Friday, May 28, 2010

ရွှေစင်ဦး လည်း ခေတ်မှီချင်တယ်

ဒီနေ့ မင်္ဂလာဈေး အကြောင်းရေး မလို့ .... ဟင် ..... သတင်းဟောင်း ကြီး ဆိုပြီး စိတ်ညစ် မသွားပါနဲ့ အုန်း...၊ ကျနော် လည်း စိတ်မကောင်းတာ အပြင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပါဘူး .. ဘာသတင်း မှလည်း သူများ ထက် ပိုထူးပြီး မသိ ပါဘူး... ဒါဆို ဟို ထက်ထက်မိုးဦး အကြောင်းရော.. ။

သူ့ အကြောင်း တော့ နဲနဲ ပြောချင်တယ်....၊ အရင်တုန်းက ထက်ထက် ကို တီဗွီ ကြော်ငြာ မှာ အဖိုးကြီး က စပြီး တော့ စကားမပြောတတ်တဲ့ ကလေး လေး ထိကြိုက်ကြတယ်.. သားသား  ငယ်ငယ် က ဆံပင်ညှပ်ရင် အရမ်းငိုတယ်.. ဆိုင်မှာ ရှိတဲ့ ထက်ထက် ပိုစတာ တွေ ပြမှ အငို တိတ် ပြီး ဆံပင်ညှပ် ခံတယ်...၊ ထက်ထက် ကို ချစ်ကြပုံ များတော့ မကြုံဘူးပါဘူး ...။

အခုနောက်ပိုင်း ကျနော် လည်း တီဗွီ သိပ်မကြည့်ဖြစ်ဘူး.. ဒါပေမဲ့ ထက်ထက် အရင်တုန်းက လောက် စန်းမထ တော့ ဘူးလို့တော့ စာတွေဖတ် ရင်းနဲ့ သတိထားမိတယ်....၊ဘဝ ဆိုတာ ဒီလိုပါဘဲ.. အဟောင်း အဟောင်း တို့ နေရာမှာ အသစ်အသစ် တို့ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာရင်း သံသရာ ကြီး ဟာ လည်ပတ် ရစမြဲ ပါဘဲ...၊ အဲဒီ လောကဒဏ် တွေကို ခံနိုင်ဘို့ ကျနော်တို့  ကိုးကွယ်တဲ့ ဘာသာ အလိုက်.. ကျင့်ကြံ တဲ့ တရားတွေ အလိုက် .. ဖတ်ထား တဲ့ စာတွေ ရဲ့ အဆင့် နဲ့  မိမိ ရဲ့ ပင်ကိုယ် စိတ်ထားတတ်မှု့ နဲ့  ခံနိုင်ရည် ရှိမှု့ တွေ ကို မွေးဖွားရမှာပါ...။

တချို့ ကတော့ အချိန်တန် မှ လောကဒဏ် တရားကို ခံရပေမဲ့ .. တချို့ကတော့ အချိန် မတန်ခင်... ၊ အစိုးရ ဝန်ထမ်း တွေ အဖြစ်နဲ့ ပြောရရင် ၆၀ ပြည့်လို့ ပုံမှန်အတိုင်း ပင်စင် ယူတဲ့ လူတွေ တောင် ပင်စင် နာဆိုပြီး ရောဂါတွေ ရပြီး မြန်မြန် သေသွားကြတယ်... ၆၀ မပြည့်ဘဲ ထုတ်ပယ် ခံရတဲ့ ဝန်ထမ်း (force to retire) တွေ ရော.. စိတ်မထိန်း နိုင် လို့ ကတော့ ကြွေလွင့် သွားတာများပါတယ်....။

ဒါက သာမန်ဝန်ထမ်းတွေ.. ပြည်သူ အမြှောက်စားခံရတဲ့ အနုပညာ ရှင်တွေ.. အားကစား သမားတွေ ဆိုရင် ပိုဆိုး တော့မှာပေါ့...  သနားစရာ ကောင်းပါတယ်ဗျာ... အဲဒီလို လူမျိုးတွေ မှာ များသော အားဖြင့် depression ဝင်ပြီး လူမသိသူမသိ စိတ်ဝေဒနာ ခံစားနေကြပါတယ်...၊ ကျနော် တော့ အနုပညာရှင် တချို့ စိတ်လိုက် မာန်ပါလုပ်လိုက် တာမျိုးတွေကို စိတ်ဝေဒနာ ကြောင့် လိုဘဲ မြင်မိပြီး သနားမိပါတယ်..။

ကမ္ဘာ အနှံ က အနုပညာ ရှင်တွေ နဲ့ အားကစား သမားတချို့ (ပရိသတ် အချစ်တော် တွေ) ဟာ အောင်မြင်မှု့ ရပ်တန့် သွားတဲ့ အခါမှာ အဲဒီဒဏ် ကို မခံနိုင်လို့ ကိုယ် ကို ကိုယ် သတ်သေသွားတာတွေ ..ဘဝ ကို အရှုံးပေးပြီး...  ရောဂါ အဖြစ်ခံ .... အရက်သမားဘဝ.... ဆေးသမားဘဝ .... အဖြစ်ခံ ပြီး သေသွား ကြ တာ တွေ အများကြီးပါ..။

ကျနော် နဲ့ နီး စပ်ရာမှာလည်း သတ်သေ တဲ့ အထိ... စိတ်ကျပြီး ရောဂါ တွေ ဝင်ပြီး အရှုံးပေးသွားတဲ့ သူတွေ အများကြီး တွေ့ဘူးပါတယ်.. ၊ အဲဒီလို ဖြစ်နေတဲ့ အချိန် မှာ ပတ်ဝန်းကျင် ရဲ့ ဖေးမ မှု့တွေ နားလည် စာနာ မှု့တွေ ဟာ အများကြီး အရေးကြီးပါတယ်..  ပတ်ဝန်းကျင် က depression ဖြစ်မှန်း မသိဘဲ လွှတ်ထားလိုက်ရင် နောက်ဆုံး အသက် ကို ရန်ရှာတဲ့ အထိ ဖြစ်သွား တတ်ကြပါတယ်... 

depression ဆိုတာလည်း သိသာ ထင်ရှားစွာ ပြတဲ့ ထမိန် မနိုင် ပုဆိုး မကပ် တဲ့ စိတ်ရောဂါ မျိုး မဟုတ်လေ တော့ သတိထား မိဘို့ ခဲယဉ်း တဲ့ အပြင် ကာယကံရှင် ကလည်း သူကိုယ့် သူ depression ဆိုတာ လက်မခံသလို သိလည်း သိချင်မှ သိမှာပါ.. တော်တော် သိမ့် မွေ့တဲ့ စိတ်ရောဂါတခုပါ..တခါ တလေ စိတ်တွေ သိပ်တက်ကြွ နေပြီး... တခါတလေ တော့လည်း စိတ်ဓါတ် တအားကျ နေပြီး သတ်သေ တဲ့ အထိ ဖြစ်သွား ပါတယ်...။

ချစ်ချစ်ကြီး ကတော့ သူ ငယ်ငယ် က သူ့ ကိုယ် သူ သတ်သေသွားတဲ့ သူ့ဦးလေး အကြောင်းကို အခြေခံ ပြီး အခုနောက်ပိုင်း သူ စာတွေ ဖတ်လို့ သိလာတဲ့ အချိန်မှာ သူ့ ဦးလေး ဟာ မသေသင့်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် ရဲ့ နားမလည် မှု့ကြောင့် သေသွားရတယ် ဆိုပြီး အမြဲတမ်း ပြောလေ့ရှိပါတယ်...။

ချစ်ချစ်ကြီး မေမေ ရဲ့ မောင်အငယ်ဆုံး ဟာ ဘောလုံးသမား တယောက်ပါ..၊ မဆလ အစိုးရ လက်ထက် က တက္ကသိုလ် ပေါင်းစုံ အားကစားပွဲ တွေ ဟာ မြန်မာပြည် မှာ တော်တော် ကို ရေပန်းစား ခဲ့ ဘူးပါ တယ်... ဦးလေး က ကျောနံပါတ် ၁၃ (ကက်နက်) ဆိုတဲ့ နံမည် နဲ့ ရန်ကုန်စက်မှု့တက္ကသိုလ် က နံမည်ကြီး ဘောလုံးသမား တဦး ပါ...။

သူ 5th year ရောက်တဲ့ အချိန် မှာ အရေးကြီး တဲ့ ဖိုင်နယ် ပွဲ စဉ် တခုမှာ အောင်ဆန်းကွင်း မှာ ဘောလုံး ကန်ရင်း နဲ့  ညှပ်ရိုးကျိုး သွား ခဲ့ပါတယ်.. ၊ ပါမောက္ခချုပ် ကိုယ်တိုင် ကွင်း ထဲ အထိ လာ အားပေးရင်း  စာမေးပွဲ အတွက် လည်း မပူပါနဲ့ ဘာညာ ပြောသွား ပေမဲ့. .... အဲဒီနှစ်က သူ စာမေးပွဲ ကျခဲ့ ပါတယ်.. ၊ အဲဒီ အချိန်က စပြီးတော့  ကျောင်းလည်း ဆက် မတက်တော့ ဘဲ... အရှုံးသမား ဘဝနဲ့ ကျောင်းက ထွက် လာ ပါတယ်..။

ချစ်ချစ်ကြီး တို့ နဲ့ အတူနေရင်း အရက်သောက် ပြီး တူများကို ဆုံးမ ခဲ့ တယ်.. အရက်သောက် ပြီး ဘဝမှာ ဘာ အောင်မြင်မှု့ မှ ဆုတ်ကိုင် မပြနိုင်တဲ့ ဦးလေး ဖြစ်သူကို ဘယ် တူ တွေကများ လေးစား ခြင် မှာလည်း ..၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေး ဟာ ပညာသိပ်တော် တဲ့ အပြင် အရက် ဘယ်လောက် သောက်သောက် တူ တူမ များ ကို စာသင်ပေး တာ လည်း မပျက်ခဲ့ဘူး ဆိုဘဲ... ၊ သူ့ တူတွေ စာဖတ်တတ်အောင် လည်း သူဘဲ စာအုပ် ကောင်း များ ကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့ ပါသတဲ့...။

သူ ရဲ့ တော်တဲ့ ကောင်း တဲ့ အချက်တွေ ကလည်း အများသားပါ..၊ ချစ်ချစ်ကြီး တို့ မိသားစု ဟာ ယဉ်ကျေး တဲ့ သူများ ဖြစ်တဲ့ အပြင် သူတို့ ဦးလေး ကို လည်း ချစ်ကြတော့ အားလုံး ဟာ သူ အရက် သောက် တာကို သည်းခံ ခဲ့ ကြပါတယ်တဲ့ ..၊ ယောက်ဖ ဖြစ်သူ ကလည်း ညတရေးနိုး ရင် ရေဆာ မှာဆိုးလို့ ဆိုပြီး ညတိုင်း ရေကရား လေး ကို သူ့အိပ်ရာဘေး မှာ ချထားပေးသတဲ့...၊  တအိမ်လုံး က အလို လိုက် ခဲ့ ကြပါတယ်တဲ့..  ။

တခါ တလေ သူ ပြောတာတွေ ကို အရက်ကြောင် ကြောင်လို့ ပြောတယ် ဘဲ ထင်ခဲ့ ကြတယ်တဲ့... အဲဒီ ထဲမှာ သူ သတ်သေ တော့ မယ် ဆိုတာကို လည်း အဲဒီလို ထင်သွားတာ ဟာ သူ့အတွက် ကံဆိုးခြင်း တခု ဘဲပေါ့....၊ တကယ်တော့ ဒါဟာ သူ စိတ်ရောဂါ အပြင်းအထန် ခံစားနေရတာပါ...။

သူ မသွားခင် တပတ်လောက် ကထဲက သူသတ်သေတော့ မယ် .. မသေခင် သူစားချင်တာတွေ စားအုန်း မယ် ဆိုပြီး.. ချစ်ချစ်ကြီး ကို ဆနွင်းမကင်း တွေ ဘာတွေ ဝယ်ခိုင်း သေးသတဲ့.. ဝယ်ပေးတော့လည်း သေချာ စားတယ်.. ၊ သူ့အတွက် ရစရာရှိတဲ့ အမွေတွေ ကိုလည်း ချစ်ချစ်ကြီး တို့ ညီအကို တွေကို ခွဲဝေ ပေး ဘို့ စာတွေ ဘာတွေ ရေးခဲ့ သေးတယ်... ဒါကို ဘယ်သူ မှ အလေး အနက် မထားခဲ့ ကြတာဟာ မြန်မာ လူမျိုး တွေ ရဲ့ ဗဟုသုတ နဲမှု့ အမြင် မကျယ်မှု့တွေပေါ့...။

သတ်သေ တဲ့ မနက် မှာ တအိမ်လုံးဟာ ဆိုင် မှာ ရောက်နေကြပါသတဲ့... သူ သတ်သေ ပြီးတဲ့ အချိန်  လောက် မှာဘဲ သူ့ဝိညာဉ် ဟာ ဆိုင်ကိုရောက်လာခဲ့ပါတယ်.. ချစ်ချစ်ကြီး မေမေ က ဆိုင်ထဲ ဝင်လာတဲ့ သူ့မောင် ကို အခုဘဲ ထမင်း ပို့တော့ မလို့ .... မောင်လေး အတွက် ငရုပ်သီး ကြော်နေတယ် ဆိုပြီး ..... ၊ သူ ရောက်လာ တာကို သတိမထားမိ လိုက်တော့ ဘဲ အလုပ်တွေ ဆက်လုပ် နေပါတယ်...။

ခဏနေ ငရုပ်သီး ကြော်ပြီးလို့ သူ့အတွက် ထမင်း လည်း သွားပို့ ရော သူဟာ အိမ်ရှေ့ ထုတ်တန်းမှာ ကြိုးတွဲလွဲ နဲ့ သေနေပါပြီ ... ပုဆိုး ကိုလည်း ကျွတ်ကြမှာ ဆိုးလို့ ကြိုးနဲ့ချီထား သတဲ့...၊ အဲဒီ အချိန် မှာ သူ ဟာ သေပြီးခါစ ပူပူနွေးနွေး ဘဲရှိပါသေးတယ် ....၊ အချိန် မတန်သေးဘဲ ဘဝကို အရှုံး ပေးသွားခဲ့ ပါပြီ.. ။

ကဲ.. အားလုံးသော လူသားများ လောကဓံ အနိမ့် အမြင့် ကို ခံနိုင်ရည် ရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် များ အဖြစ် ယောနိသော မနသီကာရ သင့်တင့် သော နှလုံးသွင်း တတ်ခြင်းဖြင့် ဘဝမှာ နေလို့ ပျော်နိုင်ကြပါစေ...။

သြ.. ကျနော် ရေးမဲ့ မင်္ဂလာဈေး အကြောင်းက ကျနော် တို့ မန္တလေး က မင်္ဂလာဈေး ရဲ့ လွန်ဆွဲပွဲ အကြောင်း ပါ... အခုတော့ ချောတောငေါ့ သွားလို့ နောက်နေ့မှဘဲ တင်ပရစေတော့ဗျာ...။

လေးစားစွာဖြင့်
စာရေးသူ - ရွှေစင်ဦး
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ေမာင္ထြန္းသူ ဘာသာျပန္ အက်ဥ္းစံ အပိုင္း (၈)

အခန္း (၈)

ဂ်ိဳစီသည္ သူလုပ္ရမည့္အလုပ္ကုိ ပံုမွန္ပင္ လုပ္သည္။ ခုိျခင္း ကပ္ျခင္း ပ်က္ျခင္းမ႐ွိ။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူ၏ အေနအထုိင္ႏွင့္ အျပဳအမူမ်ားကေတ့ သိသိသာသာႀကီး ေျပာင္းလဲလာသည္။ ယခင္ကလုိ ၿပံဳးေဖာ္ ရယ္ေဖာ္ မရ။ စကားလည္း မေျပာ။ ႏႈတ္ဆိတ္ေနသည္က မ်ားသည္။ မ်က္ႏွာထားကလည္း တည္ၿငိမ္ သည္ထက္ တည္ၿငိမ္လာသည္။ အလုပ္ပင္ပန္းသည့္ ဒဏ္ေၾကာင့္ လူကလည္း တေန႔တျခား ပိန္ခ်ံဳး လာသည္။

ေကာင္စစ္၀န္ ကေတာ့ သူ ရည္မွန္းထားသည့္ ပံုစံအတုိင္း ျဖစ္လာသျဖင့္ ေက်နပ္အးရလ်က္႐ွိ၏။ တခုေတာ့ျဖင့္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ တျခားေတာ့ မဟုတ္။ သူ႕စိတ္ထဲက ဂ်ိဳစီၿပီးျပတ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ လိမ့္မည္ မဟုတ္ဟု ထင္ထားေသာ အလုပ္ ၿပီးျပတ္သြားျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သုိ႕တေစ လည္း ဥယ်ာဥ္ စုိက္ပ်ိဳးျခင္း အလုပ္တြင္ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိသည္။ ဂ်ိဳစီ မပင္ပန္း ပင္ပန္း ေအာင္၊ စိတ္ဓာတ္မက် က်ေအာင္ ႀကံဖန္ၿပီး ခုိင္းမည္ဆုိပါက ခုိင္းစရာအလုပ္ေတြ တပံုႀကီး႐ွိသည္။ ဂ်ိဳစီ၏ ေခါင္းမာခ်င္ေသာဇဲြႏွင့္ အာခံ ခ်င္ေသာ စိတ္ဓာတ္မ်ား ခ်ိဳးႏွိမ္၍ မရမခ်င္း သူ႕ဘက္ကေတာ့ ေလွ်ာ့ဖုိ႔ စိတ္မကူး။ ပညာ႐ွိနည္းျဖင့္ ဂ်ိဳစီ ၏ မာနႏွင့္ဇဲြ႕ကုိ ျဖဳတ္ပစ္မည္ဟု သူ စိတ္ကူးသည္။

ဘရန္းဒီးသည္ ဂ်ိဳစီ၏ အေပၚ၌ အာဃာတစိတ္ ျပင္းထန္ေနသည္ႏွင့္အမွ် တဘက္မွလည္း သူ႕ က်န္းမာေရး အေျခအေန တုိးတက္ေကာင္းမြန္ေနသည္ကုိ သတိျပဳမိသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္မ်ားက ဆုိလ်င္ သူ႕မွာ ေကာင္းစြာ က်န္းမာသည္ဟု မ႐ွိခဲ့။ ကုိယ္ပုိင္းေရာ စိတ္ပုိင္းပါ ႏွစ္ပုိင္းစလံုးတြင္ က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ့ခဲ့သည္။ သူသည္ ပူေႏြးေသာ ရာသီဥတုကုိသာ ႀကိဳက္သည္။ ေနေရာင္ျခည္ မ်ားမ်ား ရေလ သူ႕ က်န္းမာေရးသည္ ေကာင္းေလ...။

လက္႐ွိ ေႏြဦးေပါက္ ရာသီမွာ သူႏွင့္ အသင့္ ေတာ္ဆံုး...။ အံ၀င္ခြင္က် အျဖစ္ဆံုး ရာသီျဖစ္၏။ ႐ံုးပုိင္း အေျခ အေန မွာလည္း ဆုိးသည္ဟု မဆုိ သာေပ။ သူႏွင့္ ထုိက္တန္ေသာ ေနရာမ်ိဳး မဟုတ္သည့္ တုိင္ေအာင္ လုပ္လုိ႔ ကုိင္လုိ႔ကေတာ့ ေခ်ာ ေမာေျပျပစ္လ်က္႐ွိသည္။ သူေရးေနသည့္ ေမဘရန္းခ်ီး အတၳဳပၸတၱိ မွာလည္း အခုဆုိလွ်င္ ၿပီးဆံုး ေတာ့မည္။ လက္ေရးမူကုိ တႀကိမ္ ျပန္လည္ ဖတ္႐ႈ စစ္ေဆး ေနသည့္ ေနာက္ဆံုးအဆင့္သုိ႔ ေရာက္ ေနၿပီ။

ဘရန္းဒီး အေနျဖင့္ သူ႕သား နီကုိလတ္စ္အတြက္လည္း မ်ားစြာ စိတ္ခ်မ္းသာေနရသည္။ နီကုိလတ္စ္ သည္ ယခုအခါတြင္ သူ၏ ၾသဇာအာဏာ၌ လံုး၀ တည္လ်က္႐ွိသည္။ ပထမေတာ့ နီကုိလတ္စ္သည္ သူ႕ကုိပင္ ခပ္ခြာခြာ လုပ္ေနခဲ့သည္။ သူ႕အေပၚ၌ သူ မေက်နပ္ေၾကာင္းပင္ သိသိ သာသာ ေဖာ္ျပခဲ့၏။ ထုိ႔ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္ ၾကာလာေသာအခါ မူလ အေနအထားအတုိင္း ပံုမွန္ ျပန္၍ ဆက္ဆံ လာခဲ့သည္။ သူ႕ကုိ ခ်စ္ေသာ၊ သူ႕စကားကုိ မပယ္႐ွားေသာ ကေလးတေယာက္ ျပန္လည္ ျဖစ္လာ ခဲ့သည္။ ယခင္ကလုိပင္ ၿပံဳးၿပံဳး႐ႊင္႐ႊင္ ရယ္ရယ္ေမာေမာႏွင့္ ေနလာခဲ့သည္။ ဂ်ိဳစီႏွင့္ ျဖစ္ခဲ့ရေသာ ျပႆနာ အားလံုးကုိပင္ ကေလးသူငယ္မ်ား၏ သဘာ၀အတုိ္င္း ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားပံု ရေလသည္။

ဤကဲ့သုိ႔ အဘက္ဘက္မွ အဆင္ေျပေနျပန္ေတာ့လည္း ဘ၀၏ အရသာကုိ ခံစားေနရသည္မွာ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ စရာေကာင္းလွေပသည္။ လုပ္သမွ် ျဖစ္ေနသျဖင့္ အရာရာကုိ လႊမ္းမုိးႏုိင္သည္ဟူေသာ စိတ္ဓာတ္သည္ ႐ွင္သန္ႀကီးထြားလာသည္။ ထုိအခါ စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ျပန္လည္ ႏုပ်ိဳတက္ႂကြလာ တတ္သည္မွာ လူတုိ႔၏ သဘာ၀ျဖစ္၏။ ယခုလည္း ဘရန္းဒီး၏ စိတ္ဓာတ္မွာ အသစ္တဖန္ ျပန္ လည္ႏုိးႂကြ လာသည့္ႏွယ္ ခံစားေနရသည္။ သူ႕ေ႐ွ႕ေရးကုိ ေမွ်ာ္ေတြးၿပီး အားမန္အျပည့္ႏွင့္ျဖစ္လာ သည္။ ယခင္က ႐ိွခဲ့ေသာ မေကာင္းျမင္ ၀ါဒသည္ သိသိသာသာေလ်ာ့နည္းသြားသည္။ အေကာင္း ျမင္မ်က္စိျဖင့္ ျမင္တတ္ ၾကည့္တတ္လာသည္။ ကံၾကမၼာသည္ သူ႕အေပၚ၌ ယခင္ကလုိ ဆုိးေတာ့ မည္မထင္။ အခုဆုိလွ်င္ သူ႕အား မ်က္ႏွာသာပင္ ေပးေနၿပီေလာ ...။

စေနေန႔ မြန္းလဲႊပုိင္း ငါးနာရီထုိးခါနီး အခ်ိန္တြင္ ေကာင္စစ္၀န္သည္ သူ႕႐ံုးဘက္သုိ႔ အေညင္းေျပ သေဘာျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့သည္။ ၀င္လုဆဲ ေနေရာင္သည္ ၀င္းလက္ေလွ်ာက္ထြက္ လာခဲ့သည္။ ၀င္လုဆဲ ေနေရာင္သည္ ၀င္းလက္ေတာက္ပေနသည္။ အမွန္အားျဖင့္ စေနေန႔ ေန႔လယ္ ႐ံုးပိတ္ရက္...။ သူ ဆန္ေဂ်ာ္ဂ်ီသုိ႔ မေရာက္ခင္ကဆုိလွ်င္ ႐ံုးပိတ္ရက္တြင္ ႐ံုး၌ ႐ံုးေစာင့္ မွတပါး အျခား ဘယ္သူမွ မ႐ွိ။ အခု သူေရာက္ေတာ့ ႐ံုးတြင္း စီမံခန္႔ခဲြမႈတြင္ သူကၽြမ္းက်င္ေၾကာင္း ျပလုိသည့္စိတ္ျဖင့္ ႐ံုးပိတ္ရက္ တြင္ အလွည့္က်တာ၀န္မွဴးတဦး ႐ွိရမည္ဟူေသာ စနစ္ကုိ ထြင္ခဲ့ သည္။ ယေန႔ တာ၀န္ က်သူမွာ ဘာတန္...။ သု႔ိေသာ္လည္း ဘာတန္မွာ သူ႕မိန္းမႏွင့္အတူ သူတုိ႔ ဖဲြ႕ စည္းထားေသာ ေအလ္ကာဒီ လူငယ္မ်ား အသင္း၀င္ ကေလးသူငယ္မ်ားႏွင့္ ဟူစကားၿမိဳ႕သုိ႔ ေပ်ာ္ ပဲြစားခရီး ထြက္ရန္ ႐ွိေန သျဖင့္ သူ ကုိယ္တုိင္ပင္ ခြင့္ေပးခဲ့သည္။ ဘာတန္အစား အထက္တန္း စာေရး ဖာနန္ဒုိအား တာ၀န္ ေပးခဲ့သည္။

အခု သူ ႐ံုးဘက္သုိ႔ ထြက္လာခဲ့ျခင္းမွာ အေညာင္းေျပ လမ္းေလွ်ာက္သည့္ သေဘာလည္းပါသည္။ သူအမိန္႔ ထုတ္ထားသည့္အတုိင္း လက္ေအာက္ ၀န္ထမ္းမ်ား အတိအက် လုိက္နာျခင္း႐ွိမ႐ွိ ၾကည့္ ႐ႈ စစ္ေဆး လုိေသာ ရည္႐ြယ္ခ်က္လည္း ႐ွိသည္။ ထုိ႔ျပင္လည္း စေနေန႔တုိင္း ဘာစီလုိးနားၿမိဳ႕မွလာ သည့္ မြန္းလဲြ ပုိင္း မီးရထားျဖင့္ စာမ်ား ေရာက္လာတတ္၏။ ထုိစာမ်ားထဲတြင္ မိမိမွတပါး အျခား ၀န္ထမ္းမ်ား ေဖာက္ခြင့္ မ႐ွိသည့္ အေရးတႀကီး စာမ်ား ပါလာတတ္သည္။

ယင္းကဲ့သုိ႔ေသာစာမ်ား ႐ွိလုိ႐ွိျငား ၾကည့္မည္ဟူေသာ စိတ္ကူးလည္း ပါသည္။ ႐ံုးပိတ္ရက္က်ခါမွ ေရာက္လာ ေလ့႐ွိသည့္ ဤစာမ်ားအတြက္ သူ႕မွာ မ်ားစြာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ခဲ့ရ၏။ သုိ႔ေသာ္ လည္း ဤစာမ်ား အခ်ိန္မီ ခ်က္ခ်င္းပုိ႔ေပးဖုိ႔အတြက္ စာတုိက္ဌာနႏွင့္ အျပင္းအထန္ စကားေျပာခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆံုး တြင္ စတုိက္က သူလုိခ်င္သည့္ ပံုစံအတုိင္း စေနေန႔ရထားျဖင့္ ေရာက္လာသည့္ စာမ်ားကုိ ေန႔ခ်င္း ပုိ႔ေပးရန္ သေဘာတူခဲ့ေလသည္။

ယေန႔ ညေနပုိင္းတြင္ သူ႕မွာ ဘာျပႆနာမွမ႐ွိ။ စိတ္လက္ၾကည္သာသည္။ ႐ံုးထဲ ၀င္လာသည့္အ ခါတြင္လည္း တာ၀န္က်ဖာနန္ဒုိအား သူ႕စားပဲြတြင္ ထုိင္လ်က္ ေတြ႕ရသျဖင့္ ပုိ၍ ေက်နပ္ျခင္းျဖစ္ သည္။ သူသည္ ဖာနန္ဒုိ အား တရင္းတႏွီး ေလသံျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာသည္။
' မင္း ခံတပ္ကုိ တာ၀န္ယူ ေစာင့္ၾကပ္ေနတာေပါ့ေလ၊ ဟုတ္လား... ဖာနန္ဒုိ၊ ဘာသတင္းထူးမ်ား ႐ွိေသးလဲ'
ဖာနန္ဒုိ သည္ ကပ်ာကယာ ထုိင္ရာမွ ထရပ္သည္။ ငုိက္ျမည္းထားသျဖင့္ သူ႕မ်က္လံုးမ်ားမွာ ရီတီတီ ေ၀ေတေတ...။

' မ႐ွိပါဘူး... ဆီေညာ္၊ ကေန႔ ရာသီဥတုက သိပ္သာယာပါတယ္ခင္ဗ်၊ အျပင္ထြက္လည္ဖုိ႔ အင္မတန္ ေကာင္းတဲ့ေန႔တ ေန႔ပါ၊ ပင္လယ္ကမ္းေျခဘက္ ထြက္ရရင္ သိပ္ကုိ ေကာင္းမယ့္ေန႔မ်ိဳးပါ'
' အျပင္ မထြက္ရေပမယ့္ မင္းရဲ႕ တာ၀န္တရပ္ကုိ ေက်ပြန္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္ခြင့္ ရတဲ့အတြက္ တမ်ိဳး ၀မ္းသာ ဖုိ႔ ေကာင္းပါတယ္ကြ ' ဟု ဘရန္းဒီးက ေလေအးျဖင့္ ေျပာသည္။ ' စာေတြေကာ မေရာက္ ေသးဘူးလား '
' ေရာက္ပါၿပီ ... ဆီေညာ္၊ စာဗူးထဲမွာ ႐ွိပါတယ္...၊ ၿပီးေတာ့ စာပုိ႔လုလင္က ေျပာသြားပါတယ္၊ မက္ဒရစ္ က ႐ံုးတံဆိပ္ေတြ ႏွိပ္ထားတဲ့ ခ်ိပ္ပိတ္စာတေစာင္ပါတယ္...တဲ့၊ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ကုိင္ခြင့္မ႐ွိတဲ့ စာမုိ႔ လက္ဖ်ား နဲ႔ေတာင္ မတုိ႔ပါဘူး '
' ေအး...ေကာင္းတယ္၊ ဒါမွေပါ့ ' ဘရန္းဒီးက သေဘာက်သည့္ႏွယ္ ေခါင္းဆက္ျပသည္။ ' ကဲ... မင္း သြားခ်င္ သြားေတာ့ '

ဖာနန္ဒုိသည္ စားပဲြေပၚမွ သူ႕ဦးထုပ္ကုိ ကေသာကေမ်ာ ေကာက္ယူကာ ယာယီ ဒဏ္ေပးထားျခင္း မွ လြတ္ေျမာက္ သြားသည့္ ေက်ာင္းသားေလး တေယာက္သဖြယ္ ၀မ္းသာအားရႏွင့္ ထြက္သြားသည္။ ဘရန္းဒီး ကေတာ့ စာဗူး႐ွိရာသုိ႔ သြားကာ သူ႕လက္ထဲမွ ေသာ့ျဖင့္ ဖြင့္၍ အထဲမွ စာအိတ္ကုိ ထုတ္ယူ သည္။ စာအိတ္ေပၚတြင္ အနီေရာင္ ႐ံုးတံဆိပ္႐ုိက္ႏွိပ္ထားသည္။ စာကေတာ့ မက္ဒရစ္ၿမိဳ႕မွ ပုိ႔သည့္စာ။
သူသည္ စာအိတ္ကုိၾကည့္ကာ ငုိင္ေနမိသည္။ ဤစာတြင္ ထူးျခားသည့္ အေၾကာင္းအရာတခုေတာ့ ပါလိမ့္ မည္ ထင္၏။

