အထူးသျဖင့္ နာမက်န္းခ်ိန္မွာ အေလးထား ဂရုစိုက္ျခင္းေမတၱာဟာ အစြမ္းထက္ေသာ ေဆး တစ္ပါး ပါပဲ။ လူသားတစ္ေယာက္ခ်င္းရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ထဲမွာ အသက္ရွင္ေနရတာနဲ႕တင္ မျပီး ေသး ပါဘူး။ ကိုယ္က ေမတၱာေပးေ၀စရာ ခ်စ္ခင္ရသူ မိသားစုနဲ႕ တကြ မိတ္ေဆြသဂၤဟအသိုင္း အ၀ိုင္းေတြ လိုအပ္သလို ကိုယ္က ခ်စ္ျခင္းကို ရယူခံစားဖို႕ ေမတၱာမ်ားလည္း လိုအပ္တာအမွန္ပါ ပဲ။
အခု ထြက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခရီးကေတာ့ ျပန္လည္သန္စြမ္းလာေအာင္ Therapy ယူရသလို သမီးရဲ႕စိတ္ ဓာတ္ၾကည္လင္ ရႊင္လန္းစြာနဲ႕ ၾက့ံခိုင္သန္စြမ္းေစဖို႕ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြက ၀ိုင္းေပးလိုက္ၾက တဲ့ ေမတၱာ Theraphy တစ္ခုဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူးေလ။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ....
အပိုင္း (၆၃)
Jon Bon Jovi က "ကိုယ့္ရဲ႕ အနာဂတ္ခရီးကို ဘယ္လို သြားမယ္ဆိုတာ လ်ာထား ဖို႕ ေျမပုံတစ္ခု ေတာ့လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဲတံနဲ႕ဆြဲမွ ျဖစ္မယ္ေနာ္"တဲ့။
ဟုတ္တယ္ေလ။ အျမဲတမ္း အေျပာင္းအလဲေတြ ရိွေနတတ္တဲ့ ဘ၀ခရီးကို တစ္သမတ္တည္း ပုံ ေသကားက် တြက္ျပီး မင္နဲ႕ အပီအျပင္ေရးထားလို႕ ရႏိုင္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ လူသားတိုင္းေန႕စဥ္နဲ႕ အမွ် လမ္းဆုံ လမ္းခြ ကိုရပ္ေနတာပဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕တိုးတက္ၾကီးပြားရာ ၾကီးပြားေၾကာင္း ဘယ္လမ္းကို လိုက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈေတြကေတာ့ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ရိွေနတတ္ပါတယ္။
တစ္ခါတေလ ကိုယ္က အေလးမမူမိလို႕ မျမင္လိုက္ရတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အခြင့္အလမ္းဆိုတာ မ်က္ေမွာက္ မွာ ရိွေနတတ္ျမဲပါ။ ေရြးခ်ယ္မႈေပၚမွာ မူတည္ျပီး ဘ၀ခရီးလမ္းက ေျပာင္းခ်င္ေျပာင္း သြားျပန္ေရာ။
ကၽြန္မရဲ႕သား ကိုေရႊစင္လည္း ကေမၻာဒီးယားမွာ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမွာျဖစ္ေပမယ့္ ဌာနဆိုင္ရာ အတြင္း မွာ အလုပ္ခြင္သစ္တစ္ခု ေပၚေပါက္လာတာေၾကာင့္ သားက စိတ္ ၀င္စားျပီး ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ အားလုံးေသာ အင္တာဗ်ဴးေတြအျပီး ေရြးခ်ယ္ျခင္းခံရပါတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ ႏွစ္ခြဲ နဲ႕ ကေမၻာဒီးယားက တာ၀န္ကို လူစားလႊဲထားခဲ့ျပီး ၀ါရွင္တန္ကို ျပန္လာရမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေကာင္း ကိုၾကားရေတာ့ ကၽြန္မတို႕မိသားစု ၀မ္းသာပီတိျဖစ္လို႕ေပါ့။
စာဆို တစ္ဦးက လူသားေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲက ကရုဏာ၊ ေစတနာနဲ႕အတူ ေလးစားျခင္း၊ ျမတ္ႏိုး ျခင္း၊ တန္ဖိုး ထားျခင္း၊ စိတ္ရွည္ျခင္း၊ သည္းခံျခင္း၊ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ဆိုတဲ့ ျဒပ္ေတြ စုစုေပါင္း ေပါင္း စပ္လိုက္ရင္ "ေမတၱာ" ဆိုတဲ့ အစြမ္းထက္ ေဆးတစ္ပါး ရရိွႏိုင္ပါမယ္တဲ့။
ကၽြန္မသမီး မေကသီလည္း ႏိုင္ဂရာနဲ႕ ကေနဒါႏိုင္ငံ ခ၇ီးတစ္ေလွ်ာက္ မိသားစု ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ ေတြရဲ႕အားေပးေစာင့္ေရွာက္မႈ ေမတၱာေတြ အျပည့္အ၀ ရလိုက္တာေၾကာင့္ ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္း ရိွလာေလရဲ႕။
မိသားစု တင္မကပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ သမီးတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ရတဲ့ နယူးေယာက္ခ္က ခ်ိဳခ်ိဳဦးက လည္း တကူး တက ဖေလာ္ရီဒါ ကို ဆင္းလာျပီး ဆယ္ရက္ၾကာ သူ႕အစ္မ ေကသီကို ကူညီေစာင့္ ေရွာက္ျပဳ စုေပးေသး တာပါ။ ခ်ိဳခ်ိဳဦးကလည္း ျပန္ေရာ ကေမၻာဒီးယားက သား ကိုေရႊစင္ လည္း ျပန္ေရာက္လာေလရဲ႕။ သား ကလည္း အစ္မအိမ္မွာ အတူေနျပီး တစ္လွည့္အစ္မ ကိုဂရုစိုက္ေပါ့။
လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ေမြးလာေတာ့လည္း အားကိုးရာမဲ့ သူတစ္ပါး အေစာင့္အေရွာက္လို တာပါပဲ။ ၾကားကာလမွာ မက်န္းမာရင္ အေစာင့္အေရွာက္က လိုအပ္ျမဲမို႕ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့အခိုက္ သူတစ္ပါး ကို ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ ၾကံဳတဲ့အခါ အျပည့္အ၀ေပးၾကရင္ အေကာင္းဆုံး ဒါနေျမာက္ေသာ လက္ေဆာင္တစ္ခု ျဖစ္တာပါပဲေနာ္။
အေမရိကား မွာ ရုပ္၀တၳဳေတြ ျပည့္စုံသေလာက္ တစ္ခုခု လိုအပ္ရင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးမဲ့ အသိုင္းအ ၀ိုင္းက အလြန္ ရွားပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕မွာ မိသားစုက ၾကီးမားေပလို႕ တစ္ေယာက္အကူအညီ လိုအပ္ရင္ တစ္လွည့္စီ ေျပးလာေဖာ္ရတာေၾကာင့္ ခံသာေသးတာပါ။ သမီးေကသီလည္း သူ႕ေမာင္ ကိုေရႊစင္ျပန္ေရာက္ လာေတာ့ အားရိွေက်နပ္လို႕ေပါ့။ အားလုံးထဲမွာ သူတို႕ ေမာင္ႏွမက ျမန္မာပို ဆန္ ပါတယ္။ ျမန္မာကဗ်ာ နဲ႕ စာေပျမတ္ႏိုးတာလည္းတူ၊ ျမန္မာသီခ်င္းေတြ ႏွစ္သက္သေဘာက် တာလည္း တစ္ထပ္တည္း မို႕ အတြဲညီတာေၾကာင့္ ပိုျပီးနီးစပ္ၾကတယ္ေပါ့။
ဒီလိုနဲ႕ သားလည္း ႏွစ္ပတ္ၾကာ ခြင့္ရက္ေစ့ေတာ့ ၀ါရွင္တန္ကို သြားရပါေရာ။ သမီးေကသီလည္း စိတ္ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ ျဖစ္ရုံမကဘူး၊ ေလ့က်င့္ခန္း မွန္မွန္လုပ္ေပးတဲ့အတြက္ ခ်ိဳင္းေထာက္ လြတ္လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ႏိုင္ျပီမို႕ ကၽြန္မလည္း စိတ္ေအးရျပီး အိမ္ကိုျပန္ေျပာင္းလာျဖစ္ေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ အိမ္ေလး ကိုယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ ေအးခ်မ္းစြာနဲ႕ ေခတၱခဏ ဘ၀ အေမာ ေတြေျဖလိုက္ဦးမယ္ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ မထင္မွတ္ ျပႆနာတစ္ခု ေပၚလာျပန္ပါေရာ။
"ရယ္ေမာရျခင္း ဟာ အသက္ရွည္ေဆးတစ္ခြက္"တဲ့။
ကၽြန္မမွာ သားသမီးေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အေမာေတြရိွသလို ရယ္ေမာရတဲ့ အခါမ်ားစြာလည္း ၾကံဳရ ေသးတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ခုခ်ိန္ထိ က်န္းမာစြာနဲ႕ အသက္ရွည္ေနသလား မသိလို႕ တစ္ခါတစ္ခါ အေတြးေရာက္ မိပါတယ္။ သႏၱာစမ္းက အိမ္ကို ေရာင္းဖို႕ အစီအစဥ္လုပ္ေနဆဲကာလ ကၽြန္မ တစ္ ေယာက္တည္း အိမ္ၾကီးတစ္လုံးနဲ႕ ေနေနတာကို သားသမီးေတြက ဘ၀င္မက်ဘဲ အေမကို ဖုန္းတ ဂြမ္ဂြမ္ ဆက္ျပီး မာ၏ သာ၏ တစ္လွည့္စီ ေထာက္လွမ္းစစ္ေဆးၾကေလရဲ႕။
ဒီေတာ့ ကၽြန္မ က သူတို႕စိတ္မေမာရေအာင္ ဘယ္သြားမယ္၊ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ တစ္ေန႕တာ စာရင္း ဇယား ကို သမီးေကသီဆီ မိုးလင္းတာနဲ႕ အစီရင္ခံရပါတယ္။ အဲဒီေန႕က တနဂၤေႏြေန႕မို႕ ဘာအစီအစဥ္ မွမရိွ၊ ဘယ္မွမသြားဘဲ အိမ္လာၾကည့္မဲ့သူမ်ားလာရင္ အဆင္သင့္ရိွေနဖို႕ ေစာင့္မယ္ ဆိုတာေျပာျပ ထားလိုက္တယ္ေပါ့။ ေကသီနဲ႕ စကားေျပာျပီး ဘုရား၀တ္ျပဳတစ္နာရီေလာက္ ၾကာ ေတာ့ကားေရေဆးဖို႕ သတိရတာ နဲ႕ ဂိုေဒါင္ထဲက ထုတ္ျပီး အိမ္ေရွ႕မွာ ေရေဆးေနလိုက္တာ ေအးေအးေဆးေဆးပဲေလ။
၀ုန္းခနဲ ကားတစ္စီး အနားထိုးရပ္လိုက္သံ ၾကားမွ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အငယ္ဆုံးသား အိႏၵာရယ္ မ်က္စိ မ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္နဲ႕...။
"မာမီက ဒီမွာ ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ေန၊ သားတို႕မွာ ပ်ာသြားရတာပဲ"တဲ့။ "အလိုေတာ္.... ဘာကိစၥ ပ်ာၾက ရတာလဲ"လို႕ သားေျပာတာ နားမလည္ႏိုင္လို႕ျပန္ေမးေတာ့-
"မာမီ့သမီး ေကခိုင္ေပါ့။ မာ့မီဆိ ဖုန္းဆက္တာ ဘယ္သူမွဖုန္းမကိုင္လို႕ ေကသီ့ဆီဆက္ျပီး မာမီ ဘယ္ေရာက္ေန လဲေမးေတာ့ အိမ္မွာရိွတယ္။ ဘယ္မွမသြားဘူးေျပာတယ္တဲ့။ အခါ အခါေပါင္းမ်ား စြာဆက္ တာမရလို႕ မာမီတစ္ေယာက္တည္း မူးလဲေနျပီလား၊ တစ္ခုခုျဖစ္ေနျပီလား မသိဘူး၊ သားကို ခုခ်က္ခ်င္း သြားၾကည့္ျပီး သူ႕ ကိုျပန္ဆက္ရမယ္လို႕ ခိုင္းလိုက္တာနဲ႕ လာၾကည့္ရတာ။ သားမွာ ေမာင္းသာလာရတယ္၊ တစ္လမ္း လုံး စိတ္ပူလိုက္ရတယ္။ ေကခိုင္ ေျပာသလို တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ေနျပီလားမသိ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕၊ မာမီ့ ကို အေ၀းကလွမ္းျမင္လိုက္ရမွ ရင္ထဲ ေပါ့သြားေတာ့ တယ္"တဲ့။
ကဲ...ၾကည့္ပါဦး။ ကၽြန္မမွာ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ ထြက္ျပီး ကားေရေဆးတာေလးေတာင္ သူတို႕မွာ ျပႆ နာျဖစ္ ရေသးတာေၾကာင့္ ကိုဖိုးသဲ၊ မေရႊသဲတို႕အျဖစ္ကို ၾကည့္ျပီးရယ္ရပါရဲ႕။ အဲဒီလို အျဖစ္သည္း ေအာင္ စိတ္ပူတတ္ၾကတဲ့ သားသမီးေတြအေၾကာင္းကို သိလို႕ ေသာကျဖစ္စရာၾကံဳရင္ ေတာ္ရုံ ကိစၥ ေလာက္ေတာ့ သူတို႕ကို အသိမေပးဘဲ ဖုံးဖိထားလိုက္တယ္ေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အားလုံးထဲမွာ အသည္းအေၾကာင္ဆုံး၊ ခံႏိုင္ရည္ မရိွဆုံး မေကသီနဲ႕မွ သတင္းတစ္ခုက တန္းတိုးတာေၾကာင့္ ပိုျပီး ရယ္စရာေကာင္းေတာ့ တာပဲေလ။
တကယ္ေတာ့ ဘာမွလည္း ၾကီးက်ယ္တဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး၊ ကေနဒါႏိုင္ငံခရီး မထြက္ခင္ေလးမွာ ကၽြန္မ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ က်န္းမာေရး ေဆးစစ္ခ်က္ေတြလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေနထိုင္ မေကာင္းမွ ဆရာ၀န္ ဆီ ေရာက္ၾကတာမ်ိဳးေလ။ ဒီမွာေတာ့ က်န္မာေရး အာမခံရိွ ထားတာေၾကာင့္ ႏွစ္ စဥ္ ေဆးစစ္တာေတြ လူတိုင္းလုပ္ၾကရပါတယ္။ ထုံးစံအတိုင္း ဆီးစစ္၊ ေသြးစစ္ EKG စစ္၊ Mammogram ရုိက္ စတာေတြအားလုံး အျပည့္အစုံလုပ္ၾကည့္ရတာ၊ က်န္တာေတြအားလုံး ေကာင္းေပမဲ့ Mammogram ရိုက္ထား တဲ့ရင္သား မွာ အက်ိတ္တစ္ခု ေတြ႕ေနလို႕ဆိုျပီး ေဆးရုံက ျပန္ေခၚပါတယ္။
ကၽြန္မမွာ ခုခ်ိန္ထိ ဆီးခ်ိဳ မရိွ၊ ေသြးတိုးမရိွ၊ ႏွလုံးအားနည္းတာမရိွ၊ က်န္မာေရးေကာင္းေပမဲ့ အသက္ ၁၇ႏွစ္ တစ္ခါ၊ ၂၄ႏွစ္တစ္ခါ ရင္သားမွာ အက်ိတ္ေတြ႕တဲ့အတြက္ ႏွစ္ခါခြဲစိတ္ကုသထားရ တဲ့ရာဇ၀င္က ရိွ ထားတာေၾကာင့္ ရင္သားကင္ဆာ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အလားအလာ ရိွေနတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ဆရာ၀န္နဲ႕ ညိႇႏႈိင္းျပီး ဆက္လက္ ကုသမႈယူပါ ဆိုပါေလေရာ။
ဆရာ၀န္ နဲ႕ ဆက္သြယ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေသြးစစ္ခ်က္ထဲမွာ ေသြးျဖဴဥေတြမ်ားေနတာေတြ႕ရ ပါတယ္။ အဲဒါ ကင္ဆာ Risk ျဖစ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ေပါ့ေပါ့ထားလို႕မရဘူ။ Biopsy လုပ္ျပီး ဓာတ္ခြဲ ၾကည့္ရမယ္။ အက်ိတ္ ကိုလည္း ခြဲထုတ္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္နဲ႕ ရက္ခ်ိန္းယူျပီး ကၽြန္မ ကိုဖုန္းျပန္ဆက္ အေၾကာင္းၾကား မယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။
သားသမီးေတြ ကို ေျပာျပလိုက္ရင္ စိတ္ပူၾကမွာစိုးတာနဲ႕ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အသိမေပးဘဲ သားမက္ ဂယ္ရီ ကေတာ့ ဆရာ၀န္မို႕ သူ႕ကိုပဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပျပီး သားသမီးေတြ ကိုမသိပါေစ နဲ႕လို႕ ပိတ္ထားရင္း ဆရာ၀န္နဲ႕ ရက္ခ်ိန္းဖုန္းအေခၚကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္ေပါ့။
ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ မိုးလင္းတာနဲ႕ ဖုန္းသံေတြ ဆက္တိုက္ၾကားရေတာ့တာပဲ။ တကၠဆက္၊ ကယ္လိဖိုးနီးယား၊ ရွိကာဂို၊ ပင္ဆယ္လ္ေဗးနီးယား၊ ဖေလာ္ရိဒါနယ္အစုံက သားေတြသမီးေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေခၚလိုက္ၾကတာ။
"မာမီ့သမီး ဘာျဖစ္တာလဲဟင္။ ညက ငိုၾကီးခ်က္မနဲ႕ Answering Machingမွာ သူ႕ကိုခ်က္ခ်င္း ျပန္ေခၚပါလို႕ အမွာ စကား ထားသြားတယ္။ သမီးတို႕လည္းခုမွဖြင့္နားေထာင္ ျဖစ္တာ။ သူ႕ေျခ ေထာက္ေကာင္းသြားလို႕ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ျပီ မဟုတ္လား။ အခု ဘာျဖစ္ျပန္တာလဲ"နဲ႕ စိုးရိမ္တၾကီး ၀ိုင္းေမးၾကေလရဲ႕။
သမီးေကသီ သူ႕ေမာင္ႏွမတစ္ေတြကို လူေစ့ေအာင္ လိုက္ဖုန္းဆက္ဆဲ့ အခ်ိန္က သန္းေခါင္နီးပါး ရိွေနျပီ ဆိုေတာ့ အားလုံးက အိပ္ကုန္ၾကျပီေပါ့။ မနက္လင္းမွ သူထားခဲ့တဲ့ အမွာစကားေၾကာင့္ သူတို႕အစ္မ ဘာေတြ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ျဖစ္ျပန္သလဲဆိုတာ သိခ်င္ေဇာနဲ႕ ကၽြန္မကို ဆက္ေမးၾကတာ ပါ။ အက်ိဳးအေၾကာင္း ဘာမွ မသိေတာ့ ကၽြန္မလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္လို႕ေပါ့။ သမီး ကို ေမးၾကည့္ျပီး မွ ျပန္ဆက္မယ္ ေျပာရင္း ႏွစ္သိမ့္လိုက္ရပါတယ္။
