ငါးေနာက္သြား
(၁)
ကၽြန္ေတာ့ကို လူေတြက "ငါးေနာက္သြား"ဟု ေခၚၾကပါသည္။ အမွန္စင္စစ္ ကၽြန္ေတာ္အမည္မွာလည္း ငါးေနာက္သြား ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးကူးရာတြင္ အျခားငါးမ်ိဳးမ်ားက့ဲသို႕ ေမွာက္လ်က္မကူးဘဲ ပက္လက္ ကူးပါသည္။ ဤကား အလြန္ပင္ ဆန္းေနပါသည္။ အဘယ္သိုကေသာ ၀ဋ္ေၾကြးေၾကာင့္မ်ား ကၽြန္ေတာ္ တုိ႕တစ္ေတြသည္ အျခားေသာ ငါးမ်ိဳးမ်ားလုိ မဟုတ္ဘဲ ပက္လက္ကူးခတ္ေနရပါသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္လွပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အား အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါးေနာက္သြားဟု လံုး၀ ကဗ်ာ မဆန္ လွေသာ အမည္ဆုိးႀကီးျဖင့္ မွည့္ေခၚၾကပါသလဲဆုိတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္သိ လုိပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ အရြယ္ေရာက္၍ ငါးလားေျမာက္သည့္ အခ်ိန္မွစၿပီး ကၽြန္ေတာ္သိလုိ ေသာ အေၾကာင္း အခ်က္ မ်ားကို မေနမနား လုိက္လံ စံုစမ္းခ့ဲပါသည္။ အျခားေသာ ငါးမ်ိဳးမ်ား ထ့ပါးသို႕ ခ်ဥ္းကပ္ကာ ေမးျမန္း ပါေသာ္လည္း သူတို႕တစ္ေတြသည္ ကၽြန္ေတာ့အား ေလွာင္သလုိ ေျပာင္သလိုလုပ္ကာ အဖက္မတန္သလုိ အေျဖ မေပးၾကပါ။ သူတုိ႕၏ ေလွာင္သလုိ ေျပာင္သလုိ အမူအရာမ်ားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ထပ္ မေမးရဲ ေတာ့ပါ။ ငါးသတၱ၀ါခ်င္း ျဖစ္ပါလ်က္ အသြင္ကြဲျပား တစ္မူျခားေနသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့မွာ စိတ္၀မ္းမ်ား ငယ္မိပါေတာ့သည္။
ေနာက္ဆံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေရွ႕မီေနာက္မီ သက္ႀကီးရြယ္ႀကီး ငါးေနာက္သြား အဘိုးအုိထံမွ ကၽြန္ေတာ္ သိလုိသမွ် အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားကို တစ္စမက်န္ သိရွိခ့ဲရပါသည္။ သူသည္ ကၽြန္ေတာ္ သိလုိသမွ် အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားကို ေျပာျပရာ၌ ကုိယ့္အမ်ိဳးအတြက္ ဂုဏ္တက္ေနေသာ မ်က္ႏွာမ်ိဳးျဖင့္ ေျပာျပျခင္း မဟုတ္ဘဲ၊ သိမ္ငယ္လွ ေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မ်ိဳး႐ုိးအတြက္ အခ်ိတင္ကဲ ၀မ္းပန္းတနည္း အမူအရာ ျဖင့္သာ ေျပာျပရွာပါသည္။ သူေျပာသမွ် ၾကားရသည့္ ကၽြန္ေတာ့မွာလည္း နားမခ်မ္းသာေတာ့။ ေၾသာ္... ၾကားရ ၾကားရ နား၀မွာ မသက္သာပါကလား။
ကၽြန္ေတာ္ ဤအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာရမွာ ရွက္လွပါသည္။ သို႕ေပမ့ဲ မေျပာဘဲလည္းမေနႏုိင္ပါ။ ရင္တြင္း ၌ မသက္မသာ ခံစားေနရေသာ ေ၀ဒနာကို အျပင္သို႕ ဖြင့္ထုတ္လုိက္မွ သက္သာရာ ရမည္ထင့္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႕ ကိုယ့္ေပါင္ ကိုယ္လွန္ေထာင္းသလုိ ျဖစ္ေစမည့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အျဖစ္ဆုိးကိုပင္ မရွက္ မေၾကာက္ ဖြင့္ထုတ္ေဖာ္ျပ ရပါမည္။
(၂)
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြားမ်ိဳးကို သင္တုိ႕ ျမင္ဖူးၾကပါရဲ႕လား။ ရွားပါးလွေသာ ငါးမ်ိဳးျဖစ္၍ ျမင္ဖူးသူ နည္းလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေပၚလြင္ေသာ ေ၀ါဟာရမ်ားႏွင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ျပပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႕ကုိယ္၌ ငါးေၾကးခြံ မရွိပါ။ ၾကာမရွိေသာ ေရအုိင္သည္ မတင့္တယ္သက့ဲသို႕ ငါးေၾကးခြံ ကင္းမ့ဲေသာ ကၽြနေတာ္တုိ႕ ကိုယ္ကာယမွာလည္း တင့္တယ္ျခင္း မရွိလွပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အေသြးအေရာင္မွာ ျပာႏွမ္းႏွမ္း မည္းၾကဳတ္ၾကဳတ္ႏွင့္ ဘိန္းစားရုပ္ေပါက္ေနပါသည္။ ခ်စ္စရာ ပုပု၀ုိင္း၀ုိင္းကေလး မဟုတ္ဘဲ ရွည္ေျမာင္းေျမာင္း ကိုယ္ခႏၶာေၾကာင့္ အန္ခ်င္စရာ ငါ့ပံုကပဲ ဆုိးေရာ့သလားဟု ဟစ္ဆုိေလာက္ပါသည္။ သည္ၾကားထဲ ရွည္လ်ားေသာ ႏႈတ္ခမ္းေမြးမ်ား ရွိေနျပန္ရာ၊ မလွရသည့္အထဲ ၿဖဲျပသလုိဆုိေသာ စကားလုိ ျဖစ္ေန ပါသည္။ "နတ္ပန္းခ်ီေမာင္၊ ေရးႀကံေဆာင္၊ တူေပါင္ ေခါင္းကုတ္ ညည္းေလသည္" ဆုိတာ ကၽြန္တာ္ တုိ႕ ရုပ္ပံုမ်ိဳးကို ဆုိလုိတာထင့္။ လွလြန္း ေခ်ာလြန္းလုိ႕ မဟုတ္ဘဲ အရုပ္ဆုိး အက်ည္းတန္လြန္းလုိ႕ ျဖစ္ပါသည္။
