''ေတာ့္ ဆန္ ကလည္း အရင္ေစ်းတစ္ပတ္တုန္းကမွ ရွစ္ရာကို ခုတစ္ပတ္ ဘယ့္ႏွယ္ ရွစ္ရာငါးဆယ္တံုး ကုိဂ်ဳိးတူး ရဲ႕၊ ခ်က္ခ်င္း ငါးဆယ္ခုန္တက္ေရာလား၊ ၾကည့္လည္း လုပ္ပါဦး''
''ခင္ဗ်ား တို႔က ဂင့္ဂဲေစ်းထဲ ဆန္ေရာက္ေအာင္ သယ္လာသာကို ေက်းဇူးမတင္ၾကဘူး၊ ငါးဆယ္ မျမင္ ၾကနဲ႔ဗ်ား။ က်ဳပ္ျဖင့္ စရိတ္စက ေထာင္းသာနဲ႔တင္ ဆန္ေရာင္းခ်င္စိတ္ကုန္သယ္ အဟုတ္ေျပာသာ''
ေစ်းတန္းထိပ္ က က်ဴလယာေခၚၾကသည့္ စံုစီနဖာ ကုန္ေသးကုန္ႏုတ္ ဆုိင္ မွာလည္း လူေတြ ႀကိတ္ ႀကိတ္တိုး။
အပ္ကအစ သိၾကားမင္းနကင္းအထိ ေတာသံုးရြာသံုး ပစၥည္းကေလးေတြ စံုေအာင္ထားရ တာဆိုေတာ့ ပစၥည္းဗူလိနတ္စ တို႔လို တြဲေလာင္းေတြက ေစ်း၀ယ္ေတာင္းႏွင့္ပင္ မလြတ္ခ်င္။ ေတာင္း ညိပါသြားတာ ျဖဳတ္ဖို႔၊ လူတစ္ေယာက္က ဆိုင္ေရွ႕မွာ မိုးတိုးမတ္တတ္ ရပ္ေနရေသး၏။
''ၤႏွစ္ေထာင္ သံုးေထာင္ဘိုး ၀ယ္သာေတာင္ အပ္ခ်ည္တစ္လံုး ေမတၱာလက္ေဆာင္မေပးခ်င္ဘူး''
''အပ္ခ်ည္က အပ္ခ်ည္ေစ်းေတာ္ေရ၊ သူ႔ေစ်းနဲ႔ သူ႔ပစၥည္း ေရာင္းႏုိင္သဲ့ ေစ်းနဲ႔ ရၿပီးမွပဲ''
သို႔ေသာ္ ေပးလုိက္ရတာပါပဲ။ လက္ထဲေရာက္ႏွင့္ၿပီကိုုး။ ေစ်း၀ယ္ၿပီး သည္လိုေမတၱာလက္ေဆာင္ ေတာင္းသူ ေတြကို အ၀တ္ခ်ဳပ္အပ္ကေလးျဖစ္ျဖစ္ ေပးရတာမ်ဳိးကိုလည္း ေစ်းသည္က ႏွေျမာလုိ႔မျဖစ္ ပါ။ ေပါက္စိမ္း ရြာ ထြက္ ထန္းလ်က္ေပ်ာ့ေတာင္းႀကီးေတြကလည္း ယင္ေတြတေလာင္းေလာင္းဆိုေတာ့ ေစ်းသည္ ခမ်ာ လက္တစ္ဖက္က ယင္ရမ္းရင္း ခ်ိန္ခြင္တစ္ဖက္ခ်ိန္ရသည္။ ေပါက္စိမ္းထန္းလ်က္ က ဖေယာင္း လို အေပ်ာ့ကေလးျဖစ္သည္။ သည္ထန္းလ်က္ေပ်ာ့ကို စဥ့္ခြက္ကေလးထဲထည့္ကာ ေျမပဲဆီ ေမႊးေမႊး ကေလးျဖင့္ စိမ္ကာစားၾကသည့္အေလ့ သည္ဘက္ရြာေတြမွာ ရွိၾကသည္။
