Friday, March 26, 2010

နှင်းဆီငုံ လေး ရဲ့တမ်းခြင်း အပိုင်း (၁)

ဘလောဂ့်တခု တွေ့ ခဲ့တယ်..၊ ...စိတ်ဝင်စားခြင်းကြီးစွာနဲ့ နေတိုင်းသွားဖတ်ခဲ့တယ်...၊ ဒီဘလော့ဂ် လေးရဲ့ စာဖတ်သူဟာ ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် နဲ့ ကျနော် နဲ့ ၂ယောက် ထဲ ပါလား ဆိုတာ မကြာခင်မှာဘဲ သိလာတယ်..။ ဘလော့ဂ် ပိုင်ရှင်လေးကို သနားခြင်း နဲ့ ကြင်နာစွာ နှစ်သိမ့်လိုခြင်း တွေကြောင့် ကော့မန့် လေး တွေ ရေးမိတယ်..။

ဒီဘလော့ဂ် ပိုင်ရှင်လေး ဟာ သူမ ပျောက်ကွယ်သွား ခဲ့ ရင် သူမ ရေးခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းလေး တွေလည်း သူမ နဲ့ အတူ ပျောက်ကွယ်သွားစေဘို့ ..... သူမ ရဲ့ ခံစားချက် တွေကို ဖွင့်ချဘို့ .....ရည်ရွယ်ပြီး ရေးခဲ့တာလို့  တဖြေးဖြေး နဲ့ သိလာခဲ့ရသလို.. ကျနော် အင်တာနက် သုံးချိန်တွေမှာ သူမ ဘလော့ဂ် လေး ကို အမြဲတမ်း ဖွင့် ထားရင်း နဲ့ သူမ  ရှင်သန်စေကြောင်း ဆုမွန် တောင်းခဲ့တယ်..၊ သူမ တင်တဲ့ ပို့စ် အသစ်လေး တွေကို အမြဲတမ်း အငန်း မရ ဖတ်မိတယ်..၊ သူမ ရှင်သန် နေဆဲပါလားဆိုတာ.. သေချာ သိရတဲ့ အချိန် ကြမှ သက်ပြင်း ချရင်း အသက် ဝဝရှုနိုင်တော့ တယ်...။

ဒီဘလော့ဂ် လေး နဲ့ ကျနော် ထိတွေ့ရင်းနှီးရင်း.. ဘလော့ဂ် ပိုင်ရှင်လေးကို သနားသထက် သနား လာကာ.. ချစ်ခင်မြတ်နိုး မှု့တွေ နဲ့ နားလည်မှု့ ပေးချင်တဲ့ စိတ်တွေ ပိုများလာတယ်...၊ ဒါပေမဲ့ သူမ စီက တုန့်ပြန့်မှု့ တွေ ဘာတခုမှ မရခဲ့သလို... သူမ ဟာလည်း တနေ့ ထက် တနေ့ ပိုမို ယိမ်းယိုင် ပျက်စီးလာသလို ထင်မိတယ်..၊ ပို့စ် အသစ်တွေလည်း သူမ မတင်နိုင်တာကြာခဲ့ပြီ.. အခု အချိန်မှာ ကျနော် အသိချင်ဆုံး ဟာ ဒီဘလော့ဂ် ပိုင်ရှင်လေး ရှင်သန် စဲလား ဆိုတဲ့ အသိတခုထဲပါဘဲ...။

ရက်ပေါင်းများစွာ ကနေ လချီခဲ့ပြီ တကယ် ဘဲ ဘလော့ဂ် ပိုင်ရှင်လေးဟာ ကမ္ဘာကြီးကနေ ပျောက်ဆုံး သွားပြီ လား... ၊ ဒီ ဘလော့ဂ် လိပ်စာလေး ကို သူမ ဘယ်သူ့ကိုမှ သိစေချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တဲ့ အတွက် ကျနော် မပြောခဲ့ပါဘူး..၊ ဒါပေမဲ့.. သူမ အကြောင်းလေး တွေ ကိုတော့.............။

သူမ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းလေးတွေကို ကျနော် နားလည်မိသလိုဘဲ ပြောပြချင်ပါတယ်....၊ ဘယ်သူများ သူမ ကို သိတဲ့ သူ ပါသလည်း လို့ပါ.. ၊  သူမ ရေးထားတဲ့ အစီအစဉ် မကျန တဲ့  အကြောင်း လေးတွေကို ကျနော် တတ်နိုင်သလောက် ချုံငုံပြီး အဆင်ပြေအောင် ရေး ပေးထားပါတယ်...။

တကယ်လို့များ ကျနော့် ဘလော့ဂ် လေးကို ဖတ်မိလို့ သူ အကြောင်းလေးတွေ သိတဲ့ သူများ ရှိခဲ့ရင် သူမ ရှင်သန် နေစဲပါ ဆိုတဲ့ သတင်းစကားလေး တခွန်းများ အမှာစာ ပေးနိုင် ခဲ့ရင် တကယ်ဘဲ ကျေးဇူး တင်မိ မှာပါ...။
အခန်း (၁) 

အချစ်စစ် ဆိုတာ တစ္ဆေပုံပြင် တွေလိုပါလား... တစ္ဆေပုံပြင်တွေ အမျိုးမျိုး ကြားဘူးကြပေမဲ့.. တကယ်တန်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဘူးတဲ့ လူ နည်းသလို.. အချစ်စစ် ဆိုပြီး တတန်းတန်း တတတ ပြောနေကြပေမဲ့ အချစ်စစ် နဲ့ ရင်ဆိုင်တွေ့ဘူးတဲ့သူ နည်းနည်းလေးဘဲမဟုတ်လား....။

သူမ အတွက် တချိန်တုံးကတော့ အချစ်စစ် ဆိုတာ သူမ နဲ့ တကယ်ဘဲ ထိပ်တိုက်တွေ့ ခဲ့ပြီ.. ကံကောင်း လိုက်လေ ခြင်းဆိုပြီး.. အချစ် မှာ သာယာ နစ်မြောခဲ့ပေမဲ့.. အချိန်ကြာလာလေ.. သူမ တွေခဲ့တဲ့ အချစ်စစ် ဆိုတာ မသေချာလေ..ဖြစ်နေတဲ့အပြင်.. တကိုယ်ကောင်း ဆန်လှတဲ့  တဘက်သတ် အချစ်ပါလား ဆိုတာ သေချာ လာလေ ဖြစ်လာ ခဲ့လို့ပါဘဲ..။

ဆယ်တန်းအောင်ပြီး တက္ကသိုလ် မှာ စတက်ခဲ့တော့ နုပျိုမှု့တွေ တက်ကြွမှု့တွေ နဲ့ သူမ ဟာ တကယ်ဘဲ လှပမွှေးကြိုင် လှတဲ့ နှင်းဆီငုံ လေးပါဘဲ...၊နှင်းဆီငုံ လေးကို နမ်းရှိုက် လိုကြတဲ့ ပျားပိတုံး တွေ ထဲမှာ တယောက်သောသူ က အသဲဆုံး ဇွဲအကြီး ဆုံးနဲ့ တကယ့်ကို တရှိုက်မက်မက် အရှိဆုံးပါဘဲ..။

နှင်းဆီငုံလေး ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒီစွဲမက်မှု့တွေ အတွက် ဂုဏ်ယူဝံ့ ကြွားခဲ့ သလို သူမ ကိုယ် သူမ ကံကောင်း လိုက်လေခြင်း ဆိုတဲ့ အတွေးလေးတွေကို မကြာခဏတွေးမိသလို.. သူ့ အချစ်တွေ နဲ့ ပတ်သက်လို့ ပျော်ရွှင် ကြည်နူးခဲ့ရတယ်..။

သူမ ကျောင်းသွားဘို့ အိမ်က ထွက်လိုက်တာနဲ့ သူ့မျက်နှာကို အရင်ဆုံးမြင်လိုက်ရတယ်..၊ ဒါက နံနက်ခင်းတိုင်း.. ၊ သူမ အတန်းတက်ချိန် တိုင်းမှာလည်း အတန်းထဲက သူမကို မြင်နိုင်တဲ့ နေရာကနေ ကြည့်နေတဲ့ စူးရှတောက်ပတဲ့ မျက်ဝန်းတွေ.... သူမ တနှစ်လုံး ဒီမျက်ဝန်းတွေနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တိုင်း ရင်ခုန်သံ တွေ မြန်လာသလို .. မျက်ဝန်းတွေ ရဲ့ အောက်မှာ သူမ ရဲ့ လွတ်လပ်ခြင်း တွေ ကို အရင်ဆုံး စတေး လိုက်ရပါတယ်...။

တကယ်တော့ နှင်းဆီငုံ လေး နဲ့ သူငယ်ချင်းများဟာ သိပ်ပြီး ပျော်ရွှင်တက်ကြွတဲ့ အရွယ်တွေ ဆိုတော့ လွတ်လပ်မှု့တွေ ပျော်ရွှင်မှု့တွေနဲ့ တက္ကသိုလ် ကျောင်းဖွင့်ရက် များစွာမှာ ကောင်းကင် ပေါ်က လေတံခွန် လေးများလို ပေါ့ပေါ့ ပါးပါး နဲ့ ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြပါတယ်..။

ဒါပေမဲ့ နှင်းဆီငုံလေး ရဲ့ ပျော်ရွှင်ခြင်းများကို သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ ကန့်သတ်ခံလိုက်ရတယ်.. သူ လား ဘာမှတော့ မပြောပါဘူး.. ဒါပေမဲ့  နှင်းဆီငုံလေး ဒီလို ပျော်နေတာဟာ (သူ မပါဝင်ဘဲနဲ့) ပြစ်မှု့တခု ကျူးလွန်နေသလို သူမ စိတ်ထဲမှာ ခံစားလိုက်ရတာတွေ အတွက်ပါ... ၊ သူ့မျက်ဝန်းတွေထဲက နာကျင် တဲ့ အရိပ်တွေကိုလည်း သူမ ဖတ်တတ်သွားခဲ့သလို.. ၊ အပြစ်လို့ ခံစားမိတဲ့ သူမ ရဲ့ စိတ်ကိုဘဲ သူမ အပြစ်ပြောမိပါတယ်..၊ သူ မကြိုက်တာတွေကို သူမပြောဘဲနဲ မလုပ်ချင်ခဲ့တာဟာ... သူမ ကိုယ်တိုင်က သူ့ကို ချစ်သွားမိလေရောသလား....။

ချစ်ခြင်း (အချစ်ခံ ရခြင်း) နဲ့ ဆုံးရှုံးခြင်း တွေဟာ အမြဲတန်း သူမ ရခဲ့တဲ့ သူ နဲ့ ပါတ်သက်တဲ့ ထဲက ဒဏ်ရာတခုပေါ့.... သူမ သူငယ်ချင်းတွေ လွတ်လပ်စွာ ပျော်ပါးနေကြတာတွေ.. အပူအပင် ကင်းကင်း နဲ့ ရီမော နေကြ တဲ့ အချိန်တွေမှာ.. သူမ ကတော့ သူ မကြိုက်ဘူးထင်တယ် ဆိုတဲ့ အသိတခုနဲ့တင် အားလုံးကို ကန့်သတ်ခံ လိုက်ရပါတယ်..၊ သူမ ရဲ့ ပျော်ရွှင်ခြင်းဟာ လွတ်လပ်ခြင်း ကင်းသွားခဲ့ပါပြီ...။

သူ့ ရဲ့ ချစ်ခြင်းတွေဟာ.. သူမတို့ နှစ်ယောက် တရားဝင် ပတ်သက်ခြင်း မရှိတဲ့ အချိန်တွေ  ကထဲက နှင်းဆီငုံလေး ကို ရစ်ပတ် နှောင်ဖွဲ့ ခဲ့ပါတယ်..။

တက္ကသိုယ် ဒုတိယ နှစ်မှာဘဲ နှင်းဆီငုံလေး ကို သူ တရားဝင် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရသွားခဲ့သလို.. သူငယ်ချင်း တွေ ကြားကနေ တရားဝင် ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်ခဲ့ပါပြီ...၊ သူငယ်ချင်း တွေ ထဲမှာတော့ နှင်းဆီငုံလေး ဟာ ချစ်တတ်တဲ့.. ချစ်နိုင်တဲ့.. ချစ်ဘို့သင့်တော်တဲ့ သူ တယောက်ကို ရခဲ့တဲ့ အတွက် .. တကယ့်ကို ကံကောင်း တဲ့ နှင်းဆီငုံ လေးပါဘဲ...၊ ဒါပေမဲ့ နှင်းဆီငုံ လေးရဲ့ လူမမြင်နိုင်တဲ့ ပွင့်ဖတ်လေး တနေရာမှာ ဒဏ်ရာလေး တခုရခဲ့ပါပြီ...။

တကယ့်ကို ချစ်တတ်တဲ့ လူသားတယောက်ဆိုတာ မငြင်းနိုင်ခဲ့ပေမဲ့.. သူမ ကို ချစ်တဲ့ စိတ်တွေဟာ အရူးအမူး ဖြစ်လွန်းတော့ သူမ တကယ်ဘဲ လွတ်လပ်ခြင်း တွေ တရားဝင် ပျောက်ဆုံးခဲ့ရပါတယ်...၊ သူ့ ရဲ့ တရားလွန် သဝန်တို ခြင်း အမြင်ကျဉ်းခြင်း ဆိုတဲ့ အသိတွေထဲမှာ.....သူ နဲ့ မတွေ့ခင်ထိ မိသားစု ချစ်ခြင်း သူငယ်ချင်း တွေရဲ့ ချစ်ခြင်း နဲ့ လွတ်လပ် ပေါ့ပါးစွာ ဘဝကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့တဲ့ နှင်းဆီငုံ လေး အတွက် စိတ်ကျဉ်းကြပ် ခဲ့ရသလို.. အမြဲတန်း.. သတိ အနေအထား နဲ့ သူ ဘာကိုများ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားမလည်း ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ဘဝမှာ ... စတင်ပြီး နေ မပျော် ခဲ့တော့ပါဘူး...။


သူ နဲ့ တရားဝင် ချစ်သူ ဘဝရောက်ကြပြီးတဲ့ နောက်.. နှင်းဆီငုံလေး ရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း မွေးနေ့ပွဲမှာ စားသောက်ဆိုင်မှာ သွားစားကြဘို့ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်စွာ ဒီမွေးနေ့လေး ကို ဖြတ်သန်းကြဘို့ သူငယ်ချင်း တွေ တိုင်ပင်ထားကြပေမဲ့ ဒီပွဲမှာ နှင်းဆီငုံလေး မပါဝင် နိုင်ခဲ့ ပါဘူး...၊ သူငယ်ချင်း လေး ရဲ့ စူပုတ်ပုတ် မကျေနပ်ခြင်းတွေကို သူ့ရဲ့ အဖိုးတန် မွေးနေ့လက်ဆောင်လေးက ကျေနပ်သွားစေခဲ့ပေမဲ့.. နှင်းဆီငုံ လေးရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ....။

သူ့ ကိုချစ်ပါတယ်... ဘဝ ရဲ့ ပထမဆုံး ချစ်ဦးသူတယောက် .. ပိုပြီး ကျေနပ်စရာ ကောင်းတာက အားလုံး အားကျ ကြတဲ့ သူ့ရဲ့ ဘဝ...၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အများ မမြင်နိုင်တဲ့ အတ္တကြီးခြင်း နဲ့ နှင်းဆီငုံ လေး ကို သူ တယောက်ထဲ အတွက်သာ ဖြစ်စေချင်တဲ့.. သူ့ရဲ့ စိတ်ကို တော့ နှင်းဆီငုံလေး ပထမဆုံး မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်.. သူ့ ရဲ့ ချစ်ခြင်း.. အလေးထားခြင်းတွေအောက်မှာ.. တခါတလေ.. တကယ်ဘဲ သူငယ်ချင်း တွေကို မေ့သွားပေမဲ့........။

နောက်ဆုံးတော့ နှင်းဆီငုံ လေးဟာ သူ တယောက်ထဲ နဲ့ဘဲ သက်ဆိုင်သူဖြစ်လာပါပြီ.... သူငယ်ချင်း တွေရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ အဝေးတနေရာမှာ မှုံဝါးဝါး ဘဲကျန်နေသလို.. နှင်းဆီငုံ လေးဟာ သူ့ ရဲ့ အချစ်လွန်ခြင်း တွေ အောက်မှာ အထီးကျန် နေရင်း.. သူ တို့ ၂ယောက် လက်ထပ်လိုက်ရင် သူ့ ရဲ့ စွဲလန်းခြင်း တွေ ပုံမှန်များ ပြန်ဖြစ် သွားမလား ဆိုပြီး.. သူ့ ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်းတွေ အတွက် ခေါင်းငြိမ့် ခဲ့ပါတယ်...။

ဒါတွေ ဟာ.. ပထမဆုံး ပျိုမြစ်နုနယ် တဲ့ လှပ ချိုမြိန်တဲ့ နှင်းဆီငုံ လေး ရဲ့ သူ နဲ့ ပတ်သက်လို့ ပေးဆပ် ရခြင်း တွေ ထဲက တကယ့်ကို နိဒါန်း ရဲ့ အစလေး တခု ပါဘဲ....ဆိုတာ မသိခဲ့တာတော့ နှင်းဆီငုံ လေး အတွက်...... ။

အခန်း (၂) ဆက်ရန်

(တကယ်လို့များ နှင်းဆီငုံ လေးရဲ့ ဘလော့ဂ် လေးကို ဖတ်ဘူးသူ များရှိခဲ့ရင် ကျနော် ရေးခဲ့တဲ့.... နှင်းဆီငုံ လေး ရဲ့ တမ်းခြင်း တွေ က မူရင်းခံစားချက် ကို မမှီခဲ့ရင်.... ကျနော့် ကိုသာအပြစ်တင်လိုက်ပါတော့ဗျာ....)

လေးစားစွာဖြင့်
စာရေးသူ-ရွှေစင်ဦး
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး၏ ေျမပေဒသာ အပိုင္း (၁၀)

ေျခာက္

ဤေျမကြက္ကေလးကို စိုးပိုင္လာျခင္းမွာ ၀မ္လန္းအား ႀကီးစြာေသာ တျဖစ္လဲျခင္းကို ျဖစ္ေစေလ ၏။
တူးျမႇဳပ္ထားေသာ ေငြကေလးကို ေဖၚ၍ အိမ္ႀကီးသို႔ သြားေရာက္ၿပီး လယ္ပိုင္ရွင္ႀကီးႏွင့္ တန္းတူ ေျပာဆို ၿပီးစီး သြားခဲ့ေသာအခါ စိတ္ပ်က္၀မ္းနည္းျခင္း ျဖစ္ေနေလ၏။ ပဌမက ေငြအျပည့္ ရွိခဲ့ေသာ ေျမတြင္း ကေလးသည္ ယခုအခါ တက္တက္ေျပာင္ ဟာလာဟင္း ျဖစ္ေနၿပီကို ေတြးမိေသာအခါ ေငြျပန္လိုခ်င္စိတ္ ေပၚလာ ေလ၏။

အဆံုး တြင္ မိမိ၀ယ္ယူလိုက္ေသာ လယ္မွာ ကာလအတန္ၾကာ ပင္ လုပ္ကိုင္ပင္ပန္းေနရဦးမည့္ ျဖစ္၏။ "အိုလင္" ေျပာသည့္အတုိင္းလည္း ထုိလယ္မွာ "တလိုင္" (တမိုင္၏ သံုးပံုတပံုခန္႔) ေက်ာ္ေက်ာ္ပင္ ေ၀းကြာ လွေပသည္၊ ထုိလယ္ကို ၀ယ္ယူလိုက္ျခင္းျဖင့္ လည္း မိမိမူလက အထင္ေရာက္သလို ဂုဏ္ေတြ ပါ၀ါေတြ ပကာသနေတြ တိုးတက္၍မလာေပ။

၎သည္ ထိုအိမ္ႀကီး သို႔ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္သြားခဲ့၏။ လယ္ပိုင္ရွင္ အဘိုးႀကီးပင္ အိပ္ရာမွ မႏိုး ေသးေပ။ ေနအေတာ္ ျမင့္ၿပီးကား မွန္၏ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ၎က စြာက်ယ္က်ယ္ ရွိလေသာအသံ ျဖင့္ -
"က်ဳပ္အေရးႀကီး တဲ့ကိစၥနဲ႔ လာတဲ့အေၾကာင္း သခင္ႀကီးကို သြားေျပာစမ္းပါ။ ေငြေရးေၾကးေရး ကိစၥလို႔ေျပာ" ဟု ခုိင္းသည့္ အခါ တံခါးေစာင့္က -
"ကမၻာႀကီး တခုလံုးမွာ ရွိတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ လာေပးေတာင္ ဒီက်ားအုိႀကီးေတာ့ သြားမႏိႈးဘူးေမာင္ေရ႕၊ အဘိုးၾကီး က ျမားသစ္ကေလးနဲ႕ ေမြ႕ေနတာဆရာ၊ နံမယ္က "မက္မုံးပြင္႔ တဲ႕ ရထာကမွ ၃ ရက္ထဲရွိ ေသးတာ က်ဳပ္အသက္ က သူ႕သြားႏိႈးရမွာထက္ အဘိုးတန္တယ္ကိုယ္႔လူ" ေတာင္းပန္မရေတာ႔ သကဲ႔သို႔ ေျပာရာ မွ မင္းေမြးမ်ားကို လက္ႏွင္႔ဆြဲရင္း။

"ေငြနဲ႔ႏိႈးလို႔ မ်ားလဲရလိမ္႔မယ္ မထင္နဲ႕ေမာင္ အဘိုးၾကီးက လက္ထဲ ေငြစုပ္ျပီး ေမြးလာ တ႔ဲလူ" ဟု ၀မ္လန္း ၏  စကားကို အျငိဳး ႏွင္႔ လက္တုံံေခ်သလိုလို ဆက္လက္ေျပာဆိုေလ၏။
ေနာက္ဆုံးတြင္ ၀မ္လန္းမွာ မိမိ၏ကိစၥကို အဘိုးၾကီး၏ကိုယ္စားလွယ္ႏွင္႔ စကားေျပာရေလ ၏၊ ထိုသူမွာ စကား ေျပာရာတြင္ ခၽြဲခၽြဲျပစ္ျပစ္ႏွင္႔ အေစာင္းကေလး အခ်ိတ္ကေလးပါမွ ေျပာတတ္ ေသာ လူညစ္ပတ္ လူရႈတ္ေပြ တဦးျဖစ္လွ်က္ ၎၏လက္မ်ားသည္ ေငြအေျမာက္အျမား ကိုင္တြယ္ရဖန္ မ်ားလြန္းျပီးျဖစ္၍ ေငြစီး ေနေလ၏။ သို႕ျဖစ္ေလရာ၊ ၀မ္လန္းစိတ္ထဲ၌ တခါတခါ "ေၾသာ္… လက္စသပ္ေတာ့ ေငြဟာ လယ္ထက္ ေတာင္သာပီး အဘိုးတန္ပါလား၊ ေငြကမွ ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ ျမင္ရေသးတယ္" ဟု ေအာက္ေမ့ မိေပ၏။

ဤသို႕ျဖင့္ ေနာက္ဆုံးတြင္ ထိုလယ္ကေလးကို ပိုင္ခဲ့ေလ၏။
မိုဃ္းသား ေတြက တလိပ္လိပ္ႏွင့္ အုံ႕အုံ႕ဆိုင္းဆိုင္း မိႈင္းမိႈင္းညိဳ႕ညိဳ႕ျဖစ္ေနေသာ ေန႕တေန႕တြင္ ၀မ္လန္း သည္ လယ္သစ္ကေလးကို အၾကည့္အရႈထြက္ခဲ့ေလ၏ ထိုအခါကား၊ ႏွစ္ကူးၿပီးသည့္ေနာက္ ဒုတိယေျမာက္ လတလ ျဖစ္ေပ၏။ ဤေန႕ဤရက္ေရာက္လာသည္အထိ၊ ထိုလယ္ကြက္ ကေလးသည္ ၀မ္လန္းပိုင္ လယ္ကြက္ ျဖစ္ေနၿပီကို မည္သူ တဦးတေယာက္မွ မသိရွာၾကေသးေပ။

လယ္ကြက္ မွာ ၿမိဳ႕ကိုပတ္၍ ကာရံထားေသာ ၿမိဳ႕ရိုးကို ေခြပတ္ရစ္သိုင္းလ်က္ ရွိသည့္ က်ဳံး၏ နံေဘး၌ ၄ေထာင့္ ရွည္လေျမာ ကေလးတည္ရွိ၏ ၀မ္လန္းသည္ လယ္ကြက္ကို ေျခလွမ္းျဖင့္ ေသခ်ာစြာ တိုင္းၾကည့္ သည့္အခါ အလ်ားအားျဖင့္ ေျခလွမ္းေပါင္း ၃၀၀၊ အက်ယ္အားျဖင့္ ေျခလွမ္းေပါင္း ၁၂၀ရွိသည္ကို ေတြ႕ရ၏ လယ္ကြက္၏ ေထာင့္ေလးေထာင့္၌ ဟြမ္၏တံဆိပ္အမွတ္အသားမ်ား ခပ္ႏွိပ္ထားေသာ နယ္သပ္ ေက်ာက္တိုင္ ေလးတိုင္ စိုက္ထားေပ၏။

ထို အမွတ္အသားမ်ားကို ေျပာင္းပစ္ရေပမည္။ ေနာင္အခါမ်ားတြင္ ထိုေက်ာက္တိုင္ ၄တိုင္ကို ႏႈတ္ျပစ္ လ်က္၊ ၄င္းတို႕၏ ေနရာတြင္ မိမိ၏နာမည္ အမွတ္အသားကို ထားရွိရေပမည္။ သို႕ေသာ္ ယခု မဟုတ္ေသး၊ လူမ်ား မွာ ထိုအိမ္ႀကီးမွ မိမိလယ္၀ယ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ခ်မ္းသာေနသည္ကို မသိၾကေသး၊ ေနာင္အခါ က်မွ မိမိ ဤမွ်ထက္ မက ခ်မ္းသာလာေတာ့မွ မိမိဘာကိုပင္ လုပ္ေစကာမူ၊ အမႈျပဳစရာ ဂရုစိုက္ဖြယ္ ဘာမွ် ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ၊ ထိုေန၀ံရွည္လ်ားေသာ လယ္ကြက္ကိုၾကည့္ရင္း "အင္း-ဒီ လက္တဆုပ္စာ ေလာက္ ရွိတဲ့ ေျမကြက္ကေလးဟာ သူတို႕အဘို႕ေတာ့ ဘယ္ေလာက္မွ မရွိေပမဲ့၊ ငါ့အတြက္ေတာ့ နည္းတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္"ဟု ေအာက္ေမ့မိျပန္ေလ၏။

