ပတၱျမားခင္ ၏ အတိတ္လမ္း ကိုျပန္ေလွ်ာက္ျခင္း, အပိုင္း (၄၂)

ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ နဲ႕ မုဆိုးမအျဖစ္ ေနာက္အိမ္ေထာင္မထူဘဲ တစ္ေယာက္တည္း ရုန္းကန္ ျပီးကၽြန္မ ကို လူလားေျမာက္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးရွင္မိခင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြား ပါျပီ။
မိဘနဲ႕ သားသမီး ရဲ႕သံေယာဇဥ္ ဆက္သြယ္မႈဆိုတာ ႏႈိင္းျပစရာမရိွေအာင္ ၾကီးမားတဲ့ထု ထည္နဲ႕ခံစား မႈ တစ္ရပ္ပါပဲ။
ကၽြန္မ ရဲ႕ မ်က္ေမွာက္မွာ "အေမ"ဆိုတဲ့ ပညတ္နဲ႕လူသားတစ္ေယာက္မရိွေတာ့ေပမဲ့ ေမတၱာေစတနာ၊ ကရုဏာ၊ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ဆို တဲ့ စုတ္ခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ တစ္သက္တာ ေရးျခစ္ခဲ့တဲ့ အႏုပညာ ဂႏၱ၀င္ေျမာက္ေအာင္ အေရာင္အေသြး ထူးျခားလွပ တဲ့ မာမီ့ရဲ႕ပုံရိပ္ ပန္းခ်ီကားၾကီးတစ္ခ်ပ္ကေတာ့ ကၽြန္မ ရဲ႕ႏွလုံးသားစံအိမ္ထဲမွာ ထာ၀ရ သိမ္းဆည္းထားမွာ ေသခ်ာလွပါတယ္။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ..

အပိုင္း (၄၄)

ကၽြန္မအတြက္ မိခင္ကြယ္လြန္ျခင္းဟာ အရိပ္ခိုရာအမိုးတစ္ခု ျပိဳက်ပ်က္စီးသြားတဲ့အတိုင္း ပါပဲ။
မိခင္ရဲ႕အရိပ္ဟာထာ၀တရေအးျမတယ္လို႕ ဆိုထားတဲ့စကားလည္း ရိွထားတာပဲေနာ္။ မထင္မွတ္ ဘဲ ျဗဳန္းခနဲ မိခင္ရဲ႕အရိပ္ကကြယ္သြားတဲ့အတြက္ မေနတတ္မထိုင္တတ္နဲ႕ ရင္ထဲကဟာကြက္ကိုလည္း ဘယ္လိုမွျဖည့္ လို႕မရပါဘူး။ ဘ၀မွာဆုံးရံႈးမႈအမ်ိဳးစုံ ရိွတဲ့ထဲက သားသမီးေတြအဖို႕ မိခင္မဲ့ဆုံးရံႈးရျခင္းကေတာ့ အစားထိုး မရႏိုင္ တဲ့ ၾကီးစြာေသာ ဆုံးရံႈးမႈ တစ္ရပ္ပါပဲ။ ကိုယ့္ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ျပင္းထန္ေနေပမဲ့လည္း တာ၀န္အရ လုပ္စရာေတြ ရိွေနတာ မို႕ စိတ္မပါလက္မပါနဲ႕ ထျပီးလုပ္ကိုင္လႈပ္ရွားရေတာ့တာပဲေလ။
တျခားျပည္နယ္ေတြမွာ အေျခခ်ေနၾကတဲ့ သမီးၾကီးေကခိုင္နဲ႕ သမီးလတ္ယမင္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္စလုံး အဘြားရဲ႕ အသုဘ အမီေရာက္လာၾကပါတယ္။ ဒီတစ္ခါလည္း ကၽြန္မ အတြက္ေရာက္မဆိုက္ အသုဘအေတြ႕အၾကံဳတစ္ခု ရလိုက္ျပန္တယ္ေပါ့။

အေမရိကား မွာ တစ္စုံတစ္ဦးအိမ္မ်ာ အသက္ေပ်ာက္သြားရင္ေတာင္မွာ အိမ္ကေန အသုဘခ်ေလ့မရိွၾကပါဘူး။ Funeral Homeလို႕ေခၚတဲ့ စ်ာပနေဂဟာေတြကို အေၾကာင္း ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ေဆးရုံမွာ ကြယ္လြန္သူေတြ လည္း ဒီနည္းအတိုင္းပါပဲ။ စ်ာပနေဂဟာ ကိုအေၾကာင္းၾကားလိုက္ရင္ နာရီပိုင္းအတြင္း သူတို႕ေဂဟာက ကားနဲ႕အေလာင္း ကို လာသယ္ျပီးေဂဟာက အေအးတိုက္မွာ စနစ္တက် ထားေပးပါတယ္။ စ်ာပနေဂဟာ ေတြ က ျမိဳ႕ထဲကတျခားစီးပြားေရး အေဆာက္အအုံေတြလိုပဲ လမ္းၾကီးလမ္းေကာင္းေတြ ေပၚမွာထည္ထည္၀ါ၀ါနဲ႕ လွပစြာ တခမ္းတနား ေဆာက္ထားတဲ့ အေဆာက္အအုံေတြပါပဲ။

စ်ာပနကိစၥနဲ႕ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳၾကေပမဲ့ နိမ့္က်သိမ္ငယ္တဲ့ အလုပ္အျဖစ္ မခံယူၾက ပါဘူး။ သူလို ကိုယ္လို စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတစ္ခု လုပ္ၾကသူမ်ားအျဖစ္ တန္းတူဆက္ဆံၾက တာပါပဲ။ ဒီလုပ္ငန္းနဲ႕ပတ္သက္ျပီး တကၠသိုလ္ မွာ ဘြဲ႕ယူျပီးလုပ္ၾကရတာဆိုလို႕ ကၽြန္မတ အ့ံတၾသျဖစ္ရပါေသးတယ္။ တစ္ခါကမိတ္ေဆြတစ္ဦးက သူ႕သား နဲ႕မိတ္ဆက္ေပးရင္း သား ကအဲဒီ (...)ဘြဲ႕ယူဖို႕ တကၠသိုလ္တက္ေနတဲ့အေၾကာင္း ဂုဏ္ယူစြာ နဲ႕ ေျပာျပ လို႕ ကၽြန္မ လည္းၾကားဖူးရျခင္းပါ။

အေမရိကား မွာ စား၀တ္ေနေရးနဲ႕တကြ ေဆးကုသမႈကအစ စရိတ္စက ၾကီးမားလွ လို႕ ေန ေရး မလြယ္လွ သလို ေသေရးမွာလည္း အသုဘစရိတ္က အလြန္အမင္းၾကီးလို႕ မလြယ္ကူ လွပါဘူး။ သားၾကီး၀င္းက ကၽြန္မ တို႕ေရာက္ခါစ မွာ ဘ၀ကိုထူးေထာင္စရာေတြ ရိွေနေသး တာေၾကာင့္သူ႕အဘြားရဲ႕ အသုဘအတြက္ စ်ာပနကိစၥ အ၀၀ကို သူတာ၀န္ယူမယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ကြဲ သမီးႏွစ္ေယာက္လည္း သူတို႕ႏိုင္သေလာက္ ပါ၀င္ပါရေစ လို႕ အစ္ကိုကိုခြင့္ေတာင္းေနၾကေလရဲ႕။ သမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ကၽြန္မမွာ လုံး၀တာ၀န္ရိွ တာမို႕ အိမ္မ၀ယ္ ရရင္လည္း အေရးမၾကီးဘူး။ ကၽြန္မပဲ အကုန္အက်ခံမယ္ဆိုတာကို သားၾကီးက လုံး၀လက္မခံ တဲ့အတြက္ အေခ်အတင္ေတြ ေျပာရဆိုရ၊ သားသမီးေတြရဲ႕ ေစတနာ ေမတၱာကို ထိေတြ႕ခံစားရလို႕ စုေဆာင္းထားတဲ့ မာမီ့ရဲ႕ေငြကိုေတာ့ စ်ာပနအ တြက္ထည့္သုံးခြင့္ျပဳဖို႕ မနည္းေတာင္းပန္ မွျပႆနာ က ေအးရပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တစ္ေန႕မွာ သားၾကီးက "အန္ကယ္နဲ႕ မာမီေရာ၊ ေမာင္ႏွမေတြပါ အားလုံး အတူ သြားရေအာင္"ဆိုျပီး စ်ာပနကိစၥ အစီအစဥ္လုပ္ဖို႕ ေဂဟာက ဒါရိုက္တာနဲ႕ ရက္ခ်ိန္းယူျပီး သြားေတြ႕ၾကပါတယ္။ ဒါရိုက္တာက ဘယ္လိုပုံစံ နဲ႕ျဖစ္ေစခ်င္လဲဆိုတဲ့ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ဆႏၵ ကိုေမးေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာကတည္းက မာမီက သူေသရင္ မီးသျဂႋဳဟ္ျပီး ျပာ ကိုပင္လယ္ ထဲမွာေမွ်ေပးဖို႕ ေသေသခ်ာခ်ာမွာထားျပီးျဖစ္လို႕ မာမီ့ဆႏၵအတိုင္း စီစဥ္ေပး ဖို႕ ေျပာျပရပါ တယ္။
ဒီကဓေလ့ထုံးစံ က အသုဘမခ်ခင္ ေဂဟာမွာပဲ ကာယကံရွင္မိသားစုနဲ႕အတူ မိေတြ သဂၤဟမ်ား က ေသဆုံးသူ ကို ေနာက္ဆုံးဂါရ၀ျပဳတဲ့အေနနဲ႕ အသုဘရႈဖို႕ ဆိုျပီးႏွစ္နာရီ ေလာက္အခ်ိန္ေပးတဲ့ အခမ္းအနားေလး လုပ္ ၾကပါတယ္။ ဂူသြင္းသျဂႋဳဟ္မယ္ ဆိုရင္လည္း တခ်ို႕ကတစ္ရက္တည္းမွာပဲ ေဂဟာက ခန္းမ မွာ အသုဘရႈျပီး တာနဲ႕ သက္ဆိုင္ရာ ဘုရား ေက်ာင္းကိုသြား ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ကြယ္လြန္သူအတြက္ ရြတ္ဖတ္ ဆုေတာင္းေကာင္းခ်ီး ေပးျပီးျပီ ဆိုရင္ေတာက္ေလွ်ာက္ ဘုရားေက်ာင္းကေန သခႋ်ဳင္းကို အသုဘခ်လိုက္တာမ်ိဳး ရိွ သလို တခ်ိဳ႕က်ေတာ့အသုဘရႈ ဖိတ္ၾကားတာက တစ္ရက္သတ္သတ္၊ စ်ာပနအသုဘ ခ်ာတာက တစ္ရက္ သီးျခား လုပ္တာလည္း ရိွပါတယ္။

အသုဘခ်တဲ့ အခါ မိတ္ေတြမ်ားရင္ မ်ားသလို အသုဘပို႕သူေတြရဲ႕ကားတန္းၾကီးက ရွည္ လ်ားတာမို႕ သက္ဆိုင္ရာ ရဲဌာနကို ပိုင္းေလာ့ရဲေတြေပးဖို႕ အကူအညီ လည္းၾကိဳျပီး ေတာင္း ထား္ရပါေသး တယ္။ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ရဲေတြက အသုဘယာဥ္ကို ဦးေဆာင္ျပီး သြားမွကားတန္းက အဆက္မျပတ္ဘဲ မီးနီေတြ ကိုလည္း ျဖတ္ခြင့္ရတာပါ။ အသုဘပို႕တဲ့ ကားမ်န္သမွ် ကြယ္လြန္သူကိုေလးစားဂါရ၀ျပဳေသာ အမွတ္ အျဖစ္ ေရွ႕ကမီးၾကီးေတြ ဖြင့္ ျပီးေမာင္းၾကရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕က မာမီ့ရုပ္ကလာပ္ကို မီးသျဂႋဳဟ္မွာျဖစ္ေတာ့ အဲဒီကိစၥ အတြက္မပူရပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အသုဘရႈအခမ္းအနားအတြက္ပဲ စီစဥ္စရာေတြ လုပ္ရပါ တယ္။

ပထမဆုံးလိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ေခါင္းေရြးဖို႕ ေဂဟာရဲ႕အေပၚထပ္မွာရိွတဲ့ ေခါင္းျပခန္းကို တာ၀န္ခံ မန္ေနဂ်ာ လုပ္သူက လိုက္ျပပါတယ္။ ခန္းလုံးျပည့္ခင္းထားတဲ့ေကာ္ေဇာျဖဴၾကီး ကလည္းထည္၀ါပါဘိ။ စနစ္တက် အေနအထား လွလွနဲ႕ ျပင္ဆင္ထားတဲ့ ခုံေတြေပၚမွာ တင္ျပထားတဲ့ ေခါင္းေတြကလည္း သားနားပါဘိ။ မေဟာ္ဂနီေရာင္ ဖိတ္ဖိတ္လက္ေန တဲ့ ေခါင္းေတြကလည္း ပုစံမ်ိဳးစုံပါပဲ။ ဦးေခါင္းပိုင္းက အဖုံးကို တစ္၀က္ ဖြင့္ျပထားတာ မို႕ အတြင္းကခံထားတဲ့ ကူရွင္ပိုးဖဲေရာင္ လက္လက္ေတြကလည္း ထိရက္စရာ မရိွေအာင္ အိစက္ ညက္ေညာေနတာ ျမင္သာပါတယ္။

လူသားတစ္ေယာက္ ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္အတြက္ အေကာင္းတကာ့ အေကာင္းဆုံးအျဖစ္ အတတ္ႏိုင္ဆုံး စီစဥ္ ထားေပးျခင္းလို႕ ေတြးေနမိပါတယ္။ ထိတ္ထိတ္ၾကဲ ေကာင္းသမွ် လုပ္ထားတဲ့ ဒီေခါင္းဖိုးေတြကလည္း ဘယ္ေသး ပါ့မလဲ။အနည္းဆုံး၊ အည့ံဆုံးဆိုတဲ့ ေခါင္း ေစ်းကေဒၚလာႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ သုံးေထာင္နီးပါးျဖစ္ျပီး အေကာင္းဆုံးေခါင္း က ေဒၚလာ ေသာင္းဂဏန္းနားကပ္ေနေလရဲ႕။ ျမန္မာျပည္က ေရာက္ခါစမို႕ အရာရာ ကိုျမန္မာေငြနဲ႕ ျပန္တြက္ေလ့၇ိွတဲ့အက်င့္က မေပ်ာက္ေသးတာမို႕ စိတ္ထဲမွာ အေျမႇာက္အစားေတြလုပ္ ရင္းကုန္က်ရမဲ့ အေထြေထြစရိတ္ကိုမွန္းဆၾကည့္ေနမိပါတယ္။
ဒါက ေခါင္းတစ္ခုတည္း စရိတ္ ရိွေသးတာပါ။

ရုပ္ကလာပ္ ကို အေအးခန္းမွာ ထိန္းသိမ္း ထားခ၊ အသုဘရႈတဲ့အခမ္းအနားအတြက္ ခန္းမငွားခ၊ အခန္းျပဳျပင္ေပးခ၊ ရုပ္ကလာပ္ ကို ဆင္ယင္ထုံးဖြဲ႕ေပးခ၊ စ်ာပနေဂဟာကို ေဆးရုံကေန ရုပ္ကလာပ သယ္ေဆာင္ေပးခ၊ ေဂဟာ ပိုင္ မီးသျဂႋဳလ္စက္ရိွရာ သယ္ေဆာင္သြားခ၊ မီးသျဂႋဳလ္ခ၊ ျပားအိုးကို ပင္လယ္ျပင္ ေရလယ္ အေရာက္ပို႕ေဆာင္ရမယ့္ သေဘၤာခ၊ ျပာအိုးနဲ႕အတူ ခ်မယ့္ပန္းေခြအခ၊ အသုဘ ရႈအခမ္းအနား ကိုမိသားစုလာေရာက္ဖို႕ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ လာၾကိဳလိုက္ျပန္ပို႕ေပးမဲ့ စတိုင္က်က် ၀တ္စုံ အျပည့္နဲ႕ ယာဥ္ေမာင္း ပါတဲ့ လက္မဇင္းကားခ စတဲ့စတဲ့ စ၇ိတ္ေတြ အားလုံးေပါင္းလိုက္ရင္ အသုဘ တစ္ခုအတြက္ ကုန္က်ေငြက ေဒၚလာေသာင္းဂဏန္းနီးပါး ျဖစ္သြားေတာ့တာပါပဲ။