တလြဲတေခ်ာ္ေတြ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ဆရာ၀န္က ျပန္ေခၚမယ္ေျပာထားျပီး ကၽြန္မကို မေခၚဘဲ ည ၁၁နာရီ ထိုးခါမွ ဂယ္ရီဆီကို ဖုန္းဆက္ေျပာျပတယ္တဲ့။ သူတို႕ခ်င္းရင္းႏွီးခင္မင္တဲ့ ဆရာ၀န္ခ်င္း ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အခ်ိန္မေတာ္ေပမဲ့ အားမနာေၾကး ေခၚလိုက္တာထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီေတာ့ အနား မွာ အတူရိွေနတဲ့ မေကသီက အားလုံးေျပာသမွ် ၾကားသြားပါေလေရာ။ အေမအတြက္ စိုးထိတ္ ပူပန္စြာ နဲ႕ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကို သတင္းပို႕ဖို႕ မိနစ္မဆိုင္း ညၾကီးသန္းေခါင္မွာ လူေစ့ေအာင္ ဖုန္း ေတြ လို္က္ေခၚတာေလ။
ဒီဇာတ္လမ္းကို မသိလို႕ ကၽြန္မက ဖုန္းဆက္ေမးေတာ့ ဖုန္းထဲမွာ ငိုလို႕မျပီးႏိုင္ဘူးေလ။ ခဏၾကာ ေတာ့ မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ႕ လူကိုယ္တိုင္ေရာက္လာျပန္ပါေရာ။ "မာမီ သမီးနဲကအတူ လာေနမွျဖစ္ မယ္" တဲ့။ ခုခ်က္ခ်င္းပဲ တစ္စုံတစ္ခုျဖစ္ေတာ့မဲ့အတိုင္းေလ။ သူအျဖစ္သည္းေနပုံကိုၾကည့္ျပီး ကၽြန္မက ရယ္ေတာ့ "ဒါရယ္စရာ မဟုတ္ဘူး မာမီ"တဲ့။ ကၽြန္မကို မေက်မနပ္နဲ႕ ျပန္တြယ္ေလရဲ႕။
တကယ္က အက်ိတ္ေတြ႕တာနဲ႕ ကင္ဆာလို႕ အတပ္ေျပာႏိုင္ေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လိုအပ္တဲ့ ဓာတ္ခြဲေဆးစစ္ ခ်က္ေတြ လုပ္ရဦးမွာပါ။ မေရရာေသးတဲ့ ကိစၥအတြက္နဲ႕ ပူပင္ေသာကေရာက္ေန တာေမာ လိုက္တာ။ ဒါေၾကာင့္ သမီးကို မနည္းေဖ်ာင္းဖ် တရားခ် ႏွစ္သိမ့္ေခ်ာ့ေမာ့ျပီး ျပန္လႊတ္ရ ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္း က ျပီးသလား မထင္ေလနဲ႕ေနာ္။
သမီးျပန္သြားျပီး မၾကာပါဘူး။ ဖုန္းေတြက လာျပန္ပါေရာ။ မေကသီ သတင္းျဖန္႕ခ်ိလိုက္တာနဲ႕ က်န္တဲ့ သားသမီးေတြ ပါ ေရေၾကာေျမေၾကာလိုက္ၾကျပီး ဖုန္းဆက္သတင္းေမးရင္း ငိုၾကျပန္လို႕ အားေပးရ၊ ႏွစ္သိမ့္ရ၊ ေဖ်ာင္းဖ်ရ။ ေတာ္ရုံအားငယ္တတ္တဲ့ လူနာမ်ိဳးဆိုရင္ သူတို႕အငိုသန္ၾကပုံနဲ႕ ကိုယ္ပါ စိတ္ဓာတ္က်ျပီး အသုဘျဖစ္ေလာက္ပါရဲ႕။
ေျပာၾကပုံလည္း နားေထာင္ပါဦး။ "ကီမိုေပးရင္ ဆံပင္ေတြအဖတ္လိုက္ ျပဳတ္ၾကတာတဲ့ေနာ္။ မာမီ အဲလိုျဖစ္တာ သမီးတို႕ၾကည့္ရက္မွာ မဟုတ္ဘူး"တဲ့ သူနဲ႕၊ "ကီမိုေပးတဲ့အခါက်ရင္ အစားပ်က္ အအိပ္ပ်က္တာ နဲ႕ အရမ္းပိန္ခ်ံဳးသြားတာတဲ့။ မာမီ အဲလိုခံစားေနရရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ" ေမးတဲ့သူနဲ႕။
ကၽြန္မမွာ သူတို႕ေျပာသမွ် နားေထာင္ျပီး ရယ္လိုက္ရတာ။ ဒီအထဲ ဇာတ္တိုက္ထားတာမ်ိဳးက လည္း ရိွပါေသးတယ္။ ညေနက် ၀ါရွင္တန္က သားေရႊစင္ဖုန္းဆက္လာပါေရာ။ သူအသံက တိုးတိုး တိမ္တိမ္နဲ႕ "မာမီ ေနေကာင္းလား"တဲ့။ သူ႕အသံၾကားရရုံနဲ႕ ကၽြန္မက သိလိုက္ပါျပီ။ "ေကသီ လာလား"တဲ့။ "အခုေရာ ေကသီ အနားမွာရိွလား"တဲ့။ စကားေတြခ်ီ၊ နိဒါန္းေတြပ်ိဳးေနတာနဲ႕ ကၽြန္မ ကရယ္ခ်င္လာျပီး "သားအစ္မ က သတင္းေၾကညာျပီးျပီ မဟုတ္လား"ေမးလိုက္ေတာ့ "မာမီ ဘယ္ လိုလုပ္သိလဲ"တဲ့။
ကၽြန္မေအာ္ရယ္မိပါေရာ။ သူတို႕ကို ေမြးထုတ္ထားတဲ့ အေမပဲေနာ္။ ပါးစပ္ဟရုံနဲ႕ ဘာဆို လိုတာ ေနာေက်ေနျပီးသားပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့မွ သားကဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ပါတယ္။ ညက သူ႕အစ္မ ဖုန္းေခၚေတာ့ မအိပ္ေသးတာနဲ႕ စားေျပာရတယ္တဲ့။ ကင္ကာဆိုရင္ ကၽြန္မစိတ္ဓာတ္က်ေတာ့မွာ ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ညေန က်ရင္ သားက အားေပးဖို႕ ဖုန္းေခၚလိုက္၊ သူနဲ႕ဂယ္ရီက လာေစာင့္ေနၾကမယ္၊ အားလုံး ၀ိုင္းႏွစ္သိမ့္အားေပးျပီး သူတို႕အိမ္ကို တစ္ခါတည္းေခၚသြားၾကမယ္ေပါ့လို႕ ဇာတ္တိုက္ ထားၾကတာတဲ့ေလ။
ဒီသတင္းကို ကၽြန္မအရင္ရျပီး သူတို႕မသိေအာင္ ဖုံးဖိထားျပီး ခုမွ မေတာ္တဆေပၚသြားတယ္ ဆိုတာ မသိေလၾက ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ျဖစ္ပုံကို ၾကည့္ရင္းကၽြန္မမွာ ရယ္ရတာအေမာ။ အမွန္ ေတာ့ ရွင္ေတာ္ဘုရားေဟာေၾကားတဲ့အတိုင္း တြယ္ျငိျခင္း သမုဒယသံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ သူတို႕ခမ်ာ ဆင္းရဲျခင္းေသာကေတြ ေ၀ေနရရွာတာပါ။ သားသမီးေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို စာနာမိေတာ့လည္း ပုထုဇဥ္ လူသားပီပီ သူတို႕ကို သနားစိတ္နဲ႕ ရင္မွာနာက်င္မႈ ခံစားရျပန္ပါေရာ။
ဒီလိုနဲ႕ ေဆးရုံတက္ျဖစ္ျပီး ရင္သားက အက်ိတ္ကို ခြဲစိတ္ထုတ္ယူတာပါ။ ဓာတ္ခြဲေဆးစစ္တာေတြ ေရာပါ လိုအပ္တာ မွန္သမွ် လုပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ကင္ဆာမဟုတ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။ မိသားစု အားလုံးလည္း ခုမွရင္ထဲက အပူလုံးက်ျပီး ျပံဳးႏိုင္ၾကတယ ဆိုပါေတာ့။
အဲလို ကၽြန္မရဲ႕ က်န္းမာေရးကိစၥ မေရမရာ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ေနဆဲကာလမွာ သမီးသူဇာက သားဦး ကိုယ္၀န္ၾကီးနဲ႕မို႕ စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္တာေကာင့္ လုံး၀အသိမေပးဖို႕ မွာထားရပါတယ္။ ေဆးရုံက ဆင္းျပီးမွ သမီး ကိုေျပာျပေတာ့ မေရႊေခ်ာက ေအးေအးမေနေလဘူး။ ဗိုက္ၾကီးတျပဲနဲ႕ ခ်က္ခ်င္း ေရာက္ခ်လာျပီး သူ မသိလိုက္ရေကာင္းလာနဲ႕ ငိုၾကီးခ်က္မျဖစ္ရျပန္ပါေရာ။ ကၽြန္မတို႕ မိသားစုေလာက္ စာရင္းရႈပ္တာမ်ိဳးလည္း ရိွအ့ံ မထင္ပါဘူးေနာ္။
ႏွစ္ပတ္ၾကာေတာ့ သမီးကို ေခ်ာ့ေမာ့ႏွစ္သိမ့္ျပီး အိမ္ျပန္ခိုင္းရပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ရွင္မျဖစ္ေနျပီး အစ္မ ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ ျပန္ေရာက္လာလိုက္၊ အေမေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ ျပန္ေရာက္လာလိုက္ တစ္ႏွစ္တည္း အေခါက္ေခါက္ျပန္လာေနတာ ေယာက်္ား သေဘာေကာင္းလို႕ ေတာပါေသးတယ္ ဆိုေပမဲ့့ "ေယာက်္ားနဲ႕ ငါးၾကာၾကာ ပစ္ထားလို႕"မရဘူး ဆိုတဲ့စကားရိွတယ္ မဟုတ္လားေနာ္။
သမီးသူဇာ ျပန္သြားျပီး ကၽြန္မလည္း စက္တင္ဘာလကုန္တဲ့အထိ အိမ္မွာ ေကာင္းေကာင္းအနား ယူလိုက္တယ္ေပါ့။ ခြဲစိတ္ျပီး တစ္လအၾကာမွာ ဆရာ၀န္က ျပန္လည္ေဆးစစ္မႈေတြ လုပ္ေတာ့ အားလုံး အေျခအေနေကာင္းေၾကာင္း သိရတာမို႕ စိတ္ေအးရတယ္ဆိုပါေတာ့။ ေျခာက္လ ၾကာရင္ ထပ္ျပီးေဆးစစ္ဖို႕ ရက္ခ်ိန္းေပး ပါတယ္။ က်န္းမာေရးနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး စိတ္လက္ေပါ့ပါးသြားရတာ ေၾကာင့္ ေအာက္တိုဘာလ တစ္လ လုံး တကၠဆက္က သမီးေကခိုင္ဆီ တစ္လွည့္သြားလည္၊ ႏိုင္၀င္ဘာက် သားကိုေရႊစင္ရိွရာ ၀ါရွင္တန္ ကို ခရီးဆက္ျဖစ္ပါတယ္။
သားေနတဲ့ ဗာဂ်င္းနီးယားနဲ႕ သမီးသူဇာရိွရာ အယ္လ္လစၥဘက္ျမိဳ႕က ေလးနာရိေလာက္ပဲ ေ၀းတာ မို႕ေက်းဇူးေတာ္ေန႕ ရုံးပိတ္ရက္မွာ သားက လိုက္ပို႕ေပးမယ္ ဆိုတာနဲ႕ သားအမိႏွစ္ေယာက္ကား ေမာင္းျပီးသြားလိုက္ၾကေသးတယ္ေလ။ ဗာဂ်င္းနီးယားက ေတာင္ကုန္းေတြ၊ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းေတြနဲ႕ သာ ယာလွပလြန္းတာေၾကာင့္ သဘာ၀အလွေတြ ေငးေမာရင္း အဆိုေတာ္ ပုလဲနဲ႕ ကိုစိန္လြင္၊ ကိုစိုးပိုင္ တို႕ရဲ႕သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရင္ းေလးနာရီခရီးက တစ္ခဏေလး လို ေရာက္သြားေလရဲ႕။ သမီးက အေမနဲ႕ အစ္ကိုေရာက္လာေတာ့ ေပ်ာ္ လြန္းလို႕ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ေန တာပဲ။ ေက်းဇူးေတာ္ေန႕ ပြဲ ေတာ္စာၾကက္ဆင္ေကာင္လုံးကင္နဲ႕ တျခားဖြယ္ဖြယ္ရာရာေတြ စုံေအာင္ ခ်က္ ထားတာ ေတြ႕ရ ေတာ့အိမ္ရွင္မ ပီပီသသ ျဖစ္ေနတဲ့ သမီးကို ခ်ီးက်ဴးရပါေသးတယ္။
သမီးဆီက ျပန္လာျပီး တစ္ပတ္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မလည္း ဖေလာ္ရီဒါ ျပန္ျဖစ္ပါေရာ။ ခရစၥမတ္ပြဲ ေတာ္ရုံးပိတ္ရက္က်ေတာ့ မိသားစုတစ္ေတြ ဆုံးျဖစ္ၾကဦးမွာ ရိွေသးတယ္ေလ။ အေမရိကား မွာ ေနရတဲ့တစ္ရက္ တစ္ရက္ကလည္း အကုန္ျမန္သလား မေျပာပါနဲ႕ေတာ့။ တစ္ႏွစ္ဆိုတာ ဟိုလွည့္ ဒီလွည့္ နဲ႕ ကုန္သြားလိုက္တာ ဘာလိုလိုနဲ႕ ၁၉၉၆ႏွစ္ဆန္းက ဖ်တ္ခနဲ ေရာက္လာေတာ့တယ္။
သမီးသူဇာ က ေဖေဖာ္၀ါရီလဆန္းမွာ မီးဖြားမွာျဖစ္လို႕ မီးဖြားခ်ိန္အမီ ဇန္န၀ါရီလကုန္ေလာက္ သမီး ဆီသြား မယ္ စိတ္ကူးေနဆဲမွာပဲ၊ ဇန္န၀ါရီ ၈ရက္ မနက္ ၄နာရီ အရုဏ္တက္ေလာက္မွာ ဖုန္း၀င္လာ ေလရဲ႕။ သမီး မီးဖြ႔ားလို႕ ေဆးရုံကို သြားရေတာ့မွာတဲ့။ ဆရာ၀န္တြက္ေပးထားတဲ့ ရက္ထက္ တစ္လနီးပါးေတာင္ ေစာေနတာမို႕ ကၽြန္မလည္း စိတ္ပူလို႕ေပါ့။ ပိုျပီး စိတ္ပူစရာေကာင္းတာက အဲဒီအခ်ိန္ မွာ ႏွင္းမုန္တိုင္းက အၾကီးအက်ယ္ က်ေနခိုက္ေလ။
ေဆးရုံမသြားခင္ သမီးက စိတ္လႈပ္ရွားတဲ့အသံနဲ႕၊ "သမီး၊ မာမီ့ကို ဦးသုံးၾကိမ္ခိုက္ျပီး ကန္ေတာ့ခဲ့ ပါတယ္။ သမီးရဲ႕သားေလး ေျခလက္အဂၤါစုံေအာင္လည္း ဆုေတာင္းေပးပါေနာ္"နဲ႕ မွာသြားေတာ့ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ နင့္သြားေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္၀န္ရိွစက ေၾကာင္ကေလးေျချပတ္ျပီး ေသသြားရတာ ခုထက္ထိ သူ႕ရင္ထဲမွာ စြဲလမ္းေနဆဲ ဆိုတာ ေတြးမိေတာ့ သမီးကိုပိုျပီး သနားရျပန္ပါေရာ။
"သမီး မီးဖြားရင္ မာမီအနားမွာ ေနပါေနာ္"နဲ႕ အားကိုးတၾကီး မွာထားပါလ်က္နဲ႕ အခု အေရးၾကံဳ ေတာ့အေမက အနားမွာမရိွႏိုင္တာအတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္၊ စိတ္ရိွတိုင္းေျပာသြားလို႕ ရႏိုင္တဲ့ေနရာ လည္း မဟုတ္၊ရင္ထဲမွာ ေသာကမ်ိဳးစုံနဲ႕ ပူေလာင္လိုက္ရတာ။
အေရးၾကံဳတိုင္း ကၽြန္မရဲ႕ အားထားရာက ရွင္ေတာ္ဘုရား တစ္ပါးပဲရိွပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္းဆိုး ဆိုး၀မ္းသာစရာပဲ ၾကံဳၾကံဳ၊ ပူေလာင္စရာပဲ ေတြ႕ေတြ႕ ရွင္ေတာ္ဘုရားေရွ႕ေမွာက္ေရာက္ေအာင္ သြားျပီး အားကိုးမႈနဲ႕ ေလွ်ာက္ထားရတာေတြ အမ်ိဳးစုံလို႕ သက္ေတာ္ထင္ရွားသာရိွရင္ ျပံဳးေတာ္မူ ျပီး "ခ်စ္သမီး ျပႆနာေတြကလည္း မျပီးႏိုင္ေတာ့ပါလား၊ သံသရာလြတ္ေၾကာင္း စဥ္းစားဖို႕ ေကာင္းျပီ"လို႕ မိန္႕ေလမလား မသိ။
ကၽြန္မအတြက္ နံနက္ခင္း ဘုရားကို အာရုံျပဳရျခင္းက တစ္ေန႕တာအတြက္ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းပါပဲ။ ညဦး ေတာင္းဆုျပဳရတာက်ေတာ့ တစ္ညတာအတြက္ လုံျခံဳေစတယ္ေလ။ စိတ္အားငယ္တဲ့အခါ ဘုရား ရွင္ေရွ႕ေမွာက္ ေရာက္တာေနဲ႕ အားတက္စရာ ျဖစ္သလိုအထီးက်န္ေနခ်ိန္မွာ အနားမားမားရပ္ သကဲ့သို႕ ခံစား ရျပီး၊ ၀မ္းနည္းတဲ့အခါ ေဖေဖ ႏွစ္သိမ့္မႈ ရေစတဲ့အျပင္ သံသယ၀င္ေနခိုက္ အာရုံ ျပဳလိုက္တာနဲ႕ဆုံးျဖတ္မႈေပးႏိုင္ေအာင္ အလင္းရျပီး စိတ္ေက်နပ္စရာ ၾကံဳတဲ့အခါက် ၾကည္ႏူး ခ်မ္း ေျမ႕မႈကို ရပါေရာ။
ဒါေၾကာင့္ ဘာေလးတစ္ခု မၾကံဳလိုက္နဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္ ဖခင္ကို အားကိုးလိုတဲ့စိတ္မ်ိဳးနဲ႕ ရွင္ေတာ္ ဘုရားေရွ႕ေမွာက္ အျမဲေရာက္လ်က္မို႕ အခုလည္း သမီးအတြက္ အမ်ိဳးစုံေတာင္း ဆုေတြ ျပဳေနျဖစ္ေတာ့ တယ္ေပါ့။ အေမက အခ်ိန္မီ မေရာက္ႏိုင္ေပမဲ့ သူ႕ခင္ပြန္းက အနားမွာရိွေနတာမို႕ သမီးလည္းအားရိွမွာပါ။ အေမရိကား မွာ ၁၉၇၀ျပည့္ႏွစ္ေလာက္ကစျပီး Dr.F.LAMAZ ရဲ႕နည္းစ နစ္အရ LAMAZ သင္တန္းရယ္လို႕ ေပၚေပါက္လာျပီး ကိုယ္၀န္ေျခာက္လရိွတာနဲ႕ ေလးပတ္သင္ တန္းတက္ရပါတယ္။
ကိုယ္၀န္ေဆာင္သူနဲ႕အတူ ခင္ပြန္းပါတက္ျပီး သင္ရတာပါ။ သားဖြားျခင္းအေၾကာင္း အျပည့္အစုံ ပညာေပး တာေတြအျပင္ မီးဖြားခ်ိန္ ဘယ္လိုအသက္ရွဴရမယ္၊ ဘယ္ပုံအေနအထားနဲ႕ညႇစ္အားေပး ရမယ္ စသျဖင့္ေတြေပါ့။ ကေလးအေဖပါ ေမြးခန္းထဲ ၀င္ခြင့္ျပဳထားတာမို႕ ကိုယ့္ဇနီးရဲ႕ ခံစားရတဲ့ အာေ၀ဏိက ေ၀ဒနာေတြကို လက္ေတြ႕ျမင္ခြင့္ရတာေၾကာင့္ ၾကင္နာယုယေဖးကူမ ေပးျခင္းနဲ႕ မိခင္ေလာင္းရဲ႕ စိတ္အားတိုးတက္ေစတဲ့ သေဘာလည္း ပါပါတယ္။
ကၽြန္မလည္း နာရီ၀က္တစ္ခါေလာက္ ဖုန္းဆက္ျပီး သမီးကို အားေပးရတာအေမာ။ ဒီလိုနဲ႕ ညေန ၈နာရီ ၃မိနစ္က်မွ သားဦးေလးကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေမြးဖြားေၾကာင္း သိရလို႕ ရင္ထဲက ေသာက မီးျငိမ္းရေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ လုံး၀စိတ္ေအးရတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ ကေလးက ၀မ္းက ကၽြတ္ကၽြတ္ ခ်င္းမငိုဘူးတဲ့။ ကၽြန္မသမီး ေကသီက "သူဇာ့သားမို႕ သူ႕အေမလို ငိုရေကာင္းမွန္း မသိလို႕ မငို တာျဖစ္မွာ" နဲ႕ အေျပင္အျပတ္ မွတ္ခ်က္ခ်ေနေသးတာပါ။
တကယ္က ကေလးက တစ္လ ေစာေမြးတဲ့အတြက္ အဆုတ္ကျပည့္ျပည့္၀၀ မဖြံ႕ျဖိဳးေသးလို႕ မငို တာဆိုျပီး ကေလးအထူးကုဆရာ၀န္ၾကီးကို ခ်က္ခ်င္းအေၾကာင္းၾကားပါတယ္။ ဆရာ၀န္ၾကီးက မိနစ္ပိုင္းသာ ရိွေသးတဲ့ ကေလး ကိုဓာတ္မွန္ရိုက္ၾကည့္ေတာ့ အဆုတ္မွာအေပါက္ရိွေနတာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း (ICU)အခန္းမွာပို႕ ကုသမႈ ေပး ရတယ္တဲ့ေလ။ ဒီေတာ့ကေလးအတြက္ တစ္ခါစိတ္ေမာ ရျပန္ပါေရာ။