ထိုအခါ စိတ္တမ်ိဳး ေျပာင္းသြားျပန္လ်က္၊ ဤမွ်ေလာက္ ေသးငယ္ေသာ လယ္ကြက္ကေလးကို ပိုင္ဆိုင္ လာရျခင္း အတြက္ပင္ ေက်နပ္ေရာင့္ရဲသလို ျဖစ္လာျပန္ေလ၏။ ဤသို႕ ရုတ္တရက္ စိတ္တမိ်ဳး ေျပာင္းလာမိျခင္း မွာလည္း ထိုလယ္ကြက္ကေလးအတြက္၊ သူေ႒းကိုယ္စားလွယ္ အား ေငြစ ေတြကို ခတ္ႂကြားႂကြား သြန္ခ်ေပးရင္း၊ ေငြေခ်မိစဥ္က ထိုသူကေငြမ်ားကို ဘယ္ေလာက္မွ် သေဘာ မထားသည့္ အမူအရာ ျဖင့္ လွမ္းယူရင္း။"

"အင္း ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေလ၊ အမယ္ႀကီး ဘိန္း၂-ရက္ ၃-ရက္ ရွဴဘို႕ေတာ့ ရတာဘဲ"ဟု ျပန္ေျပာခဲ့ျခင္း မွ အစ ျဖစ္ခဲ့၏။
၄င္းျပင္လည္း မိမိ ႏွင့္ အဆိုပါ အိမ္ႀကီး၏ အဆင့္အတန္း အေနအစားခ်င္း မွာ၊ မိမိေရွ႕တြင္ရွိ ေသာ ဤ ေရေတြ ေဘာင္းလန္ ေနသည့္ က်ဳံးမွ ထိုအထက္ ေ၀ဟင္သို႕ မားမားမတ္မတ္ ထိုးထိုး ေထာင္ေထာင္ တေမွ်ာ္တေခၚႀကီး ေထာင္တက္ေနသည့္ ၿမိဳ႕ရိုးႀကီးကို ေရာက္ဘို႕ရန္ ခဲခက္-ကြာလွမ္း ေနဘိသကဲ့သို႕ စပ္ၾကား တြင္ အေျပာက်ယ္စြာပင္ ျခားနား လွမ္းကြာ ေနျပန္ေၾကာင္း ကို ရိပ္မိ သိရွိနားလည္ လာျပန္ ေလ၏။

သို႕ျဖစ္ေလရာ ႏွလုံးသည္းပြတ္ ထဲ၌ ေဒါသထြက္ထြက္ ခံျပင္းျပင္း ႏွင့္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တခု ကို ခ်မွတ္ၿပီး ျဖစ္သြားလ်က္ ဟြမ္ထံတြင္ ယခု မိမိျမင္ေနရေသာ လယ္ကြက္ကေလးထက္ပင္ ပို၍ ေသးငယ္သြားသည့္ လယ္ကေလး တကြက္မွ်သာ က်န္ေတာ့ေသာ အေျခသို႕ေရာက္သြားသည္အထိ ၄င္း ထံမွ လယ္ေတြကို ၀ယ္ယူ ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မိမိ၏ ေျမတြင္းကေလးထဲသို႕ ေငြစေတြ ျဖည့္ပီးရင္း ထပ္ထပ္ျဖည့္သြားရင္းျဖင့္ သာ ေငြစုေတာ့အံ့ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ လိုက္ေလ၏။

သုိ႕ျဖစ္ေလရာ- ဤလယ္ကြက္ကေလးမွာ ၀မ္လန္းအဘို႕ အမွတ္သညာတခု အထိမ္းအမွတ္ သစၥာမူရာတခု ျဖစ္ခဲ့ေပ ေတာ့သတည္း။
မိုဃ္းသား တိမ္လိပ္ေတြက အလိပ္လိပ္ မိုဃ္း သက္ေလျပင္းက တျမဴးျမဴးႏွင့္ မိုဃ္းဦး က်လာေလ၏ ေဆာင္းတြင္း တရာသီလုံး အပ်င္းဆန္႕ေနခဲ့ေသာ ၀မ္လန္းမွာ လယ္အတြက္ ေန႕စဥ့္ရက္ဆက္ အလုပ္ၾကမ္း ပိေလေတာ့၏ အဘိုးႀကီးက ေျမးကေလးကို ထိန္း၏။ သူငယ္မက ၀မ္လန္းႏွင့္အတူ ေနထြက္ကေန၀င္ လယ္သို႕ ဆင္းရ၏။ တေန႕တါင္ သူငယ္မတြင္ ခေလးရွိေနျပန္ၿပီကို ၀မ္လန္းေတြ႕ရလွ်င္ စပါး ရိတ္သိမ္းခ်ိန္ ၌ ဇနီးသယ္ အလုပ္ခြင္ ဆင္းႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ ဟု စိတ္ေနာက္က်ိသြားေလ၏။

"မင္းဟာက ဒီအခ်ိန္ သက္သက္ေရြးထားသလိုဘဲ မဟုတ္ဘူးလား…"ဟု ေမာေမာႏွင့္ ေအာ္ေမး လိုက္ေလ ၏....။
"ဒီတခါေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး၊ ပ႒မေမြးတဲ့ ခေလးသာ နဲနဲခက္တာ…"ဟု သူငယ္မက အေရွာ့ မေပးဘဲ ျပန္ေျပာ ေလ၏။
ထို႕ေနာက္ကား-ဤကိစၥနဲ႕ စပ္လ်ဥ္း၍ ေနာက္ထပ္ဘာမွ် ေျပာဆိုျခင္း မျပဳေတာ့ဘဲ ေနခဲ့ရာမွ၊ အခ်ိန္လည္း တေျဖးေျဖး ေရြ႕လ်ားလာခဲ့လ်က္ ေႏြဘက္ သို႕ ေရာက္လာခဲ့သည္တြင္ တခုေသာ နံနက္၌ သူငယ္မသည္ ေပါက္ျပား ကို ပစ္ခ်ခဲ့ၿပီး၊ အိမ္သို႕ ေလးဘက္ေထာက္ ျပန္သြားေလ၏။ ထိုေနရာမွာ မိုဃ္းေတြက တဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း ထစ္ခ်ဳန္းျမည္ဟီးရင္း ရြာေတာ့မည္လို ျဖစ္ေနသည္က တေၾကာင္း၊ စပါးပင္ ေတြမွာလည္း မွဲ႕၀င္း ေသာ အသီးေတြႁပြတ္လ်က္၊ အပင္ခ်င္း ယွက္လိမ္ေနၾကၿပီျဖစ္သည္ တေၾကာင္းေၾကာင့္၊ ၀မ္လမ္းမွာ နံနက္စာ စားရန္ပင္ အိမ္မျပန္ဘဲ ေနေလ၏။

သို႕ေနရင္း အတန္ၾကာ ေသာအခါ ေနမွမ၀င္မွီပင္ သူငယ္မသည္ လယ္ထဲသို႕ ျပန္ေရာက္လာေလ၏ သူ၏ ကိုယ္သည္ ျပားခ်ပ္ ပိန္လွီ ထကိုယ္ရည္တကာယျဖစ္ခဲ့ၿပီျဖစ္၏ ခေလးငယ္ကို ဖြားျမင္ထားခဲ့ၿပီျဖစ္၏။ သို႕ေသာ္ သူငယ္မ၏ မ်က္ႏွာကား အေၾကာက္အရြံ႕ဆို၍ ျမဴေခ်မွ် မသန္း ၿငိမ္သက္လွ ဘိ၏။
၀မ္လန္း၏ စိတ္ထဲ၌ ဒီေန႕အဘို႕ေတာ့ ေတာ္ပါေတာ့ကြာ သြား-သြား-အိပ္ရာထဲမွာသား လဲေနေခ်..ဟု ေျပာလိုက္ ခ်င္၏။ သို႕ေသာ္ တကိုယ္လုံး ပင္ပန္းလွျခင္းျဖင့္ ေညာင္းညာ ကိုက္ခဲ ေနျခင္းကစိတ္ကို ညႇာတာ သနားစိတ္ မပူးကပ္၊ မခိုေအာင္း ေစဘဲ ငါလဲ သူခေလးေမြးရတာေလာက္ ဘဲ ပင္ပန္းရတာဘဲ" ဟု တကိုယ္တည္း ေျပာရင္း၊ စပါးရိတ္မွ် မပ်က္။

"ေယာက်္ား ကေလးလား-မိန္းခေလးလား"ဟု ေမးလိုက္ေလ၏။
"ေယာက်ာ္း ကေလးဘဲ"ဟု သူငယ္မက ဧဧလူလူပင္ ျပန္၍ ေျဖဆိုလိုက္ေလသည္။
ထို႕ေနာက္ ႏွစ္ေယာက္သား ဘာစကားမွ် ဆက္မေျပာဘဲ ၿငိမ္သက္သြားၾကေလ၏။ သို႕ေသာ္ ၀မ္လန္းကား ေက်နပ္၍ သြားေလ၏။ အဆက္မျပတ္ ကုန္းရင္း အလုပ္လုပ္ေနရျခင္းပင္ အေမာ ေျပသလိုျဖစ္သြားလ်က္ ပန္းႏုေရာင္ ေျပးေနေသာ တိမ္တိုက္ေတြ အစြယ္တြင္ လ၀န္း ေပၚထြက္လာသည္႕ အထိ ဆက္လက္ အလုပ္လုပ္ ေနၾကၿပီးေနာက္ အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကေလ၏။

ထမင္း ဘာညာ စားေသာက္ၿပီး၍ ကိုယ္လက္သန္႕စင္ ၿပီးေနာက္ ေရေႏြးၾကမ္း ကေလးမ်ားပါ ေသာက္ၿပီး သည့္အခါ ၀မ္လန္းသည္ ခေလးကိုသြားၾကည့္ေလ၏။ အိုလင္သည္ ထမင္းဟင္းခ်က္ျပဳတ္ေပးခဲ့ၿပီးေနာက္၊ ခေလးကို ေဘးတြင္သိပ္လ်က္၊ အိပ္ရာထဲတြင္ လဲေလ်ာင္းကာ ေနေလ၏ ခေလးကား ၀၀တုတ္တုတ္ႏွင့္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းလွ၏ ပထမခေလး ေလာက္ကား မထြားေပ။
၀မ္လန္းသည္ ခေလးကိုၾကည့္ၿပီးေနာက္ အလယ္ခန္းသို႕ ျပန္ထြက္ခဲ့ကာ ႏွစ္သိမ့္ေက်နပ္ ၍ ေနေလ၏။ ခေလး တေယာက္ၿပီးတေယာက္ တႏွစ္တသားက် ေမြးေနသည္ျဖစ္၍ ခေလးေမြးတိုင္း ဘဲဥေတြ မ၀ယ္ႏိုင္ေတာ့ သားဦးကေလး အတြက္၊ ဘဲဥအလွဴလုပ္ၿပီးလွ်င္ ေတာ္ေလာက္ေပၿပီ၊ သားေတြသာ ေမြးသျဖင့္၊ အိမ္မွာ လာတ္သပ္ပႏၷာ ရႊင္၍ ေနေပၿပီ။ ထိုမိန္းမကား သူ႕အတြက္ လာဘ္ေကာင္း ရတနာ ကိုသာ ေပးေဆာင္ခဲ့၏။

"ကိုင္း-အဘေရ-ေျမးသစ္တေယာက္ တိုးလာေတာ့၊ ေျမးႀကီးကို အဘအိပ္ရာထဲဘဲ ပို႕ရေတာ့မယ္"ဟု ဘခင္ႀကီး အား ဟစ္ေအာ္ အေၾကာင္းၾကား လိုက္ေလ၏။
အဘိုးႀကီး မွာလည္း အားရေနေလ၏ ကာလၾကာျမင့္စြာကပင္၊ ေျမးအႀကီးအား သူ႕ကိုယ္ေငြ႕ သူ႕ေသြးႏု သူ႕သားႏု ကေလးျဖင့္ မိမိ၏ ေဆြးေျမ႕ ရင့္ေရာ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ခ်မ္းစိမ့္ခိုက္တုန္ေနသည့္ အဘိုးႀကီးအို ခႏၶာကိုယ္ႀကီး ကို ေႏြးေအာင္ အိပ္ရာထဲ ေခၚသိပ္လို၏။ သို႕ေသာ္-ကေလးကား မိခင္ႏွင့္မခြဲႏိုင္ေပ၊ ယခုမူ ခေလး မွာ မက္တပ္မရပ္ႏိုင္-ရပ္ႏိုင္အားမရွိ ေသးသည့္ ေျခႏုကေလးမ်ားျဖင့္ မိခင္နံေဘးတြင္ ရပ္ရင္း ေနာက္ထပ္ တိုးလာသည့္ ခေလးအသစ္ကို အထူးအဆန္း သဖြယ္ စိုက္ၾကည့္ေနေလ၏ ထို႕ေနာက္ မိမိ ေနရာကို တစိမ္းတေယာက္ ၀င္ေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္းကို ရိပ္မိ သိရွိနားလည္ သြားသည့္အလား၊ အဘိုးေအ အိပ္ရာသို႕ မျငင္းမဆန္ မေၾကာက္မကန္ လိုက္ပါ သြားရွာေလ၏။

သို႕ျဖင့္-ထိုႏွစ္ အတြက္ ၀မ္လန္းမွာ အျမတ္အစြန္းေကာင္းေကာင္းရရွိျပန္ကာ၊ ရသမွ်ပိုက္ဆံကို တြင္းတူး၍ ျမႇဳပ္ႏွံ ထားလိုက္ျပန္၏ ဟြမ္ထံမွ ၀ယ္ယူေသာ လယ္မွ ထြက္သည့္္ စပါးကား၊ သူ႕ မူလလယ္မွ ထြက္သည့္ စပါး ထက္ပင္ ႏွစ္ဆတိုး၍ ရေလ၏။ ေျမၾသဇာလည္း ေကာင္းမြန္ ထက္သန္ရကား စပါးတို႕မွာ မလိုသည့္ ေနရာတြင္ ႏႈတ္မႏိုင္ေအာင္ ေပါက္ၾကသည့္ ျမက္ပင္ ကိုင္းပင္ေတြလို အဆမတန္ ေပါက္ၾက ရွင္ၾကကုန္၏ သုိ႕ျဖင့္ တရြာလုံးက ၀မ္လန္း ပိုင္ဆိုင္ေၾကာင္း သိလာၾကကာ ၄င္းအား ရြာသူႀကီး ခန္႕ဘုိ႕ရန္ပင္ တိုင္ပင္စ ျပဳထားၾက ေလ ေတာ့သတည္း။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း (၆၀) အပိုင္း (၅၇)

ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ဇာတ္သိမ္း၏ အစ

၎သည္ျပည္သူ႕အိုးအိမ္ဌာနမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ဘူး၍ အိမ္ယာကေလးမ်ား ေဆာက္ျခင္းအလုပ္ကုိ သာ နားလည္သျဖင့္ ခ်ီးျမင့္ေစာင့္ေရွာက္ေသာ အေနႏွင့္ထုိအေဆာက္အဦးကေလးကုိ ကန္ထရုိက္ စံနစ္လည္း မက်တက်၊ အလုပ္ရေအာင္ ၾကံဖန္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ သူတတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ေထ၀ံမီွသမွ် ေဆာက္လုပ္ ေပးရျခင္း ျဖစ္သည္ဟုလည္း ေျပာပါသည္။ အျခားေနရာ ရပ္ကြက္မ်ားမွာလည္း တိတ္တဆိပ္ ခုိင္းစရာရွိလုိ႕ ခုိင္းပုံရပါသည္။

သုိ႕ေၾကာင့္ ဤအယ္ဒီတာဌာန၏ စာၾကည္႕တုိက္အျဖစ္ အသုံးျပဳမည္ဆုိတာ အိမ္သစ္ကေလးမွာ ပင္ ေရာက္လာ မည္႕ ဦးပဥၨင္းၾကီးကုိ သီတင္းသုံးေစရန္ ျပင္ဆင္ေစသည္။ တပည္မ်ားက အားရ ၀မ္းသာ အိမ္ေပၚမွ ခန္းျပည္႕ ေကာ္ေဇာလိပ္ၾကီးမ်ား ထမ္းခ်သယ္ေဆာင္ သြားျပီး အိမ္သစ္မွာ ျပာျပာ သလဲ ခင္းက်င္း ၾကသည္။ စားပြဲကုလားထုိင္ ပန္ကာစေသာ အေဆာင္အေယာင္ေတြကုိ လိုေလေသးမရွိ အသင့္ ျပင္ဆင္ ထားၾက၏ လူေတြအားလုံး စိတ္ထက္သန္ေသာ ေဇာေတြ၀င္၍ ရႊင္ျမဴးေနၾကသည္။

ေနာက္တစ္ေန႕မနက္ ၁၁နာရီခန္႕အခ်ိန္ေရာက္လာသည္။ စာပုိ႕တုိက္မွ စာမ်ားေရာက္လာခ်ိန္ လည္းျဖစ္ ပါသည္။ ေန႕တုိင္းထုိအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ က်မနာမည္တပ္၍ ေရာက္လာေသာ စာမ်ားကုိ အလုပ္တုိက္မွ တဆင့္ လာေရာက္ ေပးေနက် ျဖစ္ပါသည္။ က်မခရီးသြားေနလွ်င္ စာေတြကုိ စုထားၾကသည္ ျပန္လာမွ စာအိတ္ေတြ တပုံၾကီးကုိေဖါက္ၾကည္႕ေလ့ရွိပါသည္။ စာေတြကသိပ္ အေၾကာင္းမထူးလွပါ။ အလွဴခံစာမ်ား၊ အၾကပ္ အတည္း ျဖစ္ေန၍ ေငြေရးေၾကးေရးအကူအညီ ေတာင္းခံစာမ်ား၊ အလုပ္အကုိင္ ေတာင္းေသာ စာမ်ားႏွင့္ ပရိသတ္တုိ႕ထံမွ ကုန္ေနေသာ က်မ၀တၱဳ မ်ားျပန္ရုိက္ႏွိပ္ဘုိ႕ တုိက္တြန္းေသာ စာမ်ားသာ အမ်ားအားျဖင့္ ေတြ႕ရပါသည္။

သုိ႕ေၾကာင့္ ယေန႕မနက္ေရာက္ရွိေသာစာမ်ား ၄-၅ေစာင္ရွိ၍ တေစာင္ျပီး တေစာင္ ေဖါက္ၾကည္႕သည္။ ခါတုိင္း လုိပင္ အလွဴခံစာအကူအညီေတာင္းစာမ်ားျဖစ္ရာ ေနာက္ဆုံးတေစာင္ သာက်န္ေတာ့ သျဖင့္ ဒီစာလဲဒါမ်ိဳး ျဖစ္မွာဘဲဟု ယူဆကာ စာအိတ္ေဖါက္မည္ လုပ္ဆဲ မန္ေနဂ်ာက တခုခုေျပာဘုိ႕ အနား ေရာက္လာ သျဖင့္ ေဖါက္မည္႕ဆဲဆဲ စာအိတ္ကုိ မေဖာက္ေသးဘဲ သူေျပာမည္႕စကားကုိ နားေထာင္ ေနလုိက္ ပါသည္။

ျပည္ျမိဳ႕ မွ ေန၍ အေၾကာင္း ၾကားလုိက္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ဦးပဥၨင္းၾကီး မနက္ဖန္မနက္ ျပည္မွကားႏွင့္ ထြက္လာ ေတာ့မည္ျဖစ္၍ မနက္ဖန္ညေန ၄နာရီခန္႕ရန္ကုန္ေရာက္မည္။ သုိ႕အတြက္ အလုပ္တုိက္မွ လူေတြက ကားၾကီးကားငယ္တုိ႕ျဖင့္ မနက္ဖန္ ၁၂နာရီေလာက္ ၌ ေထာက္ၾကံ႕မွ သြား၍ ၾကိဳဘုိ႕ စီစဥ္ ပါေတာ့မယ္။ ဆြမ္းေကၽြးရန္ကိစၥကုိလဲ ထုိေန႕ညဦးပိုင္းမွ တလုပ္သမားေတြ အဆုိင္းဆုိင္း ခြဲေ၀စီမံပါမည္။ မမက ဘယ္လုိ ထပ္မံစီစဥ္လုိပါေသးသလဲဟု ဆုိသည္၊ က်မက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မင္းတုိ႕ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ သလုိသာ လုပ္ၾကပါဟု ျပန္၍ ခြင့္ျပဳပါသည္။ ထုိမွအခါ ၾကိဳဆုိသြားရာကုိပါ မမေရာ လုိက္ပါ ဦးမည္လားဟု ေျပာျပန္ပါသည္။ ေအး-ေနလဲေကာင္းသားဘဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လုိက္ခဲ့တာေပါ့ဟု ေျပာလုိက္ ပါသည္။

ဤတြင္ လူရံုေတာ္ မန္ေနဂ်ာျပန္ဆင္းသြားပါသည္။ က်မလက္ထဲ၌ ေဖါက္မည္႕ ဆဲဆဲ ကုိင္ထားေသာ လက္က်န္ စာအိတ္တလုံးကုိ ၀တ္ေၾက၀တ္ကုန္ ေဖါက္၍ ဖတ္လုိက္ ပါသည္။ စာဆုံးသြားေသာ အခါ က်မအဘုိ႕ အလြန္ျမင့္ေသာ ေတာင္ထိပ္ မွ နက္လွေသာ ေခ်ာက္ကမၻား အတြင္း လိမ့္က်သြားရသလုိ တုန္လႈပ္ ရင္ဖုိ ၍သြားသည္။ ေခါင္းနဘန္းၾကီးလာျပီး မ်က္လုံးေတြ ျပာသြားသည္။ တသက္ႏွင့္ တကုိယ္ ဘယ္အခါကမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဘူးေသာ သတင္းဆုိးၾကီး၊ ယခုကဲ့သုိ႕ မြန္ျမတ္ေနေသာ အခ်ိန္ အခါမိ်ဳးႏွင့္ မအပ္စပ္ဆုံး ေသာ အျဖစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္ပါသည္။

က်မက အထင္ၾကီးလာခဲ့သမွ်၊ ျပဒါးတလမ္း သံတလမ္း ကိစၥမ်ိဳး ျဖစ္ေနရုံမက၊ အရြယ္လြန္ကာမွ ဤကဲ့သုိ႕ ျပဳမူျခင္း သည္ လူၾကီးမပီ၊ ဂုဏ္သိကၡာႏွင့္မညီေလးျခင္းဟု ယူၾကံဳးမရ ျဖစ္သြားရပါသည္။
ငယ္ရြယ္စဥ္ က ဆိုလွ်င္ရမ္းပုံမီးက် ေဒါသအိုး ကြဲေတ့မည္။ ယခုအခါ အရြယ္ ကလည္းမငယ္ ဒါန သီလ ေတြကို ရင္၀ယ္ပိုက္ေန သူလည္းျဖစ္သည္။ စိတ္၏ လႈပ္ရွားမႈဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေသာ ခံႏိုင္ရည္ မရိွေသာ ေသြးတိုး ေရာဂါ သယ္လည္း ျဖစ္ေနသည္။ ေရာဂါစိတ္ တည္ျငိမ္မႈႏွင့္ ညိႇ၍ ကုမွသက္သာ ရာရေႀကာင္းကို ေကာင္းစြာ သိရိွခဲ့ျခင္း ေႀကာင့္လည္း ေဒါမနႆ မီးေတာက္ကို ဟုန္ကနဲ မေတာက္ လာေစရန္ သတိ တမန္ ဥာဏ္ေျမ ကထုတ္ လုပ္ေနသည္။

အထူးသျဖင့္ သည္ေလာက္ ေကာင္းရာ မြန္ရာေရာက္ေနေသာ ဒုလႅံဘရဟန္း ဘ၀တြင္မွ သည္ အရႈပ္ ဇာတ္ထုတ္ ႀကီးကဘာျပဳလို႕ အစေပၚ လာရပါသနည္း။ သကၤန္းမဆီးခင္ ကသာ ေပၚလာမည္ဆိုလွ်င္ ဤျပႆနာ ကို စိတ္ရိွလက္ရိွ ေျဖရွင္း လိုက္မည္သာ၊ ယခု ဘုရားအေရျခဳံ မိေနေသာ အခါတြင္ မ်က္ႏွာ ရင္ဆိုင္ ဘယ္လိုေျဖရွင္း ရမည္ဟု မေတြး တတ္ေတာ့ျပီ အလြန္ႀကည္လင္ ေနေသာ ေရကို တမဟုတ္ျခင္း ေႏွာက္ေမြ ပစ္လိုက္ သကဲ့သို႕ ျဖစ္သြား ရပါသည္။

ထိပ္ဆုံးေရာက္မွ ဘုံးဘုံးက်တဲ့ဘ၀

အျမင့္ျမတ္ဆုံး ဘ၀ေရာက္ခါမွ ဘ၀သိကၡာက် ဆုံးရေလျခင္းဟု ႏွေျမာတသ ယူႀကဳံးမရလည္း ျဖစ္မိသည္။ စာပါ သေဘာအရေတာ့ ေလွနံဒါးထစ္ ကြင္းကြင္း, ကြက္ကြက္ မွန္ေနပါသည္။ သို႕ရာတြင္ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္ပါမည္။ မလို၍ ပစ္စာ သေဘာႏွင့္ ဂုံးေခ်ာင္ဒါမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ မည္။ ယခင့္ယခင္က ဤစာသြား အဓိပၸါယ္မ်ိဳး မပါေသာ္လည္း ပုဂၢိဳလ္စြဲ မလိုမုန္းတီးမႈေႀကာင့္ ဗလာဆဲေသာ စာမ်ိဳးမ်ား တခါတရံ ေရာက္လာဘူး သည္တို႕ကို သြား၍ သတိရလာပါသည္။ သို႕ေႀကာင့္ စာပါအတိုင္း လူအမည္ ေနအိမ္နံပါတ္ ႏွင့္ လမ္းအမည္ မ်ား စာတြင္ပါသည့္ အတိုင္း သိရိွရန္စုံစမ္း လိုက္ေသာအခါ လက္ပူးလက္ႀကပ္ႀကီး ေတြ႕ရ ပါေတာ့သည္။

သို႕ စုံးစမ္သည္ဟု ဆိုရာမွာလည္း အေတာ္ႀကီး အခက္အခဲ ေတြ႕ရပါသည္။ က်မ၏ ဒရိုင္ဘာက အစ ရင္းႏွီးေသာ တုိက္သားေတြ အားလုံးသိေနေသာ ကိစၥမ်ား ျဖစ္သည္။ တညီတညြတ္ တည္း ဖုံးဖိ ထားႀကေသာ လွ်ဳိ႕၀ွက္မႈ ျဖစ္သည္ဟု စာပါ အတိုင္း သိေနရေသာေႀကာင့္ က်မ၏ စုံစမ္းမႈကို တိုက္ရိွ လူေတြ မသိေအာင္ ပိပိစီးစီး လုပ္ရပါသည္။ စုံးစမ္းသည္ဟု ရိပ္စားသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ အကြက္လွည့္ ပစ္လိုက္ ႀကေတာ့မည္ဟု ႀကဳိတင္ရိပ္မိပါသည္။