မီးသျဂႋဳဟ္ေပး လို႕ နည္းနည္းသက္သာေသးတာေနာ္။ သခႋ်ဳင္းမွာ ဂူလုပ္ေျမျမႇဳပ္ဦးမယ္ဆို ရင္ လူ တစ္ကိုယ္စာ ေျမ တစ္ကြက္ေစ်းနႈန္းကိုက ေဒၚလာ ေလးငါးေထာင္၊ အုတ္ဂူဖိုးစတဲ့ ကိစၥေတြက ပါေသးတာမို႕ မီးသျဂႋဳလ္တာ ထက္ ႏွစ္ဆ သုံးဆတက္သြားပါေလေရာ။ ဂူသြင္း နည္ေတြကလည္းအမ်ိဳးစုံ ၇ိွေသးတာပါ။ တစ္ခ်ို႕ ကေျမျမႇဳပ္ဂူ လုပ္ၾကသလို တခ်ိဳ႕ က်ေတာ့ သခ်ႋဳင္းအတြင္းမွာ ေဆာက္ထားတဲ့ မိုးလုံေလလုံ အေဆာက္အအုံ တစ္ခုထဲမွာ ရုပ္ကလာပ္ပါရိွတဲ့ ေခါင္းကိုဘဏ္တိုက္ေတြမွာ Safe Deposit Boxေတြ ထည့္သိမ္း သလို နံရံအတြင္း သူ႕အကန္႕နဲ႕သူ တစ္ကိုယ္စာ အခန္းေလးေတြထဲမွာ ထည့္သိမ္းထားလိုက္ တာမ်ိဳးလည္း ရိွရဲ႕။ တံခါးမွာ ဘယ္သူဘယ္၀ါဆိုတဲ့ ကမၸည္းေတြ ထိုးထားျပီး အဲဒီေရွ႕မွာ ပန္းအိုး တင္စရာ ေနရာေလး ပါ ထည့္ထားေပးလို႕ ပန္းတင္ထားတာေတြလည္း ေတြ႕ရပါ တယ္။

တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ရုပ္ကလာပ္လိုက္ မသိမ္းၾကဘဲ မီးသၿဂၤိဳဟ္ ျပာခ်ၿပီးမွ ျပာအိုးတစ္အိုးစာ အကန္႔ ငယ္ေလးေတြ မွာ ထည့္ထားတာမ်ဳိးလည္း ရွိရဲ႔ ။ ေသဆံုး ကြယ္ေပ်ာက္သြားတဲ႔ တိုင္ ေအာင္ ပိုင္ဆိုင္မႈ ဆိုတာ ကလည္း ရွိေသးတာေနာ္။ ကၽြန္မရဲ႔ မိတ္ေဆြ တစ္ဦး သူ႔သား ကြယ္ လြန္သြားတာ ဇနီးက သူ႔ခင္ပြန္းကို ဂူသြင္း သၿဂၤိဳဟ္ ထားတယ္ေပါ့။ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ေတြမွာ မိခင္က သးဂူရွိရာကို ပန္းစည္းတင္ ဆုေတာင္းေလ့ရွိပါတယ္။ ပန္းစိုက္အိုး မရွိေတာ့ ပန္းေတြက ၾကာၾကာမခံဘဲ ႏြမ္းႏြမ္းကုန္တာေၾကာင့္ ဂူရဲ႕ေရွ႔မွာ ပန္းစိုက္ အိုးေလးႏွစ္လံုးေလာက္ အဂၤေတကိုင္ လုပ္ခက ေဒၚလာခုႏွစ္ရာ က်မယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ မိခင္အေနနဲ႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္ မရွိ လို႔ ေခၽြးမဆီက သေဘာတူညီေၾကာင္း ခြင့္ျပဳစာ အရင္ရယူၿပီးမွ လုပ္ႏိုင္မယ္လို႔ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။

ေတာ္ပါေသးရဲ႔။ ေခၽြးမနဲ႔ ေယာကၡမ ေျပလည္ေနၾကေပလို႔ ေခၽြးမဆီိိက ခြင့္ျပဳ စာ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္ လာတာေၾကာင့္ ဂူေရွ႕မွာ ထားတဲ့ ပန္းအိုးေလးႏွစ္လံုးကိစၥ အထေျမာက္သြားပါတယ္။ မာမီ့ရဲ႔ အသုဘကိစၥ မွာေတာ့ မီးသၿဂၤိဳဟ္ၿပီး ျပာ ကို ေရေမွ်ာလိုက္မွာမို႔ ျပာသနာ နည္းေလတယ္ေပါ့။ ကၽြန္မ တို႔ ေရာက္ခါစ ႏွစ္ေတြ တုန္းက ျမန္လူဦးေရက နည္းေသးတဲ့အျပင္ ျမန္မာဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ဆိုတာလည္း မရွိေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ ထံုတမ္းစဥ္လာအရ လုပ္ရတဲ့ သက္ေပ်က္ ဆြမ္းကို အိမ္က ဘုရားစင္မွာပဲ ကပပလွဴ ပူေဇာ္ရပါတယ္။ အေမရိကား ေရာက္မွ ဒီလို အေျခအ ေနမ်ဳိး ၾကံဳခဲ့ေသာ္ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ မလာခင္မွာ ဆားလင္းဆရာေတာ္ႀကီးကို သရဏဂံု တင္တဲ့ ကိစၥ ေလွ်ာက္ထားၿပီး မာမီ့အတြက္ လိုရမည္ရ သရဏဂံုတင္ တိပ္ေခြ တစ္ခု အသံသြင္းယူလာၿပီး သရဏဂံုတင္ျဖစ္သြားတာမို႔ စိတ္ေက်နပ္ရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေခၽြးမ ေဘာ္ဘီ ကလည္း သူ႔ဘာသာ အရ ဘုရားေက်ာင္းက ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ပင့္ၿပီး မာမီအတြက္ ဆုေတာင္း ေကာင္းခ်ီး ေပး လုပ္ခ်င္ပါေသး တယ္ ဆိုတာနဲ႔ သူ႔ဆႏၵအတိုင္းလည္း ျပည့္စံုေအာင္ လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီက ထံုစံအရ အသုဘရႈ အခမ္းအနား အတြက္ မိတ္ေဆြမ်ားက ကြယ္လြန္သူကို ဂါရဝျပဳတဲ့အေန နဲ႔ ပန္းေခြ သို႔မဟုတ္ ပန္းျခင္းေတြ ပို႔ၾကပါတယ္။ ပန္ျခင္းတစ္ခု တစ္ခုရဲ႔ တန္ဖိုးကလည္း နည္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ အနည္းဆံုး ေဒၚလာငါးဆယ္ကေနၿပီး ေဒၚလာရာေက်ာ္ အထိ ေဈးႀကီးပါ တယ္။ ဒီတန္ဖိုး ပန္းေတြနဲ႔ အႏုပညာေျမာက္စြာ ျပင္ဆင္ ထားတဲ့ အသုဘရႈ ခန္းမကေတာ့ လွပတင့္တယ္ ရႈခ်င္ဖြယ္အတိပါပဲ။ ခန္းလံုးျပည့္ ပန္းေရာင္စံုေတြ ရဲ႔႕အလွကို ႏွစ္နာရီတာမွ် အသံုး ခ်ၿပီးရင္ အသုဘရႈျခင္းကလည္း ၿပီးဆံုးၿပီးမို႔ ပန္းေတြကို ဘုရားေက်ာင္း အတြက္ ျဖစ္ေစ၊ လူအိုရံုအတြက္ ျဖစ္ေစ ေပးပို႔ၿပီး လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။

တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း ႏွစ္ပတ္လည္သာ အထားခံတဲ့ ပန္းျခင္းေတြ ပို႔မဲ့အစား အက်ဳိးရွိရာကို ေပးလွဴဖို႔ အသုဘရွင္ မ်ားက ေမတၱာရပ္ခံတာမ်ဳိးလည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ မိတ္ေဆြ ဦးခင္ေမာင္သန္း နဲ႔ ခရစၥတာသန္း တို႔ရဲ႕ သမီးေလး အင္ဂရစ္သန္းက စာအလြန္ေတာ္တဲ့ ဂုဏ္ထူး တန္း ေက်ာင္းသူေလးပါ အသက္ ၁၆ ႏွစ္မွာ ကြယ္လြန္ သြားတာ မိဘႏွစ္ပါးက အသုဘအတြက္ ပန္းပို႔မဲ့အစား (အင္ဂရစ္စေကာလာရွစ္) အျဖစ္ ေက်ာင္မွာ တည္ေထာင္ လိုက္ၿပီး အလွဴေငြ ကို အင္းဂရစ္စေကာလားရွစ္ ရန္ပံုေငြအတြက္ ထည့္ဝင္ လွဴဒါန္းဖို႔ ေမတၱာ ရပ္ခံပါတယ္။
အလားတူ ပညာေရးရန္ပံုေငြေတြ စီစဥ္တာမ်ဳိး ရွိသလို ႏွလံုေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္သူ၊ ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ကြယ္လြန္သူ တခ်ဳိ႕ ကလည္း ကိုယ္လို ေဝဒနာရွင္ေတြ အက်ဳိးမ်ားေစမဲ့ ကင္ဆာသုေတသန၊ ႏွလံုး ေရာဂါ သုေတသန စတဲ့ အျပဳလုပ္ငန္းေတြ အတြက္ ပို႔ ၿပီး လွဴ ေစတယ္ေပါ့။ ဒါန ေျမာက္ေအာင္ စိတ္ကူးေကာင္းၾကတာအတြက္ သာဓုေခၚ ဖြယ္ ရာပါပဲ။

မာမီ ရဲ႔ အသုဘမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔က ဘာမွ ေမတၱာရပ္ခံထားခ်က္  မရွိတာေၾကာင့္ သားသမီး ေတြရဲ႔ အလုပ္ဌာန ဆိုင္ရာေတြက ပို႔တဲ့ ပန္းေတြေရာ သူတို႔ အသိုင္းအဝိုင္း မိတ္ေဆြေတြရဲ႔ ပန္း ေတြေရာ ကၽြန္မ ရဲ႔ ျမန္မာမိတ္ေဆြေတြ ပိုပတဲ့ ပန္းေတြပါ မ်ားျပားလွာစြာ ေရာင္်စံုျဖာေနပါတယ္ အလြန္အလွ အပ ကို ျမတ္ႏိုးတတ္တဲ့ ကၽြန္မ အေမ ျမင္ေစခ်င္စမ္းပါရဲ႔။
ဘယ္လို အတတ္ပညာေတြနဲ႔ ဈာပနေဂဟာက ျပဳျပင္လိုက္သလဲ မသိပါဘူး။ မာမီရဲ႕ ရုပ္ကလာပ္က ယံုႏိုင္စရာ မရွိေအာင္ ႏုပ်ဳိ ငယ္ရြယ္ သြားလိုက္တာ။ ဝတ္ထားတဲ့ ႀကိဳးႀကီးခ်ိတ္ လံုခ်ည္၊ အကၤ်ီလက္ရွည္ေပၚမွာ ပဝါစံုနဲ႔ အင္လ်ားလိတ္ က မဂၤလာေဆာင္ကို ခုခက္ခ်င္း၊ ထသြားေတာ့မဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ကိုယ့္ေျမ ကိုယ့္ေရမွာ သားသမီးေတြ ရဲ႔ အသိုင္းအဝိုင္းေရာ၊ ကၽြန္မရဲ႔ ျမန္မာအသိုင္းကပါ လာေရာက္ၾကတာမို႔ မာမီ့အသုဘက လွလွပပ နဲ႔ စည္စည္ကားကား ျဖစ္ပါတယ္။

သားႀကီးဝင္း က လာတဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြကိုေတာင္ ဧည့္မခံႏိုင္ဘဲ သူ႔အဘြားရဲ႔ ရုပ္ကလာပ္ ေဘးမွာ ဒူးေထာက္ၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္ လို တရႈိက္ရႈက္ ငိုေနေလရဲ႔။ အစ္ကို႔အနားမွာ အငယ္ေမာင္ႏွမ ေတြလည္း စုၿပီး လိုက္ငိုေနၾကျပန္ တာနဲ႔ သားသမီးေတြကို ရင္မ်ာေထြး အားေပးရင္း ကိုယ္တိုင္လည္း ထိန္းထားတဲ့ထဲက မေနႏိုင္ ဘဲ မ်က္ရည္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ က်ရပါေတာ့တယ္။ မ်က္ရည္ ေတြၾကားထဲက ကိုယ့္မိခင္ရဲ႔ မ်က္ႏွာ ကို ေနာက္ဆံုအႀကိမ္ တစ္ဝၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မအေပၚမွာ ထား ရွိခဲ့တဲ့ ေမတၱာေစတနာ အၾကင္အနာေက်းဇူးတရား ကို ဆင္ျခင္မိတဲ့ အခါ ရင္ထဲမွာ ေပါက္ကြဲ မတတ္ပါပဲ။
သတ္မွတ္ထား တဲ့ အခ်ိန္ကာ ႏွစ္နာရီ ဆိုတာ ဘာမွ မၾကာလိုက္ပါဘူး။ ရုပ္ကလာပ္ ကိုအေအးတိုက္ ထဲ ျပန္သြင္း ခ်ိန္ ေရာက္ၿပီမို႔ ကၽြန္မတို႔ မိသားစုအားလံု မာမီကို ကိုယ္စိတ္ႏွလံုး သံုပါးစလံုးနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ ရွိခိုး ကန္ေတာ့ၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္လို္မွ မထိန္းႏိုင္ ေတာ့ ဘဲ အားလံုး ရႈိက္ႀကီးတငင္ မ်က္ရည္ေတြ သြန္ခ်ၾကေတာ့ တာပဲေလ။
သံသရာမွာ မာမီ့အတြက္ တစ္ဘဝစာ ၿပီးေလၿပီေပါ့။

အသက္ရွင္စဥ္ ကာလ ထားရွိခဲ့တဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြ စိတ္ကူးအိိပ္မက္ေတြ၊ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ၊ မိမိအတြက္ေရာ ခ်စ္ေသာသူမ်ား အတြက္ပါ ရာက္ရွိရတဲ့ ပူပင္ေသာကေတြ အလိုဆႏၵ ျပည့္ဝတဲ့အခါ ေက်နပ္ၾကည္ႏူးျခင္းေတြ၊ ခ်စ္ျခင္း မုန္းျခင္း ဆိုတဲ့ စိတ္ရဲ႔ ခံစားခ်က္ေတြ အားလံုး ဟာ အသက္နဲ႔ အတူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလၿပီပဲ။ စိတ္ေစတသိက္ အတြက္ အေထာက္အကူ ျပဳဖို႔ ျဖစ္ေပၚလာရတဲ့ ဒီခႏၶာကိုယ္ ရုပ္ပစၥည္းႀကီးကလည္း သက္မဲ့ျဖစ္ေနခ်ိန္ မွာ စြန္႔ ပစ္ၾကရစျမဲ ပါပဲေလ။