ေသာကစိတ္နဲ႕ ေနာက္တစ္ေန႕အမီ သမီးဆီလိုက္သြားဖို႕ၾကိဳးစားေပမဲ့ ႏွင္းမုန္တိုင္းက ရိွေနဆဲ မို႕ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ေတြ ဖ်က္ထားတာေၾကာင့္ အဆင္မေျပဘဲ ေစာင့္ေနရတာ ရင္တမမနဲ႕ပါပဲ။ ေတာ္ ပါေသးရဲ႕။ သုံးရက္ၾကာေတာ့ ကေလးကလုံး၀ က်န္းမာသြားေပလို႕။ ကၽြန္မလိုပဲ စိတ္ပူေန တဲ့ ေယာကၡမက ျမိဳ႕ခ်င္း သိပ္မေ၀းလွတာမို႕ ႏွင္းမုန္တိုင္းၾကားထဲက ကားေမာင္းျပီး အေရာက္သြား လိုက္ တာေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္ရပါေသးတယ္။
ေစာေစာက အစီအစဥ္အရ ကၽြန္မတို႕ မိခင္ႏွစ္ေယာက္ တစ္လစီ သြားေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကရင္း ဂ်ဴတီ လဲၾကမယ္ေပါ့။ ကၽြန္မအရင္သြားမဲ့အစား သူကအရင္ေရာက္ႏွင့္တာမို႕ သမီးဆီ ေဖေဖာ္၀ါရီ လအလယ္က်မွ သြားဖို႕ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ျပန္ေျပာင္းနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ရပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ ေန႕မွာေဆးရုံက ပို႕ေပးလိုက္တဲ့ ဗီဒီယိုအေခြတစ္ခု အျမန္ေခ်ာနဲ႕ ေရာက္လာေလရဲ႕။ သူတို႕ေငြရွာ နည္းရိုက္စားပုံက အတုယူေလာက္ပါတယ္။
အေခြေပၚမွာ နာမည္ထုးထားတာက "ဇက္ကရီ ေကာင္းျမတ္ ဘာ၀စၥ္တီ"ဆိုတဲ့ ကၽြန္မေျမးရဲ႕ နာမည္ အျပည့္အစုံနဲ႕ေနေလ။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Pittsburgh Megee Woman's Hospital ဆို တဲ့ဆိုင္းဘုတ္ နဲ႕ ေဆးရုံေပၚလာတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ၁၉၉၆ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၈ရက္ေန႕ ဒီေဆးရုံမွာ မဂၤလာရိွေသာ သားေယာက်္ားေလးတစ္ဦး ဖြားျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အစခ်ီျပီး မိဘနာမည္၊ ေနရပ္လိပ္စာ၊ ေမြးဖြားတဲ့အခ်ိန္၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္၊ အရပ္အေမာင္းစသည္ေတြ ေျပာျပခ်ိန္ ကေလးရဲ႕ပုံေတြက ငိုတာေရာ၊ ျပံဳးတာေရာ၊ မဲ့တာေရာနဲ႕အတူ ငိုက္လ်က္၊ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ ေပ်ာ္လ်က္စုံေအာင္ ရိုက္ျပထားပါတယ္။
ေနာက္ျပီး "ဇန္န၀ါရီ"ဆိုတာ "အဦးအစ"လို႕ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ပါသတဲ့။ ရိုမင္ဘုရား JANISက ၾကီးစိုး တာမို႕ "ဇန္န၀ါရီ"အမည္ ျဖစ္တည္ေစတယ္ေပါ့။ JANISရဲ႕ ပုံသဏၭာန္က မ်က္ႏွာႏွစ္ခုေရွ႕မွာ တစ္ခု၊ ေနာက္မွာ တစ္ခုရိွေလေတာ့ ဒီလမွာ ေမြးတဲ့ ကၽြန္မေျမးက ေရွ႕ေနာက္ ႏွစ္ဖက္အျမင္ရလို႕ အမွားအမွန္ ဆင္ျခင္ႏိုင္သူပဲ ျဖစ္ေလမလား။ ဒါမွမဟုတ္ အပ်ိဳေခ်ာေတြ အလယ္မွာ မ်က္ႏွာမ်ား သူပဲျဖစ္ေလမလားမသိ။
ဒီလရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ ပန္းက "ေဇာ္ေမြး"ပန္းျဖစ္သလို ေက်ာက္မ်က္ရတနာက ဂါနက္ေခၚတဲ့ ေဂၚ မုတ္ေက်ာက္အနီေရာင္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ဂရိတိုင္းျပည္မွာေတာ့ ဒီေန႕ဟာ "အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ဇိမ္နဲ႕ ဒူးႏွန္႕ေနၾကျပီး ေယာက်္ားမ်ားက အိမ္ရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥမွန္သမွ် က်ံဳးျပီး လုပ္ၾကရတဲ့ေန႕လို႕ ေျပာျပ ေတာ့ဒီေန႕မွာေမြးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေျမးေလးလည္း "မစၥတာအိုက္တိုးအေႏွာ္ရီွး"ဆိုတဲ့ နာမည္ပဲ ေပးရေတာ့မလို။ ေတြးရင္းသူတို႕ ေငြရွာေတာ္ၾကပုံကို ခ်ီးက်ဴး မိပါရဲ႕။"
ဒီလိုနဲ႕ သမီးသူဇာဆီမွာ ေျမးထိန္းရင္း သြားေနေပးလိုက္တာ မတ္လအလယ္ေလာက္ က်မွ ျပန္ ေရာက္ေတာ့တာပဲ။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ေျမးအသစ္တိုးတဲ့ မဂၤလာသတင္း အျပင္ ေနာက္ထပ္ ရတဲ့ ေကာင္းသတင္းတစ္ခုက သားကိုေရႊစင္ ဇြန္လထဲမွာ ေမာ္စကိုကို တာ၀န္ နဲ႕ ေျပာင္းရမယ္ဆိုတာပါ ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ Russainစကားေတြ သင္ဖို႕ ေက်ာင္းတက္ေနရတယ္တဲ့။
သားက ဇြန္လ ၁၀ရက္ေန႕မွာ ေမာစကို ထြက္ရမွာမို႕ မသြားခင္ ေမလကုန္မွာ အေမဆီ ၁၀ရက္ ေလာက္လာေနမယ္ေျပာတာနဲ႕ က်န္တဲ့ေမာင္ႏွမေတြကလည္း သား မသြားခင္ ဆုံၾကရေအာင္ ဆိုျပီး တန္းစီေရာက္လာၾကျပန္ပါရာ။ ဒီအထဲမွာ ကေလးပိစီေကြးနဲ႕ သမီးမသူဇာလည္း ပါေသး တယ္ေလ။ ေမာင္ႏွမေတြ ဆုံမိၾကေတာ့လည္း ထုံးစံအတိုင္းအေပ်ာ္လြန္ၾကေပါ့။
သားကိုေရႊစင္ ေရာက္လို႕မွႏွစ္ရက္ပဲရိွေသးတယ္။ တစ္ညေနမွာ သားအငယ္ဆုံး အိႏၵာဖုန္းဆက္လာ ပါတယ္။ "မာမီ သားကားတိုက္လို႕ ေဆးရုံေရာက္ေနတယ္"တဲ့။
ကၽြန္မတို႕ အားလုံး ပ်ာသြားၾကတာပဲ။ အသက္အႏၱရာယ္စိုးရိမ္ေလာက္စရာ မရိွပါဘူးဆိုေပမဲ့ ၀င္ တိုက္တဲ့ကား ရဲ႕အရိွန္က ျပင္းထန္လို႕ အသက္ကယ္ေလအိတ္ ေပါက္ထြက္သြားျပီး မ်က္ႏွာနဲ႕ လက္ေတြမွာ အပြန္းအပဲ့ ဒဏရာေတြရလို႕တဲ့။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ေလအိတ္ ကယ္ေပလို႕ပါပဲ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ကားတိုက္တယ္ ဆိုကတည္းက ကၽြန္မတို႕မိသားစု ပ်ာယာခတ္ကုန္ၾကပါျပီ။ ေဆးရုံအသြား ကားေပၚမွာ သမီးေကခိုင္က ငို၊ ေကသီက ငို၊ ကၽြန္မက ငိုကားေနရတဲ့ သားေရႊစင္လည္း ပါသမွ် သူေတြ အကုန္ငုိေနၾကလို႕ ေဆးရုံအျမန္ေရာက္ေအာင္ စက္ကုန္ဖြင့္ေမာင္းေလရဲ႕။
ဘယ္လိုဆိုးဆိုးရြားရြား အေျခအေနမ်ိဳးေတြ႕ရမလဲ၊ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ေရာက္သြားေတာ့ ကိုယ္ေခ်ာေလးက Wheel Chairေပၚမွာ ျပံဳးစစနဲ႕ ထိုင္လို႕။ မ်က္ႏွာနဲ႕လက္ေတြ၊ ရင္ဘတ္ေတြမွာ ေတာ့ အပြန္းအပဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႕ေပါ့။ ဒီေတာ့မွ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ရယ္ေမာႏိုင္ၾကေတာ့ တယ္။ ကၽြန္မ တို႕ မိသားစု အျဖစ္သည္းၾကပုံကလည္း တစ္ခါ တစ္ခါေတာ့ ရယ္ခ်င္ စရာပါပဲ။ ေရာက္လာၾကရင္ ျပံဳးလို႕ ေပ်ာ္လို႕ ရႊင္လို႕ ျမဴးလို႕ ေဟာ....ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အသက္ ဆုံးဆယ္ ေက်ာ္ ေဆးဆယ္ေတြကလည္း ကေလးတစ္ေယာက္လို ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုၾကျပန္ပါေရာ။
သားသမီးေတြကိုသာ ေျပာေနတယ္။ ကၽြန္မလည္း သူတို႕နည္းတူစြာပါပဲ။ ေကြကြင္းရျခင္း ဆင္းရဲ ရဲ႕ဒဏ္ကို ခံႏိုင္ရည္ စြမ္း ခုထက္ထ မရိွေသးတာ ေသခ်ာလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ခရီးပဲ သြား သြားအျပန္မွာ မ်က္ရည္စ နဲ႕ ျပန္ခဲ့ရတာက ရိုးေနပါျပိ။ အခုလည္း သားသမီးေတြ ျပန္သြားေတာ့ ရင္ထဲမွာ ဟာက်န္ခဲ့ တာပါပဲ။ သူတို႕ကိုလြမ္းတေနဆဲမွာပဲ ကၽြန္မနဲ႕ ညီအစ္မအရင္းလို ခ်စ္တဲ့မေရႊ ဥတစ္ေယာက္ ကင္ဆာေရာဂါေၾကာင့္ ခြဲစိတ္ကုသျပီး ကီမိုေပးရမယ္ဆိုတာ ဖုန္းဆက္လာေတာ့ စိတ္ပူပန္စြာနဲ႕ နယူးဂ်ာစီ ကို အေျပးအလႊားထြက္လာရပါတယ္။
အလြန္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္တဲ့ မေရႊဥရဲ႕ လက္ရိွက်န္းမာေရး အေျခအေနကိုျမင္ရေတာ့ ရင္ ထဲမွာ ထိခိုက္ခံစားလိုက္ရတာ။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေနကုန္ေနခန္း စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္ၾက ပါတယ္။ ေသျခင္းတရားကို သတၱိရိွရိွနဲ႕ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႕ ျပင္ဆင္ထားတဲ့သူရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ ကိုလည္းခ်ီးက်ဴးအားက်ရပါရဲ႕။ ကာယကံရွင္က အားတင္းႏိုင္သေလာက္ အားေပးဖို႕ ေရာက္လာ တဲ့ကၽြန္မ က ခြဲခြာရေတာ့မဲ့ အခ်ိန္ကာလကို တြက္ျပီး ရင္နာနာနဲ႕ သူ႕ကြယ္ရာမွာ မ်က္ရည္က်ရ။
လူသားတိုင္း အပူအပန္ ကင္းၾကရတယ္ဆိုတာ မရိွၾကပါဘူးေနာ္။ ကိုယ့္အတြက္ပူရ၊ ကိုယ့္မိဘ ကိုယ့္ သားသမီး ကိုယ့္မိသားစုအတြက္ ပူရ၊ ခ်စ္ရတဲ့မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ပူရ၊ ေငြေၾကး အတြက္ပူရ၊ အလုပ္ အကိုင္ေနေရး စားေရးအတြက္ ပူရ၊ အဆိုးတကာ့အဆိုးဆုံးက ကြက္လပ္ အ ျဖစ္ ကဘယ္ေတာ့မွ ျဖည့္ဆည္းမရႏိုင္တဲ့ ေသျခင္းတရားနဲ႕ ရင္ဆိုင္ရတာအတြက္ ပူရ၊ မ်က္ရည္ ခန္းမွ တရားရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မအတြက တရားနဲ႕ ေ၀းပါေလရဲ႕။
မေရႊဥနဲ႕အတူ ဆယ္ရက္ၾကာမွ် ေနခဲ့ျပီး စိတ္လက္မၾကည္မလင္နဲ႕ ဖေလာ္ရီဒါျပန္လာရပါတယ္။ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ မသြားမျဖစ္တဲ့ ခရီးေတြကလည္း ကုန္ပဲမကုန္ႏိုင္ဘူး။ သားသမီးေတြက တစ္ႏွစ္ တစ္ေခါက္ အေမ ေရာက္မလာရင္ မေက်မနပ္နဲ႕ ျပႆနာရွာတတ္ၾကတာေၾကာင့္ အခုလည္း ရွီကာဂိုက သားၾကီး ခင္ေမာင္၀င္းခန္႕ဆီ သြားဖို႕ ျပင္ဆင္ရျပန္ပါေရာ။ ရီွကာဂိုမွာ ရိွေနခိုက္ သမီးသူ ဇာက ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ သူ႕သားအခု ခုနစ္လျပည့္ျပီမို႕ ေယာက်္ားဘက္က အဘိုး အဘြားမ်ား ကသူတို႕ျမိဳ႕ မွာ ကင္ပြန္းတပ္ပြဲ လုပ္ေပးမွာတဲ့။ အဲဒီပြဲအမီ မာမီလာခဲ့ပါတဲ့ေလ။ ခရီးတစ္ခု မျပီးခင္ ေနာက္ခရီးတစ္ခုဆက္ဖို႕ေပၚလာေတာ့ ရွိကာဂိုကေန Syracuseကို အသြားအျပန္ ေလယာဥ္လက္ မွတ္လုပ္ရနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေပါ့။ ဒီပြဲကို ဖေလာ္ရီဒါက သမီးေကသီလည္း တက္ေရာက္ဦးမွာမို႕ ကၽြန္မ တို႕သားအမိ ျပန္ဆုံၾကရဦးမွာေလ။
ကၽြန္မရဲ႕ခမည္းခမက္ေတြက ေဆြးမ်ိဳးအုပ္စုေတာင့္ၾကေတာ့ မိတ္ေဆြသဂၤဟ အသာထားဦး၊ သူတို႕ ေဆြမ်ိဳးနဲ႕တင္ကို ခန္မအျပည့္နီးပါး ရိွေနပါျပီ။ ျမန္မာေတြလို မိသားစုက သိုင္းသိုင္း၀ိုင္း၀ိုင္း ရိွၾကတာ မို႕ ကင္းပြန္းတပ္ပြဲက ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါရဲ႕။ ကေလးက ခုႏွစ္လသားသာဆိုတယ္။ ထြားလိုက္တာ ဧရာမၾကီး။ သူတို႕အတြက္ လက္ေပၚမွာ ပထမုဆံးၾကီးရတဲ့ ေျမးမို႕ အဘိုးအဘြားက သည္းသည္းလႈပ္ေနတာ ၾကည့္ျပီး ကၽြန္မလည္း ေက်နပ္ၾကည္ႏူးရပါတယ္။
အခ်ိန္ေတြဖဲ႕ေျခေပးလိုက္ရတာေၾကာင့္ ရီွကာဂိုမွာ ၾကာၾကာေနဖို႕ ရက္မက်န္ေတာ့ဘဲ ဇူလိုင္လ ကုန္တာနဲ႕ ဖေလာ္ရိဒါကို ျပန္ခဲ့ရပါေရာ။ အိမ္ေရာက္လို႕ ခရီးေဆာင္ေသတၱာေတြရွင္းေနဆဲပဲ ရိွေသး တယ္။ ေမာ္စကိုက သားကိုေရႊစင္က ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။
"သား အိမ္အဆင္သင့္ ျဖစ္ျပီ မာမီ...အခုလာခဲ့ေတာ့ေလ။ ေအာက္တိုဘာ၊ ႏို၀င္ဘာက်ရင္ အရမ္း ေအး တာတဲ့။ ေမာ္စကိုရဲ႕ အေအးဒဏ္ကို မာမီခံႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ သား ထားခဲ့တဲ့ ေလယာဥ္လက္ မွတ္ က Open Dateလုပ္ထားတာ။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ရက္ေတာင္းျပီး လာခဲ့လိုက္ေတာ့"တဲ့။
အခုပဲ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႕ ေသတၱာေတာင္ ျပီးေအာင္မေျဖရေသးဘူး။ ေနာက္ခရီးတစ္ခုဆက္ဖို႕ လုပ္ရဦးေတာ့မယ္ေလ။ ေလယာဥ္ရုံးကို ဆက္သြယ္စုံစမ္းေတာ့ အေစာဆုံးၾသဂုတ္လ ၉ရက္ေန႕ မွာရမယ္ဆိုတာနဲ႕ အဲဒီရက္ကိုပဲ ယူလိုက္ရတယ္ေပါ့။ ကၽြန္မက အညာသူ၊ အေအးအလြန္ေၾကာက္ တဲ့မိန္းမ။ သြားရမွာက ေမာ္စကို ဆိုတာနဲ႕ ေက်ာထဲက ခ်မ္းခ်င္ေနပါျပီ။ ဒါေပမဲ့ စားေရးသူတစ္ ေယာက္အေနနဲ႕ ေနရာသစ္၊ အေတြ႕အၾကံဳသစ္ဆိုတာ ရတနာေတြလိုပဲ၊ တန္ဖိုးရိွပစၥည္း ျဖစ္တာ လို႕အခါအခြင့္သာတဲ့အတြက္ ေက်နပ္၀မ္းသာေနမိပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ ေမာ္စကိုဆိုတာ ကိုယ္နဲ႕ ဘာမွမဆိုင္သလို ေရာက္ဖို႕ မေျပာနဲ႕စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ ထဲ မွာေတာင္ ထည့္မမက္ဖူးတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေလ။ ေရွးအတိတ္ကံ ေရစက္ကေတြက ဘယ္လို ရိွခဲ့ဖူး ေလတယ္မသိ။ သားကိုအေၾကာင္းျပဳျပီး ေရာက္ရတဲ့ႏိုင္ငံေတြကလည္း ကၽြန္မအတြက္ အထူးအ ဆန္း စိတ္၀င္စားစရာခ်ည္း ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။
ရုရွားႏိုင္ငံကို ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ စိတ္ကူးထဲမွာရိွထားတဲ့ပုံစံနဲ႕ တကယ့္အျမင္လက္ေတြ႕က ကြားျခားလြန္းေနပါေတာ့တယ္။ အေဆာက္အဆုံးေတြက ၾကီးမွၾကီး၊ လမ္းမၾကီးေတြက က်ယ္မွ က်ယ္၊ တခ်ိဳ႕လမ္းေတြဆိုရင္ အသြားခုနစ္လမ္း၊ အျပန္ခုနစ္လမ္းနဲ႕ ဆယ့္ေလးလမ္းရိွတဲ့ အေ၀း ေျပးလမ္းမေတြေတာင္ ရိွတာမို႕ အံ့ၾသရပါေရာ။
သားေန တဲ့ အိမ္၀ိုင္းထဲက ထြက္လိုက္တာနဲ႕ အေမရိကား ျပန္ေရာက္သြားသလား ေအာက္ေမ့ရ တယ္။ ကၽြန္မတို႕ ဆီမွာ ရိွေနတဲ့ ပုံစံအတိုင္း Pizza Hutနဲ႕ ကင္ကာကီ ၾကက္ေၾကာ္ဆိုင္နဲ႕ မက္ေဒၚ နယ္လ္မ်ား ဟိန္းလို႕၊ လူေတြကလည္း တန္းစီျပီး ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး၀ယ္စားေနၾကတာေနာ္။ ၀တ္စား ထားၾကတာလည္း ပြဲထိုင္သြားၾကေတာ့မဲ့အတိုင္း အပ်ံစားပါပဲ။
အေမရိကားမွာေတာ့ မက္ေဒၚနယ္လ္ဆိုင္က Fast Food ဆိုင္မို႕ တကူးတကလာစားၾကသူက နည္းနည္း၊ သြားရင္ဟန္လႊဲ ၾကံဳသလို ဗိုက္ျဖည့္ၾကတာမို႕ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႕ တီရွပ္နဲ႕ လည္း ေရာက္ခ်င္ေရာက္သြားၾကတာ တခ်ိဳ႕မ်ားဆို ကားေပၚကေတာင္ ဆင္းတာမဟုတ္ဘူး။
Drive Throughtဆိုတဲ့ ကားေပၚက ေအာ္ဒါမွာတဲ့စနစ္နဲ႕ ျပီးသြားၾကတာမ်ိဳးေလ။ ဒီမွာေတာ့ မက္ေဒၚ နယ္လ္ေရွ႕မွာ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႕ဓာတ္ပုံရိုက္ၾက၊ ဗီဒီယိုရိုက္ၾကမိဳက ကၽြန္မမွာ အထူးအဆန္းကို ျဖစ္လို႕။