ေပါက္စိမ္းထန္း လ်က္က နာမည္ႀကီး။ အသားတန္း၊ ငါးတန္းဘက္ကို ကၽြန္မ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ အမဲသား ေလွ်ာ္တြဲ မ်ား၊ ၀က္သား၊ ၾကက္သားသည္မ်ားႏွင့္ ျမစ္ငါးသည္ ေတြ ကလည္း ေစ်းေန႔တိုင္း အျမဲရွိသည္။ အသား ေတြ ငါးေတြ ကလည္း မလတ္မွာမပူရ။ ေလာေလာလတ္လတ္ေတြခ်ည္း။ ကၽြန္မတို႔ရြာေတြဘက္မွာ ဧည့္သည္ ထမင္းေကၽြးခ်င္ၿပီဆိုလွ်င္ ဂင့္ဂဲေစ်းပတ္ ႏွင့္ ခ်ိန္ညွိၿပီး ေကၽြးၾကရပါသည္။ ေစ်းပတ္ ႏွင့္ မတိုက္ လွ်င္ ဟင္းစား အရွာရခက္ တတ္ေတာ့ ဧည့္သည္ကို ေစ်းပတ္မိေအာင္ တားထားရမလို ျဖစ္ေန တတ္သည္။
ေနကေလးရင့္လာေတာ့ ေစ်းကေလးကြဲစျပဳေလၿပီ။ ေတာသူေတာင္သားေတြဆိုေတာ့ ေရာင္းသူ ကလည္း ၀ီရိယ ႏွင့္ ၀ယ္သူကလည္း ၀ီရိယႏွင့္၊ ေတာအလုပ္၀င္ၾကရဦးမွာ မဟုတ္လား။ ကုန္က်န္ေတာ့ လည္း ေစ်းေပါင္က်ဳိး ျဖင့္ ပါသမွ်ကုန္ အစြံထုတ္ၾကရၿပီ။ ရသမွ်ေစ်း ႏွင့္ တြန္းတိုက္ေရာင္းခ်ေနသူေတြ လည္း ရွိပါ၏။ ၀ယ္ၿပီး သမွ်ေလး ေခါင္းတစ္တင္ရြက္ကာ ျပန္သူကျပန္ၾကၿပီ။ ေခါင္းတစ္တင္ဆိုသည္မွာ ေခါင္းေပၚ တင္ႏုိင္သမွ် ဆင့္တင္ကာ ရြက္ျခင္းကို ေခၚျခင္းျဖစ္၏။
ေတာင္းႀကီးေပၚ ေတာင္းေလးဆင့္ တင္ရြက္ၾကတာ၊ အုိး၀ယ္ၿပီး အိုးထဲပစၥည္း ေတြထည့္ အိုးသံုးလံုးဆင့္ ရြက္ၾကတာ မ်ဳးိ ကလည္း ေစ်းျပန္ ျမင္ကြင္းျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း လက္ထဲက်န္သမွ် ေငြကေလး ေစ်းထဲ ရသမွ် ၀ယ္လုိက္ခ်င္ေသးပံု ေပၚသည္။ ဟိုဟာ ၀ယ္ရေကာင္းႏုိးႏုိး၊ သည္ဟာ ၀ယ္ရေကာင္းႏုိးႏုိး ေစ်းထဲ တေယာင္ လည္လည္ ပတ္ေနၾကသူေတြ။ ေစ်းေန႔ၾကံဳခိုက္ အသံုးတည့္တာေလး က်န္ခဲ့မွာ စိုးၾကသည္။
ဂတ္စ္မီးျခစ္ ဂတ္စ္ျဖည့္သည့္သူေတြကလည္း လက္မလည္ပါ။ ဂတ္စ္မီးျခစ္ကလည္း ၀ယ္ၿပီးကတည္း က အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ ဂတ္စ္ထည့္သံုးတာဆိုေတာ့ ကခ်ဳိးကေခ်ာင္။ ေစ်းတစ္ပတ္မွာ တစ္ခါ ဓာတ္အား သြင္းၾက ရေသာ ဘတ္ထရီဆိုင္ကေလးေရွ႕မွာေတာ့ အရြာရြာက ဘတ္ထရီအိုးေဟာင္း ေတြ တင္းၾကမ္း။ ဘတ္ထရီအိုး က ေက်းရြာေတြမွာ မရွိမျဖစ္ပစၥည္းျဖစ္သည္။ ဇာတ္ထုပ္၊ သီခ်င္းနားေထာင္ ရသည္။ နဖားပြင့္ ေသးေသး မီလံုးကေလး ေတြ ထြန္းၾကရသည္။ အေဟာင္းအပ္၊ အသစ္ေရြး၊ ႏွစ္လံုး ေလာက္ရွိမွ လက္ လည္သည္။ ေလးရက္ တစ္ခါ ေခၽြေခၽြတာတာသံုရေသာ ဓာတ္အိုးမည္းမည္းေတြက ဆိုင္ခန္းထဲမွာ ေျခခ် စရာ မရွိေအာင္ မြစာတက္ေနသည္။