မာမီ ကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ၿပီ ျဖစ္လို႔ တရားကို အေတာ္အသင့္ ႏွလံုး သြင္းႏိုင္တဲ့ အရြယ္ ေရာက္ရွိၿပီ ျဖစ္ေပမဲ့ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ မလြယ္ကူပါဘူး။ ကၽြန္မရင္မွာခံစားရတာေတြကို မိခင္လို ခ်စ္တဲ့ ေဒၚဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ကို စားေရးရင္ဖြင့္ေတာ့ ''ငါ ညီမကအေမနဲ႔ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္တဲ့အထိ အတူ ေနခြင့္ရခဲ့ တဲ့ ႏွစ္ေတြအတြက္ ဝမ္းသာေက် နပ္ စမ္းပါ။ မမခင္မွာ အေမနဲ႔ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္ထိပဲ အတူေနခြင့္ ရခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြအတြက္ ဝမ္းနည္းေၾက ကြဲ မျဖစ္ပါနဲ႔။ ရွိခဲ့ဖူးတာကို တန္ဖိုးထား ဝမ္းသာပါလို႔ စာျပန္ေရး လာပါတယ္။ မမခင္ရဲ႔ စာဟာ တန္ ဖိုးရွိ ေျဖေဆးတစ္ခုပါပဲ။
ကၽြန္မ အေမ ကယ္လြန္သြားတာနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ၾကီးစြာေသာ ေနာင္တနဲ႕အတူ တစ္သက္စာ သင္ခန္းစာ တစ္ခု တည္း ရရွိလိုက္ပါတယ္။ မာမီ့မွာ ႏွလံုးေရာဂါရွိတဲ့အတြက္ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႕ ဂရုုစိုက္ေနရတယ္ ဆုိေပမဲ့ သြားသြား လာလာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားနဲ႕မို႕ခုလို ျဗဳန္းခနဲ႕ ျဖစ္သြားလိမ့္ မယ္လို႕ မေတြးထင္မိပါဘူး။ ေကြးေသာလက္ မဆန္႕ခင္ ေသျခင္းတရား အခ်ိန္မေရြး က်ေရာက္လာႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို  အေလးအနက္ မထားမိဘူး ဆိုတာ ၀န္ခံ ရမွာပါပဲ။

မာမီက ဘယ္ေတာ့မွ အအားမေနတတ္တဲ့သူ ဆုိေတာ့ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ခ်ဳပ္လုပ္ေနတာပါ။ ဒီမွာ ၀ယ္လို႕ရ တဲ့ ပုံစံစာအုပ္ေတြကလည္း တီထြင္ဖန္တီးမႈေတြက ဆန္းသစ္တာေၾကာင့္  မာမီကပံုစံ တစ္ခု လက္တည့္စမ္းေနေလ ရဲ႕။ တစ္ေန႔ ကၽြန္မ အလုပ္က ျပန္လာေတာ့.... 
''သမီး ဒီမွာၾကည့္ပါဦး၊ မလွဘူးလား''
ခ်ဳပ္ၿပီးသား အဝတ္စေလးကို အဖ်ားကေန ကိုင္ၿပီး ေထာင္ျပလိုက္ပါတယ္။ မာမီ ခ်ဳပ္ထားတာက ဖက္ေခါင္းအံုးေလး ပါ။ လံုးလံုးရွည္ရွည္၊ ရိုးရိုးဖက္ေခါင္းအံုး ပံုစံမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ထူးထူးဆန္ဆန္း လူရုပ္ပံု ေဖာ္ထား တဲ့ ေခါင္းအံုးေလးပါ။ မ်က္ႏွာ ဝိုင္းဝုိင္းစက္စက္ ကေလးမွာ မ်က္ခံုးေတြ၊ မ်က္လံုးေတြက ပံုေဖာ္ ထားလိုက္ေသးတယ္။ ခံုးမ်က္စ၊ သံုးရက္လနဲ႔ မ်က္ေတာင္ေကာ့ေကာ့ႀကီးေတြ နဲ႔ပါ။ ႏႈတ္ခမ္းေလး ေတြ ကလည္း ႏွင္းဆီဖူးလို နီေထြးေထြးေလး။ ေခါင္းေပၚမွာ သိုးေမႊးခ်ည္ အနက္ေတြနဲ႔ ဆံပင္လည္း တပ္ ထား ပါေသးတယ္။ ထိပ္လယ္တည့္တည့္မွာ ခြဲၿပီး ေဘးတစ္ဖက္စီမွာ ဖဲႀကိဳးနီနီေလးေတြ ခ်ည္ထားတဲ့အျပင္ ဂါဝင္လွလွေလး ပါ ဆင္ထားေတာ့ တကယ့္ေဒၚလီရုပ္ကေလးေလး က်ေနတာပါပဲ။

''အရမ္းလွတာပဲ မာမီ၊ အဲဒါ ဘယ္သူ႔အတြက္လဲ'' လို႔ ေမးေတာ့ ''ယမင္းအတြက္ေလ။ ဒီေကာင္မေလး က ေခါင္းအံုးႀကီး ဖက္ဖက္ အိပ္တတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒီဖက္အံုးမ်ဳိးေလးဆို သူ ႀကိဳက္မွာ'' တဲ့။
''အင္း.. ဟုတ္တယ္၊သူ ဖုန္းဆက္ရင္ သမီး ေျပာျပလိုက္မယ္'' လို႔ ေျပာရင္း အဝတ္လဲမယ္ လုပ္ေတာ့...
''ဒီေခါင္းအုံးေလး သြတ္ဖို႔ မႈိ႔သြားဝယ္ေပးဦး'' တဲ့။
''အင္းပါ၊ ေနာက္ေန႔ ဝယ္တာေပါ့'' လို႔ လြယ္လြယ္ေျပာလိုက္မိပါတယ္။တကယ္ဆို ကားေလး နဲ႔ သြားလိုက္ရ တာပဲ။ နာရီဝက္ ခရီးေလာက္ ၾကာတာ။ အေမ့ရဲ႕ ဆႏၵကို ခ်က္ခ်င္း ျဖည့္လိုက္ဖို႔ ေကာင္းတာ မဟုတ္လာ ေနာ္။

လူေတြဟာ အိပ္ရာေပၚ လဲ၊ လူမမာျဖစ္ကာမွ ဘာစားခ်င္လဲေမးၿပီး ဆႏၵကို ျဖည့္ရွာေဖြေကၽြးခ်င္ၾကတာ။ က်န္းမာေန ဆဲ ကာလမွာေတာ့ စားခ်င္တာ ေကၽြးရေကာင္းမွန္းမသိတဲ့ လူစားမ်ဳိးထဲမွာ ကၽြန္မဆိုတဲ့ ငမိုက္ သားလည္း ပါေလပါတယ္ေပါ့။ ေနာက္ေန႔ေတြမွာလည္း မာမီက မႈိ႔ဝယ္ေပးဖို႔ ပူဆာျမဲပါပဲ။
''စေနေန႔က် မွ သြားရေအာင္ပါ။ ကေလးေတြလည္း ေက်ာင္းပိတ္တယ္။ မာမီပါ တစ္ခါတည္း လိုက္ခဲ့။ ႀကိဳက္ တာ တစ္ခါတည္း ေရြးဝယ္ေပါ့'' လို႔ ကၽြန္မ က ရက္ေရႊ႕လိုက္ေတာ့ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ ဘာမဆို ခုခ်က္ခ်င္း လုပ္တတ္ တဲ့ မာမီက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ပံုစံနဲ႔ အရုပ္ကေလးကို စက္ေပၚမွာ လႊားတင္ထားလိုက္ေလရဲ႔။
ကၽြန္မေျပာ တဲ့ စေနေန႔က ေရာက္လာေပမဲ့ ဖက္အံုးအတြက္ မႈိ႔ဝယ္မထြက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ေသာၾကာေန႔ မွာ မာမီ စ အန္ၿပီး တနလၤာေန႔ ညေနမွာ ကြယ္လြန္သြားပါေလရာ။ မာမီ မရွိတဲ့ေနာက္ ေျခရာလက္ရာမပ်က္ စင္ ေပၚ မွာအလိုက္သင့္ လႊားတင္ထားတဲ့ အရုပ္ကေလးလည္း ျမင္ေရာ ကၽြန္မ ခ်ဳံးပဲြခ်ငို မိေတာ့တာပဲ။ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မလည္း ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေအာင္ အျပစ္တင္ရင္း ေနာင္တႀကီးစြာ ရမိပါတယ္။

ကိုယ္ေရာသူပါ လူမွန္ သမွ် ဘယ္ေန႔ ေသမလဲ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ၾကပါဘူး။ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္း ငါး ဆယ္ လား။ ႏွစ္ဆယ္လား။ ဆယ္ႏွစ္လား။ ဒီေန႔လား။ အခုလား။
အဲလို မသိႏိုင္ၾကလိုသာ အျမဲတမ္း ျဖစ္တည္ေနၾကမဲ့အတိုင္း ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေနမိၾကတာေပါ့ေနာ္။ ဒီေန႔ ဟာ ကိုယ္ ရဲ႔ ေနာက္ဆံုးေန႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပါပဲ။ ဒီလိုအသိ တရားေလးသာ ေစာေစာက ႏွလံုးသြင္းႏိုင္မယ္ဆိုရင္ မာမီ့ရဲ႔ဆႏၵကို ကၽြန္မအေျပးအလႊား ျဖည့္ေပးခဲ့မိမွာေပါ။ ခုေတာ့ ေႏွာင္း္တဲ့ ေနာင္တအျဖစ္နဲ႔ ရင္နာေနရတာပဲ က်န္ေနခဲ့ ပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္စိတ္ ကို မနည္းအားတင္းၿပီး သက္သာရာရွာတဲ့အေနနဲ႔ အလုပ္ကို တအား ဖိလုပ္ေပါ့။ အိုးသစ္ အိမ္သစ္ ထူေထာင္ ရမွာမို႔ အပ္ကအစ အဝတ္ေလွ်ာ္စက္အထိ အရာရာ လိုအပ္ေနတာေတြကို လည္း နည္းနည္း ခ်င္း ဝယ္စုနဲ႔ ပ်ဳိးေထာင္ေနဆဲ ဆိုပါေတာ့။ ဒါေၾကာင့္ မာမီ ဆံုးၿပီး ႏွစ္လခြဲ ရွိေတာ့မွ ကၽြန္မတို႔ အိမ္သစ္ ကို ေျပာင္းျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က မလာခင္ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့တုန္းက သားႀကီးရဲ႕အိမ္ မွာ အလြန္ ဆံုး ခိုလံႈရ သံုလ လို႔ တြက္ထားခဲ့မိေပမဲ့ တကယ္တမ္းက် တစ္ႏွစ္ခြဲၾကာမွ် သားနဲ႔ ေခၽြးမရဲ႔ အရိပ္ေအာက္မွာ ခိုိခဲ့ၾကရတာပါ။

သားက ဘယ္ေလာက္ပဲ မိသားစုကို ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တယ္ ဆိုေပမဲ့ ေခၽြးမျဖစ္တဲ့ ေဘာ္ဘီသာ စိတ္ထား မျပည့္ဝ ရင္ ကၽြန္မ တို႔မိသားစု ခုႏွစ္ေယာက္ ဒါေလာက္ ၾကာၾကာေနႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္သားတင္ မကဘဲ ေခၽြးမ ေဘာ္ဘီကိုပါ ေက်းဇူးရွင္အျဖစ္ ႏွလံုးသားမွာ  အျမဲခံယူ ထားၿပီး ေက်းဇူးတင္ ေန ရတယ္။
ကိုယ္အိမ္ေလးနဲ႔ကိုယ္ ျဖစ္လာေတာ့ ျခံကေလး ရွင္းလိုက္၊ အိမ္ကေလး သလိုက္ ဖေလာ္ရီဒါ ျပည္နယ္ရဲ႕ ရာသီဥတု ကလည္း Sub Tropical မို႔ ျမန္မာျပည္  ရာသီဥတုနဲ႔ ဆင္တာေၾကာင့္ ျမန္မာသီးႏွံပင္ေတြ စိုက္လို႔ ျဖစ္ ပါတယ္။ သားႀကီးဝင္းကလည္း သစ္ပင္စိုက္ ဝါသနာပါလို႔ ေရွာက္သီးပင္၊ ၾသဇာသီးပင္ေတြ ပ်ဳိးျခံက သြား ဝယ္လာၿပီး ကၽြန္မျခံထဲတြင္ စိုက္ထားေပးပါတယ္။ သူ႔ျခံထဲမွာ ရွိတဲ့ ဖီးၾကမ္းငွက္ေပ်ာပင္ ေပါက္ေတြ ယူလာစိုက္၊ ကုလားေအာ္ငရုတ္သီးပင္ေတြ  စိုက္နဲ႔ စေန၊ တနဂၤေႏြဆိုရင္ အလုပ္ေတြရႈပ္၊ ျမန္ မာမိတ္ေဆြအခ်င္းခ်င္းလည္း သူ႔ရွိတာ ကိုယ္ယူ ကိုယ့္ရွိတာ သူ႔ေပးနဲ႔ သစ္ပင္ေတြ အလဲအလွယ္ လုပ္ ၾကေပါ့။ ေဒါက္တာ ရီရီျမင့္ အိမ္က ယိုးဒယားဆီးပင္ သစ္ေတာမင္းႀကီး ဦးေအာင္ဒင္အိမ္က ပ်ဥ္းေတာ္သိမ္ နဲ႔ ဘူးပင္၊ ေဒၚစူစန္သိန္း အိမ္က ဒန္႔သလြန္ပင္ နဲ႔ ကၽြန္မျခံထဲမွာ ျမန္မာ အပင္ေလးေတြလည္း စံုလို႔။

ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္းရဲ႕ ကၽြန္မတို႔ ေနတဲ့ ဘရားဝဒ္ေကာင္တီကို  Venice of America လို႔ေခၚ ၾကပါတယ္။ venice ၿမိိဳ႔တာ္လို တူးေျမာင္ေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ရွိလို႔ပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ ေလယာဥ္ေပၚက ၾကည့္ရင္ တူးေျမာင္းမ်ားစြာ က ၿမိဳ႕ရဲ႔အလွကို ဆင္ထားတာ ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္ေတြ႔ ႏိုင္ပါတယ္။ တူေျမာင္း မ်ားစြာ က ေရမ်က္ႏွာစာ ရွိတဲ့ တူးေျမာင္းေတြျဖစ္လို႔ ေရကလည္း အျမဲလွ်ံေနတာပါ။ တူးေျမာင္းေတြမ်ား လို႔  ေရ ေပ်ာ္ သတၱဝါေတြ ျဖစ္တဲ့ ဗ်ဳိင္းတို႔ မယ္ညိဳတို႔၊ ငွက္ႀကီးဝန္ပိုတို႔၊ လိပ္တို႔ လဲတို႔ တစ္ေတြကလည္း ေပါျခင္းေသာျခင္း။ သူတို႔ကို ဘယ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ ပစ္ခတ္ အႏၱရာယ္ ျပဳတာမ်ဳိး မရွိေတာ့ လူကို ေတာင္ လူထင္ၾကတာ မဟုတ္ဘဲ ကိုး။ လိပ္ေတြက ဝင္းတကာ ျခံတကာကို ဝင္ရံုမကဘူး။ ကားလမ္းေပၚအထိ က်ဴးက်ဴး ေက်ာ္ေက်ာ္ တက္လိုတက္။

ကိုက အေရးတႀကီး သြားစရာရွိေနတုန္း ဘဲမိသားစု ကားလမ္းျဖတ္ေနၾကၿပီဆိုရင္ သြားပါေလေရာ။ အေမ ဘဲမႀကီး က ေကာ့ေကာ့ေကာ့ေကာ့ နဲ႔ ေရွ႕ကသြားရာေနာက္ဘဲေပါက္စေလး တစ္ဒါဇင္ေလာက္က တန္းစီ လိုက္လာၾကတာ ကို ကားတန္းႀကီးက ္ရပ္ေစာင့္ ရပါတယ္။ အေစာင့္လို႔ကလည္း မျဖစ္ဘူး။ လမ္ေပၚမွာ ဘဲေတြ၊ လိပ္ေတြ  ကားတက္ႀကိတ္မိ ရင္ ဖေလာ္ရီဒါ ျပည္နယ္ ဥပေဒက ေဒၚလာလာငါးရာ ဒဏ္ေပးေဆာင္ ရပါတယ္။ ဘဲက မွ ေတာ္ေသး။ ကိုေရႊလိပ္ က ျဖတ္ၿပီဆိုရင္ ကားေမာင္းသူေတြ ငိုခ်င္းခ်ခ်င္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ညစ္ ရပါတယ္။