"ကမၻာေပၚမွာ အၾကီးဆုံး မက္ေဒၚနယ္လ္ဆိုင္ ဘယ္မွာရိွလဲ မာမီ သိလား"တဲ့။ သားကေမးပါတယ္။ အဲဒီအၾကီး ဆုံး မက္ေဒၚနယ္လ္ဆိုင္က တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကြန္ျမဴနစ္တိုင္းျပည္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေမာ္စကို မွာရိွတာ တဲ့ေလ။ အခုလက္ရိွ ေျခာက္ဆိုင္ရိွထားျပီးသား။ ေနာက္ထပ္ငါးဆိုင္ ဖြင့္ဖို႕ စီစဥ္ေနဆဲပါ။ မၾကာေသးခင္ အခ်ိန္တုန္း က ေပါင္းမုန္႕တစ္လုံးရဖို႕၊ သြားတိုက္ေဆးတစ္ဘူး ၀ယ္ႏိုင္ဖို႕ တစ္ေန ကုန္နီးပါး တန္းစီ ခဲ့ရသူေတြ အခု ဆိုင္ၾကီးတကာမွာ လိုတာမွန္သမွ် လြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္လို႕ရေန ပါျပီ။
ျပည္ပက ျမႇဳပ္ႏွံေငြမ်ားစြာနဲ႕ ဘဏ္တိုက္ၾကီးေတြ၊ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြ၊ ဟိုတက္ၾကီးေတြကလည္း ဟိန္းေနေအာင္ ျဖစ္လာသလိုေနရာတကာ လမ္းေထာင့္တိုင္းမွာ ကိုကာကိုလ္ာတို႕၊ ပက္စီ တို႕ ေၾကာ္ျငာေတြကလည္း အမ်ားအျပားေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။ ရုရွားအမ်ိဳးသမီး အမ်ားစုကလည္းေခ်ာ္မွ ေခ်ာ၊ အရပ္ရွည္ရွည္၊ ကိုယ္လုံးသြယ္သြယ္၊ အသားျဖဴျဖဴ၊ မ်က္၀န္းညိဳညိဳနဲ႕ အ၀တ္အစားက လည္းဖက္ရွင္က်က် တစ္ခ်ိန္က ကြန္ျမဴနစ္တိုင္းျပည္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာေတာင္ ယုံႏိုင္စရာ မရိွ ေအာင္ အရာရာ က ေျပာင္းလဲသြားပါျပီ။
ကၽြန္မလည္း ေမာ္စကို ေရာက္တာနဲ႕ တစ္ခ်ီတည္း သန္ၾကြယ္သူေဌး မီလ်ံနာျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။ အံမယ္...ကိုင္သုံးတာေတာင္ ေသာင္းတန္၊ သိန္းတန္ေငြစကၠဴကိုင္သုံးတာပါေနာ္။ သားက "မာမီ သုံးခ်င္တာ သုံးဖို႕ ေဒၚလာႏွစ္ရာ ရူဘယ္လ္နဲ႕လဲျပီး ယူလာခဲ့တယ္"ဆိုျပီး လက္ထဲလာထည့္ေတာ့ တစ္သန္းနဲ႕ ငါးေသာင္းေတာင္ျဖစ္ေနပါေရာ။ တစ္ေဒၚလာက သူတို႕သုံးတဲ့ ရူဘယ္လ္ ငါးေထာင့္ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္နဲ႕ ညီမွ်ပါတယ္။ ေငြစကၠဴက တစ္ရာတန္၊ ႏွစ္ရာတန္၊ တစ္ေထာင္တန္၊ ငါးေထာင္ တန္၊ ငါးေသာင္းတန္၊ တစ္သိန္းတန္နဲ႕ ေျခာက္မ်ိဳးေတာင္ရိွတာ။
ေရာက္ခါစ သုညေတြ မ်ားလြန္းလို႕ မတြက္တတ္ဘဲ တသ္ေစာင္းေပးရမွာ တစ္သိန္းတန္နဲ႕ မွားေပး ခဲ့မိလို႕ ဆယ့္ရွစ္ေဒၚလာဖိုး အေခ်ာင္ပါသြားေလရဲ႕။ ရုရွားႏိုင္ငံမွာ ရူဘယ္လ္ေရာ ေဒၚလာပါ တရား ၀င္သုံးစြဲခြင့္ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြမွာ ေဒၚလာကို ေငြစကၠဴအေနနဲ႕ လက္မခံဘဲ Credit Card နဲ႕ေပးတာမွ လက္ခံတဲ့စနစ္ ျဖစ္ေနျပန္ပါေရာ။ ေစ်းေတြကလည္း တကယ္ၾကီးပါ တယ္။ ကမၻာမွာ စား၀တ္ေနေရး ေစ်းအၾကီးဆုံးႏိုင္ငံေလးခုထဲမွာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက နံပါတ္တစ္ ျဖစ္ျပီး၊ ရုရွားႏိုင္ငံက နံပါတ္ႏွစ္ ခ်ိတ္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ အစားအေသာက္ေရာ၊ အ၀တ္အထည္ အသုံး အေဆာင္ အားလုံး ေစ်းၾကီးလြန္းလို႕ ေစ်း၀ယ္ထြက္တိုင္းဘုရားတရတာ အခါခါမို႕ ကိုသိုလ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရမွာပါ။
သြားေရးလာေရးက ဒီမွာအလြန္ကို အဆင္ေျပပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ကားရိွစရာ မလိုပါဘူး။ ဘတ္စ္ ကားနဲ႕သြား မလား၊ ေျမေအာက္ရထားနဲ႕ သြားမလား၊ ထေရာလီ စီးမလား၊ အကုန္ဘယ္ေနရာမဆို အလြယ္တကူ ေရာက္ႏိုင္ငံရုံအျပင္ လက္မွတ္ခကလည္း ေပါမွေပါ။ ခရိး နီးနီးေ၀းေ၀း ေစ်းက အတူတူ ပါပဲ။ ေျမေအာက္ရထားဘူတာၾကီးေတြကလည္း ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားပါဘိ။ ေက်ာက္ရုပ္တု ေတြ၊ ပန္းခ်ီးကားေတြ နဲ႕ ျပတိုက္ထဲ ေရာက္ေနသလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။
ဘယ္တိုင္းျပည္ ေရာက္ေရာက ကိုယ္ကဘာသာစကား မတတ္ရင္ ျပႆနာပါပဲ။ ေရာက္ေလရာမွာ ကၽြန္မ လည္း ေျခရွည္ခ်င္တတ္သူ၊ ေလ့လာလိုသူဆိုေတာ့ သားရုံးသြားတာနဲ႕ အျပင္ထြက္ဖို႕ လမ္းရွာျပီေလ။ ကံေကာင္းေထာက္မ စြာနဲ႕ သားေနတဲ့ ၀ိုင္းထဲမွာ အေမရိကားက တာ၀န္ထမ္း ေဆာင္ဖို႕ ေရာက္ေနၾကတဲ့ မိသားစုေတြ ရိွ ပါတယ္။ သူတို႕တစ္ေတြနဲ႕ အဖြဲ႕ၾကျပီးေန႕ခင္းဘက္ စုျပီးျမိဳကထဲထြက္ၾက၊ စကားလည္း မတတ္၊ လမ္းေတြလည္း မသိေတာ့ ဘယ္သူ႕ဘယ္သူမွလည္း ဆရာတင္လို႕ မရ။
သူတို႕ ရုရွားစားေတြလည္း ဖတ္ရခက္ပါဘိ။ အကၡရာေတြက အဂၤလိပ္စာလုံးပုံစံေတာ့ ဟုတ္ ပါရဲ႕။ ေမွာက္လ်က္ေရာ၊ ပက္လက္ေရာ၊ ေဇာက္ထိုးေရာ၊ ေျပာင္းျပန္ေရာ ျဖစ္ေနတာေတြက တစ္မ်ိဳး၊ စာလုံးက တျခား အသံထြက္က တျခားေအးၾကီး ျမင္ေနပါလ်က္နဲ႕ အသံက အာထြက္လိုထြက္၊ အဲဒီလိုပဲ အိတ္ခ်္ က အင္န္ျဖစ္ေနျပန္ေရာ၊ အိုင္ကလည္း အီးတဲ့။ အသံထြက္ေတြက တလြဲစီျဖစ္ေန တဲ့အထဲမွာ ဘီအၾကီးစားေရာ ဘီအေသးစားေရာ ႏွစ္လုံးေတာင္ပါလိုက္ေသးတယ္။ ဖတ္တတ္ဖို႕ မေျပာနဲ႕ မွန္းၾကည့္လို႕ေတာင္ မနီးစပ္ႏိုင္ပါဘူး။
အဲဒီစာလုံးေတြ ၾကည့္ျပီး ဒီမလာခင္ ရုရွားစာနဲ႕ စကားသင္ခဲ့ရတဲ့သားကို သနားေနမိပါရဲ႕။ ကၽြန္မ တို႕အုပ္စုက စာတစ္ခုံမွ မဖတ္တတ္ေပမဲ့ လူစည္စည္ေစ်းတန္းေရာက္ရင္ တစ္ဆိုင္၀င္ တစ္ဆိုင္ ထြက္ေမႊၾက၊ ေစ်းၾကီးလြန္းလို႕ ဘာတစ္ခုမွ ၀ယ္ႏိုင္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အတူပါလာတဲ့ ေလာဒတ္စ္ ဆိုတဲ့ ဆရာ၀န္ မေလးက ေစ်းႏႈန္းတစ္ခု ဖတ္ျပီးတိုင္း "အံမယ္ေလး ငါသြးေသလိုက္ေတာ့မယ္" နဲ႕အခါေပါင္း မ်ားစြာ ေသလို႕ တစ္ေယာက္က ရင္ဘတ္ သြားဖိရင္း "အသက္ရိွေသးရဲ႕လား"နဲ႕ ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾက။
ေမာ္စကိုမွာ ေနရင္ပိုက္ဆံအိတ္ၾကီးၾကီးကိုင္ဖို႕ေတာ့ လိုအပ္ပါတယ္။ အိမ္က မထြက္ခင္ကတည္း ကမပါမျဖစ္ ထည့္ယူရမဲ့ ပစၥည္းက စကၠဴလက္သုတ္ပ၀ါရယ္၊ ကိုယ္လက္သန္႕စင္ဖို႕ Toilet Paper ရယ္၊ ပလတ္စတစ္ အိတ္ ေလးငါးလုံးရယ္ေပါ့ေနာ္။ သြားရင္းလာရင္း ဆာလို႕ တစ္ခုခု၀င္စားရင္ ဆိုင္က လက္သုတ္ပ၀ါမေပးပါဘူး။ ကိုယ့္လက္သုတ္ပ၀ါနဲ႕ ကိုယ္သုံၚရသလို တစ္ေနရာရာမွာ အေပါ့အပါး သြားခ်င္မိရင္လည္း ကိုယ္လက္သန္႕စင္ဖို႕ ကိုယ္ဟာကိုယ္ပဲ တာ၀န္ယူ ရတယ္ ဆိုပါ ေတာ့။ ေစ်း၀ယ္ရင္ လည္း ကုန္တိုက္ၾကီးမ်ားမွအပ ဘယ္သူကမွ အိတ္နဲ႕ထည့္ေပးတာမ်ိဳး၊ စကၠဴ တို႕၊ ဖတ္တို႕နဲ႕ ထုပ္ေပးတာ မ်ိဳး မရိွ၊ ကိုယ့္အိတ္ကိုယ္ ေဆာင္းထားပါမွ။
တိုင္းျပည္ တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု မူ၀ါဒဆိုတာေတြေပၚ အေျခတည္ျပီး ကြဲျပားမႈေတြကရိွမွာေပါ့ေနာ္။ အရင္က အစိုးရ ကျပည္သူ အားလုံးအတြက္ ေနေရးထိုင္ေရး အိုးအိမ္ကအစ ေပးထားျပီး ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အစစ တာ၀န္ယူထားခဲ့တာ မဟုတ္လား။ အခုမွ မူ၀ါဒ အေျပာင္း အလဲေတြ ျဖစ္လာတာ ႏွစ္မၾကာေသးတာေၾကာင့္ သူတို႕လည္း စနစ္သစ္နဲက စနစ္ေဟာင္း အေျပာင္းအလဲ မွာ ျပဳျပင္စရာ ေတြအမ်ားၾကီး ရိွေနဦးမွာပါ။
ေမာက္စကိုမွာ စိတ္၀င္စားစရာ ရာဇ၀င္မ်ားစြာ ရိွေနတာေၾကာင့္ ႏွစ္လဆိုတဲ့ အခ်န္ကာလ မ ေလာက္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း မ်ားျပားလြန္းတာမို႕ ကလ်ာနဲ႕ မေဟသီမဂၢဇင္းမွာ ေဆာင္းပါးမ်ားစြာ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ စက္တင္ဘာလ ကုန္ခါနီး ပိုင္း ေရာက္လာတာနဲ႕ အေအးကပိုကဲလာလိုက္တာ အျပင္ထြက္ရင္ ေခါင္းစြပ္ေတြ၊ လက္အိတ္ေတြ၊ လည္စည္းေတြအျပင္ တစ္ကိုယ္လုံး ေႏြးေထြးေနေအာင္ သိုးေမြးထည္၊ သကၠလတ္ထည္ေတြ အထပ္ထပ္ ၀တ္ထားရတာနဲ႕ ပြဲေစ်းတန္းမွာ ေရာင္းတဲ့ ဖိုး၀ရုပ္ပုံ ထြက္ေနေတာ့တာပဲ။ တိုက္ခဲ့ တဲ့ ေလကေအးလြန္းတာေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းေတြေတာင္ တဆတ္ဆတ္တုန္တဲ့ထိ ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ဆက္မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ စက္တင္ဘာလကုန္တာနဲ႕ ဖေလာ္ရိဒါအေရာက္ျပန္ေျပးခဲ့ရေတာ့ တယ္။
ေလဆိပ္မွာ သမီးေကသီတို႕ မိသားစုအားလုံး လာၾကိဳၾကေလရဲ႕။ "မာမီျပန္လာတာနဲ႕အေတာ္ပဲ၊ သမီးတို႕ Sea Ranch Lakesထဲမွာ အိမ္အသစ္၀ယ္လိုက္ျပီ၊ မာမီကို လိုက္ျပရဦးမယ္"တဲ့။
သမီးရဲ႕ ဒူးျပဲအနာေၾကာင့္ အတက္အဆင္းမလုပ္ႏိုင္လို႕ လက္ရိွအိမ္ကိုေရာင္းဖို႕ တင္ထားျပီးက တည္းက သမီး တို႕လည္း စိတ္ၾကိဳက္အိမ္ကို လိုက္ရွာေနတာ ၾကာျပီေလ။ အထူးသျဖင့္ သားသမီး ေတြနဲ႕ဆိုေတာ့ လုံျခံဳ စိတ္ခ်ရတဲ့ေနရာျဖစ္ဖို႕က ပိုအေရးၾကီးတယ္မဟုတ္လား။ Sea Ranch Lakes ထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မလည္း စိတ္လက္ေပါ့ပါး ေပ်ာ္ရႊင္ သြားရတယ္ေပါ့။
ကၽြန္မအိမ္ နဲ႕ ဆယ္မိနစ္အကြာအေ၀းပဲ ရိွတာမို႕ တစ္အိမ္တစ္အိမ္ ကူးဖို႕လြယ္ကူတဲ့အျပင္ သီးသန္္႕ အိမ္ရာနယ္ေျမ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုင္ျမိဳ႕ေတာ္၀န္၊ ကိုယ္ပိုင္ ရဲအေစာင့္အေရွာက္ နဲ႕ဆို ေတာ့ ကေလးေတြ အတြက္ လြတ္လပ္စြာ သြားလာေဆာ့ကစားဖို႕ စတ္ခ်လုံျခံဳမႈ ရိွပါတယ္။ ေနာက္ ျပီးအတၱလႏၱိတ္ပင္လယ္ကမ္းေျခနဲ႕လည္း လမ္းတစ္ခုပဲ ျခားတာျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ သားအမိ တစ္ေတြညေနဘက္ အပန္းေျဖ သဲေသာင္ျပင္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕လည္း အကြက္ အကြင္းေကာင္း ရႈခင္း တစ္ခုပါပဲ။
ေကာင္းတာေတြ အတြက္ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ရတာေတာ့ဟုတ္ပါရဲ႕၊ အိမ္ေျပာင္းဖို႕ျပင္ဆင္ရတဲ့ ကိစၥ ကေတာ့ တကယ့္ကိုဦးေႏွာက္ေျခာက္စရာပါပဲ။ ဆယ္ႏွစ္ဆယ္မိုးမက စုေဆာင္းထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ ကအိမ္နဲ႕အျပည့္၊ ပရိေဘာဂေတြ အတြက္ ေျပာင္းေရႊ႕တာ၀န္ယူကုမၼဏီေတြကို ဆက္သြယ္လိုက္ တာနဲ႕ကိစၥျပတ္ စိတ္သက္သာ ရေပမဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြက အစအသုံးအေဆာင္ အ၀တ္အထည္ ေတြက်ေတာ့ ဘယ္ဟာ သိမ္း၊ ဘယ္ဟာပစ္ရမယ္။ စိစစ္ရတာကို တကယ့္အေမာပါပဲေနာ္။
ကၽြန္မ လည္း ျပန္ေရာက္တာနဲ႕ ကိုယ့္သမီးတစ္ေယာက္တည္း အိမ္ေျပာင္းတဲ့ကိစၥနဲ႕ ပတ္ခ်ာလည္ ေနတာမျမင္ရက္လို႕ သြားကူေပးရင္း အလုပ္ရႈပ္ေပါ့။ သိမ္းရင္း ရွင္းရင္းနဲ႕ သားအမိႏွစ္ေယာက္ စိတ္တူကိုယ္တူ အရာရာကို ဟာသနဲ႕ ရႈ႕ျမင္ရင္း ရယ္ပြဲဖြဲ႕ရတာနဲ႕ ပင္ပန္းတာေတြ ဘယ္ေရာက္ ေနမွန္း မသိ၊ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္ရပါရဲ႕။
တစ္ေန႕ေတာ့ စာေရးစားပြဲကိုရွင္းရင္း ထြက္လာတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ကို သားအမိႏွစ္ေယာက္ေခါင္း ခ်င္းဆိုင္ျပီး ဖတ္လိုက္ၾကတာ တစ္ေနကုန္သြားလို႕ ဘာမွမျပီးလိုက္ပါဘူး။ သူတို႕ေမွာင္ႏွမတစ္ ေတြကၽြန္မလိုပဲ ကဗ်ာစု ၀ါသနာ ပါၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတို႕ေခတ္ ကနာမည္ၾကီးေတြ ျဖစ္ တဲ့ ေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း) တို႕၊ ေမာင္ပန္းေမႊး၊ ေမာင္ေဆြႏြယ္၊ သစၥာနီ၊ ႏြမ္ဂ်ာသိုင္း၊ ေမာင္ေမာက္ (ဥကၠလာ)စသည္တို႕ရဲ႕ ကဗ်ာေတြေပါ့။
ဒီလိုနဲ႕ႏွစ္လနီးပါး သိမ္းရင္းထုပ္ရင္း ရွင္းလိုက္ၾကတာ ႏို၀င္ဘာလ ကုန္ခါနီးမွာ အိမ္သစ္ ကို ေျပာင္းျဖစ္ေတာ့တယ္။ မေကသီအတြက္ တာ၀န္ေက်သြားေတာ့မွ ဒီႏွစ္အတြင္းသြားဖို႕ အေၾကြး တင္ေန တဲ့ သမီးယမင္းဆီ ခရီးဆက္ရပါတယ္။ ကိုယ္ကတစ္ေယာက္တည္းနဲ႕ မွ်ေ၀ရတဲ့သားသမီး ေတြကမ်ားေတာ့ သူတို႕မွာလည္း အေမနဲ႕တစ္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ ခဏေလးစီပဲေတြ႕ၾကရတာ မို႕ အခ်ိန္မ်ားမ်ား မေပးႏိုင္ တာေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ မေကာင္းျဖစ္ရတယ္ေပါ့။
ကၽြန္မသားသမီးေတြအေပၚမွာ ေမတၱာအေၾကြးေတြ အမ်ားၾကီးတင္ေနတဲ့ အေမေလ၊ သူမ်ားတ ကာအေမလို မိစုံဖစုံ လုံျခံဳတဲ့ဘ၀ကိုလည္း မေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့အျပင္ ကိုယ္ကစီးပြးေရး ဦးေဆာင္ေန ရသူ ျဖစ္ တာေၾကာင့္ သားသမီးေတြအတြက္ ေပးရမဲ့အခ်ိန္ကို ေငြေၾကးနဲ႕ လဲခဲ့ရျပန္ပါေရာ။
ဒါေၾကာင့္ အခုလို ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ မပူမပင္ မေၾကာင့္မၾက ေနရတဲ့ကၽြန္မရဲ႕ အခ်ိန္မ်ားစြာကို သးသမီးေတြ အတြက္ ဖဲ့ေျခြေပးေ၀ရတာကို ကၽြန္မ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးရပါတယ္။
ေမတၱာဆိုတာ ထိေတြ႕ျခင္း၊ ဆက္ႏြယ္ျခင္း၊ ဂရုထားျခင္း၊ ျဖည့္စြမ္းေပးျခင္း၊ အတူရယ္ေမာျခင္း၊ အတူ ငိုေၾကြးျခင္း စသည္စသည္တို႕ပဲ မဟုတ္ပါလားေနာ္။
ဆက္ရန္
.
အခု ထြက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ခရီးကေတာ့ ျပန္လည္သန္စြမ္းလာေအာင္ Therapy ယူရသလို သမီးရဲ႕စိတ္ ဓာတ္ၾကည္လင္ ရႊင္လန္းစြာနဲ႕ ၾက့ံခိုင္သန္စြမ္းေစဖို႕ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြက ၀ိုင္းေပးလိုက္ၾက တဲ့ ေမတၱာ Theraphy တစ္ခုဆိုရင္လည္း မမွားပါဘူးေလ။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ....