“သည္ ၀ါးထမ္းပိုးထမ္းနဲ႔ တစ္ထမ္းဆိုရင္ ဘတ္ထလီအိုးက အလံုးႏွစ္ဆယ္ အစိတ္ပါသယ္၊ မနက္ျဖန္ ေစ်းေန႔ ဆိုရင္ က်ဳပ္က သည္ေန႔လို ညေန အိမ္ေပါက္ေစ့ ဘတ္ထလီအိုးလည္စု၊ မနက္ေစ်းထမ္းပို႔၊ အရင္ တစ္ပတ္ က သြင္းထားသဲ့ အိုးေတြျပန္ထမ္းလာ၊ ရြာထဲက အိမ္ေတြလည္ပို႔၊ က်ဳပ္ရသာ တစ္အိုး ႏွစ္ရာ၊ ဘတ္ထလီ သြင္းခ က တစ္အိုးတစ္ရာဆိုေတာ့ က်ဳပ္အတြက္ တစ္အိုးေပၚမွာ တစ္ရာက်န္သယ္”
''ခင္ဗ်ား တို႔က ဂင့္ဂဲေစ်းထဲ ဆန္ေရာက္ေအာင္ သယ္လာသာကို ေက်းဇူးမတင္ၾကဘူး၊ ငါးဆယ္ မျမင္ ၾကနဲ႔ဗ်ား။ က်ဳပ္ျဖင့္ စရိတ္စက ေထာင္းသာနဲ႔တင္ ဆန္ေရာင္းခ်င္စိတ္ကုန္သယ္ အဟုတ္ေျပာသာ''
ေစ်းတန္းထိပ္ က က်ဴလယာေခၚၾကသည့္ စံုစီနဖာ ကုန္ေသးကုန္ႏုတ္ ဆုိင္ မွာလည္း လူေတြ ႀကိတ္ ႀကိတ္တိုး။
အပ္ကအစ သိၾကားမင္းနကင္းအထိ ေတာသံုးရြာသံုး ပစၥည္းကေလးေတြ စံုေအာင္ထားရ တာဆိုေတာ့ ပစၥည္းဗူလိနတ္စ တို႔လို တြဲေလာင္းေတြက ေစ်း၀ယ္ေတာင္းႏွင့္ပင္ မလြတ္ခ်င္။ ေတာင္း ညိပါသြားတာ ျဖဳတ္ဖို႔၊ လူတစ္ေယာက္က ဆိုင္ေရွ႕မွာ မိုးတိုးမတ္တတ္ ရပ္ေနရေသး၏။
''ၤႏွစ္ေထာင္ သံုးေထာင္ဘိုး ၀ယ္သာေတာင္ အပ္ခ်ည္တစ္လံုး ေမတၱာလက္ေဆာင္မေပးခ်င္ဘူး''
''အပ္ခ်ည္က အပ္ခ်ည္ေစ်းေတာ္ေရ၊ သူ႔ေစ်းနဲ႔ သူ႔ပစၥည္း ေရာင္းႏုိင္သဲ့ ေစ်းနဲ႔ ရၿပီးမွပဲ''
သို႔ေသာ္ ေပးလုိက္ရတာပါပဲ။ လက္ထဲေရာက္ႏွင့္ၿပီကိုုး။ ေစ်း၀ယ္ၿပီး သည္လိုေမတၱာလက္ေဆာင္ ေတာင္းသူ ေတြကို အ၀တ္ခ်ဳပ္အပ္ကေလးျဖစ္ျဖစ္ ေပးရတာမ်ဳိးကိုလည္း ေစ်းသည္က ႏွေျမာလုိ႔မျဖစ္ ပါ။ ေပါက္စိမ္း ရြာ ထြက္ ထန္းလ်က္ေပ်ာ့ေတာင္းႀကီးေတြကလည္း ယင္ေတြတေလာင္းေလာင္းဆိုေတာ့ ေစ်းသည္ ခမ်ာ လက္တစ္ဖက္က ယင္ရမ္းရင္း ခ်ိန္ခြင္တစ္ဖက္ခ်ိန္ရသည္။ ေပါက္စိမ္းထန္းလ်က္ က ဖေယာင္း လို အေပ်ာ့ကေလးျဖစ္သည္။ သည္ထန္းလ်က္ေပ်ာ့ကို စဥ့္ခြက္ကေလးထဲထည့္ကာ ေျမပဲဆီ ေမႊးေမႊး ကေလးျဖင့္ စိမ္ကာစားၾကသည့္အေလ့ သည္ဘက္ရြာေတြမွာ ရွိၾကသည္။