အဲ... ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြား ရုပ္ဆင္းအဂၤါနဲက ဆန္႕က်င္ဘက္က်ေအာင္ ေခ်ာလြန္း လွလြန္း တာကေတာ့ ငါးသိုင္းမယ္ကေလးပါ့ ခင္ဗ်ာ။ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ေရေဆး ငါးလုိ အသားေတာ္ကေလးႏွင့္ တစ္တစ္ရစ္ရစ္ ခ်စ္ခ်င္စရာ ကိုယ္ခႏၶာပိုင္ရွင္ ျဖစ္ပါသည္။ နီတ်ာတ်ာ မ်က္လံုးေတာ္ကေလးကလည္း ၀ိုင္းစက္ၾကည္လင္ေနပါသည္။ ေရကူးတ့ဲ ဟန္ကေလးကိုက ေၾကာ့ေၾကာ့ကေလးႏွင့္ သြက္လက္ ဖ်တ္လတ္ၿပီး တင့္တယ္လွပါသည္။ တင့္လွေပဟန္၊ ဘက္မရံတည့္၊ ေျခာက္တန္နတ္ရြာ၊ ဘံုကမ်ား လာသလား လုိ႕ စိတ္မွာ မွတ္ထင္ရပါသည္။
အဲဒီေလာက္ေတာ့ အရုပ္ဆုိးတ့ဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြား ဘုိးေဘးဘီဘင္မ်ားဟာ အဲဒီေလာက္ ေခ်ာလြန္း လွလြန္းတ့ဲ လွထြတ္ေခါင္ ငါးသိုင္းမယ္ ကေလးကိုမွ ေရြးၿပီး ခ်စ္မိပါသတ့ဲ။ စကၡဳ႐ူေပန သံ၀ါသာ၊ ရာဂပုတၱံ ၀ိဇာယတိ... စကၡဳနဲ႕ ႐ူပါ႐ံု ေတြ႕ဆံုေပါင္းဖက္မိတ့ဲ အခါမွာ ရာဂဆုိတ့ဲ သားကေလးကို ဖြားျမင္႔တတ္ၿမဲ ဓမၼတာမုိ႕၊ တင့္လွေပေသာ ငါးသုိင္းမယ္ကေလးနဲ႕ ႐ူပါ႐ံုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြား ဘိုးေဘး ဘီဘင္မ်ားရဲ႕ ရင္တြင္းမွာ ခ်စ္ျခင္းစိတ္ဓာတ္ တဖ်တ္ဖ်တ္ ျဖစ္ေပၚလာတာဟာျဖင့္ အဆန္း မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ အျပစ္မတင္ထုိက္ပါဘူးေနာ္။
ဒါေပမ့ဲ လွသေလာက္ မာနႀကီးလွတ့ဲ၊ အလွဂုဏ္ေမာက္လွတ့ဲ ငါးသိုင္းမယ္ကေလးက တူသလား တန္သလား၊ ကိုယ့္႐ုပ္ကိုယ္မွ အားမနာ၊ ရာရာသသ ခ်စ္စကား ႀကိဳက္စကား ေျပာမွ ေျပာရပေလ၊ အုန္းမႈတ္ လုိ အေနအစားက ေရႊဖလားကို တက္လွမ္းလုိ႕ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား၊ ေဘာ္ေငြႏွင့္ ခဲမျဖဴ၊ ဒါယူႏွင့္ကညင္ဆီ၊ ေၾကးနီႏွင့္ မုိးႀကိဳး၊ ကတုိးႏွင့္ေၾကာင္သို၊ ရွိန္းခုိးႏွင့္ ဥသွ်စ္၊ ျမစစ္ႏွင့္ ဖန္စိမ္း၊ တိန္းညက္ႏွင့္ ပိႏၷဲ၊ ပုလဲႏွင့္ ေဂၚမုဒါ၊ ခပ္ျပာႏွင့္ ေရႊ၀ါ၊ ဒုတၳာႏွင့္နီလာ ၊ မဟူရာႏွင့္မီးေသြး၊ ခ်င္းေရႊႏွင့္ ပတၱျမား၊ ေယာက္သြားႏွင့္ ခ႐ုသင္း၊ တြင္းထြက္ႏွင့္ မႏၵာလီ၊ သီရီျမင္သူ၊ သြင္တူယုိးခုိး၊ ဘုန္းႀကီးနဲ႕ ဘီကမွ နီးခ်င္နီးဦးမယ္။ ငါသိုင္းနဲ႕ ငါးေနာက္သြား နီးဖုိ႕ကေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ဖုိ႕ေ၀းစြ၊ စိတ္ေတာင္မွ မကူးဘူးလုိ႕ ကက္ကက္လန္ ရန္ေတြ႕ၿပီး ပစ္ပစ္ခါခါ ဆုိလုိက္ေတာ့ ကၽြန္တာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြား ဘုိးေဘးဘီဘင္မ်ားဟာ ရွက္ရွက္နဲ႕ ပက္လက္လွန္ ကူးခတ္ၿပီး ေနာက္ဆုတ္ျပန္ခ့ဲရတ့ဲအတြက္ ငါးေနာက္သြားလုိ႕ အမည္တြင္ ပါသတ့ဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အခုထိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕တစ္ေတြဟာလည္း ပက္လက္သာ ကူးခတ္ေနရပါ သတ့ဲ။
ဘယ္ေလာက္ဆုိးတ့ဲ အျဖစ္လဲဆုိတာ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ မသက္မသာ နာလြန္းလုိ႕ ေအာ္ဟစ္ၿပီးသာ ငိုလိုက္ခ်င္ေတာ့...။
(၃)
ဟယ္ ... သို႕ေသာ္လည္း ေယာက္်ားဘသား ဘာအားငယ္ရမွာလဲ၊ ေခ်ာသေလာက္ အလွဂုဏ္ေမာက္ေနတ့ဲ မယ္ပပဟာ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ အ႐ုပ္ဆုိးတ့ဲ ကုသရဲ႕ ေျခရင္းမွာ ျပားျပား၀ပ္ ခ စားရတာပဲ မဟုတ္လား၊ ဘုရားေလာင္း သူဖုန္းစား မာတဂၤကို မတူမတန္သလုိ 'ထြီ ... ထြမ္'နဲ႕ တံေတြး ေထြးရက္တ့ဲ သူေဌးသမီး ဒိ႒မဂၤလိကဟာ ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႕မွာ 'ထေတာ္မူပါ ေမာင္ေတာ္'လုိ႕ ဆုိၿပီး ယုယုယယ ေပြ႕ထူ ေပးခ့ဲရတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြား ဘုိးေဘးဘီဘင္မ်ားရဲ႕ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အေပၚ တင္ရွိေနတ့ဲ ရာဇ၀င္ေၾကြးကို ကုသနဲ႕ မာတဂၤရဲ႕ ႏွလံုးမူၿပီး အေျပေပးဆပ္ႏုိင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစား မယ္ေလ။ ေတာင္ႀကီးဖ၀ါးေအာက္၊ လႈိင္းႀကီးေလွေအာက္တ့ဲ၊ အလွဂုဏ္ေမာက္ေနတ့ဲ ငါးသိုင္းမယ္ေလးဟာလည္း တစ္ေန႕က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ငါးေနာက္သြား ေအာက္ကို ေရာက္ရေစမေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္လည္း အားငယ္တ့ဲစိတ္၊ နိမ့္က်တ့ဲစိတ္ေတြကို ပယ္ေဖ်ာက္ပစ္လုိက္ၿပီး ငါးသိုင္းမယ္ကေလးမ်ား ေပ်ာ္ျမဴးရာ ဌာနကိုသာ မေနမနား လုိက္လံ စံုစမ္းခ့ဲတယ္။ သူကေလးတုိ႕ က်က္စား တတ္တ့ဲ ေနရာကေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္႐ုိးတစ္ေလွ်ာက္ ဒိုက္ပင္မ်ား ေပါမ်ားရာ ကြင္းျပင္ထဲမွာလုိ႕ စံုစမ္း သိရွိရေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကုိယ္နဲ႕နီးစပ္ရာ ကြင္းျပင္ထဲမ်ာသာ တ၀ဲလည္လည္ ရွာေဖြ ခ့ဲတယ္။