အပိုင္း (၆၃)
Jon Bon Jovi က "ကိုယ့္ရဲ႕ အနာဂတ္ခရီးကို ဘယ္လို သြားမယ္ဆိုတာ လ်ာထား ဖို႕ ေျမပုံတစ္ခု ေတာ့လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဲတံနဲ႕ဆြဲမွ ျဖစ္မယ္ေနာ္"တဲ့။
ဟုတ္တယ္ေလ။ အျမဲတမ္း အေျပာင္းအလဲေတြ ရိွေနတတ္တဲ့ ဘ၀ခရီးကို တစ္သမတ္တည္း ပုံ ေသကားက် တြက္ျပီး မင္နဲ႕ အပီအျပင္ေရးထားလို႕ ရႏိုင္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ လူသားတိုင္းေန႕စဥ္နဲ႕ အမွ် လမ္းဆုံ လမ္းခြ ကိုရပ္ေနတာပဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕တိုးတက္ၾကီးပြားရာ ၾကီးပြားေၾကာင္း ဘယ္လမ္းကို လိုက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈေတြကေတာ့ ကိုယ့္ေရွ႕မွာ ရိွေနတတ္ပါတယ္။
တစ္ခါတေလ ကိုယ္က အေလးမမူမိလို႕ မျမင္လိုက္ရတာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ အခြင့္အလမ္းဆိုတာ မ်က္ေမွာက္ မွာ ရိွေနတတ္ျမဲပါ။ ေရြးခ်ယ္မႈေပၚမွာ မူတည္ျပီး ဘ၀ခရီးလမ္းက ေျပာင္းခ်င္ေျပာင္း သြားျပန္ေရာ။
ကၽြန္မရဲ႕သား ကိုေရႊစင္လည္း ကေမၻာဒီးယားမွာ ႏွစ္ႏွစ္ၾကာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမွာျဖစ္ေပမယ့္ ဌာနဆိုင္ရာ အတြင္း မွာ အလုပ္ခြင္သစ္တစ္ခု ေပၚေပါက္လာတာေၾကာင့္ သားက စိတ္ ၀င္စားျပီး ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ အားလုံးေသာ အင္တာဗ်ဴးေတြအျပီး ေရြးခ်ယ္ျခင္းခံရပါတယ္။ ဒီေတာ့ တစ္ ႏွစ္ခြဲ နဲ႕ ကေမၻာဒီးယားက တာ၀န္ကို လူစားလႊဲထားခဲ့ျပီး ၀ါရွင္တန္ကို ျပန္လာရမယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေကာင္း ကိုၾကားရေတာ့ ကၽြန္မတို႕မိသားစု ၀မ္းသာပီတိျဖစ္လို႕ေပါ့။
စာဆို တစ္ဦးက လူသားေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲက ကရုဏာ၊ ေစတနာနဲ႕အတူ ေလးစားျခင္း၊ ျမတ္ႏိုး ျခင္း၊ တန္ဖိုး ထားျခင္း၊ စိတ္ရွည္ျခင္း၊ သည္းခံျခင္း၊ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ဆိုတဲ့ ျဒပ္ေတြ စုစုေပါင္း ေပါင္း စပ္လိုက္ရင္ "ေမတၱာ" ဆိုတဲ့ အစြမ္းထက္ ေဆးတစ္ပါး ရရိွႏိုင္ပါမယ္တဲ့။
ကၽြန္မသမီး မေကသီလည္း ႏိုင္ဂရာနဲ႕ ကေနဒါႏိုင္ငံ ခ၇ီးတစ္ေလွ်ာက္ မိသားစု ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ ေတြရဲ႕အားေပးေစာင့္ေရွာက္မႈ ေမတၱာေတြ အျပည့္အ၀ ရလိုက္တာေၾကာင့္ ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္း ရိွလာေလရဲ႕။
မိသားစု တင္မကပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ သမီးတစ္ေယာက္လို ခ်စ္ရတဲ့ နယူးေယာက္ခ္က ခ်ိဳခ်ိဳဦးက လည္း တကူး တက ဖေလာ္ရီဒါ ကို ဆင္းလာျပီး ဆယ္ရက္ၾကာ သူ႕အစ္မ ေကသီကို ကူညီေစာင့္ ေရွာက္ျပဳ စုေပးေသး တာပါ။ ခ်ိဳခ်ိဳဦးကလည္း ျပန္ေရာ ကေမၻာဒီးယားက သား ကိုေရႊစင္ လည္း ျပန္ေရာက္လာေလရဲ႕။ သား ကလည္း အစ္မအိမ္မွာ အတူေနျပီး တစ္လွည့္အစ္မ ကိုဂရုစိုက္ေပါ့။
လူသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ေမြးလာေတာ့လည္း အားကိုးရာမဲ့ သူတစ္ပါး အေစာင့္အေရွာက္လို တာပါပဲ။ ၾကားကာလမွာ မက်န္းမာရင္ အေစာင့္အေရွာက္က လိုအပ္ျမဲမို႕ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့အခိုက္ သူတစ္ပါး ကို ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ ၾကံဳတဲ့အခါ အျပည့္အ၀ေပးၾကရင္ အေကာင္းဆုံး ဒါနေျမာက္ေသာ လက္ေဆာင္တစ္ခု ျဖစ္တာပါပဲေနာ္။
အေမရိကား မွာ ရုပ္၀တၳဳေတြ ျပည့္စုံသေလာက္ တစ္ခုခု လိုအပ္ရင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးမဲ့ အသိုင္းအ ၀ိုင္းက အလြန္ ရွားပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕မွာ မိသားစုက ၾကီးမားေပလို႕ တစ္ေယာက္အကူအညီ လိုအပ္ရင္ တစ္လွည့္စီ ေျပးလာေဖာ္ရတာေၾကာင့္ ခံသာေသးတာပါ။ သမီးေကသီလည္း သူ႕ေမာင္ ကိုေရႊစင္ျပန္ေရာက္ လာေတာ့ အားရိွေက်နပ္လို႕ေပါ့။ အားလုံးထဲမွာ သူတို႕ ေမာင္ႏွမက ျမန္မာပို ဆန္ ပါတယ္။ ျမန္မာကဗ်ာ နဲ႕ စာေပျမတ္ႏိုးတာလည္းတူ၊ ျမန္မာသီခ်င္းေတြ ႏွစ္သက္သေဘာက် တာလည္း တစ္ထပ္တည္း မို႕ အတြဲညီတာေၾကာင့္ ပိုျပီးနီးစပ္ၾကတယ္ေပါ့။
ဒီလိုနဲ႕ သားလည္း ႏွစ္ပတ္ၾကာ ခြင့္ရက္ေစ့ေတာ့ ၀ါရွင္တန္ကို သြားရပါေရာ။ သမီးေကသီလည္း စိတ္ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ ျဖစ္ရုံမကဘူး၊ ေလ့က်င့္ခန္း မွန္မွန္လုပ္ေပးတဲ့အတြက္ ခ်ိဳင္းေထာက္ လြတ္လမ္းျပန္ေလွ်ာက္ႏိုင္ျပီမို႕ ကၽြန္မလည္း စိတ္ေအးရျပီး အိမ္ကိုျပန္ေျပာင္းလာျဖစ္ေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ အိမ္ေလး ကိုယ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ ေအးခ်မ္းစြာနဲ႕ ေခတၱခဏ ဘ၀ အေမာ ေတြေျဖလိုက္ဦးမယ္ စိတ္ကူးထားပါတယ္။ မထင္မွတ္ ျပႆနာတစ္ခု ေပၚလာျပန္ပါေရာ။
"ရယ္ေမာရျခင္း ဟာ အသက္ရွည္ေဆးတစ္ခြက္"တဲ့။
ကၽြန္မမွာ သားသမီးေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အေမာေတြရိွသလို ရယ္ေမာရတဲ့ အခါမ်ားစြာလည္း ၾကံဳရ ေသးတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ ခုခ်ိန္ထိ က်န္းမာစြာနဲ႕ အသက္ရွည္ေနသလား မသိလို႕ တစ္ခါတစ္ခါ အေတြးေရာက္ မိပါတယ္။ သႏၱာစမ္းက အိမ္ကို ေရာင္းဖို႕ အစီအစဥ္လုပ္ေနဆဲကာလ ကၽြန္မ တစ္ ေယာက္တည္း အိမ္ၾကီးတစ္လုံးနဲ႕ ေနေနတာကို သားသမီးေတြက ဘ၀င္မက်ဘဲ အေမကို ဖုန္းတ ဂြမ္ဂြမ္ ဆက္ျပီး မာ၏ သာ၏ တစ္လွည့္စီ ေထာက္လွမ္းစစ္ေဆးၾကေလရဲ႕။
ဒီေတာ့ ကၽြန္မ က သူတို႕စိတ္မေမာရေအာင္ ဘယ္သြားမယ္၊ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတဲ့ တစ္ေန႕တာ စာရင္း ဇယား ကို သမီးေကသီဆီ မိုးလင္းတာနဲ႕ အစီရင္ခံရပါတယ္။ အဲဒီေန႕က တနဂၤေႏြေန႕မို႕ ဘာအစီအစဥ္ မွမရိွ၊ ဘယ္မွမသြားဘဲ အိမ္လာၾကည့္မဲ့သူမ်ားလာရင္ အဆင္သင့္ရိွေနဖို႕ ေစာင့္မယ္ ဆိုတာေျပာျပ ထားလိုက္တယ္ေပါ့။ ေကသီနဲ႕ စကားေျပာျပီး ဘုရား၀တ္ျပဳတစ္နာရီေလာက္ ၾကာ ေတာ့ကားေရေဆးဖို႕ သတိရတာ နဲ႕ ဂိုေဒါင္ထဲက ထုတ္ျပီး အိမ္ေရွ႕မွာ ေရေဆးေနလိုက္တာ ေအးေအးေဆးေဆးပဲေလ။
၀ုန္းခနဲ ကားတစ္စီး အနားထိုးရပ္လိုက္သံ ၾကားမွ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အငယ္ဆုံးသား အိႏၵာရယ္ မ်က္စိ မ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္နဲ႕...။
"မာမီက ဒီမွာ ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ေန၊ သားတို႕မွာ ပ်ာသြားရတာပဲ"တဲ့။ "အလိုေတာ္.... ဘာကိစၥ ပ်ာၾက ရတာလဲ"လို႕ သားေျပာတာ နားမလည္ႏိုင္လို႕ျပန္ေမးေတာ့-
"မာမီ့သမီး ေကခိုင္ေပါ့။ မာ့မီဆိ ဖုန္းဆက္တာ ဘယ္သူမွဖုန္းမကိုင္လို႕ ေကသီ့ဆီဆက္ျပီး မာမီ ဘယ္ေရာက္ေန လဲေမးေတာ့ အိမ္မွာရိွတယ္။ ဘယ္မွမသြားဘူးေျပာတယ္တဲ့။ အခါ အခါေပါင္းမ်ား စြာဆက္ တာမရလို႕ မာမီတစ္ေယာက္တည္း မူးလဲေနျပီလား၊ တစ္ခုခုျဖစ္ေနျပီလား မသိဘူး၊ သားကို ခုခ်က္ခ်င္း သြားၾကည့္ျပီး သူ႕ ကိုျပန္ဆက္ရမယ္လို႕ ခိုင္းလိုက္တာနဲ႕ လာၾကည့္ရတာ။ သားမွာ ေမာင္းသာလာရတယ္၊ တစ္လမ္း လုံး စိတ္ပူလိုက္ရတယ္။ ေကခိုင္ ေျပာသလို တစ္ခုခုမ်ား ျဖစ္ေနျပီလားမသိ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕၊ မာမီ့ ကို အေ၀းကလွမ္းျမင္လိုက္ရမွ ရင္ထဲ ေပါ့သြားေတာ့ တယ္"တဲ့။
ကဲ...ၾကည့္ပါဦး။ ကၽြန္မမွာ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕ ထြက္ျပီး ကားေရေဆးတာေလးေတာင္ သူတို႕မွာ ျပႆ နာျဖစ္ ရေသးတာေၾကာင့္ ကိုဖိုးသဲ၊ မေရႊသဲတို႕အျဖစ္ကို ၾကည့္ျပီးရယ္ရပါရဲ႕။ အဲဒီလို အျဖစ္သည္း ေအာင္ စိတ္ပူတတ္ၾကတဲ့ သားသမီးေတြအေၾကာင္းကို သိလို႕ ေသာကျဖစ္စရာၾကံဳရင္ ေတာ္ရုံ ကိစၥ ေလာက္ေတာ့ သူတို႕ကို အသိမေပးဘဲ ဖုံးဖိထားလိုက္တယ္ေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အားလုံးထဲမွာ အသည္းအေၾကာင္ဆုံး၊ ခံႏိုင္ရည္ မရိွဆုံး မေကသီနဲ႕မွ သတင္းတစ္ခုက တန္းတိုးတာေၾကာင့္ ပိုျပီး ရယ္စရာေကာင္းေတာ့ တာပဲေလ။
တကယ္ေတာ့ ဘာမွလည္း ၾကီးက်ယ္တဲ့ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး၊ ကေနဒါႏိုင္ငံခရီး မထြက္ခင္ေလးမွာ ကၽြန္မ လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ က်န္းမာေရး ေဆးစစ္ခ်က္ေတြလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေနထိုင္ မေကာင္းမွ ဆရာ၀န္ ဆီ ေရာက္ၾကတာမ်ိဳးေလ။ ဒီမွာေတာ့ က်န္မာေရး အာမခံရိွ ထားတာေၾကာင့္ ႏွစ္ စဥ္ ေဆးစစ္တာေတြ လူတိုင္းလုပ္ၾကရပါတယ္။ ထုံးစံအတိုင္း ဆီးစစ္၊ ေသြးစစ္ EKG စစ္၊ Mammogram ရုိက္ စတာေတြအားလုံး အျပည့္အစုံလုပ္ၾကည့္ရတာ၊ က်န္တာေတြအားလုံး ေကာင္းေပမဲ့ Mammogram ရိုက္ထား တဲ့ရင္သား မွာ အက်ိတ္တစ္ခု ေတြ႕ေနလို႕ဆိုျပီး ေဆးရုံက ျပန္ေခၚပါတယ္။
ကၽြန္မမွာ ခုခ်ိန္ထိ ဆီးခ်ိဳ မရိွ၊ ေသြးတိုးမရိွ၊ ႏွလုံးအားနည္းတာမရိွ၊ က်န္မာေရးေကာင္းေပမဲ့ အသက္ ၁၇ႏွစ္ တစ္ခါ၊ ၂၄ႏွစ္တစ္ခါ ရင္သားမွာ အက်ိတ္ေတြ႕တဲ့အတြက္ ႏွစ္ခါခြဲစိတ္ကုသထားရ တဲ့ရာဇ၀င္က ရိွ ထားတာေၾကာင့္ ရင္သားကင္ဆာ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့အလားအလာ ရိွေနတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ဆရာ၀န္နဲ႕ ညိႇႏႈိင္းျပီး ဆက္လက္ ကုသမႈယူပါ ဆိုပါေလေရာ။
ဆရာ၀န္ နဲ႕ ဆက္သြယ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေသြးစစ္ခ်က္ထဲမွာ ေသြးျဖဴဥေတြမ်ားေနတာေတြ႕ရ ပါတယ္။ အဲဒါ ကင္ဆာ Risk ျဖစ္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ေပါ့ေပါ့ထားလို႕မရဘူ။ Biopsy လုပ္ျပီး ဓာတ္ခြဲ ၾကည့္ရမယ္။ အက်ိတ္ ကိုလည္း ခြဲထုတ္ရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္နဲ႕ ရက္ခ်ိန္းယူျပီး ကၽြန္မ ကိုဖုန္းျပန္ဆက္ အေၾကာင္းၾကား မယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။
သားသမီးေတြ ကို ေျပာျပလိုက္ရင္ စိတ္ပူၾကမွာစိုးတာနဲ႕ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အသိမေပးဘဲ သားမက္ ဂယ္ရီ ကေတာ့ ဆရာ၀န္မို႕ သူ႕ကိုပဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပျပီး သားသမီးေတြ ကိုမသိပါေစ နဲ႕လို႕ ပိတ္ထားရင္း ဆရာ၀န္နဲ႕ ရက္ခ်ိန္းဖုန္းအေခၚကို ေစာင့္ေနလိုက္တယ္ေပါ့။
ေနာက္တစ္ေန႕ မနက္ မိုးလင္းတာနဲ႕ ဖုန္းသံေတြ ဆက္တိုက္ၾကားရေတာ့တာပဲ။ တကၠဆက္၊ ကယ္လိဖိုးနီးယား၊ ရွိကာဂို၊ ပင္ဆယ္လ္ေဗးနီးယား၊ ဖေလာ္ရိဒါနယ္အစုံက သားေတြသမီးေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေခၚလိုက္ၾကတာ။
"မာမီ့သမီး ဘာျဖစ္တာလဲဟင္။ ညက ငိုၾကီးခ်က္မနဲ႕ Answering Machingမွာ သူ႕ကိုခ်က္ခ်င္း ျပန္ေခၚပါလို႕ အမွာ စကား ထားသြားတယ္။ သမီးတို႕လည္းခုမွဖြင့္နားေထာင္ ျဖစ္တာ။ သူ႕ေျခ ေထာက္ေကာင္းသြားလို႕ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ျပီ မဟုတ္လား။ အခု ဘာျဖစ္ျပန္တာလဲ"နဲ႕ စိုးရိမ္တၾကီး ၀ိုင္းေမးၾကေလရဲ႕။
သမီးေကသီ သူ႕ေမာင္ႏွမတစ္ေတြကို လူေစ့ေအာင္ လိုက္ဖုန္းဆက္ဆဲ့ အခ်ိန္က သန္းေခါင္နီးပါး ရိွေနျပီ ဆိုေတာ့ အားလုံးက အိပ္ကုန္ၾကျပီေပါ့။ မနက္လင္းမွ သူထားခဲ့တဲ့ အမွာစကားေၾကာင့္ သူတို႕အစ္မ ဘာေတြ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး ျဖစ္ျပန္သလဲဆိုတာ သိခ်င္ေဇာနဲ႕ ကၽြန္မကို ဆက္ေမးၾကတာ ပါ။ အက်ိဳးအေၾကာင္း ဘာမွ မသိေတာ့ ကၽြန္မလည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္လို႕ေပါ့။ သမီး ကို ေမးၾကည့္ျပီး မွ ျပန္ဆက္မယ္ ေျပာရင္း ႏွစ္သိမ့္လိုက္ရပါတယ္။
တလြဲတေခ်ာ္ေတြ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ဆရာ၀န္က ျပန္ေခၚမယ္ေျပာထားျပီး ကၽြန္မကို မေခၚဘဲ ည ၁၁နာရီ ထိုးခါမွ ဂယ္ရီဆီကို ဖုန္းဆက္ေျပာျပတယ္တဲ့။ သူတို႕ခ်င္းရင္းႏွီးခင္မင္တဲ့ ဆရာ၀န္ခ်င္း ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အခ်ိန္မေတာ္ေပမဲ့ အားမနာေၾကး ေခၚလိုက္တာထင္ပါရဲ႕။ အဲဒီေတာ့ အနား မွာ အတူရိွေနတဲ့ မေကသီက အားလုံးေျပာသမွ် ၾကားသြားပါေလေရာ။ အေမအတြက္ စိုးထိတ္ ပူပန္စြာ နဲ႕ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကို သတင္းပို႕ဖို႕ မိနစ္မဆိုင္း ညၾကီးသန္းေခါင္မွာ လူေစ့ေအာင္ ဖုန္း ေတြ လို္က္ေခၚတာေလ။