ျခံထဲကို အေလ့ေပါက္ ဘဲေတြ လာတိုင္း သား ကိုေရႊစင္က ေပါင္မုန္႔ေကၽြးေလ့ရွိတာေၾကာင့္ သူတို႔တစ္ေတြက စားအိမ္ ေသာက္အိမ္ လို သေဘာထားေနၾကလား မသိပါဘူး။ ကၽြန္မအိမ္ကို ''ျမရတနာ သားဖြားခန္း '' အျဖစ္ လည္း သေဘာထားၾကပါေသးတယ္။ အေမ ဘဲမႀကီးက ဥဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ မိသား စုအခန္း ေဘးက ပန္းပင္ေတြၾကား မွာ ပံုမွန္ ေနရာယူထားေလရဲ႕။
လူမိခင္ေတြထက္ေတာင္ သူတို႔က ပိုၿပီး ပင္ပန္းႀကီးစြာနဲ႔ ေမြးလာမယ့္ သားသမီးေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ရတာ ပါ။ ဝပ္က်င္း ထိုင္ၿပီး ဆိုကတည္းက အစာလည္းထမစား ေရလည္းထမေသာက္၊ မေနႏိုင္တဲ့ ကၽြန္မတို႔ သား အမိက အစာ ကို ဝပ္ေန တဲ့ အေမ့ေရွ႕ေမွာက္ အေရာက္သြားပို႔ေပးရတာ။ ဘဲကေလးေတြ ေပါက္တဲ့ထိ ေန႔ စဥ္နဲ႔အမွ် လုပ္ရ တဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါပဲ။ အဲဒီလို ဘာမဟုတ္တဲ့ သက္မဲ့သစ္ပင္၊ သက္ရွိသတၱဝါေလးေတြ နဲ႔ ကိယ့္ ဘဝ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိေနရာက သံုးလေလာက္ပဲ ေနရပါေသးတယ္။ တစ္ညေနမွာ ဦးေက်ာ္ေဇာက ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ နဲ႔...
''ကိုယ္ အလုပ္က ထြက္ေတာ့မယ္ကြာ။ ဒီမွာလည္း မေနခ်င္ေတာ့ဘူး '' တဲ့။

''ေဟာေတာ့၊ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ခုမွ အေျခတက်ျဖစ္ခါစ ရွိေသးတယ္။ မေနခ်င္ဘူး ဆိုရင္လည္း အိမ္မ ဝယ္ခင္ က ေျပာေရာေပါ့" လို႔ ကၽြန္မ က ျပန္ၿပီး ေမးသာ ေမးရတယ္။ သူအေလးအနက္ ေျပာေနတယ္လို႔ မထင္မိပါဘူး။ ရံုးမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ နဲ႔ အဆင္မေျပျဖစ္လို႔ ခါတိုင္း ဂ်ီက်ေနက် အျပာမ်ဳိးလို႔ ေတြး လိုက္မိတာပါ။
"ဟုတ္တယ္ ခင္၊ ကိုယ္ ဒီမွာကို မေနခ်င္ေတာ့တာတဲ့"
ကၽြန္မ တအ့ံတၾသ ျဖစ္သြားရပါတယ္။  ကၽြန္မနဲ႔ ရန္လည္းမျဖစ္ စကားလည္းမမ်ား၊ ခါတိုင္းလို ၾကည္ၾကည္ လင္လင္ ရွိေနရာ က ျဗဳန္းစားႀကီး ဒီစကားကို ၾကားလိုကင္ရတာ မယံုႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိရေအာင္ .. "ေျပာပါဦး၊ မေနခ်င္ရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကို" လို႔ ေမးေတာ့မွ သူ႔ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို ထုတ္ ေျပာ လာပါေတာ့တယ္။

နံပါတ္(၁) အေနနဲ႔ သူ လခစား အလုပ္လိုေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ကတည္းက လခစား မလုပ္ လိုလို႔ ရာထူး ကို စြန္႔ထြက္ခဲ့ၿပီးမွ အေအရိကားမွာ လာၿပီး လခစားလုပ္ရတာ အဓိပၸါယ္ မရွိေလဘူးတဲ့။
စီးပြားေရးလုပ္ ဖို႔ ျမန္မာျပည္က နမူနာပစၥည္းေတြ တကူးတက ယူလာၿပီးမွ ဒါေတြ အတြက္ ေဈးကြက္ ရွာလို႔ မရႏိုင္ဘူး ဆိုၿပီး လက္ေလွ်ာ့ေနလို႔ မျဖစ္ေသးဘူးတဲ့။
ေဈကြက္ရွာ ႀကိဳးစားဖို႔ကလည္း ဖေလာ္ရီဒါမွာ မဟုတ္ဘဲ  ကာလီဖိုးနီးယား၊ ဝါရွင္တန္၊ နယူေယာက္ စတဲ့ တျခားျပည္နယ္ေတြကို သြားလိုတာပါတဲ့။
ဒါ့အျပင္ ေနာက္ဆံုး အခ်က္ကလည္း ကၽြန္မသားေတြ သမီးေတြနဲ႔ တစည္းတလံုးအတူတကြ ရွိေနၾကၿပီမို႔ သူအေန နဲ႔ ဆက္လက္ ေစာင့္ေရွာက္စရာ မလိုအပ္ေတာ့ဘူလို႔ လည္း ဆိုပါေသးတယ္။
ကၽြန္မ သူ ေျပာသမွ် ကိ္ု အေငးသားနားေထာင္ရင္း ဒါဟာ လူႀကီးလူေကာင္းပံုစံနဲ႔ "လမ္းခြဲၾကစို႔ု ဆိုတာ ယဥ္္ေက်းစြာ နဲ႔ ေျပာၾကားေနျခင္းပဲလားလို႔ ေတြးၾကည့္ေနမိပါတယ္။

ကိုယ္အမိေျမကို စြန္႔ၿပီး အေမရိကား လာတယ္ ဆိုကတည္းက ဒီသားသမီးေတြနဲ႔ အတူတကြ တစု တစည္းတည္း ရွိလိုတဲ့ဆႏၵ အဓိကနဲ႔ လာေရာက္ခဲ့တာ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ဆံုျဖတ္ခ်က္ ျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ အ ခု ဒီဟာက ျပႆနာ ျဖစ္ေပၚလာ ရတာကို ကၽြန္မ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ "မေနခ်င္ေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ စကားဟာ အေလးအနက္ စဥ္းစား ဆံုးျဖတ္ၿပီးမွ ေျပာတာ ဟုတ္ရဲ လား"လို႔ တစ္ခြန္း ပဲ ေမးလိုက္ပါတယ္။
"ဟုတ္ပါတယ္။ ကိုယ္စဥ္းစားၿပီးမွ ေျပာတာပါ။ ဒီက ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ ထြက္မယ္ေလ" တဲ့။
ရက္ေတာင္ သတ္မွတ္ၿပီးၿပီ ဆိုမွေတာ့ ကၽြန္မ ဘာမွ ေစာဒက မတက္လိုေတာ့ပါဘူး။ ေနခ်င္ရင္ ေနလိုက္ၾကရံု၊ မေနခ်င္ ရင္ သြားေပါ့ မတားပါဘူး။ လူဆိုတာ မာနနဲ႔ ပါ။ ေနရာတိုင္းေတာ့ အရႈံးမေပးႏိုင္ဘူး" ဆိုတဲ့ အဆိုေက်ာ္ စိုိင္းထီးဆိုင္ ရဲ႕ "စဥ္းစားပါဦး" သီခ်င္းထဲကလို မာနစိတ္နဲ႔ အံႀကိတ္ တင္းခံထားလိုက္ တယ္ေပ့ါ။

သူ႔အစီစဥ္ အတိုင္း မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ကားေမာင္းၿပီး ဦးေက်ာ္ေဇာ ကို ေလယာဥ္ကြင္း အေရာက္ လိုက္ိပို႔ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကားေပၚက ပစၥည္းေတြ ခ်ရင္း ကၽြန္မကို တစ္ခ်က္ ျပန္လွည့္ၾကည့္ၿပီး..
"ဂြတ္ဘိုင္ ခင္" တဲ့။
အဆံုးသတ္ပံု က ရိုးရိုးေလးပါပဲ။
ေက်ာခိုင္း ထြက္သြားသူ ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို ၾကည့္္ရင္း လူသားေတြရဲ႕ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း ဆိုတဲ့ စိတ္ရဲ႕ ခံ စားခ်က္ မွန္သမွ်ေတြ ဟာ အခါအားေလွ်ာ္စြာ ပ်က္ျပယ္သြားႏိုင္ပါလား ဆိုတဲ့ အသိတရား တစ္ခု ရရွိလိုက္ ပါရဲ႕။

ဘဝမွာ သင္ခန္းစာေတြက က်က္မွတ္လုိ႔ မကုန္ႏုိင္ေအာင္ မ်ားျပားလွစြာပါပဲေနာ္။ ကုိယ့္ဘ၀အဓိပၸာယ္  အတြက္ ကုိယ့္သင္ခန္းစာ နဲ႔ကုိယ္ ပါလာၿပီးသားေပလားမသိ။ ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ ကုိယ္သင္မွတ္ရမဲ့ သင္ခန္းစာကုိေတာ့ ေက်ညက္ေအာင္ ရွိရမယ္ေပါ့။ သင္ခန္းစာရဲ႕ အေျခခံဥပေဒကေတာ့ အျမင္မက်ဥ္းဖုိ႔နဲ႔ မွ်တစြာ ရႈျမင္တတ္ဖုိ႔ပါပဲ။
အျပန္မွာ ကားေမာင္းလာရင္း ကုိယ့္အျဖစ္ကုိ ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။ ေရေျမျခားၿပီး ကမၻာ တစ္ျခမ္း ေရာက္ေနၾက တဲ့ သားသမီးေတြနဲ႔ေရာ၊ တစ္ခုစီကဲြေနတဲ့ သားသမီးေတြနဲ႔ပါ တစည္းတလံုး ကုိယ့္ရင္ခြင္ ထဲ အားလံုးျပန္ေရာက္လာၿပီမုိ႔ ကံေကာင္းေလစြလို႔ ဝမ္းသာ ၾကည္ရႊင္ေနရာက ဘာမွမၾကားလိုက္ဘူး။ မထင္ မွတ္ဘဲ တစ္သက္လံုး မကြဲ မကြာအတူ ေနလာခဲ့တဲ့ မိခင္ ကြယ္ေပ်ာက္ဆံုးပါးသြားျပန္ေတာ့ ယူက်ဳံးမရ ရင္မွာ နာက်င္မႈေတြ ခံစားရျပန္ေရာေလ။ အဲလို စိတ္ဆင္းရဲ ရာက မိသားစု အတြက္ ကုိယ္အိုး ကိုယ့္အိမ္ ေလးနဲ႔ အေျခတက် ျဖစ္တည္လာေတာ့လည္း ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ ဘဝေလး ရၿပီလို႔ အားေတြတက္ စိတ္လက္ၾကည္လင္ ဘဝင္က်မယ္ ၾကံခါရွိေသး။ ျဗဳန္းခနဲ ဘဝအေဖာ္က ရုတ္တရက္ လက္တြဲျဖဳတ္သြား ျပန္ေတာ့ တာဝန္ေတြနဲ႔ တစ္ကိုယ္ေရ ေလွ်ာက္ရမဲ့ ခရီးၾကမ္းအတြက္ စိတ္ေမာစရာ ျဖစ္ျပန္တယ္ေပါ့။

ကိုယ္အျဖစ္ ကိုယ္စဥ္းစားရင္း ဖတ္ဖူးထားတဲ့ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ကို သတိရမိပါတယ္။ ေတာရြာတစ္ခုမွာ ပညာရွိႀကီး တစ္ဦး ရွိတယ္တဲ့။ တစ္ခုခုဆို ရြာသားေတြက သူ႔ဆီမွာ အၾကံဥာဏ္သြားၿပီး ေတာင္းၾကရပါတယ္။ တစ္ေန႔က်ေတာ့ လယ္သမား တစ္ေယာက္က ေျပးလာၿပီး "ပညာရွိႀကီး ခင္းဗ်ား၊ ကၽြန္ေတာ္ အႀကီးအက်ယ္ ဒုကၡေရာက္ေန ပါတယ္။ လယ္မွာ ခိုင္းႏြားေသသြားလို႔ လယ္လုပ္စရာ ႏြား မရွိ ေတာ့ ပါဘူး။ ဘယ္လိုေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဒါေလာက္ ကံဆိုးရတာလဲ" လို႔ ေမးေတာ့...
"ေမာင္ရင္ ဒါဟာ ကံဆိုးတယ္ ဆိုေပမဲ့ ကံေကာင္းတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲလို႔ ပညာရွိႀကီးက ေျဖတယ္။

ဒီအေျဖကို လယ္သမားက မေက်နပ္ေလဘူး။ ရြာျပန္သြားၿပီး "တို႔ ပညာရွိႀကီးေတာ့ ရူးသြားၿပီထင္တယ္။ ၾကည့္ပါဦး။ က်ဳပ္ႏြား ေသသြားတဲ့အေၾကာင္း သြားေျပာတာ ဒါ ကံေကာင္းတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္တဲ့။ ဟုတ္ ႏိုင္စရာ ရွိေသး ရဲ႕လားဗ်ာ" လို႔ လူတကာကို လည္ေျပာေလရဲ႕။
ေနာက္ေန႔က် သူ႔လယ္ေတာအနားမွာ ပိုင္ရွင္မဲ႔ ျမင္းတစ္ေကာင္ ေရာက္ေနတာေတြ႔ရပါတယ္။ "ဟန္က်တာ ပဲ၊ ဒီျမင္း ကို ဖမ္းၿပီး လယ္ထြန္ရရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့ အၾကံနဲ႔ ျမင္းကို ဖမ္းၿပီး လယ္ထြန္ၾကည့္ ေတာ့ ႏြားနဲ႔ ထြန္တာ ထက္ အရာေရာက္ၿပီး ျမန္ျမန္အလုပ္ၿပီးတာေၾကာင့္ ဝမ္းသာအားရနဲ႔ ပညာရွိႀကီး ဆီေျပးေျပာ ျပန္ေရာ။
"ကၽြန္ေတာ္ အထင္မွားသြားတာပါ။ ပညာရွိႀကီး ေျပာစကား မွန္လိုက္တာ။ ကံေကာင္းတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အတိုင္း ခု ျမင္းတစ္ေကာင္ ရေတာ့ လယ္ထြန္ရတာ ခရီးေရာက္ လို႔ ဟန္က်လိုက္တာ" လို႔ အားပါးတရ ေျပာေလ ရဲ႕။

"ေအးကြယ္ ေမာင္ရင္ ေစာင့္ၾကည့္ပါဦး သိပ္လည္း ဝမ္းသာမေနနဲ႔ဦး။ ကံဆိုးစရာလည္း ၾကံဳလာႏိုင္ တယ္ ေနာ့" ေျပာလိုက္ေတာ့ လယ္သမားလည္း ဘဝင္မက်ခ်င္နဲ႔ေပါ့။
ႏွစ္ရက္ေလာက္ ၾကာ တဲ့အခါ လယ္သမားရဲ႕သားက အဲဒီျမင္းႀကီးကို တက္စီးလိုက္တာ လိမ့္က်ၿပီး ေျခက်ဳိး ပါေလေရာ။
"ဟာ ..ပညာရွိႀကီး ေျပာတာ မွန္လိုက္ေလျခင္း။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ ကံဆိုးတာ ပါလား" နဲ႔ လာေျပာျပန္ တယ္။
"အခု ကံဆိုးေပ မယ့္ ကံေကာင္းစရာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့" လို႔ ေျပာေတာ့..
"ဘယ္လိုလုပ္ ကံေကာင္းတာ ျဖစ္လာႏိုင္ပါ့မလဲ ပညာရွိႀကီးရယ္။ ဒီသားေလးကို အားကိုးေနရတာ အခု ေျခ က်ဳိးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္ကိုလည္း မကူညီႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ကံဆိုးသူပါပဲ" နဲ႔ ညည္းညဴၿပီး ျပန္သြားပါတယ္။