အထူးသျဖင့္ သူ႕အတြက္ အလြန္ အေရးႀကီးေသာ သတင္းတခု ပါလာလိမ့္မည္ ဟုစိတ္ထဲက ႀကိဳ၍ သိေန သလုိလုိ ခံစားရသည္။ သူသည္ စာကုိ လ်င္ျမန္စြာ ေဖာက္၍ ဖတ္သည္။ သူ႕စိတ္က ခံစား ရသည့္ အတုိင္း မွန္ေနသည္။ စာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္ သတင္းမွာ သူ႕အတြက္ အလြန္ အေရးႀကီးေသာ သတင္း...။

စာမွာ မက္ဒရစ္ၿမိဳ႕႐ွိ ေကာင္စစ္၀န္ခ်ဳပ္ ေလတြန္ေဘလီ ထံမွျဖစ္သည္။ တုိတုိႏွင့္လုိရင္းကုိ ေဖာ္ျပ ထားသည္။ ေဂ်ာ့ခ်္တင္းေနးမွာ ႐ုတ္တရက္ ဦးေႏွာက္အေျမွးပါးေရာင္ေရာဂါ၀င္လာသျဖင့္ အျပင္း အထန္ ဖ်ားေၾကာင္း၊ အသက္မစုိးရိမ္ရသည့္တုိင္ေအာင္ ေရာဂါ၏ ျပင္းထန္မႈ ဒဏ္ေၾကာင့္ အလုပ္ မွ မမာပင္စင္ ယူ၍ နားရလိမ့္မည္ဟု ယူဆရေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္... ဘရန္းဒီးသည္ လူကုိယ္တုိင္ သံ႐ံုးသုိ႔ အျမန္ဆံုး ေရာက္႐ွိ သတင္းပုိ႔ေစလုိေၾကာင္း ...။

ဘရန္းဒီးသည္ ခဏမွ် မိန္းေမာသလုိ ျဖစ္သြားသည္။ သူသည္ စာကုိ ေနာက္တေခါက္ ထပ္၍ဖတ္ ျပန္သည္။ စာ၏ ဆုိလုိရင္းအဓိပၸာယ္မွာ႐ွင္းသည္။ တင္းေနး ၏ ေနရာကုိ သူယူရမည္။ ရာထူး တဆင့္ တက္ျခင္း...။ အခ်ိန္ကာလၾကာျမင့္စြာ သူ႕အား တုိးတက္ မေပးပဲ လုပ္ထားခဲ့ၾက၏။ ေနာက္ ဆံုးက်ေတာ့ မေပး၍ မရ။ ေပးၾကရၿပီ။

အမွန္ေတာ့ သူသည္ ၀မ္းသာလံုးဆုိ႔လ်က္႐ွိ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူ႕စိတ္သူ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည္။ ေနာက္ဆံုး က်ေတာ့လည္း သူတုိ႔ လူစုသည္ သူ႕တန္ဖုိးကုိ အသိအမွတ္မျပဳ၍မရ။ သူသည္ ကုလား ထုိင္ တြင္ ေက်ာမွီကာ ဦးေခါင္းကုိ ေမာ့္လုိက္ၿပီး သာယာၾကည္ႏူးမႈကုိ အျပည့္အ၀ ခံစားသည္။

ေက်နပ္ အားရၿပီ ဆုိေတာ့မွ ထုိင္ရာမွ ထကာ နံရံကပ္တယ္လီဖုန္းျဖင့္ ဘူတာသုိ႔ဆက္၍ ရထား အ၀င္ အထြက္ အခ်ိန္စာရင္းကုိ ေမးသည္။ ယေန႔ည ညစာ စားအၿပီးတြင္ ဂေရစီယာအား ဘာစီလုိး နားၿမိဳ႕အထိ ေမာ္ေတာ္ကားႏွင့္ လုိက္အပုိ႔ခုိင္းမည္ ဆုိပါက ဇာရာဂ်ီဇီၿမိဳ႕သုိ႔ ထြက္သည့္ သန္းေခါင္ ရထားကုိ မီႏုိင္ သည္။

ဇာရာဂ်ီဇီၿမိဳ႕မွ ဗာလာဒုိလစ္ၿမိဳ႕အထိ လုိကယ္ရထား ဆက္စီးၿပီး ထုိၿမိဳ႕ဘူတာ မွ တနာရီခန္႔ ေစာင့္လုိက္ လွ်င္ တနဂၤေႏြေန႔ မြန္းမတည့္မီ မက္ဒရစ္ၿမိဳ႕သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္သြားႏုိင္ သည့္ ' ဆင္ထရယ္ ကာစတီလီ အျမန္ရတား' ကုိ စီးႏုိင္စရာ႐ွိ၏။ ထုိခရီးစဥ္အတုိင္း သြားမည္ဆုိပါ ကအလြန္ ပင္ပန္းမည္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ပင္ပန္းသေလာက္ အက်ိဳး႐ွိႏုိင္မည့္ အလားအလာ ႐ွိသည္။ ဘယ္နည္းႏွင့္မဆုိ သူ၏ လ်င္ျမန္ သြက္လက္မႈႏွင့္ တာ၀န္၀တၱရားကုိ အတိ အက်လုိက္နာမႈတုိ႔အတြက္ သူ႕အတြက္ လူႀကီးျဖစ္သူ ေဘလီ က သူ႕အေပၚ အထင္အျမင္ႀကီးသြား ႏုိင္စရာ႐ွိသည္။

ဘရန္းဒီးသည္ ႐ႊင္လန္းတက္ႂကြေသာ စိတ္ျဖင့္ သူ႕ခရီးစဥ္ကုိ အေးစိတ္ ျပန္ခ်ိန္သည္။ အနည္းဆံုး သံုးရက္ခန္႔ေတာ့ အိမ္ႏွင့္ ခဲြေနရလိမ့္မည္ျဖစ္၏။ ဤခရီးစဥ္တြင္ သူ႕သားကုိ ေခၚသြားလုိ႔ကေတာ့ မျဖစ္။ နီကုိလတ္စ္ အား ဂေရစီယာႏွင့္ မက္ဂ္ဒါလီးနားတုိ႔ လင္မယားထံ အပ္ထားခဲ့မည္။ အခုလုိ အခ်ိန္မ်ိဳးတြင္ ယံုၾကည္ စိတ္ခ်ရသည့္ ဂေရစီယာတုိ႔လုိ စံုတဲြကုိ အိမ္ေဖာ္ အိမ္ေစာင့္အျဖစ္ ရထား ျခင္းသည္ သူ႕အတြက္ ကံေကာင္းျခင္း တရပ္ပင္...။ ၿပီးေတာ့ နီကုိလတ္စ္အား ေစာင့္ကပ္ၾကည့္႐ႈ ေပးဖုိ႔အတြက္ ဘာတန္တုိ႔ လင္မယား ကုိပါ တာ၀န္ေပးႏုိင္သည္။ ဤကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ အိမ္ျပန္ ေရာက္မွပင္ ေအလ္ဗင္ဘာတန္ ထံ ဖုန္းဆက္ ၍ မွာမည္။

နီကုိလတ္စ္ အေၾကာင္း ေတြးမိသည့္အခါ သူ႕မ်က္လံုးမ်ားတြင္ မ်က္ရည္စုိ႔လာသည့္ အထိပင္ ေက် နပ္အားရ ျခင္းျဖစ္မိသည္။ ဤသတင္းကုိ သူ႕သားအား ေျပာျပ လုိက္ရလွ်င္ မည္မွ် ၀မ္းသာ႐ွာလိမ့္ မည္နည္း။ ဆန္ေဂ်ာ္ဂ်ီလုိၿမိဳ႕သိမ္ၿမိဳ႕ငယ္ကေလးမွေန၍ စပိန္ႏုိင္ငံ၏ ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ေသာ မက္ဒရစ္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ ရျခင္းသည္ မည္မွ် စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းလုိက္ပါသနည္း..။ 

ၿမိဳ႕ေတာ္ ဆုိေတာ့ ၿမိဳ႕က ႀကီးႀကီး...။ တခမ္းတနားထည္ထည္၀ါ၀ါ ေနႏုိင္သည့္ ေနရာမ်ိဳး...။ သူတုိ႔ သားအဖအတြက္ ေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေရး နယ္ပယ္ႏွင့္ အသိဥာဏ္ပညာ တုိးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး နယ္ပယ္ မ်ားသည္ အတုိင္းအဆမ႐ွိ က်ယ္ျပန္႔ လာေပေတ့မည္။ ၿပီးေတာ့ နီကုိလတ္စ္အား မရားဒုိး...၊ စပိတ္ဘုရင္ နန္းေတာ္...။ ဘူအင္ရက္တီ႐ုိး နန္းေဆာင္မ်ား...။ အလြန္ စိတ္၀င္စားဖုိ႔ ေကာင္းသည့္ ေနရာဌာနမ်ားသုိ႔ လုိက္ပုိ႔ႏုိင္မည္။

ဤအေတြး ၀င္လာေသာအခါ ဘရန္းဒီးသည္ သူ႕သား နီကုိလတ္စ္ႏွင့္ အျမန္ဆံုး ေတြ႕ခ်င္သည့္ စိတ္ကုိ မမ်ိဳသိပ္ႏုိင္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ လက္ထဲမွ စာကုိ မွတ္စု စာအုပ္ၾကားတြင္ ညွပ္လုိက္ၿပီး ႐ံုးခန္း တံခါးကုိ ကပ်ာ ကယာ ေသာ့ခတ္ကာ အျပင္သုိ႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းမေပၚ ေရာက္သည့္အခါ တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္ႏွင့္ ဣေႁႏၵရရပင္ မေလွ်ာက္ႏုိင္။ အိမ္ကုိ အျမန္ဆံုး ေရာက္လုိသည့္ ေဇာျဖင့္ ေျခလွမ္းကုိ ျမန္ႏုိင္ သမွ် ျမန္ျမန္ ေလွ်ာက္လာ ခဲ့ေလ၏။

အခန္း (၉) ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ေမာင္ေပၚထြန္း ဘာသာျပန္ ကမၻာရန္ အပိုင္း (၂၅)

အခန္း (၂၅)

ဗုိလ္ႀကီးကုိ ႐ြက္ဖ်င္တဲထဲ သယ္ယူလာၾကသည္။ ခဲြစိတ္စားပဲြေပၚတြင္ ညင္ညင္သာသာ တင္လုိက္ၾက သည္။
သူနာျပဳဆရာမက ဗုိလ္ႀကီး၀ီလ်ံကိန္းအား ညိႈးငယ္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္ ေတြ႕ေတြ႕ႀကီး ၾကည့္ေနသည္။ ဆရာမ ဘာစကားေတြေျပာေနမွန္း ဗုိလ္ႀကီးက လံုး၀မသိ၊ လံုး၀မၾကား။
သူ မၾကားရျခင္းသည္ ေခါင္းတြင္ ပတ္တီးစည္းထား၍လား၊ သူ႔နားေတြ ပင္းကုန္ၿပီျဖစ္၍လား ဆုိသည္ ကုိလည္း လံုး၀မသိ။

ဆရာမႏႈတ္ခမ္းေတြ လႈပ္ေနတာကုိပဲ သူက စုိက္ၾကည့္ေနသည္။ သုိေသာ္ ဘာသံမွေတာ့ မၾကားရ။
သူက မ်က္လံုးကုိ ျပန္မွိတ္လုိက္သည္။
ၿပီးေတာ့ ေတြးၾကည့္ေနသည္။
သူက အတိတ္ကုိသာ အမ်ားႀကီးေတြးသည္။ အနာဂတ္ကုိ နည္းနည္းသာ ေတြးသည္။
ငါ ေသသြားရင္ ဘာေတြျဖစ္လာမလဲ။

ေသသြားရင္ ေတြးပူစရာေတြက တစ္ပံုႀကီးပဲ။
သူ႕အေတြးသည္ နယူးေယာက္သုိ႕ ေရာက္သြားသည္။ ကိတ္၏မ်က္ႏွာကုိ ျမင္ေယာင္လာသည္။
သူမက သူ႕အား စစ္ထဲမ၀င္ရန္ အတန္တန္တားခဲ့သည္။
ကိတ္က ငါ့ရည္႐ြယ္ခ်က္ နားမလည္ပါဘူး။ ႐ွင္းျပေတာ့လည္း သေဘာေပါက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ထုိ႔ေၾကာင့္ သူက ႐ွင္းျပမေနေတာ့ဘဲ သူထင္ရာ စြတ္လုပ္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ကိတ္၏ စုိးရိမ္မကင္းျဖစ္ေနေသာ မ်က္ႏွာက သူ႕ကုိ ေျခာက္လွန္႔လာျပန္သည္။
သူက ေသဖုိ႔ကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မစဥ္းစားခဲ့။ သူ မေသခ်င္ေသး။ သူကုိယ့္အိမ္ကုိယ့္ရာသုိ႔ ျပန္သြားခ်င္ ေသးသည္။

*
၀ီလ်ံသည္ ဘဏ္တုိက္ကုိ သူျပန္ေရာက္သည္အထိ ေစာင့္ေ႐ွာက္ထားရန္ အက္ဒြပ္လိခ်္ႏွင့္ တုိနီဆုိင္မြန္ တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္အား ပူးတဲြလဲႊအပ္ထားခဲ့သည္။
သုိ႔ေသာ္ အကယ္၍ သူျပန္မလေတာ့လွ်င္ ဘယ္လုိလုပ္ၾကပါေတာ့ဟု ဘာညႊန္ၾကားခ်က္မွ ေပးမထားခဲ့။
လိခ်္ ႏွင့္ ဆုိင္မြန္တုိ႔က သူ႕ကုိမသြားရန္ တားၾကသည္။ သူတုိ႔လည္း သူ႕ကုိ သေဘာမေပါက္ၾကပါလား။

ေနာက္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္အၾကာတြင္ သူ တပ္ထဲ၀င္လုိက္သည္။
ကေလး ေတြ၏ မ်က္ႏွာကုိ ရင္မဆုိင္ရဲေအာင္ ခံစားရသည္။
၁၀ ႏွစ္သား ရစ္ခ်က္က သူ႕ဘာသာသူ ဘူတာသုိ႕ လုိက္ခ်လာသည္။ မ်က္ႏွာတြင္လည္း မ်က္ရည္ အသြယ္သြယ္ စီးက်လ်က္ ...။
'ေဖေဖ မသြားရင္ မျဖစ္လုိ႔ပါ သားရယ္။ ေဖေဖမသြားရင္ နာဇီေတြကုိ ဘယ္တုိက္ႏုိင္ေတာ့မလဲ '
သူက သားႀကီး သေဘာေပါက္ေအာင္ ႀကိဳးစား၍ ႐ွင္းျပသည္။ သည္ေတာ့မွ သားႀကီး မ်က္ရည္တိတ္သြား သည္။

ထုိ႔ေနာက္ သူသည္ ဗားမြန္႔မွ ဗုိလ္သင္တန္းေက်ာင္းသုိ႕ ေရာက္လာခဲ့သည္။ မက္သယူးႏွင့္ စကိတ္စီးထြက္ တုန္းက ဗားမြန္႔သုိ႕ သူ ေနာက္ဆံုးေရာက္ခဲ့ဖူးသည္။ ေရခဲေတာင္ေပၚသုိ႕ အတက္တြင္ ျဖည္းျဖည္း ကေလး၊ အဆင္းက်ေတာ့ ႐ႊီခနဲ ေလွ်ာဆင္းလာခဲ့သည္။
အခုေတာ့ သူ႕ဘ၀ခရီးက အတက္လည္း ျဖည္းလြန္းလွသည္။ အဆင္းလည္း ေႏွးလြန္းလွသည္။
ဗုိလ္သင္တန္း သံုးလတက္ရသည္။ သူ ေတာ္ေတာ္ က်န္းမာလာသည္။ ဟားဗက္တကၠသုိလ္တုန္းက အေျခ အေနမ်ိဳးအထိ သန္မာထြားက်ိဳင္းလာခဲ့သည္။

ဗုိလ္သင္တန္းၿပီးေတာ့ လန္ဒန္ၿမိဳ႕သုိ႕ ေရာက္လာသည္။ လန္ဒန္ၿမိဳ႕တြင္ အေမရိကန္ စစ္သားေတြ အမ်ားအျပား ေတြ႕ရသည္။ သူက အေမရိကန္တပ္ႏွင့္ ၿဗိတိသွ်တပ္အတြက္ ဆက္ဆံေရး အရာ႐ွိ လုပ္ရသည္။
သူသည္ ေဒၚခ်က္စတာဟုိတယ္တြင္ စခန္းခ်ရသည္။ ပထမတုန္းက ေဒၚခ်က္စတာ ဟုိတယ္ကုိ ၿဗိတိသွ် တပ္မ်ားအတြက္ စစ္႐ံုးဖြင့္ခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့ အေမရိကန္တပ္မ်ား အတြက္ ဌာနခ်ဳပ္အျဖစ္ လဲႊေျပာင္း ေပးခဲ့သည္။

ေအဘယ္႐ုိ႕စေနာ့စကီးလည္း နယူးေယာက္မွ သူ၏ နယ္စားဟုိတယ္ကုိ အေမရိကန္တပ္အတြက္ ဌာနခ်ဳပ္ဖြင့္ခြင့္ျပဳေၾကာင္း သတင္းစာတြင္ ၀ီလ်ံဖတ္လုိက္ရသည္။ သူက ေအဘယ္၏ ေစတနာကုိ ခ်ီးက်ဴး ခဲ့မိသည္။
တစ္ခ်ိန္လံုးတြင္ အေရးေပး အခ်က္ေပးဥၾသဆဲြသံမ်ား၊ ဗံုးႀကဲသံမ်ား၊ စက္ေသနတ္သံမ်ားႏွင့္ တစ္ၿမိဳ႕လံုး မီးေမွာင္ က်ျခင္းမ်ားသာ ႀကံဳေနရသည္။ ဤအခ်က္က သူသည္ တကယ့္ႀကီးက်ယ္ေသာ စစ္ပဲြႀကီး တစ္ပဲြ တြင္ ပါ၀င္ပတ္သက္ေနရၿပီ ဆုိသည္ကုိ သတိရေစသည္။

သူသည္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ပဲြၾကည့္ပရိသတ္ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ခဲ့။ ဇာတ္ခံုေပၚမွ ဦးေဆာင္ လႈပ္႐ွား ေနသူသာ အၿမဲတမ္း ျဖစ္ခဲ့သည္။
ယခုေတာ့ သူ႕မွာ အေမရိကန္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး အုိက္ဆင္ေဟာင္၀ါ၏ စစ္ဌာနခ်ဳပ္ႏွင့္ ၿဗိတိသွ် နန္းရင္၀န္ ခ်ာခ်ီ ၏ စစ္႐ံုးႏွစ္ခုၾကားတြင္ စကားျပန္အဆင့္ေလာက္တာ၀န္မ်ိဳးျဖင့္သာ စခန္းသြားေနရသည္။ ကုိယ္စြမ္း ကုိယ္စျဖင့္ တီထြင္လုပ္ကုိင္ေသာ အလုပ္ဟူ၍ ဘာမွမ႐ွိ။ သည္အတုိင္းဆုိလွ်င္ ဟစ္တလာက ထရာဖာ လဂါ စကဲြယား ရင္ျပင္ႀကီးကုိ လာတုိက္မွသာ သူ႕အေနျဖင့္ တကယ့္နဖူးေတြ႕ဒူးေတြ႕ စစ္ပဲြကုိ ၀င္ႏဲႊခြင့္ ရေတာ့မည့္ကိန္းမ်ိဳး ဆုိက္ေနရၿပီ။

ထုိ႔ေနာက္ အမွတ္(၁) တပ္ရင္းကုိ စေကာ့တလန္သုိ႔ အထူးစစ္ေလ့က်င့္မႈအတြက္ ပုိ႔ေသာအခါ ၀ီလ်ံက ေလ့လာသူအျဖစ္ လုိက္ပါလာခဲ့ရသည္။ သူက တုိးတက္မႈမ်ားကုိ ဌာနခ်ဳပ္သုိ႕ အစီရင္ခံရမည္ ျဖစ္သည္။
သည္တာ၀န္ကုိ ၀ီလ်ံက စိတ္မ၀င္စား။ ေသေသေၾကေၾက တုိက္ပဲြသာ ၀င္တုိက္လုိက္ခ်င္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ လန္ဒန္သုိ႕ ျပန္ေရာက္လွ်င္ သူ႕အထက္အရာ႐ွိ ဗုိလ္မွဴးႀကီးကုိ ေတာင္းပန္ၿပီး တုိက္ခုိက္ေရး တာ၀န္ ေျပာင္းေပးရန္ ေျပာသည္။ ဗုိလ္မွဴးႀကီးက ေ႐ွာေ႐ွာ႐ွဴ႐ွဴပင္ ခြင့္ျပဳလုိက္သည္။
ထုိ႔ေနာက္ စေကာ့တလန္သုိ႔ျပန္ၿပီး သံုးလတိတိ စစ္သင္တန္းျပန္တက္ရသည္။ သင္တန္းက ယခင္ သင္တန္းမ်ားထက္ ၾကမ္းသည္။ ေတာေတာင္အထပ္ထပ္ကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ ေလ့က်င့္ရသည္။ သူက စိတ္မပ်က္။
စစ္ထဲ၀င္လာတာ တုိက္ဖုိ႔ ၀င္လာတာ။ ပင္ပန္းခံႏုိင္မွ တုိက္ႏုိင္မယ္ဆုိပီး ၀မ္းပင္သာေနေသးသည္။

သံုးလၾကာေတာ့ ၀ီလ်ံတုိ႔တပ္သည္ ဥေရာပစစ္မ်က္ႏွာသုိ႕ ၀င္ေရာက္လာေသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကီး ဘရက္ ဒေလ ၏ တပ္ႏွင့္ ပူူးေပါင္းရန္ ျပင္သစ္ျပည္ေျမာက္ပုိင္းသုိ႕ ေလထီးျဖင့္ ဆင္းၾကရသည္။
ထုိအခ်ိန္ တြင္ မဟာမိတ္တပ္မ်ား ေအာင္ပဲြခံစျပဳေနၿပီ။ ၀ီလ်ံက ဘာလင္ၿမိဳ႕သုိ႕ ၀င္ောက္ေသာ ပထမဆံုး စစ္သားျဖစ္ခ်င္လွၿပီ။
အမွတ္(၁) တပ္မဟာသည္ ႐ုိင္းနယ္သုိ႔ ခ်ီတက္သည္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ေတြ႕သမွ် တံတားမ်ားကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ သည္။

ထုိေန႔တြင္ ဗုိလ္ႀကီး၀ီလ်ံကိန္းအား လူဒင္ေဒါ့တံတားျဖတ္၍ ရီမာဂ်င္ အေ႐ွ႕ေျမာက္ဘက္ တစ္မုိင္အကြာ႐ွိ ရန္သူတပ္ကုိ ေ႐ွ႕ေျပးသြားေရာက္တုိက္ခုိက္ရန္ အထက္မွ တာ၀န္ေပးသည္။
သူသည္ ေတာင္ကုန္းတစ္ခုေပၚတြင္ရပ္ၿပီး တံတားကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ေနေသာ အမွတ္(၉)တပ္မကုိ လွမ္း ၾကည့္ ေနသည္။ ရန္သူမုိင္းမ်ား ႐ုတ္တရက္ ၀ုန္းခနဲ ေပါက္ကဲြၿပီး တံတားႀကီးတစ္ခုလံုး မုိးေပၚသုိ႔ တက္ သြား ေတာ့မွာလားဟု ေတြးကာ သူက အသည္းတထိတ္ထိတ္ ျဖစ္ေနမိသည္။

၀ီလ်ံ၏ အထက္အရာ႐ွိ ဗုိလ္မွဴးႀကီးကလည္း သူ႔တပ္ႏွင့္အတူ ေနာက္မွ ကပ္လုိက္လာသည္။ ၀ီလ်ံ၏ တပ္တြင္ လူေပါင္း ၁၂၀ ပါလာသည္။ သုိ႕ေသာ္ အားလံုးလုိလုိမွာ သူ႔လုိပင္ သည္တစ္ႀကိမ္သာ စစ္ မ်က္ႏွာ သုိ႔ ထြက္ဖူးၾကသူမ်ားခ်ည္းျဖစ္သည္။

သူတုိ႔တပ္ ေတာစပ္ေရာက္လာသည္။ ရန္သူဘက္မွ ခုခံမႈတစ္စံုတစ္ရာ မ႐ွိ။ သုိ႔ျဖင့္ သူတုိ႔က ေတာနင္း ခ်ီတက္ၾကသည္။ ပိတ္ဆီးေနေသာ ေတာနက္ႀကီးကုိ ထုိးေဖာက္ရေသာေၾကာင့္ ခရီးက အလြန္ေႏွးသည္။ ရဲေဘာ္ ေတြလည္း အင္မတန္ ပင္ပန္းၾကသည္။ အမွန္က သည္လမ္းကုိ ဗုိလ္မွဴးႀကီး၏ တပ္မကသာ အလ်င္ ထုိးေဖာက္ခ်ီတက္သင့္သည္။ ၀ီလ်ံက ယင္းသုိ႕ ေတြးလုိက္မိသည္။
အေတြး ပင္ မဆံုးလုိက္ပါေခ်။

သူတုိ႔ တပ္သားမ်ားေပၚသုိ႔ က်ည္ဆန္ေတြ မုိး႐ြာသလုိ ႐ြာက်ပါေလေတာ့သည္။ သူတုိ႔ကား ရန္သူ၏ ခ်ံဳခုိ တုိက္ခုိက္ျခင္းကုိ အမွတ္မထင္ ခံလုိက္ၾကရၿပီ။ ေမာ္တာထုသံေတြ နားကဲြမတတ္ တရစပ္ ေပၚထြက္ ေနၾက သည္။ လက္ပစ္ဗံုးေတြ တ၀ုန္း၀ုန္း ေပါက္ကဲြၾကသည္။ က်ည္ဆန္ေတြ တ၀ီ၀ီ ျဖတ္သြား ၾကသည္။
အျဖစ္အပ်က္သည္ ျမန္ဆန္လြန္းလွသည္။ ၀ီလ်ံ၏ တပ္သားေတြ အတံုးအ႐ံုးလဲက်သြားၾကသည္။ အခ်ိဳ႕က သစ္ပင္မ်ားဆီ ေျပးကပ္ၾကသည္။ ခ်ံဳပုတ္ကုိ ကာဘာယူၾကသည္။ ေျမနိမ့္ခ်ိဳင့္၀ွမ္းတြင္ ေျပး၀ပ ္ၾကသည္။

ျမင္ကြင္းသည္ ႐ုတ္တရက္အားျဖင့္ ကမၻာတစ္ခု ဖ႐ုိဖ`ရဲ ၿပိဳကဲြပ်က္စီးသြားသည္ႏွင့္ တူလွေတာ့သည္။
စကၠန္႔ပုိင္း အတြင္းတြင္ သူ႕ရဲေဘာ္ေတြ တစ္၀က္ခန္႔ က်ဆံုးသြားၾကသည္။

သည္တုိက္ပဲြသည္ စုစုေပါင္း တစ္မိနစ္ပင္ မၾကာ။ ဒါကုိပင္ တုိက္ပဲြဟု ေခၚႏုိင္ပါမည္လား။ တစ္ဖက္ႏွင့္ တစ္ဖက္ သူႏုိင္ကုိယ္ႏုိင္ အစြမ္းျပ၍ ရင္ဆုိင္မတုိက္ရေသာ တုိက္ပဲြကုိ တုိက္ပဲြဟု ေခၚႏုိင္ပါမည္လား။ ဘယ္ေတာ့မွ မေခၚႏုိင္။ တကယ္ေတာ့ တုိက္ပဲြမဟုတ္။ လူသတ္ပဲြသာ ျဖစ္သည္။

၀ီလ်ံက မေက်မခ်မ္းစြာျဖင့္ ယင္းသုိ႕ ေတြးမိၿပီး တင္းတင္းပါေအာင္ အံႀကိတ္လုိက္မိသည္။
သူသည္ နာဇီစစ္သားတစ္ေယာက္၏ အရိပ္အေရာင္ကုိမွ်ပင္ မျမင္လုိက္ရ။
၀ီလ်ံက ႐ြံ႕ဗြက္ထဲတြင္ ေမွာက္လ်က္ကီး ၀ပ္ေနရာမွ ဗုိလ္မွဴးႀကီး၏ တပ္က ေနာက္မွ ခ်ီတက္လာသည္ကုိ လွမ္းျမင္ လုိက္ရသည္။

သူ႕ရင္ထဲ ထိတ္ခနဲျဖစ္သြားသည္။
ရန္သူ၏ ခ်ံဳခုိတုိက္ခုိက္မႈ အႏၱရာယ္႐ွိေၾကာင္း ေနာက္တပ္ကုိ သတင္းပုိ႔ရန္ သူက ၀ပ္ေနရာမွ ကမန္း ကတန္း ထၿပီး သစ္ပင္တစ္ပင္ဆီသုိ႕ စြတ္ေျပးသည္။
သူ႕ ဦးေခါင္းကုိ က်ည္ဆန္တစ္ေတာင့္ ထိမွန္သြားသည္။ သူ ဗြက္ထဲ လဲက်သြားသည္။
သူက အားယူၿပီးေနာက္ တပ္ဆီသုိ႕ လက္ကုိေ၀ွ႕ယမ္းျပလုိက္သည္။

ဒုတိယက်ည္ဆန္က သူ႕လည္ပင္းကုိ လာမွန္သည္။ ေနာက္တစ္ေတာင့္က ရင္ဘတ္ကုိ ထိသည္။
သူသည္ ႐ႊံ႕ဗြက္ထဲတြင္ မလႈပ္မယွက္ စန္႔ေနသည္။ ေသမည့္အခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ေနသည္။ ရန္သူ႔ မ်က္ႏွာကုိပင္ မျမင္လုိက္ရဘဲ ေသရေတာ့မည္။ ဂုဏ္မ႐ွိေသာ သူရဲေကာင္းမဆန္ေသာ ေသျခင္းမ်ိဳး။
ေနာက္တစ္ခု သူ မွတ္မိတာကေတာ့ သူ႕ကုိ ထမ္းစင္ႏွင့္ သယ္ယူသြားၾကသည္။ သူ ဘာကုိမွ် မၾကားရ၊ ဘာကုိမွ် မျမင္ရ၊ ညအခ်ိန္လား၊ သူ႕မ်က္စိကန္းသြားၿပီလား သူမသိ။

ခရီးေတာ္ေတာ္႐ွည္သည္။
သူ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္သည္။
အရပ္ပုပု ၀၀တုတ္တုတ္ ဗုိလ္မွဴးႀကီးတစ္ေယာက္ ႐ြက္ဖ်င္တဲထဲမွ ထြက္လာသည္။ သူက တစ္ခုခုကုိ မွတ္မိသလုိ ထင္မိသည္။ သုိ႔ေသာ္ အေသအခ်ာ စဥ္းစား၍မရ။
ထုိ႔ေနာက္ သူ႕ကုိ ခဲြစိတ္စားပဲြေပၚ တင္လုိက္ၾကသည္။ သူက ေသျခင္းကုိ မေတြးခ်င္။ အိပ္ေပ်ာ္ သြားခ်င္ သည္။ မ်က္လံုးေတြ ျပန္မွိတ္လုိက္သည္။ မၾကာမီ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