ဒီဇာတ္လမ္းကို မသိလို႕ ကၽြန္မက ဖုန္းဆက္ေမးေတာ့ ဖုန္းထဲမွာ ငိုလို႕မျပီးႏိုင္ဘူးေလ။ ခဏၾကာ ေတာ့ မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ႕ လူကိုယ္တိုင္ေရာက္လာျပန္ပါေရာ။ "မာမီ သမီးနဲကအတူ လာေနမွျဖစ္ မယ္" တဲ့။ ခုခ်က္ခ်င္းပဲ တစ္စုံတစ္ခုျဖစ္ေတာ့မဲ့အတိုင္းေလ။ သူအျဖစ္သည္းေနပုံကိုၾကည့္ျပီး ကၽြန္မက ရယ္ေတာ့ "ဒါရယ္စရာ မဟုတ္ဘူး မာမီ"တဲ့။ ကၽြန္မကို မေက်မနပ္နဲ႕ ျပန္တြယ္ေလရဲ႕။
တကယ္က အက်ိတ္ေတြ႕တာနဲ႕ ကင္ဆာလို႕ အတပ္ေျပာႏိုင္ေသးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လိုအပ္တဲ့ ဓာတ္ခြဲေဆးစစ္ ခ်က္ေတြ လုပ္ရဦးမွာပါ။ မေရရာေသးတဲ့ ကိစၥအတြက္နဲ႕ ပူပင္ေသာကေရာက္ေန တာေမာ လိုက္တာ။ ဒါေၾကာင့္ သမီးကို မနည္းေဖ်ာင္းဖ် တရားခ် ႏွစ္သိမ့္ေခ်ာ့ေမာ့ျပီး ျပန္လႊတ္ရ ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္း က ျပီးသလား မထင္ေလနဲ႕ေနာ္။
သမီးျပန္သြားျပီး မၾကာပါဘူး။ ဖုန္းေတြက လာျပန္ပါေရာ။ မေကသီ သတင္းျဖန္႕ခ်ိလိုက္တာနဲ႕ က်န္တဲ့ သားသမီးေတြ ပါ ေရေၾကာေျမေၾကာလိုက္ၾကျပီး ဖုန္းဆက္သတင္းေမးရင္း ငိုၾကျပန္လို႕ အားေပးရ၊ ႏွစ္သိမ့္ရ၊ ေဖ်ာင္းဖ်ရ။ ေတာ္ရုံအားငယ္တတ္တဲ့ လူနာမ်ိဳးဆိုရင္ သူတို႕အငိုသန္ၾကပုံနဲ႕ ကိုယ္ပါ စိတ္ဓာတ္က်ျပီး အသုဘျဖစ္ေလာက္ပါရဲ႕။
ေျပာၾကပုံလည္း နားေထာင္ပါဦး။ "ကီမိုေပးရင္ ဆံပင္ေတြအဖတ္လိုက္ ျပဳတ္ၾကတာတဲ့ေနာ္။ မာမီ အဲလိုျဖစ္တာ သမီးတို႕ၾကည့္ရက္မွာ မဟုတ္ဘူး"တဲ့ သူနဲ႕၊ "ကီမိုေပးတဲ့အခါက်ရင္ အစားပ်က္ အအိပ္ပ်က္တာ နဲ႕ အရမ္းပိန္ခ်ံဳးသြားတာတဲ့။ မာမီ အဲလိုခံစားေနရရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ" ေမးတဲ့သူနဲ႕။
ကၽြန္မမွာ သူတို႕ေျပာသမွ် နားေထာင္ျပီး ရယ္လိုက္ရတာ။ ဒီအထဲ ဇာတ္တိုက္ထားတာမ်ိဳးက လည္း ရိွပါေသးတယ္။ ညေနက် ၀ါရွင္တန္က သားေရႊစင္ဖုန္းဆက္လာပါေရာ။ သူအသံက တိုးတိုး တိမ္တိမ္နဲ႕ "မာမီ ေနေကာင္းလား"တဲ့။ သူ႕အသံၾကားရရုံနဲ႕ ကၽြန္မက သိလိုက္ပါျပီ။ "ေကသီ လာလား"တဲ့။ "အခုေရာ ေကသီ အနားမွာရိွလား"တဲ့။ စကားေတြခ်ီ၊ နိဒါန္းေတြပ်ိဳးေနတာနဲ႕ ကၽြန္မ ကရယ္ခ်င္လာျပီး "သားအစ္မ က သတင္းေၾကညာျပီးျပီ မဟုတ္လား"ေမးလိုက္ေတာ့ "မာမီ ဘယ္ လိုလုပ္သိလဲ"တဲ့။
ကၽြန္မေအာ္ရယ္မိပါေရာ။ သူတို႕ကို ေမြးထုတ္ထားတဲ့ အေမပဲေနာ္။ ပါးစပ္ဟရုံနဲ႕ ဘာဆို လိုတာ ေနာေက်ေနျပီးသားပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့မွ သားကဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ပါတယ္။ ညက သူ႕အစ္မ ဖုန္းေခၚေတာ့ မအိပ္ေသးတာနဲ႕ စားေျပာရတယ္တဲ့။ ကင္ကာဆိုရင္ ကၽြန္မစိတ္ဓာတ္က်ေတာ့မွာ ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ညေန က်ရင္ သားက အားေပးဖို႕ ဖုန္းေခၚလိုက္၊ သူနဲ႕ဂယ္ရီက လာေစာင့္ေနၾကမယ္၊ အားလုံး ၀ိုင္းႏွစ္သိမ့္အားေပးျပီး သူတို႕အိမ္ကို တစ္ခါတည္းေခၚသြားၾကမယ္ေပါ့လို႕ ဇာတ္တိုက္ ထားၾကတာတဲ့ေလ။
ဒီသတင္းကို ကၽြန္မအရင္ရျပီး သူတို႕မသိေအာင္ ဖုံးဖိထားျပီး ခုမွ မေတာ္တဆေပၚသြားတယ္ ဆိုတာ မသိေလၾက ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ျဖစ္ပုံကို ၾကည့္ရင္းကၽြန္မမွာ ရယ္ရတာအေမာ။ အမွန္ ေတာ့ ရွင္ေတာ္ဘုရားေဟာေၾကားတဲ့အတိုင္း တြယ္ျငိျခင္း သမုဒယသံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ သူတို႕ခမ်ာ ဆင္းရဲျခင္းေသာကေတြ ေ၀ေနရရွာတာပါ။ သားသမီးေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို စာနာမိေတာ့လည္း ပုထုဇဥ္ လူသားပီပီ သူတို႕ကို သနားစိတ္နဲ႕ ရင္မွာနာက်င္မႈ ခံစားရျပန္ပါေရာ။
ဒီလိုနဲ႕ ေဆးရုံတက္ျဖစ္ျပီး ရင္သားက အက်ိတ္ကို ခြဲစိတ္ထုတ္ယူတာပါ။ ဓာတ္ခြဲေဆးစစ္တာေတြ ေရာပါ လိုအပ္တာ မွန္သမွ် လုပ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ကင္ဆာမဟုတ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။ မိသားစု အားလုံးလည္း ခုမွရင္ထဲက အပူလုံးက်ျပီး ျပံဳးႏိုင္ၾကတယ ဆိုပါေတာ့။
အဲလို ကၽြန္မရဲ႕ က်န္းမာေရးကိစၥ မေရမရာ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ေနဆဲကာလမွာ သမီးသူဇာက သားဦး ကိုယ္၀န္ၾကီးနဲ႕မို႕ စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္တာေကာင့္ လုံး၀အသိမေပးဖို႕ မွာထားရပါတယ္။ ေဆးရုံက ဆင္းျပီးမွ သမီး ကိုေျပာျပေတာ့ မေရႊေခ်ာက ေအးေအးမေနေလဘူး။ ဗိုက္ၾကီးတျပဲနဲ႕ ခ်က္ခ်င္း ေရာက္ခ်လာျပီး သူ မသိလိုက္ရေကာင္းလာနဲ႕ ငိုၾကီးခ်က္မျဖစ္ရျပန္ပါေရာ။ ကၽြန္မတို႕ မိသားစုေလာက္ စာရင္းရႈပ္တာမ်ိဳးလည္း ရိွအ့ံ မထင္ပါဘူးေနာ္။
ႏွစ္ပတ္ၾကာေတာ့ သမီးကို ေခ်ာ့ေမာ့ႏွစ္သိမ့္ျပီး အိမ္ျပန္ခိုင္းရပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ရွင္မျဖစ္ေနျပီး အစ္မ ကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ ျပန္ေရာက္လာလိုက္၊ အေမေစာင့္ေရွာက္ဖို႕ ျပန္ေရာက္လာလိုက္ တစ္ႏွစ္တည္း အေခါက္ေခါက္ျပန္လာေနတာ ေယာက်္ား သေဘာေကာင္းလို႕ ေတာပါေသးတယ္ ဆိုေပမဲ့့ "ေယာက်္ားနဲ႕ ငါးၾကာၾကာ ပစ္ထားလို႕"မရဘူး ဆိုတဲ့စကားရိွတယ္ မဟုတ္လားေနာ္။
သမီးသူဇာ ျပန္သြားျပီး ကၽြန္မလည္း စက္တင္ဘာလကုန္တဲ့အထိ အိမ္မွာ ေကာင္းေကာင္းအနား ယူလိုက္တယ္ေပါ့။ ခြဲစိတ္ျပီး တစ္လအၾကာမွာ ဆရာ၀န္က ျပန္လည္ေဆးစစ္မႈေတြ လုပ္ေတာ့ အားလုံး အေျခအေနေကာင္းေၾကာင္း သိရတာမို႕ စိတ္ေအးရတယ္ဆိုပါေတာ့။ ေျခာက္လ ၾကာရင္ ထပ္ျပီးေဆးစစ္ဖို႕ ရက္ခ်ိန္းေပး ပါတယ္။ က်န္းမာေရးနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး စိတ္လက္ေပါ့ပါးသြားရတာ ေၾကာင့္ ေအာက္တိုဘာလ တစ္လ လုံး တကၠဆက္က သမီးေကခိုင္ဆီ တစ္လွည့္သြားလည္၊ ႏိုင္၀င္ဘာက် သားကိုေရႊစင္ရိွရာ ၀ါရွင္တန္ ကို ခရီးဆက္ျဖစ္ပါတယ္။
သားေနတဲ့ ဗာဂ်င္းနီးယားနဲ႕ သမီးသူဇာရိွရာ အယ္လ္လစၥဘက္ျမိဳ႕က ေလးနာရိေလာက္ပဲ ေ၀းတာ မို႕ေက်းဇူးေတာ္ေန႕ ရုံးပိတ္ရက္မွာ သားက လိုက္ပို႕ေပးမယ္ ဆိုတာနဲ႕ သားအမိႏွစ္ေယာက္ကား ေမာင္းျပီးသြားလိုက္ၾကေသးတယ္ေလ။ ဗာဂ်င္းနီးယားက ေတာင္ကုန္းေတြ၊ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းေတြနဲ႕ သာ ယာလွပလြန္းတာေၾကာင့္ သဘာ၀အလွေတြ ေငးေမာရင္း အဆိုေတာ္ ပုလဲနဲ႕ ကိုစိန္လြင္၊ ကိုစိုးပိုင္ တို႕ရဲ႕သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရင္ းေလးနာရီခရီးက တစ္ခဏေလး လို ေရာက္သြားေလရဲ႕။ သမီးက အေမနဲ႕ အစ္ကိုေရာက္လာေတာ့ ေပ်ာ္ လြန္းလို႕ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ေန တာပဲ။ ေက်းဇူးေတာ္ေန႕ ပြဲ ေတာ္စာၾကက္ဆင္ေကာင္လုံးကင္နဲ႕ တျခားဖြယ္ဖြယ္ရာရာေတြ စုံေအာင္ ခ်က္ ထားတာ ေတြ႕ရ ေတာ့အိမ္ရွင္မ ပီပီသသ ျဖစ္ေနတဲ့ သမီးကို ခ်ီးက်ဴးရပါေသးတယ္။
သမီးဆီက ျပန္လာျပီး တစ္ပတ္ၾကာေတာ့ ကၽြန္မလည္း ဖေလာ္ရီဒါ ျပန္ျဖစ္ပါေရာ။ ခရစၥမတ္ပြဲ ေတာ္ရုံးပိတ္ရက္က်ေတာ့ မိသားစုတစ္ေတြ ဆုံးျဖစ္ၾကဦးမွာ ရိွေသးတယ္ေလ။ အေမရိကား မွာ ေနရတဲ့တစ္ရက္ တစ္ရက္ကလည္း အကုန္ျမန္သလား မေျပာပါနဲ႕ေတာ့။ တစ္ႏွစ္ဆိုတာ ဟိုလွည့္ ဒီလွည့္ နဲ႕ ကုန္သြားလိုက္တာ ဘာလိုလိုနဲ႕ ၁၉၉၆ႏွစ္ဆန္းက ဖ်တ္ခနဲ ေရာက္လာေတာ့တယ္။
သမီးသူဇာ က ေဖေဖာ္၀ါရီလဆန္းမွာ မီးဖြားမွာျဖစ္လို႕ မီးဖြားခ်ိန္အမီ ဇန္န၀ါရီလကုန္ေလာက္ သမီး ဆီသြား မယ္ စိတ္ကူးေနဆဲမွာပဲ၊ ဇန္န၀ါရီ ၈ရက္ မနက္ ၄နာရီ အရုဏ္တက္ေလာက္မွာ ဖုန္း၀င္လာ ေလရဲ႕။ သမီး မီးဖြ႔ားလို႕ ေဆးရုံကို သြားရေတာ့မွာတဲ့။ ဆရာ၀န္တြက္ေပးထားတဲ့ ရက္ထက္ တစ္လနီးပါးေတာင္ ေစာေနတာမို႕ ကၽြန္မလည္း စိတ္ပူလို႕ေပါ့။ ပိုျပီး စိတ္ပူစရာေကာင္းတာက အဲဒီအခ်ိန္ မွာ ႏွင္းမုန္တိုင္းက အၾကီးအက်ယ္ က်ေနခိုက္ေလ။
ေဆးရုံမသြားခင္ သမီးက စိတ္လႈပ္ရွားတဲ့အသံနဲ႕၊ "သမီး၊ မာမီ့ကို ဦးသုံးၾကိမ္ခိုက္ျပီး ကန္ေတာ့ခဲ့ ပါတယ္။ သမီးရဲ႕သားေလး ေျခလက္အဂၤါစုံေအာင္လည္း ဆုေတာင္းေပးပါေနာ္"နဲ႕ မွာသြားေတာ့ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ နင့္သြားေတာ့တာပဲ။ ကိုယ္၀န္ရိွစက ေၾကာင္ကေလးေျချပတ္ျပီး ေသသြားရတာ ခုထက္ထိ သူ႕ရင္ထဲမွာ စြဲလမ္းေနဆဲ ဆိုတာ ေတြးမိေတာ့ သမီးကိုပိုျပီး သနားရျပန္ပါေရာ။
"သမီး မီးဖြားရင္ မာမီအနားမွာ ေနပါေနာ္"နဲ႕ အားကိုးတၾကီး မွာထားပါလ်က္နဲ႕ အခု အေရးၾကံဳ ေတာ့အေမက အနားမွာမရိွႏိုင္တာအတြက္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္၊ စိတ္ရိွတိုင္းေျပာသြားလို႕ ရႏိုင္တဲ့ေနရာ လည္း မဟုတ္၊ရင္ထဲမွာ ေသာကမ်ိဳးစုံနဲ႕ ပူေလာင္လိုက္ရတာ။
အေရးၾကံဳတိုင္း ကၽြန္မရဲ႕ အားထားရာက ရွင္ေတာ္ဘုရား တစ္ပါးပဲရိွပါတယ္။ ေကာင္းေကာင္းဆိုး ဆိုး၀မ္းသာစရာပဲ ၾကံဳၾကံဳ၊ ပူေလာင္စရာပဲ ေတြ႕ေတြ႕ ရွင္ေတာ္ဘုရားေရွ႕ေမွာက္ေရာက္ေအာင္ သြားျပီး အားကိုးမႈနဲ႕ ေလွ်ာက္ထားရတာေတြ အမ်ိဳးစုံလို႕ သက္ေတာ္ထင္ရွားသာရိွရင္ ျပံဳးေတာ္မူ ျပီး "ခ်စ္သမီး ျပႆနာေတြကလည္း မျပီးႏိုင္ေတာ့ပါလား၊ သံသရာလြတ္ေၾကာင္း စဥ္းစားဖို႕ ေကာင္းျပီ"လို႕ မိန္႕ေလမလား မသိ။
ကၽြန္မအတြက္ နံနက္ခင္း ဘုရားကို အာရုံျပဳရျခင္းက တစ္ေန႕တာအတြက္ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းပါပဲ။ ညဦး ေတာင္းဆုျပဳရတာက်ေတာ့ တစ္ညတာအတြက္ လုံျခံဳေစတယ္ေလ။ စိတ္အားငယ္တဲ့အခါ ဘုရား ရွင္ေရွ႕ေမွာက္ ေရာက္တာေနဲ႕ အားတက္စရာ ျဖစ္သလိုအထီးက်န္ေနခ်ိန္မွာ အနားမားမားရပ္ သကဲ့သို႕ ခံစား ရျပီး၊ ၀မ္းနည္းတဲ့အခါ ေဖေဖ ႏွစ္သိမ့္မႈ ရေစတဲ့အျပင္ သံသယ၀င္ေနခိုက္ အာရုံ ျပဳလိုက္တာနဲ႕ဆုံးျဖတ္မႈေပးႏိုင္ေအာင္ အလင္းရျပီး စိတ္ေက်နပ္စရာ ၾကံဳတဲ့အခါက် ၾကည္ႏူး ခ်မ္း ေျမ႕မႈကို ရပါေရာ။
ဒါေၾကာင့္ ဘာေလးတစ္ခု မၾကံဳလိုက္နဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္ ဖခင္ကို အားကိုးလိုတဲ့စိတ္မ်ိဳးနဲ႕ ရွင္ေတာ္ ဘုရားေရွ႕ေမွာက္ အျမဲေရာက္လ်က္မို႕ အခုလည္း သမီးအတြက္ အမ်ိဳးစုံေတာင္း ဆုေတြ ျပဳေနျဖစ္ေတာ့ တယ္ေပါ့။ အေမက အခ်ိန္မီ မေရာက္ႏိုင္ေပမဲ့ သူ႕ခင္ပြန္းက အနားမွာရိွေနတာမို႕ သမီးလည္းအားရိွမွာပါ။ အေမရိကား မွာ ၁၉၇၀ျပည့္ႏွစ္ေလာက္ကစျပီး Dr.F.LAMAZ ရဲ႕နည္းစ နစ္အရ LAMAZ သင္တန္းရယ္လို႕ ေပၚေပါက္လာျပီး ကိုယ္၀န္ေျခာက္လရိွတာနဲ႕ ေလးပတ္သင္ တန္းတက္ရပါတယ္။
ကိုယ္၀န္ေဆာင္သူနဲ႕အတူ ခင္ပြန္းပါတက္ျပီး သင္ရတာပါ။ သားဖြားျခင္းအေၾကာင္း အျပည့္အစုံ ပညာေပး တာေတြအျပင္ မီးဖြားခ်ိန္ ဘယ္လိုအသက္ရွဴရမယ္၊ ဘယ္ပုံအေနအထားနဲ႕ညႇစ္အားေပး ရမယ္ စသျဖင့္ေတြေပါ့။ ကေလးအေဖပါ ေမြးခန္းထဲ ၀င္ခြင့္ျပဳထားတာမို႕ ကိုယ့္ဇနီးရဲ႕ ခံစားရတဲ့ အာေ၀ဏိက ေ၀ဒနာေတြကို လက္ေတြ႕ျမင္ခြင့္ရတာေၾကာင့္ ၾကင္နာယုယေဖးကူမ ေပးျခင္းနဲ႕ မိခင္ေလာင္းရဲ႕ စိတ္အားတိုးတက္ေစတဲ့ သေဘာလည္း ပါပါတယ္။
ကၽြန္မလည္း နာရီ၀က္တစ္ခါေလာက္ ဖုန္းဆက္ျပီး သမီးကို အားေပးရတာအေမာ။ ဒီလိုနဲ႕ ညေန ၈နာရီ ၃မိနစ္က်မွ သားဦးေလးကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေမြးဖြားေၾကာင္း သိရလို႕ ရင္ထဲက ေသာက မီးျငိမ္းရေတာ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ လုံး၀စိတ္ေအးရတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ ကေလးက ၀မ္းက ကၽြတ္ကၽြတ္ ခ်င္းမငိုဘူးတဲ့။ ကၽြန္မသမီး ေကသီက "သူဇာ့သားမို႕ သူ႕အေမလို ငိုရေကာင္းမွန္း မသိလို႕ မငို တာျဖစ္မွာ" နဲ႕ အေျပင္အျပတ္ မွတ္ခ်က္ခ်ေနေသးတာပါ။
တကယ္က ကေလးက တစ္လ ေစာေမြးတဲ့အတြက္ အဆုတ္ကျပည့္ျပည့္၀၀ မဖြံ႕ျဖိဳးေသးလို႕ မငို တာဆိုျပီး ကေလးအထူးကုဆရာ၀န္ၾကီးကို ခ်က္ခ်င္းအေၾကာင္းၾကားပါတယ္။ ဆရာ၀န္ၾကီးက မိနစ္ပိုင္းသာ ရိွေသးတဲ့ ကေလး ကိုဓာတ္မွန္ရိုက္ၾကည့္ေတာ့ အဆုတ္မွာအေပါက္ရိွေနတာေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း (ICU)အခန္းမွာပို႕ ကုသမႈ ေပး ရတယ္တဲ့ေလ။ ဒီေတာ့ကေလးအတြက္ တစ္ခါစိတ္ေမာ ရျပန္ပါေရာ။
ေသာကစိတ္နဲ႕ ေနာက္တစ္ေန႕အမီ သမီးဆီလိုက္သြားဖို႕ၾကိဳးစားေပမဲ့ ႏွင္းမုန္တိုင္းက ရိွေနဆဲ မို႕ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ေတြ ဖ်က္ထားတာေၾကာင့္ အဆင္မေျပဘဲ ေစာင့္ေနရတာ ရင္တမမနဲ႕ပါပဲ။ ေတာ္ ပါေသးရဲ႕။ သုံးရက္ၾကာေတာ့ ကေလးကလုံး၀ က်န္းမာသြားေပလို႕။ ကၽြန္မလိုပဲ စိတ္ပူေန တဲ့ ေယာကၡမက ျမိဳ႕ခ်င္း သိပ္မေ၀းလွတာမို႕ ႏွင္းမုန္တိုင္းၾကားထဲက ကားေမာင္းျပီး အေရာက္သြား လိုက္ တာေၾကာင့္ ေက်းဇူးတင္ရပါေသးတယ္။
