐ုပ္ထု ပံုသ႑ာန္တြင္ ေဆာင္းဆင္ထားေသာ သရဖူမကုိဋ္ႏွင့္တကြ ေက်ာက္ေရခြက္အနီးတြင္ ဘုရား ထုိင္ထူးေနဟန္ပံုသ႑ာန္သည္ပင္ စိတ္အာ႐ံုတြင္ ထင္လာ ျမင္လာေစပါသည္။
မွန္ မေပၚမီေခတ္၊ ေၾကးျဖင့္ၿပီးေသာ ေၾကးမံု (သုိ႔မဟုတ္) ေရမွန္ကုိသာ အားထားရေသာ ေ႐ွးေခတ္က ေ႐ွး လူႀကီးတုိ႔၏ စိတ္ကူး အႀကံဥာဏ္ေၾကာင့္ ေ႐ႊစည္းခံုဘုရား ေက်ာက္သားရင္ျပင္မွ ေက်ာက္ခြက္ငယ္ တြင္ ေရထည့္၍ ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ဘုရင္မင္း မကုိဋ္သရဖူႏွင့္တကြ ဣေႁႏၵမပ်က္ ထီးေတာ္ကုိ ဖူးရသည္။ ေရ၌ ထီး ေတာ္ပံု ေဇာက္ထုိးမေပၚသည္မွာလည္း အံ့ၾသစရာတစ္ပါးပင္။
စာေရးသူတုိ႔သည္ ေ႐ႊစည္းခံု ဘုရားမွ အာနႏၵာဘုရားသုိ႔ ေရာက္လာၾကျပန္သည္။
အာနႏၵာဘုရားမွာ က်န္ စစ္မင္းႀကီး နႏၵမူလုိဏ္ဂူပံုသ႑ာန္ ရည္႐ြယ္၍ တည္ထားေသာ ဘုရားႀကီးျဖစ္၍ အလါန္ပံုပန္းလွ၍ အခ်ိဳး အစားက်န လက္ရာေျမာက္လွေသာ ေလးဘက္မုခ္ လုိဏ္ဂူခံ အာ႐ံုခံသံုးထပ္ႏွင့္ ဘုရားႀကီး ျဖစ္သည္။ ေစတီရံ တစ္ေသာင္း၊ မုခ္ေပါင္း တစ္ေထာင္႐ွိသည္။ သံတန္း၊ သစ္သားတန္၊ ရက္မ လံုး၀ မပါေသာ အုတ္ ေပါင္းကူးမ်ားျဖင့္ ဖန္တီးထားႏုိင္ျခင္း၊ ေလးဘက္မုခ္ႀကီးမ်ားမွတစ္ဆင့္ အေပၚပစၥယံသုိ႔ ေကြ႕ေကာက္လိမ္ တက္သြားေသာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ေၾကာင္လိမ္ အုတ္ေလွကားမ်ားကလည္း ေပါင္းကူးမ်ား အၾကားတြင္ ပညာသား ပါပါ ႐ွိေနေသးရာ ကမၻာ့အံ့ခ်ီးဖြယ္ရာ တစ္ပါးကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနသျဖင့္လည္း ယေန႔ထိ ႏုိင္ငံျခားသားတုိ႔ လက္ဖ်ား ခါမိၾကေသာ ျမန္မာ့ေ႐ွးေခတ္ ယဥ္ေက်းမႈ အႏုပညာ လက္ရာမ်ား ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
အႏွစ္ကုိးရာ တစ္ေထာင္ခန္႔က အင္ဂ်င္နီယာအတတ္ စေသာ သိပၸံပညာမ်ား မထြန္းကားေသမီ ဤမွ် ၀ိေသသ ထူးျခားေသာ အေဆာက္အဦ ေစတီဘုရားမ်ားစြာကုိ ပုဂံသားတုိ႔ ဖန္တီး တီထြင္ ထားခဲ့ႏိုင္သည္ကုိ ခန္႔မွန္းလွ်င္ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားတုိ႔၏ ယဥ္ေက်းမႈအႏုပညာ၊ ကာယဥာဏ စြမ္းအားမ်ားကုိ ယေန႔ေခတ္ လူတုိ႔ အားက်ဖြယ္ ဂုဏ္ယူဖြယ္ ေကာင္းလွေပေတာ့သည္။