စုံစမ္း၍ မ်က္ျမင္ေတြ႕ရိွသိျမင္ ရေသာအခါမွာလည္း ပစ္စာ၊ သတိေပးစာထည္းမွာ ပါရိွေသာ ညႊန္ျပ ခ်က္အရ တေနရာထည္း တဦးတေယာက္ထည္း ကို စုံးစမ္းရာတြင္ အျခား ႏွစ္႒ာနသုံး႒ာန ကိုပါ အဆစ္ ပါလာသလို ပိုပိုမိုမို ေတြ႕ျမင္ ႀကားသိရျပန္ပါသည္။ သတိျပဳဖြယ္ ေကာင္းသည္မွာ အရြယ္လြန္မွာ အရြယ္လြန္မွ မေစာင့္စည္း ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ကာမစိတ္ ယိုဖိတ္ ေသာင္းက်န္း လြန္းလာ၍ သန္႕သန္႕ ရွင္းရွင္း အရႈပ္ အေထြး ကင္းသည့္ အထဲမွ ဆိုပါက ထူးဆန္းလွေသာ ကိစၥမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။

ဂုဏ္သိကၡာ ကိုငဲ့ ညႇာျပီးသိုသိုသိပ္သိပ္ ေနႀကေသာ ေခါင္းျဖဴစြပ္က်ိဳး လူႀကီးလူေကာင္း ေတြ အမ်ားအျပား ရိွႀကသည္ ကိုလည္း ႀကားသိဘူးပါသည္။ အဆန္းမဟုတ္ေသာ ကိစၥမ်ိဳးျဖစ္ပါ သည္။ ယခုအျဖစ္က အျမင့္ဆုံး ေနရာသို႕ေရာက္ေနရာမွာ ဂုဏ္သိကၡာကို အက်နာေစကာ မရွင္းမလင္း ေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနသည္ ကို သိရေသာေႀကာင့္ သူ႕အစားယူႀကဳံးမရ ျဖစ္သြားမိ ပါသည္။

သူ၏ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ကပ္ေျမႇာင္ညာ၀ါး စားေနသူမ်ားသည္ က်မမသိေအာင္ ဖုံးဖိေျမႇာက္ပင့္ ေပးေနႀကမည့္ အစား ကိုယ့္ဆရာသမား၏ ဂုဏ္သိကၡာ အက်မနာေစရန္ တိုးတိုး, တိတ္တိတ္ ႀကိတ္ ၍ သတိေပးႀကလွ်င္ ဤမွ်မ်ားျပားေသာ မေကာင္းမႈေတြကို တခုျပီးတခု ဆက္ခါတိုင္း ၀င္ေနမိ သည္ မဟုတ္ပါ။ ၀တၱရားက သူတို႕ကိုယ္တိုင္ေျပာ၍ မႏိုင္လွ်င္ က်မအား သတိေပးရမည့္ တာ၀န္ရိွ ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ခို၀င္ ခံစားေနရပါလ်က္ တဖက္သတ္ ဖုံးဖိေျမႇာက္ပင့္ အားေပးေနျခင္းမွာ ကိုယ္မွီရာ သစ္ပင္ႀကီးကို ကိုယ္သာ ဖ်က္ဆီးတတ္ေသာ ႏြယ္ပင္မ်ား ႏွင့္ အလားတူ၍ ေနပါသည္။

ႏြယ္ပင္မ်ား သည္ အမွီမရိွလွ်င္ မႀကီးပါြးႏိုင္ေသာ ဓမၼတာအရ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားကို၎၊ ခ်ဳံႀကီးမ်ား ကို၎၊ ေပါင္းယွက္ ႏြယ္တက္မွီခိုလ်က္ သူတို႕အသက္ရွင္ ေရးကို ႀကိဳးစားႀကသည္။ သို႕ေသာ္ႏြယ္ ပင္ေတြ အမ်ား အျပား အုပ္ဆိုင္းႏြယ္ယွက္ ျခင္းခံရေသာ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားမွာေတာ့ တျဖည္းျဖည္း လုံးပါး, ပါး၍ မစြမ္းမသန္ ႏိုင္ေသာ ဘ၀ေရာက္ျပီး ေနာက္ဆုံး၌ ဘုံးဘုံးလဲက် ပ်က္စီး သြားရေသာ ဥပမာအတိုင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သီေပါမင္း နန္းက်သည့္ ပါေတာ္မႈကိစၥ၌ အလြန္မေက်ခ်မ္းႏိုင္ရွာ ေသာ ဆီးပနီးဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး သည္ (မႈးႀကီး- မတ္ငယ္၊ မာေလာႏြယ္တို႕၊ ကိုယ့္မွီရာကို ဖ်က္ဆီးလို၍) စသျဖင့္ စပ္ဆိုေတာ္မူခဲ့သည္။ စင္စစ္ သီေပါမင္း ကိစၥမွာ မူးႀကီး မတ္ရာတို႕ အျပစ္ခ်ည္းမဟုတ္ပဲ နယ္ခ်ဲ႕က်ားကဆြဲေတာ့မည့္ ဆဲဆဲ တိုင္းျပည္ ပ်က္လုဆဲဆဲ၊ ထီးနန္းတိုင္က ယိုင္လုဆဲဆဲ၊ ေလွကြဲစီးေနရရွာေသာ ကံဆိုးမိုးေမွာင္ ဒါးစာခံ ဘုရင္တပါး မွ်သာ ျဖစ္ရွာပါသည္။

သည္ ျဖစ္ရပ္မွာ ဤကဲသို႕မဟုတ္ပါပဲအလြန္ ခိုင္ျမဲေတာင့္တင္း ေနေသာ စီးပြားေရး အေျခအေန ေပၚတြင္ မွီလ်က္ လက္သတ္ေမြးတပည့္ တပန္း၊ ေျမႇာက္စား၊ ခ်ဴစား၊ ကပ္ေပါင္း၊ ညာစား တြန္းပို႕ ဆြဲေခၚရာသို႕ လိုက္ပါခဲ့သည္။ည သို႕ေသာ္ လူတြင္ပါ၍ ႏြားက်ားကိုက္ ထာလည္း ျဖစ္ပါသည္။ စီးပြားေရး ေတာင့္တင္း လာသူမ်ားသည္ ခံႏိုင္ရည္ရိွမည့္ စိတ္ဓါတ္ျပည့္၀စြာ ေလံလာသံုးသပ္ ႏိုင္မႈက အေရးအႀကီးဆုံးျဖစ္ပါသည္။

အမ်ားအားျဖင့္ ဆင္းရဲရာမွာ ခ်မ္းသာႀကြယ္၀ျခင္း မႀကဳံဘူးပဲ ခ်မ္းသာႀကြယ္၀လာသူမ်ားသည္ အျပင္လူက သုံးသပ္ ဆင္ျခင္ႀကည့္မည္ ဆိုလွ်င္ အမ်ားအားျဖင့္ လူလိမ္လူညာတို႕ လွည့္္စားျခင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးခံရျပီး ပစၥည္းဥစၥာ ဆုံးရွံးနစ္နာမႈႏွင့္ ရင္ဆိုင္ႀကရျမဲ ျဖစ္သည္ကိုေတြ႕ရျမဲ ျဖစ္ပါသည္။ ေရွးေခတ္ကဆိုလွ်င္လည္း ေရွးေခတ္ အေလ်ာက္ ပစၥည္းရိွေနသူ မ်ားထံေမွာက္သို႕ အဂၢိယတ္၊ ဘုမၼံပစၥည္းရိွေနသူမ်ား ထံေမွာက္သို႕ အဂၢိယတ္၊ ဘုမၼံယတ္ေဆးမ်ား လာေရာက္ေသြးေဆာင္ျပီး မြဲေဆးႀကီးေဖၚေပးတတ္သည္။ သို႕ေႀကာင့္ အဂၢိယတ္ ဆရာထြက္ ၀င္ေနေသာ အိမ္ဆိုလွ်င္ ဖြတ္တက္ျပီဟုပင္ ဆိုစမွတ္ျပဳႀကသည္။

ယခု ေခတ္သစ္မွာလည္း ေငြယားကေလးမ်ား ရိွေသာ သူတို႕ကို ရုပ္ရွင္ကုမၼဏီေထာင္ဖို႕ ျပဇာတ္ေထာင္ဖို႕ စသျဖင့္ ေသြးေဆာင္သူေတြ ရိွတက္ပါသည္။ ေခတ္ေဟာင္းဆီကို ျပည္ႀကည့္မည္ ဆိုလွ်င္ ရုပ္ရွင္ေထာင္၍ တက္တက္ ေျပာင္မြဲ သြားသူေတြ၏ စာရင္း ေပၚလာပါမည္။ အျခားအလားတူ ကိစၥမ်ိဳး ေတြလည္း တပုံ တေထြးႀကီးပင္။

ဆင္ေသကို ဆိတ္ေရႏွင့္ဖုံး၍မရ ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး၏ ေျမပေဒသာ အပိုင္း (၇) ထဲမွ အခန္း (၃)

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ၏ ေျမပေဒသာ အပိုင္း (၇) ထဲမွာ အခန္း (၃) က်န္ေနရစ္ပါတယ္..၊ အခု သီးသန္႔ ျပန္ထည္႕ ေပး ထားပါတယ္..၊ အပိုင္း (၇) ထဲမွာ လည္း ျပန္ထည္႔ ထားပါတယ္..။ အားလံုး ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္..။

သံုး

မ်က္ႏွာျမင္ ဘို႕ရက္ တျဖည္းျဖည္း နီးလာေသာအခါ ဇနီးသည္ကေလးအား "ဟိုအခါက် မင့္အကူအညီ ရေအာင္ တေယာက္ေယာက္ေတာ့ ရွိမွျဖစ္လိမ့္မယ္၊ မိန္းမေဖၚ တေယာက္ေလာက္"ဟု တိုင္ပင္ရာ၊ သူငယ္မ က ေခါင္းခါျပေလ၏၊ ၄င္းမွာ ညစာ ထမင္းစားၿပီးဟု ပုဂံခြက္ေရာက္ မ်ားကို သယ္ယူေနခိုက္ ျဖစ္ေလ၏ အဘိုးႀကီးကား အိမ္ရာ၀င္ သြားေလၿပီ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္သား မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္ ႏွင့္ မ်က္ေတာင္ခတ္ ေနသည့္ ဆီမီးခြက္ ကေလး၏ ေမွးမွိန္ေသာ အလင္းေရာင္ တြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ ၾကေလသည္။

"ဘာ… မိန္းမေဖၚ မလိုခ်င္ဘူးလား ဟုတ္လား"ဟု အံ့အားသင့္၍ ထပ္ေမးလိုက္ေလ၏ ယခုအခါ ၀မ္းလန္းမွာ စကားေျပာရသည့္ အခါမ်ားတြင္ လက္ဟန္ ေျခဟန္ ႏွင့္ သာေျပာလ်က္ ေနာက္ဆုံး မတတ္သာ ေတာ့မွ ႏႈတ္မ ွစကားတလုံး မထြက္ခ်င္ ထြက္ခ်င္ေပၚရေသာ ဇနီးသည္ကေလး၏ လက္ျပေျချပ စကားေျပာ နည္းကို နားလည္ က်င့္သားရေနၿပီ ျဖစ္ေပ၏။ ဇနီးသည္ လက္ဟန္ ေျခဟန္ ႏွင့္ ေျပာသမွ် မိမိ နားမလည္ တာ ဘာမွ်မရွိဟု မိမိကိုယ္ကို ထင္မိ၏။

"ဒီလိုဆိုရင္ ဒီအိမ္မွာ ဒို႕ေယာက်္ား ႏွစ္ေယာက္ထဲနဲ႕ ဂြတိုက္ ေနလိမ့္မယ္ကြ"ဟု ဆက္လက္ေျပာကာ "ငါ့အေမ ေခၚေခၚ ခိုင္းဘူးတဲ့ မိန္းမတေယာက္ေတာ့ ဒီရြာမွာရွိတယ္၊ ငါေတာ့ ဒီကိစၥေတြမွာ ဘာမွ နားမလည္ဘူး၊ ဟိုအိမ္ႀကီး မွာေကာ တေယာက္မွ မရွိဘူးလား၊ ဒီလာႏိုင္မဲ့ မင္းနဲ႕ခင္တဲ့ အေစခံႀကီးႀကီး ထဲကေလ"

ဇနီးသည္ ေနခဲ့ဘူးသည့္ ထိုအိမ္ႀကီးအေၾကာင္း စကားထဲ ထည့္ေျပာမိသည္မွာ ဤအႀကိမ္သည္ ပဌမဆုံး အႀကိမ္ ျဖစ္ေပသည္။ သူငယ္မသည္ ၀မ္လန္းအား တခါဘူးမွ် မၾကည့္ခဲ့ဘူးေသာ ၾကည့္ျခင္းမ်ိဳးျဖင့္ လွည့္ၾကည့္ ေလ၏၊ ၄င္း၏မ်က္ႏွာကေလးမွာ ေဒါသေရာင္ျဖင့္ လႈပ္ရွားေနၿပီးလွ်င္ ေသးငယ္ေသာ မ်က္လုံး ကေလးမ်ားသည္ ျပဴးက်ယ္လ်က္ ရွိေလ၏။
"ဘာ…ဟိုအိမ္ႀကီး မွာ တေယာက္မွ မရွိဘူးလားလို႕ ေမးသလားဟုတ္လား"ဟု ျပန္၍ ေအာ္ဟစ္ေလ၏

၀မ္လန္းသည္ ေဆးထည့္ေနေသာ ေဆးတန္ကိုခ်လ်က္ ဇနီးသယ္အား စိုက္ၾကည့္ လိုက္ေလ၏၊ သို႕ေသာ္ သူငယ္မ၏ မ်က္ႏွာကား တခဏခ်င္းပင္ နဂိုမ်က္ႏွာ ကေလးအတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားလ်က္ ဘာမွ် မေျပာမ ိသလိုလို စားပြဲ႕ေပၚမွ တူေခ်ာင္းမ်ားကို လိုက္လံေကာက္ယူ သိမ္းဆည္း ေနေလ၏။

"အင္း…ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥက"ဟု ၀မ္လန္းမွာ အေျပာင္းအလဲျမန္လွေသာ မ်က္ႏွာကိုၾကည့္လ်က္ အံ့ၾသျခင္း ျဖင့္ ေျပာလိုက္ေစကာမူ၊ သူငယ္မက ခတ္မဆိတ္သာ ေနေလ၏ ၀မ္လန္းက ဆက္လက္၍ "ဒို႕ေယာက်္ား ႏွစ္ေယာက္ က ခေလးမ်က္ႏွာျမင္တဲ့ကိစၥမွာ ဘာမွမတတ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ငါ့အေဖဆိုရင္လဲ မင့္အခန္း ထဲ၀င္လို႕ မေလ်ာ္၊ ငါဆိုရင္လဲ ႏြားမခေလး ေမြးတာေတာင္ မျမင္ဘူးဘူး၊ ငါ့လက္ၾကမ္းႀကီး ေတြ က ခေလး အသားေတြ ရွကုန္လိမ့္မယ္၊ အဲဒီေတာ့ မင္းဟိုကၽြန္ေတြခေလး အၿမဲေမြးေနတဲ့ ဟိုအိမ္ႀကီးက တေယာက္ ေယာက္ကို"
သူငယ္မသည္ တူတံကေလးမ်ားကုိ စားပြဲေပၚ၌ သပ္သပ္ ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္ တင္လိုက္ကာ ၀မ္လန္းအား အတန္ၾကာၾကည့္ၿပီးေနာက္-

"က်မဟိုအိမ္ကို သြားတဲ့အခါမွ က်မသားကေလးလဲပါလိမ့္မယ္၊ သူ႕အတြက္ အက်ႌနီကေလးက တထည္ရယ္၊ ပန္းနီပြင့္ကေလးေတြနဲ႕ ေဘာင္းဘီကေလးကတခု၊ ပီးေတာ့ ေရႊေရာင္ ဘုရား ရုပ္ပြားေတာ္ ကေလး တဆူပုံကို ဦးထုတ္ကေလးထိပ္မွာ ဇာအပ္နဲ႕ ထိုးေပးပီး ေဆာင္းေပးမယ္၊ ေနာက္ပီးေတာ့ က်ားပါးစပ္ ဘိနပ္ကေလးတရံလဲ ၀တ္ေပးမယ္၊ က်မလဲ ဘိနပ္သစ္တရံ၊ ပိတ္ဖဲ အက်ႌနက္က တထည္၊ အဲဒါေတြ ၀တ္ပီး က်မအလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ႔ မီးဖိုထဲလဲသြားမယ္၊ ပီးအခန္းထဲမွာ ဘိန္းနဲ႕မွိန္းေနတဲ့ အဖြားႀကီး ဆီသြားပီး ခေလးနဲ႕ က်မကိုယ္ကို ၀င္ျပမယ္"

သူငယ္မ ထံမွ ဤမွ်ရွည္လ်ားေသာ စကားတန္းရွည္ႀကီးကို ၀မ္လန္းသည္ တခါဘူးမွ် မၾကားဘူးခဲ့ေခ်၊ ဤစကားတန္းရွည္ႀကီးကား လမ္းခုလတ္တြင္ ရပ္နားျခင္းမရွိ၊ ေလးေလးႏွင့္ မွန္မွန္ႀကီး ထြက္ေပၚလာလွ်က္ မေျပာမီ ကတည္းက ႀကံစည္စိတ္ကူး၍ ထားရေသာ စကားမ်ိဳးျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ထင္မိေလ၏။ လယ္ထဲတြင္ မိမိနံေဘး မွာ အတူတူ အလုပ္လုပ္ရင္းက ထိုအေၾကာင္းကို ေျပာရန္ ႀကံစည္စိတ္ကူး ေနဟန္တူ၏ မည္မွ် အ့ံၾသဘြယ္ ေကာင္းေသာ မိန္းမေပနည္း။

ေနထြက္မွေန၀င္ ေ၀ယ်ာ၀စၥမွန္သမွ် တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ႏွင့္ လုပ္ကိုင္ေနေသာ သူငယ္မမွာ ခေလး အေၾကာင္းကို စဥ္းစားေနႏိုင္လိမ့္မည္မဟုတ္ဟု ေအာက္ေမ့မိ၏ ယခုမူ ခေလးငယ္ လူ႕ေလာကထဲသို႕ ေရာက္မလာ ေသးခင္ကပင္ သူငယ္မမွာ သူ႕ကိုယ္သူ အက်ႌသစ္ႏွင့္ မိခင္အအျဖစ္ သူ႕ခေလးကိုလည္း အ၀တ္ အစားကေလးေတြ စိတ္ကူးႏွင့္ ဆင္ေပးထားၿပီးသားႏွင့္ ယခုကတည္းက ကြက္ေက်ာ္ ေျခလွမ္း ျမင္ၿပီး ျဖစ္ေနေလၿပီ။

၀မ္လန္းကား ေျပာရန္စကားရွာမေတြ႕ျဖစ္ေနလ်က္ ေဆးတန္ေဆးကို လက္မလက္ညိႈး ႏွစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ အလုံးကေလးတခုျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားလုံးေနၿပီး ေဆးတံကို ေကာက္ယူ၍ ေဆးလုံးကေလးကို ထည့္ လိုက္ေလ၏။

"မင္းေငြနဲနဲပါးပါး လိုခ်င္တယ္ထင္ပါရဲ႕"ဟု ေနာက္ဆုံးတြင္ သံျဖတ္ႏွင့္ ေမးလိုက္ေလ၏။
"ဒဂၤါးသုံးျပားေလာက္ ေပးရင္ေတာ့"ဟု ရြံ႕ရြံ႕ႏွင့္ ေျပာရာမွ ဆက္လက္၍ "မ်ားေတာ့မ်ားတာဘဲ ဒါေပမဲ့ က်မ ဘယ္ေလာက္ ကုန္မယ္ဆိုတာ တြက္ၾကည့္ၿပီးသားပါ" တျပားမွ အလဟႆ မျဖစ္ေစရဘူး၊ အထည္ေရာင္း တဲ့ လူလဲ တလက္မ မွ မခိုေအာင္ က်မလုပ္မွာဘဲ"ဟု ေျပာရွာေလသည္။

၀မ္လန္းသည္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို လက္ႏွင့္စမ္း၍ ၾကည့္ေလ၏ ယမန္ေန႕က အေနာက္ဘက္ ကြင္းေတြထဲက ၾကဴပင္ေတြကို ခုတ္ၿပီး ၿမိဳ႕ေစ်းသို႕ တက္ေရာင္းခဲ့ရာ သူ႕လက္ထဲတြင္ ဇနီးသယ္ ေတာင္းသည့္ ပိုက္ဆံ ထက္ပင္ အနည္းငယ္ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံ ကေလးရွိေန၏။

ဒဂၤါးသုံးျပားကို စားပြဲေပၚသို႕ တင္လိုက္ေလသည္။
ထို႕ေနာက္ အတန္ငယ္စဥ္းစားၿပီး ေနာက္ထပ္ ဒဂၤါးျပားတျပားကို ထပ္၍ ထည့္လိုက္ေလသည္။ ထိုဒဂၤါးျပား မွာ ၀မ္လန္းသည္ ၿမိဳ႕ကိုေရာက္လွ်င္ လဘက္ရည္ဆိုင္ အံစာ၀ိုင္း၌ ၀င္ထိုးရန္ စုထားေသာ ပိုက္ဆံျဖစ္၏။ သို႕ေသာ္ ရႈံးသြားမည္စိုး၍ ၿမိဳ႕ကို ေရာက္တိုင္း မထိုးျဖစ္ဘဲ ၀ိုင္းေဘးက ရစ္သီရစ္သီ လုပ္လ်က္ အံစာ ေခါက္ေနသည္ကို ၾကည့္ရုံ၀င္ၾကည့္၍ ျပန္ခဲ့ေလသည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကားလမ္းေဘး ကြက္စိပ္ဆရာ၏ စင္သို႕ သြားလ်က္ တခါ နားေထာင္လွ်င္ တပဲနိ ထက္ ပိုမေပးရေသာ ကြက္စိတ္နာျခင္း ၌သာ အခ်ိန္ကို ျဖဳန္းေလ့ရွိ၏။

"ေနာက္ေပးတဲ့ ဟာကို မင္းယူထား"ဟု စကၠဴတံမီးစကို ၀ူးကနဲမႈတ္လ်က္ ေတာက္လာေသာ မီးေတာက္ျဖင့္ ေဆးတံကို ထည့္ရာက ဆက္လက္၍ "ခေလးအက်ႌကေလး ကိုေတာ့ ပိုးစကေလးနဲ႕ ခ်ဳပ္ပါကြယ္ အဆုံး မေတာ့ သူက သားဦးကေလးကြ"ဟု ေျပာလိုက္ေလ၏ သူငယ္မကား ေငြစကို ရုတ္တရက္ ေကာက္ မယူ ေသးဘဲ မလႈပ္မရွက္ စိုက္ၾကည့္ေနေလ၏။ ထိုေနာက္မွ ေလသံကေလးျဖင့္ "က်မတသက္ မွာ ေငြစ ကိုင္ဘူးတာ ဒါပဌမဘဲ" ဟု ေျပာရွာေလသတည္း။

ထိုေနာက္ ေငြစမ်ားကို ဇပ္ကနဲေကာက္ယူလိုက္ၿပီး လက္ထဲတြင္ဆုတ္လ်က္ အိပ္ခန္းထဲသို႕ ၀င္ေျပးေလ၏။
၀မ္လန္းကား ေဆးတံကိုခဲရင္း ပိုက္ဆံ၏ ရာဇ၀င္ကို ဆင္ျခင္၍ေနေလ၏။ ထြန္တုံး တလက္ျဖင့္ မိမိ ကိုယ္တိုင္ ထြန္ယက္ခဲ့ေသာ မိမိကိုယ္တိုင္ တူးဆြေမွာက္လွန္ခဲ့ေသာ မိမိတကိုယ္လုံးျဖင့္ အသုံးခ်ခဲ့ေသာ ေျမထု ကမၺလာ ၀ႆုံလႊာႀကီးျဖင့္ သည္ပိုက္ဆံတို႕သည္ ျဖစ္လာခဲ့၏။ သူ႕အသက္သည္ ဤျပည္ ေရႊဘုံ ၀ႆုံ ေျမႀကီးျဖင့္ပင္ ရွင္လာခဲ့၏ အေပါက္အေပါက္ က်ေသာ သူ႕ကိုယ္ မွ ေခၽြးစက္တို႕ျဖင့္ သူသည္ ဤကမၺလာခ်ပ္ ၀ႆုံေျမႀကီး မွ အစားအစာကို ညႇစ္ထုတ္ ယူငင္ခဲ့၏။ အစာတည္းဟူေသာ သေလးဆန္ဂ်ဳံ ေျမ၀တ္မႈံ တို႕မွ သူသည္ ဤပိုက္ဆံမ်ားကို ရရွိခဲ့ေလသည္။

ယခင္က ယခုလို သူ႕ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွ ပိုက္ဆံကို ႏႈိက္ၿပီး ေပးခဲ့ရသည့္အခါတိုင္း မည္သူ႕ကိုပင္ ေပးရ သည္ျဖစ္ေစ သူ႕စိတ္ထဲ၌ သူ႕အသက္၏ တစိတ္တေဒသကို လွီးျဖတ္၍ ေပးလိုက္ရဘိသကဲ့သို႕ ဆတ္ဆတ္တုံ နာက်ည္းခဲ့၏။ သို႕ေသာ္ ယခုတခါ ပိုက္ဆံထုတ္၍ ေပးလိုက္ရျခင္း၌ကား သူ႕တသက္တြင္ ပဌမဆုံး အႀကိမ္ နာက်ဥ္းခံခက္ျခင္း မျဖစ္ေတာ့ေပ၊ သူယခု ေပးလိုက္ေသာ ပိုက္ဆံမ်ားကို ကုန္သည္ တဦး အား ေပးေျခလိုက္ရေသာ ပိုက္ဆံမ်ိဳး လို မေအာက္ေမ့ေတာ့၊ ထိုေငြမ်ဳိးထက္သာလြန္၍ အဘိုးထိုက္ လွသည့္ ရတနာတခုအသြင္သို႕ ေျပာင္းလဲသြားသည္ကို သူ႕မ်က္စိထဲတြင္ ထင္ျမင္၍ ေနေလသည္။ ထိုရတနာ ကား သူ႕သားကေလး ၀တ္ဘို႕ အက်ႌ ေဘာင္းဘီကေလးမ်ားပင္တည္။