ေစာေစာက အစီအစဥ္အရ ကၽြန္မတို႕ မိခင္ႏွစ္ေယာက္ တစ္လစီ သြားေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကရင္း ဂ်ဴတီ လဲၾကမယ္ေပါ့။ ကၽြန္မအရင္သြားမဲ့အစား သူကအရင္ေရာက္ႏွင့္တာမို႕ သမီးဆီ ေဖေဖာ္၀ါရီ လအလယ္က်မွ သြားဖို႕ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ျပန္ေျပာင္းနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ရပါေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ ေန႕မွာေဆးရုံက ပို႕ေပးလိုက္တဲ့ ဗီဒီယိုအေခြတစ္ခု အျမန္ေခ်ာနဲ႕ ေရာက္လာေလရဲ႕။ သူတို႕ေငြရွာ နည္းရိုက္စားပုံက အတုယူေလာက္ပါတယ္။
အေခြေပၚမွာ နာမည္ထုးထားတာက "ဇက္ကရီ ေကာင္းျမတ္ ဘာ၀စၥ္တီ"ဆိုတဲ့ ကၽြန္မေျမးရဲ႕ နာမည္ အျပည့္အစုံနဲ႕ေနေလ။ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Pittsburgh Megee Woman's Hospital ဆို တဲ့ဆိုင္းဘုတ္ နဲ႕ ေဆးရုံေပၚလာတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ၁၉၉၆ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၈ရက္ေန႕ ဒီေဆးရုံမွာ မဂၤလာရိွေသာ သားေယာက်္ားေလးတစ္ဦး ဖြားျမင္ခဲ့ပါတယ္။ အစခ်ီျပီး မိဘနာမည္၊ ေနရပ္လိပ္စာ၊ ေမြးဖြားတဲ့အခ်ိန္၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္၊ အရပ္အေမာင္းစသည္ေတြ ေျပာျပခ်ိန္ ကေလးရဲ႕ပုံေတြက ငိုတာေရာ၊ ျပံဳးတာေရာ၊ မဲ့တာေရာနဲ႕အတူ ငိုက္လ်က္၊ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ ေပ်ာ္လ်က္စုံေအာင္ ရိုက္ျပထားပါတယ္။
ေနာက္ျပီး "ဇန္န၀ါရီ"ဆိုတာ "အဦးအစ"လို႕ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ပါသတဲ့။ ရိုမင္ဘုရား JANISက ၾကီးစိုး တာမို႕ "ဇန္န၀ါရီ"အမည္ ျဖစ္တည္ေစတယ္ေပါ့။ JANISရဲ႕ ပုံသဏၭာန္က မ်က္ႏွာႏွစ္ခုေရွ႕မွာ တစ္ခု၊ ေနာက္မွာ တစ္ခုရိွေလေတာ့ ဒီလမွာ ေမြးတဲ့ ကၽြန္မေျမးက ေရွ႕ေနာက္ ႏွစ္ဖက္အျမင္ရလို႕ အမွားအမွန္ ဆင္ျခင္ႏိုင္သူပဲ ျဖစ္ေလမလား။ ဒါမွမဟုတ္ အပ်ိဳေခ်ာေတြ အလယ္မွာ မ်က္ႏွာမ်ား သူပဲျဖစ္ေလမလားမသိ။
ဒီလရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ ပန္းက "ေဇာ္ေမြး"ပန္းျဖစ္သလို ေက်ာက္မ်က္ရတနာက ဂါနက္ေခၚတဲ့ ေဂၚ မုတ္ေက်ာက္အနီေရာင္လို႕ ဆိုပါတယ္။ ဂရိတိုင္းျပည္မွာေတာ့ ဒီေန႕ဟာ "အမ်ိဳးသမီးမ်ားက ဇိမ္နဲ႕ ဒူးႏွန္႕ေနၾကျပီး ေယာက်္ားမ်ားက အိမ္ရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥမွန္သမွ် က်ံဳးျပီး လုပ္ၾကရတဲ့ေန႕လို႕ ေျပာျပ ေတာ့ဒီေန႕မွာေမြးတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေျမးေလးလည္း "မစၥတာအိုက္တိုးအေႏွာ္ရီွး"ဆိုတဲ့ နာမည္ပဲ ေပးရေတာ့မလို။ ေတြးရင္းသူတို႕ ေငြရွာေတာ္ၾကပုံကို ခ်ီးက်ဴး မိပါရဲ႕။"
ဒီလိုနဲ႕ သမီးသူဇာဆီမွာ ေျမးထိန္းရင္း သြားေနေပးလိုက္တာ မတ္လအလယ္ေလာက္ က်မွ ျပန္ ေရာက္ေတာ့တာပဲ။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ ေျမးအသစ္တိုးတဲ့ မဂၤလာသတင္း အျပင္ ေနာက္ထပ္ ရတဲ့ ေကာင္းသတင္းတစ္ခုက သားကိုေရႊစင္ ဇြန္လထဲမွာ ေမာ္စကိုကို တာ၀န္ နဲ႕ ေျပာင္းရမယ္ဆိုတာပါ ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕ Russainစကားေတြ သင္ဖို႕ ေက်ာင္းတက္ေနရတယ္တဲ့။
သားက ဇြန္လ ၁၀ရက္ေန႕မွာ ေမာစကို ထြက္ရမွာမို႕ မသြားခင္ ေမလကုန္မွာ အေမဆီ ၁၀ရက္ ေလာက္လာေနမယ္ေျပာတာနဲ႕ က်န္တဲ့ေမာင္ႏွမေတြကလည္း သား မသြားခင္ ဆုံၾကရေအာင္ ဆိုျပီး တန္းစီေရာက္လာၾကျပန္ပါရာ။ ဒီအထဲမွာ ကေလးပိစီေကြးနဲ႕ သမီးမသူဇာလည္း ပါေသး တယ္ေလ။ ေမာင္ႏွမေတြ ဆုံမိၾကေတာ့လည္း ထုံးစံအတိုင္းအေပ်ာ္လြန္ၾကေပါ့။
သားကိုေရႊစင္ ေရာက္လို႕မွႏွစ္ရက္ပဲရိွေသးတယ္။ တစ္ညေနမွာ သားအငယ္ဆုံး အိႏၵာဖုန္းဆက္လာ ပါတယ္။ "မာမီ သားကားတိုက္လို႕ ေဆးရုံေရာက္ေနတယ္"တဲ့။
ကၽြန္မတို႕ အားလုံး ပ်ာသြားၾကတာပဲ။ အသက္အႏၱရာယ္စိုးရိမ္ေလာက္စရာ မရိွပါဘူးဆိုေပမဲ့ ၀င္ တိုက္တဲ့ကား ရဲ႕အရိွန္က ျပင္းထန္လို႕ အသက္ကယ္ေလအိတ္ ေပါက္ထြက္သြားျပီး မ်က္ႏွာနဲ႕ လက္ေတြမွာ အပြန္းအပဲ့ ဒဏရာေတြရလို႕တဲ့။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ေလအိတ္ ကယ္ေပလို႕ပါပဲ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ကားတိုက္တယ္ ဆိုကတည္းက ကၽြန္မတို႕မိသားစု ပ်ာယာခတ္ကုန္ၾကပါျပီ။ ေဆးရုံအသြား ကားေပၚမွာ သမီးေကခိုင္က ငို၊ ေကသီက ငို၊ ကၽြန္မက ငိုကားေနရတဲ့ သားေရႊစင္လည္း ပါသမွ် သူေတြ အကုန္ငုိေနၾကလို႕ ေဆးရုံအျမန္ေရာက္ေအာင္ စက္ကုန္ဖြင့္ေမာင္းေလရဲ႕။
ဘယ္လိုဆိုးဆိုးရြားရြား အေျခအေနမ်ိဳးေတြ႕ရမလဲ၊ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ေရာက္သြားေတာ့ ကိုယ္ေခ်ာေလးက Wheel Chairေပၚမွာ ျပံဳးစစနဲ႕ ထိုင္လို႕။ မ်က္ႏွာနဲ႕လက္ေတြ၊ ရင္ဘတ္ေတြမွာ ေတာ့ အပြန္းအပဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႕ေပါ့။ ဒီေတာ့မွ ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ရယ္ေမာႏိုင္ၾကေတာ့ တယ္။ ကၽြန္မ တို႕ မိသားစု အျဖစ္သည္းၾကပုံကလည္း တစ္ခါ တစ္ခါေတာ့ ရယ္ခ်င္ စရာပါပဲ။ ေရာက္လာၾကရင္ ျပံဳးလို႕ ေပ်ာ္လို႕ ရႊင္လို႕ ျမဴးလို႕ ေဟာ....ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အသက္ ဆုံးဆယ္ ေက်ာ္ ေဆးဆယ္ေတြကလည္း ကေလးတစ္ေယာက္လို ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုၾကျပန္ပါေရာ။
သားသမီးေတြကိုသာ ေျပာေနတယ္။ ကၽြန္မလည္း သူတို႕နည္းတူစြာပါပဲ။ ေကြကြင္းရျခင္း ဆင္းရဲ ရဲ႕ဒဏ္ကို ခံႏိုင္ရည္ စြမ္း ခုထက္ထ မရိွေသးတာ ေသခ်ာလွပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘယ္ခရီးပဲ သြား သြားအျပန္မွာ မ်က္ရည္စ နဲ႕ ျပန္ခဲ့ရတာက ရိုးေနပါျပိ။ အခုလည္း သားသမီးေတြ ျပန္သြားေတာ့ ရင္ထဲမွာ ဟာက်န္ခဲ့ တာပါပဲ။ သူတို႕ကိုလြမ္းတေနဆဲမွာပဲ ကၽြန္မနဲ႕ ညီအစ္မအရင္းလို ခ်စ္တဲ့မေရႊ ဥတစ္ေယာက္ ကင္ဆာေရာဂါေၾကာင့္ ခြဲစိတ္ကုသျပီး ကီမိုေပးရမယ္ဆိုတာ ဖုန္းဆက္လာေတာ့ စိတ္ပူပန္စြာနဲ႕ နယူးဂ်ာစီ ကို အေျပးအလႊားထြက္လာရပါတယ္။
အလြန္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္တဲ့ မေရႊဥရဲ႕ လက္ရိွက်န္းမာေရး အေျခအေနကိုျမင္ရေတာ့ ရင္ ထဲမွာ ထိခိုက္ခံစားလိုက္ရတာ။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေနကုန္ေနခန္း စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာျဖစ္ၾက ပါတယ္။ ေသျခင္းတရားကို သတၱိရိွရိွနဲ႕ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႕ ျပင္ဆင္ထားတဲ့သူရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ ကိုလည္းခ်ီးက်ဴးအားက်ရပါရဲ႕။ ကာယကံရွင္က အားတင္းႏိုင္သေလာက္ အားေပးဖို႕ ေရာက္လာ တဲ့ကၽြန္မ က ခြဲခြာရေတာ့မဲ့ အခ်ိန္ကာလကို တြက္ျပီး ရင္နာနာနဲ႕ သူ႕ကြယ္ရာမွာ မ်က္ရည္က်ရ။
လူသားတိုင္း အပူအပန္ ကင္းၾကရတယ္ဆိုတာ မရိွၾကပါဘူးေနာ္။ ကိုယ့္အတြက္ပူရ၊ ကိုယ့္မိဘ ကိုယ့္ သားသမီး ကိုယ့္မိသားစုအတြက္ ပူရ၊ ခ်စ္ရတဲ့မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ပူရ၊ ေငြေၾကး အတြက္ပူရ၊ အလုပ္ အကိုင္ေနေရး စားေရးအတြက္ ပူရ၊ အဆိုးတကာ့အဆိုးဆုံးက ကြက္လပ္ အ ျဖစ္ ကဘယ္ေတာ့မွ ျဖည့္ဆည္းမရႏိုင္တဲ့ ေသျခင္းတရားနဲ႕ ရင္ဆိုင္ရတာအတြက္ ပူရ၊ မ်က္ရည္ ခန္းမွ တရားရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မအတြက တရားနဲ႕ ေ၀းပါေလရဲ႕။
မေရႊဥနဲ႕အတူ ဆယ္ရက္ၾကာမွ် ေနခဲ့ျပီး စိတ္လက္မၾကည္မလင္နဲ႕ ဖေလာ္ရီဒါျပန္လာရပါတယ္။ တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ မသြားမျဖစ္တဲ့ ခရီးေတြကလည္း ကုန္ပဲမကုန္ႏိုင္ဘူး။ သားသမီးေတြက တစ္ႏွစ္ တစ္ေခါက္ အေမ ေရာက္မလာရင္ မေက်မနပ္နဲ႕ ျပႆနာရွာတတ္ၾကတာေၾကာင့္ အခုလည္း ရွီကာဂိုက သားၾကီး ခင္ေမာင္၀င္းခန္႕ဆီ သြားဖို႕ ျပင္ဆင္ရျပန္ပါေရာ။ ရီွကာဂိုမွာ ရိွေနခိုက္ သမီးသူ ဇာက ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။ သူ႕သားအခု ခုနစ္လျပည့္ျပီမို႕ ေယာက်္ားဘက္က အဘိုး အဘြားမ်ား ကသူတို႕ျမိဳ႕ မွာ ကင္ပြန္းတပ္ပြဲ လုပ္ေပးမွာတဲ့။ အဲဒီပြဲအမီ မာမီလာခဲ့ပါတဲ့ေလ။ ခရီးတစ္ခု မျပီးခင္ ေနာက္ခရီးတစ္ခုဆက္ဖို႕ေပၚလာေတာ့ ရွိကာဂိုကေန Syracuseကို အသြားအျပန္ ေလယာဥ္လက္ မွတ္လုပ္ရနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေပါ့။ ဒီပြဲကို ဖေလာ္ရီဒါက သမီးေကသီလည္း တက္ေရာက္ဦးမွာမို႕ ကၽြန္မ တို႕သားအမိ ျပန္ဆုံၾကရဦးမွာေလ။
ကၽြန္မရဲ႕ခမည္းခမက္ေတြက ေဆြးမ်ိဳးအုပ္စုေတာင့္ၾကေတာ့ မိတ္ေဆြသဂၤဟ အသာထားဦး၊ သူတို႕ ေဆြမ်ိဳးနဲ႕တင္ကို ခန္မအျပည့္နီးပါး ရိွေနပါျပီ။ ျမန္မာေတြလို မိသားစုက သိုင္းသိုင္း၀ိုင္း၀ိုင္း ရိွၾကတာ မို႕ ကင္းပြန္းတပ္ပြဲက ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါရဲ႕။ ကေလးက ခုႏွစ္လသားသာဆိုတယ္။ ထြားလိုက္တာ ဧရာမၾကီး။ သူတို႕အတြက္ လက္ေပၚမွာ ပထမုဆံးၾကီးရတဲ့ ေျမးမို႕ အဘိုးအဘြားက သည္းသည္းလႈပ္ေနတာ ၾကည့္ျပီး ကၽြန္မလည္း ေက်နပ္ၾကည္ႏူးရပါတယ္။
အခ်ိန္ေတြဖဲ႕ေျခေပးလိုက္ရတာေၾကာင့္ ရီွကာဂိုမွာ ၾကာၾကာေနဖို႕ ရက္မက်န္ေတာ့ဘဲ ဇူလိုင္လ ကုန္တာနဲ႕ ဖေလာ္ရိဒါကို ျပန္ခဲ့ရပါေရာ။ အိမ္ေရာက္လို႕ ခရီးေဆာင္ေသတၱာေတြရွင္းေနဆဲပဲ ရိွေသး တယ္။ ေမာ္စကိုက သားကိုေရႊစင္က ဖုန္းဆက္လာပါတယ္။
"သား အိမ္အဆင္သင့္ ျဖစ္ျပီ မာမီ...အခုလာခဲ့ေတာ့ေလ။ ေအာက္တိုဘာ၊ ႏို၀င္ဘာက်ရင္ အရမ္း ေအး တာတဲ့။ ေမာ္စကိုရဲ႕ အေအးဒဏ္ကို မာမီခံႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ သား ထားခဲ့တဲ့ ေလယာဥ္လက္ မွတ္ က Open Dateလုပ္ထားတာ။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ရက္ေတာင္းျပီး လာခဲ့လိုက္ေတာ့"တဲ့။
အခုပဲ အိမ္ျပန္ေရာက္လို႕ ေသတၱာေတာင္ ျပီးေအာင္မေျဖရေသးဘူး။ ေနာက္ခရီးတစ္ခုဆက္ဖို႕ လုပ္ရဦးေတာ့မယ္ေလ။ ေလယာဥ္ရုံးကို ဆက္သြယ္စုံစမ္းေတာ့ အေစာဆုံးၾသဂုတ္လ ၉ရက္ေန႕ မွာရမယ္ဆိုတာနဲ႕ အဲဒီရက္ကိုပဲ ယူလိုက္ရတယ္ေပါ့။ ကၽြန္မက အညာသူ၊ အေအးအလြန္ေၾကာက္ တဲ့မိန္းမ။ သြားရမွာက ေမာ္စကို ဆိုတာနဲ႕ ေက်ာထဲက ခ်မ္းခ်င္ေနပါျပီ။ ဒါေပမဲ့ စားေရးသူတစ္ ေယာက္အေနနဲ႕ ေနရာသစ္၊ အေတြ႕အၾကံဳသစ္ဆိုတာ ရတနာေတြလိုပဲ၊ တန္ဖိုးရိွပစၥည္း ျဖစ္တာ လို႕အခါအခြင့္သာတဲ့အတြက္ ေက်နပ္၀မ္းသာေနမိပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ ေမာ္စကိုဆိုတာ ကိုယ္နဲ႕ ဘာမွမဆိုင္သလို ေရာက္ဖို႕ မေျပာနဲ႕စိတ္ကူးယဥ္အိမ္မက္ ထဲ မွာေတာင္ ထည့္မမက္ဖူးတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေလ။ ေရွးအတိတ္ကံ ေရစက္ကေတြက ဘယ္လို ရိွခဲ့ဖူး ေလတယ္မသိ။ သားကိုအေၾကာင္းျပဳျပီး ေရာက္ရတဲ့ႏိုင္ငံေတြကလည္း ကၽြန္မအတြက္ အထူးအ ဆန္း စိတ္၀င္စားစရာခ်ည္း ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။
ရုရွားႏိုင္ငံကို ကြန္ျမဴနစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ စိတ္ကူးထဲမွာရိွထားတဲ့ပုံစံနဲ႕ တကယ့္အျမင္လက္ေတြ႕က ကြားျခားလြန္းေနပါေတာ့တယ္။ အေဆာက္အဆုံးေတြက ၾကီးမွၾကီး၊ လမ္းမၾကီးေတြက က်ယ္မွ က်ယ္၊ တခ်ိဳ႕လမ္းေတြဆိုရင္ အသြားခုနစ္လမ္း၊ အျပန္ခုနစ္လမ္းနဲ႕ ဆယ့္ေလးလမ္းရိွတဲ့ အေ၀း ေျပးလမ္းမေတြေတာင္ ရိွတာမို႕ အံ့ၾသရပါေရာ။
သားေန တဲ့ အိမ္၀ိုင္းထဲက ထြက္လိုက္တာနဲ႕ အေမရိကား ျပန္ေရာက္သြားသလား ေအာက္ေမ့ရ တယ္။ ကၽြန္မတို႕ ဆီမွာ ရိွေနတဲ့ ပုံစံအတိုင္း Pizza Hutနဲ႕ ကင္ကာကီ ၾကက္ေၾကာ္ဆိုင္နဲ႕ မက္ေဒၚ နယ္လ္မ်ား ဟိန္းလို႕၊ လူေတြကလည္း တန္းစီျပီး ၾကိတ္ၾကိတ္တိုး၀ယ္စားေနၾကတာေနာ္။ ၀တ္စား ထားၾကတာလည္း ပြဲထိုင္သြားၾကေတာ့မဲ့အတိုင္း အပ်ံစားပါပဲ။
အေမရိကားမွာေတာ့ မက္ေဒၚနယ္လ္ဆိုင္က Fast Food ဆိုင္မို႕ တကူးတကလာစားၾကသူက နည္းနည္း၊ သြားရင္ဟန္လႊဲ ၾကံဳသလို ဗိုက္ျဖည့္ၾကတာမို႕ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႕ တီရွပ္နဲ႕ လည္း ေရာက္ခ်င္ေရာက္သြားၾကတာ တခ်ိဳ႕မ်ားဆို ကားေပၚကေတာင္ ဆင္းတာမဟုတ္ဘူး။
Drive Throughtဆိုတဲ့ ကားေပၚက ေအာ္ဒါမွာတဲ့စနစ္နဲ႕ ျပီးသြားၾကတာမ်ိဳးေလ။ ဒီမွာေတာ့ မက္ေဒၚ နယ္လ္ေရွ႕မွာ ဂုဏ္ယူစြာနဲ႕ဓာတ္ပုံရိုက္ၾက၊ ဗီဒီယိုရိုက္ၾကမိဳက ကၽြန္မမွာ အထူးအဆန္းကို ျဖစ္လို႕။