ရွာရက်ိဳးနပ္ပါၿပီ။ တစ္ေန႕မွာ ဒိုက္ပင္ကေလးေတြကို ၀ုိင္းကိုက္ေနတ့ဲ ငါးသိုင္းအုပ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ခ့ဲရၿပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္းမနီးမေ၀းေနရာက ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ၿပီး တေစ့တေစာင္း ေခ်ာင္းၾကည့္ေနခ့ဲတယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ ေနမြန္းတည့္အခ်ိန္မို႕ ေတာက္ပတ့ဲ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ကြင္းေရဟာျဖင့္ တ၀င္း၀င္း တလက္လက္နဲ႕ အေရာင္လွ်ပ္လုိ႕ေပါ့ေလ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႕ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ေရေဆးငါး ကိုယ္ကာယပိုင္ရွင္ ငါးသုိင္းမယ္ကေလးေတြဟာလည္း ေနေရာင္ဟပ္ၿပီး ၀င္း၀င္းပပနဲ႕ အလွႀကီး လွေနၾကတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ၾကည့္မ၀႐ႈမ၀နဲ႕ ရင္ထဲ အသည္းထဲမွာ ေအးခနဲ စိမ့္ခနဲ ေနေအာင္ အခ်စ္နတ္ ဖမ္းစားျခင္းကို ခံလုိက္ရတယ္ေလ။
သူကေလးတုိ႕ ငါးသိုင္းအုပ္ဟာ ဒုိက္ပင္တစ္ပင္မွ တစ္ပင္သို႕ ကူးလုိက္သန္းလုိက္နဲ႕ ဖ်တ္ဖ်တ္ လတ္လတ္ သြားလာလႈပ္ရွား ေနပံုကေလးဟာ ရင္သပ္႐ႈေမာ အ့ံၾသေလာက္ေအာင္ကိုပဲ တင့္တယ္ လွပါေပတယ္။ ကူးရင္းသန္းရင္းနဲ႕ ငါးသိုင္းမယ္ကေလး တစ္ေကာင္ဟာ အုပ္ကြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အနီး ေရာက္လာၿပီေလ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့အဖုိ႕ အခြင့္ေကာင္းေပါ့။ ေစာေစာက မိုးလား ကဲလား ႀကံဳး၀ါးထားတ့ဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း တကယ္တန္း စြန္႕စားရမယ့္အခါက်ေတာ့ ရင္ေတြခုန္ၿပီး ေၾကာက္ရြံ႕ ေနာက္တြန္႕ ေနခ့ဲတယ္။
ဒီလုိသာ ေၾကာက္ရြံ႕ၿပီး ေနာက္တြန္႕ေနမယ္ဆုိရင္ ႀကံဳလာတ့ဲ အခြင့္ေကာင္းဟာ လက္လြတ္ သြားေတာ့ မွာမုိ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရဲေဆးတင္ၿပီး ပုန္းကြယ္ေနရာမွာ လြပ္လပ္ျမဴးထူးစြာ ေရကစားေနရွာတ့ဲ ပပ၀တီ မင္းသမီး ကေလးဟာ ၾကာရြက္ ၾကားထဲက ဘြားခနဲ ထြက္ေပၚလာတ့ဲ မင္းကုသကို ျမင္လုိက္ေတာ့ အလန္႕ႀကီး လန္႕သြားသလုိ သူကေလးဟာလည္း အသြင္တစ္မ်ိဳးနဲ႕ အျမင္ဆုိးလွတ့ဲ ကၽြန္ေတာ့ကို မေမွ်ာ္လင့္ ဘဲ ေတြ႕လုိက္ရေတာ့ လန္႕ဖ်ပ္ၿပီး ကူးေျပးမယ္အႀကံ၊ ကၽြန္ေတာ္က ႀကိဳတင္ၿပီး သူ႕ေရွ႕မွ ကာဆီး ထားလုိက္တယ္။ သူကေလးဟာ အပ်ိဳစင္ အပ်ိဳရုိင္းကေလးမုိ႕ထင့္၊ ရွက္ေသြးေရာင္ျဖန္းၿပီး ကတုန္ကယင္ကေလး ျဖစ္ေနရွာတယ္။ အေတာ္ကေလး ၾကာေတာ့မွ ေဒါသသံကေလးနဲ႕ 'ဘာလာၿပီး ေႏွာင့္ယွက္ တာလဲ'လုိ႕ ခပ္ထန္ထန္ကေလး ေမးလုိက္တယ္။
'ေႏွာင့္ယွက္တယ္လုိ႕ မထင္လုိက္ပါနဲ႕ ႏွမေလးရယ္၊ ေမာင္တုိ႕အဖုိ႕ အင္မတန္အေရးႀကီးတ့ဲ စကားကို ေျပာၾကားဖုိ႕ စြန္႕စားၿပီး လာခ့ဲရပါတယ္။ တစ္ဆိတ္ကေလး ပါးဟက္နဲ႕မနာ အၿမီးဖ်ားနဲ႕ နာေတာ္မူပါ၊ ႏွမကေလးမ်ားရဲ႕ ရက္စက္စြာ ျငင္းပယ္မႈေၾကာင့္ ပက္လက္ကူးခတ္ေနရတ့ဲ ေမာင္တုိ႕ရဲ႕ အျဖစ္ကို သနားေသာအားျဖင့္ ေမာင့္အခ်စ္ကို လက္ခံပါလား ႏွမေလးရယ္၊ ႏွမကေလးကပါ ဆက္လက္ၿပီး ျငင္းပယ္မယ္ဆုိရင္ ငါးေနာက္သြားဆုိတ့ဲ အမည္ဆုိးႀကီးနဲ႕ ပက္လက္ကူးခတ္ေနရတ့ဲ ေမာင္တို႕ရဲ႕၀ဋ္ဟာ ဘယ္ေတာ့ မွ ကၽြတ္လြတ္ႏုိင္မယ္ မဟုတ္လုိ႕ သနားခ်စ္ကေလးေတာ့ ျပန္ၿပီး ခ်စ္သင့္ပါတယ္'လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ က အသနားခံလုိက္တယ္။
သူကေလးဟာ ပိုၿပီး ေဒါသထြက္လာသလုိ ပါးဟက္ကေလးကို ဟ၊ ႏႈတ္ခမ္းေတာ္ကေလးကိုလည္း ေရွ႕သို႕ယြန္းထြက္လာေအာင္ စူပစ္လုိက္ၿပီး 'ဟ့ဲ ေခြးေကၽြးလုိ႕မွ ၀က္မစားတ့ဲ နင့္ရုပ္ကိုလည္း နင္ျပန္ၾကည့္ပါဦး၊ အမဲရိုးနယ္ ဟင္းအုိးမွ အားမနာ၊ ရာရာသသ ငါက့ဲသို႕ သူဇာပ်ိဳ လွယမင္းကို နင့္လုိ တာေတလံ အရုပ္ဆုိးတ့ဲ သရဲသဘက္ရုပ္မ်ိဳးနဲ႕ ဟုိဘ၀ ဒီဘ၀ ေနာင္ဘ၀ ဘယ္ဘ၀မွ ရႏုိင္မွာ မဟုတ္လုိ႕ ေတာ္တန္တိတ္ ထပ္လုိ႕ျဖင့္ မဆက္နဲ႕၊ နားခါးပါတယ္'လုိ႕ ရင့္သိးစြာ ဆုိလုိက္တယ္။
အရွက္ ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ရွိပါတယ္။ သည္လုိ ရင့္ရင့္သီးသီး အဆုိခံရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွက္နာႀကီး ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ရွက္ရမ္း ရမ္းေတာ့မယ္ေလ။ အႏုနဲ႕ မရရင္ အၾကမ္း ဖက္ၿပီး ႀကံရမွာေပါ့၊ ေျပာေန ၾကာေရာ့မယ္၊ မာနႀကီးလွတ့ဲ မိငါးသိုင္းကို ခုမဆုိင္း အရႀကံမွာမုိ႕၊ ရြာစား ... ပတ္ၾကမ္း တုိက္လုိ႕ ပို႕ေတာ္မူစမ္း။