အခ်ိန္ေစ့ ၍လာေလ၏ သူငယ္မကား သူ႕အနားတြင္ မည္သူ႕အားမွ် အေဖၚအေလွာ္မထားလိုေပ ထိုအခ်ိန္ မွာ တခုေသာ ညေနေန၀င္ရီတေရာ ကေလးျဖစ္ေပသည္။ သူငယ္မသည္ စပါးေတြ မွည့္၀င္းေနေသာ လယ္ကြင္း ထဲ၌၊ သူ႕ခ်စ္လင္ႏွင့္အတူ အလုပ္ဆင္းေနခိုက္ျဖစ္၏။ ဂ်ဳံေတြရိပ္ယူ ၿပီးစီးခဲ့သည့္ေနာက္ လယ္ကြင္း မ်ားသည္ ေရေတြတေဖြးေဖြးႏွင့္ ျဖစ္လာၾကကာ စပါးေတြ သီးၾကျပန္ၿပီး ယခုမူ စပါးေတြ ရိပ္ခ်ိန္ တန္ၿပီ ျဖစ္လ်က္ အခ်ိန္မွာ ပူျပင္းလွေသာ ေႏြာရာသီျဖစ္ေပသည္။

လင္မယားႏွစ္ေယာက္သည္ တေန႕လုံး တကုန္းကုန္းႏွင့္ ေကာက္လိႈင္းေတြကို ရိတ္ျဖတ္၍ ေနၾက ေလသည္။ သူငယ္မကား သူ႕၀မ္းတြင္ လြယ္ထားရေသာ ၀န္ေလးႀကီးအတြက္ ေကာင္းစြာ မကုန္းႏိုင္ရွာ ေႏွးေႏွး ေကြးေကြး ေလးေလးပင္ပင္ႏွင့္ပင္ ရိတ္ျဖတ္ေနရွာရကား စပါးရိပ္ရာတြင္ သူ႕ခ်စ္လင ္ၿပီးစီး သေလာက္ မၿပီး၊ သူ႕ခ်စ္လင္က ေရွကက သူကေနာက္က်၍ ေနေလ၏။ ေနကတျဖည္းျဖည္း ေစာင္းလာ ေလေလ သူငယ္မမွာ အလုပ္ေႏွးလာေလေလျဖစ္ေနရာ ၀မ္လန္းမွာ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ သူငယ္မ ကို လွည့္ၾကည့္မိေလ၏။ သူငယ္မသည္ အလုပ္ကို ရပ္လိုက္ၿပီး၊ ခါးကိုဆန္႕လိုက္ေလရာ လက္ထဲမွ တံဇဥ္သည္ ေျမသို႕ ဖုတ္ကနဲ က်သြားေလ၏။ ေ၀ဒနာသစ္တခုကို ခံစားေနရၿပီျဖစ္၍ မ်က္ႏွာတြင္ ေခၽြးသစ္ ကေလး မ်ားစို႕ ေနေလ၏။

"၀မ္းေတာ့နာလာပီ က်မအိမ္ျပန္သြားေတာ့မယ္၊ က်မမေခၚမခ်င္း ရွင္အခန္းထဲ၀င္လိုက္ မလာနဲ႕ေနာ္ က်ဴရိုးကေလး တေခ်ာင္းသာ အေၾကာခြါၿပီး စိတ္ယူခဲ့စမ္းပါ ခေလးအခ်င္းျဖတ္ဖို႕"ဟု ေျပာဆိုၿပီး သူငယ္မ သည္ ဘာမွ် မစိုးရိမ္၊ ေၾကာက္လန္႕ျခင္း မရွိသည့္ အမူအရာျဖင့္ လယ္ကြင္းေတြကို ျဖတ္ကာ အိမ္ဆီသို႕ ျပန္ေလ၏။

၀မ္လန္းသည္ သူငယ္မ သြားရာသုိ႕ ေမွ်ာ္၍ၾကည္႕ေနေနာက္ တဘက္ကြင္းမွ ကန္ေစာင္းသုိ႕ ေလွ်ာက္ လာခဲ့ကာ စိမ္းလန္း၍လတ္ဆတ္ေသာ ၾကဴပင္တေခ်ာင္းကုိ ေရြး၍ျဖတ္ယူ အေၾကာကုိ ခြဲယူ၍ တံဇဥ္ သြားျဖင့္ စိတ္ျဖာေနေလ၏ ေႏြသီလတေပါင္းျဖစ္၍ ေန အက် အေစာင္းျမန္လွကား မၾကာခင္ အေမွာင္ ရိပ္ေတြ သန္းလာေလ၏ ၀မ္လန္းသည္ တံဇဥ္ကုိထမ္းလ်က္ အိမ္ဆီသုိ႕လွမ္းခဲ့ေလ သတည္း။

အိမ္သုိ႕ေရာက္သြားေသာအခါ အေငြ႕ တေထာင္းေထာင္းႏွင့္ အသင့္ျပင္ထားေသာ ထမင္းပြဲေတြ႕ ရလ်က္ အဘုိးပင္ ထမင္းစားေနျပီကုိ ေတြ႕ရေလ၏ သူငယ္မကား ကမၼဇသား သေႏၶလႈပ္ရွားျခင္းကုိ ေဘး အသာ ခ်ိတ္ထားလ်က္ ထမင္းဟင္းပင္ ခ်က္ျပဳတ္ခူးခတ္ျပင္ဆင္၍ ေပးထားရွာ၏၊ မိန္းမေတြ ထဲမွာေတာ့ အေတာ္ ရွားတဲ့ မိန္းမပဲဟု စိတ္ထဲမွာခ်ီးက်ဴးမိေလ၏ ထုိ႕ေနာက္တံခါးပိတ္ထားေသာ သူတုိ႕၏ အခန္းသြားလ်က္ ေရာ့-ဒီမွာေဟ့ ၾကဴေၾကာဟု ေအာ္ေျပာေလ၏ သုိ႕ေသာ္ အတြင္းမွ ဘာသံမွ ထြက္မလာေပ၊ သူငယ္မ ကုိယ္တုိင္ တံခါးဆီသုိ႕ေလွ်ာက္လ်က္ တံခါးၾကားမွ လက္လွ်ဳိကာ ၾကဴျခမ္းျပား ကေလး ကုိ ယူေလ၏၊ သူငယ္မကား ဘာတခြန္းမွ်မေျပာ သုိ႕ေသာ္ အလြန္ေလးလံလွေသာ ခရီးကုိ အေျပး အလြား ေျပးလာရသူတစ္ဦး၏ တနည္းမ်ိဳးေမာဟုိက္ေနသည္႕ အသံကုိ ၀မ္လန္း ၾကားရေလ၏။

အဘုိးၾကီးက ထမင္းပြဲမွ ေမာ္ၾကည္႕ျပီး စားလွဲ႕လကြာ ထမင္းေတြေအးကုန္ေတာ့မယ္ ဟု လွမ္းေျပာျပီး ဆက္လက္၍ စိတ္ပင္ပမ္းမေနစမ္းပါနဲ႕ အေ၀းၾကီးလုိပါေသးတယ္ မင့္အေမသားဦး ကေလးေမြးတုံးကမ်ား ငါ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိတယ္ မနက္လင္းေတာင္ တေယာက္ပီးတေယာက္ ႏွစ္က်ိပ္ေလာက္ ေတာင္ရွိ မလား မေျပာတတ္ပါဘူးဟယ္ ငါလဲေမ့ေနပါျပီ အဲဒီအထဲက မင္းတေယာက္ဘဲ အဖတ္တင္တာ အဲဒီေတာ့ ကာ ဘာျပဳလုိ႕ခေလးေတြ တေယာက္ျပီးတေယာက္ ေမြးေပးရတယ္ဆုိတာ မင္းနားလ ည္ ေရာေပါ့ ဟု ေျပာရာ မွ အသစ္ျပန္ သတိရလာသကဲ့သုိ႕ အင္း နက္ျဖန္ကာ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ ဆုိရင္ ငါေတာ့ ေျမးေယာက်ာ္း ကေလး တေယာက္နဲ႕ အဘုိးေအ ျဖစ္ရေခ်ေသးဟု ဆုိျပီးရယ္ေလ၏၊ ထုိ႕ေနာက္ထမင္းပြဲမွ ရုတ္တရက္ ထလ်က္ ေမွာင္ထဲတြင္ အေတာ္ၾကာထုိင္ျပန္ရင္း တခိခိႏွင့္ အူျမဴး ေနျပန္ေလ၏။

၀မ္လန္းမူကား တံခါးနားတြင္ ရပ္ျမဲရပ္လ်က္ အတြင္းမွထြက္ေပၚလာေနေသာ ေမာဟုိက္ျပင္းထန္ အသက္ရႈသံၾကီးမ်ိဳးကုိ နားစြင့္၍ေနေလ၏ ပူေႏြး၍စိမ္းေရႊေရႊ ညီွစုိ႕စုိ႕ေနေသာ ေသြးစိမ္းနံ႕ ၾကီးသည္ တံခါးရြက္ႏွစ္ခုအၾကားမွ လွ်ာထုတ္၍ ၀မ္လန္း၏ႏွာေခါင္းကုိ ကလိေလရာ ၀မ္လန္းမွာ ထိတ္လန္႕၍ သြားမိေလ၏၊ ေမာဟုိက္ပင္ပမ္းျခင္းၾကီးစြာျဖင့္ ဖုတ္လႈိက္ဖုတ္လႈိက္ ရႈိက္ရွဴေနေသာ အသက္ရႈသံၾကီး မ်ားသည္ ထုိခဏၠ၌ ၾကိတ္၍ ညည္းညဴဟစ္ေအာ္ေနရွာသလုိလုိ တျဖည္းျဖည္းလွ်င္ တုိးတက္လ်က္ လာေလ၏ လူၾကားေအာင္ကား ေအာ္ဟစ္ျခင္းမျပဳရွာေပ သို႕ျဖစ္ေလရာ ၀မ္လန္း မွာ ရပ္တည္ရာ မရေအာင္ လာလ်က္ တံခါးကုိခ်ဳိးဖြင့္၍ ၀င္ေတာ့ရန္ အၾကံလုိက္ စူူးလွ်ေသးငယ္ ေသာငိုသံကေလးတခုကို ႀကားလိုက္ရျပီးလွ်င္၊ ေလာဘႀကီးကို ေမ့၍သြားေလ၏။

"ေယာက်ာၤား ကေလးလားေဟ့"ဟု ဇနီးကိုပင္ သတိမရေတာ့ပဲ၊ အေရးတႀကီး ေမးလိုက္ေလ၏။ ေသးငယ္၍ မာေႀကာေသာ ငိုသံကေလးလား- ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေဆာင့္ကန္၍ ထြက္လာျပန္ေသာ နာမခံသာေအာင္ ရိွေလ၏။
"ေယာက်ာၤကေလး လားကြ၊ ေဟ- ဒါေလာက္ေလးေတာ့ ျပန္ေျပာစမ္းပါအုံးကြ- ေယာက်ာၤးကေလးလား
ထပ္၍- ေအာ္၍- ေမးျပန္ေလ၏။

ထိုအခါ- အသံျပန္ေပးသလို၊ အားနည္းေျဖာ့ေတာ့ အားအင္ေလ်ာ့ ေနရွာသည့္ အသံေျပာ႕က ေလးျဖင့္၊ "ေယာက်ာၤးကေလး"ဟု သူငယ္မ၏ ျပန္ေျဖလိုက္ေသာအသံကို ႀကားရေပေတာ့ သတည္း။
 ထိုေနာက္ကား- ၀မ္လန္းသည္၊ စာပြဲသို႕သြားထိုင္ေနေလ၏။ မည္မွ်ျမန္ဆန္လွဘိသနည္း၊ ထမင္းပြဲ ကားဧစက္ ၍ေနေလျပီ၊ အဘိုးႀကီးလည္း ခုံးေပၚတြင္ အိပ္ေပ်ာ္၍ေနေလျပီ၊ သို႔ေသာ္ မည္မ် ျမန္ဆန္ လွဘိသနည္း  ၀မ္းလန္းသည္ အဘိုးႀကီး၏ ပခုန္းကိုသြားလႈပ္လ်က္။

"ေယာက်ာၤးကေလး အဘေရ- အဘက အဘိုးေအ- က်ဳပ္က အေဖျဖစ္ပီ"ဟု ေအာင္ျမင္စြာ ေႀကြးေႀကာ္ ျခင္း ျပဳေလ၏။
အဘိုးႀကီးသည္ အိပ္ရာမွလန္႕၍ ႏိုးလာျပီး၊ မအိပ္ခင္ကရယ္နည္းမ်ိဳး ရယ္ျပန္ေလ၏
"ေအးကြ- ေအးဟဲ့- ဟုတ္သပါ့"ဟု ႀကက္ဖႀကီးကေတာ္သလို ကေတာ္ရင္း "အဘိုးေအကြ- အဘိုးေအ"ဟု ျမဴးႀကြကာ အရႈးထေလ၏။ ထိုေနာက္ထိုင္ရာမွ ထတဲ့ကာ သူ႕အိပ္ခန္းသို႕ တဟားဟားရယ္ေမာ သေဘာ ေခြ႕ရင္း ၀င္သြားေလသတည္း။

၀မ္လန္းသည္ ဧေနေသာ ထမင္းပုဂံကို ယူ၍စားေလ၏။ အဆာႀကီးဆာေနသည္ မွန္ေသာ္လည္း ထမင္း လုပ္ကို ပါးစပ္ထဲသို႕ ျမန္ျမန္ထက္ထက္ သြင္း၍မရေအာင္ရိွေလ၏။ အခန္းထဲ၌ကား- တလႈပ္လႈပ္ ေရြ႕လွ်ား လႈပ္ရွားေနေသာ ဇနီးသယ္၏ အသံႏွင့္ မရပ္မနားစူးစူး၀ါး၀ါး ဟစ္ငိုေနသည့္ ခေလးငိုသံကို ႀကားရေလ၏
"ဒို႕အိမ္ေတာ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနႏိုင္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးကြာ"ဟု အထင္ႀကီးႀကီးႏွင့္ တကိုယ္ တည္း ေရရြက္ မိေလ၏။

ထမင္းစား ျပီးေသာအခါ၊ အခန္း၀သို႕ ေရာက္သြားေလ၏ ဤအႀကိမ္၌မူ ဇနီးသယ္က ၀င္ခြင့္ျပဳျပီး ျဖစ္ သျဖင့္ အခန္းထဲသို႕ စိုက္စိုက္ႀကီး ၀င္သြားေလ၏။ ပူေႏြး၍ လတ္လတ္ ဆတ္ဆတ္ ရိွေသာ ေသြးစိမ္း နံ႕တို႕ကား မေပ်ာက္ေသးေပ၊ သို႕ေသာ္- စည္၀ိုင္းတလုံးထဲမွတပါး၊ အျခားေနရာတို႕တြင္ ေသးစေသြးနဟူ၍ မျမင္ ေတြ႕ရေပ၊ ထိုစည္ပိုင္းထဲသို႕တည္း၊ သူငယ္မသည္ ေရမ်ားေလာင္းထည့္ ျပီးကုတင္ေအာက္သို႕ တြန္းသြင္း ထားသည္ျဖစ္၍ ၀မ္လန္းမေတြ႕ျမင္ရေပ၊ ဖေယာင္းတိုင္ အနီ ကေလး တတိုင္ကို ထြန္းညိႇ ထားလ်က္၊ သူငယ္မ မူကား အိပ္ယာေပၚတြင္ သပ္သပ္ယပ္ယပ္ ေစာင္ခ်ဳံ လ်က္၊ ပက္လက္ ကေလး ရိွေနေလသည္။ သူငယ္မ၏ နံေဘး၌ သူတို႕ေဒသ သူတို႕အရပ္၏ ထုံးစံအတိုင္း ဘခင္ ျဖစ္သူ ၏ ေဘာင္းဘီေဟာင္းတစုံျဖင့္ ရစ္ပတ္ပိုက္ေထြးထားေသာ ခေလးငယ္ကို ေတြ႕ရေပ၏။

၀မ္လန္းသည္ ထိုေနရာသို႕ ေလွ်ာက္သြားရာတြင္၊ ပ႒မေသာ္- စကားစ ရွာမေတြ႕ေအာင္ ဆြံ႕အ၍ ေနေလ၏၊ ရင္ထဲတခုလုံး ျပည့္ေတ့ေတ့ႀကီး ျဖစ္လ်က္၊ ဘ၀င္လိႈက္ဆူကာ တက္ရင္း ခေလးကို ငုံ႕ႀကည့္ေလ၏။ အသားညိဳညိဳ မ်က္ႏွာကေလး၀ိုင္း၀ိုင္း- အေရကေလးေတြ တြန္႕လ်က္ ရွည္လ်ား ေသာဆံပင္ မ်ားမွာ စြပ္စို နက္ေမွာင္လ်က္ ရိွႀကေလ၏။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ခေလးမွာ အငိုရပ္ေနကာ- မ်က္လုံး ကေလးမ်ားကို တင္းႀကပ္စြာ မွိတ္ထားေလ၏။

ထိုေနာက္ ဇနီးသယ္အား လွည့္၍ႀကည့္ေလ၏။ ဇနီးသယ္ ကလည္းျပန္၍ ႀကည့္ေလ၏။ ၎၏ ဆံပင ္မ်ားသည္၊ ႀကီးစြာခံစားလိုက္ရရွာေသာ ေ၀ဒနာဒါဏ္ခ်က္မွ ျဖစ္ေပၚသည့္၊ ပင္ပမ္းျခင္း ေခၽြးစီး တို႕ျဖင့္ စိုရႊဲလ်က္ပင္ ရိွႀကေသးလ်က္၊ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ မ်က္လုံးကေလးမ်ား သည္လည္း၊ နိမ့္၀င္ ေဟာက္ပက္ ပက္ကေလး ရိွေနႀကကုန္၏။ ဤေျပာင္းလဲခ်က္ကေလးမ်ားမွအပ၊ သူငယ္မ၏ ရုပ္ မွာမႈ ေရွးက အတိုင္းပင္ ရိွေလသည္။ သို႕ေသာ္- ၀မ္လန္း အဖို႕ကား- ထိုသ႑ာန္မွာ သနားစဖြယ္ ကေလး ျဖစ္ေန ေပ၏။ သူ၏ သနားႀကင္နာေသာ စိတ္ဓါတ္ေရလွ်င္သည္၊ သားအမိႏွစ္ ေယာက္အေပၚသို႕ ဒဟေဟာ က်ဆင္း သြားလ်က္။ အျခားေထြရာေလးပါးဆို၍ ဘာတခြန္းမွ် ေျပာရန္စကားစ ရွာ၍ မေတြ႕ ေတာ့ မႈ၍- ႏႈတ္ဖ်ား တြင္ ေပၚလာေသာ-
"ငါမနက္ျဖန္ က်- ျမိဳ႕တက္ပီး- မင္းကိုႀကိဳတိုက္ဖို႕ သႀကားခဲ သြား၀ယ္မယ္" ဟူေသာ ႏွစ္သိမ့္ အားေပး စကား ကေလး မ်ားသာ အလိုလိုထြက္သြားကာ- ခေလးကိုငုံ႕ႀကည့္ျပန္လ်က္၊ ရုတ္တရက္ သတိရ လာျပန္ သကဲ့ သို႕-
"ေနာက္ပီးေတာ့- ဘဲအုတျခင္းေလာက္လဲ၀ယ္ ရအုံးမယ္- အားလုံးေဆးနီဆိုးပီ၊ ငါ- သားကေလး ရပီဆိုတဲ့ အေႀကာင္း သတင္းလႊင့္ရင္း၊ ရြာသားေတြကမ္းရမယ္"ဟုေျပာျပန္၏။

အပိုင္း (၇) ထဲမွ အခန္း (၄) ဆက္ဖတ္ပါရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

Thursday, March 25, 2010

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း (၆၀) အပိုင္း (၅၆)

ေလာကုတၱရာေကာင္းက်ဳိးေရွ႕ရႈျပီ

ထုိ႕ေၾကာင့္ အိမ္ၾကီးကုိဘုန္းၾကီးေက်ာင္းအျဖစ္ လွဴပစ္ရန္တိတိက်က် ဆုံးျဖတ္၍ မရေသး ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အျခားေသာ နည္းလမ္း တခုမွာလည္း အိမ္ၾကီးကုိ ျပည္သူ႕စာၾကည္႕ ပိဋကတ္တုိက္ ႏွင့္ ျပတုိက္ငယ္ ကေလး သေဘာအျဖစ္ ရည္မွန္းျပီး ၄၅ႏွစ္အတြင္း က်မ ေရးသားခဲ့ေသာ ၀တၱဳမ်ား၊ ေဆာင္းပါးစေသာ စာမူမ်ား အပါအ၀င္ အကုန္အစင္ လွဴဒါန္းခ်င္ ေသးသည္။ ဤနည္းမွာလည္း ထာ၀စဥ္ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္မႈ က သာ၍ ၀န္ၾကီးေလး ေနျပန္ပါသည္။

လွဴထားခဲ့ေသာ စာမူမ်ားမွာ ေနာင္ေသာအခါ ျပန္လည္ ရုိ္က္ႏွိပ္ ေရာင္းခ်၍ စာၾကည္႕တုိက္ ရံပုံေငြ အလွဴ အျဖစ္ အသုံးခ်ရန္ကိစၥ၊ ေႏြမုိး၊  ေဆာင္းရာသီ အလုိက္ ၾကည္႕ရႈ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ မႈ  စာအုပ္စာတမ္း ႏွင့္ ပစၥည္း မ်ားကုိ ႏုိင္ငံျခား စာၾကည္႕ ပိဋကတ္တုိက္၊ ျပတုိက္မ်ား ကဲ့သုိ႕ စနစ္တက် ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ တတ္မည္႕ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အထူး လုိလာဦးမည္။ ရံပုံေငြမွ ထုိပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကုိ လခေၾကးေငြ အမ်ား ႏွင့္ ထားရန္ ကိစၥကလည္း က်မက မီလ်ံနာ သူေဌးၾကီး မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ လုံေလာက္ေသာ ရံပုံေငြ ကုိ ထားရစ္ ခဲ့ႏုိင္မည္ မဟုတ္ပါ။

သုိ႕ေၾကာင့္ ဘယ္သုိ႕ျပဳရန္ အေကာင္းဆုံး ျဖစ္မည္ကုိ အၾကံဥာဏ္ေပး ႏုိင္မည္ ထင္သူတုိ႕အား စကား စပ္မိတုိင္း ေမးျမန္း စုံစမ္းျခင္း ျပဳလ်က္ရွိပါသည္။ အခ်ိဳ႕က တကၠသုိလ္ ေက်ာင္း စာၾကည္႕တုိက္ ဌာနသုိ႕၎၊ တပ္မေတာ္ ျပတုိက္ သုိ႕၎၊ အၾကံဥာဏ္ ေတာင္းရန္ သုိ႕မဟုတ္ အပ္လွဴဘုိ႕ ေဆြးေႏြးရန္ အၾကံေပး သျဖင့္ အဆက္အသြယ္ ျပဳမည္႕ ဆဲဆဲ ရွိေနပါသည္။

ယင္းသုိ႕ေလာေလာဆယ္ ကုသုိလ္ေရးႏွင့္ ေနာင္ေရး အတြက္ ျပဳလုပ္ရမည္႕ ထာ၀ရ ကုသုိလ္ ေရးမ်ား အတြက္ပါ ျခံဳ၍ စိတ္အာရုံ ေရွ႕ရႈလ်က္ရွိသည္႕ အားေလ်ာ္စြာ အကာလိေကာ အခါ မလင့္ ေကာင္းသည္႕ တရားေတာ္ အတုိင္း မဆုတ္မဆုိင္း သည္ႏွစ္ထည္းမွာ အျပီးသတ္ ေဆာင္ရြက္ရန္ သႏၷိ႒ာန္ ခ်ထားလုိက္ ပါသည္။

က်မ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ ကုိ စိတ္ထားသန္႕ရွင္းစင္ၾကယ္စြာ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေနသလုိ တဘက္မွလည္း သြားေလရာ လာေလရာ အတူပါလ်က္ ကုသုိလ္ ေရစက္ လက္ႏွင့္မကြာ လုိက္နာ က်င့္သုံးေနရသည္မွာ အတန္ ၾကာျပီျဖစ္၍ သကၠစၥ ဒါနေျမာက္မႈ ႏွင့္ ကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္ တရားတုိ႕တြင္ အၾကြင္းမဲ့ ယုံၾကည္မႈ မရွိခဲ့သူ ျဖစ္သည္ တုိင္ေအာင္ ယခုအခါ က်မ၏အလွဴဒါနမ်ားႏွင့္ ဆြဲေဆာင္ပါ မ်ားလာေသာေၾကာင့္ စိတ္ပါ ၀င္စား လာျပီဟု ယူဆခဲ့သည္။

ဤလုိ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သၤကန္းဆီးျခင္း၊ တရား အားထုတ္ျခင္း စသည္အထိ ျမင့္ျမတ္ေသာ လုပ္ငန္းစဥ္ မ်ားကုိပါ စိတ္၀င္စားလာေသာ အခ်ိန္မွာ က်မက ဘာသာေရးတြင္ သံသယမ်ား ၀င္ခဲ့မိေသာ အတိတ္ ျဖစ္ရပ္စဥ္ ကုိပင္ ေမ့ေလ်ာ့သြားပါသည္။ အတိတ္ျဖစ္ရပ္ စဥ္ဆုိသည္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ႏွစ္ခန္႕က က်မ စိပ္ပုတီး စိပ္ေသာအခါ ျမင္လွ်င္ျပဳံးရယ္ ေျပာင္ေလွာင္ျခင္း ျပဳတတ္သည္။ အလွဴအတန္း ျပဳလွ်င္ ေနာင္ဘ၀ နတ္ျပည္ေရာက္ဘုိ႕ ဟု ျပက္ရယ္ျပဳသည္။ ဘာသာေရး မႈိင္းမိေနသူ တဦး ဟူ၍ အထင္ေသး ေလ့ရွိေသာ ၀ါရင့္ ကြန္ျမဴနစ္ ၾကီးမ်ား၏ အျပဳံးအေလွာင္မ်ိဳးသာျဖစ္ပါသည္။