ေပါက္စိမ္းထန္း လ်က္က နာမည္ႀကီး။ အသားတန္း၊ ငါးတန္းဘက္ကို ကၽြန္မ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ အမဲသား ေလွ်ာ္တြဲ မ်ား၊ ၀က္သား၊ ၾကက္သားသည္မ်ားႏွင့္ ျမစ္ငါးသည္ ေတြ ကလည္း ေစ်းေန႔တိုင္း အျမဲရွိသည္။ အသား ေတြ ငါးေတြ ကလည္း မလတ္မွာမပူရ။ ေလာေလာလတ္လတ္ေတြခ်ည္း။ ကၽြန္မတို႔ရြာေတြဘက္မွာ ဧည့္သည္ ထမင္းေကၽြးခ်င္ၿပီဆိုလွ်င္ ဂင့္ဂဲေစ်းပတ္ ႏွင့္ ခ်ိန္ညွိၿပီး ေကၽြးၾကရပါသည္။ ေစ်းပတ္ ႏွင့္ မတိုက္ လွ်င္ ဟင္းစား အရွာရခက္ တတ္ေတာ့ ဧည့္သည္ကို ေစ်းပတ္မိေအာင္ တားထားရမလို ျဖစ္ေန တတ္သည္။
ေနကေလးရင့္လာေတာ့ ေစ်းကေလးကြဲစျပဳေလၿပီ။ ေတာသူေတာင္သားေတြဆိုေတာ့ ေရာင္းသူ ကလည္း ၀ီရိယ ႏွင့္ ၀ယ္သူကလည္း ၀ီရိယႏွင့္၊ ေတာအလုပ္၀င္ၾကရဦးမွာ မဟုတ္လား။ ကုန္က်န္ေတာ့ လည္း ေစ်းေပါင္က်ဳိး ျဖင့္ ပါသမွ်ကုန္ အစြံထုတ္ၾကရၿပီ။ ရသမွ်ေစ်း ႏွင့္ တြန္းတိုက္ေရာင္းခ်ေနသူေတြ လည္း ရွိပါ၏။ ၀ယ္ၿပီး သမွ်ေလး ေခါင္းတစ္တင္ရြက္ကာ ျပန္သူကျပန္ၾကၿပီ။ ေခါင္းတစ္တင္ဆိုသည္မွာ ေခါင္းေပၚ တင္ႏုိင္သမွ် ဆင့္တင္ကာ ရြက္ျခင္းကို ေခၚျခင္းျဖစ္၏။
ေတာင္းႀကီးေပၚ ေတာင္းေလးဆင့္ တင္ရြက္ၾကတာ၊ အုိး၀ယ္ၿပီး အိုးထဲပစၥည္း ေတြထည့္ အိုးသံုးလံုးဆင့္ ရြက္ၾကတာ မ်ဳးိ ကလည္း ေစ်းျပန္ ျမင္ကြင္းျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း လက္ထဲက်န္သမွ် ေငြကေလး ေစ်းထဲ ရသမွ် ၀ယ္လုိက္ခ်င္ေသးပံု ေပၚသည္။ ဟိုဟာ ၀ယ္ရေကာင္းႏုိးႏုိး၊ သည္ဟာ ၀ယ္ရေကာင္းႏုိးႏုိး ေစ်းထဲ တေယာင္ လည္လည္ ပတ္ေနၾကသူေတြ။ ေစ်းေန႔ၾကံဳခိုက္ အသံုးတည့္တာေလး က်န္ခဲ့မွာ စိုးၾကသည္။