ကၽြန္ေတာလည္း စိတ္လုိက္မာန္ပါ ငါးသိုင္းမယ္ကေလးနဲ႕ ကိုယ္လံုးခ်င္း ပူးကပ္သြား သည့္တုိင္ ခ်ဥ္းကပ္ေတာ့မည္အလုပ္၊ ႐ုတ္တရက္ ငါးသိုင္းအုပ္နဲ႕ ငါးၾကင္း အုပ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အနီးကို ၀န္းရံၿပီး ေရာက္လာတယ္။ လွပတင့္တယ္တ့ဲ ဥေဒါင္းမ်ား ရဲ႕အလယ္ မဖြယ္မရာ ေရာက္ရွိေနတ့ဲ က်ိးသူငယ္လုိ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ငါးၾကင္း ငါးသိုင္းမ်ားရဲ႕ အလယ္မွာ မ်က္စိသူငယ္ႏွင့္ ရွက္ေၾကာက္ အားငယ္ ေနမိတာေပါ့။
အခုန ငါးသိုင္းမယ္ မေခ်ာကေလးဟာလည္း ထည္၀ါခ့ံညားစြာ ၾကည့္ေနၾကတ့ဲ ငါးၾကင္းအုပ္ထဲ ၀င္ေရာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္အေၾကာင္းကို တုိင္တန္း ေျပာဆုိလုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ ငါးၾကင္းတစ္ေကာင္က ကၽြန္ေတာ့ အနားကို ေဆာင့္ၾကြားၾကြားလာေရာက္ၿပီး 'ေဟ့ေကာင္... ငါးသိုင္းမယ္ဟာ ငါးၾကင္းေမာင္ရဲ႕ မူပိုင္လုပ္ၿပီး အခ်စ္ဆုိတာ မသိဘူးလား၊ ငါးၾကင္းနဲ႕ ငါးသိုင္းဟာ ေနနဲ႕လ ေရႊနဲ႕ျမလုိ ေရွ႕သြား ေနာက္လုိက္ ညီတ့ဲ ေမာင္ႏွံစံု ျဖစ္တယ္ဆုိတာ မင္းၿမဲၿမဲႀကီး မွတ္ထား ၿပီး ခု ထါက္သါားလုိက္ပါ၊ ေခြးမသား ဘိန္းစားရုပ္ ... ေနာင္တစ္ခါ ၀င္႐ႈပ္ရင္ နားရင္းအုပ္ ခံရမယ္'လုိ႕ တည္တည္ခံ့ခံ့ ဘာကိုမွ် ပမာမခန္႕တ့ဲ အမူအရာမ်ိဳးနဲ႕ ႀကိမ္း၀ါး လုိက္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေတာ့ ေသပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ရွက္လည္းရွက္၊ ၀မ္းလည္းနည္းလွ တာႏွင့္ ေနာင္ေတာ့္ ေနာင္ေတာ္ ငါးေနာက္သြားမ်ားလုိပဲ ပက္လက္ကေလး ကူးခတ္ၿပီး ေနာက္ဆုတ္ျပန္ခ့ဲရၿပီေလ။
ေၾသာ္ ... စိမး္ရက္ေပ့ ငါးသိုင္းေမရယ္၊ ေမာင့္ကို ေသေစ... ညႊန္း ... ညႊန္း ... ညႊန္းေရာ့... သလား။
(၄)
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ လံုး၀ ကင္းမ့ဲခ့ဲၿပီ။ ငါးျပည္မ်ာ အသက္ရွင္ေနလုိ႕လည္း မေကာင္းေတာ့ပါ။ သည္မွ်ေလာက္ ေအာက္တန္းက်လွတ့ဲ ငါးေနာက္သြားဘ၀ကို ဇာတ္သိမ္းပစ္လုိက္ဖုိ႕ ေကာင္းေနပါၿပီ။ ဒါေပမ့ဲ ေသကံမေရာက္ေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အသက္ဟာလည္း မေပ်ာက္ေသးပါ။
အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္း ဇာတ္လမ္းကို လူေတြေတာင္ သိကုန္ပါၿပီ။ စာဆုိေတာ္ႀကီေတြကလည္း မေနႏုိင္ မထုိင္ႏုိင္၊ အားတုိင္း ယားတုိင္း လက္ကျမင္းၿပိး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ခ့ဲၾကပါတယ္။ မယံုမရွိၾကပါႏွင့္၊ ဘႀကီးေတာ္ သို႕မဟုတ္ ေရႊဘုိမင္းလက္ထက္မွာ ေရးတ့ဲ စာဆုိေတာ္ ဦးလြမ္းေျပရဲ႕ "ေတာင္သမန္အင္းဘြဲ႕ လႈိင္းၾကက္ခြပ္ႀကိဳး"ကိုသာ ေအာက္မွာ တစ္ဆိတ္ ကေလး ဖတ္ၾကည့္ၾကပါေတာ့။
"မင္းလြင္မင္းလြင္ မႈိင္းအံု႕၊ ေလေျပေလညင္း သံု႕ပါလုိ႕ေလး၊ ကဆုန္နယုန္႕ သည္ခ်ိန္ခါ၊ ျပည္ႀကီးညာလက်္ာ၊ ေသာင္းယူဇနာက်ယ္၀န္း၊ ေတာင္သမန္တည့္ အင္း၊ ျမစ္ခ်င္းျမစ္ခ်င္း ငါးဟင္းငန္၊ လႈိင္းတ့ဲလႈိင္းေသာင္လွ်ံ၊ ငါးတန္ ငါးတန္၊ ငါးခံုးမ၊ ငါးလူးသမီး၊ ငါးလဲႀကီးငယ္ကို၊ ဇနီးမေတာ္ရတည့္ေလး၊ မွင္စ ငယ္ေလ မ်ားလ်ား၊ ငါးေနာက္ ငါေနာက္သြား၊ ကမ္းနားခုိမွ် ၿပိဳၾကေလ၊ ထျမဴေလ မုန္တုိင္း၊ တံပိုးပင္လယ္လႈိင္း၊ အၿပိဳင္ၿပိဳင္၊ ဂလုိင္ညီညြတ္၊ လႈိင္းပင္ လႈိင္းၾကက္ခြပ္ကယ္ႏွင့္ေလး၊ ေလနတ္ကယ္ ရႊင္ေပ်ာ္ျမဴးလုိ႕ေလ၊ ေခြညြတ္ကယ္ ျမင္သူမူးမွ်ေလ ... ထူးေထြလာေလတည့္ ထူးေထြလာ"
ကဲ ... ေကာင္းႏုိင္ၾကေသးရဲ႕လား ဗ်ာတုိ႕။ "ငါးလူးသမီး၊ ငါးလဲႀကီးငယ္ကို၊ ဇနီးမေတာ္ရတည့္ေလး၊ မွင္စငယ္ေလ မ်ားလ်ား၊ ငါးေနာက္ ငါးေနာက္သြား"တ့ဲ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို တုိက္ရိုက္ေလွာင္လိုက္တ့ဲ အပိုဒ္ေပါ့ ခင္ဗ်။ ငါးလူးငါးလဲ ဆုိတာ အထက္အညာသံုးေ၀ါဟာရပါပဲ။ ေအာက္အရပ္မွာတာ့ ငါးလူးကို ငါးၾကင္းေစာက္လုိ႕ ေခၚပါတယ္။ ငါးလဲကို ငါးသိုင္းေပါက္လုိ႕ ေခၚပါတယ္။ ဒီေတာ့ "ငါးလူးသမီး၊ ငါးလဲႀကီးငယ္ကို၊ ဇနီးမေတာ္ရတည့္ေလး၊ မွင္စငယ္ေလ မ်ားလ်ား၊ ငါးေနာက္ ငါးေနာက္သြားရဲ႕"ဆုိတာ ငါးသိုင္းမယ္ ကေလးကို ဇနီးမေတာ္လို္ကရတ့ဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြားရဲ႕ အျဖစ္ဆုိးကို ေလွာင္ေျပာင္ ထားတ့ဲ စာပိုဒ္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားမေနေပဘူလား။ ေၾသာ္ ... ေလွာင္ရက္ေပ့ ဦးလြမ္းေျပရယ္။