*
သူ ျပန္ႏုိးလာသည္။ သူ႕ေဘးတြင္ လူႏွစ္ေယာက္ ရပ္ေနသည္။ သူတုိ႔က သူ႕ကုိ ညင္ညင္သာသာ ေဖးမ၍ တစ္ဖက္သုိ႔ ေစာင္းလုိက္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူ႕ကုိ ေဆးထုိးၾကသည္။
သူ အိပ္မက္ မက္သည္။ အိပ္မက္ထတြင္ ကိတ္ကုိလည္း ေတြ႕ရသည္။ သူ႔ေမေမကုိလည္း ေတြ႕ရသည္။ မက္သယူး က သူ႕သားႀကီး ရစ္ခ်တ္ႏွင့္ ကစားေနသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။

*
သူ ျပန္ႏုိးလာသည္။
သူ႔ကုိ ခုတင္တစ္လံုးသုိ႔ ျပန္ေျပာင္းၾကသည္။ သူ မေသႏုိင္ေတာ့ဘူးဟု ယံုၾကည္ခ်င္လာသည္။ သူ မလႈပ္မယွက္ ပက္လက္ကီး လွဲေနသည္။ ႐ြက္ဖ်င္တဲေခါင္းမုိးကုိ ေတြေတြႀကီး စုိက္ၾကည့္ေနသည္။ ေခါင္းကုိ လႈပ္၍ လံုး၀မရ။ သူနာျပဳဆရာမ တစ္ေယာက္ ၀င္လာသည္။ လူနာေရာဂါမွတ္တမ္း ကတ္ျပား ကုိ ယူၾက့္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူ႕ကုိ ၾကည့္သည္။
သူ အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္သည္။

*
သူျပန္ႏုိးလာသည္။
အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္မ်ား ၾကာသြားၿပီလဲ။ ေနာက္ထပ္ ဆရာမတစ္ေယာက္ ၀င္လာျပန္သည္။ သူ႕မ်က္လံုးေတြ ေစာေစာကထက္ ပုိ၍ ျမင္လာသည္။ သူ အလြန္ေပ်ာ္သြားသည္။ အမ်ားႀကီး ေပ်ာ္သြား သည္။ ေခါင္းကုိ လႈပ္ၾကည့္သည္။ လႈပ္လုိ႔ရလာၿပီ နာေတာ့ အလြန္ နာသည္။ မအိပ္ဘဲႏွင့္ မွိန္းေန ခ်င္သည္။ သူ မေသခ်င္။
သူ အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္သည္။

*
သူ ျပန္ႏုိးလာသည္။
ဆရာ၀န္ေလးေယာက္ ေရာက္ေနသည္။ သူတုိ႔ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကပါလိမ့္။ သူ ဘာမွမၾကားရ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘာမွမသိ။
သူတုိ႔က သူ႕ကုိ ေနရာေ႐ႊ႕ၾကျပန္သည္။ သူ႕ကုိ တပ္မေတာ္ လူနတင္ကားေပၚသုိ႕ တင္ၾကသည္။ ကားတံခါးေတြ ျပန္ပိတ္သြားသည္။ ကား စထြက္ပီ။ လမ္းက ေတာ္ေတာ္ ၾကမ္းသည္။ သူနာျပဳဆရာမ အသစ္ တစ္ေယာက္ သူ႕ေဘးတြင္ ထုိင္ကာ ညင္ညင္သာသာ ေဖးမၿပီး လုိက္လာသည္။ တစ္နာရီ ေလာက္ ၾကာခဲ့ၿပီ ထင္သည္။ သုိ႔ေသာ္ အတိအက်ေတာ့ မေျပာႏုိင္။
လူနာတင္ ကားသည္ လမ္းေကာင္းေပၚသုိ႕ ေရာက္လာၿပီ။ ထုိ႔ေနာက္ ကားရပ္သြားသည္။

သူ႕ကုိ ေနရာေ႐ႊ႕ျပန္သည္။ သည္တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ သူတုိ႔က ေျမညီျပင္ကုိ ေလွ်ာက္လာၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေလွကားကုိ တက္သည္။ ေမွာင္ေနေသာ အခန္းထဲ ေရာက္လာၾကသည္။ သူတုိ႔ ခဏရပ္ေစာင့္ ေနၾက သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အခန္းသည္ ေ႐ြ႕လ်ားလာသည္။ ေနာက္ကားတစ္စီးျဖစ္မည္ ထင္သည္။ အခန္း သည္ အေပၚသုိ႕ ျမင့္တက္သြားသည္။ ဆရာမက သူ႕ကုိ ေဆးတစ္လံုးထုိးေပးသည္။
သည္ၾကား ထဲတြင္ သူ ဘာကုိမွ် သတိမရ။ သူတုိ႔ကား တံု႕ခနဲ ရပ္သြားေတာ့မွ မ်က္စိမ်ား ပြင့္လာသည္။ သည္ေတာ့ မွ ေလယာဥ္ပ်ံ ေျမျပင္တြင္ ဆုိက္ေၾကာင္း သိရေတာ့သည္။
သူ႕ကုိ ထပ္ၿပီး ေနရာေျပာင္းၾကျပန္သည္။ ေနာက္ထပ္ ဆရာမအသစ္ တစ္ေယာက္ ေနာက္ထပ္ အနံ႔ တစ္မ်ိဳး၊ ေနာက္ထပ္ၿမိဳ႕ တစ္ၿမိဳ႕။

နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ျဖစ္မည္။ ဒါမွမဟုတ္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ တျခားၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ျဖစ္မည္။
လူနာတင္ကား ဆက္ထြက္လာခဲ့သည္။ ေျမညီျပင္တြင္ ေမာင္းလာသည္။ ရပ္လိုက္၊ ဆက္ေမာင္းလုိက္ျဖင့္ ေနာက္ဆံုး တစ္ေနရာတြင္ အျမန္ရပ္လုိက္ၾကသည္။
သူ႕ကုိ သယ္ယူလာၾကျပန္သည္။ ေလွကားအတုိင္း တက္လာၾကသည္။ ေဆးျဖဴသုတ္ အခန္းကေလး တစ္ခန္း ထဲ ေရာက္လာသည္။

သူ႕ကုိ ခုတင္ေပၚသုိ႕ ခ်သည္။ ခုတင္က အိစက္ေနသည္။ သူ႕ဦးေခါင္းသည္ ေခါင္းအံုးေပၚ ေရာက္လာ သည္။
သူ အိပ္ေပ်ာ္ သြားသည္။

*
သူ ျပန္ႏုိးလာသည္။
မ်က္လံုးမ်ားကုိ အားတင္း၍ ဖြင့္ၾကည့္သည္။ ကိတ္က သူ႕အနီးတြင္ ရပ္ၾကည့္ေနသည္။ သူက လက္ကုိ ေျမွာက္ၾကည့္သည္။ ေျမွာက္၍မရ။ ပါးစပ္ဖြင့္ၾကည့္သည္။ ဖြင့္၍မရ။
ကိတ္က ၿပံဳးျပသည္။ သူကလည္း ျပန္၍ ၿပံဳးပသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ႕အၿပံဳးကုိ ကိတ္ ျမင္မည္မထင္။
သူ အိပ္ေပ်ာ္ သြားျပန္သည္။

*
သူ ျပန္ႏုိးလာသည္။
ကိတ္ကုိ ေတြ႕ရျပန္သည္။ အ၀တ္အစားတစ္မ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။
ကိတ္ ခဏခဏ လာလုိက္ ျပန္သြားလုိက္ လုပ္ေနတာ ျဖစ္မည္။
ကိတ္က ၿပံဳးျပျပန္သည္။

သူက ေခါင္းကုိ နည္းနည္းေစာင္းၾကည့္သည္။
သားႀကီး ရစ္ခ်က္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ အရပ္ေတာ္ေတာ္ ႐ွည္ေနၿပီ။ ေခ်ာလည္း ေခ်ာလာသည္။
သူက သမီးငယ္ႏွစ္ေယာက္ကုိလည္း ျမင္ခ်င္သည္။ ဒါေပမဲ့ ေခါင္းကုိ လွည့္မရ။ ေနာက္မွ သူ ျမင္ရမည့္ ေနရာတြင္ လာရပ္ၾကသည္။
ဗာဂ်င္နီယာ ... ဟုတ္မွ ... ဟုတ္ပါရဲ႕လား။ အႀကီးျမန္လွခ်ည္လား။

ၿပီးေတာ့ ... သမီးေထြး လူစီ။
ဟာ .. တကယ္ပါပဲလား၊ သူကေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ ႀကီးေနပါေရာလား၊ ဟုတ္မွ ဟုတ္ပါရဲ႕လား။
အခ်ိန္ ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ပါပေကာ။
သူ အိပ္ေပ်ာ္ သြားျပန္သည္။

*
သူ ျပန္ႏုိးလာသည္။
အခန္းထဲတြင္ တစ္ေယာက္မွ မျမင္ရ။ သုိ႔ေသာ္ ေခါင္းကုိေတာ့ ဘယ္ညာေစာင္း၍ ရလာၿပီ။ တခ်ိဳ႕ ပတ္တီးေတြ ျပန္ခြာထားၿပီးၿပီ။ အလ်င္ထက္ ပုိ၍ ျမင္လာၿပီ။ စကားေျပာၾကည့္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘာသံမွ ထြက္မလာ။
သူ အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္သည္။

*
သူ ျပန္ႏုိးလာသည္။
ပတ္တီးေတြ ယခင္ေလာက္ မ႐ွိေတာ့။ ကိတ္ကုိ ေတြ႕ရျပန္သည္။
သူမ၏ အိစက္႐ွည္လ်ားေသာ ဆံပင္မ်ားကုိ ပခံုးႏွစ္ဖက္ေပၚ ျဖန္႔ခ်ထားသည္။ အျပာေရာင္ မ်က္လံုး၊ အၿပံဳး မ်က္ႏွာႏွင့္ ယခင္ထက္ ပုိလွေနသလုိ ထင္ရသည္။ သူက သူမကုိ ေခၚၾကည့္သည္။ သူမက ၿပံဳးျပ သည္။
သူ အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္ၿပီ။

*
သူ ျပန္ႏုိးလာသည္။
ပတ္တီးေတြ နည္းနည္းသာ က်န္ေတာ့သည္။ သည္တစ္ႀကိမ္တြင္ သူ႕သားႀကီးက စကားေျပာသည္။
' ေဖေဖ ... ေဖေဖ .... ေနေကာင္းတယ္ေနာ္ '
' ေကာင္း ... ေကာင္းပါတယ္ ... သားရယ္ '
သူက မနည္းအားယူၿပီး ေျပာလုိက္ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ... သူ႕အသံကုိ သူမမွတ္မိ။

သူနာျပဳဆရာမက သူ႕ကုိ ခုတင္ေပၚတြင္ မ ထူေပးသည္။ သူ ထုိင္ႏုိင္ၿပီ။ ဆရာမကုိ ေက်းဇူးတင္သည္။ ဆရာ၀န္က သူ႔ပခံုးေပၚ လက္လာတင္သည္။
' မစၥတာကိန္း ... အဆုိးဆံုးအေျခအေန ေက်ာ္လြန္သြားပါၿပီ၊ မၾကာခင္ ေနေကာင္းသြားပါလိမ့္မယ္၊ အဲဒီေတာ့မွ အိမ္ျပန္တာေပါ့ ဟုတ္လား '
အခန္းထဲသုိ႕ ကိတ္ ၀င္လာသည္။ ဗာဂ်င္နီယာႏွင့္ လူစီတုိ႔လည္း ပါလာသည္။ သူက ၿပံဳးျပသည္။ သူက ေမးခြန္းေတြ မဆံုးႏုိင္ေအာင္ ေမးလုိက္ခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘယ္ကစ ေမးရမွန္းမသိ။
သူ ေသ႐ြာက ျပန္လာတာဟု ကိတ္က ေျပာသည္။ သူလည္း သိသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ ရီမာဂ်င္တုိက္ပဲြတြင္ ဒဏ္ရာ ရခဲ့တာ တစ္ႏွစ္ပင္ ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီဆုိတာကုိေတာ့ လံုး၀မမွတ္မိ။
ရစ္ခ်တ္က ၁၂ ႏွစ္သားအ႐ြယ္ေတာင္ ႐ွိသြားၿပီ။ အထက္တန္းေအာင္လွ်င္ ဟားဗတ္တကၠသုိလ္ တက္မည္ ဟုပင္ ေျပာေနၿပီ။

ဗာဂ်င္နီယာ ကိုးႏွစ္သမီး။ လူစီက ခုနစ္ျပည့္ေတာ့မည္။ သူတုိ႔အ၀တ္အစားေတြက တုိလြန္းလွခ်ည့္လား၊ သူတုိ႔ကုိ နားလည္ေအာင္ မနည္းႀကိဳးစားရဦးမည္။
ကိတ္က တကယ္လည္း လွေနသည္။ ယခင္ကထက္ အမ်ားႀကီး လွေနသည္။
ရစ္ခ်တ္က ဘတ္ကေလအထက္တန္းေက်ာင္းမွာ တက္ေနေၾကာင္း၊ အလြန္စာေတာ္ေၾကာင္း၊ ဗာဂ်င္နီယာႏွင့္ လူစီတုိ႔က ေဖေဖ့ကုိပဲ တစ္ေမးတည္း ေမးေနၾကေၾကာင္း ကိတ္က ေျပာျပသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာ ႏွင့္ ရင္ဘတ္ေပၚမွ အမာ႐ြတ္ေတြက တစ္သက္လံုး မေပ်ာက္ေတာ့ေၾကာင္း၊ သုိ႔ေသာ္ ဦးေႏွာက္ကုိ ဘာမွမထိခုိက္ေၾကာင္း ဆရာ၀န္ေတြက ေျပာျပ၍ ကံေကာင္းေၾကာင္း၊ မ်က္လံုးမ်ားလည္း နဂုိ အတုိင္း ျပန္ျမင္လာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ကိတ္က ဆက္လက္ ေျပာျပသည္။

' ေမာင္ နဂုိအတုိင္း ျပန္ေကာင္းလာေအာင္ ကၽြန္မ အစြမ္းကုန္ ျပဳစုပါ့မယ္ ... ေမာင္ရယ္ '
ခ်စ္ဇနီး၏ ေစတနာကုိ သိရ၍ သူ အလြန္၀မ္းသာမိသည္။
သုိ႔ေသာ္ သူႏွင့္ ကိတ္ႏွင့္က ရည္မွန္းခ်က္ခ်င္း မတူၾက။

ကိတ္က ျဖည္းျဖည္းသာ ေပ်ာက္ကင္းေစခ်င္သည္။ သူက ေန႔ခ်င္းရက္ခ်င္း ျပန္ေကာင္းသြားေစခ်င္သည္။
သူ႕အတြက္ ဇနီးမယားႏွင့္ သားသမီးမ်ားက တတ္ႏုိင္သည့္ဘက္မွ အစြမ္းကုန္ျပဳစုၾကသည္။
သူ ေတာ္ေတာ္ က်န္းမာလာၿပီ။

ပထမ အသံထြက္လာသည္။ ထုိ႔ေနာက္ မ်က္စိျမင္လာသည္။ ထုိ႔ေနာက္ စကားေျပာႏုိင္လာသည္။
ရစ္ခ်တ္က သူ႕ေဖေဖကုိ လမ္းေလွ်ာက္သင္ေပးသည္။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ခ်ိဳင္းေထာက္ လႊတ္သြားသည္။ လူစီက ထမင္းခံြ႕သည္။ ေနာက္ေတာ့ ကုိယ္တုိင္ ယူစားႏုိင္လာသည္။ ဗာဂ်င္နီယာက စာေရးဆရာႀကီး မတ္ခ္တြိန္း၏ ၀တၱဳေတြကုိ ဖတ္ျပသည္။ သားအဖႏွစ္ေယာက္ အလြန္ေပ်ာ္ၾကသည္။

သည္လုိႏွင့္ ခရစ္စမတ္ပဲြေတာ္ၿပီးေတာ့ ၀ီလ်ံ အိမ္သုိ႕ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ေတာ့သည္။
သူသည္ လ်င္ျမန္စြာပင္ က်န္းမာလာခဲ့သည္။ ေနာက္ ေျခာက္လဆုိလွ်င္ ဘဏ္တုိက္ လုပ္ငန္းမ်ားကုိ လုပ္ႏုိင္ၿပီ ဟု ဆရာ၀န္မ်ားက ေျပာသည္။
ယခုေတာ့ သူ႕ဆီကုိ ဧည့္သည္ေတြလည္း သေဘာ႐ွိလာႏုိင္ၾကၿပီ။

ပထမဆံုး ေရာက္လာသူမွာ အက္ဒြပ္လိခ်္ျဖစ္သည္။ ၀ီလ်ံ၏ ႐ုပ္ကုိျမင္ေတာ့ လိခ်္က မသိမသာ မ်က္လံုး ျပဴး သြားမိသည္။
လိခ်္က သူ႕လုပ္ငန္းအေျခအေနကုိ အေသးစိတ္ ေျပာျပသည္။ သူမ႐ွိခ်ိန္တြင္ လက္စတာဘဏ္လုပ္ငန္းသည္ အ႐ွိမပ်က္ တုိးတက္ေနေၾကာင္း၊ သူ အလုပ္ျပန္၀င္လာလွ်င္လည္း ဥကၠ႒ အျဖစ္ပင္ ျပန္ခန္႔ရန္ အားလံုးက သေဘာတူၾကေၾကာင္း ...။

သုိ႔ေသာ္ တုိနီဆုိင္မြန္ ယူလာေသာ သတင္းကေတာ့ ၀ီလ်ံအား အထူးပင္ စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ေစသည္။
အလန္လြိဳက္ ႏွင့္ ႐ုပတ္ေကာ့ခ္စမစ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ကြယ္လြန္သြား႐ွာၾကၿပီ။ သည္ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ႏွစ္ေယာက္ ၏ အသိပညာကုိ သူက အလြန္႔ပင္ ႏွေျမာမိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေ႐ွ႕ေနႀကီး ေသာမတ္ ကုိဟင္ ထံမွ တယ္လီဖုန္းဆက္သည္။
၀ီလ်ံေနေကာင္းလာ၍ သူ အလြန္၀မ္းသာေၾကာင္း ေျပာၿပီးေနာက္ မၾကာမီတြင္ သူ အၿငိမ္းစား ယူေတာ မည္ ျဖစ္၍ သူ႕လုပ္ငန္းကုိ သားျဖစ္သူ သာဒီယပ္က ဆက္ခံလုပ္ကုိင္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း မစၥတာ ကုိဟင္ က ေျပာျပသည္။

သူတုိ႔သားအဖႏွစ္ေယာက္စလံုးသည္ ခရစ္ယာန္ သာသနာျပဳပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား၏ နာမည္မ်ားကုိ ယူထား၍ ဂုဏ္ယူမိေၾကာင္း ၀ီလ်ံက ျပန္ေျပာလုိက္သည္။
ဤတြင္ မစၥတကုိဟင္က သေဘာက်၍ ရယ္လုိက္ၿပီး သူ အၿငိမ္းစားယူၿပီး ေနာက္တြင္လည္း သူ႕သားႏွင့္ ယံုၾကည္ စိတ္ခ်စြာ ဆက္ဆံသြားေစခ်င္ေၾကာင္း ေျပာသည္။
၀ီလ်ံ ကလည္း ဆက္ဆံသြားပါမည္ဟု ကတိေပးလုိက္သည္။

ေနာက္ဆံုး မစၥတာကုိဟင္က ေျပာသည္။
' ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ားသိသင့္တဲ့ သတင္းတစ္ခု က်န္ေသးတယ္ ဗ် '
' ဘာသတင္းပါလိမ့္ ... မစၥတာကုိဟင္ '
၀ီလ်ံက တစ္ဖက္မွ စကားေျပာသံကုိ စိတ္၀င္စားစြာျဖင့္ နားစြင့္လုိက္သည္။
မစၥတာကုိဟင္၏ စကားကုိ ၾကားရၿပီးေသာအခါတြင္ကား ၀ီလ်ံမွာ ယမ္းပံုမီးက်သလုိ ေဒါသအုိးႀကီး ၀ုန္းခနဲ ေပါက္ကဲြသြားေတာ့သည္။
....................................................
အခန္း (၂၆) ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

Thursday, May 27, 2010

ေမာင္ထြန္းသူ ဘာသာျပန္ အက်ဥ္းစံ အပိုင္း (၇)

အခန္း (၇)

ေနာက္တေန႔ နံနက္တြင္ ဘရန္းဒီးသည္ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာမွ ထကာ နံနက္စာ စားပဲြသုိ႔ ေရာက္ လာသည္။ မေန႔က တေန႔ခင္းလံုး စိတ္႐ႈပ္ခဲ့ရသျဖင့္ ညတြင္ ေကာင္းစြာ အိပ္ေပ်ာ္လိမ့္မည္ မဟုတ္ ဟုထင္ခဲ့ မိ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူထင္သလုိ မဟုတ္ပဲ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့၏။

ဂေရစီယာက သူ႕ဆရာ ေကာင္စစ္၀န္အတြက္ ေကာ္ဖီႏွင့္ သစ္သီးမ်ား ယူလာသည္။ သစ္သီးမ်ား ကုိ ေငြပန္းကန္ တခ်ပ္တြင္ စားခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္ လွပစြာ ထည့္ထားသည္။ သူ ယူလာေသာ နံနက္စာကုိ စားပဲြေပၚ ၌ ခ်ထားေပးၿပီးေသာ အရိပ္အျခည္ကုိ ၾကည့္ေနသည္။ လုိအပ္သမွ်ကုိ လုပ္ ကုိင္ေပးရန္ အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနသည့္ သေဘာ ...။

ေကာင္စစ္၀န္သည္ ဂေရစီယာ၏ အေၾကာင္းကုိ စဥ္းစားေတြးေတာလ်က္႐ွိသည္။ ဂေရစီယာ၏ အျပဳအမူႏွင့္ ေျပာဟန္ ဆုိဟန္မ်ားကေတာ့ သေဘာမက်စရာမ႐ွိ။ အလုပ္က်ေတာ့လည္း တာ၀န္ ေက်သည္။ အလုိက္သိတတ္ေသာ သေဘာလည္း ႐ွိသည္။ မိမိအေနျဖင့္ သူ႕အား ယံုၾကည္ စိတ္ခ်၍ ျဖစ္ပါ မည္ေလာ။ သူ႕ကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ ႏႈတ္လံုပံုလည္းရ၏။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ေကာင္စစ္ ၀န္သည္ ဂေရစီယာအား သူ႕လူယံုတဦးအျဖစ္ မသိမသာ ေမြးသြားရန္ ဆံုးျဖတ္လုိက္ေလသည္။

' ဂေရစီယာ...၊ ငါ မင္းကုိ တခု ေမးခ်င္တယ္ '
ဂေရစီယာက သူ ရပ္ေနေသာ ေနရာမွ ေ႐ွ႕သုိ႔ တုိးလာၿပီး ရပ္သည္။
' ဒီကိစၥက ငါတုိ႔ရဲ႕ ဥယ်ာဥ္မွဴးအသစ္ ဂ်ိဳစီနဲ႔ ပတ္သက္ေနတယ္ ' ဘရန္းဒီးက သူ႕ေသာက္လက္စ ေကာ္ဖီ အေပၚ၌သာ စိတ္၀င္စားေလဟန္ေဆာင္ကာ စကားကုိ စသည္။ ' တခါ တေလ ဒီေကာင္ ငါ့သားနဲ႔ စကား ေျပာေျပာ ေနတာ မင္း ျမင္ဖူးသလား '

အေျဖ ခ်က္ခ်င္းမရ။ တဒဂၤမွ် ၿငိမ္ဆိတ္ေနသည္။ ဂေရစီယာ၏ မ်က္ႏွာသည္ ၿပံဳးျခင္း ရယ္ျခင္းမ႐ွိ။ ေမးခြန္း အတြက္ အံ့ၾသဟန္လည္း မျပ။ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပင္ ႐ွိသည္။
' တခါတရံ စကားေျပာေနတာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္ ဆီေညာ္ ဘရန္းဒီး၊ သူ အလုပ္ခြင္မွာ ႐ွိေနသမွ် တခ်ိန္လံုး ဆီေညာ္ ရဲ႕ သားနဲ႔ စကားေျပာေနတာပဲ ဆုိတဲ့ အေျဖက ပုိၿပီး မွန္ပါလိမ့္မယ္၊ သူတုိ႔ ႏွစ္ ေယာက္ဟာ အၿမဲတမ္း တတဲြတဲြေနၾကတာပါ။ စကားေျပာၾကတယ္၊ ရယ္ၾကတယ္၊ ၿပီးေတာ့ အလုပ္လဲ အတူတူ လုပ္ၾက တယ္ '

' အတူတူ အလုပ္ လုပ္ၾကတယ္...ဟုတ္လား ' သူ၏ သေဘာထားအမွန္ကုိ မေဖာ္ျပမိေအာင္ သတိထား ေနသည့္ ၾကားမွပင္ ဘရန္းဒီးသည္ စုိးရိမ္ မကင္းေသာ အသံျဖင့္ အမွတ္မထင္ ေရ႐ြက္ မိသည္။
' မွန္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ ' ဂေရစီယာက ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေလသံျဖင့္ ထပ္ေျပာသည္။ စ၍ စကားေျပာၿပီ ဆုိကတည္း က ဂေရစီယာသည္ ေကာင္စစ္၀န္၏ မ်က္ႏွာကုိ ဂ႐ုတစုိက္ အကဲခတ္ခဲ့သည္။ အခုလည္း အကဲခတ္ဆဲ...။ သူ႕မ်က္လံုး မ်ားသည္ ေၾကာင္တေကာင္၏ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္တူသည္။

' ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ထဲက ဆုိရင္ ဆီေညာ္ရဲ႕ သားက အက်ႌခၽြတ္ၿပီး ကုိယ္တံုးလံုးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပဴတင္း ေပါက္က လွမ္းျမင္ေနရတာပဲ၊ ေနပူႀကီးထဲမွာ ေပါင္းခုတ္ ဓားတလက္နဲ႔ အလုပ္ ႐ႈပ္ေနတယ္ '
' မင္း ဒီအေၾကာင္း ဘာျပဳလုိ႔ ေစာေစာက မေျပာခဲ့တာလဲ ' ေကာင္စစ္၀န္က နဖူးေၾကာမ်ား ေထာင္ ၍ေမး သည္။

' ကၽြန္ေတာ္ အတင္းေျပာတာ ၀ါသနာမပါဘူး ဆီေညာ္ ' ဟု ဂေရစီယာက ပခံုးႏွစ္ဖက္ကုိ တြန္႔၍ ေျဖသည္။ ' အတင္းအဖ်င္း ေျပာတာကုိ ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္တုိင္ကလဲ မႀကိဳက္ဘူးခင္ဗ်၊ ၀န္မင္းရဲ႕ သားဟာ အလြန္ ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႕ တဲ့ ကေလးတေယာက္ပါ...၊ လူေအး လူေပ်ာ့ကေလး တေယာက္လုိ႔ ဆုိရင္လဲ မမွားပါဘူး၊ ၿပီးေတာ့ လူေခ်ာကေလး တေယာက္ပါ၊ ဟုိ ...ဂ်ိဳစီဆုိတဲ့ ေကာင္ကေတာ့...၊ ကၽြန္ေတာ္ ၀န္မင္းကုိ ေမးပါရေစ...၊ ဂ်ိဳစီဟာ ဘာေကာင္လဲ '

ေကာင္စစ္၀န္ ၿငိမ္ေနသည္။ သူသည္ ဇြန္းတေခ်ာင္းကုိ လက္ႏွစ္ဘက္ႏွင့္ ကုိင္၍ အမွတ္တမဲ့ လွည့္ေန မိသည္။ ေတြးေတာ၍ ပူမည္ဆုိပါက ပူစရာေတြ တသီႀကီး ႐ွိလာသည္။ ဂေရစီယာကုိ ဆက္၍ ေမးခ်င္စိတ္ ႐ွိေနေသာ္လည္း မေမး၀ံ့။

' ေက်းဇူးတင္တယ္ ဂေရစီယာ ' ဟု သူက ေျပာသည္။ ' ငါ မင္းဆီက အကူအညီ အမ်ားႀကီး ရခဲ့ ပါတယ္၊ မင္းေျပာျပ တဲ့ စကားေတြကုိလည္း ငါ ယံုၾကည္ပါတယ္ '
ဂေရစီယာ က အလြန္ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ တ႐ုိတေသ တေလးတစား ဦးညြတ္ လုိက္သည္။

သုိ႔ေသာ္လည္း ေကာင္စစ္၀န္အား ေက်ာခုိင္းၿပီး ထြက္ခြာလာသည့္အခါတြင္ မူ သူ႕မ်က္ႏွာသည္ သိသိ သာသာႀကီး ေျပာင္းလ်က္ ႐ွိသည္။ ေက်နပ္အားရျခင္းကုိ ဖံုးဖိမထား ႏုိင္။ သူ၏ ေစြေစာင္းေစာင္း မ်က္လံုး အစံုသည္ ၀င္းလက္ေတာက္ပလ်က္႐ွိသည္။ ၿပံဳးခ်င္ရယ္ခ်င္စိတ္ကုိ မ်ိဳသိပ္ထားရသည္။ ဟန္လည္း ေပၚေနသည္။ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းမ်ားတြင္ ထင္ဟပ္ေနသည့္ ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္လုိေသာ အရိပ္ လကၡဏာ ကေတာ့ အထင္႐ွားဆံုးႏွင့္ အေပၚလြင္ဆံုး...။

*
တေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ေသာ ဟာရင္တန္ ဘရန္းဒီးသည္ သူ႕လက္ေခ်ာင္းမ်ားျဖင့္ စားပဲြကုိ တေဒါက္ေဒါက္ ေခါက္ကာ ေတြေတြေငးေငး ျဖစ္လ်က္႐ွိသည္။ သူသည္ နံနက္စာ စားၿပီးတုိင္း ေဆးလိပ္ကုိ အရသာခံ၍ ေသာက္တတ္ေသာ အေလ့အထ ႐ွိသူျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း အခုေတာ့ ျဖင့္ ေဆးလိပ္ ကုိ သတိမရ။ ေလာေလာဆယ္ ျဖစ္ေပၚေနသည့္ သူ၏ဆႏၵမွာ ဂ်ိဳစီအား ခ်က္ခ်င္း အလုပ္ျဖဳတ္ပစ္ရန္ျဖစ္သည္။

သုိ႕တေစလည္း အေသအခ်ာျပန္၍ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ၾကည့္လုိက္သည့္အခါ ဂ်ိဳစီကုိ အလုပ္မွ ထုတ္ ပစ္႐ံုမွ်ျဖင့္ သူရင္ဆုိင္ေနရေသာ အခက္အခဲသည္ ေျပလည္သြားလိမ့္မည္ မဟုတ္ဟု တြက္မိျပန္ သည္။ အကယ္၍ အလုပ္ျဖဳတ္လုိက္ပါမူ သူႏွင့္ ဂ်ိဳစီ၏ၾကားတြင္ ျပႆနာကေတာ့ ႐ွိလာႏုိင္၏။ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ မလုပ္ ေလာက္သည့္ ကိစၥတခုကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ မိမိထက္ အဆင့္အတန္းအားျဖင့္ မ်ားစြာ နိမ့္က်ေသာ ဂ်ိဳစီ လုိ လူတေယာက္ႏွင့္ ဖက္ၿပိဳင္သင့္ပါ၏ေလာ။