သုိ႕ရာတြင္ ထုိစဥ္အခါက အမွတ္မဲ့ေနခဲ့သည္႕ ဗုဒၶဘာသာကုိ ငယ္စဥ္အခါက ဆရာေကာင္း မိဘေကာင္း မ်ားႏွင့္ ေနခဲ့ရသူေတြသာ နက္နက္နဲနဲ အစြဲနာေလ့ ရွိသည္။ မိဘဘုိးဘြားက ဘာသာေရး၌ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနလာလွ်င္ သားေျမးျဖစ္သူ တုိ႕မွာ သာ၍ ဘာသာေရးႏွင့္ ကင္းေ၀း ေနတတ္သည္႕ျဖစ္ရပ္မ်ားကုိ နားလည္ ထားဘူး သျဖင့္ အသက္ၾကီးလာမွ တျဖည္းျဖည္း ဆြဲေဆာင္ သိမ္းသြင္း ယူေတာ့မည္ဟု ၾကိဳးရွည္ ႏွင့္ လွန္ထားခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ယေန႕လက္ရွိအေျခအေနမွာ ဘာသာေရး၌ေလးစား ကုိင္းညႊတ္လာရုံမက ရဟန္းဘ၀ပင္ေရာက္ သည္႕ အေျခ အထိ တုိးတက္ယဥ္ပါးမႈရွိလာျပီျဖစ္ရာ က်မသည္သူ႕ဘ၀အမြန္္ အျမတ္ဆုံးေသာ ဘာသာတရား၏ ေတာင္ထြဋ္ ေတာင္ထိပ္ဖ်ား အထိ ေသြးေဆာင္ေခၚယူၾကည္႕၍ ရလာလိုက္ လာသျဖင့္ 'တကဲ့ ေစတနာ' ဟူေသာ ယုံၾကည္ခ်က္ တခုကုိ လက္ကုိင္ထား၍ မ်ားစြာ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာ ျဖစ္ေနပါသည္။

ဘယ္ေလာက္အထိမ်ား စိတ္ကူးယဥ္လုိက္ပါသနည္းဟု မရွက္မေၾကာက္ အမွန္အတုိင္းကုိ ၀န္ခံ ရမည္ ဆုိလွ်င္ သူသာလွ်င္ အကၽြတ္တရား၀င္ျပီး သကၤန္းဆီးရင္း အရိုး ထုတ္သြားႏုိင္လွ်င္ က်မ ကလည္းရွိ သမွ် ပစၥည္းဥစၥာမ်ား လွဴဒါန္း ေပးကမ္းခဲြေ၀ခဲ့ျပီး လူ႕ေလာက ၾကီးကုိ ေက်ာခုိင္းကာ တေနရာစီခြဲ၍ ေလာကုတၱရာ ေကာင္းက်ဳိးကုိ ရွာေနမည္၊ ေရွးအခါက ကုဋၾကြယ္၀ေသာ သူမ်ားပင္၊ ပစၥည္းဥစၥာ လယ္ရာေျမ စြန္႕ပစ္လွဴဒါန္းျပီး ေတာတဲ့ေတာင္ထဲထြက္၍ ေလာကုတၱရာစီးပြားရွာႏုိင္ၾကေသးလွ်င္ သည္ေခတ္ မယ္မယ္ရရ ပစၥည္းရွင္ၾကီးမ်ား မဟုတ္ေသးသူ က်မတုိ႕ အဘုိ႕က ဘာမွ ေနာက္ဆံ ငင္ဘြယ္ရာ မရွိဘု တြက္ဆမိျခင္းျဖစ္ပါသည္။

စင္စစ္ေတာ့ အသက္ အရြယ္ငယ္စဥ္က ဆုိလွ်င္ ဒီအေတြးအေခၚမ်ိဳးေပၚလာဦးမည္ မဟုတ္ေသးပါ။ ယခု အရြယ္ ေတြက ၆၀ ပတ္၀န္းက်င္ မွာ ေရာက္ေနၾကသည္။ ေနာက္ဆံ တင္းစရာလည္း မရွိသျဖင့္ အခ်ိန္အခါ ႏွင့္ သင့္ေတာ္ေသာ အေတြးအေခၚမ်ဳိး ေပၚေပါက္လာ ရျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ေလာကုတၱရာ အက်ိဳးစီးပြား ရွာရာ၌ မေရာင့္ရဲ ႏုိင္ေသာ စိတ္ဓါတ္ ႏႈိးဆြမႈ ဟူ၍လည္း ဆုိႏုိင္ပါသည္။ သုိ႕ရာတြင္ ေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ၾကီးသည္ ႏွင့္ အမွ် ျဖစ္ခ်င္ေသာ္လည္း မျဖစ္ရမည္႕အေျခအေနက ေပၚေပါက္လာၾကရေလျပီ။

ေၾကနပ္ဖြယ္ရာမရွိေသာ စီမံမႈမ်ား


အိမ္မက္ေဟာင္း တခုတြင္ ၾကည္လင္ သာယာၾကည္ႏူးေနသူ ကဲ့သုိ႕ ေလာကုတၱရာအက်ိဳး စီးပြားေရး တည္းဟူေသာ စိတ္ကူးယဥ္ေရေၾကာ ၌ ေမ်ာေကာင္းေနေသာအခ်ိန္ ျဖစ္ပါသည္။ နိဗၺိႏၵေခ်ာင္သုိ႕သြားရန္ လွဴစရာ မုံ႕သစ္သီး စသည္မ်ားကုိလည္း ျပင္ဆင္ ထည္႕သုိ႕ ေစခုိင္း ထားမိသည္။ ဤအေတာအတြင္း နိဗၺိႏၵေခ်ာင္ မွ အေၾကာင္းၾကားစာကုိ သတင္းစာတုိက္မွ လာျပပါသည္။

ထုိစာက နိဗၺိႏၵေခ်ာင္မွ ဦးပဥၨင္းၾကီး ရန္ကုန္ျပန္လာမည္။ ၾသဂုတ္လ၇ရက္ ေန႕ေလာက္ ေရာက္မည္ ဟူ၍ ပါလာသည္။ သုိ႕ျဖစ္လွ်င္ က်မတုိ႕ တေခါက္သြားရန္ မလုိေတာ့ေပ။ တလေလာက္ တရား အားထုတ္ ေနမည္ ဆုိျပီးမွ ဘာေၾကာင့္ ျပန္လာရသည္ ကုိ မသိပါ။ သုိ႕ေသာ္ အလုပ္တုိက္မွ အလုပ္သမား ေခါင္းေဆာင္ မ်ားႏွင့္ ငယ္သား တုိ႕မွာ သူတုိ႕ဆရာ ဦးပဥၨင္းၾကီး ျပန္လာမည္ ဆုိေသာေၾကာင့္ အလြန္ ၀မ္းသာ ေနၾကပါသည္။ သူတုိ႕သည္ တသက္ႏွင့္ တကုိယ္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သကၤန္း ၀တ္ထားေသာ ဆရာဦးပဥၨင္းၾကီး အား အျမန္ဆုံးေတြ႕ခ်င္ၾကသည္။ ကန္ေတာ့လုိက်သည္။ ရန္ကုန္ ေရာက္ေအာင္ပင္ မဆုိင္းႏုိင္ ၾကဘဲ အလုပ္သမားအသုိင္းအ၀ုိင္း တစုက ေထာက္ၾကံ႕ လမ္းဆံုမွ သြားေရာက္ၾကိဳဆုိၾက မည္ဟု စီစဥ္ၾကသည္။

ေရာက္ျပီး ေနာက္တစ္ေန႕မနက္မွာ ဆရာဦးပဥၨင္းၾကီး ႏွင့္ တကြ အျခား နီးစပ္ရာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား အားပင့္ျပီး ဆြမ္းလုပ္ ေကၽြးၾကမည္။ သည္ကိစၥကုန္က် စရိတ္ေတြကုိ အလုပ္တုိက္ရွိ အလုပ္သမား အားလုံး က သူတုိ႕၏ေခၽြးနည္းစာ လခထဲမွ စုေဆာင္း၍ ကုန္က်ခံမည္ဟု ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ စီစဥ္ေနၾကပါသည္။ က်မ ကလည္း သူတုိ႕တေတြ၏ စိတ္အားထက္သန္မႈႏွင့္ ေစတနာကုိ သာဓုေခၚမိသည္။ ကူညီလုိသည္႕ ဘက္မွ ျဖည္႕စြက္ေပးဦးမည္ဟူ၍လည္း ေျပာထားပါသည္။

ယင္းကိစၥ အ၀၀မ်ားအာ ေမာင္ႏွစ္မ၀မ္ကြဲ မန္ေနဂ်ာကသာ က်မကုိလာေျပာသည္။ အလုပ္ သမားမ်ားအစ အယ္ဒီတာ အဖြဲ႕ အဆုံး က်မႏွင့္လုံးလုံး ေတြ႕ဆုံရသည္မရွိပါ။  အိမ္၀မွ လွမ္းၾကည္႕လုိက္ေသာအခါ သူတုိ႕ တေတြ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ စုရုံးလႈပ္ရွားေနၾက သည္ကုိေတာ့ ေတြ႕ျမင္ရပါသည။္ အလုပ္တုိက္မွ အသုံးခ်ေသာ ကားမ်ားအျပင္ လူေပါင္းတရာေက်ာ္ အတြက္ ေထာက္ၾကံ႕ဘက္ သြားၾကိဳစရာ ဘတ္စ္ကားၾကီး မ်ားလည္း ငွါးရမ္းထားၾကသည္။ ဆြမ္းေကၽြး တရားနာကိစၥေတြ တာ၀န္ ေ၀ခဲြ စီစဥ္လ်က္ ရွိၾကသည္။

ဦးပဥၨင္းၾကီး ျပန္လာလွ်င္ အိမ္ၾကီးေပၚရွိ အိမ္ဦးခန္းမွာ က်ယ္၀န္းသည္။ မၾကာခဏ ရဟန္းေတာ္ အာဂႏၱဳ မ်ား လာတုိင္းလည္း သည္အိမ္ဦးခန္းမွာဘဲ တည္းခုိေလ့ရွိၾကပါသည္။ သုိ႕ရာတြင္ ယခု ပုိ၍ သင့္ေတာ္ေသာ ေနရာ ထုိင္ခင္း အေဆာက္အဦသစ္ တခုက အရံသင့္ ရရွိထားပါသည္။ ထုိ အေဆာက္အဦးသစ္ မွာ အိမ္ၾကီး ႏွင့္ အလုပ္တုိက္ၾကားတြင္ ရွိေသာ ေမာ္ေတာ္ကားရုံေနရာ မွာ အုတ္ခံပ်ဥ္ကာ ႏွစ္ထပ္အိမ္ အေဆာက္အဦး သစ္ကေလး ေဆာက္လက္စ အျပီးသတ္ဆဲ ရွိေနပါ သည္။

ေအာက္ထပ္မွာ ကား၃စီးစာ ထားေလာက္ေအာင္ က်ယ္ေသာကားရုံအျဖစ္ အသုံးျပဳ၍ အေပၚထပ္မွာ သတင္း စာတုိက္ အယ္ဒီတာမ်ားအတြက္ စာၾကည္႕တုိက္အျဖစ္ အသုံးခ်ရန္ ရည္ရြယ္ ေဆာက္လုပ္ ထားသည္ဟု ဆုိပါသည္။ ထုိအေဆာက္အဦးငယ္ကုိ စတင္ေဆာက္လုပ္စဥ္ အခါက က်မသည္ ငပလီမွာ ရွိေနဆဲ ျဖစ္ပါသည္။ ေမာ္ေတာ္ကားရုံ ေနရာကုိ စာၾကည္႕တုိက္လုပ္ရန္ ျပဳျပင္ေဆာက္လုပ္ေနသည္ဟု က်မအား ဘယ္သူမွ စကားစပ္ ၍ မေျပာၾကသျဖင့္ လုံး၀မသိရပါ။ ငပလီမွျပန္ေရာက္လာမွ အံ့အားသင့္စြာ ေတြ႕ျမင္ ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

သည္အေဆာက္အဦး ကေလး ကုိ ျမင္ေတာ့က်မက ေဆာက္လုပ္မည္ဆုိလွ်င္ ၾကိဳတင္ အေၾကာင္း ၾကား သင့္သည္။ က်မ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ ပုံစံမွာ အသစ္ေဆာက္မည္႕ အတူတူ ေခတ္မွီေသာ နုိင္ငံျခား ပုံစံကေလး ျဖစ္ေစခ်င္ ပါသည္။ ယခုလုိ ေတာဆန္ဆန္ပ်ဥ္ေထာင္ကြက္ၾကားႏွင့္ ပုံမ်ိဳးကုိ  လက္မခံခ်င္ပါ။ အုတ္လႊာျခင္းႏွင့္ မကာရံဘဲပ်ဥ္ျပားေတြကုိ ကာရံထားျခင္းျဖင့္လည္း မီးေဘး အႏၱရာယ္ကုိ စုိးရိမ္ စရာရွိသည္။ ေစာေစာကသိလွ်င္ ျပင္ႏုိင္သည္။

ယခုေတာ့ ေဆာက္ျပီး သြား၍ ေဆးျဖဴမ်ားပင္သုတ္ေနျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပဳျပင္မျဖစ္ေတာ့ဟု အျပစ္ တင္သည္။ ဘယ္သူမွ အစီအမံ ႏွင့္ ေဆာက္ေစသည္ကုိ စုံစမ္းေသာအခါ အမိန္႕အရ မန္ေနဂ်ာက ေမာင္စန္းေမာင္ ဆုိသူကုိ လႊဲအပ္ေဆာက္လုပ္ေစသည္ဟု ေျပာပါသည္။ ၎ ေမာင္စန္းေမာင္ ဆုိသူမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀အတြင္း အိမ္သုိ႕၀င္ထြက္သြားေနသည္ကုိ မေတြ႕ရဘူးပါ။ လြန္ခဲ့ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း အစုိးရလက္ထက္ ေရာက္မွ ျပည္သူ႕အုိးအိမ္ဌာနတြင္ အလုပ္လုပ္ေနရာက အလုပ္ ထြက္လာခဲ့ ရသူ ျဖစ္ေၾကာင္း သူႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးနီးစပ္ေတာ္ ေၾကာင္း သိရသည္။ တန္ခူးလ က လင္မယားႏွစ္ေယာက္ က်မကုိ လာကန္ ေတာ့ဘူးသည္။ အလုပ္ မရွိ၍ ဗမာ့ေခတ္ အလုပ္တုိက္ က အကူအညီ ေပးေနရသည္ဟုလည္း သိရွိ ရပါသည္။

ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ဇာတ္သိမ္း၏ အစ ဆက္ရန္

.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး၏ ေျမပေဒသာ အပိုင္း (၉)

ႏွစ္သစ္ကူးသည့္ေန႕၌၊ ဦးေလးျဖစ္သူႏွင့္ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား အိမ္သို႕ တျပဳံတေခါင္းႀကီးေရာက္လာ ႀကကာ စားႀက ေသာက္ႀက မူးယစ္ႀက ႏွင့္ သူ႕အေဖႏွင့္သူ႕အား ႏွစ္သစ္ကူးဆုေတာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတာင္းႀက ေပးႀကသည္ကိုလည္း ၀မ္းလန္းမွာ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ေနာက္က်ိမိေလ၏၊ ေဆးဆိုးထား ေသာ လမုန္႕ မ်ားအား ထိုလူသိုက္ကဲ့သို႕ေသာ သာမန္လူမ်ားကို ထုတ္ေကၽြးေနရမည္ စိုးသျဖင့္လည္း လုံလုံျခဳံျခဳံ မျမင္ ကြယ္ရာ သို႕ သြား၀ွက္ထားေလ၏။ ဤသို႕ ၀ွက္ထားရင္းကလည္း ထုတ္ေကၽြးေသာ အျဖဴသက္သက္ လမုန္႕ ရိုးရိုး တို႕ကိုပင္ " အရသာရိွပါေပသည္ ေကာင္းလွပါေပသည္" စသည္ျဖင့္ ခ်ီးမြမ္းေထာပနာ ျပဳသံႀကားရေသာ အခါ၌ "အေရာင္နဲ႕ မုန္႕ေတြလဲစားႀကည့္ ႀကစမ္းပါအုံး ဗ်ာတို႕"ဟု မႀကြားလိုက္မိေအာင္ မနည္း စိတ္ထိမ္း ပါးစပ္ပိတ္ထားရေလ၏။

မိန္းမေတြ တေယာက္အိမ္တေယာက္ သြားေရာက္လယ္ပတ္ႀကသည့္ ႏွစ္ဆန္း ၂-ရက္ေန႕သို႕ ေရာက္လာ ခဲ့ေသာ အခါ၌ကား ယမန္႕ေန႕က ေကာင္းေကာင္းစား၍ ေကာင္းေကာင္းမူးခဲ႔ေသာ ၀မ္းလန္း မွာ မယား ႏွင့္ အတူ မနက္အေစာႀကီး အိပ္ရာမွထလ်က္ သူငယ္မက ခေလးအား သူကိုယ္တိုင္ ခ်ဳပ္လုပ္ေပးထားေသာ ကုတ္အင္က်ီ အနီကေလးကုိ၎  က်ားပါးစပ္ဘိနပ္ ကေလးကုိ၎ ၀တ္စားဆင္ျပင္ေပးကာ ႏွစ္သစ္ မကူး ခဲ့မီ တေန႕က ၀မ္လန္း ကုိယ္တိုင္ ေခါင္းရိပ္ ေပးထား၍ ေျပာင္ေနေသာ ခေလး၏ ေခါင္းတြင္လည္း ေရႊေရာင္ ဘုရား ရုပ္ပြားေတာ္ကေလး တဆူပုံ ဇာအပ္ႏွင့္ထိပ္တြင္ ထုိးေပးသည္႕ ဦးထုတ္ကေလးကုိ စြပ္ေပးျပီးလွ်င္ ခေလးအား အိပ္ရာေပၚ၌ ခ်ထားလိိုက္ေလ၏။

ထုိ႕ေနာက္ အိုလင္သည္ ရည္လ်ားနက္ေျပာင္ေသာ သူ႕ဆံပင္မ်ားကုိ ဘီးတခုျဖင့္ ဖီးရင္း ေနာက္တြဲ ကေလး ထုံးလ်က္ သူ႕ခ်စ္လင္ ၀ယ္ေပးထားေသာ ေငြေရပြတ္ ေၾကးဆံထုိး တေခ်ာင္းျဖင့္ ထုိးစုိက္လုိက္ကာ အထည္ဆုိင္ က အေတာင္ေကာင္းသျဖင့္ ပိတ္ ၂၄ေတာင္၀ယ္ရာတြင္ ၂ေတာင္ ပုိ၍ပါလာေသာ ပိတ္စမွ တ၀က္ကုိ လင့္အတြက္ ကုတ္အက်ီတထည္ခ်ဳပ္ျပီး သူ႕အတြက္ ခ်ဳပ္ထားသည္႕ ပိတ္အက်ီအနက္ ကုိ ၀တ္ဆင္ေနစဥ္ ၀မ္လန္း ကလည္း ခေလးကုိခ်ီလ်က္ သူငယ္မ က မုန္႕ဆြဲျခင္းကုိ ဆြဲျပီး အိမ္မွ ထြက္ၾက လ်က္ လယ္ကန္သင္းေတြ အတုိင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾက ေလသတည္း။

ဟြမ္၏ အိမ္၀င္း၀သုိ႕ ေရာက္သြားၾကေသာ အခါ ၀မ္လန္း မွာ ဆုထူးတခု ႏွင့္ ေတြ႕ေနေလ၏ ။ အေၾကာင္းမူ ၎တုိ႕ အားျမင္လွ်င္ပင္ တံခါးေစာင့္သည္ ပါးေပၚရွိ မွဲ႕ၾကီးမွ ေပါက္ေနသည္႕ မင္းေမြး မ်ားကုိ လက္ႏွင့္ လိမ္က်စ္ရာမွ။
"အား... လယ္သမား ၀မ္ပါလားေဟ့ ဒီတခါေတာ့ တေယာက္တည္းမဟုတ္ေတာ့ဘဲ သုံးေယာက္ ေတာင္ျဖစ္ေန မွကုိး"ဟု ေျပာဆုိရင္း ၎တုိ႕ခ်ီလာသည္႕သား ေယာက်ာ္းကေလးကုိ၎ ၀တ္စား ဆင္ျပင္ လာသည္႕ အ၀တ္သစ္အစားသစ္ မ်ားကုိ၎ ၾကည္႕ျပန္ကာ" မင္းတုိ႕ရဲ႕ ဇာတာစန္းလာဘ္ က တက္ျပီး ျဖစ္ေနေတာ့ အခုႏွစ္အတြက္ အေထြေထြထူးထူး ဆုေတာင္းေနဘုိ႕ေတာင္ မလုိေတာ့ပါဘူးကြာ"ဟု ေျပာဆုိ ျပန္ေလ၏ ။

ထုိအခါ ၀မ္လန္းက အဆင့္အတန္းခ်င္း မကြာလွေသာ ဂုဏ္ရည္ တေယာက္အား ျပန္ေျပာပုံမ်ိဳး အေရးု မစုိက္ ဟန္ႏွင့္ပင္။
"အေရာင္းအ၀ယ္ကထပြလုိ႕ေပါ့ဗ်ာ ထပြလုိ႕ေပါ့"ဟု ေျပာဆုိရင္း၀င္းထဲသုိ႕ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ စိတ္ခ်လက္ခ်ႏွင့္ လွမ္း၀င္လုိက္ေလ၏
တံခါးေစာင့္လည္း သေဘာက်သြားလ်က္ ၀မ္လန္းအား "ငါမင့္မိန္းမနဲ႕မင့္သားကေလးအထဲေခၚသြားတုံး မင္း ငါ့အခန္းစုတ္ ကေလးထဲမွာ ေနရစ္ခဲ့တာ ေပါ့"ဟု ေျပာဆုိေလရာ ၀မ္လန္းသည္ ထုိေနရာတြင္ပင္ ေခတၱ ရပ္လ်က္ အိမ္ရွင္မၾကီးကုိေပးရန္ လက္ေဆာင္ေတြႏွင့္ ဘုံေဆာင္ေတြ တေဆာင္ျပီးတေဆာင္ ျဖတ္သန္း ရင္း ၀င္သြားေနၾကေသာ သားအမိႏွင့္ တံခါးေစာင့္အား ေမွ်ာ္ၾကည္႕ေနေလ၏။ ဤကား သူ ဂုဏ္တက္ဘုိ႕ပင္တည္း လမ္းကေလးအတုိင္း ဘုံေဆာင္ေတြေအာင္ တေဆာင္ျပီးတေဆာင္ျဖတ္ကာ ၀င္သြားေနေသာ လူေတြ တဘက္သုိ႕ခ်ိဳး၍ ကြယ္ေပ်ာက္သြားမွ ၀မ္လန္းသည္ တံခါးေစာင့္၏ အိမ္သုိ႕ ေလွ်ာက္ခဲ့ေလရာ တံခါးေစာင့္ကေတာ္ ေက်ာက္ေပါက္မာ ႏွင့္ မဟ၀ါက ဧည္႕၀တ္ေက်ပြန္စြာျဖင့္ အလယ္ခန္း ၌စာပြဲတလုံးေဘးတြင္ ေနရာ ထုိင္ခင္းမ်ား ေပးေလ၏။

ထုိ႕ေနာက္ လဘက္ရည္တခြက္ ပင္ ေဖ်ာ္၍ တည္ေလေသးသည္ကုိ ၀မ္လန္းသည္ ေခါင္းကေလး ညိမ့္သည္ဆုိယုံညိမ့္၍ လဘက္ ရည္ပုဂံကုိ လွမ္းယူျပီး ေရွ႕တြင္ ခ်ထားလုိက္ေလ၏။ သုိ႕ေသာ္ လဘက္ေျခာက္ ပင္ ညံ႕ေနသလုိလုိ မေသာက္ဘဲ ဟိတ္ဟန္ႏွင့္ေနေလ၏။

အခ်ိန္ အေတာ္ပင္ ၾကာသြားသလုိလုိ ရွိမွသားအမိ ၂ေယာက္ ႏွင့္ တံခါးေစာင့္သည္ ျပန္ေရာက္လာ၏ ၀မ္လန္းသည္ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ မွ ရွိလာပါရဲ႕လားဟု မယားသည္၏ မ်က္ႏွာကုိ အတန္ၾကာနီးနီးကပ္ ကပ္ ေသခ်ာ အကဲခတ္၍ ၾကည္႕ေနမိေလ၏။ သုိ႕ၾကည္႕မိျခင္းမွာ ဘယ္ေလာက္ပင္ဆုိဆုိဆဲဆဲ မ်က္ႏွာမပ်က္ အေရထူထူ ႏွင့္ ခံႏုိင္ရည္ရွိေသာ ဇနီးသည္၏ ရုိးသားလွသည္႕မ်က္ႏွာကေလးမွာ  ယခုအခါ အနည္းငယ္ ထူးျခား ေျပာင္းလဲ၍ လာျခင္းကုိ အကဲခတ္မိေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေလ၏။ သူငယ္မ၏ အမူအယာမွာ စိတ္ ေလးေလးပင္ပင္  ရွိလာသည္႕ အသြင္ကုိ ေဆာင္ေနရကား ယခုကိစၥ ႏွင့္ လာခဲ့ရာ၌ မိမိကုိယ္တုိင္ ၀င္လုိက္မသြားႏုိင္ခဲ့ေသာ အိမ္ထဲတြင္ ဘာေတြျဖစ္လာသည္ မယားထံမွ မၾကားမသိရမီ အတြင္း စိတ္မရွည္ႏုိင္ေအာင္ ယားက်ိက်ိ ျဖစ္လာေလ၏။

တံခါးေစာင့္ ႏွင့္ သူ႕ဇနီး ေက်ာက္ေပါက္မာ ႏွင့္ မဟ၀ါအား ခတ္ျမန္ျမန္ပင္ ဦးညႊတ္ႏႈတ္ဆက္လ်က္ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကျပီျဖစ္ေသာ ခေလးကုိခ်ီရင္း မယားသည္အုိလင္အား ေခၚ၍ ေျခကုန္သုတ္ ထြက္လာခဲ့ရာမွ။
"ဘယ္ႏွယ့္ လဲေဟ့"ဟု ေနာက္မွတေကာက္ေကာက္ လုိက္လာေနသည္႕ ဇနီးသည္အား လည္ျပန္ၾကည္႕ရင္ စလုိက္ေလ၏ သုိ႕ေသာ္ ေႏွးေကြးေအးစက္လွေသာ ဇနီးကုိၾကည္႕ရင္း စိတ္မရွည္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရ ျပန္ေလ၏။ သူ႕ဇနီးကား အနားေရာက္ေအာင္ အနည္းငယ္ ကပ္လာျပီး ေလသံျဖင့္ "ေမးလုိ႕ရွိမွ က်ဳပ္ေတာ့ ဒီႏွစ္ သူတုိ႕တေတြ နဲနဲပမ္းေနျပီလုိ႕ ထင္တာဘဲ"ဟု ဆင္းရဲဒုကၡ ေရာက္သူ နတ္အား ရုိးမယ္ဖြဲ႕၍ ထိတ္ထိတ္ လန္႕လန္႕ႏွင့္ ေျပာသံမ်ဳိး ေျပာေလ၏။ "မင့္ဟာက ဘာအဓိပၸာယ္လဲကြ" ဟု ၀မ္လန္းက ျပန္ေမးေလ၏။