သိပ္မၾကာဘူး။ ဘုရင့္နန္းေတာ္က ေမာင္းတဒူဒူ ထုၿပီး စာခၽြန္ေတာ္ ျပန္ၾကားတဲ့ အဖြဲ႔ ေရာက္လာေလရဲ႕။ ရြာရွိ လူငယ္လူရြယ္ ေယာက်္ာေလး မွန္သမွ် စစ္ထြက္ဖို႔ လိုက္ၾကရမယ္ အမိန္႔ေတာ္ ျပန္ေတာ့ တစ္ရြာလံုက လူငယ္ေတြ လိုက္သြားၾကရၿပီး ေျခက်ဳိးေနတဲ့ လယ္သမားရဲ႕ သားတစ္ေယာက္ပဲ က်န္ခဲ့ရစ္တယ္တဲ့။
ဒီပံုျပင္ ေလး မွာ သင္ခန္းစာယူစရာေတြ အမ်ားၾကီးပါပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့ ဘာျဖစ္မယ္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္ ပါဘူး။ ေကာင္းတာေတြ ျဖစ္လာႏိုင္သလို ဆိုးတာေတြလည္း ျဖစ္လာႏိုင္တာပါပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ အရာရာေခ်ာေမြ႕ေနရင္ ေကာင္းေတာ့မယ္ ထင္တာပဲေနာ္။ အဆိုးၾကဳံရင္လည္း ငါ့ဘ၀ေတာ့ သြားျပီလို႕ တြက္ေတာ့တာပဲ။ အမ်ားအားျဖင့္ အထင္နဲ႕အျမင္ေတြ လက္ေတြ႕မွာ လြဲတတ္တာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။

    ေသခ်ာတာတစ္ခုက ဘယ္အရာမွ မျမဲျခင္း ဆုိတာပါပဲ။
ကံဆိုးလွခ်ည့္ ဆိုရင္လည္းခဏ၊ ကံေကာင္းလွခ်ည့္တိုရင္လည္း တဒဂၤ။
ေပ်ာ္စရာေတြ၊ နာၾကည္း ၀မ္းနည္းစရာေတြ၊ ေက်နပ္စရာေတြ၊ မခံရပ္ႏိုင္စရာေတြ၊ ေအာင္ျမင္မႈေတြ၊ ရံႈးနိမ့္ မႈေတြ၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားျခင္းနဲ႕ ကဲ့ရဲ႕ျပစ္တင္ရႈတ္ခ်ျခင္း ဆိုတာေတြအားလုံးဟာလည္းေကာင္းကင္မွာ မီးပန္းလႊတ္သလို လင္းလက္ျပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကတာခ်ည္းပါပဲ။
အစရိွိျပီးရင္ အဆုံးဆိုတာ ေရာက္ရစျမဲပါ။

တကယ္ ကေတာ့ ျပႆနာတစ္ခုခု ရင္ဆိုင္တဲ့အခါ အဆုံးစြန္ အထိတ္တလန္႕ မျဖစ္ေစဘဲ ျဖစ္လာသမွ် ကို ေခါင္းေအးေအးနဲ႕ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမွာပါပဲ။ အေျခအေနအရပ္ရပ္အေကာင္း အဆိုးေတြဟာ ကိုယ္ျပဳျပင္ဖန္တီးလို႕မရတဲ့ သူ႕သေဘာသူ ေဆာင္ျပီး ျဖစ္ေနျခင္းေပပဲ။ ျဖစ္တာက ကိုယ့္နဲ႕မဆိုင္ဘဲ ဘယ္လို အေကာင္းဆုံး ပုံစံနဲ႕ ၾကိဳးစားရင္ဆိုင္ရမလဲ ဆိုတာက ကိုယ့္တာ၀န္လို႕ ေယာနိေသာရင္း ကၽြန္မ လည္းေလွ်ာက္ ရ မဲ့ ခရီးအတြက္ အားမာန္တင္းျပီး ျပင္ဆင္ရပါဦးမယ္ေလ။

ဆက္ရန္
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ပတၱျမားခင္ ၏ အတိတ္လမ္း ကိုျပန္ေလွ်ာက္ျခင္း, အပိုင္း (၄၁)

ကၽြန္မက ျပီးတာေတြျပီးခဲ့ပါျပီ။ မ်က္ကြယ္ကိစၥေတြကို ဘြာခတ္လိုက္ပါေတာ့မယ္လို႕ခံ ယူျပီးေမတၱာ နဲ႕ လက္တြဲ ဖို႕ ျပင္ဆင္ထားခါမွ ဒီဓာတ္ပုံကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္ရေတာ့ တာေလ။ ရႈပ္ေထြးခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ကို နိ႒ိတံျပီးကၽြန္မဆိျပန္လာခဲ့တာ ျဖစ္ခဲ့ရင္ဒီဓာတ္ ပုံကႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ထဲမွာ ညႇပ္ျပီး ပါလာစရာ မရိွပါဘူး။ အထင္ကရ၊ အျမတ္တႏိုးနဲ႕ ယူလာျခင္းကိုက အေျခအေနမွန္ ကို ေဖာ္ျပ ဖို႕ သိၾကားေစသက္ေသညႊန္းျခင္းပဲ မဟုတ္ပါ လားေနာ္။
ျပန္လည္ ဆုံးစည္း ရတဲ့ေန႕ရဲ႕ အနာတရျဖစ္တဲ့အမွတ္အသားေလးတစ္ခုပါပဲေလ။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ..

အပိုင္း(၄၃)

အရာခပ္သိမ္းဟာ ေျပာင္းလဲျခင္းသေဘာရိွတတ္ပါတယ္။
ေန႕ျပီးရင္ညေရာက္သလို၊ ေဆာင္းျပီးရင္ေႏြ၊ ေႏြျပီးရင္မိုး၊ ရာသီေတြလည္းေျပာင္းၾကတာ ပါပဲေနာ္။ လူသားတိုင္း အသက္ရွင္ေနတဲ့ ကာလမွာ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြကိုလုိလားသည္ျဖစ္ ေစ၊ မလိုလားသည္ျဖစ္ေစ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် ၾကံဳေတြ႕ ရင္ဆိုင္ေနရတာ လည္း ဓမၼတာတရား တစ္ခုပါပဲ။ အေျခအေနေတြေျပာင္း၊ ဆက္ဆံေရးေတြေျပာင္း၊ သေဘာ ထားေတြေျပာင္း၊ ခံယူခ်က္ေတြေျပာင္း၊ ဒါေၾကာင့္လည္း ရွင္ေတာ္ဘုရားက မျမဲေသာတရားေတြ ကို ေဟာ ၾကား ဆုံးမေတာ္မူခဲ့တာပါ။
ကၽြန္မတို႕ပုထုဇဥ္လူသားေတြက ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့တရားေတာ္ကို အေလးအနက္ ႏွလုံး မသြင္းႏိုင္ၾကဘဲ အရာရာကို တစ္သက္စာျမဲလိမ့္မယ္လို႕ မိုက္မဲစြာနဲ႕ဖက္တြယ္ဆုပ္ ကိုင္ထားလိုတတ္ၾကတဲ့အတြက္ မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အရိႈက္ထိုးခံလိုက္ရတာမ်ိဳးကို ၾကံဳလိုက္ရေတာ့ ခံရခက္ျခင္း နဲ႕အတူ ေဒါသ လည္းထြက္မိေလ တယ္ေပါ့။

ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ခရီးတစ္ခုမွာ မွတ္တိုင္ထူေလာက္ေအာင္ရသေျမာက္ေသာ ညတစ္ခု အျဖစ္ေျပာရမလား မသိပါဘူး။ ကိုယ့္အိုးကိုယ့္အိမ္ ဆိုရင္ေတာ့လည္း ပြက္ေလာရိုက္ ေအာင္ေပါက္ကြဲသြားမဲ့ ရန္ပြဲတစ္ခုျဖစ္ေလာက္ တဲ့ ကိစၥမွန္ေပမဲ့ သားနဲ႕ေခၽြးမအရိပ္မွာ ခိုေနရဆဲကာလမွား အားလုံးကိုဖုံးဖုံးဖိဖိနဲ႕ ဟန္မပ်က္ ဆက္လက္ေနျပ ရပါတယ္။ တစ္ႏွစ္ နဲ႕တစ္လၾကာေအာင္ ေစာင့္ဆိုင္းခဲ့ရတဲ့ကာလမ်ားရဲ႕အေျဖကိုရရိွထားတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ရင္ထဲ မွာမေက်လည္မႈေတြ ကိုလည္း မ်ိဳသိပ္ထိန္းထားရင္းပဲ ဆိုပါေတာ့။
ကၽြန္မဟန္ေဆာင္ေကာင္းလုိ႕ မာမီနဲ႕တကြ သားသမီးအားလုံး ဘယ္သူမွမရိပ္မိၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္သားၾကီးက အိမ္၀ယ္ျပီးမွေျပာင္းဖို႕ကိစၥေတြကို ဦးေက်ာ္ေဇာသေဘာေပါက္ ေအာင္တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးေနၾကေလရဲ႕။ ဦးေက်ာ္ေဇာ ကလည္းသားေျပာတာကို လက္ခံသ ေဘာတူပါတယ္။ အိမ္၀ယ္ႏိုင္ေအာင္၀င္ေငြျပႏိုင္ဖို႕ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခု ရိွထားဖို႕ လိုအပ္တဲ့အတြက္ အခ်ိန္သိပ္မဆိုင္းဘဲ အလုပ္ရွာေတာ့ ဘဏ္တိုက္ တစ္ခုမွာအဆင္ေျပ တဲ့အလုပ္ရပါတယ္။ အိမ္၀ယ္တဲ့အခါ Down Payment ထိုက္ထိုက္တန္တန္ေပးႏိုင္ဖို႕ ကၽြန္မ တို႕ႏွစ္ေယာက္စလုံးရတဲ့ ၀င္ေငြေတြကိုလည္း ဖဲ့ျပီးစုၾကေပါ့။

ဒီၾကားထဲမွာလည္း စိတ္ၾကိဳက္အိမ္ေရြးဖို႕ Real Estateလို႕ေခၚတဲ့အိမ္ အေရာင္းအ၀ယ္ ကုမၸဏီက ပြဲစားေတြ နဲ႕လည္း ခ်ိန္းျပီးအလုပ္အားခ်ိန္ေလးမွာ အိမ္ေတြကိုေျပးၾကည့္ရတာ လည္းလုပ္ရပါေသးတယ္။ Ocral Springs လို႕ေခၚတဲ့ သႏၱာစမ္းက ဘရား၀ဒ္ျမိဳ႕နယ္မွာ ေနာက္ဆုံးတည္ေဆာက္တဲ့ျမိဳ႕မို႕ စနစ္တက် တည္ေဆာက္ ထားတဲ့ အျပင္ သတ္မွတ္ထား တဲ့ဥဒေပစည္းကမ္းခ်က္ေတြကလည္ မ်ားျပားလွပါဘိပဲ။ ျမိဳ႕ထဲမွာ ကုန္တင္ကား လို ကားၾကီးမ်ိဳးညအိပ္ညေနမရပ္ရ၊ ေလွ်ာ္ထားတဲ့အ၀တ္ေတြ အိမ္အျပင္ျခံ၀င္းထဲမွာထုတ္မ လွန္းရ၊ အိမ္ေရွ႕ မ်က္ႏွာစာေရွ႕မွာ ျခံစည္းရိုးမခတ္ရစတဲ့စတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္အလွအပပ်က္ျပား ေစမွာေတြကိုလည္းမလုပ္ရတာေတြလည္း ရိွပါေသး တယ္။ ျမိဳ႕သစ္မို႕ အရာရာကစနစ္တ က်ရိွျပီး သန္႕ရွင္းလွပတဲ့ အျပင္ ေတာင္ပိုင္း ဖေလာ္ရီဒါျပည္နယ္ မွာ  သႏၱာစမ္း အထက္တန္း ေက်ာင္းက ပညာေရး အဆင့္အျမင့္ဆုံး အျဖစ္ နာမည္ေက်ာ္ၾကား တာကလည္း ရိွတာမို႕ သားတို႕လို သားသမီးရိွၾကသူအမ်ားစုက ဖေလာ္ရီဒါကိုေျပာင္းမယ္ဆိုကတည္းက ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရး အတြက္ သႏၱာစမ္းကိုေရြးခ်ယ္ၾကတာပါပဲ။ ကၽြန္မအဖို႕ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ဘာမသိညာမသိ နဲ႕ ေက်ာင္းေကာင္း ရိွတဲ့ ေနရာကိုဆိုက္ဆိုက္ ျမိဳက္ျမိဳက္ေရာက္လာတာမို႕ ရတနာသုံးပါးရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူး လို႕ပဲေျပာရမယ္ထင္ပါရဲ႕။

အားကိုးရာ သားနဲ႕နီးနီးလည္းျဖစ္ေစ၊ သားသမီးေတြအတြက္ ေက်ာင္းေကာင္းေကာင္း လည္းထားရေစဆိုတဲ့ စိတ္ကူး နဲ႕ေစ်းသက္သာတဲ့ တျခားျမိဳ႕ငယ္ေလးေတြကို မစဥ္းစား ေတာ့ဘဲ သႏၱာစမ္းမွာပဲ အိမ္၀ယ္ဖို႕ ဆုံးျဖတ္လိုက္ ပါတယ္။ အိမ္ေတြကိုလိုက္ၾကည့္ေတာ့ လည္းေတာ္ေတာ္နဲ႕အဆင္မေျပပါဘူး။ တခ်ိဳ႕အိမ္ေတြ က်ေတာ့ အခန္း ဖြဲ႕စည္းပုံေတြ မၾကိဳက္တာနဲ႕၊ ျခံ၀င္းအခ်ိဳးအစားမက်တာနဲ႕၊ ၾကိဳက္တဲ့အိမ္ေတြျပန္ေတာ့ ရပ္ကြက္ စိတ္ တိုင္း မက်တာနဲ႕၊ စိတ္ၾကိဳက္ျဖစ္ျပန္ေတာ့ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ေစ်းမမီးတာနဲ႕ စတဲ့ စတဲ့အ ဆင္မေျပမႈေတြေၾကာင့္ အိမ္က ေတာ္ေတာ္နဲ႕ရွာမရ ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕အစ္ကိုေလး ဦးခင္ေမာင္ေမာင္ဆီက စာတစ္ေစာင္ေရာက္လာပါ တယ္။သူ႕ဇနီး မင္နီေန မေကာင္းလို႕ လိုအပ္တဲ့ေဆးကိုတစ္ေန႕တစ္ေန႕လိုက္ရွာေနရတာ ေၾကာင့္ "ေဆးေလွ်ာက္ရွာ"လို႕ တရုတ္နာမည္ ကို ေျပာင္းရမလားလို႕ေတာင္ စဥ္းစားေန တယ္တဲ့။ အဲဒီစာကိုဖတ္ျပီး "အေတာ္ပဲ ကိုကိုေလးေရ၊ ဒီမွာခင္မၾကီး လည္း တရုတ္နာ မည္ "အိမ္ေလွ်ာက္ရွာ"လို႕ တူတူနာမည္ေျပာင္းၾကတာေပါ့"လို႕ ကၽြန္မ စာျပန္ေရး လိုက္ပါ တယ္။ အိမ္ကတကယ္ရွာေတာ့ တကယ္ရွာျဖစ္ေနေတာ့တာေလ။