မိမိ၏သား နီကုိလတ္စ္ႏွင့္ ခင္ခင္မင္မင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေန၍ အလုပ္မွထုတ္ပစ္ ျခင္းျဖစ္ သည္ဟု ဆုိလွ်င္ လူၾကား၍ပင္ ေကာင္းမည္မဟုတ္။ ဤမွ်ေလာက္ ကေလးအတြက္ မိမိ လက္ေအာက္ မွ အလုပ္သမား တဦးကုိ အလုပ္မွ ထုတ္ပစ္သည္အထိ အေရးယူသည့္အတြက္ သူ႕ သိကၡာ က်ရမည္ မွာကေတာ့ ေသခ်ာလ်က္႐ွိ၏။ ဘာမွမဟုတ္သည့္ ေအာက္တန္းစားတေယာက္ အတြက္ မိမိ၏ဂုဏ္ႏွင့္ သိကၡာ ကုိ အက်ခံသင့္ပါ၏ေလာ။

ဂ်ိဳစီကုိ အလုပ္မွ ျဖဳတ္ေတာ့မည္ဆုိပါက သည့္ထက္ေကာင္း၍ သည့္ထက္ခုိင္လံုေသာ အေၾကာင္း ျပခ်က္ တခု လည္း ႐ွိသင့္သည္ဟု သူေတြးမိ၏။ ၿပီးေတာ့လည္း နီကုိလတ္စ္သည္ သူ႕သားျဖစ္သည္။ သူမႀကိဳက္ေသာအလုပ္ကုိ မလုပ္ဖုိ႔ သူ႕သားကုိ သူ တားျမစ္ႏုိင္ရမည္။ သူတုိ႔ ႏွစ္ဦး၏ ခင္မင္ ရင္းႏွီးမႈ ကုိမတုိးတက္ မက်ယ္ျပန္႔လာေအာင္ မိမိကုိယ္တုိင္ ဣေႁႏၵရရ သိကၡာ႐ွိ႐ွိႏွင့္ ပိတ္ပင္တားဆီးႏုိင္ရမည္။ ေလာေလာဆယ္ အေျခအေနအရ ထုိလုပ္နည္းလုပ္ဟန္သည္ သူ႕ အတြက္ အမွန္ကန္ဆံုးႏွင့္ အေကာင္း ဆံုး ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု သူ ဆံုးျဖတ္သည္။

ဆံုးျဖတ္ခ်က္ရသည္ ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ သူ ပထမဆံုး လုပ္သင့္သည့္ အလုပ္ကုိ စဥ္းစားသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ၏ ရန္သူဟု သတ္မွတ္ထားေသာ ဂ်ိဳစီအား စိတ္ဆင္းရဲ ကုိယ္ဆင္းရဲျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမည္။ မိမိက အလုပ္႐ွင္ အေနျဖင့္ အေပၚစီးရထားသူျဖစ္ရာ ဂ်ိဳစီ၏ စိတ္ကုိ ခ်ိဳးႏွိမ္ပစ္ရမည္။

သူ ေမာ္ေတာ္ကားဆီသုိ႔ ေလွ်ာက္သြားခ်ိန္တြင္ ပီတူးနီးယား ပန္းခင္းကုိ ေရေလာင္းေနေသာ ဂ်ိဳစီ အား သတိထား မိသည္။ ဂ်ိဳစီကေတာ့ သူ႕ကုိ ျမင္ဟန္မတူ။ ႐ံုးေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း တမနက္ခင္း လံုး အလုပ္ လုပ္၍ မရ။ ထုိေန႔ မြန္းလဲြပုိင္းတြင္ သူသည္ ခါတုိင္း အိမ္ျပန္လာေနက်အခ်ိန္ထက္ တနာရီ တိတိ ေစာ၍ ျပန္လာသည္။

သူ အျပန္တြင္ သူ႕သားႏွင့္ ဂ်ိဳစီတုိ႔ တပူးတဲြတဲြ လုပ္ေနၾကသည္ကုိ ဖမ္းမိလိမ့္မည္ဟုလည္း ေမွ်ာ္လင္႔ ထားသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း နီကုိလတ္စ္မွာ အိမ္အေပၚထပ္တြင္ စာက်က္လ်က္႐ွိ၍ ဥယ်ာဥ္မွဴးဂ်ိဳစီမွာ အိမ္၀င္း အုတ္ထရံအနီး႐ွိ ျမက္ပင္ႀကီး မ်ားၾကားတြင္ရပ္ကာ ျမက္ရိတ္တံစဥ္ကုိ ေသြးေနသည္။ ဟာရင္တန္ ဘရန္းဒီး သည္ ကားေပၚမွ ဆင္းမိလွ်င္ ဆင္းမိခ်င္း ဂ်ိဳစီထံသုိ႔ တုိက္႐ုိက္ေလွ်ာက္သြားသည္။
' ငါ မင္းနဲ႔ စကားေျပာစရာ႐ွိတယ္ ... '

' ဟုတ္ကဲ့ပါ ...ဆီေညာ္ ' ဂ်ိဳစီ၏ အသံမွာ တ႐ုိတေသပင္ျဖစ္သည္။ မေန႔ကလုိ မခံခ်င္စိတ္ႏွင့္ ယွဥ္ ေသာ အသံမ်ိဳးမဟုတ္။ အမူအရာကလည္း က်ိဳးက်ိဳးႏံြ႕ႏံြ႕ပင္ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အလ်င္ကလုိ သူ ေျပာသမွ် လုပ္သမွ်ကုိ ေခါင္းငံု႔ခံမည့္ အမူအရာမ်ိဳးေတာ့မ႐ွိ။ ရင္ဆုိင္စရာ႐ွိလာလွ်င္ တိက်ျပတ္သားစြာ ရင္ဆုိင္ မည့္ပံုမ်ိဳးျဖစ္သည္။ ဂ်ိဳစီ၏ အမူအရာသည္ ေကာင္စစ္၀န္၏ ေဒါသကုိ ဆြေပးလုိက္သလုိ ျဖစ္သြား သည္။

' မင္း ... နီကုိလတ္စ္နဲ႔ စကားမေျပာပါနဲ႔ '
ဂ်ိဳစီသည္ လက္ထဲမွ ဓားေသြးေက်ာက္ကုိ အတန္ၾကာမွ် စုိက္ၾကည့္ေနသည္။
' ဘုရားသခင္က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လွ်ာေပးထားခဲ့ပါတယ္ ဆီေညာ္...၊ ကၽြန္ေတာ့္လွ်ာကုိ မသံုးရဘူးလုိ႔ တားျမစ္ လုိပါသလား... '

' ဟုတ္တယ္ ... ငါ တားျမစ္တယ္ ' ဟု ေကာင္စစ္၀န္က ေဒါသတႀကီးႏွင့္ ေျပာသည္။ ' ငါ့သားနဲ႔ ပတ္သက္ ေနရင္ လုပ္ခုိင္းတယ္၊ သူ႕ကုိမင္းက ေျမတူးခုိင္းတယ္၊ ေပါင္းသင္းခုိင္းတယ္၊ ခ်ံဳပင္ေတြ ခုတ္ခုိင္း တယ္'

' သူ႕ကုိ သန္႔သန္စြမ္းစြမ္း ျဖစ္လာေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခဲ့တာပါ ' ဟု ဂ်ိဳစီက ေျဖသည္။ ' အခ်ိန္႐ွိသမွ် နာဖ်ားမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့ မိန္းကေလးတေယာက္လုိ အိပ္ရာေပၚမွာခ်ည္း လွဲမေနသင့္ပါဘူး '
' မင္း ေတာ္ေတာ္လူပါး၀တဲ့ အေကာင္ပါလားကြ ေဟ ... '

' သူဟာ အလ်င္ကထက္ အမ်ားႀကီး က်န္းမာလာပါတယ္ ' ဟု ဂ်ိဳစီက အေလွ်ာ့မေပးပဲ ဇြတ္တုိးေျပာသည္။ ' ဆီေညာ္ကုိယ္တုိင္ ျမင္ႏုိင္ပါတယ္ ...၊ ေရာက္စက ျဖဴေရာ္ေရာ္ ၀ါၾကန္ၾကန္ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕ အသား အေရဟာ အခုဆုိရင္ အညိဳေရာင္ကုိ ေျပာင္းလာတာ ေတြ႕ႏုိင္ ပါတယ္..၊

ၿပီးေတာ့ သူကုိယ္တုိင္ကလဲ တံစဥ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးကေလးနဲ႔ သဲေျမေပၚမွာ ေပါက္တဲ့ ေက်ာက္ခက္ပင္လုိ အပင္မ်ိဳးေတြကုိ ရိတ္ရတာ သေဘာက်တယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ကလဲ ဒီလုိ ေပါ့ပါးတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကုိပဲ ခုိင္းတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ ေနတဲ့အခုိက္မွာ ေလေကာင္းေလသန္႔႐ွဴရင္းနဲ႔ သူ႕အေၾကာ ေတြကုိ အသံုးျပဳႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေပးတဲ့ သေဘာပါ '

ဂ်ိဳစီ၏ စကားသည္ ဘရန္းဒီး၏ ေဒါသကုိ ပုိ၍ ႀကီးလာေစသည္။ ေဒါသအ႐ွိန္ျဖင့္ တမ်က္ႏွာလံုး ညိဳမည္း လာသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူ႕ေဒါသကုိ ေပါက္ကဲြမထြက္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည္။ သူ သည္ ဂ်ိဳစီအား အံႀကိတ္၍ ၾကည့္သည္။
' မင္း ငါေျပာတာကုိ လုိက္နာရင္ လုိက္နာ မလုိက္နာရင္ အလုပ္ကထြက္ '

အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာမွ် ၿငိမ္ဆိတ္သြားသည္။ ဂ်ိဳစီက ေကာင္စစ္၀န္၏ မ်က္ႏွာကုိ ေမာ့ၾကည့္သည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ႕အၾကည့္ကုိ အေ၀းသုိ႔ ေျပာင္းလုိက္၏။ သူ႕မ်က္ႏွာမွာ မႈန္မိႈင္းလ်က္႐ွိေလသည္။
' ကၽြန္ေတာ္ လုိက္နာဖုိ႔ ကတိေပးတယ္ '

သူ၏ ၾသဇာအာဏာ တည္သြားသျဖင့္ ေကာင္စစ္၀န္သည္ ေက်နပ္အားရသြားသည္။ သူ႕ဘက္က အေပၚစီးရခုိက္တြင္ ဂ်ိဳစီအား ဦးက်ိဳးသြားေအာင္ လုပ္ရမည္။ ဂ်ိဳစီ၏ အစြယ္မ်ားကုိ ေစေစာစီးစီး ခ်ိဳးထားမွျဖစ္မည္။ ေနာင္ၾကဥ္သြားေအာင္ သင္ခန္းစာေပးမွ ျဖစ္မည္ဟု သူေတြးသည္။

ဂ်ိဳစီကေတာ့ ဘာတခြန္းမွ မေျပာေတာ့ပဲ သူ႕အလုပ္ကုိ ျပန္လုပ္ရန္ ဟန္ျပင္သည္။
' ေနဦး၊ ေျပာစရာကိစၥ တခု႐ွိေသးတယ္၊ ဥယ်ာဥ္က ငါေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ပံုစံ ျဖစ္မလာေသးဘူး၊ ဒီကိစၥမွာလဲ ငါမေက်နပ္ဘူး၊ ငါ မင္းကုိ လက္ေတြ႕ဥပမာ တခုျပမယ္၊ ေဟာဒီမွာၾကည့္ ' ေကာင္စစ္ ၀န္က ကက္တား ပါးပင္ ၏ တဘက္႐ွိ ေျမကြက္အလြတ္တခုကုိ လက္ညိဴးထုိးျပသည္။

ထုိေျမမွာ ေျမၾကမ္းေျမ႐ုိင္း ျဖစ္ေနဆဲ။ လံုး၀ ျပန္လည္ ျပဳျပင္႐ွင္းလင္းျခင္းမျပဳရေသး။ ' မင္း ျမင္တဲ့ အတုိင္းပဲ၊ ဒီေျမေပၚမွာ ဘာမွမ႐ွိဘူး၊ ေျမလြတ္ႀကီး၊ ဒီေျမကုိ ေက်ာက္ေဆာင္ ေက်ာက္တံုးေတြ ခင္းၿပီး၊ ၾကည့္လုိ႔ လွပမယ့္ ေက်ာက္ပန္းဥယ်ာဥ္တခု လုပ္မယ္လုိ႔ ငါ စိတ္ကူးထားတယ္ '
' ေက်ာက္ပန္း ဥယ်ာဥ္ လုပ္မယ္ ဟုတ္လား ဆီေညာ္ ' ဂ်ိဳစီက တအံ့တၾသ ေရ႐ြတ္သည္။

' ဟုတ္တယ္၊ ေဟာဟုိဘက္ အနိမ့္ထဲမွာ႐ွိေနတဲ့ ေျမကြက္ထဲက ေက်ာက္တံုးကုိ မင္းသယ္ၿပီး လုပ္ႏိုင္တယ္ '
ဂ်ိဳစီက ေကာင္စစ္၀န္ ညႊန္ျပေနေသာ ေျမကြက္ကုိ လွမ္းၾကည့္သည္။
' ဒီေက်ာက္တံုးႀကီးေတြက အႀကီးႀကီးေတြပဲ၊ သယ္ဖုိ႔မလြယ္ဘူး၊ သိပ္ေလးပါတယ္ ... ဆီေညာ္ '
' မင္းက အလုပ္ၾကမ္း လုပ္ရမွာ ေၾကာက္ေနသလား ' ဘရန္းဒီးက မလုိတမာ အသံျဖင့္ သေရာ္ သည္။

' အလုပ္ၾကမ္း လုပ္ရမွာ မေၾကာက္တဲ့ အေၾကာင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ လက္ေတြ႕ျပခဲ့ၿပီးပါၿပီ ဆီေညာ္ ' ဂ်ိဳစီက သူ႕အသံကုိ ထိန္း၍ ေျပာသည္။ သူ႕ ေလသံမွာ မသိနားမလည္ေသာ ကေလးငယ္ တေယာက္အား နား၀င္ေအာင္ ႐ွင္းလင္း ေျပာျပေနသည့္ ေလသံမ်ိဳး ...။ ' ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ေျမကြက္ ေပၚက ေက်ာက္တံုးႀကီးေတြကုိ ဒီဘက္ေ႐ႊ႕ဖုိ႔ ဆုိတာက အလုပ္သမားအမ်ားႀကီး လုိလာပါလိမ့္မယ္၊ သံႀကိဳးေတြနဲ႔ ကရိန္း တခုလဲ ႐ွိမွျဖစ္မွာပါ '

' အဓိပၸာယ္မ႐ွိတဲ့ စကားေတြ ေျပာမေနပါနဲ႔ကြာ၊ လူေတာ္တေယာက္ဆုိရင္ တေယာက္တည္း လုပ္ ႏုိင္တဲ့ အလုပ္မ်ိဳးပါ '
' ဆီေညာ္ဟာ လူေတာ္ တေယာက္ပါ ခင္ဗ်ာ၊ ဆီေညာ္ တေယာက္တည္း ဒီေက်ာက္တံုးေတြကုိ သယ္ႏုိင္ ေ႐ႊ႕ႏုိင္ ပါ့မလား' ဟု ဂ်ိဳစီက ေလေအးကေလးျဖင့္ ျပန္ေမးသည္။
' မင္း ငါ့ကုိ ေစာကား ေမာ္ကား မေျပာနဲ႔ '

ဂ်ိဳစီသည္ ႏႈတ္ခမ္းကုိ ကုိက္ကာ အနိမ့္ပုိင္းထဲမွ ေျမကြက္ဆီသုိ႔ ေငးၾကည့္ေနသည္။ ေက်ာက္ေဆာင္ ေက်ာက္တံုး မ်ားမွာ ေသးေသးငယ္ငယ္မ်ား မဟုတ္။ အလြန္ ႀကီးမားေသာ ေက်ာက္တံုးႀကီးမ်ားျဖစ္သည္။ အခၽြန္ အတက္မ်ားႏွင့္ အလြန္ၾကမ္းေသာ ေက်ာက္တံုးႀကီးမ်ား ျဖစ္ သည္။ အခ်ိဳ႕ေက်ာက္တံုးႀကီးမ်ားသည္ ေျမႀကီး ထဲတြင္ နစ္၀င္လ်က္ ႐ွိၾကသည္။ ပုိ၍ ဆုိးသည္မွာ တျခားမဟုတ္။

အခ်ိဳ႕ ေနရာမ်ားတြင္ ယူကလစ္ပင္ အျမစ္မ်ားသည္ ေက်ာက္တံုးႀကီးမ်ား ေအာက္ေျခဘက္၌ တြယ္ပတ္ ျမဳပ္၀င္လ်က္ ႐ွိျခင္းျဖစ္၏။ ဤေက်ာက္တံုးႀကီးမ်ားအား သယ္ဖုိ႔ ေ႐ႊ႕ဖုိ႔ဆုိသည္မွာ အလြန္ အလြယ္ ကူေသာ အလုပ္တခုျဖစ္၏။ လုပ္၍ ျဖစ္ေျမာက္ႏုိင္သည္ ဆုိဦး ေတာ့...။ အဆမတန္ အပင္ပန္း ခံရေပလိမ့္မည္။ ပီလုိတာ ေဘာလံုးပဲြအတြက္ ေမြးထားသည့္ ခြန္အား ဟူသမွ် အကုန္ခံရေပလိမ့္မည္။
ဤအလုပ္ မွာ မလုပ္ခင္ ကတည္းက စဥ္းစား ေတြးေတာ႐ံုမွ်ျဖင့္ ဂ်ိဳစီမွာ စိတ္ထိခုိက္ ေၾကကဲြျခင္း ျဖစ္ရ သည္။

မလုပ္ႏုိင္ဟု ျငင္းဆန္ဖုိ႔ ဆုိသည္မွာလည္း သူ႔အဖုိ႔ မလြယ္။ သူ႔အိမ္အေျခအေနမွာ ေကာင္းသည္ မဟုတ္၊ သူ႕အေမ ဆုိလွ်င္ တေနကုန္ တေနခန္း မုိးလင္းမွ မုိးခ်ဳပ္ အမ်ားသံုး ေရခ်ိဳးကန္တြင္ ထုိင္၍ အ၀တ္ ေလွ်ာ္ရသည္။ ရသည့္ လုပ္ခက မျဖစ္စေလာက္။ သူ႕ေအာက္ ညီမငယ္ ငါးေယာက္မွာ လူလား ေျမာက္ၾကေသးသည္မဟုတ္။ သူတု႔သည္ စာေပါက္စကေလးမ်ား သဖြယ္ အၿမဲတေစ ပါးစပ္မ်ားကုိ ဟလ်က္ အစားအစာကုိ ငံ့လင့္ေနၾကသူမ်ား ျဖစ္၏။ သူ႕အဘုိး ပက္ဒ႐ုိကုိေတာ့ ထည့္၍ စဥ္းစားရန္ပင္ မလုိ။ သူ႕အဘုိးမွာ အုိမင္းမစြမ္း အ႐ြယ္ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္၍ ၀င္ေငြ တျပားတခ်ပ္မွ ႐ွာေဖြ ႏုိင္ေတာ့ သည္မဟုတ္။ အမွန္ေတာ့ သူ႕အေမ အပါအ၀င္ တအိမ္သား လံုးသည္ သူ႕လုပ္စာကုိ မွီခုိေနရသူမ်ားျဖစ္၏။

သုိ႔ျဖစ္ရာ အခု ေကာင္စစ္၀န္ခုိင္းသည့္ အလုပ္ကုိ သူမလုပ္၍ မျဖစ္။ ေနာက္ဆံုး ျဖစ္လုိရာ ျဖစ္ေစ ေတာ့ဟု သေဘာထားကာ လုပ္ရမည္သာ ျဖစ္သည္။ အေရးႀကီးသည္မွာ ရထားသည့္ အလုပ္မွ မျပဳတ္ရန္ သာျဖစ္၏။ ထုိ႔အျပင္လည္း နီကုိလတ္စ္၏ မ်က္ႏွာက ႐ွိေသးသည္။ ဘာေၾကာင့္ ရယ္ေတာ့ မသိ...။ နီကုိလတ္စ္ ကုိ သူ ေတြ႕စကတည္းက ညီေလး တေယာက္သဖြယ္ ခင္မင္မိခဲ့ သည္။ သူသည္ ေတြေ၀ ေငးငုိင္ ေနရာမွ တည္ၿငိမ္ေလးနက္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ေကာင္စစ္၀န္ အား ေမာ့္ၾကည့္သည္။

' ေကာင္းၿပီေလ...၊ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္မယ္ '
' ေအး ... ၊ ငါကလဲ မင္း လုပ္လိမ့္မယ္လုိ႔ ထင္ထားၿပီသားပါ ' ဟု ဘရန္းဒီးက ေလွာင္ေျပာင္ သေရာ္သံျဖင့္ ေျပာသည္။ ' ေကာင္းေကာင္း လုပ္ေပါ့ကြာ၊ မလုပ္ႏုိင္ေတာ့လဲ မင္း ဘာေၾကာင့္ မလုပ္ႏုိင္ရသလဲဆုိတဲ့ အေၾကာင္း ကုိ ငါ သိလားရမွာေပါ့ '

သူသည္ ေနာက္သုိ႔ လွည့္ကာ အိမ္ဘက္သုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာသည္။ သူ၏ လက္ကုိင္တုတ္ႏွင့္ ဦးထုပ္ကုိ ဆီးႀကိဳ၍ ယူရန္ တံခါး၀မွ ရပ္ေစာင့္ေနေသာ ဂေရစီယာကုိ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္လွေသာ အမူအရာျဖင့္ ေခါင္း တခ်က္ ဆတ္ျပၿပီး အိမ္ထဲသုိ႔ ၀င္သည္။ ယေန႔ည ဘုရား႐ွိခုိးအၿပီးတြင္ သူ႕သားနီကုိလတ္စ္ႏွင့္ ေျပာစရာ ႐ွိသမွ် စကားမ်ားကုိ ေျပာရေပဦးမည္။

*
ေနာက္တေန႔ နံနက္မွစ၍ ဂ်ိဳစီသည္ ေက်ာက္ပန္းဥယ်ာဥ္ကုိ စလုပ္သည္။ သူ႕တြင္ လက္နက္ ကိရိ ယာ ျပည့္ျပည့္ စံုစံု မ႐ွိ။ ႐ွိသမွ်မွာလည္း သိပ္ၿပီး အရာေရာက္ႏုိင္သည့္ ပစၥည္းမ်ားမဟုတ္။ ေပါက္ခၽြန္း တလက္၊ သံတူ႐ြင္း ႏွစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ၀င္႐ုိးပ်က္ေနေသာ လက္တြန္းလွည္း တစ္စီးသာ ျဖစ္သည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ေက်ာက္တံုးႀကီးမ်ားမွာ ေျမႀကီးထဲ နစ္၀င္ေနၾကသျဖင့္ သံတူ႐ြင္းမ်ားကုိ ကုပ္သဖြယ္ အသံုးျပဳ၍ ေကာ္ထုတ္ ရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ လက္တြန္းလွည္းေပၚတင္၍ ဆဲြယူရသည္။

တင္၍ မရသည့္ အခါမ်ားတြင္မူ ေက်ာက္တံုးႀကီးမ်ားကုိ ႀကိဳးႏွင့္ခ်ည္၍ လွည္းႏွင့္ ဆဲြယူရသည္။ ေက်ာက္တံုးမ်ား တည္ရာေျမႏွင့္ ဥယ်ာဥ္ေျမမွာ ဂုိက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ခန္႔ေ၀းသျဖင့္ မ်ားစြာ အပင္ပန္းခံ၍ သယ္ရေလသည္။ ေက်ာက္တံုးႀကီးမ်ား၏ ေအာက္ေျခသုိ႔ သံတူ႐ြင္းမ်ားကုိ ကုပ္သဖြယ္ ထုိးသြင္း ၍ မထားၿပီးခါမွ ျပန္၍ က်သြားသည့္ အခါမ်ားတြင္ ဂ်ိဳစီမွာ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ေမာလူေမာ ျဖစ္ရသည္။

ဤအျဖစ္မွာ မၾကာခဏ ႀကံဳရေသာအျဖစ္တခုမုိ႔ ၾကာေတာ့လည္း အေရထူလာသည္။ တခါတရံတြင္ တြန္းလွည္းေပၚ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ေက်ာက္တံုးသည္ အျမင့္ပုိင္း ေရာက္လုနီးခါမွ ထြက္က်ၿပီး ေအာက္ဘက္သုိ႔ ျပန္၍ လိမ့္ဆင္းသြားတတ္သည္။ ထုိအခါမ်ိဳးတြင္လည္း ဂ်ိဳစီမွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ တေခါက္ ျပန္၍ သယ္ရတတ္ေလသည္။

အလုပ္ကေတာ့ အဆမတန္ ပင္ပန္းလြန္းလွေခ်သည္။ ရာသီဥတုကလည္း ပူေႏြးေသာ ရာသီျဖစ္၍ ပုိ၍ ခက္ခဲ ပင္ပန္း ရျခင္းျဖစ္၏။ မနက္ပုိင္း အ႐ုဏ္တက္ခ်ိန္ေလာက္တြင္သာ အေအးဓာတ္႐ွိ၍ ေနထြက္ လာသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ အပူ႐ွိန္သည္ သိသိသာသာ တက္လာတတ္သည္။ ဂ်ိဳစီ၏ လက္ႏွစ္ဘက္မွာ ေက်ာက္တံုး အစြန္းမ်ားႏွင့္ ထိခုိက္မိသျဖင့္ ဒဏ္ရာအနာအဆာမ်ားႏွင့္ ဗရပြ ျဖစ္ လာသည္။ ေပါက္ၿပဲ ေနေသာ ထုိဒဏ္ရာမ်ားမွ ေသြးမ်ားသည္ စုိ႔ထြက္ေနၾက၏။

တကိုယ္လံုးမွာလည္း ေရခ်ိဳးထားသည့္ႏွယ္ ေခၽြးမ်ားျဖင့္ ႐ႊဲ႐ႊဲစုိလ်က္ ႐ွိသည္။ နဖူးမွ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္်ား သူ႕မ်က္စိမ်ားအတြင္းသုိ႔ စီးမ၀င္ေစရန္အတြက္ သူ႕လက္ကုိင္ပ၀ါ အနီကုိ နဖူးမွ ပတ္၍ စည္းထား ရေလသည္။ သူ႕အတြက္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္မွာ တခ်ိန္သာလွ်င္႐ွိ၏။ ထုိအခ်ိန္မွာ လိေမၼာ္ေရာင္ ေနလံုးႀကီး အေနာက္ဘက္ပင္လယ္ ေရျပင္ ေအာက္သုိ႔ ငုပ္ဆင္းသြားသည့္ အခ်ိန္ပင္တည္း။

ဤမွ်ေလာက္အထိ ပင္ပန္းႀကီးစြာ လုပ္ေနရေသာ္လည္း ဂ်ိဳစီသည္ အလုပ္ကုိ ဆက္မလုပ္ပဲ ရပ္လုိက္ေတာ့ မည္ဟု စိတ္ကူးျခင္းမျပဳ။ မတရားသျဖင့္ ခုိင္းမွန္းလည္း သူသိသည္။ မတရားသျဖင့္ လုပ္မွန္း သိ၍ပင္ သူ႕စိတ္ သည္ တုိး၍ခုိင္မာလာသည္ဟု ထင္သည္။

ဤသုိ႔ျဖင့္ ရက္ေတြ တရက္ၿပီးတရက္ ကုန္လာသည္။ သူကလည္း ေန႔စဥ္မွန္မွန္ပင္ သူ လုပ္ရမည့္ အလုပ္ ကုိ လုပ္သည္။ ပန္းခံုးေအာက္တြင္ထုိင္၍ စာက်က္ေနရေသာ နီကုိလတ္စ္သည္ သူ႕မိတ္ေဆြ ဂ်ိဳစီ၏ အျဖစ္ ကုိ ၾကည့္၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနရသည္။ အလြန္ေလးလံေသာ ေက်ာက္ တံုးႀကီးမ်ားကုိ မႏုိင့္တႏုိင္ သယ္ယူ ရသည့္အျဖစ္မွာ သူ အၿမဲတေစ ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ႐ႈခင္းျဖစ္ေနသည္။ ေက်ာက္တံုးတတံုး ဂ်ိဳစီ၏ ေျခေထာက္ ေပၚ က်သြားသည္ကုိ ျမင္ေတြ႕လုိက္ရသည့္ အခါကဆုိလွ်င္ သူ႕မွာ မ်ားစြာ စိတ္ထိခုိက္ခဲ့ရ၏။

အဆုိးဆံုးကား တျခား မဟုတ္။ ဂ်ိဳစီက သူ႕ကုိ မၾကည့္ျခင္းပင္တည္း။ သူ႕ေ႐ွ႕မွ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လုပ္ေန ေသာ္လည္း သူ႕ကုိ လွည့္မၾကည့္။ အမွတ္တမဲ့ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆုိင္မိျပန္ေတာ့လည္း ၿပံဳးေဖာ္ ရယ္ေဖာ္ ပင္မရ။ သူ႕ မ်က္ႏွာသည္ အၿမဲတေစ ေ႐ွ႕တည့္တည့္ကုိသာ စူးစုိက္ထားသည္။ သူ မ်က္ႏွာမွာ ယခင္ကလုိ ႐ႊင္႐ႊင္ လန္းလန္းမ႐ွိ။ တစံုတခုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ နာက်ည္းဟန္ ေပါက္လ်က္႐ွိေလသည္။

နီကုိလတ္စ္ အေနျဖင့္ ဂ်ိဳစီအား စကား ေျပာခ်င္ပါ၏။ မေျပာ၀ံ့။ ဤအျဖစ္ေၾကာင့္ သူ႕ႏွလံုးသားမွာ နာက်င္ ရသည္။ သူ႕အေဖက ဘာေၾကာင့္ ဂ်ိဳစီအား စကားမေျပာရဟု ပိတ္ပင္ထားရပါသနည္း..။ သူ႕ အေဖ၏ သေဘာထားႏွင့္ သူ႕အေဖ၏ အမိန္႔ကုိ သူ နားမလည္။ သူ႕အေနျဖင့္ သူ႕ အေဖကုိ ခ်စ္ပါ၏။ ဤအခ်က္ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ နည္းနည္းကေလးမွ သံသယျဖစ္စရာမ႐ွိဟု သူ ထင္သည္။ တဘက္တြင္လည္း ဂ်ိဳစီအား သူခ်စ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဂ်ိဳစီကုိ ခ်စ္ပံုႏွင့္ သူ႕အေဖကုိ ခ်စ္ပံုမွာ တူေတာ့မတူ။ တမ်ိဳးစီ တဘာသာစီ ျဖစ္သည္။ သူ႕ အေဖသည္ ဘာေၾကာင့္မ်ား သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ၏ခင္မင္မႈကုိ တားျမစ္ ပိတ္ပင္ ခ်င္ရပါသနည္း။

႐ုတ္တရက္ သူ႕ ေခါင္းထဲသုိ႔ စိတ္ကူးတခု ၀င္လာသည္။ သူ႕ စိတ္ကူးမွာ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ထြက္ေပါက္ တခုျဖစ္သည္။ ဤစိတ္ကူး အတုိင္းသာ လုပ္လွ်င္ သူ႕အေဖ၏ အမိန္႔ကုိ မလုိက္နာရာ ေရာက္လိမ့္ မည္မဟုတ္။ ဂ်ိဳစီႏွင့္လည္း အဆက္အသြယ္ ျပတ္စရာအေၾကာင္းမ႐ွိ။ သူသည္ အတန္ ၾကာမွ် ငုိင္၍ စဥ္းစားေနေသးသည္။ ထုိ႔ေနာက္ စားပဲြေပၚမွ စာေရးစကၠဴတ႐ြက္ကုိ ယူကာ ခဲတံျဖင့္ စာတေစာင္ ေရးသည္။