ဂတ္စ္မီးျခစ္ ဂတ္စ္ျဖည့္သည့္သူေတြကလည္း လက္မလည္ပါ။ ဂတ္စ္မီးျခစ္ကလည္း ၀ယ္ၿပီးကတည္း က အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ ဂတ္စ္ထည့္သံုးတာဆိုေတာ့ ကခ်ဳိးကေခ်ာင္။ ေစ်းတစ္ပတ္မွာ တစ္ခါ ဓာတ္အား သြင္းၾက ရေသာ ဘတ္ထရီဆိုင္ကေလးေရွ႕မွာေတာ့ အရြာရြာက ဘတ္ထရီအိုးေဟာင္း ေတြ တင္းၾကမ္း။ ဘတ္ထရီအိုး က ေက်းရြာေတြမွာ မရွိမျဖစ္ပစၥည္းျဖစ္သည္။ ဇာတ္ထုပ္၊ သီခ်င္းနားေထာင္ ရသည္။ နဖားပြင့္ ေသးေသး မီလံုးကေလး ေတြ ထြန္းၾကရသည္။ အေဟာင္းအပ္၊ အသစ္ေရြး၊ ႏွစ္လံုး ေလာက္ရွိမွ လက္ လည္သည္။ ေလးရက္ တစ္ခါ ေခၽြေခၽြတာတာသံုရေသာ ဓာတ္အိုးမည္းမည္းေတြက ဆိုင္ခန္းထဲမွာ ေျခခ် စရာ မရွိေအာင္ မြစာတက္ေနသည္။
“သည္ ၀ါးထမ္းပိုးထမ္းနဲ႔ တစ္ထမ္းဆိုရင္ ဘတ္ထလီအိုးက အလံုးႏွစ္ဆယ္ အစိတ္ပါသယ္၊ မနက္ျဖန္ ေစ်းေန႔ ဆိုရင္ က်ဳပ္က သည္ေန႔လို ညေန အိမ္ေပါက္ေစ့ ဘတ္ထလီအိုးလည္စု၊ မနက္ေစ်းထမ္းပို႔၊ အရင္ တစ္ပတ္ က သြင္းထားသဲ့ အိုးေတြျပန္ထမ္းလာ၊ ရြာထဲက အိမ္ေတြလည္ပို႔၊ က်ဳပ္ရသာ တစ္အိုး ႏွစ္ရာ၊ ဘတ္ထလီ သြင္းခ က တစ္အိုးတစ္ရာဆိုေတာ့ က်ဳပ္အတြက္ တစ္အိုးေပၚမွာ တစ္ရာက်န္သယ္”
ကြမ္းခ်ဳးိေတြ တက္ေနေသာ သြားမည္းမည္းႀကီးေတြေပၚေအာင္ အားရပါးရႀကီးေျပာေနေသာ ဘႀကီးက သူ႔ေျမး သန္သန္ႏွစ္ေယာက္ ထမ္းသြားေသာ ဘတ္ထရီအုိးေတြကိုျပရင္ ကၽြန္မကို ေျပာျခင္းျဖစ္၏။ သည္ေခတ္ ေက်းေတာရြာ ေတြ မွာ ေရနံဆီမီးခြက္ အလင္းမွိတ္တုတ္ကေလးေတြႏွင့္ မဟုတ္ၾကေတာ့ပါ။ ဘတ္ထရီ မီးသီးကေလး ေတြ ျဖာေနၾကၿပီ။ အခ်ိန္ျပည့္ ထြန္းၾကတာေတာ့မဟုတ္။ ညဘက္ စကား ေကာင္းသူ က ေကာင္းၾကတံုး ဘတ္ထရီကလစ္ ျဖဳတ္ခ်င္သူက ေငါက္ေတာ့သည္။
“ကဲ... ကဲ ညည္းတို႔ ပစိပစပ္ေတြ ၿပီးပလား၊ ၿပီးရင္ ဘတ္ထရီကလစ္ျဖဳတ္လုိက္ေတာ့မယ္။ ေစ်းပတ္ က်မွ အားသြင္းရမွာေအ့၊ အားကုန္သြားလို႔ မျဖစ္ဘူး”