"မင္းတို႕ အေရွ႕တိုင္းသူေတြကို အိမ္ေရာင္းရတာလည္း ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္ပဲ"လို႕ လိုက္ျပတဲ့ပြဲစားက ညည္းညဴးေလ ရဲ႕။ ဟုတ္လည္းဟုတ္ပါရဲ႕။ ရပ္ကြက္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခုမွာ စိတ္တိုင္းက် အိမ္ေကာင္း တစ္ခု ေတြ႕ပါတယ္။ အထဲ၀င္ၾကည့္ဖို႕ တံခါးလည္းဖြင့္ လိုက္ပါေရာ၊ သရဲလိုလွ်ာၾကီးတြဲေလာင္းထုတ္ထားတဲ့ ဧရာမ ပိုစတာဓာတ္ပုံၾကီး ကို တန္းျမင္လိုက္ရတာနဲ႕ ကၽြန္မေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္သြားပါတယ္။ အတိတ္နိမိတ္ကို အင္မ တန္ယုံၾကည္တတ္ တဲ့ ကၽြန္မက ဒီအိမ္ကိုစာရင္းထဲက ပယ္လိုက္ပါေရာ။ အိမ္ေရာက္လို႕ သားသမီးေတြ ကို ျပန္ေျပာျပေတာ့ သားေရႊစင္က ကၽြန္မကို ဆူလိုက္တာ။
"မာမီ ကလည္း အဲဒါ Rolling Stonesအဖြဲ႕က ေၾကာျငာပိုစတာၾကီးပဲဟာ။ ကိုယ္ၾကိဳက္ရင္ ၀ယ္လိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေနရာ ကေနရာေကာင္း၊ Super Marketနီး၊ ရုပ္ရွင္ရုံနဲ႕ လည္းတစ္လမ္းပဲ ျခားတဲ့ေနရာ" တဲ့။

ကၽြန္မထက္ဆိုးတဲ့ သူေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။ အေမရိကားမွာ (ဂ)ဂငယ္အကၡရာပုံလမ္း တိုေလးေတြ ျမိဳ႕တိုင္း မွာအမ်ားအျပားရိွပါတယ္။ အဲဒီလိုလမ္းကို Dead Endလို႕ေခၚပါ တယ္။ ျဖတ္သြားတဲ့ ကားအသြားအလာ ရွင္းတဲ့လမ္းမ်ိဳးမို႕ သီးသီးသန္႕သန္႕ရိွတဲ့ေနရာ ဆို ျပီးအေနာက္တိုင္း သားေတြကအလြန္ၾကိဳက္ တတ္ၾကေပမဲ့ အေရွ႕တိုင္းသားေတြက ဘယ္ သူမွဒီေနရာမ်ိဳးကို ၀ယ္ဖို႕ စိတ္မကူးၾကပါဘူး။ အမ်ားစု က ကၽြန္မလိုပဲအတိတ္နိမိတ္ ေကာက္ျပီး Dead ကလည္းေသျခင္း၊ End ကလည္း အဆုံး ဒီစကးႏွစ္ခု စလုံးက အမဂၤလာ စကားေတြျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ Dead Endက အိမ္ဆိုရင္ လွည့္လို႕ေတာင္ မၾကည့္ၾက ဘူး တဲ့။

ေနာက္ျပီး အခုေခတ္စားေန တဲ့ တရုတ္လူမ်ိဳးရဲ႕ လက္သုံးဖုန္းေရႊဆိုတာကလည္းရိွပါ ေသးတယ္။ အိမ္အ၀င္၀ တံခါးေပါက္ နဲ႕ ေနာက္ဘက္ကထြက္တဲ့တံခါးတည့္တည့္ ျဖစ္ေန ရင္အဲဒီအိမ္က စီးပြား မျဖစ္ ဘူး။ ေရွ႕က၀င္တဲ့ေငြ ေနက္ကထြက္မဲ့အတိတ္နိမိတ္မို႕ မၾကိဳက္ ၾကျပန္ဘူး။ အေပၚထပ္ကို တက္တဲ့ေလွကား က အ၀င္၀တံခါးနဲ႕တည့္ေနရင္လည္း အဲဒီလို ပဲရွာသမွ်အဖတ္မတင္ ဘဲ ေငြထြက္မဲ့နိမိတ္တဲ့။ အဲလိုမ်ိဳး အေၾကာင္းအရာ မ်ားစြာ ကို ဖုန္းေရႊ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားတာပါ။ အဂၤလိပ္လိုဘာသာျပန္ျပီးလည္း ထုတ္ထား ပါေသးတယ္။
အခုေတာ့ အေမရိကားမွာအေျခခ်တဲ့ အေရွ႕တိုင္းသားမ်ားစြာ ရိွလာျပီမို႕ အိမ္ေျမအေရာင္း အ၀ယ္ေစ်းကြက္က လူေတြလည္း မ်က္စိပြင့္လာၾကပါျပီ။ ေရာင္းဖို႕ရပ္ကြက္တည္၊ အိမ္ ေတြေဆာက္ျပီဆိုကတည္းက အေနာက္တုိင္း သားၾကိဳက္ ပုံစံတင္မဟုတ္ေတာ့ဘဲ တရုတ္ ေရွးလူၾကီးမ်ားလက္ခံက်င့္သုံးခဲ့တဲ့ ဖုန္းေရႊရဲ႕ စည္းကမ္းေတြ နဲ႕လည္း အခက္အခဲသိပ္မရိွ ေတာ့ပါဘူး။ ဖုန္းေရႊစာအုပ္က ဘယ္ေလာက္ လႊမ္းမိုးလဲ ဆိုရင္အခုအေနာက္တိုင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကပါ ယုံၾကည္ျပီး လိုက္နာက်င့္သုံးေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

တစ္ေန႕ကပဲ ကၽြန္မရဲ႕သမီး ေကသီနဲ႕ကပ္လ်က္အိမ္က အိမ္နီးခ်င္း ခရစၥတီနာက ကၽြန္မ ကားေကသီ့ အိမ္ေရွကထိုးဆိုက္တာလည္း ျမင္ေရာ အေျပးကေလးေရာက္လာျပီး...
"ကၽြန္မအိမ္ ကို လာ၀င္ၾကည့္ပါဦး၊ ေလွကားက တံခါး၀ကိုဦးတိုက္ေနလို႕ ဖုန္းေရႊအရ လာဘ္မေကာင္းဘူး လို႕ ေျပာတယ္၊ အဲဒါကၽြန္မ ေလွကားေနရာျပင္မလို႕ ဘယ္လိုသ ေဘာရလဲဟင္"တဲ့။ ကၽြန္မကိုအေရွ႕တိုင္းသူမို႕ လူတတ္ၾကီးျဖစ္ လိမ့္မယ္ထင္ျပီး လာေမး ေနေလရဲ႕။
ေနာက္တစ္အိမ္ က မိတ္ေဆြက်ေတာ့လည္း ရယ္ရတယ္။ အိမ္သာကမုတ္ ေနာက္ခုံေပၚမွာ ေပါက္ေပါက္ပြင့္ (Pop Corn)ေတြ ေဖာက္ျပီးေတာငး္ၾကီး နဲ႕ အျပည့္ထည့္၊ ဖဲၾကိဳးေရာင္စုံ ေတြနဲ႕လွလွပပဆင္ျပီး တင္ထားေလ ရဲ႕။ စားေသာက္ တဲ့ Pop Corn က အိမ္သာ ထဲမွာ မဆီ မဆိုင္ေရာက္ေနတာမို႕ မေနႏိုင္ဘဲ "အဲဒါဘာလုပ္ထား တာလဲ" လို႕ ေမးၾကည့္ေတာ့...
"ဖုန္းေရႊ အရ ယၾတာေခ်ထားတာတဲ့ေလ"တဲ့။

အိမ္သာက ေနရာ မွားေနတာ ျပန္ေျပာင္းလို႕ကလည္းမျဖစ္။ အိမ္သာကို သုံးတိုင္းေရ ဆြဲခ် ေနရတာေၾကာင့္ ေအာက္ ကို က်သြားတဲ့သေဘာ ရိွေနတာကို တန္ျပန္ဆန္႕က်င္ဘက္ အရ ေဖာက္ လိုက္ရင္ အေပၚတက္ေပါက္ေလ့ရိွတဲ့ ေပါက္ေပါက္ပြင့္ကို ထားျပီးယၾတာေခ်ရတာ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ေသေသခ်ာခ်ာရွင္းျပမွ ကၽြန္မလည္းသူ႕စကားနားေထာင္ျပီးျပံဳးရပါေသး တယ္။ ျမန္မာျပည္ မွာမဂၤလာယူတဲ့ ေပါက္ေပါက္ပြင့္ကလည္း ဖုန္းေရႊအရအေမရိကားမွာ အိမ္သာ ထဲေရာက္လိုေရာက္။ ၾကဳံရတဲ့အျဖစ္မ်ားက စုံေလရဲ႕ဆိုတဲ့အထဲကပါပဲေနာ္။ တကယ္ေတာ့ လူမ်ိဳးပဲကြဲကြဲ၊ ဘာသာပဲျခားျခား လူးသားဟာ လူသားပါပဲ။ အတြင္းစိတ္ သႏၱာန္မွာ ခံစားမႈေတြကေတာ့ ထပ္တူပါပဲ။

ကၽြန္မတို႕လည္း အိမ္ေပါင္းစုံ၊ ရပ္ကြက္ေပါင္းစုံ လိုက္ၾကည့္ေရြးျပီးမွ အသစ္စက္စက္ ေဆာက္ျပီးခါစ အိမ္တစ္လုံး ကို ေရြးျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ သားတို႕အိမ္ နဲ႕ ငါးမိုင္ေလာက္ ေ၀းျပီး အထက္တန္းေက်ာင္း နဲ႕ ႏွစ္မိုင္ ၀န္းက်င္အတြင္းျဖစ္လို႕ ကေလးေတြအတြက္လည္း အဆင္ေျပေလ တယ္ေပါ့။ စိတ္ၾကိဳက္ အိမ္ေရြးျပီးေတာ့ လည္း ကိုယ္ႏိုင္တဲ့ေငြ အတြင္းျဖစ္ဖို႕ ကရိွေသးတယ္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႕ ကၽြန္မ တို႕ ႏိုင္မဲ့ေငြ အတြင္း ေစ်းဆစ္လို႕ရတာ ေၾကာင့္အိမ္ကိစၥအဆင္ေျပသြားပါတယ္။

အဆင္ေျပတယ္ ဆိုေပမဲ့ ျဖတ္သန္းရမဲ့အဆင့္ေတြက အမ်ားၾကီးက်န္ပါေသးတယ္။ ျမန္မာ ျပည္မွာလို႕ "ေရာ့ပတၱျမား၊ ေရာ့နဂါး"ဆိုတဲ့ လက္ငင္းေငြေခ်လိုက္ရင္ျပီးေရာ ဆိုတာမ်ိဳးမ ဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္၀ယ္ရင္ အနည္းဆုံး အိမ္တန္ဖိုး ရဲ႕ ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္း ကို ကိုယ္ကအရင္ေပးရ ပါတယ္။ အဲဒီေငြကို Escrowကုမၸဏီက အေရာင္းအ၀ယ္ မျပီးျပတ္ မခ်င္း ထိန္းသိမ္းထား ေပးပါတယ္။
က်န္ေပးရန္ရိွေငြ ကို ဘဏ္တိုက္မွာ၀ယ္လုိသူက အခ်က္အလက္ေတြတင္ျပျပီးေခ်းရတာပါ။ ျမန္မာျပည္က ဘဏ္ေတြ လို စိန္ေရႊလက္၀တ္ရတနာ စသည္ေတြကိုဒီကဘဏ္တိုက္ေတြ ကလက္ခံျပီးေငြမေခ်းပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္ ကိုေငြေခ်းမယ္ ဆိုရင္ သူရဲ႕Credit Line ေကာင္း၏ မေကာင္း၏နံပါတ္တစ္ စစ္ေဆးတာမို႕ ဒီႏိုင္ငံမွာေငြေၾကး နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အစြန္းအထင္းမရိွဘဲ နာမည္ေကာင္းရိွထားဖို႕ သိပ္အေရးၾကီးပါတယ္။

အဲဒီလို နာမည္ေကာင္းတစ္ခုတည္းရိွရုံနဲ႕လည္း မလုံေလာက္ေသးပါဘူး။ ေငြေခ်းလိုသူရဲ႕ ၀င္ေငြေပၚမွာလည္း တြက္ေသးတာပါ။ ခိုင္မာတဲ့ အလုပ္အကိုင္၀င္ေငြရိွသူလား၊ အဲဒီေငြနဲ႕ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးကိုဘယ္ေလာက္ တာ၀န္ယူထား ရသလဲ။ ၀င္ေငြနဲ႕ကုန္က်ေငြမမွ် တဘူး ဆိုရင္ လည္း ေငြေခ်းလို႕ မရႏိုင္ျပန္ ပါဘူး။ ေငြေခ်းမဲ့ဘဏ္တိုက္ေတြကလည္း သူတို႕ ေခ်းငွါးလိုက္ရမဲ့ေငြအတြက္ လုံျခံဳမႈ ရိွဖို႕ ႏွစ္ရွည္ စီမံကိန္းေတြနဲ႕ တြက္ျပီးတြက္ခ်က္ရသူ၊ ရာဇ၀င္ အေထာက္ အထားေတြ ေလ့လာ စစ္ေဆးရမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ ထားျပီးတဲ့ ေနာက္အဆုံးအျဖတ္ေပးတဲ့အေျဖကို အထိုက္အေလ်ာက္ ေစာင့္ရပါေသး တယ္။

ကိုယ္၀ယ္မဲ့အိမ္ရဲ႕ တန္ေစ်း မွန္ မမွန္ျဖစ္ဖို႕လည္း ဘဏ္တိုက္က ရာျဖတ္အရာရိွက လာ ၾကည့္ျပီးေစ်းျဖတ္ ပါတယ္။ ေငြရွင္ေၾကးရွင္းမ်ားပီပီအားလုံး ခ်ည္ျပီးတုပ္ျပီး လုပ္ျပီး အရာရာ ေသခ်ာ ခိုင္မာမွ ပဲ ေငြကို ထုတ္ေခ်းတာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီလိုအပ္ခ်က္ေတြ ျပီးတဲ့အထိ ကၽြန္မတို႕ လည္းသားရဲ႕ အိမ္မွာေန ရင္း ေစာင့္ေနရဆဲဆိုပါေတာ့။ ကိုယ့္အိုးကိုယ့္အိမ္နဲ႕ အေျခတက် ျဖစ္ခါနီးျပီမို႕ ျမန္မာျပည္မွာက်န္ခဲ့တဲ့ သား ကိုဇာနည္ ကိုလည္း စာေမးပြဲျပီးရင္ အေမရိကား လိုက္လာခဲ့ဖို႕အစီအစဥ္ေတြ စလုပ္ခိုင္းထားပါျပီ။ ဒီလိုနဲ႕အေမရိကား မွာ ေပ်ာ္တယ္ မဟုတ္ ေပမဲ့သြားတတ္ လာတတ္၊ လုပ္တတ္ ကိုင္းတတ္ နဲ႕ ေနသား တက်ေလး ရိွစျပဳျပီလို႕ေျပာရ ပါမယ္။