"ငါးလူးသမီး၊ ငါးလဲႀကီးငယ္ကို၊ ဇနီးမေတာ္ရတည့္ေလး၊ မွင္စငယ္ေလမ်ားလ်ား၊ ငါးေနာက္ ငါးေနာက္သြား"တ့ဲ။
ၿပီးပါၿပီ
ကၽြန္ေတာ့ကို လူေတြက "ငါးေနာက္သြား"ဟု ေခၚၾကပါသည္။ အမွန္စင္စစ္ ကၽြန္ေတာ္အမည္မွာလည္း ငါးေနာက္သြား ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးကူးရာတြင္ အျခားငါးမ်ိဳးမ်ားက့ဲသို႕ ေမွာက္လ်က္မကူးဘဲ ပက္လက္ ကူးပါသည္။ ဤကား အလြန္ပင္ ဆန္းေနပါသည္။ အဘယ္သိုကေသာ ၀ဋ္ေၾကြးေၾကာင့္မ်ား ကၽြန္ေတာ္ တုိ႕တစ္ေတြသည္ အျခားေသာ ငါးမ်ိဳးမ်ားလုိ မဟုတ္ဘဲ ပက္လက္ကူးခတ္ေနရပါသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္လွပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အား အဘယ့္ေၾကာင့္ ငါးေနာက္သြားဟု လံုး၀ ကဗ်ာ မဆန္ လွေသာ အမည္ဆုိးႀကီးျဖင့္ မွည့္ေခၚၾကပါသလဲဆုိတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္သိ လုိပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္ အရြယ္ေရာက္၍ ငါးလားေျမာက္သည့္ အခ်ိန္မွစၿပီး ကၽြန္ေတာ္သိလုိ ေသာ အေၾကာင္း အခ်က္ မ်ားကို မေနမနား လုိက္လံ စံုစမ္းခ့ဲပါသည္။ အျခားေသာ ငါးမ်ိဳးမ်ား ထ့ပါးသို႕ ခ်ဥ္းကပ္ကာ ေမးျမန္း ပါေသာ္လည္း သူတို႕တစ္ေတြသည္ ကၽြန္ေတာ့အား ေလွာင္သလုိ ေျပာင္သလိုလုပ္ကာ အဖက္မတန္သလုိ အေျဖ မေပးၾကပါ။ သူတုိ႕၏ ေလွာင္သလုိ ေျပာင္သလုိ အမူအရာမ်ားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ထပ္ မေမးရဲ ေတာ့ပါ။ ငါးသတၱ၀ါခ်င္း ျဖစ္ပါလ်က္ အသြင္ကြဲျပား တစ္မူျခားေနသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့မွာ စိတ္၀မ္းမ်ား ငယ္မိပါေတာ့သည္။
ေနာက္ဆံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေရွ႕မီေနာက္မီ သက္ႀကီးရြယ္ႀကီး ငါးေနာက္သြား အဘိုးအုိထံမွ ကၽြန္ေတာ္ သိလုိသမွ် အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားကို တစ္စမက်န္ သိရွိခ့ဲရပါသည္။ သူသည္ ကၽြန္ေတာ္ သိလုိသမွ် အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားကို ေျပာျပရာ၌ ကုိယ့္အမ်ိဳးအတြက္ ဂုဏ္တက္ေနေသာ မ်က္ႏွာမ်ိဳးျဖင့္ ေျပာျပျခင္း မဟုတ္ဘဲ၊ သိမ္ငယ္လွ ေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ မ်ိဳး႐ုိးအတြက္ အခ်ိတင္ကဲ ၀မ္းပန္းတနည္း အမူအရာ ျဖင့္သာ ေျပာျပရွာပါသည္။ သူေျပာသမွ် ၾကားရသည့္ ကၽြန္ေတာ့မွာလည္း နားမခ်မ္းသာေတာ့။ ေၾသာ္... ၾကားရ ၾကားရ နား၀မွာ မသက္သာပါကလား။
ကၽြန္ေတာ္ ဤအေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာရမွာ ရွက္လွပါသည္။ သို႕ေပမ့ဲ မေျပာဘဲလည္းမေနႏုိင္ပါ။ ရင္တြင္း ၌ မသက္မသာ ခံစားေနရေသာ ေ၀ဒနာကို အျပင္သို႕ ဖြင့္ထုတ္လုိက္မွ သက္သာရာ ရမည္ထင့္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႕ ကိုယ့္ေပါင္ ကိုယ္လွန္ေထာင္းသလုိ ျဖစ္ေစမည့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အျဖစ္ဆုိးကိုပင္ မရွက္ မေၾကာက္ ဖြင့္ထုတ္ေဖာ္ျပ ရပါမည္။
(၂)
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြားမ်ိဳးကို သင္တုိ႕ ျမင္ဖူးၾကပါရဲ႕လား။ ရွားပါးလွေသာ ငါးမ်ိဳးျဖစ္၍ ျမင္ဖူးသူ နည္းလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ေပၚလြင္ေသာ ေ၀ါဟာရမ်ားႏွင့္ သ႐ုပ္ေဖာ္ျပပါမည္။ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႕ကုိယ္၌ ငါးေၾကးခြံ မရွိပါ။ ၾကာမရွိေသာ ေရအုိင္သည္ မတင့္တယ္သက့ဲသို႕ ငါးေၾကးခြံ ကင္းမ့ဲေသာ ကၽြနေတာ္တုိ႕ ကိုယ္ကာယမွာလည္း တင့္တယ္ျခင္း မရွိလွပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အေသြးအေရာင္မွာ ျပာႏွမ္းႏွမ္း မည္းၾကဳတ္ၾကဳတ္ႏွင့္ ဘိန္းစားရုပ္ေပါက္ေနပါသည္။ ခ်စ္စရာ ပုပု၀ုိင္း၀ုိင္းကေလး မဟုတ္ဘဲ ရွည္ေျမာင္းေျမာင္း ကိုယ္ခႏၶာေၾကာင့္ အန္ခ်င္စရာ ငါ့ပံုကပဲ ဆုိးေရာ့သလားဟု ဟစ္ဆုိေလာက္ပါသည္။ သည္ၾကားထဲ ရွည္လ်ားေသာ ႏႈတ္ခမ္းေမြးမ်ား ရွိေနျပန္ရာ၊ မလွရသည့္အထဲ ၿဖဲျပသလုိဆုိေသာ စကားလုိ ျဖစ္ေန ပါသည္။ "နတ္ပန္းခ်ီေမာင္၊ ေရးႀကံေဆာင္၊ တူေပါင္ ေခါင္းကုတ္ ညည္းေလသည္" ဆုိတာ ကၽြန္တာ္ တုိ႕ ရုပ္ပံုမ်ိဳးကို ဆုိလုိတာထင့္။ လွလြန္း ေခ်ာလြန္းလုိ႕ မဟုတ္ဘဲ အရုပ္ဆုိး အက်ည္းတန္လြန္းလုိ႕ ျဖစ္ပါသည္။