    ခ်စ္ေသာဂ်ိဳစီ ...
    ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားနဲ႔ စကားမေျပာပါဘူးလုိ႔ ကတိေပးထားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားဆီ စာမေရးပါဘူးလုိ႔ေတာ့ ကတိ ေပးမထားဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာကုိ ေရးတာ၊ အခုလုိ စာေရး တာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မမွားဘူးလုိ႔ ထင္တယ္။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စာေရးရမွာပဲ။ ဘာေၾကာင့္ လဲ ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကုိ သိပ္ သတိရလုိ႔ပါ။ ညအိပ္တဲ့ အခ်ိန္ဆုိရင္ ခင္ဗ်ားကုိ သတိရလြန္းလုိ႔ အိပ္လုိ႔ ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမေပ်ာ္ဘူး။

ဂ်ိဳစီရာ ခင္ဗ်ား သိပ္အပင္ပန္းခံတယ္။ သိပ္ၿပီးေတာ့လဲ မလုပ္နဲ႔ဗ်ာ။ နားနားေနေန လုပ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကုိ ကူညီၿပီး လုပ္ကုိင္ေပးခ်င္ပါတယ္။ တကယ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ပန္းပင္ေတြ စုိက္ၾကတုန္းက ခင္ဗ်ား ေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သိပ္ၿပီး အကူအညီရတာပဲလုိ႔။

တကယ္လုိ႔ ခင္ဗ်ားေက်ာေအာင့္ရင္ မာရီယာကုိ ေခၚၿပီး ႏွိပ္ခုိင္းေပါ့ဗ်ာ။ ဒီစကားက ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ စကားပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားနဲ႔အတူတူ အလုပ္ မလုပ္ႏုိင္ေပမယ့္ ခင္ဗ်ား သင္ထားတဲ့ ကာယ ေလ့က်င့္ခန္း ေတြကုိ မွန္မွန္ လုပ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ အလ်င္ကလုိ သန္သန္ မာမာပဲ၊ ေနာက္တေန႔က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ခင္ဗ်ားလုိ ပီလုိတာ ေဘာလံုးသမားေကာင္း တေယာက္ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္လာမွာပါဗ်ာ။ စာျပန္ ေရးပါ။ ခင္ဗ်ား သေဘာထားကုိလည္း ထည့္ေရးဖုိ႔ မေမ့ပါနဲ႔။

ဟုိေန႔က ခင္ဗ်ားရလာတဲ့ငါးေတြကုိ အဘုိးပက္ဒ႐ုိနဲ႔ ညီမေလး ငါးေယာက္က ႀကိဳက္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။
ခင္ဗ်ား ကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သတိရေနလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ဗ်ာ။

                                    နီကုိလတ္စ္

စာေရးၿပီးေသာအခါ နီကုိလတ္စ္သည္ စကၠဴကုိ ေသးေသးကေလး ျဖစ္သြားေအာင္ အထပ္ထပ္ ေခါက္သည္။ အိမ္ျပဴတင္းေပါက္မ်ားမွ သူ႕အား ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကည့္ေနသူ ႐ွိ မ႐ွိ မသိမသာ ေမွ်ာ္ ၾကည့္ရင္း ဂ်ိဳစီ သူ႕ေ႐ွ႕မွ ျဖတ္အသြားကုိ ေစာင့္ေနသည္။ ဂ်ိဳစီ သူ႕ေ႐ွ႕တည့္တည့္ ေရာက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ လက္ထဲ၌ ဆုပ္ထားေသာ စကၠဴေခါက္ကေလးကုိ တြန္းလွည္းေပၚသုိ႔ လွမ္းပစ္လုိက္၏။ စာ႐ြက္ ေခါက္ကေလးသည္ တြန္းလွည္းေပၚ႐ွိ ေက်ာက္တံုးႏွစ္တံုးၾကားသုိ႔ က်ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေလ၏။

ဂိ်ဳစီကေတာ့ အံ့အားသင့္သြားသည့္ အရိပ္အေရာင္ မျပ။ တြန္းလွည္းကုိ အ႐ွိန္မပ်က္ ဆက္၍တြန္း သြားသည္။ သူပစ္ထည့္လုိက္သည့္ စာကုိ မျမင္၍မ်ားလား။ နီကုိလတ္စ္သည္ သူ႕အေတြးႏွင့္သူ ရင္ခုန္ လ်က္႐ွိသည္။ ဂ်ိဳစီဘက္သုိ႕ တခ်က္လွမ္းၾကည့္သည္။

ဂ်ိဳစီသည္ တြန္းလွည္းအတြင္းမွ ေက်ာက္တံုးမ်ားကုိ သြန္ခ်လုိက္ၿပီး စာ႐ြက္ေခါက္ကုိ ဆက္ကနဲ ေကာက္ယူကာ လက္ႏွင့္ ဆုပ္ထား သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေအာက္ဘက္ေျမကြက္ဆီသုိ႔ ျပန္ဆင္းသြားသည္။ သူသည္ တခါတရံ တြင္ ပစၥည္းမ်ားထားရာ တဲ အတြင္းသုိ႕၀င္၍ ေရေသာက္ရင္း အေမာေျဖတတ္သည္။ အခု တေခါက္ တြင္လည္း ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ျပန္၍ ေပၚမလာ။ သူ ျပန္ေပၚလာသည့္အခါတြင္မူ သူ႕နားတဘက္ ၌ ခဲတံ တေခ်ာင္း ညွပ္ထားသည္ကုိ ျမင္ရေလသည္။

ဂ်ိဳစီသည္ ေစာစာကလုိပင္ ပံုမွန္ျပန္ေလွ်ာက္လာသည္။ သူ႕ေ႐ွ႕မွ အျဖတ္တြင္ တခ်က္မွ်ၿပံဳးသည္။ ဂ်ိဳစီ၏ လက္တဘက္သည္ သြက္လက္လ်င္ျမန္စြာ လႈပ္႐ွားသြားသည္။ တဆက္တည္းပင္ သူ႕ ရင္ခြင္ထက္သုိ႔ က်စ္က်စ္ လ်စ္လ်စ္ ထုပ္ထားေသာ စာ႐ြက္ေခါက္တခုက်လာသည္။

ေနာက္ တခဏတြင္ ဂ်ိဳစီသည္ ပုိင္ယာတဲလ္ ပန္းခ်ံဳေနာက္ဘက္သုိ႔ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။
ဂ်ိဳစီ ကေတာ့ အံ့အားသင့္သြားသည့္ အ႐ိပ္အေရာင္ မျပ။ တြန္းလွည္းကုိ အ႐ွိန္မပ်က္ ဆက္၍ တြန္း သြားသည္။ သူပစ္ထည့္လုိက္သည့္ စာကုိ မျမင္၍မ်ားလား။ နီကုိလတ္စ္သည္ သူ႕အေတြးႏွင့္သူ ရင္ခုန္ လ်က္႐ွိသည္။ ဂ်ိဳစီဘက္သုိ႕ တခ်က္လွမ္းၾကည့္သည္။

ဂ်ိဳစီသည္ တြန္းလွည္းအတြင္းမွ ေက်ာက္တံုးမ်ားကုိ သြန္ခ်လုိက္ၿပီး စာ႐ြက္ေခါက္ကုိ ဆတ္ကနဲ ေကာက္ယူကာ လက္ႏွင့္ဆုပ္ထား သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေအာက္ဘက္ေျမကြက္ဆီသုိ႔ ျပန္ဆင္းသြားသည္။ သူသည္ တခါတရံတြင္ ပစၥည္းမ်ားထားရာ တဲအတြင္းသုိ႕၀င္၍ ေရေသာက္ရင္း အေမာေျဖတတ္သည္။ အခု တေခါက္တြင္ လည္း ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ျပန္၍ေပၚမလာ။ သူ ျပန္ေပၚလာသည့္အခါတြင္မူ သူ႕နားတဘက္ ၌ ခဲတံ တေခ်ာင္း ညွပ္ထားသည္ကုိ ျမင္ရေလသည္။

ဂ်ိဳစီသည္ ေစာေစာကလုိပင္ ပံုမွန္ ျပန္ေလွ်ာက္လာသည္။ သူ႕ေ႐ွ႕မွ အျဖတ္တြင္ တခ်က္မွ်ၿပံဳးသည္။ ဂ်ိဳစီ ၏ လက္တဘက္သည္ သြက္လက္လ်င္ျမန္စြာ လႈပ္႐ွား သြားသည္။ တဆက္တည္းပင္ သူ႕ရင္ခြင္ထက္သုိ႔ က်စ္က်စ္လ်စ္လ်စ္ ထုပ္ထားေသာ စာ႐ြက္ေခါက္တခုက်လာသည္။ ေနာက္ တခဏတြင္ ဂ်ိဳစီသည္ ပုိင္ယာတဲလ္ ပန္းခ်ံဳေနာက္ဘက္သုိ႔ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။
နီကုိလတ္စ္ သည္ အခုမွ စိတ္ေအးသြားသည့္ႏွယ္ သက္ျပင္းတခ်က္ ခ်လုိက္ၿပီး စာကုိ ေကာက္ယူ သည္။ လက္ေရးက ၀ုိင္း၀ုိင္းစက္စက္...။ သပ္သပ္ ရပ္ရပ္ ညီညီညာညာေတာ့ မဟုတ္။ ခဲတံအမာ စားႏွင့္ ေရးထား သည့္ ဂ်ိဳစီ၏ လက္ေရး...။

    နီကုိလတ္စ္ ...
    မင္းက ငါ့ထက္ဦးေႏွာက္ေကာင္းတယ္။ ဦးေႏွာက္ေကာင္းလုိ႔မင္း ဒီနည္းလမ္းကုိ သိတာေပါ့။ စာထပ္ေရးဦးကြာ။ စာေရးတာကေတာ့ ဘယ္သူ႕ကုိမွ မထိခုိက္ပါဘူး။ အခု ငါ လုပ္ေန ရတဲ့ အလုပ္က မျဖစ္ ေလာက္ပါဘူးကြာ။ မင္းလည္း သိသားပဲ။ ငါက အင္ဒါလူစီယန္ ျမည္းတေကာင္လုိ ေပေတေတ ေကာင္စားပါ။

အင္ဒါလူစီယန္ အလြန္ ဇဲြေကာင္းတယ္ကြ။ သိလား။ စိတ္မပူပါနဲ႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တနဂၤေႏြက်လုိ႔ ေအရင္း႐ုိးျမစ္ကုိ သြားၿပီး ငါးမွ်ားတဲ့အခါ ငါ ေကာင္း ေကာင္း အနားရပါတယ္ကြာ။ ေအရင္း႐ုိး ျမစ္ကုိသြားတဲ့အခါ မင္းပါ လုိက္လာႏုိင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ညီမေလးငါးေယာက္လည္း ေနေကာင္းၾကပါတယ္။

အဘုိးပက္ဒ႐ုိကေတာ့ ဟုိေန႔က ငါးကုိ အငမ္းမရ စားတာေပါ့ကြာ။ မင္း ... ငါ့ကုိ သတိရတယ္ဆုိတာ တကယ္ မွ ဟုတ္ရဲ႕ လားကြာ။ မင္းက သတိရတယ္ဆုိေတာ့လည္း ငါ့မွာ အားတက္တာေပါ့ကြာ။

                                    ဂ်ိဳစီ

နီကုိလတ္စ္သည္ စာကုိဖတ္ကာ ၀မ္းသာလံုးဆုိ႔လ်က္ ႐ွိသည္။ ဂ်ိဳစီ သူ႕ကုိအခင္အမင္မပ်က္ေသး။ သူ႕ကုိ သတိရေနဆဲ။ သူသည္ တခ်က္မွ် အသံထြက္၍ ရယ္လုိက္ၿပီး ခဲတံကုိ လွမ္းယူျပန္သည္။
ခင္ဗ်ားလုိ ဆန္ေဂ်ာ္ဂ်ီၿမိဳ႕ေပၚမွာ အေကာင္းဆံုး ပီလုိတာေဘာလံုးသမားတေယာက္ဟာ အင္ဒါလူစီယန္ ျမည္းတေကာင္နဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး တူမွာလဲဗ်ာ။ မတူပါဘူး။ ၿပီးေတာ့လဲ ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အခင္ မင္ဆံုးနဲ႔ အေကာင္းဆံုး သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္လား။

အလ်င္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္မွ မ႐ွိခဲ့ဘူး။ အခု ခင္ဗ်ားနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ရလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္း၀မ္းသာတာပဲ။ ဟဲ ... ဟဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လက္တြန္းလွည္း ၀င္႐ုိးကုိ ဘာျပဳလုိ႔ ဆီမထုိး တာလဲဗ်ာ။ တက်ည္က်ည္နဲ႔ လႊတ္နားၿငီးတယ္ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥေတာ့ မ႐ွိပါဘူး။ အဲဒီ အသံကုိ ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီအသံက ကၽြန္ေတာ့္အဖုိ႔ ေတးဂီတသံ တမိ်ဳးနဲ႔ တူတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆုိေတာ့ ဒီအသံၾကားေနရရင္ ခင္ဗ်ားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အနီးအနားမွာ ႐ွိေနတယ္ဆုိတာ သိႏုိင္တယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ျဖင့္ ေပ်ာ္တယ္ဗ်ာ။

                                    နီကုိလတ္စ္

ထံုးစံအတုိင္း နီကုိလတ္စ္၏ စာသည္ ဂ်ိဳစီ၏ လက္တြန္းလွည္းထဲသုိ႔ ေရာက္သည္။ ခဏမွ်ၾကာေတာ့ ဂ်ိဳစီ၏ စာသည္ နီကုိလတ္စ္၏ ေျခရင္း႐ွိ ေျခသုတ္ခံုေပၚေရာက္လာသည္။ ခဏမွ်ၾကာေတာ့ ဂ်ိဳစီ၏စာသည္ နီကုိလတ္စ္၏ ေျခရင္း႐ွိ ေျခသုတ္ခံုေပၚေရာက္လာသည္။

    ငါ့လွည္း၀င္႐ုိးကုိ တက်ည္က်ည္ျမည္ေနေအာင္ ငါတမင္ လုပ္ထားတာကြ။ ဒါမွ ဥယ်ာဥ္မွဴး ငပ်င္း တေကာင္ အလုပ္ တကယ္လုပ္ေနတယ္ဆုိတာ လူတုိင္းသိမွာ။ ဒါေပမယ့္ မင္း အတီးအမႈတ္ ၀ါသနာ ပါတယ္ဆုိရင္ေတာ့ တေန႔ေလာက္ ငါ ကလဲရီနက္ မႈတ္ျပမယ္။ ငါတုိ႔ ကက္တာလန္ စပိန္ ေတးဂီသံေတြကုိ မင္းၾကားရင္ မင္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေနႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ထၿပီး ခုန္ေပါက္ေနမွာ ေသခ်ာ တယ္။ ငါတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္စာေရးၿပီး စကားေျပာ႐ံုမကဘူး။ ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္နဲ႔ ေဘာလံုးကစားႏုိင္ တဲ့နည္းပါ ႐ွိတယ္ကြ။ ငါလဲ လူအ လူနတေယာက္ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။

                                ျမည္း ဂ်ိဳစီ။
ထုိ႔ေနာက္ နီကုိလတ္စ္ထံမွ စာ ...။
    ခင္ဗ်ားက ျမည္းဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္က သန္းတေကာင္ျဖစ္ရမွာေပါ့ ဂ်ိဳစီရာ။ ဒါမွလဲ ဘယ္သူမွ အျမင္မခံရပဲ ခင္ဗ်ားနဲ႔ တဲြႏုိင္မွာဗ်။ ၿပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားခုန္ခ်င္သေလာက္ခုန္ ကၽြန္ေတာ္ လြင့္စင္ ထြက္မသြား ႏုိင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခုေတာ့ ေသခ်ာတယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ မခင္ ေတာ့ဘူးဆုိတဲ့ တေန႔က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကုိ တအားကုိက္ထားႏုိင္တယ္ ...။
                                သန္း နီကုိ။

ေနာက္တေခါက္ နီကုိလတ္စ္ ေ႐ွ႕မွ ျဖတ္သြားသည့္အခါ ဂ်ိဳစီသည္ မၿပံဳးေတာ့ေပ။ စာကုိေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ပစ္သြားသည္။
    နီကုိေရ...သတိ။ ဂေရစီယာဆုိတဲ့ ေကာင္ႀကီး ၀င္းၿခံနားမွာ ရပ္ေနတယ္။ ငါတုိ႔ လုပ္ေန တာေတာ့ မျမင္ ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စာေတြ ဆက္ေရးေနလုိ႔မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ရပ္ထားဦးမွ။ မနက္ျဖန္ ေပါ့ကြာ။ ငါမင္းကုိ သတိရ ေနပါတယ္။
                                    ဂ်ိဳစီ
    နီကုိလတ္စ္သည္ ထိတ္လန္႔ေသာ စိတ္ျဖင့္ တကုိယ္လံုး ေတာင့္တင္းသြားသည္။ ႐ုတ္တ ရက္ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိ။ သုိ႔ေသာ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ သူ႕ကုိယ္သူ ဟန္မပ်က္ေအာင္ ထိန္းကာ ဂ်ိဳစီ၏စာကုိ ႐ွပ္အက်ႌ အိတ္ကပ္ထဲသုိ႔ ထုိးထည့္သည္။ သူ ဖတ္ခဲ့ဖူးေသာ စာအုပ္မ်ားထဲမွ စာေဖ်ာက္ဖ်က္ နည္းတနည္းကုိ သူ သိထားသည္။ စာကုိ ၀ါးေခ်ၿပီး မ်ိဳခ်လုိက္ရန္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း စာ႐ြက္ေတြက ေသးေသး မဟုတ္။ ႀကီးေနသျဖင့္ ၀ါးဖုိ႔မလြယ္။ မ်ိဳခ်၍လည္းမျဖစ္။

ထုိ႔ျပင္လည္း ဂ်ိဳစီ၏စာမ်ားကုိ သူ အမွတ္တရ သိမ္းခ်င္သည္။ သူ႕အက်ႌအိတ္ကပ္ထဲမွ ဂ်ိဳစီ၏ စာ သည္ ခုိးလုိး ခုလု ျဖစ္လ်က္႐ွိသည္။ သူ႕အသက္ ႐ွဴလုိက္တုိင္း တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ကာ သူ႕အသားကုိ ပြတ္တုိက္ လ်က္႐ွိေလသည္။

အခန္း (၈) ဆက္ရန္

.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ေမာင္ေပၚထြန္း ဘာသာျပန္ ကမၻာရန္ အပိုင္း (၂၄)

အခန္း [၂၄]

ေအဘယ္သည္ "ရွီကာဂိုထရီဗြန္း"သတင္းစာ စီးပြားေရးက႑တြင္ ေဖာ္ျပထားေသာ "လက္စတာကိန္း အင္ကုမၸဏီ" အေၾကာငး္ သတင္းစာ ဖတ္ရႈေနည္။
    သတင္းစာ မ်က္ႏွာဖံုးတြင္ ပုလဲဆိပ္ကမ္းကို ဂ်ပန္တုိ႕ ဗံုးႀကဲတုိက္ခုိက္ေသာ သတင္းကိုသာ ေ၀ေ၀ ဆာဆာ အသားေပး ေဖာ္ျပထားသည္။ အကယ္၍သာ ၀ီလ်ံကိန္း၏ ေခတ္မမီေသာ ဓာတ္ပံုေသးေသး ကိုသာ မၾကည့္မိပါက အထက္ေဖာ္ျပပါ သတင္းတုိကေလးကို ေအဘယ္လံုး၀ ဖတ္မိမည္မဟုတ္။ ယခုေတာ့ လြန္ခ့ဲတ့ဲ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္က ေဘာ့စတြန္ၿမိဳ႕တြင္ ၀ီလ်ံထံသို႕ ေအဘယ္သြားေရာက္ခ့ဲစဥ္ ျမင္ေတြ႕ ခ့ဲရသည့္ အတုိင္း ၀ီလ်ံ၏ ဓာတ္ပံုကို ရုတ္တရက္ သြားျမင္မိေသာေၾကာင့္ အဆုိပါ သတင္းတုိကေလးကို ေအဘယ္ က အမွတ္မထင္ ဖတ္မိျခင္းျဖစ္သည္။

    ၀ီလ်ံအား အသစ္ပူးေပါင္းဖြဲ႕စည္းလုိက္ေသာ "လက္စတာကိန္းအင္ကုမၸဏီ"၏ အလြန္ေတာ္ေသာ ဥကၠ႒သစ္ဟူ၍ သတင္းစာက အမႊမ္းတင္ ခ်ီးက်ဴးထားသည္။ ထုိ႕ျပင္ နယူးေယာက္မွ လက္စတာဘဏ္ႏွင့္ ေဘာ့စတြန္ မွ ကိန္းႏွင့္ ကေဘာ့ဘစ္တုိ႕ကို တစ္ေပါင္းတည္း ဖြဲ႕စည္းတည္ထာင္လုိက္ေသာ လက္စတာ ကိန္း အင္ကုမၸဏီသည္ တစ္ေန႕ေသာအခါ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ၏ အေရးအပါဆံုးေသာ ဘဏ္လုပ္ငန္းႀကီး တစရပ္ျဖစ္ လာႏုိင္စရာရွိသည္။ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕ သတင္းေထာက္က စံုစမ္းသိရွိရသည့္အတုိင္း ဆုိလွ်င္ အဆုိပါဘဏ္၏ အစုရွယ္ယာမ်ားကို စီးပြားခ်င္းဆက္စပ္ေနေသာ ပုဂၢိဳလ္ ၂၀ ခန္႕က သို႕မဟုတ္ လက္စတာ ႏွင့္ ကိန္းမိသားစုႀကီးႏွစ္ခု၏ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ားက ပိုင္ဆုိင္ထားသည္ဟု ဆုိ၏'ဟူ၍ သတင္းစာက ဆက္လက္ ေဖာ္ျပထားသည္။

    ေအဘယ္သည္ အထက္ပါ သတင္းတုိကေလးကိုဖတ္ၿပီး ၀မ္းသာမိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ၀ီလ်ံကိန္း အေနျဖင့္ အဆုိပါ ဘဏ္လုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခုလံုးကို ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် ႏုိင္ႏုိင္နင္းနင္း ခ်ဳပ္ကိုင္ ႏုိင္မည္ မဟုတ္ဟု သူက ယံုၾကည္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

    ၀ီလ်ံ သည္ သူႏွင့္ ပဋိပကၡျဖစ္ခ့ဲၿပီးသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ ဘဏ္လုပ္ငန္းတြင္ တစ္ရွိန္ထုိး ထင္ရွား လာခ့ဲသည္။ သူလည္း ၀ီလ်ံက့ဲသို႕ပင္ ဟိုတယ္လုပ္ငန္းတြင္ နာမည္ေက်ာ္လာခ့ဲသည္။
    သို႕ေသာ္ ၀ီလ်ံႏွင့္ သူတုိ႕၏ ဇာတ္လမ္းက ဤမွ်ႏွင့္ မဆံုးေသး။ ေရွ႕ကိုဆက္ရန္ က်န္ေနေသးသည္။ ၀ီလ်ံ က သူ႕အေပၚတြင္ တင္ေနေသာ ရာဇ၀င္ေၾကြးကို ျဖစ္သည့္နည္းျဖင့္ ဆပ္ခုိင္းရဦးမည္ျဖစ္သည္။

    ေအဘယ္အေနျဖင့္ လြန္ခ့ဲေသာ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ကာလအတြင္းတြင္ စီးပြားေရး တုိးတက္ လာခ့ဲေသာ ေၾကာင့္ သူ႕အား ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ အကူအညီေပးခ့ဲေသာ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးထံမွ ေခ်းယူခ့ဲသည့္ ေငြအားလံုးကို အေက်အလည္ ေပးဆပ္ႏုိင္ရံုမွ်မက ဟုိတယ္လုပ္ငန္းတစ္ခုလံုး၏ အစုရွယ္ယာ အားလံုး ကိုပင္ ပိုင္ဆုိင္သူ ျဖစ္လာႏုိင္ခ့ဲသည္။
    သူသည္ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္အကုန္တြင္ အေၾကြးအားလံုးကုိ ေပးဆပ္ႏုိင္ခ့ဲသည္။ ထုိႏွစ္အတြင္း ၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္ တြင္ အသားတင္ အျမတ္ေငြ ေဒၚလာငါးသိန္းရရွိခ့ဲသည။ ထုိႏွစ္အတြင္း ၀ါရွင္တန္ႏွင့္ ဆန္ဖရန္ စစၥကိုၿမိဳ႕ မ်ားတြင္ "နယ္စားဟိုတယ္" ႏွစ္ခု တုိးခ်ဲ႕ ဖြင့္လွစ္ႏုိင္ခ့ဲသည္။

    ယင္းကာလမ်ားတြင္ သူသည္ ဇနီးသည္ ဇာဖီယာအား ယုယမႈ နည္းပါးလာခ့ဲေသာ္ လည္း သမီးျဖစ္သူ ဖေလာ္ရင္ တီနာကိုကား အထူးတလည္ ဂရုစိုက္ခ့ဲသည္။
    ဇာဖီယာက သမီးတစ္ေယာက္တည္းႏွင့္ မေက်နပ္၍ ေနာက္ထပ္ ကေလးလုိခ်င္ လာသည္။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ သားေယာက်္ားကေလး လုိခ်င္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ေအဘယ္အား ဆရာ၀န္ထံ သြားေရာက္ စစ္ေဆးရန္ မၾကာ ခဏ နားပူနားဆာလုပ္လာသည္။ ေနာက္ဆံုး မေနသာေတာ့ ေအဘယ္သည္ ဆရာ၀န္ႏွင့္ သြားေရာက္ စစ္ေဆးသည္။ သို႕ေသာ္ ပထမ ကမၻာစစ္အတြင္း ခံစားခ့ဲရေသာ နာမက်န္းျဖစ္ျခင္း၊ အာဟာရ ခ်ိဳ႕တ့ဲျခင္းတုိကကို အေၾကာင္းျပဳ၍ သုတ္ပိုးအားနည္းမႈေၾကာင့္ သူ႕အေနျဖင့ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် သေႏၶ သားမ်ိဳး ေစ့မေအာင္ျမင္ႏုိင္ေတာ့ဟု ဆရာ၀န္ကေျပာသည္။

    သို႕ျဖင့္သူသည္ ေယာက်္ားကေလး ရရွိေရး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို လံုး၀စြန္႕လႊတ္ၿပီးလၽွင္ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးငယ္ အေပၚတြင္သာ ရွိသမွ် အခ်္ကို စုပံုထားလုိက္ေတာ့သည္။
    ယခုအခ်ိန္တြင္ ေအဘယ္၏ ဂုဏ္သတင္းသည္ အေမရိကန္တစ္ျပည္လံုးတြင္ ပ်ံႏွံ႕ေနၿပီ။ သူ႕အား စာနယ္ဇင္းမ်ားက "ရွီကာဂုိနယ္စား"ဟူ၍ တင္စားေခၚေ၀ၚၾကၿပီး။ သူ႕ေနာက္ကြယ္တြင္ ေျပာင္ေနာက္ ေျပာဆုိ ေနၾကသည္ကိုလည္း လံုး၀ဂရုမစိုက္ေတာ့။

    ၁၉၄၁ ခုႏွစ္တြင္ သူ၏ ဟိုတယ္ ၁၃ ခုမွ အသားတင္အျမတ္ေငြ ေဒၚလာ တစ္သနးနီးပါးရသည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ သူက အားရွိလာၿပီး ရင္းႏွီးေငြ ထပ္ျဖည့္လ်က္ လုပ္ငန္းမ်ား ပိုမုိတုိးခ်ဲ႕ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
    ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ ထုိအခ်ိန္တြင္ပင္ ဂ်ပန္က ပုလဲဆိပ္ကမ္းကို ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္ ေတာ့သည္။

    ေအဘယ္သည္ ပိုလန္အမ်ိဳးသား စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ားအား ေထာ့ပံ့ႏုိင္ေရး အတြက္ ၿဗိတိသွ် ၾကက္ေျခနီအသင္းသို႕ ေငြေၾကးအေျမာက္အျမား ေပးလႉလုိက္သည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံအေနျဖင့္ စစ္ထဲ၀င္ရန္ ကိစၥအတြက္လည္း သူက ဒီမိုကရက္ တစ္ပါတီ အတြင္း၌ လည္းေကာင္း၊ စာနယ္ဇင္းမ်ားမွ တစ္ဆင့္လည္းေကာင္း သဲႀကီးမဲႀကီး လႈံေဆာ္စည္းရံုးသည္။ သည္ လုပ္ရပ္ အတြက္ သူ႕အေနျဖင့္ အတုိက္အခံေတြ အမ်ားႀကီးႏွင့္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရင္ဆုိင္ခ့ဲရသည္။

    သို႕ေသာ္ သူ၏ ႀကိဳးပမ္းမႈမွာ ဘာမွအရာမထင္ခ့ဲ။
    ဒီဇင္ဘာလ ၁၁ ရက္  တနဂၤေႏြေန႕တြင္မူ ဂ်ာမနီႏွင့္ အီတလီႏုိင္ငံတုိ႕က အေမရိကန္အား စစ္ေၾကာ္ျငာေၾကာင္း သတင္းေပၚထြက္လာေတာ့သည္။ ဤတြင္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသည္ စစ္ကို ဘယ္နည္း ႏွင့္မွ် ေရွာင္လႊဲ၍ မရႏုိင္ေတာ့ေၾကာင္း ေအဘယ္က သေဘာေပါက္မိေတာ့သည္။

    မိမိကုိယ္တုိင္စစ္ထဲ၀င္လုိေသာဆႏၵလည္း တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚလာမိသည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕အေနျဖင့္ အမ်ိဳးသားေရး စစ္ပြဲကုိ မစတင္မီ ပုဂၢိဳလ္ေရးစစ္ပြဲကို အလ်င္စတင္ရန္ ရွိေသးသည္။
    ထုိ႕ေၾကာင့္သူသည္ ကြန္တီတင္တယ္ ဘ႑ာထိန္းဘဏ္တုိက္မွ မစၥတာ ကာတစ္ဖင္တန္သို႕ တယ္လီဖုန္း လွမ္းဆက္သည္။ မစၥတာဖင္တနသည္ ေအဘယ္အတြက္ ႏွစ္ေပါင္း ေတာ္ေတာ ္ၾကာၾကာ ကတည္းက ပင္ သစၥာရွိစြာျဖင့္ အက်ိဳးေဆာင္လာခ့ဲသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ေအဘယ္က သူ႕အား "နယ္စားကုမၸဏီ" အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဘုတ္အဖြဲ႕၀င္ ဒါရိုက္တာလူႀကီးအျဖစ္ ခန္႕ထားခ့ဲသည္။ မစၥတာဖင္တန္ သည္ နယ္စားကုမၸဏီႏွင့္ ကြန္တီနင္တယ္ဘဏ္တုိ႕အား စီးပြားဖက္အျဖစ္ သို႕ေရာက္ေအာင္ ေဆာင္ၾကဥ္း ေပးခ့ဲသျဖင့္ ေအဘယ္အတြက္ ေငြေရးေၾကးေရးကိစၥမ်ား တြင္ အလြန္အားထားရသူလည္းျဖစ္သည္။

    တစ္ဖက္မွ လုိင္း၀င္လာသည္။ မစၥတာဖင္တန္၏ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာေသာ ၾကားေနေသာ အသံက ိုၾကားရသည္။
    "ဟလုိ..... ဖင္တန္ စကားေျပာေနပါတယ္"
    'ကၽြန္ေတာ္ပါ.. မစၥတာဖင္တန္၊ ေအဘယ္ပါ၊ ေလာေလာဆယ္ ဘစ္တုိက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္စုေငြ ဘယ္ေလာက္ မ်ား ရွိပါေသးသလဲ မစၥတာဖင္တန္'
    မစၥတာဖင္တန္က စားပြဲေပၚတြင္  အသင့္ရွိေနေသာ ဖုိင္တြဲတစ္ခုကို ကမန္းကတန္း ေကာက္လွန္ လုိက္သည္။
    'စုစုေပါင္း ႏွစ္သန္းမျပည့္တျပည့္ေလာက္ ရွိပါေသးတယ္'