ယင္းေခတ္က ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ အေျခအေနႏွင့္ ယေန႔ယဥ္ေက်းမႈ အေျခအေနမ်ားမွာ ဆီႏွင့္ေရကဲ့သုိ႔ ကြာျခား ေန႐ုံမက တစ္စတစ္စ ဆုတ္ယုတ္လာကာ ေအာက္ေျခ ေလွကားထစ္မ်ာ ပံုလ်က္သား က်ေနပါၿပီ ဟု ဆုိရမေလာက္ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာပင္ ေတြ႕ျမင္ေနၾကရေပသည္။
(၁၀)ရာစုႏွစ္ဆီက မတုိးတက္ ေသးေသာ တုိင္းႏုိင္ငံမ်ားမွာ ယခုအခါ ကမၻာက ေမာ့ၾကည့္ေလာက္ေအာင္ တုိးတက္ထြန္းကားေနပါလ်က္၊ ၄င္း(၁၀)ရာစုႏွစ္တုန္းက စၿပီး ယဥ္ေက်းတုိးတက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြဟာ ယခုအခါ သူမ်ားတကာ ႏုိင္ငံ ထက္သာၿပီး ထိပ္စီးက ေနရာရေနဖြယ္သာ ျဖစ္ပါလ်က္ မတုိးတက္ဘဲ တစ္စထက္တစ္စ တျဖည္းျဖည္း က် ဆင္းလာသည္မွာ နယ္ခ်ဲ႕ လက္ေအာက္သုိ႔ ျပားျပားေမွာက္ ေရာက္လာခဲ့ရသည္ထိ အညြန္႔ကုိ တိလုိက္တဲ့ အတုိင္းခံၾကရပံုမ်ား ..
ပုဂံဘုရားမ်ား ေရာက္ေလတုိင္း ဤအေတြးမ်ားမွာ ေပၚလာရၿမဲ ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေပမဲ့ သခၤါရ သေဘာတရား ကုိလည္း ထည့္မတြက္၍ မျဖစ္ပါ။ (၁၀)ရာစုထက္မက ေ႐ွးပေ၀ဏီက်လွေသာ ေခါမ၊ ေရာမတုိ႔ ေခတ္က သူတုိ႔သည္ လွ်မ္းလဆမ္းေတာက္ တုိးတက္ခဲ့ပါလ်က္ နိမ့္က်ပ်က္စီးကိန္း ႀကံဳရေသာအခါ ဘာမွ် မတတ္ ႏုိင္ခဲ့ပါတလား။ ယေန႔ လူမ်ားသည္ ေခါမ၊ ေရာမတုိ႔ ထားခဲ့ေသာ အႂကြင္း အကန္ လက္ရာမ်ားကုိ ၾကည့္ၿပီး ေငးေမာ့ အံ့ၾသေနၾကဆဲသာ။ ထုိ႔အတူ ျမန္မာ့လက္ရာ အႂကြင္းအက်န္ ကုိလည္း ပုဂံမွာ လာေရာက္ေငး ေမာအံ့ၾသေနရေပေတာ့သည္။
ယေန႔ လကမၻာေရာက္ေအာင္ တုိးတက္ေနၾကေသာ လူတုိ႔သည္လည္း ေနာင္အခါ ျဖစ္ပ်က္ သခၤါရလမ္း ေၾကာင္း ကုိ လြန္သာၾကမည္မဟုတ္။ တစ္ခ်ိန္မွာ သူတုိ႔၏ လက္ရာ အက်န္အႂကြင္းကေလးမ်ားကုိ ၾကည့္႐ႈ ေငးေမာရသူမ်ား ေပၚေလဦးမွာပါတကား ... ရယ္လုိ႔ စဥ္းစားတြက္ဆရဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ဆက္ရန္
.