အဲ... ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြား ရုပ္ဆင္းအဂၤါနဲက ဆန္႕က်င္ဘက္က်ေအာင္ ေခ်ာလြန္း လွလြန္း တာကေတာ့ ငါးသိုင္းမယ္ကေလးပါ့ ခင္ဗ်ာ။ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ေရေဆး ငါးလုိ အသားေတာ္ကေလးႏွင့္ တစ္တစ္ရစ္ရစ္ ခ်စ္ခ်င္စရာ ကိုယ္ခႏၶာပိုင္ရွင္ ျဖစ္ပါသည္။ နီတ်ာတ်ာ မ်က္လံုးေတာ္ကေလးကလည္း ၀ိုင္းစက္ၾကည္လင္ေနပါသည္။ ေရကူးတ့ဲ ဟန္ကေလးကိုက ေၾကာ့ေၾကာ့ကေလးႏွင့္ သြက္လက္ ဖ်တ္လတ္ၿပီး တင့္တယ္လွပါသည္။ တင့္လွေပဟန္၊ ဘက္မရံတည့္၊ ေျခာက္တန္နတ္ရြာ၊ ဘံုကမ်ား လာသလား လုိ႕ စိတ္မွာ မွတ္ထင္ရပါသည္။
အဲဒီေလာက္ေတာ့ အရုပ္ဆုိးတ့ဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြား ဘုိးေဘးဘီဘင္မ်ားဟာ အဲဒီေလာက္ ေခ်ာလြန္း လွလြန္းတ့ဲ လွထြတ္ေခါင္ ငါးသိုင္းမယ္ ကေလးကိုမွ ေရြးၿပီး ခ်စ္မိပါသတ့ဲ။ စကၡဳ႐ူေပန သံ၀ါသာ၊ ရာဂပုတၱံ ၀ိဇာယတိ... စကၡဳနဲ႕ ႐ူပါ႐ံု ေတြ႕ဆံုေပါင္းဖက္မိတ့ဲ အခါမွာ ရာဂဆုိတ့ဲ သားကေလးကို ဖြားျမင္႔တတ္ၿမဲ ဓမၼတာမုိ႕၊ တင့္လွေပေသာ ငါးသုိင္းမယ္ကေလးနဲ႕ ႐ူပါ႐ံုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြား ဘိုးေဘး ဘီဘင္မ်ားရဲ႕ ရင္တြင္းမွာ ခ်စ္ျခင္းစိတ္ဓာတ္ တဖ်တ္ဖ်တ္ ျဖစ္ေပၚလာတာဟာျဖင့္ အဆန္း မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ အျပစ္မတင္ထုိက္ပါဘူးေနာ္။
ဒါေပမ့ဲ လွသေလာက္ မာနႀကီးလွတ့ဲ၊ အလွဂုဏ္ေမာက္လွတ့ဲ ငါးသိုင္းမယ္ကေလးက တူသလား တန္သလား၊ ကိုယ့္႐ုပ္ကိုယ္မွ အားမနာ၊ ရာရာသသ ခ်စ္စကား ႀကိဳက္စကား ေျပာမွ ေျပာရပေလ၊ အုန္းမႈတ္ လုိ အေနအစားက ေရႊဖလားကို တက္လွမ္းလုိ႕ ျဖစ္ႏုိင္ပါ့မလား၊ ေဘာ္ေငြႏွင့္ ခဲမျဖဴ၊ ဒါယူႏွင့္ကညင္ဆီ၊ ေၾကးနီႏွင့္ မုိးႀကိဳး၊ ကတုိးႏွင့္ေၾကာင္သို၊ ရွိန္းခုိးႏွင့္ ဥသွ်စ္၊ ျမစစ္ႏွင့္ ဖန္စိမ္း၊ တိန္းညက္ႏွင့္ ပိႏၷဲ၊ ပုလဲႏွင့္ ေဂၚမုဒါ၊ ခပ္ျပာႏွင့္ ေရႊ၀ါ၊ ဒုတၳာႏွင့္နီလာ ၊ မဟူရာႏွင့္မီးေသြး၊ ခ်င္းေရႊႏွင့္ ပတၱျမား၊ ေယာက္သြားႏွင့္ ခ႐ုသင္း၊ တြင္းထြက္ႏွင့္ မႏၵာလီ၊ သီရီျမင္သူ၊ သြင္တူယုိးခုိး၊ ဘုန္းႀကီးနဲ႕ ဘီကမွ နီးခ်င္နီးဦးမယ္။ ငါသိုင္းနဲ႕ ငါးေနာက္သြား နီးဖုိ႕ကေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ဖုိ႕ေ၀းစြ၊ စိတ္ေတာင္မွ မကူးဘူးလုိ႕ ကက္ကက္လန္ ရန္ေတြ႕ၿပီး ပစ္ပစ္ခါခါ ဆုိလုိက္ေတာ့ ကၽြန္တာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြား ဘုိးေဘးဘီဘင္မ်ားဟာ ရွက္ရွက္နဲ႕ ပက္လက္လွန္ ကူးခတ္ၿပီး ေနာက္ဆုတ္ျပန္ခ့ဲရတ့ဲအတြက္ ငါးေနာက္သြားလုိ႕ အမည္တြင္ ပါသတ့ဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အခုထိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕တစ္ေတြဟာလည္း ပက္လက္သာ ကူးခတ္ေနရပါ သတ့ဲ။
ဘယ္ေလာက္ဆုိးတ့ဲ အျဖစ္လဲဆုိတာ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ရင္ထဲမွာ မသက္မသာ နာလြန္းလုိ႕ ေအာ္ဟစ္ၿပီးသာ ငိုလိုက္ခ်င္ေတာ့...။
(၃)
ဟယ္ ... သို႕ေသာ္လည္း ေယာက္်ားဘသား ဘာအားငယ္ရမွာလဲ၊ ေခ်ာသေလာက္ အလွဂုဏ္ေမာက္ေနတ့ဲ မယ္ပပဟာ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ အ႐ုပ္ဆုိးတ့ဲ ကုသရဲ႕ ေျခရင္းမွာ ျပားျပား၀ပ္ ခ စားရတာပဲ မဟုတ္လား၊ ဘုရားေလာင္း သူဖုန္းစား မာတဂၤကို မတူမတန္သလုိ 'ထြီ ... ထြမ္'နဲ႕ တံေတြး ေထြးရက္တ့ဲ သူေဌးသမီး ဒိ႒မဂၤလိကဟာ ေနာက္ဆံုးတစ္ေန႕မွာ 'ထေတာ္မူပါ ေမာင္ေတာ္'လုိ႕ ဆုိၿပီး ယုယုယယ ေပြ႕ထူ ေပးခ့ဲရတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြား ဘုိးေဘးဘီဘင္မ်ားရဲ႕ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အေပၚ တင္ရွိေနတ့ဲ ရာဇ၀င္ေၾကြးကို ကုသနဲ႕ မာတဂၤရဲ႕ ႏွလံုးမူၿပီး အေျပေပးဆပ္ႏုိင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳးစား မယ္ေလ။ ေတာင္ႀကီးဖ၀ါးေအာက္၊ လႈိင္းႀကီးေလွေအာက္တ့ဲ၊ အလွဂုဏ္ေမာက္ေနတ့ဲ ငါးသိုင္းမယ္ေလးဟာလည္း တစ္ေန႕က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ငါးေနာက္သြား ေအာက္ကို ေရာက္ရေစမေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္လည္း အားငယ္တ့ဲစိတ္၊ နိမ့္က်တ့ဲစိတ္ေတြကို ပယ္ေဖ်ာက္ပစ္လုိက္ၿပီး ငါးသိုင္းမယ္ကေလးမ်ား ေပ်ာ္ျမဴးရာ ဌာနကိုသာ မေနမနား လုိက္လံ စံုစမ္းခ့ဲတယ္။ သူကေလးတုိ႕ က်က္စား တတ္တ့ဲ ေနရာကေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္႐ုိးတစ္ေလွ်ာက္ ဒိုက္ပင္မ်ား ေပါမ်ားရာ ကြင္းျပင္ထဲမွာလုိ႕ စံုစမ္း သိရွိရေလေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကုိယ္နဲ႕နီးစပ္ရာ ကြင္းျပင္ထဲမ်ာသာ တ၀ဲလည္လည္ ရွာေဖြ ခ့ဲတယ္။