    'ေကာင္းတယ္ အေတာ္ပဲ၊ အဲဒီေတာ့ ေနာက္တစ္ခု ဆက္လုပ္ေပးပါဦး၊ လက္စတာ ကိန္းအင္ ကုမၸဏီနာမည္နဲ႕ အသစ္ဖြင့္တ့ဲဘဏ္တုိက္ကုိ မစၥတာဖင္တန္ သိမွာေပါ့၊ အဲဒီဘဏ္ကို စံုစမ္းၾကည့္ပါ၊ အဲဒီဘဏ္ မွာ ရွယ္ယာ၀င္ထားတ့ဲလူေတြနဲ႕ နာမည္ရယ္၊ သူတုိ႕ပိုင္ဆုိင္တ့ဲ အစုရွယ္ယာ ရာခုိင္ႏႈန္းရယ္၊ ၿပီးေတာ့ အဲဒီရွယ္ယာေတြကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ၀ယ္မယ္ဆုိရင္ ဘယ္လုိစည္းကမ္း သတ္မွတ္ခ်က္နဲ႕ ေရာင္းမယ္ ဆုိတာေတြကို အေသးစိတ္ သိခ်င္တယ္၊ ဒီလုိလုပ္တာကို အဲဒီဘဏ္ဥကၠ႒ မစၥတာ၀ီလ်ံကိန္း လံုး၀ မသိေစခ်င္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္နာမည္ကို လံုး၀မသိပါေစနဲ႕'
    မစၥတာဖင္တန္က ဟင္းကနဲ သက္မတစ္ခ်က္ ခ်လိုက္သည္။ သူက ဘာမွျပန္မေျပာ။ သူ၏ အ့ံအားသင့္ သြားေသာ မ်က္ႏွာကို ေအဘယ္ မျမင္ႏုိင္သည္ကိုပင္ သူက ေတြးၿပီး၀မ္းသာမိသည္။ ေအဘယ္သည္ ၀ီလ်ံကိန္း ပိုင္တ့ဲဘဏ္မွာ ဘာေၾကာင့္မ်ား အရင္းအႏွီးျမွဳပ္ႏွံခ်င္ရတာပါလိမ့္။

    နာမည္ေက်ာ္ ဘဏ္တုိက္ႀကီးႏွစ္ခု ပူးေပါင္းလုိက္သည့္ သတင္းကုိ "ေ၀ါလ္စထရိ ဂ်ာနယ္"တြင္ သူလည္း ဖတ္လုိက္ရသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ပုလဲဆိပ္ကမ္းကုိ ဂ်ပန္၀င္ေရာက္ဗံုးႀကဲသည့္ သတင္းကိုလည္း ဖတ္လိုက္ ရသည္။ ယင္းသတင္းႏွစ္ပုဒ္မွာ ဆင္ႏွင့္ဆိတ္လို ပမာဏခ်င္း ကြာျခားလြန္းေသာေၾကာင့္ ဘဏ္တုိက္ ႏွစ္ခု ပူးေပါင္းသည့္ သတင္းကို သူ႕အနျဖင့္ မ်က္စိပင္ ရွန္သြားမိေသးသည္။
    အင္း.. သူဖုန္းဆက္တာအေတာ္ပဲ၊ ၀ီလ်ံကိန္းဆီ သံႀကိဳးရုိက္ၿပီး ၀မ္းသာေၾကာင္း သ၀ဏ္လႊာ ပို႕ေပးဦး မွာပဲ။

    သူက ယင္းသို႕ေတြးမိၿပီး ဖုိင္တြဲေအာက္နားတြင္ ခဲတံႏွင့္ ေတးမွတ္ထား လိုက္သည္။
    ေအဘယ္အသံ ျပန္ေပၚလာသည္။
    'အားလံုးအျပည့္အစံု သိရတ့ဲအခါ ကၽြန္ေတာ္ကုိ လူကိုယ္တုိင္လာၿပီး တင္ျပပါ၊ အစီရင္ခံစာေတြ ဘာေတ ြနဲ႕ လုပ္မေနပါနဲ႕'
    'ေကာင္းပါၿပီ မစၥတာရုိစေနာ့စကိး'
    အင္း... ဒီလူေတာ့ တစ္မ်ိဳးထြင္ျပန္ၿပီ၊ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ ဘာေတြျဖစ္ၾကဦးမလဲ မသိဘူး။

    ေအဘယ္က ဆက္ေျပာသည္။
    'ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ဆီ သံုးလပတ္အစီရင္ခံစာတင္တ့ဲအခါ လက္စတာဘဏ္ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈ အားလံုး ကိုလည္း တစ္ခန္းသပ္သပ္ထည့္ေပးပါ၊ အဲဒီဘဏ္တုိက္ဲ႕ ဆက္သြယ္ေနတ့ဲ ကုမၸဏီေတြအေၾကာင္းလည္း ပါပါေစ'
    'စိတ္ခ်ပါ မစၥတာရိုစေနာ့စကီး'
    'ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ မစၥတာဖင္တန္၊ ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ သတင္းေကာင္း တစ္ခု ေပးရဦးမယ္၊ ေစ်းကြက္ သုေတသန အဖြဲ႕ရဲ႕ အႀကံေပးခ်က္အရ ကေနဒါက မြန္ထရီရယ္ၿမိဳ႕ မွာ နယ္စားဟုိတယ္သစ္ဖြင့္ဖုိ႕ ဆံုးျဖတ္ လိုက္ၿပီ ခ်င္ဗ်'
    'ဟင္... ဘယ္ႏွယ့္ ဒီေလာက္စစ္ႀကီးျဖစ္ေနတာ မစၥတာရုိစေနာ့စကီးက ထည့္မတြက္ ဘူးလား'

    'ဟင့္အငး၊ မတြကပါဘူး၊ ဂ်ာမန္ေတြ မြန္ထရီရယ္ၿမိဳ႕ကုိ ၀င္လာရင္ ပိတ္ပစ္လုိက္ရံု ပဲေပါ့၊ ကြန္တီနင္တယ္ဘဏ္လည္း ဒီအတုိင္းေနမွာေပါ့၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က ဒီေကာင္ေတြ အလ်င္ တစ္ႀကိမ္ ကလည္း အျပတ္ေဆာ္ခ့ဲၿပီးၿပီ၊  ဒီတစ္ႀကိမ္လည္း အျပတ္ေဆာရဦးမွာပဲ၊ ဒါေပမ့ဲ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့  ဒီေကာင္ေတြကို ဒီတစ္ခ်ီမွာ ကိုယထိလက္ေရာက္ ၀င္ေဆာ္ႏုိင္လိမ့္မယ္ ထင္တာပဲ၊ ကဲ... ဒါပါပဲ။ မဂၤလာေ န႕ ပါ မစၥတာဖင္တန္'
    ဒီလူဦးေႏွာက္ထဲ ဘာေတြမ်ား၀င္ေနသလဲ မသိပါဘူး မစၥတာဖင္တန္က ေတြးလုိက္ၿပီး တယ္လီဖုန္းကုိ ျပန္ခ် လုိက္သည္။

    ထုိ႕ေနာက္ သူကဆက္ေတြးေနမိသည္။
    ဒီလူ လက္စတာဘဏမက အစုရွယယာေတြအေၾကာင္း ဘာလုိ႕သိခ်င္ ေနရတာလဲ၊ အဲဒီဘဏ္မွာ အစ ုရွယ္ယာ ၀င္ခ်င္လုိ႕လား၊ ၀ီလ်ံကိန္းနဲ႕ သူနဲ႕က အလ်င္တုန္းကလည္း ဘာမွအဆကအဆံ မရွိခ့ဲပါဘူး၊ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ ဆက္မိသြားရင္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးတြက္ အက်ိဳးထက္ အျပစ္သာမ်ားလာဖုိ႕ ရွိတယ္...
    ဖင္တန္ က ယင္းသို႕ စဥ္းစားမိၿပီး ေလာေလာဆယ္တြင္ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္၏ ေျခလွမ္းကိုသာ အကဲခတ္ ေစာင့္ၾကည့္ ေနရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
    တစ္ခ်ိန္တည္း တြင္ ေအဘယ္ကလည္း ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ေနမိသည္။

    လက္စတာဘဏ္မွာ ငါဘာေၾကာင့္ ရွယ္ယာပါခ်င္တ့ဲအေၾကာင္း ဖင္တန္ကို ဖြင့္ေျပာ လုိက္ရင္ ေကာင္းမလား၊ အင္း... ျဖစ္ေသးပါဘူးေလ၊ ငါ့လုပ္ရပက လူမသိေလ ေကာင္းေလပါပဲ။
    သူသည္ ၀ီလ်ံကိန္းအေၾကာင္း ေခါင္းထဲမွ ခဏဖယ္ထုတ္ထားလုိက္ၿပီးေနာက္ ေဂ်ာ့အား သူ႕ရံုးခန္း ထဲသို႕ လႊတ္လုိက္ရန္ အတြင္းေရးမွဴး စာေရးမအား ဖုန္းႏွင့္လွမ္းေျပာ လုိက္သည္။
    ေဂ်ာ့မွာ ယခုခါ နယ္စားကုမၸဏီ၏ ဒုတိယဥကၠ႒ျဖစ္ေနၿပီ။ ေရျမင့္ၾကာတင့္ ဆုိသလုိ ေအဘယ္ ႀကီးပြား လာခ့ဲသည္ႏွင့္အမွ် ေဂ်ာ့မွာလည္း အလုပ္လက္မ့ဲဘ၀မွ လူတစ္လံုးသူတစလံုး ျဖစ္လာခ့ဲသည္။ ယခုဆုိလွ်င္ ေဂ်ာ့သည္ ေအဘယ္၏ အားအကုိးရဆံုး ညာလက္ရံုးပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေနၿပီ။

    ေအဘယသည္ ရွီကာဂုိနယ္စားဟုိတယ္၏ ေလးဆယ့္ႏွစ္ထပ္ရွိ သူ၏ ရံုးခန္းတြင္ ထုိင္ကာ မီခ်ီဂန္ ေရအုိင္ႀကီးကို အေပၚစီးမွ လွမ္းၾကည့္လ်က္ရွိသည္ မ်က္လံုးမ်ားက ေရအိုင္ႀကီးကို ၾကည့္ေနေသာလည္း စိတ္ ကေတာ့ ပိုလန္ႏုိင္ငံသို႕ လြင့္ေျမာပါသြားသည္။ ငါ့တစ္သက္မွာ ရဲတုိက္ႀကီးကိုမ်ား တစ္ခါတစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္ ႏုိင္ပါဦးမလား။

    ယခုအခါ ရဲတုိက္ႀကီးမွာ ရုရွားနယ္ေျမထဲသို႕ ေရာက္ရွိသြားခ့ဲၿပီ။ သူသည္ ပိုလန္ႏုိင္ငံတြင္ ဘယ္ေတာ့မွ အေျခမခ်ႏုိင္ေတာ့ဆုိသည္ကို ေအဘယ္က ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္မိသည္။ သို႕ေသာ္ တစ္ခ်ိန္က သူ ပိုင္ခ့ဲေသာ ခမ္းနားႀကီးက်ယ္သည့္ သမုိင္း၀င္ ရဲတုိက္ႀကီးကိုေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ျပန္လုိခ်ငပါေသးသည္။ ယခု ဆုိလွ်င္ သူ၏ ရဲတုိက္ႀကီးထဲတြင္ ရုရွေတြက ၀င္ေရာက္တပ္စြဲၿပီး ထင္သလုိ ႀကဲေနၾကေပေရာ့မည္။

    ေအဘယ္သည္ ယင္းသို႕ေတြးမိရင္း မိမိတုိ႕မ်ိဳးဆက္ပိုင္ ရဲတုိက္ႀကီးကို မ်ိဳးျခားနယ္ခ်ဲ႕တုိ႕လက္မွ ျပန္လည္ရယူလုိသည့္ဆႏၵ တဖြားဖြား ျဖစ္ေပၚလာမိသည္။
    ထုိအခုိက္အခန္းထဲသို႕ ေဂ်ာ့၀င္လာသျဖင့္ သူ႕အေတြးမ်ား ျပတသြားရသည္။
    'ကၽြန္ေတာ့ကို ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆုိ ေအဘယ္'

    ေအဘယ္အား ငယ္နာမည္ႏွင့္ ေခၚေလ့ရွိေသာလူမွာ နယ္စားကုမၸဏီတစ္ခုလံုး တြင္ ေဂ်ာ့ တစ္ေယာက္ သာ ရွိသည္။ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္က ငယ္ေပါင္းမိတ္ေဆြ မ်ားမို႕ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ငယ္နာမည္ျဖင့္ပင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေခၚၾကျခင္းျဖစ္သည။
'ဟုတ္တယ္ေဂ်ာ့၊ ကၽြန္ေတာ္ သံုးေလးလေလာက္ ခြင့္ယူရေကာင္းမလားလုိ႕ စိတ္ကူးမိတယ္၊ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မရွိတုန္းမွာ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႕ ဟိုတယ္ေတြကို ႏုိင္ႏုိင္နင္းနင္း အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ပါ့မလား'   
'ရပါတယ္ ေအဘယ္ ကၽြန္ေတာ္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ပါတယ္၊ ဒါနဲ႕ ဘာလဲ ခ်င္ဗ်ားက ခြင့္ရရွည္ယူၿပီး အပန္းေျဖဖုိ႕ ခရီးထြက္ မလုိ႕လား'

'မဟုတ္ဘူး၊ စစ္ထဲ၀င္မလုိ႕'
'ဘာ...ဘာ...ဘယ္လုိ၊ စစ္ထဲ၀င္မလုိ႕ဟုတ္လား'
    'ဟုတ္ပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ ေျပာေနတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ မနက္ျဖန္မနက္ နယူးေယာက္ကိုသြားၿပီး စစ္တပ္ထဲ ၀င္လုိက္ေတာ့မယ္'
    'ဘယ္ႏွယ့္... ခ်င္ဗ်ား ရူးမ်ား ရူးေနၿပီလား ေအဘယ္၊ စစ္ထဲ၀င္ရင္ ခင္ဗ်ား ေသသြားမွာေပါ့'
    'ကၽြန္ေတာ္မေသပါဘူး၊ ေသမွာက ဂ်ာမန္နယ္ခ်ဲ႕ေတြပါ၊ သူတုိ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ သြားသတ္မယ္၊ ပထမ အႀကိမ္ တုန္းက သူတုိ႕ကို ကၽြန္ေတာ္သတ္ခြင့္မရလုိက္ဘူး၊ ဒီတစ္ခ်ီေတာ့ ဒီငတိေတြကို အျပတ္ေဆာ္ ရေတာ့မယ္'

    ေဂ်ာ့က ေအဘယ္၏ မ်က္ႏွာကို တည့္တည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ သူတကယ္ပင္ လုပ္ေတာ့မည္ဆုိသည္ကို သူ႕ မ်က္ႏွာ အမူအရာက ထင္ထင္ရွားရွား ေဖာ္ျပေနသည။
    သုိ႕ေသာ ေဂ်ာ့က သူ႕ကို ဆက္၍ တားသည္။ အေမရိကန္ႏုိင္ငံသည္ ေအဘယ္မပါဘဲႏွင့္လည္း ဤစစ္ပြဲႀကီး ေအာင္ပြဲခံႏုိင္ပါသည္ဟု ေဂ်ာ့က အေၾကာင္းျပၿပီး သူ၏ အခ်စဆံုး သူငယ္ခ်င္းကို အတန္တန္ တားသည္။

    တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ဇနီးသည္ ဇာဖီယာကလည္း မ်က္ရည္စက္လက္ႏွင့္ ေတာင္းပန္ရွာသည္။ သူမက စစ္ဆုိလွ်င္ အန္ခ်င္ေအာင္ အလြန္မုန္းသည္။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ နားမွာပင္ ထပ္၍ မၾကားခ်င္။ ထုိ႕ျပင္ ရွစ္ႏွစ္ အရြယ္ သမီးငယ္ ဖေလာ္ရင္တီနာကလည္း ဘုမသိဘမသိႏွင့္ အေဖ့မ်က္ႏွာတစ္လွည့္၊ အေမ့ မ်က္ႏွာ တစ္လွည္ ့ၾကည့္ၿပီး တစ္ငိုတည္း ငုိေနေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္ သူမ၏ အခ်စ္ဆံုး ေဖေဖသည္ သူမႏွင့္ သူမ၏ ေမေမတုိ႕အား ပစ္ထားခ့ဲၿပီး ဘာေၾကာင့္မ်ား အၾကာႀကီး ခရီးထြကခ်င္ရပါလိမ့္ ဆုိသည္ကိုေတာ့ သူမ အေနျဖင့္ လံုး၀နားမလည္ႏုိင္ပါေခ်။

*
ေဂ်ာ့ႏွင့္ ဇာဖီယာတုိ႕က အတန္တန္ တားေနၾကသည့္ၾကားထဲမွပင္ ေအဘယ္သည္ ဇြတ္မွိတ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႕နံနက္တြင္  ေလယာဥ္ျဖင့္  နယူးေယာက္ၿမိဳ႕သို႕ ထြက္လာခ့ဲေလသည္။
    အေမရိကန္တစ္ျပည္လံုးသည္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာသို႕ ဦးတည္ေလွ်ာက္လွမ္းလ်က္ ရွိသည္။ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ထဲတြင္ ကာကီယူနီေဖာင္း၀တ္ လူငယ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနသည္။ သူတုိ႕သည္ မိဘမ်ား၊ ဇနီးမယား ႏွင့္ ခ်စ္သူမ်ားအား ႏႈတ္ဆက္ေနၾက သည္။ မၾကာမီ စစ္ႀကီးၿပီးဆံုးသြားမွာပါဟု သူတုိ႕က ပါးစပ္က ေျပာေနၾကေသာ္လည္း ႏွလံုးသားကေတာ့ လံုး၀ မယံုၾက။

    ေအဘယ္သည္ ညေနစာအမီ နယူးေယာက္ နယစားဟုိတယ္သို႕ ေရာက္ရွိ လာသည္။ စားေသာက္ခန္းက်ယ္ႀကီးထဲတြင လူငယ္ေတြ ေျခခ်င္းလိမ္ေနၾကသည္။ ၾကည္းတပ္သား၊ ေရတပ္သား၊ ေလတပ္သား အစံုပါ၀င္သည္။ မိန္းကေလးေတြက သူတို႕၏ ခ်စ္သူစစ္သည္ ေမာင္မ်ားအား ေသြးရူး ေသြးတန္း ဖက္ထားၾကသည္။ တြမ္မီ ေဒၚေဆ၏ တီး၀ိုင္းႀကီးကလည္း ၿမိဳင္လွသည္။ အဆုိေက်ာ္မင္းသား ဖရန္႕ ဆင္နာထရာ၏ အသံကလည္း လႈိင္လွသည္။

    ေအဘယ္သည္ ဇာတ္ခံုေပၚတြင္ မိမိတို႕၏ မိမိတုိ႕၏ ခ်စ္သူမ်ားႏွင့္ တေပ်ာ္တပါး တြဲကေနၾကေသာ စစ္သည္ လူငယ္မ်ားကို စိတ္၀င္စားစြာျဖင့္ ရပ္ၾကည့္ေနမိသည္။ သူတုိ႕အနက္ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္မ်ား သည္လို ပြဲမ်ိဳးကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္လည္ ဆင္ႏႊဲႏုိင္ၾကပါဦးမလဲဟု သူက ေတြးေနမိသည္။ သူ အလုပ္ လုပ္ခ့ဲဖူးေသာ ပလာဇာဟိုတယ္မွ စားပြဲထုိးသံုးေယာက္ မၾကာမီကေလးကမွ အေနာက္ဘက္ စစ္မ်က္ႏွာက ျပန္ေရာက္ လာခ့ဲၾကသည္။ သူတုိ႕တြင္ ေျခေထာက္တစ္ဖက္စီသာ ျပန္ပါလာခ့ဲၾကေတာ့သည္။ ယခု ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ကခုန္ေနၾကေသာ လူငယ္မ်ားသည္ စစ္ဆုိတာ ဘာဟူ၍ အတိအက် သိၾကသူ မ်ားမဟုတ္။

    သူက ကပြဲတြင္ ၀င္မကဘဲ သူ႕အခန္းသို႕သာ လွည့္ျပန္လာသည္။
    ေအဘယ္သည္ ေနာက္တေန႕နံနက္တြင္ အနက္ေရာင္၀တ္စံုကုိ ၀တ္လ်က္ တုိင္းစတြဲယား ရင္ျပင္ရွိ စစ္သားစုေဆာင္းေရးရံုးသုိ႕ လာခ့ဲသည္။ သူသည္ ရွီကာဂုိတြင္ မ၀င္ဘဲ နယူးေယာက္သို႕လာ၀င္ျခင္းမွာ သူ႕ကို အသိတစ္ေယာက္ေယာက္က ျမင္သြားမည္ ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

    စစ္သားစုေဆာင္းေရးရံုးတြင္ မေန႕ညက ကပြဲခန္းမမွာထက္ပင္ ပို၍ လူေတြ စည္ကားေနသည္။ သို႕ေသာ္ သည္ေနရာမွာေတာ့ ဘယ္သူ႕ကုိမွ ဘယသူတစ္ေယာက္က ဆြဲထားျခင္း၊ ဖက္ထားျခင္း လံုး၀မရွိ။
    သူသည္ ပံုစံတစ္ခုျဖည့္ရဖုိ႕အတြက္ တစ္မနက္လံုး ရပ္ေစာင့္ရသည္။ ယခုျမင္ရေသာ စစ္သား ေလာင္း အားလံုး လုိလုိပင္ သူ႕ထက အရပ္အေမာင္း ေကာင္းၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
    ပံုစံျဖည့္ၿပီးေတာ့ လူေတြ႕စစ္ေဆးရန္အတြက္ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္မွ် တန္းစီရသည္။ ေနာက္ဆံုး သူ႕အလွည့္ ေရာက္လာသည္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးတစ္ေယာက္က သူ႕ကိုေမးျမန္းသည္။
    'ဘာလုပ္သလဲ'

    'ဟိုတယ္လုပ္ငန္း'
    ၿပီးေတာ့ သူက ပထမကမၻာစစ္အတြင္းက အေတြ႕ႀကံဳမ်ားကို တစ္ဆက္တည္း ေျပာျပလုိက္သည္။
    တပ္ၾကပ္ႀကီးက အရပ္ ငါးေပ ခုႏွစ္လက္မ၊ ကိုယ္ေလးခ်ိနေပါင္ ၁၉၀ရွိေသာ သူ႕ကို ေသေသခ်ာခ်ာ စူးစုိက္ ၾကည့္ေနသည္။

    တကယ္လုိ႕ သူသည္ "ရွီကာဂုိနယ္စား"ျဖစ္ေၾကာငး ေျပာျပလုိက္လွ်င္ သူေစာေစာက ေျပာခ့ဲေသာ အက်ဥ္းက် ခံရပံုမ်ား၊ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္လာပံုမ်ားကိုလည္း တပ္ၾကပ္ႀကီးက သံသယမရွိဘဲ ယံုၾကည္ သြားႏုိင္စရာ ရွိသည္။ သို႕ေသာ္ သူက ယင္းအေၾကာင္းကို မေျပာရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ သူ႕ကိုလည္း အျခားသူ ေတြလုိပင္ သာမန္ႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္အျဖစ္ ဆက္ဆံေစခ်င္သည္။
    'မနက္ျဖန္မနက္မွာ က်နးမာေရးစစ္ေဆးခံရမယ္၊ အခုလုိ ေစတနာအေလ်ာက္ တပ္မေတာ္ထဲ ၀င္လာတာ ဂုဏ္ယူပါတယ္'
    တပ္ၾကပ္ႀကီးက ဤမွ်သာေျပာၿပီး ေနာက္ေန႕နံနက္တြင္ ထပ္လာရန္ ခ်ိန္းလုိက္သည္။
    ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္တြင္လည္း အၾကာႀကီး တန္းစီေစာင့္ေနရၿပီးမွ က်န္းမာေရး စစ္ေဆးခံရသည္။
    သူ၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆရာ၀န္ကေျပာင္ေျပာင္ပင္ေျပာ သည္။

    'ခင္ဗ်ားက ကိုယ္အေလးခ်ိန္လည္း  မ်ားေနတယ္၊ မ်က္စိလည္းမေကာင္းဘူး၊ ႏွလံုးကလည္း အားနည္းေနတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေျခတစ္ဖက္ကလည္း ဆာေနေသးတယ္၊ ေျဗာင္ေျပာရရင္ ခင္ဗ်ားဟာ စစ္သား ၀င္လုပ္ဖုိ႕ အရည္အခ်င္းမျပည့္စံုဘူး၊ ရုိ႕စေနာ့စကီး၊ ဒီလုိလူစားမ်ိဳးကို တုိ႕က စစ္ေျမျပင္ကို မပို႕ႏုိင္ ဘူး၊ ရန္သူမျမင္ခင္ အသက္ေပ်ာက္သြားမွာ စုိးရတယ္၊ သို႕ေပမ့ဲ ဒီအတြက္ေၾကာင့္ စစ္တပ္ထဲ မ၀င္ရဘူး လုိ႕ေတာ့ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အျခားအရည္အခ်င္းေတြကို တပ္မေတာ္မွာ အသံုးခ် လုိ႕ရပါတယ္၊ ခင္ဗ်ား စိတ္၀င္စားမယ္ဆုိရင္ ရံုးလုပ္ငန္းမွာ လုပ္ႏုိင္တာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္'
    ေအဘယ္ က ဆရာ၀န္ကို လက္သီးႏွင့္သာ ပိတ္ထုိးလုိက္ခ်င္သည္။ သို႕ေသာ္ ထုိး၍မျဖစ္။ ထုိးလွ်င္ သူ႕အေန ျဖင့္ ယူနီေဖာင္းမ၀တ္ရေတာ့ရံုသာမက အခ်ဳပ္ထဲတန္း၀င္ သြားရလိမ့္မည္။

    'ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေဒါက္တာ၊ ဒါေပမယ့္ ေဒါက္တာေျပာတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္က ဂ်ာမန္ေတြကို တုိက္ပဲတုိက္ခ်င္ပါတယ္၊ သူတုိ႕ဆီစာေတာ့ သြားမေပးခ်င္ပါဘူး'
    ထုိေန႕ညေနက ေအဘယ္သည္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ ဟိုတယ္သို႕ ျပန္လာခ့ဲသည္။ သို႕ေသာ္ လက္မေလ်ာ႔ ေသး။ မရရေအာင္ ႀကိဳးစားမည္ဟု ဆံုးျဖတခ်က္ ခ်လုိက္သည္။ သို႕ျဖင့္ ေနာက္တစ္ေန႕တြင္ စစ္သား စုေဆာင္းေရးတပ္တစ္ခုသုိ႕ ထပ္သြားသည္ သို႕ေသာ ယခင္အတုိင္းပင္ ဟုိတယ္ သို႕ ျပန္လာခ့ဲ ရျပန္သည္။

    ေနာက္ဆရာ၀န္က ယခင္ဆရာ၀န္ေလာက္မဆုိး။ သို႕ေသာ္ တုိက္ပြဲကိုေတာ့ ဘယနည္းႏွင့္မွ သြား၍ မျဖစ္ဟု သူကေျပာသည္။ သို႕ျဖင့္ ေအဘယမွာ ပထမအႀကိမ္တုန္း ကလုိပင္ ၄(အက္ဖ္) က်န္းမာေရးအမ်ိဳးအစားျဖင့္ အပယ္ခံခ့ဲရျပန္သည္။

    သူ႕ကိုသူ ျပနေတြးၿပီး ရွကလည္းရွက္မိသည။ ေဒါသလည္း ထြက္မိသည္။ အရပ္ထဲတြင္ သူ႕ကို ယခုလုိ ခ်ိဳးခ်ိဳး ႏွိမ္ႏွိ္မ္ ေျပာရဲသူ တစ္ေယာက္မွ်မရွိ။ ဒါကလည္း သူ႕အဆင့္အတန္းႏွင့္ သူ႕ေအာင္ျမင္မႈေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္လိမ့္ မည္။

    ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ စစ္တပ္ထဲေတာ့ ၀င္ျဖစ္ေအာင္ ၀င္ရမည္။ သို႕ေသာ ဒီအေျခအေန မ်ိဳးႏွင့္ေတာ့ လံုး၀ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့။ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေလ်ာ့က်ၿပီး က်န္းမာေရးေကာင္း လာေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ဟုတ္ၿပီ.... အႀကံ ရၿပီ။

*
ေနာက္တစ္ေန႕မနက္တြင္ အေနာက္ ၅၇ လမ္းမွ က်န္းမာေရး အားကစားရံုသို႕ လာခ့ဲသည။ ျပင္သစ္ အားကစား နည္းျပဆရာတစ္ေယာက္ကို ပိုက္ဆံေပးၿပီး ငွားသည္။ သူ၏ ျပင္ပ ကုိယ္ခႏၶာအေနအထားကို အခ်ိဳး က်ေအာင္ ျပဳျပင္ေပးရန္ ေျပာသည္။

    သို႕ျဖင့္ သူသည္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေလ်ာ့သြားရန္ႏွင့္ အေထြေထြ က်န္းမာေရးေကာင္းလာရန္အတြက္ သံုလလံုးလံုး အားသြန္ခြန္စုိက္ ႀကိဳးစားၿပီး ေလ့က်င့္ခန္းမ်ားလုပ္သည္။
    သူသည္ ေဘာက္ဆင္ထုိးသည္။ နပန္းသတ္သည္။ ေျပးသည္။ တန္းခုန္သည္။ အေလးမသည္။ အစာငတ္ ခံသည္။ သည္လုိႏွင့္ ကုိယ္အေလးခ်ိန္ ၁၅၅ ေပါင္သို႕ ေရာက္လာေသာအခါ နည္းျပဆရာက ဒီထက္ ပို၍ မက်ႏုိင္ေတာ့ဟု၍ ေျပာသည္။
   
    သို႕ျဖင့္ သူသည္ ပထမဆံုးသြားခ့ဲေသာ စစ္သားစုေဆာင္းေရးတပ္သို႕ ျပန္လာခ့ဲသည္။ ၀လာဒက္ေကာ္စေက၀စ္ဟူ၍ နာမည္ေျပာင္းၿပီး ပံုစံျဖည့္လုိက္သည္။ သည္တစ္ႀကိမ္တြင္ေတာ့ တျခား တပ္ၾကပ္ႀကီး တစ္ေယာက္က စစ္ေဆးသည္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးတစ္ေယာက္က စစ္ေဆးသည္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးက ေတာေတာ္ သက္သက္ညွာညွာ စစ္ေဆးၿပီးေတာ့ အရန္တပ္သားအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္လုိက္သည္။ လိုအပ္ ေသာအခါ ေခၚမည္ဟုလည္း ေျပာသည္။