ၿမဳိ႕က ဧည့္သည္ျဖစ္ေသာ ကၽြန္မတို႔မွာ အိပ္ရာခင္းစရာရွိတာ ကပ်ာကသီခင္းၾကရသည္။ ၿပီးလွ်င္ေတာ့ ႀကီးေတာ္ က ဘယ့္သူမွ အားမနာပါ။ ဘတ္ထရီကလစ္ ျဖဳတ္လိုက္သည္။ သည္ေတာ့လည္း ကၽြန္မတို႔ မွာ အေမွာင္ထဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ကာ စကားေျပာၾကရသည္။ အေရးအေၾကာင္း တစ္စံုတစ္ရာ ရွိလာလွ်င္ ေတာ့ ဘက္ထရီကလစ္ ျပန္တပ္။ သည္လိုႏွင့္ ေလးညျပည့္ေတာ့ ဘက္ထရီမီးေရာင္က က်ခ်င္ၿပီ။ ကက္ဆက္က အသံ အီခ်င္ၿပီ။ သည္ေတာ့ ေစ်းပတ္ေန႔အႀကဳိညမွာ သြားပို႔ထားရသည္။ ဘတ္ထရီျပည့္ လာသည့္ ေန႕ ကေတာ့ တစ္ရြာလံုး ကက္ဆက္သံ ညံေလေတာ့သည္။
“ျပန္ၾကစို႔ေအ ေနျမင့္ရင္ ပူသယ္”
ေစ်းကေလးထိပ္က လွည့္ခၽြတ္သည့္ကြင္းမွာ ေစ်းျပန္လွည္းေတြက ကုန္ေတြနင့္ေနေအာင္ တင္ထား ၾကၿပီ။ စဥ့္အိုးစဥ့္ခြက္ေတြ၊ ေျမေသာက္ေရအိုးႀကီးေတြ၊ ေတာင္းပလံုး၊ ဆန္ေကာ ဆန္ကာေတြ၊ အိတ္ ေတြ၊ ေတာင္းေတြ တင္းေနေအာင္ တင္ထားေသာ လွည္းေတြကေတာ့ အေ၀းရြာေတြက ျဖစ္လိမ့္မည္။ ေစ်း ရက္တုိင္း မွန္မွန္မလာႏုိင္ၾကသူေတြကေတာ့ ေစ်းလိုက္ရသခုိက္ စံုေအာင္ေစ့ေအာင္ ၀ယ္ၾကရျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ လွည္း ေတြက အရပ္အသီးသီး ကို အီသံေပးကာ ထြက္ခြာၾကေလၿပီ။
“ေဟာ... မမွတ္ႀကီးတို႔လွည္းပါလား၊ မ်ားလွခ်ည္လားေတာ့္”
“မ်ားဆို လာသခုိက္ ၀ယ္ရသာကိုေအ့၊ ငတို႔ရြာက ေစ်းေ၀းသယ္ဟဲ့၊ မရွိလည္း ရွာၿပီး ၀ယ္ျခမ္းထားရ သယ္၊ ေစ်းလုိက္ ရသာ ကလည္း ေျပာသာေျပာသာ ေန႔၀က္က်ဳိး ကေရာပဲ၊ ေတာအလုပ္တစ္ဖက္နဲ႔ ေစ်း ပတ္တုိင္း လည္း မလိုက္ႏိုင္ေပါင္ေအ။ လူၾကံဳမွာေတြလည္း ပါေသးသာ ေအရဲ႕။ ကိုယ့္တံုးကလည္း သည္လိုမွာ ရသာကုိး”
ကိုယ္မလိုက္ႏုိင္လွ်င္ လူၾကံဳမွာတတ္ၾကတာကလည္း အေလ့မဟုတ္လား။ မွာသူက မွာၾကသလို ၀ယ္ သူ ကလည္း တင္စီးေလျခင္း မျမင္ၾကပါ။ ေဆာင္ၾကဥ္းေပးတတ္ၾကသည္ခ်ည္း ျဖစ္၏။ ေတာသူေတာင္ သားမ်ား ပီပီ ၀တ္စရာမရွိလို႔ အစုတ္ႏွင့္ထိုင္ေနခ်င္ေနၾကလိမ့္မည္။ အိမ္မီးဖိုေခ်ာင္မွာေတာ့ ေန႔ဖို႔ညစာ စုေဆာင္းထားတတ္ၾကၿမဲ။ ဧည့္သည္ေသာင္သည္လာလို႔ မရွိမျဖစ္ေစရ။ ေတာေစ်းကေလးဆိုေသာ္ လည္း ဆန္ အိတ္လုိက္၊ ဆီပံုးလိုက္ ေရာင္းၾကခ်ၾက ၀ယ္ၾကျခမ္းၾကရွိၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ရြာအိမ္ ဆိုင္ကေလး ေတြမွာ ျပန္ေရာင္းဖုိ႔ျဖစ္သည္။
“ကိုယ့္အိမ္က ဇလားထဲ အိုးထဲ ဆန္နဲ႔ဆီ ျပည့္စံုေနမွ ေဆးတစ္လိပ္ စိတ္ခ်လက္ခ် ထုိင္ေသာက္ႏုိင္ပါ သာပါေတာ၊ ႏုိ႔မုိ႔ျဖင့္ မေနတတ္ခ်က္ေတာ့”
ေက်းလက္အိမ္ ေတြမွာ ေတာင္သူသံုးပစၥည္း ျပည့္ျပည့္စံုစံုႏွင့္ မီးဖိုေခ်ာင္ရိကၡာ တင္းေတာင့္ေနမွ ေသာင္သာ သူ ဟု ဆိုတတ္ၾကသည္။ အိမ္မွာ မျပည့္မစံုသည့္ၾကားက ၀တ္ေကာင္းစားလွ တရြရြရွိတတ္ ၾကသူေတြ မဟုတ္။ စားႏုိင္မွ လုပ္ႏုိင္မည္။ လုပ္ႏုိင္မွ စားၾကရမွာ မဟုတ္လား။ စားဖို႔လုပ္၊ လုပ္ဖုိ႔စား။ သည့္ထက္ မပိုရွာၾကပါ။
ေစ်းကေလးထဲမွာ ခင္းက်င္းေရာင္းခ်သမွ် စားကုန္ေသာက္ကုန္ေတြကေတာ့ ေစ်းတစ္ပတ္ တစ္ခါ ပါသမွ် အေရာင္း သြက္ေသာ္လည္း အထည္ဆုိင္ေတြကေတာ့ ပံုမွန္ေလာက္ေတာင္ အေရာင္းမသြက္ ခ်င္ၾက။ သည္ၾကား ထဲ ပြဲကေလး လမ္းကေလး ရွိလွ်င္ေတာ့ ကတ္ေၾကးလက္မခ်ေရာင္းၾကေပေရာ့။ ပဲေပး၊ ႏွမ္းေပး၊ ၾကက္သြန္ေပး၊ အေၾကြ ႏွင့္လည္း ကင္းလို႔မရ။
ေစ်းထဲက ကၽြန္မတို႔ ထြက္လာေတာ့ ရြာျပန္လမ္းေတြေပၚမွာ ေစ်းျပန္ၾကသူတို႔ ဘုရားပြဲျပန္ၾကသလို တဟိုဟို တေဟးေဟး။ ေခါင္းေပၚမွာ အခ်ိန္တစ္ဆယ္၀င္ ေတာင္းႀကီးေတြ ရြက္ကာ သုတ္သုတ္ပါ ေအာင္ ျပန္ၾကသူ ေတြခ်ည္း။ ေခါင္းေပၚက အေလးခ်ိန္ႏွင့္ ေျခလွမ္းခ်ိန္ ကုိက္ထားသလား မွတ္ရသည္။ မသုတ္လုိ႔ကလည္း မျဖစ္။ အိမ္မွာ လုပ္စရာေတြ ျပည့္လို႔။ မနက္က ေခါက္ဆြဲသုတ္ကေလးပင္ နံႀကဳိနံၾကား ညပ္ကုန္ၾကၿပီ ထင္ပါ၏။
ေနက ျမင့္သထက္ ျမင့္လာၿပီ။ သဲကုန္းေပၚက ေစ်းကေလးပင္ အပူေငြ႕ေတြ ဖုန္ေငြ႕ေတြ လႈိင္လႈိင္ထ လို႔လာၿပီ။ ေစ်းတစ္ပတ္လည္ေအာင္ ေလးရက္ေစာင့္ၾကရဦးမည္။
ၿပီးပါၿပီ
.