ရွာရက်ိဳးနပ္ပါၿပီ။ တစ္ေန႕မွာ ဒိုက္ပင္ကေလးေတြကို ၀ုိင္းကိုက္ေနတ့ဲ ငါးသိုင္းအုပ္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ခ့ဲရၿပီေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္းမနီးမေ၀းေနရာက ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္ၿပီး တေစ့တေစာင္း ေခ်ာင္းၾကည့္ေနခ့ဲတယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ ေနမြန္းတည့္အခ်ိန္မို႕ ေတာက္ပတ့ဲ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ကြင္းေရဟာျဖင့္ တ၀င္း၀င္း တလက္လက္နဲ႕ အေရာင္လွ်ပ္လုိ႕ေပါ့ေလ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႕ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ေရေဆးငါး ကိုယ္ကာယပိုင္ရွင္ ငါးသုိင္းမယ္ကေလးေတြဟာလည္း ေနေရာင္ဟပ္ၿပီး ၀င္း၀င္းပပနဲ႕ အလွႀကီး လွေနၾကတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ၾကည့္မ၀႐ႈမ၀နဲ႕ ရင္ထဲ အသည္းထဲမွာ ေအးခနဲ စိမ့္ခနဲ ေနေအာင္ အခ်စ္နတ္ ဖမ္းစားျခင္းကို ခံလုိက္ရတယ္ေလ။
သူကေလးတုိ႕ ငါးသိုင္းအုပ္ဟာ ဒုိက္ပင္တစ္ပင္မွ တစ္ပင္သို႕ ကူးလုိက္သန္းလုိက္နဲ႕ ဖ်တ္ဖ်တ္ လတ္လတ္ သြားလာလႈပ္ရွား ေနပံုကေလးဟာ ရင္သပ္႐ႈေမာ အ့ံၾသေလာက္ေအာင္ကိုပဲ တင့္တယ္ လွပါေပတယ္။ ကူးရင္းသန္းရင္းနဲ႕ ငါးသိုင္းမယ္ကေလး တစ္ေကာင္ဟာ အုပ္ကြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အနီး ေရာက္လာၿပီေလ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ့အဖုိ႕ အခြင့္ေကာင္းေပါ့။ ေစာေစာက မိုးလား ကဲလား ႀကံဳး၀ါးထားတ့ဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း တကယ္တန္း စြန္႕စားရမယ့္အခါက်ေတာ့ ရင္ေတြခုန္ၿပီး ေၾကာက္ရြံ႕ ေနာက္တြန္႕ ေနခ့ဲတယ္။
ဒီလုိသာ ေၾကာက္ရြံ႕ၿပီး ေနာက္တြန္႕ေနမယ္ဆုိရင္ ႀကံဳလာတ့ဲ အခြင့္ေကာင္းဟာ လက္လြတ္ သြားေတာ့ မွာမုိ႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရဲေဆးတင္ၿပီး ပုန္းကြယ္ေနရာမွာ လြပ္လပ္ျမဴးထူးစြာ ေရကစားေနရွာတ့ဲ ပပ၀တီ မင္းသမီး ကေလးဟာ ၾကာရြက္ ၾကားထဲက ဘြားခနဲ ထြက္ေပၚလာတ့ဲ မင္းကုသကို ျမင္လုိက္ေတာ့ အလန္႕ႀကီး လန္႕သြားသလုိ သူကေလးဟာလည္း အသြင္တစ္မ်ိဳးနဲ႕ အျမင္ဆုိးလွတ့ဲ ကၽြန္ေတာ့ကို မေမွ်ာ္လင့္ ဘဲ ေတြ႕လုိက္ရေတာ့ လန္႕ဖ်ပ္ၿပီး ကူးေျပးမယ္အႀကံ၊ ကၽြန္ေတာ္က ႀကိဳတင္ၿပီး သူ႕ေရွ႕မွ ကာဆီး ထားလုိက္တယ္။ သူကေလးဟာ အပ်ိဳစင္ အပ်ိဳရုိင္းကေလးမုိ႕ထင့္၊ ရွက္ေသြးေရာင္ျဖန္းၿပီး ကတုန္ကယင္ကေလး ျဖစ္ေနရွာတယ္။ အေတာ္ကေလး ၾကာေတာ့မွ ေဒါသသံကေလးနဲ႕ 'ဘာလာၿပီး ေႏွာင့္ယွက္ တာလဲ'လုိ႕ ခပ္ထန္ထန္ကေလး ေမးလုိက္တယ္။
'ေႏွာင့္ယွက္တယ္လုိ႕ မထင္လုိက္ပါနဲ႕ ႏွမေလးရယ္၊ ေမာင္တုိ႕အဖုိ႕ အင္မတန္အေရးႀကီးတ့ဲ စကားကို ေျပာၾကားဖုိ႕ စြန္႕စားၿပီး လာခ့ဲရပါတယ္။ တစ္ဆိတ္ကေလး ပါးဟက္နဲ႕မနာ အၿမီးဖ်ားနဲ႕ နာေတာ္မူပါ၊ ႏွမကေလးမ်ားရဲ႕ ရက္စက္စြာ ျငင္းပယ္မႈေၾကာင့္ ပက္လက္ကူးခတ္ေနရတ့ဲ ေမာင္တုိ႕ရဲ႕ အျဖစ္ကို သနားေသာအားျဖင့္ ေမာင့္အခ်စ္ကို လက္ခံပါလား ႏွမေလးရယ္၊ ႏွမကေလးကပါ ဆက္လက္ၿပီး ျငင္းပယ္မယ္ဆုိရင္ ငါးေနာက္သြားဆုိတ့ဲ အမည္ဆုိးႀကီးနဲ႕ ပက္လက္ကူးခတ္ေနရတ့ဲ ေမာင္တို႕ရဲ႕၀ဋ္ဟာ ဘယ္ေတာ့ မွ ကၽြတ္လြတ္ႏုိင္မယ္ မဟုတ္လုိ႕ သနားခ်စ္ကေလးေတာ့ ျပန္ၿပီး ခ်စ္သင့္ပါတယ္'လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ က အသနားခံလုိက္တယ္။
သူကေလးဟာ ပိုၿပီး ေဒါသထြက္လာသလုိ ပါးဟက္ကေလးကို ဟ၊ ႏႈတ္ခမ္းေတာ္ကေလးကိုလည္း ေရွ႕သို႕ယြန္းထြက္လာေအာင္ စူပစ္လုိက္ၿပီး 'ဟ့ဲ ေခြးေကၽြးလုိ႕မွ ၀က္မစားတ့ဲ နင့္ရုပ္ကိုလည္း နင္ျပန္ၾကည့္ပါဦး၊ အမဲရိုးနယ္ ဟင္းအုိးမွ အားမနာ၊ ရာရာသသ ငါက့ဲသို႕ သူဇာပ်ိဳ လွယမင္းကို နင့္လုိ တာေတလံ အရုပ္ဆုိးတ့ဲ သရဲသဘက္ရုပ္မ်ိဳးနဲ႕ ဟုိဘ၀ ဒီဘ၀ ေနာင္ဘ၀ ဘယ္ဘ၀မွ ရႏုိင္မွာ မဟုတ္လုိ႕ ေတာ္တန္တိတ္ ထပ္လုိ႕ျဖင့္ မဆက္နဲ႕၊ နားခါးပါတယ္'လုိ႕ ရင့္သိးစြာ ဆုိလုိက္တယ္။
အရွက္ ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ရွိပါတယ္။ သည္လုိ ရင့္ရင့္သီးသီး အဆုိခံရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရွက္နာႀကီး ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ရွက္ရမ္း ရမ္းေတာ့မယ္ေလ။ အႏုနဲ႕ မရရင္ အၾကမ္း ဖက္ၿပီး ႀကံရမွာေပါ့၊ ေျပာေန ၾကာေရာ့မယ္၊ မာနႀကီးလွတ့ဲ မိငါးသိုင္းကို ခုမဆုိင္း အရႀကံမွာမုိ႕၊ ရြာစား ... ပတ္ၾကမ္း တုိက္လုိ႕ ပို႕ေတာ္မူစမ္း။