    'ဒါေပယ့္ ကၽြန္ေတာ္က တုိက္ပြဲပဲ သြားခ်င္တယ္ ဆာဂ်င္၊ ကၽြန္ေတာ္က ဂ်ာမန္ေတြ ကိုတုိက္ခ်င္လုိ႕ အခု လုိ ၀င္လာတာပါ'
    'ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ အၿမဲတမ္း ခင္ဗ်ားနဲ႕အဆက္အသြယ္ရွိေနမွာပါ မစၥတာ ေကာ္စေက၀စ္' တပ္ႀကပ္ႀကီးကေျပာသည္။ 'ကိုယ့္ကိုကိုယ္ က်န္းမာေအာင္သာ ေနပါ၊ လုိအပ္တ့ဲအခါ ခ်က္ခ်င္း လုိက္ႏုိင္ ေအာင္သာ ျပင္ဆင္ထားပါ၊ ဒါေပမ့ဲ ဘယ္ေန႕ေခၚမယ္ ဆုိတာေတာ့ အတိအက် ေျပာလုိ႕မရပါဘူး'
    ေအဘယ္က ေတာ္ေတာ္ကေလး ေဒါသထါက္သြားသည္ သူ႕ထက္ အသက္ငယ္ၿပီး သူ႕ထက္ပိန္ေသာ အေမရိကန္လူငယ္မ်ားကိုေတာ့ တစ္ထုိင္တည္းႏွင့္ တုိက္ပြဲသို႕သြားရန္ ခ်က္ခ်င္းေရြးလုိက္သည္ကို ျမင္ရ၍ ပို၍ ေဒါသျဖစ္မိေသးသည္။

    သူသည္ တံခါးဖြင့္ၿပီး အျပင္သို႕ ထြကလာခ့ဲသည္။ ေလာေလာဆယ္ ဘယ္သြား၍  ဘာလုပ္ရမွန္မသိ။
    သူက ေဒါသတႀကီးႏွင့္ ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္လာစဥ္ အျပင္ဘက္တြင္ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ႏွင့္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကို အမွတ္မထင္ ၀င္တုိက္မိသည္။
    'မေတာ္ လုိ႕ပါခင္ဗ်ာ'

    ေအဘယ္က ေမာ္ၾကည့္ၿပီး ေတာင္းပန္လုိက္သည္။ ထုိပုဂၢိဳလ္၏ ပုခံုးထက္တြင္ ၾကယ္ပြင့္ေတြ တပ္ဆင္ ထားသည္။ ဧကႏၱေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ေအဘယ္က လွည့္မၾကည့္ ေတာ့ဘဲ ေရွ႕သို႕သာ ဆက္ေလွ်ာက္လာခ့ဲသည္။
    'ေဟ့ သူငယ္' ဗုိလ္ခ်ဳပ္က လွမ္းေခၚလုိက္သည္။

    ေအဘယ္က သူ႕ကို ေခၚသည္ဟု မထင္၍ ဆက္ေလွ်ာက္ၿမဲ ေလွ်ာက္သည္။ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ရွိၿပီ ျဖစ္ေသာ သူ႕အား ဘယ္သူကမွလညး "သူငယ္"ဟု ေခၚမည္မထင္။
    ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ထပ္ေခၚျပန္သည္။
    "ေဟ့....သူငယ္"
    ေအဘယ္က လွည့္ၾကည့္လုိက္ၿပီး
    'ကၽြန္ေတာ့ကို ေခၚသလားဗ်ာ'
    'ဟုတ္ပါတယ္'

    ေအဘယ္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ထံသို႕ ျပန္ေလွ်ာက္လာခ့ဲသည္။
    'က်ဳပ္ရံုးခန္းထဲ ခဏၾကြပါ မစၥတာ ရုိ႕စေနာ့စကီး'
    'ဟာ... အဲဒါမွ ဒုကၡပဲ၊ ဒီပုဂၢိဳလ္ငါ့သိတယ္ထင္တယ္၊ ဒါဆုိရင္ေတာ့ ငါဘယ္ေတာ့မွ တုိက္ပြဲကို သြားရမွာ မဟုတ္ဘူး'
    ေအဘယ္က ယင္းသို႕ စဥ္းစားရင္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေနာက္မွ လုိက္လာခ့ဲသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳ႔ပ္၏ ရံုးခန္းမွာ ပင္မအေဆာက္အအံုႀကီး၏ အေနာက္ဘက္ အခန္းက်ဥ္းကေလးျဖစ္သည္။
    စားပြဲတစ္လံုးႏွင့္ သစ္သားကုလားထုိင္ႏွစ္လံုးသာ ရွိသည္။ တစ္ခန္းလံုးကို အစိမ္းေရာင္သုတ္ထားၿပီး တံခါး တစ္ေပါက္သာ ရွိသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏ ရံုးခန္းမွာ ေအဘယ္၏ နယ္စားဟိုတယ္မွ သာမန္အမႈထမ္း တစ္ေယာက္ ၏ နယ္စားဟုိတယ္မွ သာမာန္အမႈထမ္း တစ္ေယာက္၏ အခန္းေလာက္ပင္ မသားနား။

    'က်ဳပ္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မတ္ကလပ္ပါ မစၥတာရုိ႕စေနာ့စကီး' ဗုိလ္ခ်ဳပ္က စားပြဲတြင္ ၀င္ထုိင္ရင္း ေျပာသည္။ ေအဘယ္ကလည္း ကုလားထုိင္အလြတ္တြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္သည္။ 'က်ဳပ္က အမွတ္(၅) အေမရိကန္တပ္မေတာ္၊ တပ္မဟာမွဴးပါ၊ ဒီကို စစ္ေဆးေရးထြက္လာရင္း ခင္ဗ်ားနဲ႕ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္၊ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ကိုမသိေပမယ့္ က်ဳပ္ကေတာ့ ခ်ငဗ်ားကို သိေနတာ ၾကာပါၿပီ၊ ခင္ဗ်ား ကိုသိေနတာ ဆုိတာထက္ ေလးစားေနတာ ၾကာၿပီလုိ႕ေျပာရင္ ပိုမွန္လိမ့္မယ္၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဘ၀ ဇာတ္လမ္း က ဒီေန႕ အေမရိကန္လူငယ္ေတြ အားက်စရာ အလြန္ေကာင္းတာပဲ၊  ဒါနဲ႕ ေျပာစမ္းပါဦး၊ ခင္ဗ်ား ဒီမွာ ဘာလာလုပ္တာလဲ'

    'ဗုိလ္ခ်ဳပ္က ဘာလာလုပမယ္ထင္လုိ႕လဲ၊ ခြင့္လႊတ္ပါ ခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္စကား နည္းနည္း ရုိင္းသြား သလား မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့ကို ဘယ္သူကမွ စစ္ထဲ၀င္ခြင့္မျပဳတာနဲ႕ စိတ္ဆုိးၿပီး ေျပာမိတာပါ'
    'ခင္ဗ်ားက စစ္ထဲ၀င္ၿပီး ဘာလုပ္မလုိ႕လဲ'
    'ဂ်ာမန္ေတြကို တိုက္မွာေပါ့'
    'ေျခလ်င္စစ္သားအေနနဲ႕လား'
    'ဟုတ္ပါတယ္၊ ၀င္ခ်င္တ့ဲလူတုိင္း ၀င္လုိ႕မရဘူးလား'

    'ရပါတယ္၊ ဒါေပမ့ဲ ခင္ဗ်ားအရည္အခ်င္းကို ေျခလ်င္စစ္သားထက္ အသံုး၀င္တ့ဲ ေနရာမွာ သံုးမွ ပိုကာငး္မွာပါ့'   
    'ဘာပဲ လုပ္ရလုပ္ရ၊ ကၽြန္ေတာ္၀င္ခ်င္ပါတယ္'
    'အခု ၀င္မွာလား၊ ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားတ့ဲ နယူးေယာက္ဟိုတယ္ကို ယာယီစစ္ဌာနခ်ဳပ္ ဖြင့္ရင္ သေဘာတူ ႏုိင္ပါ့ မလား၊ အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုယ္တုိင္ စစ္ေျမျပင္ ထြက္ၿပီး ဂ်ာမန္စစ္သား တစ္ဒါဇင္္ သတ္တာ ထက္ အဲအလုပ္က ပိုၿပီး တန္ဖုိးရွိပါတယ္ မစၥတာ ရုိ႕စေနာ့စကီး'
    'ေကာင္းပါၿပီ၊ နယ္စားဟိုတယ္ကို ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကိဳက္သလုိ အသုံးျပဳပါ၊ ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေရာ စစ္ထဲ၀င္ခြင့္ျပဳမလား'

    'ခင္ဗ်ား ရူးေနသလား မစၥတာရုိ႕စေနာ့စကီး'
    'ကၽြန္ေတာ္မရူးပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ပိုလန္သားပါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္' ႏွစ္ေယာက္စလံုး ရယ္လုိက္ၾကသည္။ 'ဒါဆုိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ နားလည္ပါလိမ့္မယ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို စလုိနင္ၿမိဳ႕ျပင္မွာ ေမြးခ့ဲပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ့အိမ္ကို ဂ်ာမန္ေတြ သိမ္းသြားတယ္၊ ကၽြနေတာ္အစ္မကို ရုရွေတြ သတ္သြားတယ္၊ ေနာက္ပိုင္းဆုိက္ေဘးရီးယား အက်ဥ္း စခန္းက ကၽြန္ေတာ္ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္လာခ့ဲတယ္၊ အခု ဒီေကာင္ေတြ ထပ္ၿပီး က်ဴးေက်ာ္လာျပန္ၿပီ ကၽြန္ေတာ္ မရူးပါဘူး ဗုိလ္ခ်ဳပ္၊ ကၽြန္ေတာ္ လူေကာငး္တစ္ေယာက္ပါ'

    'ဒါဆုိလည္း ေကာင္းၿပီေလ၊ ခင္ဗ်ားက ဒီေလာက္ေတာင္မွ စိတ္အားထက္သန္ ေနရင္လည္း တစ္ေနရာရာမွာ တာ၀န္ေပးရတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ခ်င္ဗ်ား စိတ္ကူးထားသလုိ ေတာ့ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဒင္းဗားက သူတုိ႕ေရွ႕တန္းမွာ တုိက္ေနတုန္း ေနာက္တန္းမွာ တပ္ေထာက္တစ္ေယာက္  လုိေနတယ္လို႕ ေျပာတယ္၊ စစ္တပ္တစ္တပ္ဟာ လက္နက္နဲ႕ တုိက္ခုိက္တာမဟုတ္ဘူး၊ ၀မ္းဗုိက္ နဲ႕ တုိက္ခုိက္တာျဖစ္ တယ္လုိ႕ နပိုလီယံေျပာတာ ခင္ဗ်ားယံုမယ္ဆုိရင္ ဒီတာ၀န္က အလြန္အေရးပါတ့ဲ တာ၀န္ပဲ၊ အဆင့္ကေတာ့ ဗိုလ္မွဴးအဆင့္ရမယ္၊ ဒါဟာ စစ္ေအာင္ႏုိင္ေရးအတြက္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ကူညီျခင္း ပါပဲ၊ ဘယ္လုိသေဘာရသလဲ'

    'ကၽြန္ေတာ္လုပမယ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္'
    'ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ မစၥတာ ရုိ႕စေနာ့စကီး'
    ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက စားပြဲေပၚမွ ခလုတ္ကို ႏွိပ္လုိက္သည္။ ဗုိလ္ကေလးတစ္ေယာက္ ၀င္လာသည္။ ဗုိလ္ခ််ဳပ္ႀကီးကို အေလးျပဳသည္။

    'လက္ဖတင္နင္... ဒီကဗုိလ္မွဴးရို႕စေနာ့စကီးကို မွတ္တမ္းဌာနကို ေခၚသြားပါ၊ ၿပီးေတာ့ ငါ့ဆီ ျပနေခၚလာခ့ဲ'
    'ဟုတ္က့ဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္' လက္ဖတင္နင္က ေအဘယ္ဘက္သို႕ လွည့္လုိက္ၿပီး 'ဒီဘက္ကို ၾကြပါ ဗုိလ္မွဴး'
     ေအဘယ္က ထုိင္ရာမွထ၍ လုိက္သြားသည္။ တံခါး၀သို႕ေရာက္ေတာ့မွ ေနာက္ျပန္ လွည့္ၿပီး....
    'ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္'
*
ေအဘယ္သည္ စေနႏွင့္ တနဂၤေႏြရက္အားတြင္ ရွီကာဂုိသို႕ျပန္ၿပီး ဇနီးႏွင့္ သမီးငယ္တုိ႕ႏွင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္း သည္။
    'ဒါနဲ႕ ရွင့္၀တ္စံု ၁၅ စံု ရွိေနတာ ဘယ္လုိလုပရမလဲ ေအဘယ္'
    ဇာဖီယာက ေမးသည္။
    'ဘာလုပ္ရမွာလဲ၊ သိမ္းထားေပါ့ကြ' ေအဘ္က ဇာဖီယာ ဘာေျပာမွန္းနာမလည္ သျဖင့္ ျပန္ေဟာက္ လုိက္သည္။ 'မင္းတုိ႕က စစ္တပ္ထဲ၀င္ရင္ပဲ ေသဖုိ႕၀င္တယ္လုိ႕ ထင္ေနၾကသလား၊ ငါမေသႏုိင္ ပါဘူးကြ'

    'ဟုတ္ပါတယ္.. ရွင္မေသႏုိင္ပါဘူး၊ ကၽြန္မက အဲဒါေျပာတာ မဟုတ္ဘူး ေအဘယ္၊ ရွင့္က ကိုယ္ ေပါင္ခ်ိန္ေလ်ာ့သြားလုိ႕ အခုရွင့္၀တ္စံုေတြက ရွင္နဲ႕မေတာ္ေတာ့ဘူး၊ ရွင့္ကိုယ္ထက္ သံုဆေလာက္ က်ယ္ သြားၾကၿပီ၊ အဲဒါ ဘာလုပ္ရမလဲလုိ႕ ကၽြန္မက ေမးတာပါ'
    ေအဘယ္က ရယ္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူက ၀တ္စံုအားလံုးကို ပိုလန္စစ္ေျပး ဒုကၡသည္မ်ား စခန္းသို႕ သြား၍ လွဴပစ္လုိက္သည္။
    ထုိ႕ေနာက္ နယူးေယာက္ နယ္စားဟုိတယ္သို႕ ျပန္လာခ့ဲသည္။ ႀကိဳတင္ဧည့္သည္စာရင္းကို လံုး၀ လက္မခံေတာ့ဘဲ ပိတ္ပစ္လုိက္သည္။

    ေနာက္ ၁၂ ရက္ၾကာေသာအခါ ဟုိတယ္တစ္ခုလံုးကို အမွတ္(၅) အေမရိကန္တပ္မဟာသို႕ လႊဲေျပာင္း ေပးလုိက္သည္။ ေအဘယ္၏ လုပ္ရပ္ကုိ စာနယ္ဇင္း မ်ားက "ကုိယ္က်ိဳးစြန္႕ေသာလုပ္ရပ္၊ ပထမ ကမၻာစစ္တြင္းက ကိုယ္တုိင္ စစ္ေဘးဒုကၡသည္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖူးေသာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္၏ ဂုဏ္ျပဳ ထုိက္သည့္ ျမင့္ျမတ္ေသာ လုပ္ရပ္" ဟူ၍ ခ်ီးက်ဴးၾကသည္။

    ေအဘယ္သည္ ဟိုတယ္၌ပင္ ဆက္လကေနထုိင္ၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကလပ္၏ လုပ္ငန္းေအာင္ျမင္ေရးအတြက္ အစစအရာရာ စီမံခန္႕ခြဲေပးရန္ သံုးလခန္႕ အခ်ိန္ကုန္လြန္သြားခ့ဲသည္။ ထုိ႕ေနာက္ တြင္ ဗုိလ္သင္တန္းတက္ရန္ "ဖုိ႕ထ္တင္းနင္း" စစ္စခန္းသို႕ လာခ့ဲရသည္။ သင္တန္းၿပီး ဆံုးေသာအခါ အမွတ္(၅) တပမဟာဌာနခ်ဳပ္တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဒင္းဗားလက္ေအာက္၌ အမႈထမ္းရသည္။ မၾကာမီ တြင္ အာဖရိကေျမာက္ပိုင္း တစ္ေနရာသို႕ တပ္ထြက္ရသည္။ သူက ဂ်ာမနီကိုမွ ေရာက္ႏုိင္ ပါေတာ့မလားဟု ေတြးပူမိသည္။

    သူသည္ အာဖရိကသို႕ မထြက္မီ ေသတမ္းစာတစ္ေစာင္ ေရးထားခ့ဲသည္။ ေသတမ္းစာတြင္ နယ္စားကုမၸဏီကို ေဒးဗစ္မက္တြန္အား စည္းကမ္းခ်က္မ်ား သတ္မွတ္၍ ေပးထားသည္။ က်န္ေသာ သူ၏ အိုးအိမ္ၿခံေျမ ပစၥည္းမ်ားကိုမူ ဇနီး ဇာဖီယာႏွင့္ သမီး ဖေလာ္ရင္တီနာတုိ႕အား ခြဲ၀ေပးထားသည္။ ဤ အႀကိမ္သည္ အာဖရိကေျမာက္ပိုင္း တစ္ေနရာသို႕ တပ္ထြက္ရသည္။ သူက ဂ်ာမနီကိုမွ ေရာက္ႏုိင္ ပါေတာ့ မလားဟု ေတြးပူ မိသည္။

    သူတို႕တပ္သည္ နယူးေယာက္ ဆိပ္ကမ္းမွ သေဘၤာျဖင့္ ထြက္ခြာသည္။ ေအဘယ္က ေလဘာတီအထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္ရုပ္ႀကီးကို သေဘၤာကုန္းပတ္ေပၚမွ ရပ္ၾကည့္ေနသည္။ လြန္ခ့ဲေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ခန္႕က အေမရိကသို႕ ထြက္ခြာလာစဥ္က ဤအထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္ရုပ္ႀကီးကို ပထမဆံုး အႀကိမ္ စတင္ျမင္ခ့ဲရသည္ကို ျပန္လည္ သတိရမိသည္။
    မီးရွဴးတုိင္ ကိုင္ေျမွာက္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီးေက်ာက္ရုပ္ႀကီးကို သေဘၤာေက်ာ္ သြားေတာ့ သူက ေနာက္ တစ္ႀကိမ္ ျပန္လွည့္၍ မၾကည့္ေတာ့။ သို႕ေသာ္ ပါးစပ္ကေတာ့ အသံထြက္၍ ေျပာလုိက္မိသည္။

    'သြားလုိက္ပါဦးမယ္ အေမေရ၊ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ျပန္လာတ့ဲအခါ ေတာ့ ေအာင္ပြဲခံလုိ႕ ျပန္လာၿပီ လုိ႕သာ မွတ္ေပေတာ့ အေမေရ'
    ေအဘယ္သည္ သူႏွင့္အတူ စားဖုိးမွဴးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ မီးဖုိခန္းလုပ္သား ငါးေယာက္ကိုလည္း ေခၚလာခ့ဲသည္။
    သူတုိ႕ သေဘၤာသည္ အတၱလႏၱိသမုဒ္ျပင္က်ယ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ခုတ္ေမာင္းလာခ့ဲ သည္။ 
    ေနာက္ဆံုး ၁၉၄၃ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၇ ရက္ေန႕တြင္ အယ္လ္ဂ်ီးရီးယားသို႕ ေရာက္ရွိလာသည္။

    သူသည္ ဖုန္ထူေသာ၊ ေနပူရွိနျပင္းေသာ သဲကႏၱာရထဲတြင္ တပ္သားအားလံုး ၀၀လင္လင္ အဆင္ ေျပေျပ စားေသာက္ရေအာင္ စီမံခန္႕ခြဲရင္း တစ္ႏွစ္တာတိတိ ေနခ့ဲရသည္။
    'က်ဳပ္တုိ႕တပ္မွာ ဖုတ္ပူမီးတုိက္ စားၾကရေပမယ့္ အစားအေသာက္ကေတာ့ ဟုိတယ္ေလာက္ ေကာင္းတယ္ဗ်ိဳ႕'ဟု ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ကလပ္က ခ်ီးက်ဴးစကားဆုိသည္။
    ေအဘယ္သည္ အယ္လ္ဂ်ီးရီးယားရွိ တစ္ခုတည္းေသာ ဟုိတယ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ရသည္။ ထုိဟုိတယ္ကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကလပ္၏ ဌာနခ်ဳပ္အျဖစ္ ေျပာငး္လဲလိုက္သည္။ သူ႕အေနျဖင့္ အေရးႀကီးေသာတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ ေနရသည္ မွန္ေသာ္လည္း ေအဘယ္က တာ၀န္ယူရေသာ ဗုိလ္မွဴးမ်ားအား ေ၇ွ႕တန္းသိုက ပို႕ခ့ဲ သျဖင့္ သူ႕အဖုိ႕ အခက္ႀကံဳေနရေလသည္။

    သူသည္ ဇာဖီယာႏွင့္ ေဂ်ာ့တုိ႕ထံသို႕ မၾကာခဏ စာေရးသည္။ သမီးငယ္ကိုလည္း ဓာတ္ပံုတြင္ ျမင္ရသည္။ ဖေလာ္ရင္တီနာကေလးသည္ တစ္ေန႕ထက္ တစ္ေန႕ ေခ်ာလာသည္ဟု ထင္မိသည္။ မစၥတာ ကာတစ္ဖင္တန္ ထံမွလည္း ႀကိဳးၾကားႀကိဳးၾကား စာလာသည္။ နယ္စားကုမၸဏီစီးပြားေရး အလြန္ေကာင္း ေနသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ အေမရိကန္ရွိ ဟုိတယ္တုိင္းလုိလုိ စစ္သားမ်ားႏွင့္ အရပ္သားမ်ား ျပြတ္ခဲ ေနေသာၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု မစၥတာဖင္တန္က သတင္းပို႕သည္။

    မြန္ထရီယယ္ၿမိဳ႕တြင္ နယ္စားဟုိတယ္သစ္ ဖြင့္ပြဲသို႕ မတက္ေရာက္နုိင္ျခင္း အတြက္ ေအဘယ္ အေတာ္ကေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ သူ႕ကိုယ္စား ေဂ်ာ့က တက္ေရာက္ရသည္။ ဤတစ္ႀကိမ္သည္ နယ္စားဟိုတယ္သစ္တစ္ခုဖြင့္ပြဲကို ေအဘယ္ကုိယ္တုိင္ မတက္ေရာက္နုိင္ျဖစ္ရသည့္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ပင္ ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ဟုိတယ္သစ္မ်ားလည္း စီးပြားေရး ေကာင္းမြန္ေနေၾကာင္း ေဂ်ာ့က စာေရး ေသာေၾကာင့္ ေအဘယ္က ၀မ္းသာမိသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ အေမရိက၌ သူ႕အေနျဖင့္ ဘယ္အတုိင္း အတာ အထိ စီးပြားေရး ေကာင္းမြန္ေနေၾကာင္း ေဂ်ာ့က စာေရးေသာေၾကာင့္ ေအဘယ္က ၀မ္းသာမိသည္။ တစ္ခ်ိန္ ထဲတြင္ အေမရိက၌ သူ႕အေနျဖင့္ ဘယ္အတုိင္းအတာအထိ ေက်းဇူးျပန္ဆပ္ရမွာလဲဟူေသာ ေမးခြန္း ကိုလည္း သူ႕ကိုယ္သူ ေမးမိလာသည္။

    တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အာဖရိကတြင္ ေနရသည္ကို ေအဘယ္ၿငီးေငြ႕လာသည္။ တစ္ေန႕လာလညးဒါျဖင့္ အေျပာင္းအလဲမရွိေသာ ဘ၀တြင္ ေနေနရသည္ကို ပ်င္းလာသည္။
    သူသည္ တကယ့္ရင္ဆုိင္တုိက္ပြဲတစ္ခုကိုလည္း တစ္ခါမွ် မျမင္ရေသး။ ေရွ႕တန္းသို႕ ရိကၡာသြားပိုကရင္း ေသနတ္သံမ်ားကိုေတာ့ ၾကားခ့ဲရပါ၏။ သို႕ေသာ္ ယင္းအခ်က္ကပင္ သူ႕အား ပုိ၍ ရုိးတုိးရြတ ျဖစ္ေစ ခ့ဲသည္။ ပို၍ ေဒါသထြက္ေအာင္ လႈံေဆာ္ေပးခ့ဲသည္။ သူသည္ တကယ့္တုိက္ပြဲတြင္ ရင္ဆုိင္ တုိက္ခ်င္ ၍ စစ္ထဲ၀င္လာခ့ဲသူ မဟုတ္ပါလား။

    တစ္ေန႕ေတာ့ ဗုိလ္ႀကီးကလပ္၏ အမွတ္(၅) တပ္မဟာကို ဥေရာပေတာင္ပုိင္းသို႕ ခ်ီတက္ရမည္ဟု အမိန္႕က်လာသည္။ ေအဘယ္မွာ စိတ္ကူးျဖင့္ အူျမဴးေနရေတာ့သည္။
    အမွတ္(၅)တပ္မဟာသည္ ကုန္းေရသြား တင့္ကားမ်ားျဖင့္ အီတာလ်ံကမ္းေျခသို႕ တက္ေရာက ္တုိက္ခုိက္ သည္။ ေလတပ္မေတာ္ တုိက္ေလယာဥ္မ်ားက အေပၚမွ ကူတုိက္ေပးသည္။
    အန္ဇီယုိတြင္ တစ္ႀကိမ္၊ မြန္တီကတ္စီႏုိတြင္ တစ္ႀကိမ္ ရန္သူတပ္ႏွင့္ ရင္ဆုိင္တုိက္ပြဲ ျဖစ္ပြားသည္။ သို႕ေသာ္ ယင္းတုိက္ပြဲႏွစ္ပြဲစလံုးတြင္ ေအဘယ္မပါ။ သို႕ျဖင့္ သူေသနတ္တစ္ခ်က္မွ် မေဖာက္လုိက္ ရဘဲလ်က္ စစ္ပြဲႀကီး ၿပီးဆံုးသြားမည့္အေရးကို ေတြးပီးစိတ္မခ်မ္းမသာပင္ျဖစ္မိသည္။ သို႕ေသာ္ သူ႕လား ေရွ႕တန္းသို႕ ပို႕ေစႏုိင္မည့္ နည္းလမ္းကိုလည္း သူက ႀကံဆ၍မရ။ သည္လုိႏွင့္ သူ႕အား ဒုဗုိလ္မွဴးႀကီး အဆင့္ သုိ႕ တုိးျမွင့္ေပးၿပီးေနာက္ ေနာက္ထပ္ အမိန္႕ကိုေစာင့္ရန္ လန္ဒန္သို႕ ပို႕လုိက္ ေတာ့သည္။

*
၁၉၄၄ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ(၆)ရက္ေန႕တြင္ ဥေရာပစစ္မ်က္ႏွာမ်ားသို႕ မဟာမိတ္တပ္မ်ား အလံုးအရင္းႏွင့္ ခ်ီတက္၍ ထုိးစစ္ဆင္သည္။ ၾသဂုတ္လ (၂၅)ရက္ေန႕တြင္ ျပင္သစ္ ႏုိင္ငံ သို႕ ခ်ီတက္၍ ပါရီၿမိဳ႕ေတာ္ကို ျပန္လည္သိမ္းပိုက္လုိက္သည္။

    ေအဘယ္သည္ အေမရိကန္ႏွင့္ လြတ္လပ္ေသ ျပင္သစ္စစ္သည္ေတာ္မ်ားႏွင့္ အတူ ျပင္သစ္ဗုိလ္ႀကီးခ်ဳပ္ႀကီး ဒီေဂါ၏ေနာက္မွ ခ်ီတက္လာစဥ္ စစ္ဒဏ္ကုိ အလူးလဲခံရ ေသာ္လည္း လွပ ခမ္းနားလ်က္ ပင္ရွိေသးေသာ ပါရီၿမိဳ႕ေတာ္ကို အလြန္သေဘာက် သြားသည္။ သို႕ျဖင့္ စစ္ႀကီးၿပီး ေသာအခါ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံတြင္ နယ္စား ဟိုတယ္ ဖြင့္လွစ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္သည္။

    မဟာမိတ္တပ္မ်ားသည္ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံေျမာက္ပိုင္းသို႕ ဆက္လက္ခ်ီတက္ကာ ဂ်ာမနီနယ္စပ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ဘာလင္ၿမိဳ႕ေတာ္သို႕ ၀င္ေရာက္လာသည္။ ေအဘယ္သည္ အမွတ္ (၁) တပ္မလာသုိ႕ ေျပာင္းေရႊၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဘရက္ဒေလလက္ ေအာက္၌ အမႈထမ္းရသည္။ တပ္သားမ်ားအတြက္ စားနပ္ ရိကၡာကုိ အမ်ားအားျဖင့္ အဂၤလန္မွ ပုိ႔ေပးေနရသည္။ တပ္ဆုတ္သြားေသာ ဂ်ာမန္တပ္မ်ားက ေရာက္ေလရာ ၿမိဳ႕တုိင္း၌ ရိကၡာမ်ားကုိ ေျမလွန္စနစ္ျဖင့္ ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕သုိ႔ေရာက္လာလွ်င္ အျခားတပ္ေထာက္တာ၀န္ခံ အရာ႐ွိမ်ားက လုိေနေသာ စားနပ္ရိကၡာကုိ ဘယ္ေနရာ တြင္ သြား႐ွာေနရမွန္း မသိၾကေသးခင္ ေအဘယ္က အခ်ိန္အနည္းငယ္အတြင္း ႐ွာေဖြရ႐ွိၿပီး ျဖစ္ေနတတ္သည္။ အေမရိကန္ွင့္ ၿဗိတိသွ် စစ္သားမ်ားသည္ ေအဘယ္တုိ႔တပ္တြင္ စားေသာက္ရသည္ကုိ အလြန္ ေက်နပ္ၾကသည္။ ရိကၡာတာ၀န္ခံျဖစ္ေသာ ေအဘယ္၏ စြမ္းရည္ကုိလည္း ခ်ီးမြမ္းမဆံုး ျဖစ္ၾက သည္။

တစ္ေန႔တြင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေပတန္သည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဘရက္ဒေလႏွင့္အတူ ညစာလာစားသည္။ သူ႔တပ္သား မ်ားအား ဆင္စြယ္႐ုိးတပ္ ေျခာက္လံုးျပဴးေသနတ္မ်ား တ၀င့္၀င့္ျဖင့္ အၿမဲတမ္း ခ်ီတက္ခုိင္းေလ့ ႐ွိေသာ ကမၻာေက်ာ္ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးႏွင့္ ေအဘယ္တုိ႔ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ ေတြ႕ဆံုသိကၽြမ္းၾကရသည္။
ညစာစား ၿပီးေသာအခါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေပတန္က -
' စစ္ကာလ တစ္ေလွ်ာက္လံုး စားခဲ့ရသမွ်ထဲမွာ ဒီေန႔ညစာ အၿမိန္ဆံုးပဲဗ် ' ဟူ၍ ခ်ီးက်ဴးသြားသည္။

*
၁၉၄၅ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ ေအဘယ္သည္ စစ္မႈထမ္းသက္ သံုးႏွစ္နီးပါး႐ွိခဲ့ၿပီ။ စစ္ႀကီးသည္ လပုိင္း အတြင္း ၿပီးဆံုးေတာ့မည္ဆုိသည္ကုိ သူက ခန္႔မွန္းမိသည္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဘရက္ဒေလက သူ႕ထံသုိ႔ ခ်ီးက်ဴး စာေတြႏွင့္ အဓိပၸာယ္မ႐ွိေသာ ဂုဏ္ျပဳတံဆိပ္ေတြကုိသာ အၿမဲတမ္း ပုိ႔ေနသည္။ သူ၏ စစ္အက်ႌအေဟာင္း ႀကီးတြင္ တံဆိပ္ေတြ တစ္ၿပံဳႀကီး တပ္ထားရေသာ္လည္း သူက လံုး၀ ၀မ္းမသာ။ ေ႐ွ႕တန္းသုိ႔ ထြက္ခ်င္ ေသာ ဆႏၵသာ မီးလုိျပင္းျပေနမိသည္။ သူက တစ္ခ်ီတစ္ပဲြေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ တုိက္ပါရေစဟု ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ထံတြင္ ခြင့္ေတာင္းေသာ္လည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးက မၾကားခ်င္ေယာင္သာ ေဆာင္ေနသည္။