အဲဒီအခ်ိန္က ဖေလာ္ရီဒါမွာ ျမန္မာမိသားစုရယ္လို႕ မ်ားမ်ားစားစားမရိွေသးပါဘူး။ လက္ခ်ိဳး ေရတြက္လို႕ရတဲ့ အေရအတြက္ေလာက္ပဲ ရိွတာပါ။ ရိွေနတဲ့ ျမန္မာခ်င္းကလည္း တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ရိွမွန္းမသိၾကေတာ့ မဆက္သြယ္ မိၾကတာလည္း ပါတယ္ေပါ့။ သားၾကီး ခင္ေမာင္၀န္းခန္႕ေရာက္ခါစ ဖေလာ္ရီဒါမွာ သူတစ္ဦး တည္း ျမန္မာရိွတာလို႕ ထင္ေနခဲ့တာ တဲ့ေလ။ ဆရာ၀န္စာေရးဆရာ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ညိဳတို႕အဖြဲ႕ အေမရိကား သြားမယ္ သတင္းၾကားေတာ့ ကၽြန္မက အေမရိကားေရာက္ခါစျဖစ္တဲ့ သမီးယမင္းအတြက္ လူၾကံဳပါး ဖို႕ ပစၥည္းတစ္ထုပ္ ဆရာေမာင္ေမာင္ညိဳနဲ႕ ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆရာက ကေလးအ ထူးကု ဆရာ၀န္ၾကီး ေဒါက္တာညြန္႕လြင္ အိမ္မွာ တည္းရင္း ယမင္းရဲ႕လိပ္စာ ကိုျပျပီးေမး ေတာ့ မွျမန္မာမိသားစု ရိွမွန္းသိျပီး ဆက္သြယ္မိၾကတာတဲ့။

ဆရာညြန္႕လြင္ကတစ္ဆင့္ ေဒါက္တာႏိုင္၀င္းနဲ႕ ဇနီးလဲ့လဲ့၊ ေဒါက္တာလင္းေအာင္သက္နဲ႕ ဇနီးေဒါက္တာ ခင္ေမျမင့္၊ ေဒါက္တာအင္နီေမာင္ဦးနဲ႕ အန္တီေဒၚခင္စုတို႕ကိုထပ္ျပီး ဆက္ သြယ္မိျပန္ ပါေရာ။ ေဒါက္တာမ်ိဳးသန္း နဲ႕ ေဒါက္တာရီရီျမင့္တို႕ကိုေတာ့ ကၽြန္မလာတုန္းက လူၾကံဳပါးပစၥည္းေတြ ယူလာရာ က တစ္ဆင့္ အဆက္အသြယ္ ရသြားတာပါ။ အင္ဂ်င္နီယာ ဦးခင္ေမာင္သန္းနဲ႕ ဦးခင္ေမာင္သိန္း ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ က်ေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕သားၾကီးတို႕ အိမ္မွာပါတီတစ္ခုလုပ္တဲ့အခါ လာတဲ့အိႏၵိယလူမ်ိဳး အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ဦးက သူနဲ႕အတူ တင္းနစ္ကစားတဲ့ ျမန္မာညီအစ္ကို ရိွတယ္လို႕ ေျပာျပရာက စပ္မိျပီး တယ္လီဖုန္းနံပါတ္ ေတာင္းထားဆက္သြယ္လို္ကတာလို႕ သားကေျပာျပပါတယ္။

အေမရိကားကို ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြက ရွားေသးေတာ့ ကိုယ့္ျမန္မာခ်င္း ေတြ႕ရတာကို မိုးက်နတ္တစ္ပါး ေတြ႕ရတဲ့အတိုင္း ၀မ္းေတြသာ၊ စိတ္လႈပ္ရွားေပ်ာ္ရႊင္ရတာ ေျပာမျပ ႏိုင္ေအာင္ပါဘဲ။ တစ္ခါက သမီးေကသီစေန တနဂၤေႏြ အလုပ္ပိတ္ရက္မွာ အိမ္ျပန္လာျပီး ေစ်း၀ယ္သြားခ်င္တယ္ ဆိုတာနဲ႕ ကၽြန္မနဲ႕ အတူသမီး ငယ္သူဇာပါ လိုက္သြားေလတယ္ ေပါ့။ သူတိုကညီအစ္မ အကႌ်ေတြ၊ စကတ္ေတြ ေရြးေနတာ မျပီးႏိုင္ဘူး။ ေစာင့္ရတဲ့အခ်ိန္ ကၾကာျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္မလည္းေညာင္းလာတာနဲ႕ အ၀င္၀နားက ကုလားထိုင္မွာ သြားထိုင္ ရင္းပုတီးစိပ္ေနလိုက္ပါတယ္။
ခဏေနေတာ့ လူငယ္ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္ဆိုင္ထဲ၀င္လာပါတယ္။ အေနာက္တိုင္း၀တ္ စုံ၀တ္ထားတာမို႕ ဂ်ပန္လား၊ တရုတ္လား ေတြးေနမိေသးတယ္။ ေယာက်္ားက ကၽြန္မအ နားေရာက္လာျပီး...
"အန္တီက ျမန္မာလား"တဲ့။

အေမရိကားေရာက္ေနေပမဲ့ အျမဲတမ္း ကၽြန္မက ျမန္မာ၀တ္စုံ၀တ္တာဆိုေတာ့ သူက တန္းတန္းမတ္မတ္ လာေမးေလရဲ႕။ ျမန္မာစကား ပီပီသသနဲ႕ ေမးလိုက္တဲ့သူ႕အသံၾကား ေတာ့ကၽြန္မလည္း အံအားသင့္လို႕ ဖုန္းနံပါတ္ေတြ လဲၾက၊ ေနရပ္ေတြေမးၾက၊ ႏွစ္ဦးစလုံး ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္လို႕ေပါ့။ သူတို႕လည္း သႏၱာစမ္း မွာေန  တာတဲ့။ ေျပာင္းလာတာ မၾကာေသး ဘူးလို႕ေျပာျပပါတယ္။ အိမ္ေရာက္လို႕ သားၾကီး၀င္း ကို ေဖာက္သည္ ခ်ေတာ့...
"ဒါဆို ခုညေကာ္ဖီေသာက္ၾကြ ပါလို႕ မာမီဖိတ္လိုက္ပါလား။ သားတို႕နဲ႕လည္းေတြ႕ရေအာင္ ေပါ့"တဲ့။
ဖုန္းဆက္လိုက္တာ နဲ႕ သူတို႕ကလည္း ၀မ္းသာအားရနဲ႕ လာခဲ့မယ္ဆိုျပီး မၾကာဘူးေရာက္ လာၾကပါတယ္။

တံခါးလည္း ဖြင့္လိုက္ေရာ၊ အိမ္ရွင္နဲ႕ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေၾကာင္ၾကည့္ေနျပီးမွ...
"ခင္ဗ်ား Albert မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္ Patrickေလ"တဲ့။
စိန္ေပါေက်ာင္း မွာ အတူေနခဲ့ၾကတဲ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္လုံးျပီး ဖတ္ထားၾကေလ ရဲ႕။ ကၽြန္မရဲ႕သား ၀င္းကလည္း မုတ္ဆိတ္ေမြးနဲ႕ ငယ္ကလို ပိန္ေသးေသးမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဖိုး၀ရုပ္ျဖစ္ေနတာ မို႕ ရုတ္တရက္ မွတ္မိစရာ မရိွ ေတာ့တာကိုး။ အဲလိုမထင္မွတ္ဘဲ ငယ္ေပါင္းသူငယ္ခ်င္းကို တစ္ရပ္ တစ္ေက်း မွာ ျပန္လည္ ဆုံစည္းရတာလည္း ၀မ္းသာစရာတစ္ခုပဲေပါ့။ ျပည္ပမွာ ကိုယ့္ျမန္မာခ်င္းခ်င္း ခင္ရာေဆြ မ်ိဳး အျဖစ္တစ္ဦးကိုတစ္ဦး အမွီျပဳျပီး စိတ္ရဲ႕အာဟာရရွာ ရင္း အိမ္လြမ္းနာကို ကုၾကရတာပါ ပဲေနာ္။

အဲဒီလို Patrickတို႕နဲ႕ ဆုံျဖတ္တဲ့ရက္က ဧျပီလ ျဖစ္ေနတာနဲ႕ ရိွတဲ့ျမန္မာမီသားစုေလးကို စုစည္းရရင္ေကာင္း မွာလို႕ စိတ္ကူးေပၚမိတာနဲ႕ မွတ္မွတ္ရရ ျမန္မာသၾကၤန္ပြဲ က်င္းပၾက ရ ေအာင္ လို႕ေဒါက္တာညြန္႕လြင္ တို႕တစ္ေတြနဲ႕ တိုင္ပင္ၾကည့္ေတာ့ သူတို႕အားလုံးကလည္း ၀မ္းသာအားရ သေဘာတူၾကပါတယ္။ အမ်ားသေဘာတူ ပင္လယကမ္းေျခနဲ႕ ကပ္ေနတဲ့ Spanish River Parkမွာ သၾကၤန္ပြဲ က်င္းပရင္းတစ္အိမ္ တစ္ခြက္ျမန္မာအစားအေသာက္ ေတြခ်က္ျပီးေပ်ာ္ပြဲစားလည္း လုပ္ၾကမယ္ဆိုတာ စီစဥ္လိုက္ပါတယ္။

စတိအျဖစ္ က်င္းပတဲ့သၾကၤန္ပြဲေန႕မွာ ျမန္မာမိသားစုေတြအကုန္လုံးစိတ္အားထက္သန္စြာ နဲ႕ေရာက္လာၾကေလ ရဲ႕။ ကၽြန္မ တို႕စီစဥ္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ပန္းျခံထဲမွာ ေပ်ာ္ပြဲစားဖို႕ စားပြဲ ရွည္ၾကီးေတြနဲ႕ ထိုင္ခုံတန္းေတြရိွတဲ့အျပင္ အသားကင္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ခ်င္ရင္ျဖစ္ေစ၊ အေစာင္းအေသာက္ေတြေႏႊးဖို႕ျဖစ္ေစ သုံးလို႕ရတဲ့ မတ္တတ္ မီးဖိုေတြ လည္း အဆင္သင့္ရိွ တာမို႕ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပသြားပါတယ္။
တစ္ဦး က ထမင္းသုပ္၊ တစ္ဦးက အုန္းႏို႕ေခါက္ဆြဲ၊ ေနာက္တစ္ဦးက မႏၱေလးမုန္႕တီအျပင္ မုန္႕ဟင္းခါး၊ ဆီးထမင္း၊ ၾကက္သားေၾကာ္၊ ၾကာဇံခ်က္၊ တို႕ဟူးသုပ္၊ ဆႏြင္းမကင္း ေက်ာက္ ေက်ာ စတဲ့ျမန္မာမုန္႕ မ်ိဳးစုံကလည္း စားပြဲရွည္ၾကီးေပၚမွာ တည္ခင္းထားတာ လွ်ာ္ရည္ လည္ခ်င္စရာပါပဲ။

မိသားစုလိုက္ လူကုန္လာၾကတာမို႕ ကေလးလူၾကီး စုစုေပါင္း သုံးဆယ္ေက်ာ္ ေလးဆယ္ နီးပါးေလာက္ ရိွမယ္ထင္ပါရဲ႕။ မေတြ႕ဖူးေသးသူေတြ တစ္ဦးကို တစ္ဦးမိတ္ဆက္ၾက၊ လိပ္စာေတြ လဲလွယ္ၾကနဲ႕ တေပ်ာ္တပါးပါးပဲ။ လူငယ္ လူလတ္ပိုင္း ေတြေရာ၊ ကေလးငယ္ေတြနဲ႕ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေတြလည္း ပါတဲ့အျပင္ အသက္ရွစ္ဆယ္နီး ပါးအဘြားၾကီးႏွစ္ေယာက္လည္း ပါပါေသးတယ္။ တစ္ဦးက ကၽြန္မရဲ႕မာမီနဲ႕ ေနာက္တစ္ ဦးကေဒါက္တာႏိုင္၀င္း ရဲ႕ မိခင္ျဖစ္ပါတယ္။
"ဟင္...ဟန္က်လိုက္တာ္။ အေမရိကားေရာက္တာ ၾကာျပီ။ ျမန္မာသက္ၾကီးရြယ္အိုေတြ ကို ဒါပထမဆုံးၾကံဳရတာပဲ။ လာ....လာ သားနဲ႕သမီးတို႕ေရာ၊ ကိုခင္ေမာင္သိန္းေရာ ဒီကို လာၾက၊ လူၾကီးသူမကို ဂါရ၀ျပဳဖို႕ ၾကံဳရခဲမွ် ကန္ေတာ့ရေအာင္ ဆိုျပီးစစ္ကိုင္းသူ ေဒၚစူစန္သိန္းက သူ႕မိသားစုအားလုံးကို လွမ္းေခၚျပီး အဘြားၾကီးႏွစ္ေယာက္ကို ထိုင္ကန္ ေတာ့ၾကေလရဲ႕။ ေဘးကၾကည့္တဲ့ ကၽြန္မေတာင္ ရင္ထဲမွာပီတိစိတ္နဲ႕ ၾကည္ႏူး မ်က္ရည္ လည္မိပါေသးတယ္။ ျပည္ပေရာက္ေပမဲ့ ကိုယ့္ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းစိတ္ ရိွတဲ့ ေဒၚခင္ေဆြ (ခ)ေဒၚစူစန္သိန္းကို သာဓုေခၚရင္း ခ်ီးက်ဴးရပါတယ္။"
ဒီလိုနဲ႕ မိတ္သစ္ေဆြသစ္ေတြ တေပ်ာ္တပါးျမန္မာမုန္႕ေတြ စုျပီးစုံေအာင္ စားၾကရတာ လည္းအရသာေတြ႕ပါဘိျခင္း။

အဲဒါထက္ မစၥတာဂ်မားၾကီး ေျပာသလို အခ်င္းခ်င္းျမန္မာ စကားတစ္၀ၾကီးေျပာရတာက ကၽြန္မတို႕ျမန္မာေတြ အတြက္ ပိုျပီးေလးနက္တဲ့အရသာျဖစ္ ပါေသးတယ္ေနာ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕သမီးေကသီနဲ႕ သားေရႊစင္တို႕က သူတို႕ယူလာ တဲ့ လက္ဆြဲကက္ဆက္ေလးကို စားပြဲေပၚတင္ျပီး ျမန္မာသီခ်င္းေတြဖြင့္လိုက္ေတာ့ အတိုင္းမ သိျပည့္စုံသြားတယ္ေပါ့။ အခ်ိန္အခါအလိုက္ ပိေတာက္ေရႊ၀ါတို႕၊ ျမနႏၵာတို႕၊ တူးပို႕တူးပို႕ စတဲ့သၾကၤန္ သီခ်င္းေတြ လိႈင္ သြားတာနဲ႕ အားလုံးက စိတ္လႈပ္ရွားတက္ၾကြလာျပီး သံျပိဳင္ လိုက္ဆိုရင္း လက္ခုပ္ေတြတီးၾက နဲ႕ ပန္းျခံထဲ မွာ ဂီတသံေတြနဲ႕အတူ ရယ္ေမာသံေတြပါ ဆူညံရိုက္ခတ္သြားေတာ့တာပဲေလ။

ဂီတသံနဲ႕ အရိွန္ရသြားလိုက္ခါမွ ေရပက္ဖို႕ သတိရၾကျပီး စည္ပိုင္းထဲမွာ ၾကိဳတင္ျဖည့္ထား တဲ့ေရေတြကို ခြက္နဲ႕ခပ္ရင္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ရႊဲေနေအာင္ ပက္ၾက၊ ေရစိုမခံ ခ်င္လို႕ထြက္ေျပးတဲ့သူေတြကို မီေအာင္ လိုက္ဖမ္းျပီး ေလာင္းၾကနဲ႕တကယ့္ကိုေပ်ာ္စရာၾကီး ပါပဲ။ ေရ၀ေအာင္ပက္ျပီးခါမွ အေမာေျဖသူကေျဖ၊ လူေတြ ကေတာ့ မေမာႏိုင္ဘဲ ပန္းျခံ ကေနလမ္းတစ္ဖက္ ကူးလိုက္ရုံနဲ႕ ေရာက္သြားတဲ့ ပင္လယ္ထဲ မွာ ေရကူးၾက၊ လိႈင္းစီးၾကနဲ႕ ေပ်ာ္လို႕မဆုံးၾကဘူး။
ေန႕ခင္းပိုင္း က်ေတာ့ ပန္းျခံထဲက မီးဖိုမွာေရေႏြးတည္ျပီး ဆႏြင္းမကင္း၊ ေက်ာက္ေက်ာ္စ တဲ့အခ်ိဳပြဲေတြ နဲ႕ ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္ ရင္း လူၾကီးေတြက ၀ိုင္းဖြဲ႕စကားေျပာၾက။ ကေလး ေတြကလိုက္တမ္းေျပးတမ္း ကစားၾက၊ ေဘာလုံးပုတ္ၾက၊ သၾကၤန္အရွိန္မေသႏိုင္ေသးတဲ့ လူငယ္တခ်ိဳ႕ကလည္း ဆက္ျပီးေရ ကစားၾက၊ ေအာ္ဟစ္ ဆူညံၾက။