"ကမၻာေပၚမွာ အၾကီးဆုံး မက္ေဒၚနယ္လ္ဆိုင္ ဘယ္မွာရိွလဲ မာမီ သိလား"တဲ့။ သားကေမးပါတယ္။ အဲဒီအၾကီး ဆုံး မက္ေဒၚနယ္လ္ဆိုင္က တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကြန္ျမဴနစ္တိုင္းျပည္ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေမာ္စကို မွာရိွတာ တဲ့ေလ။ အခုလက္ရိွ ေျခာက္ဆိုင္ရိွထားျပီးသား။ ေနာက္ထပ္ငါးဆိုင္ ဖြင့္ဖို႕ စီစဥ္ေနဆဲပါ။ မၾကာေသးခင္ အခ်ိန္တုန္း က ေပါင္းမုန္႕တစ္လုံးရဖို႕၊ သြားတိုက္ေဆးတစ္ဘူး ၀ယ္ႏိုင္ဖို႕ တစ္ေန ကုန္နီးပါး တန္းစီ ခဲ့ရသူေတြ အခု ဆိုင္ၾကီးတကာမွာ လိုတာမွန္သမွ် လြယ္လြယ္ကူကူ ၀ယ္လို႕ရေန ပါျပီ။
ျပည္ပက ျမႇဳပ္ႏွံေငြမ်ားစြာနဲ႕ ဘဏ္တိုက္ၾကီးေတြ၊ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြ၊ ဟိုတက္ၾကီးေတြကလည္း ဟိန္းေနေအာင္ ျဖစ္လာသလိုေနရာတကာ လမ္းေထာင့္တိုင္းမွာ ကိုကာကိုလ္ာတို႕၊ ပက္စီ တို႕ ေၾကာ္ျငာေတြကလည္း အမ်ားအျပားေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။ ရုရွားအမ်ိဳးသမီး အမ်ားစုကလည္းေခ်ာ္မွ ေခ်ာ၊ အရပ္ရွည္ရွည္၊ ကိုယ္လုံးသြယ္သြယ္၊ အသားျဖဴျဖဴ၊ မ်က္၀န္းညိဳညိဳနဲ႕ အ၀တ္အစားက လည္းဖက္ရွင္က်က် တစ္ခ်ိန္က ကြန္ျမဴနစ္တိုင္းျပည္ျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာေတာင္ ယုံႏိုင္စရာ မရိွ ေအာင္ အရာရာ က ေျပာင္းလဲသြားပါျပီ။
ကၽြန္မလည္း ေမာ္စကို ေရာက္တာနဲ႕ တစ္ခ်ီတည္း သန္ၾကြယ္သူေဌး မီလ်ံနာျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။ အံမယ္...ကိုင္သုံးတာေတာင္ ေသာင္းတန္၊ သိန္းတန္ေငြစကၠဴကိုင္သုံးတာပါေနာ္။ သားက "မာမီ သုံးခ်င္တာ သုံးဖို႕ ေဒၚလာႏွစ္ရာ ရူဘယ္လ္နဲ႕လဲျပီး ယူလာခဲ့တယ္"ဆိုျပီး လက္ထဲလာထည့္ေတာ့ တစ္သန္းနဲ႕ ငါးေသာင္းေတာင္ျဖစ္ေနပါေရာ။ တစ္ေဒၚလာက သူတို႕သုံးတဲ့ ရူဘယ္လ္ ငါးေထာင့္ ႏွစ္ရာ့ငါးဆယ္နဲ႕ ညီမွ်ပါတယ္။ ေငြစကၠဴက တစ္ရာတန္၊ ႏွစ္ရာတန္၊ တစ္ေထာင္တန္၊ ငါးေထာင္ တန္၊ ငါးေသာင္းတန္၊ တစ္သိန္းတန္နဲ႕ ေျခာက္မ်ိဳးေတာင္ရိွတာ။
ေရာက္ခါစ သုညေတြ မ်ားလြန္းလို႕ မတြက္တတ္ဘဲ တသ္ေစာင္းေပးရမွာ တစ္သိန္းတန္နဲ႕ မွားေပး ခဲ့မိလို႕ ဆယ့္ရွစ္ေဒၚလာဖိုး အေခ်ာင္ပါသြားေလရဲ႕။ ရုရွားႏိုင္ငံမွာ ရူဘယ္လ္ေရာ ေဒၚလာပါ တရား ၀င္သုံးစြဲခြင့္ရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုန္တိုက္ၾကီးေတြမွာ ေဒၚလာကို ေငြစကၠဴအေနနဲ႕ လက္မခံဘဲ Credit Card နဲ႕ေပးတာမွ လက္ခံတဲ့စနစ္ ျဖစ္ေနျပန္ပါေရာ။ ေစ်းေတြကလည္း တကယ္ၾကီးပါ တယ္။ ကမၻာမွာ စား၀တ္ေနေရး ေစ်းအၾကီးဆုံးႏိုင္ငံေလးခုထဲမွာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက နံပါတ္တစ္ ျဖစ္ျပီး၊ ရုရွားႏိုင္ငံက နံပါတ္ႏွစ္ ခ်ိတ္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ အစားအေသာက္ေရာ၊ အ၀တ္အထည္ အသုံး အေဆာင္ အားလုံး ေစ်းၾကီးလြန္းလို႕ ေစ်း၀ယ္ထြက္တိုင္းဘုရားတရတာ အခါခါမို႕ ကိုသိုလ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရမွာပါ။
သြားေရးလာေရးက ဒီမွာအလြန္ကို အဆင္ေျပပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ကားရိွစရာ မလိုပါဘူး။ ဘတ္စ္ ကားနဲ႕သြား မလား၊ ေျမေအာက္ရထားနဲ႕ သြားမလား၊ ထေရာလီ စီးမလား၊ အကုန္ဘယ္ေနရာမဆို အလြယ္တကူ ေရာက္ႏိုင္ငံရုံအျပင္ လက္မွတ္ခကလည္း ေပါမွေပါ။ ခရိး နီးနီးေ၀းေ၀း ေစ်းက အတူတူ ပါပဲ။ ေျမေအာက္ရထားဘူတာၾကီးေတြကလည္း ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားပါဘိ။ ေက်ာက္ရုပ္တု ေတြ၊ ပန္းခ်ီးကားေတြ နဲ႕ ျပတိုက္ထဲ ေရာက္ေနသလား ေအာက္ေမ့ရပါတယ္။
ဘယ္တိုင္းျပည္ ေရာက္ေရာက ကိုယ္ကဘာသာစကား မတတ္ရင္ ျပႆနာပါပဲ။ ေရာက္ေလရာမွာ ကၽြန္မ လည္း ေျခရွည္ခ်င္တတ္သူ၊ ေလ့လာလိုသူဆိုေတာ့ သားရုံးသြားတာနဲ႕ အျပင္ထြက္ဖို႕ လမ္းရွာျပီေလ။ ကံေကာင္းေထာက္မ စြာနဲ႕ သားေနတဲ့ ၀ိုင္းထဲမွာ အေမရိကားက တာ၀န္ထမ္း ေဆာင္ဖို႕ ေရာက္ေနၾကတဲ့ မိသားစုေတြ ရိွ ပါတယ္။ သူတို႕တစ္ေတြနဲ႕ အဖြဲ႕ၾကျပီးေန႕ခင္းဘက္ စုျပီးျမိဳကထဲထြက္ၾက၊ စကားလည္း မတတ္၊ လမ္းေတြလည္း မသိေတာ့ ဘယ္သူ႕ဘယ္သူမွလည္း ဆရာတင္လို႕ မရ။
သူတို႕ ရုရွားစားေတြလည္း ဖတ္ရခက္ပါဘိ။ အကၡရာေတြက အဂၤလိပ္စာလုံးပုံစံေတာ့ ဟုတ္ ပါရဲ႕။ ေမွာက္လ်က္ေရာ၊ ပက္လက္ေရာ၊ ေဇာက္ထိုးေရာ၊ ေျပာင္းျပန္ေရာ ျဖစ္ေနတာေတြက တစ္မ်ိဳး၊ စာလုံးက တျခား အသံထြက္က တျခားေအးၾကီး ျမင္ေနပါလ်က္နဲ႕ အသံက အာထြက္လိုထြက္၊ အဲဒီလိုပဲ အိတ္ခ်္ က အင္န္ျဖစ္ေနျပန္ေရာ၊ အိုင္ကလည္း အီးတဲ့။ အသံထြက္ေတြက တလြဲစီျဖစ္ေန တဲ့အထဲမွာ ဘီအၾကီးစားေရာ ဘီအေသးစားေရာ ႏွစ္လုံးေတာင္ပါလိုက္ေသးတယ္။ ဖတ္တတ္ဖို႕ မေျပာနဲ႕ မွန္းၾကည့္လို႕ေတာင္ မနီးစပ္ႏိုင္ပါဘူး။
အဲဒီစာလုံးေတြ ၾကည့္ျပီး ဒီမလာခင္ ရုရွားစာနဲ႕ စကားသင္ခဲ့ရတဲ့သားကို သနားေနမိပါရဲ႕။ ကၽြန္မ တို႕အုပ္စုက စာတစ္ခုံမွ မဖတ္တတ္ေပမဲ့ လူစည္စည္ေစ်းတန္းေရာက္ရင္ တစ္ဆိုင္၀င္ တစ္ဆိုင္ ထြက္ေမႊၾက၊ ေစ်းၾကီးလြန္းလို႕ ဘာတစ္ခုမွ ၀ယ္ႏိုင္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ အတူပါလာတဲ့ ေလာဒတ္စ္ ဆိုတဲ့ ဆရာ၀န္ မေလးက ေစ်းႏႈန္းတစ္ခု ဖတ္ျပီးတိုင္း "အံမယ္ေလး ငါသြးေသလိုက္ေတာ့မယ္" နဲ႕အခါေပါင္း မ်ားစြာ ေသလို႕ တစ္ေယာက္က ရင္ဘတ္ သြားဖိရင္း "အသက္ရိွေသးရဲ႕လား"နဲ႕ ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾက။
ေမာ္စကိုမွာ ေနရင္ပိုက္ဆံအိတ္ၾကီးၾကီးကိုင္ဖို႕ေတာ့ လိုအပ္ပါတယ္။ အိမ္က မထြက္ခင္ကတည္း ကမပါမျဖစ္ ထည့္ယူရမဲ့ ပစၥည္းက စကၠဴလက္သုတ္ပ၀ါရယ္၊ ကိုယ္လက္သန္႕စင္ဖို႕ Toilet Paper ရယ္၊ ပလတ္စတစ္ အိတ္ ေလးငါးလုံးရယ္ေပါ့ေနာ္။ သြားရင္းလာရင္း ဆာလို႕ တစ္ခုခု၀င္စားရင္ ဆိုင္က လက္သုတ္ပ၀ါမေပးပါဘူး။ ကိုယ့္လက္သုတ္ပ၀ါနဲ႕ ကိုယ္သုံၚရသလို တစ္ေနရာရာမွာ အေပါ့အပါး သြားခ်င္မိရင္လည္း ကိုယ္လက္သန္႕စင္ဖို႕ ကိုယ္ဟာကိုယ္ပဲ တာ၀န္ယူ ရတယ္ ဆိုပါ ေတာ့။ ေစ်း၀ယ္ရင္ လည္း ကုန္တိုက္ၾကီးမ်ားမွအပ ဘယ္သူကမွ အိတ္နဲ႕ထည့္ေပးတာမ်ိဳး၊ စကၠဴ တို႕၊ ဖတ္တို႕နဲ႕ ထုပ္ေပးတာ မ်ိဳး မရိွ၊ ကိုယ့္အိတ္ကိုယ္ ေဆာင္းထားပါမွ။
တိုင္းျပည္ တစ္ခုနဲ႕တစ္ခု မူ၀ါဒဆိုတာေတြေပၚ အေျခတည္ျပီး ကြဲျပားမႈေတြကရိွမွာေပါ့ေနာ္။ အရင္က အစိုးရ ကျပည္သူ အားလုံးအတြက္ ေနေရးထိုင္ေရး အိုးအိမ္ကအစ ေပးထားျပီး ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အစစ တာ၀န္ယူထားခဲ့တာ မဟုတ္လား။ အခုမွ မူ၀ါဒ အေျပာင္း အလဲေတြ ျဖစ္လာတာ ႏွစ္မၾကာေသးတာေၾကာင့္ သူတို႕လည္း စနစ္သစ္နဲက စနစ္ေဟာင္း အေျပာင္းအလဲ မွာ ျပဳျပင္စရာ ေတြအမ်ားၾကီး ရိွေနဦးမွာပါ။
ေမာက္စကိုမွာ စိတ္၀င္စားစရာ ရာဇ၀င္မ်ားစြာ ရိွေနတာေၾကာင့္ ႏွစ္လဆိုတဲ့ အခ်န္ကာလ မ ေလာက္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာေတြကလည္း မ်ားျပားလြန္းတာမို႕ ကလ်ာနဲ႕ မေဟသီမဂၢဇင္းမွာ ေဆာင္းပါးမ်ားစြာ ေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ စက္တင္ဘာလ ကုန္ခါနီး ပိုင္း ေရာက္လာတာနဲ႕ အေအးကပိုကဲလာလိုက္တာ အျပင္ထြက္ရင္ ေခါင္းစြပ္ေတြ၊ လက္အိတ္ေတြ၊ လည္စည္းေတြအျပင္ တစ္ကိုယ္လုံး ေႏြးေထြးေနေအာင္ သိုးေမြးထည္၊ သကၠလတ္ထည္ေတြ အထပ္ထပ္ ၀တ္ထားရတာနဲ႕ ပြဲေစ်းတန္းမွာ ေရာင္းတဲ့ ဖိုး၀ရုပ္ပုံ ထြက္ေနေတာ့တာပဲ။ တိုက္ခဲ့ တဲ့ ေလကေအးလြန္းတာေၾကာင့္ ႏႈတ္ခမ္းေတြေတာင္ တဆတ္ဆတ္တုန္တဲ့ထိ ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ဆက္မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ စက္တင္ဘာလကုန္တာနဲ႕ ဖေလာ္ရိဒါအေရာက္ျပန္ေျပးခဲ့ရေတာ့ တယ္။
ေလဆိပ္မွာ သမီးေကသီတို႕ မိသားစုအားလုံး လာၾကိဳၾကေလရဲ႕။ "မာမီျပန္လာတာနဲ႕အေတာ္ပဲ၊ သမီးတို႕ Sea Ranch Lakesထဲမွာ အိမ္အသစ္၀ယ္လိုက္ျပီ၊ မာမီကို လိုက္ျပရဦးမယ္"တဲ့။
သမီးရဲ႕ ဒူးျပဲအနာေၾကာင့္ အတက္အဆင္းမလုပ္ႏိုင္လို႕ လက္ရိွအိမ္ကိုေရာင္းဖို႕ တင္ထားျပီးက တည္းက သမီး တို႕လည္း စိတ္ၾကိဳက္အိမ္ကို လိုက္ရွာေနတာ ၾကာျပီေလ။ အထူးသျဖင့္ သားသမီး ေတြနဲ႕ဆိုေတာ့ လုံျခံဳ စိတ္ခ်ရတဲ့ေနရာျဖစ္ဖို႕က ပိုအေရးၾကီးတယ္မဟုတ္လား။ Sea Ranch Lakes ထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မလည္း စိတ္လက္ေပါ့ပါး ေပ်ာ္ရႊင္ သြားရတယ္ေပါ့။
ကၽြန္မအိမ္ နဲ႕ ဆယ္မိနစ္အကြာအေ၀းပဲ ရိွတာမို႕ တစ္အိမ္တစ္အိမ္ ကူးဖို႕လြယ္ကူတဲ့အျပင္ သီးသန္္႕ အိမ္ရာနယ္ေျမ ျဖစ္တာေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုင္ျမိဳ႕ေတာ္၀န္၊ ကိုယ္ပိုင္ ရဲအေစာင့္အေရွာက္ နဲ႕ဆို ေတာ့ ကေလးေတြ အတြက္ လြတ္လပ္စြာ သြားလာေဆာ့ကစားဖို႕ စတ္ခ်လုံျခံဳမႈ ရိွပါတယ္။ ေနာက္ ျပီးအတၱလႏၱိတ္ပင္လယ္ကမ္းေျခနဲ႕လည္း လမ္းတစ္ခုပဲ ျခားတာျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ သားအမိ တစ္ေတြညေနဘက္ အပန္းေျဖ သဲေသာင္ျပင္ေပၚ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕လည္း အကြက္ အကြင္းေကာင္း ရႈခင္း တစ္ခုပါပဲ။
ေကာင္းတာေတြ အတြက္ ၀မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္ရတာေတာ့ဟုတ္ပါရဲ႕၊ အိမ္ေျပာင္းဖို႕ျပင္ဆင္ရတဲ့ ကိစၥ ကေတာ့ တကယ့္ကိုဦးေႏွာက္ေျခာက္စရာပါပဲ။ ဆယ္ႏွစ္ဆယ္မိုးမက စုေဆာင္းထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ ကအိမ္နဲ႕အျပည့္၊ ပရိေဘာဂေတြ အတြက္ ေျပာင္းေရႊ႕တာ၀န္ယူကုမၼဏီေတြကို ဆက္သြယ္လိုက္ တာနဲ႕ကိစၥျပတ္ စိတ္သက္သာ ရေပမဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြက အစအသုံးအေဆာင္ အ၀တ္အထည္ ေတြက်ေတာ့ ဘယ္ဟာ သိမ္း၊ ဘယ္ဟာပစ္ရမယ္။ စိစစ္ရတာကို တကယ့္အေမာပါပဲေနာ္။
ကၽြန္မ လည္း ျပန္ေရာက္တာနဲ႕ ကိုယ့္သမီးတစ္ေယာက္တည္း အိမ္ေျပာင္းတဲ့ကိစၥနဲ႕ ပတ္ခ်ာလည္ ေနတာမျမင္ရက္လို႕ သြားကူေပးရင္း အလုပ္ရႈပ္ေပါ့။ သိမ္းရင္း ရွင္းရင္းနဲ႕ သားအမိႏွစ္ေယာက္ စိတ္တူကိုယ္တူ အရာရာကို ဟာသနဲ႕ ရႈ႕ျမင္ရင္း ရယ္ပြဲဖြဲ႕ရတာနဲ႕ ပင္ပန္းတာေတြ ဘယ္ေရာက္ ေနမွန္း မသိ၊ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္ရပါရဲ႕။
တစ္ေန႕ေတာ့ စာေရးစားပြဲကိုရွင္းရင္း ထြက္လာတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ကို သားအမိႏွစ္ေယာက္ေခါင္း ခ်င္းဆိုင္ျပီး ဖတ္လိုက္ၾကတာ တစ္ေနကုန္သြားလို႕ ဘာမွမျပီးလိုက္ပါဘူး။ သူတို႕ေမွာင္ႏွမတစ္ ေတြကၽြန္မလိုပဲ ကဗ်ာစု ၀ါသနာ ပါၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတို႕ေခတ္ ကနာမည္ၾကီးေတြ ျဖစ္ တဲ့ ေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း) တို႕၊ ေမာင္ပန္းေမႊး၊ ေမာင္ေဆြႏြယ္၊ သစၥာနီ၊ ႏြမ္ဂ်ာသိုင္း၊ ေမာင္ေမာက္ (ဥကၠလာ)စသည္တို႕ရဲ႕ ကဗ်ာေတြေပါ့။
ဒီလိုနဲ႕ႏွစ္လနီးပါး သိမ္းရင္းထုပ္ရင္း ရွင္းလိုက္ၾကတာ ႏို၀င္ဘာလ ကုန္ခါနီးမွာ အိမ္သစ္ ကို ေျပာင္းျဖစ္ေတာ့တယ္။ မေကသီအတြက္ တာ၀န္ေက်သြားေတာ့မွ ဒီႏွစ္အတြင္းသြားဖို႕ အေၾကြး တင္ေန တဲ့ သမီးယမင္းဆီ ခရီးဆက္ရပါတယ္။ ကိုယ္ကတစ္ေယာက္တည္းနဲ႕ မွ်ေ၀ရတဲ့သားသမီး ေတြကမ်ားေတာ့ သူတို႕မွာလည္း အေမနဲ႕တစ္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ ခဏေလးစီပဲေတြ႕ၾကရတာ မို႕ အခ်ိန္မ်ားမ်ား မေပးႏိုင္ တာေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ မေကာင္းျဖစ္ရတယ္ေပါ့။
ကၽြန္မသားသမီးေတြအေပၚမွာ ေမတၱာအေၾကြးေတြ အမ်ားၾကီးတင္ေနတဲ့ အေမေလ၊ သူမ်ားတ ကာအေမလို မိစုံဖစုံ လုံျခံဳတဲ့ဘ၀ကိုလည္း မေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့အျပင္ ကိုယ္ကစီးပြးေရး ဦးေဆာင္ေန ရသူ ျဖစ္ တာေၾကာင့္ သားသမီးေတြအတြက္ ေပးရမဲ့အခ်ိန္ကို ေငြေၾကးနဲ႕ လဲခဲ့ရျပန္ပါေရာ။
ဒါေၾကာင့္ အခုလို ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ မပူမပင္ မေၾကာင့္မၾက ေနရတဲ့ကၽြန္မရဲ႕ အခ်ိန္မ်ားစြာကို သးသမီးေတြ အတြက္ ဖဲ့ေျခြေပးေ၀ရတာကို ကၽြန္မ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးရပါတယ္။
ေမတၱာဆိုတာ ထိေတြ႕ျခင္း၊ ဆက္ႏြယ္ျခင္း၊ ဂရုထားျခင္း၊ ျဖည့္စြမ္းေပးျခင္း၊ အတူရယ္ေမာျခင္း၊ အတူ ငိုေၾကြးျခင္း စသည္စသည္တို႕ပဲ မဟုတ္ပါလားေနာ္။
ဆက္ရန္
.