အစဥ္အလာအရ ေ႐ွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာသုိ႔ ရိကၡာကားမ်ား သြားပုိ႔ျခင္းႏွင့္ ေ႐ွ႕တန္းေရာက္ စစ္သားမ်ားအတြက္ အစားအေသာက္ ခ်က္ျပဳတ္စီစဥ္ျခင္းမ်ားကုိ အငယ္တန္း အရာ႐ွိမ်ားကသာ ႀကီးၾကပ္ ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေအဘယ္သည္ မၾကာခဏဆုိသလုိ ယင္းတာ၀န္ကုိ သူကုိယ္တုိင္ ေဆာင္႐ြက္ တတ္သည္။ ထုိ႔ျပင္ သူ႕ဟုိတယ္မ်ားကုိ စီမံအုပ္ခ်ဳပ္သကဲ့သုိ႔ပင္ သူဘယ္အခ်ိန္တြင္ ဘယ္ေနရာ ၌ ဘာအလုပ္ ကုိ လုပ္မည္ဆုိသည္ကုိလည္း သူ႕လက္ေအာက္ အမႈထမ္းမ်ားအား ဘယ္ေတာ့မွ ႀကိဳတင္ ေျပာထား ေလ့မ႐ွိ။

' စိန္႔ပက္ထရစ္ေန႔ ' တြင္ သူတုိ႔စခန္းသုိ႔အေပၚမွ ေစာင္ဖံုးထားေသာ လူနာထမ္းစင္ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု အဆက္မျပတ္ ေရာက္လာေသာအခါ ေအဘယ္သည္ ေ႐ွ႕တန္းသုိ႔ ကုိယ္တုိင္သြားေရာက္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပစြာ ျဖစ္ေပၚလာမိသည္။ ေနာက္ဆံုး သည္းမခံႏုိင္ေလာက္ေတာ့သည့္ အဆင့္အထိ ေရာက္လာေသာအခါ သူ႔ လူမ်ား ကုိ စုၿပီး ရိကၡာတင္ကား ၁၄ စီးျဖင့္ စိတ္ကူးႏွင့္သူ ေ႐ွ႕တန္းသုိ႔ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ သူႏွင့္အတူ ဗုိလ္တစ္ေယာက္၊ တပ္ၾကပ္ႀကီးတစ္ေယာက္၊ တပ္ၾကပ္ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ရဲေဘာ္ ၂၈ ေယာက္ ပါလာသည္။

ေ႐ွ႕တန္းသုိ႔ ခရီးတာမွာ မုိင္ ၂၀ မွ်သာ႐ွိေသာ္လည္း ထုိေန႔ နံနက္ခရီးသည္ေႏွးေကြးၿပီး ပင္ပန္းလွသည္။ ေအဘယ္သည္ ေ႐ွ႕ဆံုးထရပ္ကားကုိ ကုိယ္တုိင္ေမာင္းလာခဲ့သည္။ မုိးကလည္း အလြန္သည္းသည္။ လမ္း ကလည္း ႐ြံ႕ဗြက္ထူေသာလမ္း။ သည္ၾကားထဲ သူတုိ႔ကားမ်ားကုိ လမ္းေဘးသုိ႔ ထုိးခ်ကာ ေ႐ွ႕တန္းျပန္ လူနာတင္ ကားမ်ားအား မၾကာခဏ လမ္းေပးေနရေသးသည္။ လူနာတင္ကားမ်ားေပၚတြင္ ဒဏ္ရာရစစ္ သားေတြ တစ္ေယာက္အေပၚတစ္ေယာက္ ထပ္ေနၾကသည္။ ဒဏ္ရာရ႐ံုေလာက္ပဲ ျဖစ္ၾကပါေစဟု ေအဘယ္ က က်ိတ္ၿပီး ဆုေတာင္းမိသည္။

ရီမာဂ်င္႐ွိ ေ႐ွ႕တန္းကြပ္ကဲစခန္းသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ေသနတ္သံမ်ား ၾကားလာရသည္။ သည္တစ္ႀကိမ္ေတာ့ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ႀကံဳရေတာ့မွာပဲဟု ေအဘယ္က ေတြးလုိက္သည္။ ရင္ေတြလည္း ခုန္လာမိသည္။ အေလာင္းေတြႏွင့္ လူနာေတြ ပုိ၍ ပုိ၍ ေရာက္လာေသာအခါ ေအဘယ္မွာ ေျခတစ္ေဆာင့္ ေဆာင့္ျဖင့္ အလြန္ေဒါသျဖစ္မိသည္။ သူသည္ သမုိင္း၀င္ စစ္ပဲြႀကီးတစ္ပဲြတြင္ ပါ၀င္ေနရေသာ္လည္း တကယ့္တုိက္ပဲြကုိ တစ္ႀကိမ္မွ် မႀကံဳဖူးေသး၍ သူ႕ကုိယ္သူ ဘယ္လုိမွ မေက်နပ္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနရသည္။ တကယ့္စစ္ပဲြ တစ္ပဲြအေၾကာင္းကုိ နယူးေယာက္တုိင္း သတင္းစာဖတ္ ပရိသတ္ကပင္ သူ႕ထက္ ပုိသိေန လိမ့္ဦးမည္ဟု ေတြးၿပီးလည္း မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနမိသည္။

ေအဘယ္သည္ သူ၏ရိကၡာကားအုပ္စုကုိ ေ႐ွ႕တန္းထမင္းခ်က္စခန္းေဘးတြင္ ရပ္ရန္ အမိန္႔ေပးလုိက္သည္။ မုိးကလည္း သည္းလုိက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ သူတုိ႔တပ္စုက မုိးကုိ ေ႐ွာင္ေနၾကစဥ္ တျခားတပ္မ်ားက က်ည္ဆန္ ကုိေ႐ွာင္ေနၾကရသည္ဟု ေတြးမိၿပီး ေအဘယ္က အလြန္႐ွက္မိသည္။
ထုိ႔ေနာက္ သူက ရိကၡာမ်ားကုိ ကားေပၚမွ ခ်ၾကရန္ အမိန္႔ေပးလုိက္သည္။ ရိကၡာမ်ားမွာ စြပ္ျပဳတ္ဂါလန္ တစ္ရာ၊ အမဲသားတစ္တန္၊ ၾကက္ေကာင္ေရ ၂၀၀၊ ေထာပတ္တန္၀က္၊ အာလူးသံုးတန္၊ စည္သြတ္ ပဲဘူး ေပါင္း ၁၁၀ ပါ၀င္ၿပီး ေ႐ွ႕တန္းထြက္ ေ႐ွ႕တန္းျပန္တပ္မ်ားအတြက္ အဆင္သင့္ ယူလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ေ႐ွ႕တန္းထမင္းစားေဆာင္သုိ႔ ေအဘယ္ ၀င္သြားေသာအခါ စားပဲြ႐ွည္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ခံု႐ွည္မ်ားကုိသာေတြ႕ရ သည္။ ဘာစားစရာမွ်မ႐ွိ။ သုိ႔ျဖင့္ စားဖုိမွဴးႏွစ္ေယာက္အား ခ်က္ခ်င္း ထမင္းဟင္း ခ်က္ျပဳတ္ရန္ အမိန္႔ေပး သည္။ ဘာစားစရာမွ် မ႐ွိ။ ရဲေဘာ္မ်ားအားလည္း အာလူးအလံုးတစ္ေထာင္ အခံြႏႊာခုိင္းသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူက တာ၀န္က်အရာ႐ွိကုိ ႐ွာရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။
သူသည္ အေျခအေနကုိ ေလ့လာရန္ ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ ဂၽြန္လီယုိနတ္၏ ႐ြတ္ဖ်င္တဲဘက္သုိ႔ ေလွ်ာက္လာစဥ္ လူနာထမ္းစင္မ်ား ဆက္တုိက္ ၀င္လာေနၾကသည္။ ေသသူမ်ားႏွင့္ ဒဏ္ရာရသူမ်ား၊ သာမန္လူတစ္ ေယာက္အေနျဖင့္ ၾကည့္ပင္ ၾကည့္ရဲမည္မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ သည္ေနရာမွာေတာ့ ႐ုိးေနၿပီ။ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္လုိ ပင္သေဘာထားၾကေတာ့သည္။

အဘယ္က ႐ြတ္ဖ်င္တဲထဲသုိ႔ ၀င္မည္လုပ္တုန္း ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ လီယုိနတ္ႏွင့္ သူ႕လက္ေထာက္တုိ႔ ထြက္အလာ ႏွင့္ သြားဆံုသည္။ သုိ႔ျဖင့္ ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္က ဆက္ေလွ်ာက္ရင္း ေအဘယ္ႏွင့္ စကားေျပာလာခဲ့သည္။
' ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ဗုိလ္မွဴးႀကီး '
' ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ တပ္မအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းခ်က္ဖုိ႔ စီစဥ္ေနပါတယ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ '

' ေလာေလာဆယ္ ထမင္းက အေရးမဟုတ္ဘူးဗ်၊ ဒီေန႔မနက္ တုိက္ပဲြတုန္းက ရီမာဂ်င္ေနာက္ဘက္မွာ ရထားလမ္းတံတားတစ္ခု မပ်က္မစီးဘဲ ႐ွိေနတာကုိ တပ္ရင္း (၉)က ဗုိလ္ဘာ႐ုိးက ေတြ႕လာခဲ့တယ္၊ က်ဳပ္ ကအဲဒီတံတားကုိ ခ်က္ခ်င္းျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ျမစ္ရဲ႕ အေ႐ွ႕ဘက္ကမ္းမွာ လုိအပ္တဲ့ တံတားေတြ အျမန္ဆံုး ေဆာက္လုပ္သြားဖုိ႔ အမိန္႔ေပးလုိက္တယ္၊ အခုအခ်ိန္အထိေတာ့ ဂ်ာမန္ေတြက ႐ုိင္းနယ္ေျမတစ္ေလွ်ာက္ မွာ ေတြ႕သမွ် တံတားေတြကုိ ေဖာက္ခဲြဖ်က္ဆီးတာ အလုပ္ျဖစ္ေနတာပဲ၊ အဲဒါ ဒီတံတားမပ်က္ႏုိင္ေအာင္ အခ်ိန္မီ တားဖုိ႔ အေရးႀကီးေနတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ေန႔လယ္စာ စားဖုိ႔ အခ်ိန္မ႐ွိေတာ့ဘူး '

' တပ္ရင္း (၉)က တံတားကုိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျဖတ္ႏုိင္ခဲ့ရဲ႕လား '
' ျဖတ္ႏုိင္ခဲ့တယ္၊ ဒါေပမဲ့ ျမစ္တစ္ဖက္က ေတာထဲေရာက္ေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တုိက္ပဲြေတာ့ ျဖစ္ေသး တယ္၊ ပထမတစ္စုကုိ ခ်ံဳခုိ တုိက္ခုိက္ခံရတယ္၊ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္က်တယ္ဆုိတာ ဘုရားသခင္ပဲ သိလိမ့္ မယ္၊ အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားထမင္း ခင္ဗ်ားပဲ စားေတာ့၊ က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္လူေတြ အေသအေပ်ာက္နည္းႏုိင္ သမွ် နည္းေအာင္ လုပ္ဖုိ႔ပဲ အေရးႀကီးေနတယ္ '
' ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ႏုိင္မယ့္ အလုပ္႐ွိရင္လည္း ခုိင္းပါ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ '

ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္က ေျခလွမ္းတံု႔သြားၿပီ ေအဘယ္၏မ်က္ႏွာကုိ စုိက္ၾကည့္လုိက္သည္။
' ခင္ဗ်ားလက္ေအာက္မွာ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္႐ွိသလဲ '
' ဗုိလ္တစ္ေယာက္၊ တပ္ၾကပ္ႀကီးတစ္ေယာက္၊ တပ္ၾကပ္ႏွစ္ေယာက္၊ ရဲေဘာ္ႏွစ္ဆယ့္ ႐ွစ္ေယာက္၊ ကၽြန္ေတာ္ပါဆုိ စုစုေပါင္း ၃၃ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္ခင္ဗ်ာ '
' ဒါဆုိ ဟုတ္ၿပီ၊ စစ္ေျမျပင္ေဆး႐ံုကုိ အျမန္ဆံုး သတင္းပုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ ေသဆံုးသူနဲဲ႔ ဒဏ္ရာရသူေတြကုိ ခင္ဗ်ား လူေတြ အားလံုးနဲ႔ အျမန္ဆံုး သယ္ယူဖုိ႔ လုပ္ေပေတာ့ '
' ေကာင္းပါၿပီ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ '

ေအဘယ္သည္ စားေသာက္ေဆာင္သုိ႔ အျမန္ျပန္ေျပးလာခဲ့သည္။
' ကဲ ... ေဟ့လူေတြ၊ ျမန္ျမန္လုပ္ၾက၊ ေ႐ွ႕တန္းထြက္ဖုိ႔ အသင့္ျပင္ '
ေအဘယ္က အမိန္႔ေပးလုိက္သည္။
သူရဲေဘာ္ ၃၂ ေယာက္စလံုး သတိအေနအထားျဖင့္ ကမန္းကတန္း ထရပ္လုိက္ၾကသည္။
' ကဲ ... အားလံုး၊ ငါ့ ေနာက္လုိက္ခဲ့ၾက၊ ႏွစ္ဆတုိးၿပီး ျမန္ျမန္ ေလွ်ာက္ၾက '

ေအဘယ္က သူ႕ရဲေဘာ္မ်ားအား စစ္ေျမျပင္ေဆး႐ံုသုိ႔ ေခၚလာခဲ့သည္။
သူတုိ႔ ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ လူငယ္ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္က ေဆးတပ္ဖဲြ႕၀င္ ၁၆ ေယာက္ကုိ ညႊန္ၾကားခ်က္ မ်ားေပးေနသည္။
' ကၽြန္ေတာ္ ဘာကူညီရမွာလဲ ခင္ဗ်ာ ' ေဒါက္တာက ေမးသည္။

' ခင္ဗ်ား ကူညီစရာမလုိဘူး၊ က်ဳပ္တုိ႔က ခင္ဗ်ားကုိ ကူညီဖုိ႔လာတာ၊ က်ဳပ္မွာ လူ ၃၂ ေယာက္ ပါလာတယ္၊ ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ လီယုိနတ္က ခင္ဗ်ားတပ္ဖဲြ႕နဲ႔ ပူးတဲြလုပ္ဖုိ႔ ညႊန္ၾကားလုိက္တယ္ '
ဆရာ၀န္က ေအဘယ္အား ေစ့ေစ့စပ္စပ္ၾကည့္ၿပီး -
' ဟုတ္ကဲ့ ... ခင္ဗ်ား '
' ခင္ဗွားေတြ ဘာေတြ လုပ္မေနပါနဲ႔၊ က်ဳပ္တုိ႔ လုပ္စရာေတြကုိသာ ျမန္ျမန္ေျပာပါ '
' ဟုတ္ကဲ့ ... ခင္ဗ်ား '
ထုိ႔ေနာက္ ဆရာ၀န္က ေအဘယ္အား ေဆးတပ္ဖဲြ႕ လက္ပတ္မ်ား ထုတ္ေပးၿပီး လူဒင္ေဒါ့တံတားတစ္ဖက္႐ွိ ေတာထဲတြင္ သြားေရာက္လုပ္ကုိင္ရမည့္ လုပ္ငန္းစဥ္ကုိ အေသးစိတ္ ႐ွင္းျပသည္။
ၿပီးေတာ့ သူက ဆက္ေျပာသည္။

' တပ္ရင္း (၉)က ေတာ္ေတာ္ အထိနာသြားတယ္၊ အဲဒီေတာ့ ေဆးဘက္ကၽြမ္းက်င္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြက စစ္ ေျမျပင္မွာ ေနရစ္ၿပီး က်န္တဲ့ရဲေဘာ္ေတြက ထိခုိက္ဒဏ္ရာရသူေတြကုိ အျမန္ဆံုး ေဆး႐ံုကုိ သယ္ယူလာဖုိ႔ ပဲ '
အေရးပါေသာ လုပ္ငန္းတစ္ခုကုိ လုပ္ရေတာ့မည္ျဖစ္၍ ေအဘယ္က အလြန္၀မ္းသာမိသည္။
ထုိ႔ေနာက္ ဆရာ၀န္က လူေပါင္း ၄၉ ေယာက္ကုိ ဦးေဆာင္ၿပီး အေရးေပၚ ေဆးတပ္ဖဲြ႕ တစ္ဖဲြ႕ ဖဲြ႕လုိက္သည္။ တပ္ဖဲြ႕၀င္မ်ားအး လူနာထမ္းစင္ ၁၈ ခုႏွင့္ လူေစ့ေဆးေသတၱာတစ္လံုးစီ ထုတ္ေပးသည္။
ဆရာ၀န္ ဦးေဆာင္ၿပီး လူဒင္ေဒါ့တံတားသုိ႔ ခ်ီတက္လာခဲ့ၾကသည္။ ေအဘယ္က ဆရာ၀န္ေနာက္မွ လုိက္ပါ လာသည္။

မုိးေရေၾကာင့္ လမ္းေတြ ဗြက္ေပါက္ေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ ရဲေဘာ္ေတြက သီခ်င္းတေက်ာ္ေက်ာ္ျဖင့္ ဟန္မပ်က္ ခ်ီလာခဲ့ၾကသည္။ တံတားသုိ႔ ေရာက္ေတာ့မွ သီခ်င္းဆုိရပ္သြားၾကသည္။
သူတုိ႔အား လူနာထမ္းစင္ေတြက အသင့္ႀကိဳဆုိေနၾကသည္။ ထမ္းစင္ေပၚတြင္ အ၀တ္ျဖဴမ်ား ဖံုးထားၾက သည္။
သူတုိ႔သည္ ရထားလမ္းေၾကာင္းအတုိင္း တံတားကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး ဆက္လက္ခ်ီတက္လာခဲ့ၾကသည္။ တစ္ေယာက္မွ စကားမေျပာၾက။ ကုိယ့္အေတြးႏွင့္ကုိယ္ ၿငိမ္၍ လုိက္လာၾကသည္။
ရထားလမ္းတံတားကုိ ဂ်ာမန္တပ္မ်ားက မုိင္းခဲြဖ်က္ဆီးခဲ့ၾကေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ အုတ္ျမစ္ခုိင္ခံ့၍ တံတား မပ်က္ခဲ့။

ေတာစပ္သုိ႔ ေရာက္ေတာ့ ေသနတ္သံမ်ားၾကားလာရသည္။ ရန္သူႏွင့္ နီးလာၿပီဟူေသာ အေတြးေၾကာင့္ ေအဘယ္သည္ ရင္ခုန္ၿပီး စိတ္ဓာတ္တက္ႂကြလာသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းတြင္ ရန္သူ႔လက္ခ်က္ေၾကာင့္ မိမိတုိ႔ ဘက္မွ ရဲေဘ္ေတြ အေျမာက္အျမားေသေၾကၾကရသည္ကုိ ျမင္ရ၍ အႀကီးအက်ယ္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ား ျခင္းျဖစ္သည္။ ဘယ္ဘက္ကုိပင္ ၾကည့္လုိက္ ၾကည့္လုိက္ ျပန္႔ႀကဲေနေသာ အေလာင္းမ်ားႏွင့္ ေအာ္ညည္း ေနေသာ လူနာမ်ားကုိသာ ျမင္ေနရသည္။

သူတုိ႔သည္ စစ္ႀကီးၿပီးဆံုးေတာ့မည္ဟူေသာ အသိျဖင့္ တုိက္ပဲြ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ စစ္ႀကီးကား မၿပီးဆံုး ေသး။ သူတုိ႔၏ ဘ၀သာ ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ၾကရသည္။
ဆရာ၀န္ကေလးသည္ တစ္ေနရာၿပီး တစ္ေနရာရပ္ကာ ဒဏ္ရာရသူမ်ားအား တတ္ႏုိင္သမွ် လုိက္လံျပဳစု ေနသည္။ ေအဘယ္မွာလည္း ဒဏ္ရာရသူမ်ားအား လူနာထမ္းစင္မ်ားေပၚသုိ႔တင္ရင္း မနားတမ္း အလုပ္ မ်ားေနသည္။ ထမ္းစင္သယ္ရဲေဘာ္မ်ား ထြက္ခြာသြားၾကသည္။ ဆရာ၀န္ရယ္၊ သူရယ္၊ တျခားရဲေဘာ္ေလး ေယာက္ရယ္သာ ေတာစပ္တြင္ က်န္ေနရစ္ေတာ့သည္။

သူတုိ႔သံုးေယာက္ ေတာထဲသုိ႔ ၀င္လာခဲ့ၾကသည္။ ရန္သူ႔ေသနတ္သံမ်ား နီးကပ္စြာ ၾကားလာရသည္။ ေအဘယ္သည္ တံတားဘက္သုိ႔ ေျပာင္း၀လွည့္ထားေသာ ေသနတ္ႀကီးတစ္လက္ကုိ ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ႐ုတ္တရက္ ျမင္လုိက္ရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေသနတ္သံမ်ား နားကဲြမတတ္ ေပၚထြက္လာၾကသည္။ ရန္သူ သည္ သူႏွင့္ကုိက္ ၁၀၀ ေက်ာ္မွ်သာေ၀းေၾကာင္း သတိျပဳမိလုိက္သည္။
ေအဘယ္ က ဒူးတစ္ဖက္ကုိ ေျမႀကီးတြင္ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။ မ်က္လံုးကုိ ဖြင့္နားကုိစြင့္ထားသည္။ ေအာ္ ညည္းသံမ်ား ၾကားေနရသည္။

ထုိအခုိက္ သူ႕ေ႐ွ႕တြင္ ေသနတ္သံတစ္ခ်က္ ႐ုတ္တရက္ ေပါက္ကဲြေပၚထြက္လာသည္။
သူက ႐ုတ္တရက္ထခုန္ၿပီး ေ႐ွ႕သုိ႔ ေျပးတက္လာခဲ့သည္။ သူ႔ေနာက္မွ ဆရာ၀န္ႏွင့္ ရဲေဘာ္ကေလးတုိ႔ လုိက္ပါလာသည္။
သံုးေယာက္သား ေ႐ွ႕ဆီသုိ႔ တအားစြတ္ေျပးလာခဲ့ၾကသည္။ ကုိက္ ၁၀၀ ခန္႔မွ် ေရာက္လာသည္။

ျမက္ခင္းျပင္တစ္ခုေပၚတြင္ အေမရိကန္ စစ္သားအေလာင္းေတြ ျပန္႔ႀကဲေနသည္ကုိ ေတြ႕ရေတာ့သည္။ ေအဘယ္ႏွင့္ ဆရာ၀န္တုိ႔က တစ္ေလာင္းၿပီးတစ္ေလာင္း လုိက္ၾကည့္သည္။ ' အုပ္စုလုိက္ သတ္ပစ္ထား တာနဲ႔ ဘာထူးေသးသလဲ ' ေအဘယ္က နာက်ည္းစြာျဖင့္ ညည္းေျပာလုိက္သည္။ ရန္သူတပ္မ်ား ဆုတ္ပစ္ သြားသံမ်ား အဆက္မျပတ္ ၾကားေနရသည္။ ဆရာ၀န္ကေလးကေတာ့ ဘာစကားမွမေျပာ။ ညည္းလည္း လံုး၀ မညည္း။ သူက သံုးႏွစ္လံုးလံုး ညည္းခဲ့ရၿပီ မဟုတ္လား။
' ေသတဲ့လူေတြ ဂ႐ုစုိက္မေနနဲ႔ ' ဆရာ၀န္က ေျပာသည္။ ' မေသေသးတဲ့လူေတြပဲ အျမန္သယ္ယူဖုိ႔လုပ္ပါ '

' ဟုိမွာတစ္ေယာက္ '
ေအဘယ္က ခပ္လွမ္းလွမ္း ဗြက္ေတာထဲ လဲေနေသာ တပ္ၾကပ္ႀကီးတစ္ေယာက္ဆီ ေျပးသြားသည္။
' သူက ေသေနပါၿပီ ဗုိလ္မွဴးႀကီး '
ဆရာ၀န္ က လွမ္းေျပာလုိက္ၿပီး ေနာက္ထပ္လွည့္၍ပင္ မၾကည့္ေတာ့။

ေအဘယ္သည္ လဲေနေသာ လူတုိင္းဆီသုိ႕ ေျပးလုိက္ၾကည့္သည္။ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ လုိက္ၾကည့္သည္။ အတူတူခ်ည္းပင္။
ဗြက္ထဲမွ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္ေသာ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ဆီ အေျပးကေလးလုိက္သြားသည္။ ေခါင္းသာ ေထာင္ ႏုိင္ေတာ့သည္။ ကုိယ္က လံုး၀လႈပ္၍ပင္ မရေတာ့။
' ဘာမွမထူးဘူး၊ အတူတူခ်ည္းပါပဲ '
သူက ညည္းလုိက္သည္။

' စစ္ေျမျပင္ပါ ဗုိလ္မွဴးႀကီး '
ဆရာ၀န္က ျပန္ေျပာသည္။
ေအဘယ္က ဆက္လက္ၿပီး တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ လုိက္ၾကည့္ေနသည္။ သံုးဆယ္ေက်ာ္ ေလးဆယ္နီးပါး႐ွိမည္။ အားလံုး အတူတူခ်ည္းပင္။
ထု႔ိေနာက္ ဆရာ၀န္ဆီသုိ႔ လုိက္သြားသည္။ ဆရာ၀န္က မေသေသးေသာ ဗုိလ္ႀကီးတစ္ေယာက္ကုိ ျပဳစု ေနသည္။ ဗုိလ္ႀကီးက မ်က္လံုးကုိ စံုမွိတ္ထားသည္။ ပါးစပ္မွ ေသြးေတြ စီးက်ေနသည္။
ေအဘယ္ က ဆရာ၀န္အေပၚမွ စီး၍ ရပ္ၾကည့္ေနသည္။ ဗုိလ္ႀကီး၏ ပခံုးမွ တပ္ရင္းတံဆိပ္ကုိ ၾကည့္လုိက္။ (၉)တပ္ရင္း မွ ျဖစ္သည္။
တပ္ရင္း ဦးစီးမွဴး ဗုိလ္မွဴးခ်ဳပ္ လီယုိနတ္ ေျပာခဲ့ေသာစကားကုိ ႐ုတ္တရက္ သတိရလုိက္မိသည္။

' ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ က်ဆံုးတယ္ဆုိတာ ဘုရားသခင္ပဲ သိပါလိမ့္မယ္ '
' ေခြးမသားေတြ ... ' ေအဘယ္က ေဒါသျဖင့္ က်ိန္ဆဲလုိက္သည္။
' ဟုတ္တယ္ ဗုိလ္မွဴးႀကီး '
' သူ အသက္႐ွိေသးသလား '
' ႐ွိေသးတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေသြးက အရမ္းထြက္ေနတယ္၊ အခ်ိန္ပုိင္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္၊ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ဒီမွာရပ္ေန လုိ႔ အလကားပဲ၊ ဒဏ္ရာရသူကုိ သယ္ယူၿပီး တပ္ရင္း ျမန္ျမန္ ျပန္ပုိ႔ရရင္ ေကာင္းလိမ့္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ က ေ႐ွ႕ဆက္ ခ်ီတက္ခ်င္တယ္၊ တပ္ရင္းက႐ွိတဲ့လူ ထပ္ပုိ႔ဖုိ႔လည္း ေျပာေပးပါ '
' ေကာင္းၿပီ ... ေဒါက္တာ '

ထုိ႔ေနာက္ ဗုိလ္ႀကီးအား လူနာထမ္းစင္ေပၚ ခ်ီတင္ၿပီး ေအဘယ္ႏွင့္ ရဲေဘာ္ကေလးတုိ႔က ထမ္းစင္ကုိ စစ္ ေျမျပင္ေဆး႐ံုသုိ႔ သယ္ယူလာခဲ့ၾကသည္။ သူတုိ႔သည္ ႏွစ္မုိင္တိတိ မနားစတမ္း ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကသည္။ သူက လူနာ ဗုိလ္ႀကီးအား အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကူညီလုိက္ခ်င္သည္။ မေသထုိက္က မေသေစခ်င္။ ၿပီးေတာ့ ဆရာ၀န္ ကုိလည္း စစ္ေျမျပင္သုိ႕ ျမန္ျမန္ ျပန္သြားေစခ်င္ေသးသည္။
တစ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္အထိ မုိးထဲ ႐ြံ႕ထဲတြင္ ထမ္းစင္ကုိ သယ္လာခဲ့ၾကသည္။ လူနာဗုိလ္ႀကီးမွာ ထမ္းစင္ ေပၚတြင္ မလႈပ္မယွက္ ၿငိမ္သက္ေနသည္။ ေအဘယ္ကေတာ့ အသက္ေပ်ာက္သြားၿပီဟု ထင္သည္။
ေဆး႐ံု ေရာက္ေတာ့ ေအဘယ္ႏွင့္ ရဲေဘာ္ကေလးတုိ႔မွာ လွ်ာထြက္ေနၾကသည္။ ထမ္းစင္ကုိ အေရးေပၚ ေဆးတပ္ဖဲြ႕ သုိ႔ လက္ဆင့္ကမ္းလုိက္ၾကသည္။

ဗုိလ္ႀကီးက မ်က္လံုးကုိ အားယူဖြင့္ၿပီး ေအဘယ္ကုိ စုိက္ၾကည့္ေနသည္။ သူက လက္ကုိေျမွာက္ရန္ ႀကိဳးစား သည္။ ေအဘယ္က ဆလု႐ုိက္၍ အေလးျပဳလုိက္သည္။ ဗုိလ္ႀကီး မေသေသး၍ သူက အလြန္၀မ္းသာသြား သည္။ သူ အျမန္ဆံုး က်န္းမာလာပါေစဟု က်ိတ္ၿပီး ဆုေတာင္းလုိက္သည္။

ထုိ႔ေနာက္ စစ္ေျမျပင္သုိ႔သြားရန္ ေအဘယ္က ေဆး႐ံုအျပင္ဘက္သုိ႕ ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။ တာ၀န္က် အရာ႐ွိက သူ႕ကုိ ကမန္းကတန္း လုိက္ေခၚသည္။
' ဗုိလ္မွဴးႀကီး .... ဗုိလ္မွဴးႀကီး ခဏေနပါဦး၊ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်ိန္လံုး ဗုိလ္မွဴးႀကီးကုိ လုိက္႐ွာေနတာ၊ ဒီမွာ လူ သံုးရာေက်ာ္ ထမင္းမစားရေသးဘူး၊ ဒုကၡပါပဲ၊ ဒါနဲ႔ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ဘယ္သြားေနတာလဲ '
' တန္ဖုိး ႐ွိတဲ့ အလုပ္တစ္ခု သြားလုပ္ေနတာဗ် '

ေအဘယ္သည္ ျပန္လွည့္ၿပီး စားေသာက္ေဆာင္ဆီသုိ႔ ေလွ်ာက္လာရင္း ေစာေစာက ဗုိလ္ႀကီး အေၾကာင္း ကုိ ေတြးလာခဲ့သည္။
သူနဲ႔ငါနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးအတြက္ စစ္ႀကီးၿပီးသြားၿပီ။ သူလည္း မတုိက္ရေတာ့ဘူး။ ငါလည္း မတုိက္ ရေတာ့ဘူး။
..................................
အခန္း (၂၅) ဆက္ရန္

.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>