သုိ႕ေသာ္သူငယ္မကား ျမန္ျမန္ထက္ထက္ မရွိ စကားတလုံးႏွင့္တလုံး မနည္းစဥ္းစား၍ ေျပာေနရသ ကဲ့သုိ႕။
"သခင္မၾကီး ဒီႏွစ္ဒီအင္က်ီဘဲ ခါးကမခၽြတ္ဘူး ဒါမ်ိဳး တခါမွမေတြ႕ခဲ့ရဘူးဘူး ခုိင္းတဲ့ ေကာင္မေတြလဲ အ၀တ္သစ္ အစားသစ္ နဲ႕ မဟုတ္ၾကဘူး"
တဖန္ စကားရပ္သြားျပီးေနာက္ ဆက္လက္၍-
"ခုိင္းတဲ့ ေကာင္မေတြဆုိ ဘယ္ဟာမွ က်ဳပ္ေလာက္ေတာင္ အ၀တ္အစားမေျပာင္လွဘူး"
အနည္းငယ္ ရပ္ျပီးေနာက္ ဆက္လက္၍  ....
"ပီးေတာ့ သခင္ၾကီးနဲ႕ အေပ်ာ္မယားေတြက ေမြးခဲ့တဲ့ ခေလးေတြဆုိရင္လဲ က်ဳပ္တုိ႕သားကေလး ေလာက္ လွတာေရာ အ၀တ္အစားေျပာင္တာေရာ ကုိ တေယာက္မွ မေတြ႕ခဲ့ရဘူး"ဟု ေျပာေလ၏။ သုိ႕ေျပာရင္းက သူငယ္မ ၏ မ်က္ႏွာမွာ ျပဳံးေရာင္ေရာင္ ျဖစ္လာသည္ကုိ ေတြ႕ရေလရာ ၀မ္လန္းလည္း က်ယ္ေလာင္စြာ ရယ္မိသြားလ်က္ သားကေလး ကုိ ျမတ္ႏုိးလွစြာ ရင္ခြင္တြင္အပ္၍ ထားလုိက္ေလ၏။

"တယ္ေတာ္တဲ့သားကြ...တယ္ေတာ္တဲ့သား"
အလြန္အၾကဴး ဘ၀င္ျမင့္သြားရာမွ ရုတ္တရက္ ထိတ္လန္႕သြားမိျပန္ေလသည္။
သားေခ်ာသားလွ ကေလးကုိ ပုိက္၍ တေစၦမွင္စာ ေတြ အနားက ျဖတ္၍ သြားခိုက္ႏွင့္မ်ား ၾကဳံလွ်င္ ျမင္ သြားေအာင္ လမ္းလယ္ေခါင္ၾကီး အကာအကြယ္မရွိ ေလွ်ာက္ေနၾကျခင္းမွာမည္မွ် မုိက္မဲ အဆင္ အျခင္ ကင္းလွဘိ သနည္း။

ကုတ္အင္က်ီ က်ယ္သီးကုိ ကဗ်ာကသီ ျဖဳတ္လုိက္ျပီး ခေလး၏ ေခါင္းကေလးကုိ အင္က်ီေအာက္သြင္း လ်က္ ရင္ခြင္ႏွင့္ အပ္ထားလုိက္ရင္း အသံက်ယ္က်ယ္ျပဳကာ...
"ကြာ လူတုိင္းကေအာ့ႏွလုံးနာ ေနတဲ့ ေက်ာက္ေပါက္မာဘရျဖစ္နဲ႕ ဒို႕သမီးကေလး ဘယ္ေလာက္ သနားစရာ ေကာင္းလုိက္ပါဘိ ျမန္ျမန္ေသသြားေအာင္ ဒုိ႕ဆုေတာင္းလုိက္ၾကပါစုိ႕ကြာ"ဟု ေျပာလုိက္ ေလ၏။
"ဟုတ္တယ္ေဟ့.. ဟုတ္တယ္" ဟု ဇနီးကလည္း ဘယ္လုိသေဘာႏွင့္ေျပာလုိက္သည္ကုိ ခတ္ေရးေရးမွ် ရိပ္မိ လာရင္း ေရွ႕ေလာၾကီးႏုိင္သမွ် ေရွ႕ေလာၾကီးၾကီးႏွင့္ ျပန္ေျပာလုိက္ေလ၏။
ခေလးအတြက္ ဤသုိ႕အကာအကြယ္မ်ား ျပဳလုပ္လုိက္ျပီး ေနာက္စိတ္သက္ရာရသြားကာ ၀မ္လန္း က "သူတုိ႕ဘာျပဳလုိ႕ စီးပြားေလ်ာ့သြားတယ္ဆုိတာ မင္းစုံစမ္း မၾကည္ခဲ့ဘူးကြ"ဟု ထပ္၍ေမးျပန္ေလ၏
"အရင္က က်ဳပ္ သူ႕လက္ေအာက္မွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရဘူးတဲ့ ထမင္းခ်က္ၾကီး တေယာက္နဲ႕ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္း တုိးတုိး ေျပာခဲ့ရတယ္။

သူက ဘာေျပာသလဲ ဆုိေတာ့ သားငါးေယာက္က တျခား ႏုိင္ငံမွာသြားျပီး ေငြေတြ ေရလုိ ျဖဳန္း မယားေတြ တေယာက္ပီး တေယာက္ယူ အီလာရင္တေယာက္ ျပီးတေယာက္ ကန္ထုတ္ သခင္ၾကီးကလဲ အိမ္မွာ အေပ်ာ္မယားေတြ တႏွစ္ တေယာက္ တုိးလုိက္ ႏွစ္ေယာက္ တုိးလုိက္ သခင္မၾကီးကလဲ တေန႕ တေန႕ဘိန္းရႈလုိက္တာက ေရႊေတြ ေျခက်င္း၀တ္ ျမဳပ္ေလာက္ေအာင္ကုန္ေနေတာ့ ဒီအတုိင္းသာ ဆုိရင္ ဒီအိမ္ဟာ ၾကာၾကာ မခံေတာ့ဘူးလုိ႕ ေျပာလုိက္တာဘဲ" "တကယ္ဘဲလားကြ" "ေနာက္ပီး တတိယ သမီးတေယာက္ လဲ အခု မိုးတြင္း မွာ လက္ထပ္ေတာ့မလုိ႕တဲ့" ထုိေနာက္ ဆက္လက္ကာ "ပီး သူတုိ႕တင္ရမဲ့ ခန္း၀င္ပစၥည္းကလဲ မင္းသားတပါး ျပန္ေပးလုပ္တဲ့ ေငြေလာက္ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီး မွာ အစုိးရရာထူး တခုခု ၀ယ္ယူႏုိင္တဲ့ ေငြေလာက္မ်ားသတဲ့၊ သတုိ႕သၼီးကလဲ အေကာင္းဆုံး ပုိးဖဲေတြ က လြဲလုိ႕ဘာမွ မ၀တ္ဘူးတဲ့ စူေခ်ာင္ နဲ႕ဟန္ေခ်ာင္မွာ ဆုိးတဲ့ပန္းပြင့္ပန္းခက္ေတြ နဲ႕မွ သုံးသတဲ့ ေနာက္ျပီးေတာ့ ရွံဟဲ က စက္ခ်ဳပ္တဲ့ လူကုိလဲ သူ႕ေနာက္လုိက္ ေနာက္ပါ တပည္႕တပန္းေတြနဲ႕ ႏုိင္ငံျခား က မိန္းမေတြ၀တ္တဲ့ အ၀တ္အစားမ်ဳိးထက္ ေခတ္ေနာက္မက်ေအာင္ ေခၚယူျပီး ခ်ဳပ္ခုိင္းမတဲ့"
"ေနပါအုံးကြာ ဒါေလာက္ေတာင္ အကုန္က်ခံျပီးေတာ့ ဘယ္သူနဲ႕မ်ား လက္ထပ္မွာတဲ့လဲကြ"ဟု ၀မ္လန္းမွာ ေငြေတြဒလေဟာ အကုန္ခံမည္ဆုိျခင္းကုိ ခ်ီးမြမ္းျခင္းထိတ္လန္႕ျခင္း ေရာျပြမ္းလ်က္ ေမးလုိက္မိေလ၏။

"ရွံဟဲက တရားသူၾကီးတေယာက္ရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္သားနဲ႕တဲ့"ဟု သူငယ္မက ေျဖဆုိကာ အတန္ၾကာပင္ စကားျပတ္ သြားျပီးေနာက္မွ ဆက္လက္၍...
''သူတို႔ေတာ့ ဆင္းရဲသည္ထက္ဆင္းရဲေတာ့မွာဘဲ ဘာျပဳလို႔လဲဆိုေတာ့ သခင္မၾကီး ကိုယ္တိုင္ က်ဳပ္ကို ေျပာလိုက္တယ္၊ သူတို႔ ဟိုအိမ္ေတာင္ဘက္က ဟို..ျမိဳ႕၀င္တံခါးရွိတယ္မဟုတ္လား အဲဒီျမဳိ႕တံခါး အျပင္ဘက္နားက လယ္ေတြကိုေရာင္းပစ္တာ့မတဲ့ ဒီလယ္ေတြဟာ ႏွစ္တို္င္းစပါးစိုက္ ေနတဲ့လယ္ေတြ ၿမိဳ႕ရိုးနားကက်ဳံးနဲ႔နီးေတာ့ ေရေကာင္းေကာင္းရတဲ့ လယ္ေတြေပါ့'' ဟုေျပာေလ၏။
''ဘာ... လယ္ေတြ ေရာင္းပစ္ေတာ့မယ္'' ၀မ္လန္းမွာ လိပ္ပတ္လည္၍  လာေလ၏၊ ဒါျဖင့္ရင္ သူတို႔တကယ္ ဆင္းရဲလာတာေပါ့ လယ္ဆိုတာဟာ လူတေယာက္ရဲ႕ အေသြးနဲ႕အသား'' ဟုုေျပာေလ၏။
အတန္ၾကာ ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကရာမွ ရုတ္တရက္ အၾကံတခုေပၚလာဘိသကဲ့သို႔ လက္၀ါးျဖင့္ ေခါင္းကိုပြတ္ရင္း။

''ငါမစဥ္းစား မိဘူးကြာ''ဟု ေအာ္လ်က္ ဇနီးသည္ဘက္သို႔လွည့္ျပီး ဒို႔ ဒီလယ္ကို၀ယ္မယ္'' ဟုေျပာေလ၏။
ထိုေနာက္ တေယာက္မ်က္ႏွာကို တေယာက္စိုက္ၾကည့္ေနၾကေလ၏ သူကား ၀မ္းသာ အားရႏွင့္ သူငယ္မ မူ စိတ္အိုက္လ်က္....
'''ဒါေပမဲ့ ဒီလယ္ကဒီလယ္.....''
သူငယ္မမွာ ေရွ႕မဆက္ႏိုင္။
''ငါ၀ယ္မယ္လကြာ ငါ-ဟြမ္အိမ္က ၀ယ္ယူလိုက္မယ္ကြ'' ဟု ၀မ္လန္းက သခင္သံ အထက္သံ ျဖင့္ ေအာ္ေျပာလိုက္ျပန္၏၊
''သိပ္ေ၀းလြန္းတယ္ေတာ့ ေန႔တ၀က္ေလာက္ ေလွ်ာက္ မွ ေရာက္မွာ'' ဟု သူငယ္မ က တြန္႔ဆုပ္တြန္႔ဆုပ္ ႏွင္႔ လုပ္ေန၏။

အို-ဝယ္မယ္ကြာ
မိခင္က တားသည္႕အခါ စိတ္ေကာက္ေကာက္ ႏွင္႔ ျပန္ေျပာေသာ ခေလးငယ္လို ဝမ္လန္းက ဇြတ္တိုး၍ ေျပာျပန္ ေလသည္။
လယ္ဝယ္တယ္ ဆိုတာ က ေကာင္းသေပါ႔ေနာ္ ပိုက္ဆံေတြ ေျမႀကီး ထဲ ျမဳပ္ထားတာ ထက္ေတာ႔ အားႀကီး ပိုေကာင္း သေပါ႔ ဒါေပမဲ႔ ေတာ္႔ ဦးေလး လယ္ေတြထဲ ကေတာ႔ ဘာျပဳလို႕မဝယ္သလဲေတာ္႔ ဦးေလး က က်ဳပ္တို႕ အခု ရွိတဲ႔ ဟိုအေနာက္ ဘက္ကြင္းေတြနားက သူ႕လယ္ကို ေရာင္းခ်င္လြန္းလို႕ နံ႔နံ႔ တက္ေနတဲ႔ ဥစၥာ ဟု သူငယ္မက စကားေျပ ထိုးေလ၏။
"ငါ့ဦးေလး လယ္လား ၀ယ္ခ်င္ပါဘူး အႏွစ္ ၂၀-လံုးလံုးဟာ လယ္ထဲ ေႏွာက္ေခ်း မွ ခင္းေဖၚမရ ႏွမ္းဖတ္ မွ ျဖန္းေပၚမရ စပါးသာတရိတ္ထဲ ရိတ္ယူေနတာ ေျမေတြဟာ ထံုးေျခာက္ခဲ ျဖစ္ေနၿပီ ဟင့္အင္း ငါ့ေတာ့ ဟြမ္ လယ္ဘဲ၀ယ္မယ္"ဟု ၀မ္လန္းက်ယ္ေလာင္ က်ယ္ေလာင္ ျပန္ေျပာ၏။

သို႔ေျပာရာဆို၌ "ဟြမ္-လယ္" ဟူေသာ စကားမ်ားကို သူ႔ အိမ္နီးခ်င္းလယ္သမား "ခ်င္းရဲ႕လယ္" ဟူ၍ ေပါ့ေပါ့ဆဆေတြ အရမ္းျဖဳန္းတည္းပစ္ေနသည့္ လူေသာ့သြမ္းမ်ား၏ အိမ္ႀကီးက လူေတြ ထက္ပင္ အတန္းျမင့္ေနသလိုလို ေအာက္ေမ့ေန ေန၏။ လယ္ထဲတြင္ ေငြေတြကုိင္လ်က္ ထုိအိမ္ႀကီးသို႔ သြားေရာက္ၿပီး ခတ္ေျပာင္ေျပာင္ ခတ္ဘြင္းဘြင္းႏွင့္ပင္ "က်ဳပ္မွာ ေငြရွိတယ္ ခင္ဗ်ား တို႔ ေရာင္းခ်င္တဲ့လယ္က အဘိုးဘယ္ေလာက္လဲ" ဟု သူေဌးႀကီးေရွ႕၌ မိမိေျပာေနသည့္ဟန္ ထုိ႔ေနာက္ သူေဌးကိုယ္စားလွယ္အားလည္း "က်ဳပ္ကို ဒီျပင္လူေတြလုိဘဲ သေဘာထားေလဗ်ာ ေစ်းခ်ိဳခ်ိဳဆုိစမ္း က်ဳပ္မွာ ေငြရွိပါတယ္ဗ်"ဟု ေျပာေနသလိုလို ၾကားေယာင္ ျမင္ေယာင္ေနေလ၏။

မယားသည္မွာလည္း အစပဌမက အဆိုပါ ၀င့္၀ါပလႊား ငါတကားကား ခဲ့ၾကသည့္ အိမ္သူအိမ္သား မ်ား၏ မီးဖိုေခ်ာင္ ကၽြန္မကေလး အျဖစ္ ကၽြန္ခံလာခဲ့ရသည့္ ဘ၀မွ ထုိအိမ္ႀကီး ႀကီးပြားခ်မ္းသာ ေအာင္ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ စြမ္းေဆာင္လာခဲ့ေသာ လယ္ေတြ အနက္က တကြက္ေသာ လယ္ကြက္ ကေလး၏ ပိုင္ရွင္ လယ္ပိုင္ရွင္ ကေတာ္ ျဖစ္ရေတာ့မည့္ အေရးကို ေတြးမိေသာ အခါ လင့္စိတ္ဓာတ္ ေတြပါ ကူးလာလ်က္ မ၀ယ္ဘို႔ရန္ တားျမစ္ေနျခင္းကို တခါတည္း "ဂေလာက္ဂ်ိတ္" ပါးစပ္ေစ့ကနဲ ပိတ္လိုက္ၿပီးေနာက္။

"ဒါျဖင့္ ၀ယ္ၾကစို႔ေလ ေနာက္ဆံုးမေတာ့ လယ္ကလဲ လယ္ေကာင္း က်ဳံးနဲ႔ကလဲနီးေတာ့ ႏွစ္တုိင္း ႏွစ္တိုင္း ေရ လြယ္လြယ္ကူကူ နဲ႔လဲ ရႏိုင္တာေပါ့ အဲဒါေတာ့ မုခ်" ဟု ေျပာေလ၏။
ထုိေနာက္ တဖန္ ၿပံဳးေယာင္ေယာင္ အမူအရာ ကေလးသည္ သူငယ္မ၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ယွက္သန္း၍ လာျပန္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ အဆိုပါ ၿပံဳးေယာင္ေယာင္ အမူအရာ ကေလးမွာ အၿမဲ သျဖင့္ ထုိင္းမႈိင္း ေလးလန္ေနပံုရေသာ နက္ေမွာင္ က်ဥ္းေျမာင္လွသည့္ မ်က္လံုးကေလး မ်ားကိုကား ေတာက္ေျပာင္ အေရာင္ျမဴးလာေစရန္ စြမ္းေဆာင္ျခင္း မျပဳႏိုင္ေပ။ အတန္ၾကာ ၿငိမ္သက္ေနၿပီး ေနာက္ သူငယ္မက -
"ဟိုႏွစ္တုန္းက ဒီအခ်ိန္မ်ိဳးဆို က်ဳပ္ သူတို႕အိမ္မွာ ကၽြန္အလုပ္ နဲ႔ ေနရတုန္းေပါ့" ဟု ေျပာေလ၏။ ထိုေနာက္ ႏွစ္ေယာက္သား ထုိအႀကံကို ေတြးရင္း တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ ေလွ်ာက္၍ သြားၾကေလ၏။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

Wednesday, March 24, 2010

ရွှေစင်ဦး ကြိုက်တဲ့ အညာစာဟင်းလေးများ (၂)

အညာဟင်း အညာဟင်း နဲ့ မလွယ်ဘူးဗျ.. နေ့တိုင်း ဗမာပြည် နေ ပြီး ကိုယ်ကြိုက်တာ ဈေးထဲ ဝယ်ချက် တာတောင် ဟင်းစပ် မတည့်ရင် စားကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး...၊ ရာသီပေါ်လေး တွေ လည်းဖြစ်.. ရာသီဥတု အခြေအနေ နဲ့ လည်း ကိုက်မှ စားလို့ ကောင်းတာ..၊ ဒီနေ့တော့ အိမ်က ဂွေးတောက် ရွက်တွေအများကြီး လာပို့ တယ် (အဖူးတွေလည်း အများကြီးဘဲ).. အိမ်ရှေ့ ဗန်ဒါပင် မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တွယ်ကပ်ပေါက် နေတဲ့ ဂွေးတောက် နွယ်တွေက စားချင်တဲ့ အချိန် စား တခါချက်တော့ ရတယ်.. ဒါပေမဲ့ ဒီလို နုတဲ့ အချိန် ဆိုရင်တော့ အိမ်တွေ လိုက်ဝေ လောက်အောင်ရတယ်..။

ကျနော် တို့ ငယ်ငယ်ကတော့ အိမ်ဝန်း ထဲမှာ ကို ဂွေးတောက်ရုံကြီး ရှိတယ်.၊ စားချင်တဲ့ အချိန် ခူးစားရုံဘဲ..၊ ဘယာကြော် နဲ့ ကြော်..၊ ကြက်ရိုး ဝက်ရိုး နဲ့ ဟင်းရေ ချက် ကောင်းသလားမမေးနဲ့...။

အခု ဂွေးတောက်ရွက်ကြော် ကတော့ ပုဇွန်ခြောက် ကြက်သွန်ဖြူ နီ ခရမ်းချဉ်သီး နဲ့ ကြော်ပါတယ်..၊ မကြော်ခင် ဂွေးတောက်ရွက် သင်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာ ရေနွေး နဲ့ ပြုတ်လိုက်ပါသေးတယ်..၊ အခါးပေါ့ အောင်လို့ လို့ ပြောပါတယ် (ချစ်သမီးက) ကျနော် ကြော်ရင်တော့ ခါးချင်လို့ ဂွေးတောက်စားပါတယ်ဆို တော့ မပြုတ်တော့ ပါဘူး..။

နောက်တခွက် ကတော့ ငါးခြောက်ချက်ပါဘဲ.. ဒီနှစ် ဗမာပြည်မှာ ခရမ်းချဉ်သီး တွေ ပေါလိုက်တာ..၊ တပိသာ မှ ၂၀၀ လောက်ဘဲရှိမယ်ထင်တယ်..၊ ဟိုနေ့က ဧည့်သည်တွေ ဝယ်လာပေးတယ်.. အများကြီးဘဲ.. အမှည့်ခံထားစားတာ.. တပတ်လောက်ရှိပြီ.. မကုန်သေးဘူး..၊ အခု ငါးခြောက်ကတော့ အိမ်မှာ ဝယ်ထား တဲ့ ငါးခြောက်ကို တုံးတစ်ပြီး အငံပေါ့အောင် ရေစိမ်ထားတယ်..၊ ခုနက ခရမ်းချဉ်သီးတွေ အများကြီး နဲ့ ကြက်သွန်ဖြူနီ နဲ့ အနှစ်ကို ကြေနေအောင် ဆီသပ်ပြီး မှ ငါးခြောက်ထဲ့..ရေထည်ပြီး ချက်တယ်..၊ ကျက်ခါနီးမှ ငရုပ်သီး စိမ်း အုပ်တယ်.. အနံမွှေးအောင်လို့...။

သရက်သီးကင်း လေးတွေနဲ့ တို့တယ်..၊ ဝ အောင်စားသွားပါနော်..။

ညီမ မိုမိဂျိ ချက် ခိုင်းတဲ့ မန်ကျီးသီးစိမ်း ငါးပိချက်က မန်ကျီးသီး ကြက်ဆူချိန်မှ ချက်လို့ကောင်းတယ်.. အဲဒီကြရင် ချက်ကြွေးမယ်နော်...။


 သရက်ကင်း လေးက ရေစိမ်ထားတယ်.. အစီးတွေ ထွက်သွားအောင်လို့..... စားသာစား အားမနာနဲ့.. ဒီနေ့ ဟင်းရေတော့ မချက်လိုက်ရဘူး.. ရေနွေးလေးနဲ့သာ မြောချသွားတော့နော်.. တကယ့် ရွှေဖီမိုးလွတ် လဘက်ခြောက်လေးခပ်ထားပါတယ်..။ ဟင်းစပ်က သိပ်တော့ မလိုက်ဘူး.. နောက်မှ လိုက်ဖက်ညီစွာ ချက်ကျွေးပါမယ်ဗျာ....။
လေးစားစွာဖြင့်
စာရေးသူ-ရွှေစင်ဦး
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး၏ ေျမပေဒသာ အပိုင္း (၈)

အမႈမဲ႕ အမွတ္မဲ႕ႏွင္႔ ေနလာခဲ႕ရာမွ သူငယ္မကား လယ္ထဲသို႕ျပန္၍ အလုပ္ဆင္းေနျပီကို ေတြ႔ရေပ၏၊ စပါးရိတ္ခ်ိန္ ေက်ာ္လြန္လာခဲ႔လ်က္ ယခုအခါ အိမ္ႏွင္႔မနီးမေ၀း တလင္းထဲတြင္ စပါးနယ္လ်က္ ရွိၾကေလျပီ၊ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္ကား ေကာက္ရုိက္တုတ္ ကိုယ္စီျဖင္႔ တဘုံးဘုံး ရုိုက္ေနၾကေလ၏၊ ေကာက္လႈိင္းမွ အသီးေတြ ေကၽြကုန္ေသာအခါ ေလွ႔စင္တြင္တင္၍ ၀ါးစကာျဖင္႔ ေလွ႔ၾကရာ စပါးဖ်ဥ္း  စပါးဖုံတို႔သည္၊ တိမ္ခိုး ေတြလို ေလထဲတြင္ လြင္႔ပါ ကုန္ၾကျပီး စပါးတို႕သည္ တလင္းတဘက္တြင္ က်ၾကကုန္၏၊

လယ္ကြင္းေတြလည္း ေဆာင္းရာသီ ဂ်ဳံေစ႔ေတြပ်ဳိးၾကံရန္ အသင္႔ရွိေနၾကျပန္ျပီ၊ သူကထြန္တံုး တလက္ျဖင္႔ လယ္ေတြကို ထြန္ယက္သည္႕အခါ သူငယ္မက ေပါက္တူူးျပား တလက္ျဖင္႔ ေနာက္ကလိုိက္လ်က္ ထယ္ေၾကာင္း ေတြကို အေခ်သပ္ေလ၏။

သူငယ္မမွာ တေန႕လုံး လယ္ထဲတြင္ တကုန္းကုန္း လုပ္ကိုင္ေနရစဥ္ ခေလးငယ္ ကား ေျမၾကီးေပၚ၌ ဂြမ္းေစာင္စုတ္ ကေလး တထည္ေပၚတြင္ အိပ္ေပ်ာ္ ေနရွာ၏၊ ခေလးႏိုး၍ ငိုလွ်င္ သူငယ္မသည္ အလုပ္ကိုု ရပ္၍ ေျပးလာျပီး ေျမေပၚတြင္ အျပားသားထိုင္လ်က္ ခေလးအား ႏို႔ခ်ဳိတိုက္ ေလ၏။ ကုန္လုနီး ေႏြရာသီ၏ မျပဴခ်င္႔ ျပဴခ်င္ ထုိးျပဴ ေနေသာ ေနေရာင္ျခည္သည္ သားအမိ ၂-ေယာက္အေပၚသို႕ ပူျပင္းစြာ က်ေရာက္ လ်က္ ရွိေလ၏၊ သားအမိ ၂-ေယာက္ကား ေျမေရာင္လိုလို ညိဳေမွာင္ေနၾကလ်က္ ေျမရုပ္ေတြလို မိုးမိုးမားမား ရွိၾကေလ၏။ မိခင္၏ ဆံပင္ တြင္၎-ခေလးငယ္ ၏ ႏူးည႕ံနက္ေမွာင္ သည္ ႔ဦးျပည္း တြင္၎ ဖုတ္ျမဴ အလိ္မ္းအလိမ္း ကပ္ေနၾကေလ၏။

သို႔ေသာ္ သူငယ္မ၏ ၾကီးမား၍ ညႈိေရာင္ေျပးေနေသာ သားျမတ္္တို႔မွ ခေလးငယ္အတြက္ စီးထြက္ေနေသာ ႏုိ႕ရည္ တို႔သည္ကား မိုးဃ္းပြင္႔ မ်ားကို ဆြပ္ဆြပ္ျဖဴ လ်က္ေန၏၊ ခေလးငယ္ သည္ တဘက္ေသာ အမိ၏ ႏုိ႔ကို စို႔သည္႔အခါ အျခားတဘက္ မွလည္း ႏို႔ရည္တို႔သည္ ပန္း၍ ထြက္ေနၾက ကုန္၏၊ သူငယ္မ ကား၊ မပိတ္မပင္ ပန္း၍ ထြက္ျမဲထြက္ေစေလ၏၊ ခေလးငယ္မွာ ငန္းငန္းတက္ ေလာဘတၾကီးျဖစ္ေနသည္႔တိုင္ ႏို႕ရည္တို႔မွာ ၎တေယာက္အတြက္သာမက၊ ခေလးေတြ တျပဳံတေခါင္းၾကီးအတြက္ပင္ ဖူလုံုျခင္း ရွိေပရကား၊ သူငယ္မမွာ ငါႏုိ႔ရည္ ေပါသားဘဲ ဟူေသာ သေဘာျဖင္႔ ပန္းထြက္ ေနသည္ကို ဂရုမစိုက္ ေနေလ ၏။