ကၽြန္ေတာလည္း စိတ္လုိက္မာန္ပါ ငါးသိုင္းမယ္ကေလးနဲ႕ ကိုယ္လံုးခ်င္း ပူးကပ္သြား သည့္တုိင္ ခ်ဥ္းကပ္ေတာ့မည္အလုပ္၊ ႐ုတ္တရက္ ငါးသိုင္းအုပ္နဲ႕ ငါးၾကင္း အုပ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အနီးကို ၀န္းရံၿပီး ေရာက္လာတယ္။ လွပတင့္တယ္တ့ဲ ဥေဒါင္းမ်ား ရဲ႕အလယ္ မဖြယ္မရာ ေရာက္ရွိေနတ့ဲ က်ိးသူငယ္လုိ ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ငါးၾကင္း ငါးသိုင္းမ်ားရဲ႕ အလယ္မွာ မ်က္စိသူငယ္ႏွင့္ ရွက္ေၾကာက္ အားငယ္ ေနမိတာေပါ့။
အခုန ငါးသိုင္းမယ္ မေခ်ာကေလးဟာလည္း ထည္၀ါခ့ံညားစြာ ၾကည့္ေနၾကတ့ဲ ငါးၾကင္းအုပ္ထဲ ၀င္ေရာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္အေၾကာင္းကို တုိင္တန္း ေျပာဆုိလုိက္တယ္။ ဒီေတာ့ ငါးၾကင္းတစ္ေကာင္က ကၽြန္ေတာ့ အနားကို ေဆာင့္ၾကြားၾကြားလာေရာက္ၿပီး 'ေဟ့ေကာင္... ငါးသိုင္းမယ္ဟာ ငါးၾကင္းေမာင္ရဲ႕ မူပိုင္လုပ္ၿပီး အခ်စ္ဆုိတာ မသိဘူးလား၊ ငါးၾကင္းနဲ႕ ငါးသိုင္းဟာ ေနနဲ႕လ ေရႊနဲ႕ျမလုိ ေရွ႕သြား ေနာက္လုိက္ ညီတ့ဲ ေမာင္ႏွံစံု ျဖစ္တယ္ဆုိတာ မင္းၿမဲၿမဲႀကီး မွတ္ထား ၿပီး ခု ထါက္သါားလုိက္ပါ၊ ေခြးမသား ဘိန္းစားရုပ္ ... ေနာင္တစ္ခါ ၀င္႐ႈပ္ရင္ နားရင္းအုပ္ ခံရမယ္'လုိ႕ တည္တည္ခံ့ခံ့ ဘာကိုမွ် ပမာမခန္႕တ့ဲ အမူအရာမ်ိဳးနဲ႕ ႀကိမ္း၀ါး လုိက္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေတာ့ ေသပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ရွက္လည္းရွက္၊ ၀မ္းလည္းနည္းလွ တာႏွင့္ ေနာင္ေတာ့္ ေနာင္ေတာ္ ငါးေနာက္သြားမ်ားလုိပဲ ပက္လက္ကေလး ကူးခတ္ၿပီး ေနာက္ဆုတ္ျပန္ခ့ဲရၿပီေလ။
ေၾသာ္ ... စိမး္ရက္ေပ့ ငါးသိုင္းေမရယ္၊ ေမာင့္ကို ေသေစ... ညႊန္း ... ညႊန္း ... ညႊန္းေရာ့... သလား။
(၄)
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ လံုး၀ ကင္းမ့ဲခ့ဲၿပီ။ ငါးျပည္မ်ာ အသက္ရွင္ေနလုိ႕လည္း မေကာင္းေတာ့ပါ။ သည္မွ်ေလာက္ ေအာက္တန္းက်လွတ့ဲ ငါးေနာက္သြားဘ၀ကို ဇာတ္သိမ္းပစ္လုိက္ဖုိ႕ ေကာင္းေနပါၿပီ။ ဒါေပမ့ဲ ေသကံမေရာက္ေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အသက္ဟာလည္း မေပ်ာက္ေသးပါ။
အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အရွက္တကြဲ အက်ိဳးနည္း ဇာတ္လမ္းကို လူေတြေတာင္ သိကုန္ပါၿပီ။ စာဆုိေတာ္ႀကီေတြကလည္း မေနႏုိင္ မထုိင္ႏုိင္၊ အားတုိင္း ယားတုိင္း လက္ကျမင္းၿပိး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္ခ့ဲၾကပါတယ္။ မယံုမရွိၾကပါႏွင့္၊ ဘႀကီးေတာ္ သို႕မဟုတ္ ေရႊဘုိမင္းလက္ထက္မွာ ေရးတ့ဲ စာဆုိေတာ္ ဦးလြမ္းေျပရဲ႕ "ေတာင္သမန္အင္းဘြဲ႕ လႈိင္းၾကက္ခြပ္ႀကိဳး"ကိုသာ ေအာက္မွာ တစ္ဆိတ္ ကေလး ဖတ္ၾကည့္ၾကပါေတာ့။
"မင္းလြင္မင္းလြင္ မႈိင္းအံု႕၊ ေလေျပေလညင္း သံု႕ပါလုိ႕ေလး၊ ကဆုန္နယုန္႕ သည္ခ်ိန္ခါ၊ ျပည္ႀကီးညာလက်္ာ၊ ေသာင္းယူဇနာက်ယ္၀န္း၊ ေတာင္သမန္တည့္ အင္း၊ ျမစ္ခ်င္းျမစ္ခ်င္း ငါးဟင္းငန္၊ လႈိင္းတ့ဲလႈိင္းေသာင္လွ်ံ၊ ငါးတန္ ငါးတန္၊ ငါးခံုးမ၊ ငါးလူးသမီး၊ ငါးလဲႀကီးငယ္ကို၊ ဇနီးမေတာ္ရတည့္ေလး၊ မွင္စ ငယ္ေလ မ်ားလ်ား၊ ငါးေနာက္ ငါေနာက္သြား၊ ကမ္းနားခုိမွ် ၿပိဳၾကေလ၊ ထျမဴေလ မုန္တုိင္း၊ တံပိုးပင္လယ္လႈိင္း၊ အၿပိဳင္ၿပိဳင္၊ ဂလုိင္ညီညြတ္၊ လႈိင္းပင္ လႈိင္းၾကက္ခြပ္ကယ္ႏွင့္ေလး၊ ေလနတ္ကယ္ ရႊင္ေပ်ာ္ျမဴးလုိ႕ေလ၊ ေခြညြတ္ကယ္ ျမင္သူမူးမွ်ေလ ... ထူးေထြလာေလတည့္ ထူးေထြလာ"
ကဲ ... ေကာင္းႏုိင္ၾကေသးရဲ႕လား ဗ်ာတုိ႕။ "ငါးလူးသမီး၊ ငါးလဲႀကီးငယ္ကို၊ ဇနီးမေတာ္ရတည့္ေလး၊ မွင္စငယ္ေလ မ်ားလ်ား၊ ငါးေနာက္ ငါးေနာက္သြား"တ့ဲ။ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကို တုိက္ရိုက္ေလွာင္လိုက္တ့ဲ အပိုဒ္ေပါ့ ခင္ဗ်။ ငါးလူးငါးလဲ ဆုိတာ အထက္အညာသံုးေ၀ါဟာရပါပဲ။ ေအာက္အရပ္မွာတာ့ ငါးလူးကို ငါးၾကင္းေစာက္လုိ႕ ေခၚပါတယ္။ ငါးလဲကို ငါးသိုင္းေပါက္လုိ႕ ေခၚပါတယ္။ ဒီေတာ့ "ငါးလူးသမီး၊ ငါးလဲႀကီးငယ္ကို၊ ဇနီးမေတာ္ရတည့္ေလး၊ မွင္စငယ္ေလ မ်ားလ်ား၊ ငါးေနာက္ ငါးေနာက္သြားရဲ႕"ဆုိတာ ငါးသိုင္းမယ္ ကေလးကို ဇနီးမေတာ္လို္ကရတ့ဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ငါးေနာက္သြားရဲ႕ အျဖစ္ဆုိးကို ေလွာင္ေျပာင္ ထားတ့ဲ စာပိုဒ္ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားမေနေပဘူလား။ ေၾသာ္ ... ေလွာင္ရက္ေပ့ ဦးလြမ္းေျပရယ္။
"ငါးလူးသမီး၊ ငါးလဲႀကီးငယ္ကို၊ ဇနီးမေတာ္ရတည့္ေလး၊ မွင္စငယ္ေလမ်ားလ်ား၊ ငါးေနာက္ ငါးေနာက္သြား"တ့ဲ။
ၿပီးပါၿပီ
.