ပန္းထြက္ေနေသာ ႏုိ႕ရည္တုိ႕ကား တစ ထက္တစမ်ား၍သာလာေလ၏ တခါတခါသူငယ္မသည္ အ၀တ္ အစားမ်ား အစုိသက္သာရန္ သားျမတ္ကုိမ၍အျပင္သုိ႕ ပန္းထြက္ေစေလရာ ႏုိ႕ရည္တုိ႕သည္ ေျမၾကီး ထဲသုိ႕စိမ့္၀င္ျပီး နက္ေမွာင္ ေျပာ့ေျပာင္းေသာအကြက္ကေလး တခုျဖစ္သြားေလ၏ ။ ခေလးငယ္ ကား ၀လည္း၀ သေဘာလည္းေကာင္း မိခင္ တုိက္ေကၽြးေသာ မကုန္မခမ္းႏုိင္သည္ ႏုိ႕ခ်ဳိရည္ ကုိ ေသာက္စုိ႕ လ်က္ ေန ေလ၏။

မိန္ရာသီ မွ ေဟမႏၱသုိ႕ ကူးေျပာင္းခဲ့ေလရာ ထုိရာသီအတြက္ အသင့္ျပင္ဆင္ျပီးသား ရွိၾကေလ၏ ဤသုိ႕ေသာ အသီးအႏွံေပၚခ်ိန္မ်ိဳးကုိ တခါဘူးမွ်မၾကံဳဘူးခဲ့ၾက အခန္း ၃ ခန္းရွိေသာ အိမ္ကေလး တခုလုံး မွာ ျပည္႕လွ်ံ၍ ေနေလ၏ သက္ကယ္မုိး၏ ထုတ္ေရာက္မ်ားတြင္ ၾကက္သြန္ျဖဴ ၾကက္သြန္နီမ်ားကုိ ၾကိဳးေတြႏွင့္ ခ်ိတ္ဆြဲထားလ်က္ အလယ္ခန္း တ၀ုိက္အဘုိးၾကီး၏ အခန္းႏွင့္ သူတုိ႕၏အခန္းမ်ားတြင္လည္း ၾကဴပင္တုိ႕ျဖင့္ယက္၍ ျပဳလုပ္ထားေသာ က်ီၾကီးတုိ႕ျဖင့္ ဆန္ေတြ ဂ်ဳံေတြအျပည္႕ ရွိေနေလ၏ အားလုံး လုိလုိပင္ ေရာင္းခ်ရန္ျဖစ္ေစကာမူ ၀မ္လန္းမွာေစ့စပ္ေသခ်ာ ေျမာက္ျမင္ဥာဏ္ျဖင့္ျပည္႕စုံသူ တစ္ဦး ျဖစ္ရကား အျခားရြာသားမ်ားကဲ့သုိ႕ အေလာင္းအစားတြင္ အခ်ိန္မကုန္ဘဲ၊ စပါးေပၚ ေပါက္ျခင္း လည္း ေစ်းနည္းနည္း ႏွင့္ မေရာင္းခ်မႈ၍ စပါးႏွင့္ဂ်ဳံမ်ားကုိ ေလွာင္ထားကာ ေဆာင္းရာသီ ႏွင့္ပြင့္ေတြ တေဖြးေဖြး ျဖစ္လ်က္ ေစ်းကေလးလႈပ္လာမွေသာ္၎၊ သုိ႕မဟုတ္ႏွစ္သစ္ကူးလာမွေသာ္၎၊ ျမိဳ႕က လူေတြ ဘယ္ေစ်းႏွင့္ ျဖစ္ျဖစ္ ေပး၍ စားေသာက္ၾက သည္႕အခါမွ ထုတ္၍ ေရာင္းခ်ေလ့ရွိ၏။

၎၏ ဦးေလးျဖစ္သူကား အစဥ္သျဖင့္ လုိလုိပင္ စပါးေတြ မမွည္႕၀င္းမရိပ္ျဖစ္ရမီကပင္ သူ႕စပါးမ်ား ကုိေရာင္းပစ္ေလ့ ရွိေလသည္၊ တခါတရံ ၎၏ လက္ထဲတြင္ ေငြကေလး အသုံးလုိ လာတုိင္းပင္ ေရာင္းပစ္သည္ သာမ်ား၏ ၎၏မယားမွာ မိန္းမလိမ္မာတေယာက္ မဟုတ္မူ၍ လူ၀သေလာက္ မုိက္မဲ အျပင္း ထူကာ ဟုိဒင္းစားခ်င္ ဒီဒင္းစားခ်င္ႏွင့္ ပါးစပ္ အျငိမ္မေန လွ်ာသေရယုိ သည္ကတစ္မ်ိဳး ဘိနပ္ အသစ္ ကေလးမ်ား ေပၚလွ်င္ ၀ယ္စီးလုိက္ခ်င္သည္႕ အာသာက တဖုံ အမ်ိဳးစုံအသုံးဖြာသည္႕ မိန္းမ တေယာက္ ျဖစ္ေပ၏ ၀မ္လန္၏ ဇနီးသည္ကား လင့္အတြက္ေရာ ေယာကၡမအတြက္ေရာ သူ႕အတြက္ေရာ ခေလး အတြက္ေရာ စီးဘုိ႕ဘိနပ္မ်ားကုိ သူကုိယ္တုိင္ ခ်ဳပ္ရွာ၏။

သုိ႕ေသာ္ မယား သယ္ က  ဘိနပ္ ဝယ္စီးခ်င္သည္ ဟူ၍ ပူစာလွ်င္ သူဗ်ာမ်ားေနမည္မွာမလြဲေပ။
သူ႕ဦးေလး ၏ အိမ္အုိ အိမ္မင္းၾကီး၌ကား ထုတ္ေရာက္မ်ားတြင္ ဘာတစ္ခုမွ် ဆြဲခ်ိတ္ ထားဘူးသည္ မရွိေပ၊ သူ႕အိမ္တြင္မူ တခါက သူ႕အိမ္နီးခ်င္းခ်င္း၏ ၀က္တေကာင္ အနာတခုရ၍ ေသအ့ံေတာ့ ဆဲဆဲ သတ္ ေရာင္းသည္ကုိ ၀ယ္ယူစားလုိက္သည္႕ ၀က္ေပါင္ တေပါင္ပင္ ရွိေနေပေသး၏ ၀က္မွာ အသားမေလ်ာ့မီ အသတ္ခံ ရျခင္းျဖစ္ရကား ၀က္ေပါင္မွာ အေတာ္ပင္ၾကီးလ်က္ "အုိလင္" သည္ ဆားနယ္ပီး အေျခာက္ လွမ္းထားျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ထုိ႕ေနာက္လည္း အိမ္က ၾကက္ႏွစ္ေကာင္ကုိ သတ္၍ အေမြးမႏုတ္ဘဲ အူႏႈတ္ဆားသိပ္ခါ အေျခာက္ လွမ္းထား သည္လည္း ရွိေသး၏။
သုိ႕ျဖစ္ေလရာ ေဆာင္းေလေတြျမဴးလ်က္ တျဖည္းျဖည္း အဧဓါတ္၀င္လာေသာ ေဆာင္းတြင္းသုိ႕ ေရာက္ ေစကာမူ သူတုိ႕မွာ စားဘုိ႕ ေသာက္ဘုိ႕ အတြက္ မပူမပင္ရဘဲ စားနပ္ရိကၡာေတြ အျပည္႕ရွိ ေနေသာ အိမ္ထဲတြင္ ဧခ်မ္းစြာ ေနထုိင္ စားေသာက္ ၾကရေလ၏။

သူတုိ႕သား ကေလးပင္လည္း ထုိင္နုိင္စ ျပဳလာေလ၏ ခေလးအသက္ တလတိတိျပည္႕ေသာ ေမြးေန႕တြင္ ခေလး အသက္ရာေက်ာ္ ရွည္ပါေစ ဟူေသာ ဆုေတာင္းအထိမ္းအမွတ္ အျဖစ္ျဖင့္ သူတုိ႕ လက္ထပ္သည္႕ ညက ဘိတ္ေခၚ ေကၽြးေမြး ခဲ့သူမ်ားအား တဖန္ ထပ္၍ ဘိတ္ေခၚျပီး ဖက္ထုပ္မ်ား ေကၽြးကာ တဦးလွ်င္ ေဆးနီ ထုိးထား သည္႕ ဘဲဥ ၁၀လုံး စီကမ္းေလ၏၊ လာေရာက္လယ္ပတ္ စကားေကာင္းဆုိၾကေသာ အျခား ရြာသူရြာသား မ်ားကုိလည္း တဦးလွ်င္ ဘဲဥ ၂လုံး စီ ကမ္းေသး၏၊ လာေရာက္ ၾကသူ တုိင္းကလည္း ၀၀ ဖုိင့္ဖုိင့္ လမင္းၾကီး လုိ ၀ုိင္း၀ိုင္း စက္စက္ မ်က္ႏွာၾကီးႏွင့္ သူ႕အေမလုိ ေမးရုိးၾကီးၾကီး ရွိေသာ ခေလး ကုိ ၾကည္႕ ကာ ၀မ္လန္းကုိ အားက်၍ လာၾကေလ၏။

ယခုအခါ ခ်မ္းဧလာျပီျဖစ္ရာ၊ ေျမာက္ဘက္ကေလရူးက မည္သုိ႕ပင္ ျမဴးေ၀ွ႕၍ ေခါင္းႏွင့္တအားတုိက္ ေစကာမူ အိမ္အုဌ္ထရံၾကီးက  နင့္ေလာက္လား ငါ့ေလာက္လား၊ အင္အား ႏွင့္ ေျခကန္၍ ေတာင့္ခံ ျပီးသား ရွိေနရကား၊ ဧရမုန္းပင္မသိေတာ့ ေနေရာင္ျခည္ ၀င္ေစဘုိ႕ ေတာင္ဘက္က တံခါး ကုိ ဖြင့္ထားရာ၌လည္း ေနေရာင္ျခည္ က လုိလုိခ်င္ခ်င္ႏွင့္ပင္ ထုိးျပဴ ၀င္ေရာက္ေနျပန္သည္႕ အတြက္ အေႏြး ဓာတ္ႏွင့္ အလင္းေရာင္ အား ႏွစ္အားေဆာင္ကာ ရရွိျပန္လ်က္ ၀မ္လန္းမွာ ဂြမ္းေစာင္ ျဖင့္ ခင္းအပ္ေသာ ေျမၾကမ္းျပင္ အထက္တြင္ မေၾကာင့္မက် မပူမပင္ ေနထုိင္ေလ၏။
အိမ္တစက္ျမိတ္နားက စြန္ပလြံပင္ ႏွင့္ လယ္ေစာင္းက မုိးမခပင္ မက္မုံးပင္ မ်ားသည္ ရြက္ေဟာင္း ေတြ ေကၽြက်ျပီ ျဖစ္၏၊ အိမ္အေရွ႕ဘက္က ၀ါးရုံပင္ ခတ္ၾကဲၾကဲ ကေလးမွ ၀ါးရြက္မ်ားသာ ေလအဟုန္ က အားသစ္ေလာင္း ၍ တအား တုိက္ေခၽြသည္႕တုိင္ အညွာမေကၽြ တြဲေလာင္းပင္ ေနၾက ေလ၏။

ဤမွ် ေခ်ာက္ေသြ႕ ေနေသာ ေလျဖင့္၊ ကြင္းထဲတြင္ ပ်ိဳးက်ဲ ထားေသာ ဂ်ဳံေစ့ မ်ားမွာ အေညွာင့္ထြက္ ဘုိ႕ ခဲယဥ္း လွေပရာ ၀မ္လန္း မွာ မုိးအရြာကုိသာ တေၾကာင့္က်က် ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနကာ ေထာင္ တက္လာသည္႕ ေန႕တစ္ေန႕တြင္ ေလျပင္းကေလး ခက္သြက္ျငိမ္သက္သြားျပီးေနာက္ အေငြ႕ျဖင့္ေႏြးလာေလရာ တအိမ္လုံးမွာ ေနသာထုိင္သာရွိလာၾကလ်က္၊ ဒလေဟာအားသြန္ကာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္းၾကီး က်ဆင္း ေနေသာ မုိးေရေတြ လယ္ကြက္ေတြထဲသုိ႕ ငုတ္လွ်ဳိ႕တုိး၀င္ ေနၾကသည္ကုိ၎၊ အိမ္တစ္ စက္ျမိတ္မွ တျဖဳန္းျဖဳန္း က်ဆင္းလာေနေသာ မုိးေပါက္မ်ားကုိ ၎ ၾကည္႕ကာ ပီတိလွ်ပ္စစ္ ပတ္ရစ္ လႈိက္ဆူ ေနၾကေလ၏။

ခေလးငယ္ ကား ၾကီးစြာေသာ အံ့ၾကျခင္းျဖင့္ လက္ကေလးမ်ားကုိ ဆန္႕တန္းလ်က္ ေငြျပားေတြပမာ က်ဆင္း လာသည္႕မုိးေရတုိ႕ကုိ ကုိင္တမ္းေလ၏ ထုိ႕ေနာက္ ရယ္ေလ၏ ထုိအခါ လူၾကီးမ်ားပါ အတူ ေရာ ကာ ရယ္ၾကေလ၏။ အဘုိးၾကီးက ခေလးအနီးၾကမ္းေပၚတြင္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္လုိက္ရင္း။
"ဒီခေလးလုိ ခေလး ဒီျပင္ရြာေတြ တဒါဇင္မွာေတာင္ မရွိဘူးကြၾကည္႕စမ္း ငါ့ညီရဲ႕သားသမီးေတြမ်ား ျဖင့္ လမ္းမေလွ်ာက္ႏုိင္ခင္ ဒီအရြယ္မွာ ဘာဆုိဘာမွ သိၾကတာမဟုတ္ဘူး" ဟု ေျပာေလ၏
ဤသုိ႕ျဖင့္ လယ္ကြက္ ေတြထဲတြင္ ဂ်ဳံေစ့မ်ားမွာ အေညွာက္ေတြ ေပါက္လ်က္ ႏုထြဋ္ေသာ အစုိ႕စိမ္း စိမ္းကေလး မ်ားပင္လည္း စြတ္စုိ ညိဳေမွာင္ေသာ ေျမမွ လံွသြားမ်ား ပမာ ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ ထြက္ေပါက္၍ လာၾကေလ၏။

ထုိအခ်ိန္မ်ဳိး၌ အိမ္တုိင္း လုိလုိပင္ ဧည္႕မျပတ္ ေအာင္ရွိေလ၏ အေၾကာင္းမူ လယ္လုပ္သားတုိင္း ၏ စိတ္၌ "ဘုရားမလုိ႕မုိးရြာတာဘဲ" ဟု အလြန္အၾကဴး ၀မ္းေျမာက္ျခင္း ျဖစ္ေနၾကလ်က္ ယခုအခ်ိန္မွာ လယ္ေတြ ေရလုိခ်ိ္န္ ျဖစ္သည္႕ အတုိင္း မိမိတုိ႕ကုိယ္တုိင္ ေက်ာရုိး က်ဳိးလုမတတ္ ေရထမ္း၍ မေလာင္းရဘဲႏွင့္ လယ္ေတြ အလုိလုိ ေရ၀အံကုိက္ အဆင္ေျပ သြားျခင္းေၾကာင့္ ဆီစိမ္စကၠဴထီးၾကီး မ်ားကုိ ေဆာင္းကာ လယ္ကန္သင္း ေတြေပၚတြင္ လူးလာတုံ႔ျပန္ တအိမ္၀င္ တအိမ္ထြက္ လဘက္ရည္ ၾကမ္း၀ုိင္း ထုိင္လိုက္ႏွင့္ ေပ်ာ္ျမဴး ေနၾကသည္ျဖစ္၍ အိမ္တုိင္းတြင္ ဧည္႕စီကားေနၾကေလ၏။
၀မ္လန္း ဇနီးသည္ကား အိမ္ထဲမွာပင္ ကုပ္ေနလ်က္ ဘိနပ္မ်ားခ်ဳပ္ရင္း အက်ီေတြ ဖါေထးရင္း ႏွစ္သစ္ကူး အတြက္ အေကၽြးအေမြး လုပ္ရန္ စိတ္ကူးၾကံစည္ ၍သာ ေနေလသတည္း။

၀မ္လန္တုိ႕ ဇနီးေမာင္ႏွံကား သူမ်ားေတြလုိ မၾကာခဏ အိမ္လည္ပတ္ျခင္း မျပဳၾကေပ၊ အိမ္စု ကေလး ၆အိမ္ ေလာက္ရွိေသာ ရြာကေလး တြင္ သူတုိ႕ အိမ္ေလာက္ ေနခင္းထုိင္ခင္းသာလ်က္ သူတုိ႕အိမ္ ေလာက္ ျပည္႕စုံၾကြယ္၀ ေသာ အိမ္ဟူ၍ တအိမ္တေလမွ် မရွိရကား ၀မ္လန္းမွာ အျခားသူမ်ား ႏွင့္ အလြန္အၾကဴး ခင္မင္ရင္းႏွီး သြားမိလွ်င္ အေခ်းအငွား ထူလာမည္ကုိလည္း စုိရိမ္မိေလ၏၊ ႏွစ္သစ္ကား ကူးေတာ့အံ့၊ သူလုိခ်င္ ေသာ အ၀တ္သစ္ အစားသစ္ မ်ားႏွင့္ သူေကၽြးခ်င္ေသာ စားဘြယ္ေသာက္ဖြယ္ မ်ားအတြက္ သူကဲ့သုိ႕ မည္သူသည္ ေငြကုန္ခံႏုိင္ လိမ့္မည္နည္း။

၀မ္လန္းမွာ အိမ္ထဲတြင္သာ ကုတ္ေနလ်က္ ဇနီးသယ္က အက်ီေဘာင္းဘီေတြ ဖါေထးခ်ဳပ္လုပ္ေန သည္႕ အခ်ိန္တြင္ သူကထြန္ျခစ္ကုိ ယူျပင္၏ ၾကိဳးေတြျပတ္ေနသည္ကုိေတြ႕လွ်င္ သူ႕ျခံမွထြက္ေသာ ပုိက္ဆံၾကိဳးျဖင့္ အသစ္တခုကုိ သတ္ရုိက္၍ထည္႕ေလ၏၊ သူကလယ္ႏွင့္စပ္ဆုိင္ေသာ ကိရိယာေတြ ကုိျပဳျပင္ မြမ္းမံ ေနသည္႕အခ်ိန္၌ သူ႕ဇနီး "အုိလင္"က အိမ္မႈကိစၥ အ၀၀ကုိ မလပ္ေအာင္ျပဳလုပ္ေလ ၏၊ စဥ္႕အုိး ေပါက္ေနလွ်င္ အျခားေသာ အိမ္သူမ်ားကဲ့သုိ႕ လႊင့္ပစ္ျပီး အသစ္တလုံး ထပ္၀ယ္ရန္ စိတ္မကူး ေျမၾကီးႏွင့္ ေျမေစး ကုိ စရနယ္၍ အေပါက္တြင္ ဖါေထးကာ မီးကေလးျပလုိက္ရုံမွ်ႏွင့္ အသစ္ႏွင့္ မျခား ျပန္၍ အသုံးျပဳနုိင္လာ၏။

ဤသုိ႕ျဖင့္ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္တုိ႕မွာ အိမ္ထဲကအိမ္ျပင္မထြက္ အိမ္တြင္းပုန္းမ်ားလုပ္ေနလ်က္ တေယာက္ က ေျပာသည္ကုိလည္း တေယာက္ကနာခံလုိက္ေလ်ာျခင္းျဖင့္ ေနထုိင္လာၾကရာ၌ ေျပာၾက ဆုိၾက ေသာ စကားမ်ားမွာလည္း ထူးထူးေထြေထြ ဆန္းဆန္းျပားျပားမ်ား မဟုတ္လွ။

"မင္းဟုိက်ီၾကီးထဲက ပ်ိဳးက်ဲဘုိ႕ မ်ိဳးယူထားလုိက္ေသးသလား"ဟူ၍ ၎သုိ႕မဟုတ္မူ-
"ဒုိ႕ေကာက္ရုိးေတြ ေရာင္းပစ္ျပီးပဲကုိင္းေျခာက္ေတြ ထင္းစုိက္ပစ္ရေအာင္"ဟူ၍ ၎၊ သုိ႕တည္း မဟုတ္ျပန္ မူ ၀မ္လန္းက-
"ဒီႏွစ္က်မတုိ႕ ဆန္မႈ႕ံေကာင္းေကာင္းရတာကုိး"ဟူ၍ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ေျဖလုိက္ျခင္းျဖင့္သာ စကား အခ်ီအခ် ျပီးဆုံး သြားၾကသည္ျဖစ္၏။

ထုိႏွစ္အတြက္ လယ္ထြက္သီးႏံွ အားလုံးေရာင္းရေသာေငြမွာ သူတုိ႕ေတာင့္တျခင္းထက္ပင္ ပုိေနလ်က္ ေဒၚလာ ဒဂၤါး လက္တဆုတ္ခန္႕ပင္ ရရွိပုိက္မိရကား ၀မ္လန္းမွာလက္ထဲတြင္ မထားရဲ ေအာင္ စိတ္ေခ်ာက္ လာလ်က္ မယားမွတပါး မည္သူ႕အားမွ် အသိမေပးရဲေအာင္ ရွိေနေလ၏။ လင္မယား ၂ေယာက္ ေခါင္းခ်င္းရိုက္လ်က္ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူငယ္မက အၾကံရကာ သူတုိ႕ အိပ္ရာ ေျခရင္း ထရံနား၌ တြင္းတခု တူးလ်က္ ပုိက္ဆံမ်ားကုိျမဳပ္ျပီးအေပၚက ေျမထပ္ဖုိ႕ထားလုိက္သည္တြင္ ေနရာမပ်က္ေျမျပင္အတုိင္း ထုိေနရာ ကေလးမွာ တိတ္တိတ္ပုံး ခ်မ္းသာျခင္းကုိ ေဖၚျပေနေလ၏၊ သုိ႕ျဖစ္ေလရာ လိုသထက္ ပုိေနေသာ ေငြကေလး ရည္တတ္လာျခင္းအတြက္ ၀မ္လန္းမွာ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအေဖာ္ေတြ အၾကားသုိ႕ ေလွ်ာက္သြား မိသည္႕ အခါမ်ားတြင္ စိတ္ေပါ့ကိုယ္ေပါ့ႏွင့္ စိတ္ဧလက္ဧ ေလွ်ာက္ႏုိင္ လာေလ ေတာ့ သတည္း။

ငါး

ႏွစ္သစ္ကူးပြဲ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာျပီျဖစ္၍ အိမ္တုိင္း၌ပင္ ပြဲေတာ္ အတြက္ ဆင္ျပင္လုပ္ကုိင္ ေနၾကေလ၏၊ ၀မ္လန္းသည္ ျမိဳ႕ကုိတက္ခဲ့ျပီး ဖေယာင္းတုိင္ဆုိင္မွ "ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာေသာ စာလုံးမ်ားကုိ ေရႊမွင္ ျဖင့္ ေရးထားသည္႕ စာရြက္နီမ်ား ဖြင့္ျဖိဳးတုိးတက္ပါေစေတာ့ဟု လယ္ႏွင့္စပ္ ဆုိင္ေသာ ပစၥည္း ကရိယာ မ်ား အေပၚ၌ ေလွ်ာက္ကပ္ ထားေလ၏၊ ထြန္တုံးေပၚတြင္၎ ႏြားတံပုိ႕ေပၚ တြင္၎ ထုိစာရြက္နီ မ်ားကုိ တခုစီ ေလွ်ာက္၍ ကပ္ေလ ထုိေနာက္ အိမ္တံခါး မ်ားတြင္လည္း မွတ္သား ဖြယ္ စကား လကၤာကေလးမ်ား ကုိ၎၊ သူ႕အခန္း၀၌လည္း စကၠဴပန္းနီရဲရဲၾကီးကုိ၎ ကပ္ျပန္၏။

၎ျပင္ နတ္ရုပ္မ်ားအတြက္ ၀တ္လဲေတာ္ အသစ္ဆက္ရန္ စကၠဴနီမ်ားလည္း ၀ယ္ယူခဲ့ေလရာ သူ႕အေဖက တုန္ခ်ိ ေနျပီျဖစ္ေသာ လက္မ်ားျဖင့္ ကၽြမ္းက်င္စြာ ကုိက္ျဖတ္ ေကာ္ကပ္ ျပဳလုပ္ေပး သည္ကုိ ယူလ်က္ နတ္ကြန္း သုိ႕သြားျပီး ဆက္ေလ၏ ထုိ႕ေနာက္ ႏွစ္သစ္ကူးအတြက္ အေမြးတုိင္ အနည္းငယ္ျဖင့္လည္း ပူေဇာ္ ခဲ့ေပ ေသး၏ အိမ္အတြက္မူ အလယ္ခန္း ထရံတြင္ ကပ္ထားသည္႕ ဘုရားကား၏ ေအာက္မွ စားပြဲေပၚ တြင္ ဖေယာင္းတုိင္ အနီကေလး ၂တုိင္စုိက္ကာ ထြန္းညိွပူေဇာ္ ျပန္ေလသည္။"

ထုိ႕ေနာက္ ၀မ္လန္းသည္ ျမိဳ႕ကုိတက္ျပန္ျပီး ၀က္ဆီေခါက္ႏွင့္ သၾကားမ်ား ၀ယ္ယူျပန္ရာ ဇနီးသယ္ က ၀က္ဆီေခါက္ ကုိ အေမြးေတြ စင္ေအာင္ႏႈတ္ ျဖဴေဖြးလာေအာင္ ျပဳျပင္လ်က္ အိမ္ကေမာင္းဆုံ တြင္ ထည္႕၍ ေထာင္းေသာ ဆန္မႈန္႕ထဲ၌ အဆုိပါ ၀က္ဆီႏွင့္ သၾကား ကုိ ထည္႕၍ စရနယ္ကာ ဟြမ္၏ အိမ္ၾကီး တြင္ အျမဲစားေလ့ ရွိေသာ လမုန္႕ မ်ားကုိ ႏွစ္သစ္ကူး အတြက္ ျပဳလုပ္ေလ၏၊
မုန္႕မ်ားကုိ ဖုတ္ျပီး လွီး၍ စားပြဲေပၚ၌ တင္ထားေသာအခါ ၀မ္လန္း၏ စိတ္ထဲတြင္ ေသြးမ်ားပင္ၾကီး လ်က္ ၀မ္းသာလုံး ဆုိ႕သြားေလ၏၊

သူေဌးစား မင္းစား ဆင္းရဲသား ပမႊားမ်ားဆုိလွ်င္ လားလားမွ် မစား ႏိုင္ေသာ ဤမုန္႕မ်ဳိးကုိ သူ႕ဇနီးကဲ့သုိ႕ ကင္ႏုိင္ ဖုတ္ႏုိင္ ကၽြမ္းက်င္စြာ လုပ္ႏုိင္သူ ဤရြာထဲတြင္ တေယာက္မွ် မရွိဟုလည္း ထင္မိေလ၏၊ သူငယ္မ ကား အခ်ိဳ႕ေသာမုန္႕မ်ား၏ မ်က္ႏွာတြင္ ေဆးနီ အတန္း ကေလးမ်ားဆုိးလ်က္ စပ်စ္သီးေခ်ာက္ မ်ားျဖင့္ ပန္းပြင့္ ပန္းကြက္ ကေလးမ်ားျဖစ္ေအာင္ ခ်ယ္စီထားေလ၏။
"စားေတာင္ မစားရက္ပါဘူးကြာ"ဟု ၀မ္လန္းကေျပာလုိက္ေလ၏ ။

အဘုိးၾကီးမွာလည္း ေတာက္ပဆန္းက်ယ္ ေရာင္စုံေတြ ခ်ယ္ထားသည္ကုိျမင္ရ၍ အူျမဴးေနေသာ ခေလးငယ္ ပမာ စာပြဲေဘး ပတ္ပတ္လယ္ ပတ္ခ်ာလွည္႕ လ်က္။
"ေဟ့ မင္းဦးေလး နဲ႕ သူ႕ခေလးေတြ ေခၚလုိက္စမ္းပါအုံးကြာ သူတုိ႕လဲၾကည္႕ၾကပါေစ"ဟု ေျပာေလ၏၊
သုိ႕ေသာ္ စီးပြားအနည္းငယ္ တက္လာျခင္းမွာ ၀မ္လန္အား အရာရာ စိတ္မခ်ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနေစ ေလ၏ မုန္႕လုပ္ျခင္း ကုိ ၾကည္႕ဘုိ႕ရန္ ကိစၥကေလး အတြက္ ဆင္းရဲသား လူဆာေလာင္ တုိ႕အား အိမ္ထဲ ေခၚမသြင္း လုိေပ။

"ႏွစ္မဆန္းခင္ မုန္႕ေတြ လူျမင္တာ နိမိတ္မေကာင္းပါဘူး အဘရ"ဟု ကမန္းကတန္း ေျပာလုိက္ေလ၏၊ ထုိအခါ လက္ႏွစ္ဘက္ စလုံးတြင္ ဆန္မႈံ႕ေတြ ၀က္ဆီေတြ ေစးကပ္ ေပက်ံ ေနေသာ သူငယ္မက။
"ဒါေတြက က်ဳပ္တုိ႕စားဘုိ႕ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ေဟာဟုိေဆးမဆုိးတဲ့ မုန္႕ရုိးရုိးထဲက တခုႏွစ္ခု ေလာက္ဟာ ဧည္႕သည္ ေတြ ျမီးခ်င္ျမီးၾက ပါေစဆုိပီး လုပ္တာ၊ ဒီ ၀က္ဆီတုိ႕ သၾကားတုိ႕နဲ႕ လုပ္တဲ့ မုန္႕မ်ိဳး လဲက်ဳပ္တုိ႕နဲ႕မတန္ေသးပါဘူး၊ က်ဳပ္လုပ္ေနတာက  ဟုိအိမ္ၾကီးက က်ဳပ္သခင္မၾကီး စားဘုိ႕ လုပ္ေနတာ ႏွစ္ဆန္း ၂ရက္ေန႕မွာ က်ဳပ္သားကေလးနဲ႕ က်ဳပ္ဒီမုန္႕ေတြကုိ သခင္မၾကီးဆီ သြားေပးျပီး လက္ေဆာင္ ေပးမလုိ႕ေတာ့"ဟု ေျပာေလ၏။

သုိ႕ျဖစ္ေလရာ မုန္႕မ်ားမွာ မူလထက္ပင္ ပုိ၍အေရးပါအရာေရာက္လာျပန္လ်က္ ၀မ္လန္းမွာ ယခင္ တေလာ က မိမိေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ႏွင့္ ရပ္ေနခဲ့ရေသာ ထုိအိမ္ၾကီး၏ အခန္းၾကီးထဲသုိ႕ ယခုအခါ မိမိ၏ ဇနီးသယ္ သည္ သားကေလးကုိ ပုိက္လ်က္အ၀တ္အစား နီနီရဲရဲမ်ားကုိ ၀တ္ဆင္ျပီး ေသာ္ အေကာင္းဆုံး ဆန္မႈံ႕ မ်ား သၾကားမ်ား ၀က္ဆီမ်ားျဖင့္  ျပဳလုပ္သည္႕ လမုန္႕တုိ႕ကုိလည္း လက္ေဆာင္ ေပးရင္ ဧည္႕သည္ တဦးအေန သြားေရာက္ရမည္႕အျဖစ္ကုိ  တစိမ့္စိမ့္ေတြးရင္း ၀မ္းသာအားရ ပီတိ ဟုန္ၾကြ ၍ ေနေလ၏။

ႏွစ္သစ္ကူးႏွင့္ စပ္လ်ဥ္းေသာ က်န္ကိစၥဟူသမွ်မွာ ထုိအိမ္ၾကီးသုိ႕ အလယ္အပတ္ သြားရမည္႕ ကိစၥ ေပၚေပါက္ လာသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ က်ားအေပၚလာ ႏြားေအာ္ကာ ေျပးရသကဲ့သုိ႕ ျမဳပ္ကြယ္ ပေပ်ာက္ ကုန္ၾကေလ၏၊ အုိလင္ကုိယ္တုိင္ ခ်ဳပ္ေပးထားေသာ ဖ်င္ကုတ္အက်ၤီအနက္ႀကီး ကို ၀တ္ႀကည့္ရင္းလည္း ၀မ္းလန္းမွာ "ငါသူတို႕ကို ဟိုအိမ္ႀကီး လိုက္ပို႕တဲ့ အခါက်မွ ၀တ္မယ္"ဟု ႀကဳံး၀ါး ေနေလ၏။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း (၆၀) အပိုင္း (၅၅)

ရဟန္းခံျပီးေနာက္အစီအစဥ္သစ္မ်ား

ေန႕စဥ္ဇရပ္မွ ဆြမ္းကိစၥအတြက္ကို ေဆာင္ရြက္ ႀကသည္။ သီလရင္ ဆရာႀကီးမ်ားကလည္း ထုံးစံအတိုင္း ဆြမ္းစားေက်ာင္း၌ ဆြမ္းကိစၥ ေဆာင္ရြက္ႀကသည္။ ျမိဳ႕ေပၚမွ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ တို႕ကလည္း နည္းမ်ား မဆို လာေရာက္ ပို႕လွဴႀကသည္။ ရဟန္းေတာ္ မ်ားသည္ တရားအားထုတ္ေန ေႀကာင္း သိရိွရပါသည္။

အခ်ိဳ႕ ဒုလႅဘ ရဟန္းမ်ားက ၎တို႕အလုပ္ကိစၥမ်ားေႀကာင့္ ခုႏွစ္ရက္ေလာက္သာ သကၤန္းႏွင့္ ေနႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ရဟန္းႀကီးကေတာ့ အလုပ္ကိစၥေတြ ျပန္မႀကည့္ေသာ္လည္း ျဖစ္သည္။ သို႕အတြက္ နိဗၺိႏၵ ေခ်ာင္မွာ အနည္းဆုံး တလေလာက္ သကၤန္း၀တ္ႏွင့္ တရားအားထုတ္ေစလို ေႀကာင္းေျပာထားရသည္။ ေနဦးမည္ဟုလည္း ၀န္ခံပါသည္။ က်မကေနာက္ထပ္ အစီအစဥ္ ျပဳထားသည္မွာ နီဗၺိႏၵေခ်ာင္မွာ တရား အားထုတ္ျပီးေသာအခါ သကၤန္း၀တ္ႏွင့္ပင္ ရန္ကုန္သို႕ျပန္ လာျပီးေနာက္ မႏၱေလးသို႕သြားႀကမည္။ မႏၱေလး ကို ဗဟိုျပဳလ်က္ မုံရြာ ဖိုး၀င္းေတာင္ ဘက္သုိ႕ ၎၊ ပုပၸါး ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ဘက္သို႕၎၊ ကေလာ၊ ပင္းဒယ စသည့္အလွဴေကာင္းမႈ ျပဳထားသမွ် ျမိဳ႕မ်ားသို႕ ကားလမ္း တေလွ်ာက္မွ သြားႀကဖို႕ ျဖစ္ပါသည္။

ထိုျမိဳ႕ရြာေဒသတို႕မွ အသိမိတ္ေဆြမ်ားကလည္း ရဟန္း၀တ္ႏွင့္ဦးပဥၥင္းႀကီးကို ႀကည္ႀကည္ညိဳညိဳ ဖူးေမွ်ာ္ ကန္ေတာ့ လိုႀကပါသည္ဟု ဆိုသည္။ က်မက ဤသို႕ အျမိဳ႕ျမိဳ႕လွည့္သည္ သြားလာေနျခင္း အတြက္ ရက္ေညာင္း ၍ သကၤန္း၀တ္ဘ၀ႏွင့္ တလမွ ႏွစ္လသုံးလသို႕ တိုင္ေရာက္လာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ ေပးလိုေသာ ရည္ရြယ္ ခ်က္ေႀကာင့္ လည္းျဖစ္ပါသည္။

ထို အစီအစဥ္မ်ား ျပီးေသာအခါ က်မႏွင့္ အတူပါလာေသာ မိန္းမေဖၚမ်ားမွာ အလုပ္တာ၀န္ ကုိယ္စီ ႏွင့္ ျဖစ္ႀကေသာ ေႀကာင့္ ရဟန္းခံ ကိစၥျပီး၍ ၄-၅ရက္ႀကာေသာအခါ ရန္ကုန္သို႕ျပန္လာခဲ့ ရပါသည္။ သို႕ရာ တြင္ ဦးပဥၨင္းႀကီး တရားအားထုတ္ ေနဦးမည္ဆိုေသာ တလအတြင္းမွာ သီတင္းတပါတ္လွ်င္ တႀကိမ္ ေလာက္ ျပည္ ႏွင့္ ရန္ကုန္သို႕ ကူးခ်ည္, သန္းခ်ည္ ျပဳေနမည္ ျဖစ္ပါသည္။
က်မ ျပန္လာေသာ အခါ နိဗၺိႏၵေခ်ာင္ဇရပ္မွာ ေနရစ္ေသာ လူမ်ားအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ရန္ မွအစ ဆြမ္းကြမ္း ကိစၥမ်ား ကိုပါ လိုေလေသးမရိွ စီမံလႊဲအပ္ ထားခဲ့ပါသည္။ ျပန္လာေသာ အခါက က်မႏွင့္ မိန္းမေဖၚ သုံးဦးႏွင့္ ကားနီႀကီးကို (၇)ႏွစ္ အလုပ္သက္ ရိွေနသူ ဒရိုင္ဘာ က ေမာင္းပါသည္။ ကားတစီးႏွင့္ မိန္းမ ေတြခ်ည္း ျပန္လာရေသာ္လည္း ေႀကာက္ရြ႕ံစိတ္ဟူ၍ စိုးစဥ္းမွ်မရိွခဲ့ပါ။

ေရႊေတာင္ႏွင့္ေပါင္းတည္ႀကား ေတာင္တန္း ေတာအုပ္မွာ နာမည္ႀကီးလွေသာ ေနရာျဖစ္ပါသည္။ မႀကာ ခဏ ဒျမတိုက္ လုယက္မႈ ပစ္ခတ္မႈ ေတြမ်ားေသာ ေနရာ ျဖစ္ေစကာမႈ ကားအေဖၚအုပ္စု မပါပဲ ေအးေဆး စြာ ျဖတ္ေက်ာ္ လာခဲ့ပါသည္။

ေကာင္းမႈကုသိုလ္တရားပြားမ်ား၀မ္းေျမာက္ လာျခင္းအတြက္ လမ္းပန္းခရီးမွာ စိုးရိမ္ေႀကာင့္ႀကမႈ စိ္တ္မ်ား အလ်ဥ္း မ၀င္လာပဲ ရိွသည္။ မေတာ္တဆ ေတြ႕ရမည့္ရန္ကို ႀကိဳတင္ပူပင္ရမွန္း ပင္ သတိမရေစကာမႈ အတြင္း ရန္သူမွန္း မသိရေသးေသာ သူတေယာက္က ကားေရွ႕ထဲမွာပဲ ပါခဲ့ေလသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုအခ်ိန္ ထိုအခါမွာ မႀကံသာေသး၍ ေနးေသးသပ ခ်ဳံထဲကဆိုေသာ ဥပမာကဲ့သို႕ ျဖစ္ေနပုံရ ရပါသည္။ ညေန ၄-နာရီေလာက္ မွာေတာ့ ရန္ကုန္အိမ္သို႕ ျပန္ေရာက္ခဲ့ပါ သည္။

ရဟန္းခံ ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ သတင္းစာမွပါရိွေတြ႕ျမင္ရသူ အသိမိတ္ေဆြမ်ားက လာေရာက္ေမး ႀက ျမန္းႀက သည္။ ေနာက္တခါျပည္သြားလွ်င္ သူတို႕, သူတို႕က လိုက္ပါရေစဆိုလာသည္။ တခ်ိဳ႕က ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမည္ဆိုသည္ကို လာေမးပါသည္။ က်မက တလေလာက္ တရား အားထုတ္ေန လိမ့္ဦး မည္ဟု ဆိုေသာအခါ သာဓုအႏုေမာဒါနာ ျပဳႀကပါသည္။ ေကာင္းေသာသတင္းႏွင့္ ေကာင္းေသာသာဓု ေခၚသံ မ်ားကို ႀကားရေသာ က်မအဖို႕ ႏွစ္ႏွစ္ ခ်ိဳက္ခ်ိဳက္ ေႀကနပ္ လိုက္မိပါ သည္။

အလုပ္တိုက္အဖြဲ႕ အယ္ဒီတာ အဖြဲ႕ကလည္းေနာက္တစ္ႀကိမ္ က်မသြားလွ်င္ သူတို႕ အလွည့္က် လိုက္ပါ ရေစ ဟု ဆိုသည္။ သူတို႕ဆရာကို ႀကည္ညိဳလိုႀကသည္။ က်မ ျပန္ေရာက္ေသာ ေန႕ရက္မွစ ၍ ျပည္ျမိဳ႕မွ အျမဲ သတင္းစာတိုက္ ကို သတင္းပို႕သည့္ အထည္း မွာ ဦးပဥၨင္းႀကီး ျပည္ျမိဳ႕ထည္းမွာ ဆြမ္းခံႀကြသည္၊ ဆြမ္းစား ႀကြသည္၊ ဘယ္ေန႕, ဘယ္ရက္မွာ တရားပြဲ က်င္းပမည္။ စသည္- စသည္ျဖင့္ သတင္းမ်ား ေရာက္လ်က္ ရိွပါသည္။ အခ်ိန္ရိွခိုက္ တည္တည္- ျငိမ္ျငိမ္ တရားအားထုတ္ ႏိုင္သမွ် ကုသိုလ္ ျဖစ္ရမည္ ဆိုျပီး ရက္ရွည္ရွည္ ေနႏိုင္သေလာက္ တရားအားထုတ္ ေစလိုေသာ ဆႏၵအတိုင္း ဤ အသိုင္းအ၀ိုင္း ႏွင့္ ဆိုလွ်င္ နိဗၺိႏၵေခ်ာင္ မွာ တလွမွ်ေသာ အခ်ိန္အခါသည္ ဘယ္ေလာက္မွ် ႀကာလိမ့္မည္ မထင္ခဲ့ပါ က်မက ေနာက္သီတင္းပတ္ မွာ ျပည္ကိုတေခါက္သြားဖို႕ ပင္ ရာထားျပီးပါျပီ၊ လိုက္မည့္သူကိုလဲ စီစဥ္ဆဲျဖစ္ ပါသည္။

လွဴဒါန္းရန္ရည္မွန္းထားေသာ ပစၥည္း

ယင္းသို႕က်မက ေနာက္သီတင္းပတ္တြင္ ျပည္ျမိဳ႕သို႕သြားမည္ဟု ရည္ရြယ္ထားဆဲမွာပဲ နိဗၺႏၵေခ်ာင္ႏွင့္ မလွမ္း မကမ္းမွာ တည္ရိွေသာ ပါဒႀကီး ဘုရားပ်က္စီးေနသည္ကို ျပဳျပင္တည္ထား လႈဒါန္းရန္ စီမံဖို႕ ကိစၥ ကလည္း ေခါင္းထဲမွာ ၀င္လာျပန္ပါသည္။

ဤမွ် မကေသးပါ၊ အႏွစ္ႏွစ္ အလလ က က်မ ရည္စူးထားခဲ့ေသာ လွဴဒါန္းေရး ကိစၥႀကီး ကိုပါ ထည့္သြင္း စဥ္းစားလ်က္ အျပီးအစီး ျပဳလုပ္ရန္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ မိပါသည္။ ထိုကိစၥ မ်ားမွာ ယခုမွ အႀကံရျခင္း မဟုတ္ပဲ စီမံကိန္း ေရးဆြဲ ညိႇႏႈိင္းဆဲ ကိစၥႀကီးလည္းျဖစ္ပါသည္။ အျပည့္အစုံေဖၚ ျပရမည္ဆိုလွ်င္ က်မ အသက္ ထင္ရွား ရွိေနစဥ္ အခ်ိန္ကပင္ က်မႏွင့္ စပ္ဆိုင္သမွ် ပစၥည္း အ၀၀တို႕ ကို ကုသုိလ္ျပဳဖို႕ စီမံ ခဲ့လိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ယခု က်မေနထိုင္လ်က္ ရိွေသာအမွတ္ ၄-၅ ေဘာင္ဒရီ လမ္းရိွ သုံးဧကက်ယ္ေသာ ဥယ်ဥ္ျခံေျမႏွင့္ အေဆာက္အဦး အိမ္ႀကီးအား သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ေက်ာင္းအျဖစ္ေသာ္၎၊ ေဆးရုံအျဖစ္ေသာ္၎၊ သို႕တည္းမဟုတ္ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ဘာသာေရး ဆိုင္ရာႏွစ္မ်ိဳးလုံးပါ၀င္သည့္ စာႀကည့္ပိဋကတ္တိုက္ အျဖစ္ေသာ္၎၊ လွဴဒါန္းခဲ့ခ်င္သည္။ သတင္းစာတုိက္ စာပုံႏွိပ္တိုက္ႏွင့္ စပ္ဆိုင္သမွ် လုပ္ငန္းမ်ားမွ က်မ ပိုင္ဆိုင္ သမွ် တန္းဖိုး ထက္၀က္ ကိုလည္းသီးသန္႕ ခြဲထားေစလ်က္ ႏွစ္စဥ္ ထြက္သမွ် အျမတ္ေငြမ်ား မွ ဗမာျပည္ အရပ္ရပ္ရိွ က်မျပဳ ထားေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ မ်ားကို ျပဳျပင္ ထိန္းသိမ္းသြားရန္ က်န္ အျမတ္ေငြ ထက္၀က္ ကို ဒိုးတူေဘာင္ဘက္ စီးပြားဘက္ျဖစ္ႀကေသာ တိုက္ရိွအလုပ္သမားအား လုံးတို႕အား ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း အပိုဆုေငြ အျဖစ္ထုတ္ေပးသြားရန္ ရည္သန္ထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

၎ျပင္ စိန္ေစ်း အဆမတန္ ေကာင္းစဥ္က ပိုလွ်ံေနေသာ စိန္ထည္ ပစၥည္းႀကီးမ်ားကို ထုတ္ေရာင္းလ်က္ အရပ္ရပ္မွာ သာသနာအေဆာက္အဦး အျဖစ္လွဴဒါန္းခဲ့ျပီး ေနာက္ဆုံးလက္ က်န္ျဖစ္ေသာ ကိုယ္ႏွင့္ ထိကိုင္ သုံးစြဲခဲ့ဘူးသည့္ ပစၥည္းမ်ားကိုေတာ့ စိန္ေစ်းသည္မေကာင္းေတာ့ သျဖင့္ေရာင္းခ် လွဴဒါန္းျခင္း မျပဳေတာ့ပဲ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီး၏ ထီးေတာ္ငွက္ျမတ္နား စိန္ဖူးမွာ ရတနာပန္ေခြႀကီး ျပဳလုပ္ ထပ္ျဖည့္ လွဴဒါန္း လိုက္ပါေတာ့မည္ဟု ရည္စူးေရစက္ခ်လ်က္ လြန္ခဲ့ေသာ ၃-၄ႏွစ္ က စ၍ လုံး၀ ၀တ္ဆင္ျခင္း မျပဳေတာ့ပဲ လုံျခဳံေရး ဘဏ္ထဲ၌ အပ္ႏွံထားျပီး ျဖစ္ပါသည္။ ေရႊတိဂုံဘုရား ဘ႑ာေတာ္ထိန္းအဖြဲ႕၀င္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား ႏွင့္လည္း စကားကမ္းလွမ္း လွဴဒါန္းျပီးသားျဖစ္ရာ ရတနာပန္းေခြ ႀကီးျပဳလုပ္ရန္ အတိုင္း အထြာ မ်ား ရွာေဖြေနႀကဆဲျဖစ္ပါ၏။ အထက္ပါအတိုင္း က်မ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ား အေကာင္အထည္ ေပၚလာေစရန္ စီမံမႈ ေဆြးေႏြးမႈမ်ား အခါမျပတ္ျပဳခဲ့ဘူးရာ စိန္ေက်ာက္ ရတနာမ်ား လွဴထားရာတြင္ လြယ္ကူ သေလာက္ အလုပ္အကိုင္ ေငြပင္ေငြရင္း ခဲြခိုင္းရာ၌ ႀကန္႕ႀကာခဲ့ရသည္။

အိမ္ႏွင့္ျခံ အလွဴ မွာလည္း သတင္းစာတိုက္ အလုပ္တိုက္ ႏွင့္ ေရာေႏွာ ေနျခင္းေႀကာင့္ ျပတ္ျပတ္ သားသား ခဲြဲျခားဖို႕ရာ မလြယ္ကူ ေသးပဲ အခ်ိန္ ဆြဲလာျခင္းခံခဲ့ရသည္။ ေနာက္တေႀကာင္း မွာလည္း အိမ္ႏွင့္ သတင္းစာတိုက္ကို ေျမနယ္နိမိတ္ ခြဲျခားသတ္မွတ္ထားႏိုသည့္ အခ်ိန္တိုင္ေအာင္ အိမ္ႀကီး ကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အျဖစ္လွဴဒါန္းလိုက္ ပါက ဗုဒၶဘာသာတရားေတာ္၌ ေက်ာင္းထိုင္ ဘုန္းတာ္ႀကီး မ်ားသည္ ၀ိနည္းေတာ္ အရ ေက်ာင္သကၤန္း ဆြမ္းေဆး စသည္တို႕ကို ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း လုပ္လွ်င္ ခုံမင္စြဲလန္းမႈ ျပဴသကဲ့ရိွ၍ ေရွာင္ႀကဥ္ ရသည္။ ဥေပကၡာ ျပဳရသည္ ဆိုထားသည္။

အခ်ိဳ႕မွာ အဖိုးတန္ မွန္စီေရႊခ် ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၊ ေခတ္အေလ်ာက္ ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္း ႀကေသာ အုတ္ေက်ာင္း၊ တိုက္ေက်ာင္းႀကီးမ်ားမွာ ပင့္ကူအိမ္မ်ား၊ ခိုသိုက္ငွက္ သို႕ စာကေလးသိုက္ မ်ားႏွင့္ ႀကပ္ခိုးမ်ား ေပေရ ညစ္ပတ္ ေနသည္တိုင္ေအာင္ သူ႕အသိုက္အအုံ မဖ်က္ဆီးရ ဆိုထားေသာ ၀ိနည္း ပညတ္ ေတာ္မ်ားအရ ဘုန္းႀကီးမ်ားက လွဲက်င္း သုတ္သင္ရန္ ကိုယ္တိုင္လည္း မႀကိဳးစားရ။ တပည့္တပန္း ေက်ာင္းသား ကပၸိယမ်ား ကိုလည္း မခိုင္းေစရ၊ ေက်ာင္းသား ကပၸိယႏွင့္ တကာ၊ တကာမ၊ မ်ားက အလိုက္သိစြာ ဆရာေတာ္မ်ား မ်က္ကြယ္တြင္ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္၍ သုတ္သင္လွဲက်င္းျခင္း ျပဳႀကမွသာ အဖိုးတန္ အေဆာက္အအုံ ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးမွာ ႀကည့္သာရႈ႕သာ သန္႕ရွင္းစင္ႀကယ္ လာမည္ ျဖစ္ပါသည္။

က်မရည္ရြယ္ခ်က္က အနိစၥသေဘာကို မေတြးမိ၍ မဟုတ္ေသာ္လည္း အေတာ္အသင့္ ႏွစ္ႀကာထာ၀ရ တည္ေစ လိုသည္။ အေမြခံအေမြစားသား ေထာက္သမီးခံ အမ်ားအျပား က်န္ရစ္ခဲ့ေသာေက်ာင္းအမ၊ ဇရပ္အမ၊ ဘုရားအမ၊ တန္ေဆာင္းအမ စသူအလွဴရွင္ေတြပင္လွ်င္ သူတို႕ကြယ္လြန္ အနိစၥ ေရာက္သြား ေသာ အခ်ိန္ကာလ၌ မိဘလက္ငုတ္ျဖစ္ေသာ အလွဴအတန္းျဖစ္သည့္ ဘုရားေက်ာင္း ဇရပ္မ်ား ကို သားသၼီးေျမးျမစ္မ်ားက ေလးစားသမႈ ဆက္လက္ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းမႈမရိွ တတ္ႀကပုံေတြကို ေတြ႕ျမင္ ေနရ ေသးသည္။ က်မကဲ့သို႕ အကိုင္းအခက္ အဆက္အႏြယ္ မက်န္ရစ္ခဲ့သူ အဖို႕မွာ ေျပာဖြယ္ရာ မရိွေတာ့ပါ။

ေလာကုတၱရာ ေကာင္းက်ဳိးေရွ႕ရႈၿပီ ဆက္ရန္

.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

Blogger Buzz: Blogger integrates with Amazon Associates

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>