"ေဟာ...ဒီမွာ ငါ့ဖိနပ္ႏွစ္စင္း ထားခဲ့တာ အခုတစ္စင္မရိွေတာ့ဘူး"
ကၽြန္မအနားမွာ ကေလးတစ္ေယာက္ ဖိနပ္ရွာေနတာနဲ႕ ၀ိုင္းကူရွာေပးရင္း "သားရဲ႕ ဖိနပ္ ဆိုတာ ႏွစ္စင္း မေျပာရဘူး။ တစ္ရန္လို႕ေျပာရတယ္။ ဖိနပ္တစ္ခုတည္းက်ေတာ့လည္း တစ္ဖက္၊ မွတ္ထားေနာ္"လို႕ ကေလးငယ္ ကို ျပင္ေပးလို႕မွ မျပီးေသးဘူး။ ညီအစ္မႏွစ္ ေယာက္မုန္႕ေ၀ေနၾကတာ "ငါ တစ္၀က္ယူမယ္၊ နင္ႏွစ္၀က္ ယူ"တဲ့။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရိွတဲ့ေရကန္ၾကီးကို လက္ညိႇဳးထိုးရင္း "ဟယ္...ဟိုမွာ ၾကည့္ပါ ဦး၊ ေရကန္ၾကီး မိႈတက္ေနတာ မလွေတာ့ဘူးေနာ္"တဲ့။
မုန္႕ႏွစ္၀က္ ကို အသာထားျပီး ကိုယ္ပါလိုက္ၾကည့္မိေတာ့ ေရညိႇေတြဖုံးေနတဲ့ ေရကန္ၾကီး ကိုျမင္လိုက္ရပါတယ္။ "အင္း... ဒီမွာ ၾကီးၾကတဲ့ ကေလးေတြလည္း မလြယ္ပါလား"လို႕ ေတြးမိလိုက္ရင္း သက္ျပင္းခ်မိပါရဲ႕။ ထူးေတာ့ မထူးပါဘူး။ ကၽြန္မသားသမီးေတြလည္း ေရႊျပည္ေတာ္နဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သုံးဆယ္နီးပါး ေ၀းေနတာ မို႕ ေျပာလိုက္ရင္ တစ္ခါ တေလအလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္။

တစ္ေလာက ျပည္ပ မွာတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ သားလတ္ေရႊစင္ခြင့္ရက္နဲ႕ အိမ္ျပန္လာ ေတာ့ သူ႕အစ္မ ေကခိုင္ က "တို႕ေတြ ဟိုတစ္ႏွစ္က မာမီေရာ၊ ေမာင္ႏွမအားလုံးစုျပီး ဘဟားမားကို သြားၾက တာ ေလယာဥ္ေပၚ မွာ ေကသီက" ခုေနေလယာဥ္ပ်က္က်ျပီး တစ္မိ သားစုလုံး ေသကုန္ရင္ ငါ့ေမာင္ေလးေရႊစင္ေတာ့ ၾကြက္ တစ္ေကာင္ျဖစ္ျပီး က်န္ခဲ့ရွာမွာပဲ လို႕ေျပာတယ္သိလားတဲ့။
"နင္ တို႕ ေသတာနဲ႕ ငါက ဘာလို႕ ၾကြက္ျဖစ္ရမွာလဲ"ဆိုျပီး သားေရႊစင္က သူ႕အစ္ကို မအူ မလည္ နဲ႕ ျပန္ေမးေနေလရဲ႕။
ေဘးကနားေထာင္ေန တဲ့ ကၽြန္မက၀င္ျပီး "တစ္ေကာင္ၾကြက္ ျဖစ္က်န္ခဲ့မွာလို႕ေကသီ ေျပာတာကိုမင္းအစ္မက ဆို လိုတာ သားေရ" လို႕ ဘာသာျပန္ျပရပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာ စကားကလည္းေရွ႕ နဲ႕ေနာက္စကားလုံးေလး လဲြရုံ နဲ႕အစိပၸာယ္က အမ်ားၾကီးကြာ ျခားသြားတာမို႕ ရွင္းျပရင္းျပံဳးရပါေသးတယ္။

အဲဒီေန႕က ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာေတြအားလုံးအေပ်ာ္လြန္ၾကျပီး ေနေစာင္းမွလူစုခြဲျဖစ္ၾကပါ တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ ႏွစ္သစ္ကူးသၾကၤန္ပြဲေလးက နာမည္ၾကီးျမိဳ႕မတီး ၀ိုင္းတို႕၊ ေရႊေျခက်င္း ကိုယ္စီ နဲ႕ ေရႊမန္းသူယိမ္းအကတို႕၊ ေငြငန္းျဖဴသရုပ္ေဖာ္ကားၾကီးတို႕ မပါဘဲ သာမန္ပြဲေလး မွ် ျဖစ္ေပမဲ့ အေမရိကား ဖေလာ္ရီဒါေျမမွာ ပထမဆုံး စျပီးက်င္းပတဲ့ သၾကၤန္ပြဲေလးအျဖစ္ အုတ္ျမစ္ခ်ခဲ့ရ တဲ့ ေန႕မို႕ေက်နပ္ၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ မိတာေတာ့ အမွန္ပါ ပဲ။ အဲဒီေန႕က စခဲ့တဲ့ရိုးရာ သၾကၤန္ပြဲေလး ကို ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ တည္ျမဲစြာႏွစ္စဥ္ က်င္းပလာႏိုင္တဲ့အျပင္ ေနာက္ပိုင္ျမန္မာျပည္က နာမည္ၾကီး အဆိုေတာ္ေတြကိုေတာင္ ဖိတ္ၾကားျပီး တခမ္းတနား စည္စည္ကားကားျဖစ္ေအာင္ စိတ္၀င္တစားနဲ႕ ၾကိဳးပမ္းၾက တဲ့ ျမန္မာလူငယ္ေလးေတြ ရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကိုလည္း ခ်ီးက်ဴးရပါတယ္။ အစပ်ိဳးေပးရက်ိဳးနပ္ တယ္လို႕ဆိုရမွာပါပဲ။

အဲဒီလိုေခတၱခဏ ဖန္ဆင္းလိုက္တဲ့ သၾကၤန္အေပ်ာ္တစ္ရက္ ျပီးသြားေတာ့လည္း လူတိုင္း လူတိုင္းကိုယ့္ အလုပ္နဲ႕ ကိုယ္ ပုံမွန္ရုန္းကန္လႈပ္ရွားရျမဲဘ၀ကို ျပန္ေရာက္သြားၾကရေရာ ေလ။ ဒီက လက္သုံးစကားအရ Time is Moneyဆိုတဲ့အတိုင္း အခ်ိန္ကို ေငြနဲ႕စက္ျပီးလုပ္ ၾကရတာပါ။ ေပါ့ေပါ့ေန၊ ေပါ့ေပါ့စားလိုသူေတြအတြက္ ဘာတိုးတက္မႈ မွမရႏိုင္ေပမဲ့ တကယ္ၾကိဳးစားသေလာက္အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈလည္း ရႏိုင္တာမို႕ အလုပ္ ကိုေလးေလး စားစားလုပ္သူအမ်ားစုကို ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။
အိမ္ေထာင္ ဦးစီး တစ္ေယာက္မွ အားထားေလာက္တဲ့ အလုပ္ေကာင္းတစ္ခုေတာ့ ရိွထားဖို႕ လိုအပ္တယ္ေပါ့။ အလုပ္ ရိွမွ မိသားစုကိုေထာက္ပ့ံဖို႕ ၀င္ေငြရတဲ့အျပင္ ကိုယ့္မိသားစုရဲ႕ က်န္းမာေရးအတြက္လည္း စိတ္ေအးခ်မ္းမႈ ရႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္ရသင့္တဲ့ သတ္မွတ္လစာ ကဒီ၍ဒီမွ် ဆိုေပမဲ့တကယ္တမ္း ကိုယ့္ လက္ထဲေရာက္ လာတာက သုံးပုံႏွစ္ပုံေလာက္ပဲ ရိွပါတယ္။ လစာထဲက ႏွစ္စဥ္ေဆာင္ရမဲ့ အျမတ္ေတာ္ခြန္ ခန္႕မွန္းေခ် ကို အရစ္က် တြက္ျပီး ျဖတ္တာနဲ႕ မိသားစုအတြက္ ေဆးကုသမႈ အာမခံျဖတ္တာနဲ႕ အိုစာမင္းစာ လူမႈဖူ လုံေရးေထာက္ပံ့ေငြျဖတ္ တာနဲ႕ သုံးပုံတစ္ပုံ လစာက ကုန္ပါေလေရာ။

အေမရိကားမွာ ေဆးကုသမႈက အလြန္အမင္းေစ်းၾကီးပါတယ္။ အလုပ္၇ိွထားရင္ ကိုယ္ကိုယ္ တိုင္မကဘဲ ကိုယ့္ကို မွီခိုသူမ်ား အထိ ေဆးကုသမႈအာမခံရႏိုင္တာမို႕ စိတ္ေအး ရတယ္ဆိုပါေတာ့။ မွီခိုသူဆိုတဲ့ အထဲမွာ ေဆးကုသမႈ အာမခံအတြက္ ကိုယ့္ဇနီးသို႕မဟုတ္ ခင္ပြန္းနဲ႕ သားသမီးမ်ားသာ အက်ံဳး၀င္ျပီး မိဘ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြက ခံစားခြင့္မရိွပါ ဘူူး။ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက အသက္ေျခာက္ဆယ့္ ငါးႏွစ္ ျပည့္ျပီးသူမွန္သမွ်ကို ဆင္းရဲခ်မ္း သာမေရြး Medicareဆိုတဲ့ ေဆးကုသမႈအာမခံ အခမဲ့ေပး ထားတာေၾကာင့္ ကၽြန္မ ရဲ႕မိခင္ အတြက္မွီခိုသူစာရင္းမွာ မပါႏိုင္ေပမဲ့ ခံစားခြင့္ရထားတာမို႕ စိတ္ေအး ရတယ္ဆိုပါေတာ့။

အေမရိကားေရာက္ကတည္းက ေဒါက္တာႏိုင္၀င္းဆီမ်ာ မာမီ့ကိုအပ္ထားျပီးသုံးလတစ္ ၾကိမ္းေဆး မွန္မွန္ စစ္ပါတယ္။ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြနဲ႕ ဒီက်မွ စုံစုံလင္လင္ အတူတကြ ေနရလို႕ စိတ္ၾကည္လင္တာအျပင္ သူ၀ါသနာ ပါတဲ့ အခ်ဳပ္အလုပ္ပစၥည္းေတြကလည္း Craft Storeလို႕ေခၚတဲ့ လက္မႈပညာဆိုင္ရာ စတိုးဆိုင္ၾကီး မ်ားစြာမွာ ပစၥည္းမ်ိဳးစုံက ရိွေန ေတာ့ဆိုင္ထဲေရာက္တာနဲ႕ တန္းေစ့ေမႊလို႕ေႏွာက္လို႕ မဆုံးေတာ့ပါဘူး။ မာမီ့စိတ္ၾကိဳက္ ပစၥည္းေတြကလည္း အမ်ိဳးအမည္စုံပါပဲ။ အပ္ခ်ည္လုံးေရာင္စုံေတြ၊ ၾကယ္သီးပုံစီမ်ိဳးေတြ၊ သိုးေမႊးခ်ည္ေတြ၊ ပုံစံစာအုပ္ေတြ၊ ဖဲၾကိဳးေတြ၊ ပိုးဖဲကတၱီပါ ပိတ္စ မ်ိဳးစုံေတြ ေရြး မကုန္ ေအာင္မ်ားျပား လွေတာ့ကၽြန္မအေမလည္း သၾကားလုံးရတဲ့ ကေလးငယ္ေလးကို ရႊင္ျမဴး တက္ၾကြေနေတာ့တာပဲ။

၀ယ္လာသမွ်ေတြ ျဖတ္ညႇပ္ျပီးလက္နဲ႕ တပင္တပန္းခ်ဳပ္လုပ္ေနတာေတြ႕ေတာ့ မာမီလြယ္ လြယ္ကူကူနဲ႕ စိတ္တိုင္းက် ခ်ဳပ္လုပ္ခ်င္တာရိွရင္ ခ်ဳပ္ရလုပ္ရေအာင္ဆိုျပီး မာမီအတြက္ စင္းကားအုပ္ခ်ဳပ္စက္တစ္လုံး ၀ယ္ေပးထား လိုက္ပါတယ္။ စက္ရျပီးဆိုကတည္းက ကၽြန္မ အေမမအားႏိုင္ မနားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အိမ္ရိွလူကုန္ အတြက္လိုတာေရာ၊ မလိုတာေရာ စိတ္ ကူူးရသမွ်ဒိုင္ခံျပီး ခ်ဳပ္ေတာ့တာပဲ။ အထူးသျဖင့္ သူ႕ေျမးေတြ၊ ျမစ္ေတြ အတြက္ စပါရွယ္ ၀တ္မကုန္ႏိုင္ေအာင္ ခ်ဳပ္လုပ္ေနေလရဲ႕။
စိတ္မၾကည္လင္ တိုင္း ဆူဆူပူပူလုပ္ေနက်မို႕ အျမဲတမ္းမ်က္ႏွာရိပ္ကိုေစာင့္ၾကည့္ေနရတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕အေမ သူ႕ ဟာသူ စိတ္၀င္စားစြာ နဲ႕ အလုပ္ေတြရႈပ္ျပီး ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႕ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ေနတာေၾကာင့္ တစ္နည္း ရင္ေအးရတယ္ဆိုပါေတာ့။

အိမ္ေထာင္ကြဲ သားသမီးသုံးေယာက္စလုံးလည္း သူတို႕အလုပ္အကိုင္ေတြနဲ႕ သူတို႕ဟာသူတို႕ အဆင္ ေျပစြာရပ္တည္ေနႏိုင္ၾကျပီးမို႕မပူရေတာ့ပါဘူး။ အငယ္ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရး က ေက်ာင္းစာ လိုက္ႏိုင္ၾကတဲ့ အျပင္ အဆင့္ေကာင္းေကာင္းေတြ ႔ရေနတာ ေတြ႕ရလို႕ ၾကည္ ႏူးအားတတ္ရပါေသးတယ္။ ခြဲခြာေနရ တဲ့ သားေလးကိုဇာနည္လည္း မၾကာမတင္ ေရာက္ရိွ လာပါေတာ့မယ္။ အားကိုးရာ ခင္ပြန္းလည္း အတူရိွေနျပီး ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ အလုပ္ ကိုယ္စီနဲ႕ ရိွေနျပီမို႕ ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မဘ၀ေလး ၾကိဳးစားရက်ိဳး နပ္ေအာင္ ေအးခ်မ္း တည္ျငိမ္စြာနဲ႕ ျပီးျပည့္စုံျခင္း ရိွေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေရာက္ေနမိပါတယ္။

 အဲဒီလို အေတြးနဲ႕ စိတ္ေအးလက္ေအး ပုံမွန္လႈပ္ရွားရင္ တစ္ညေနကၽြန္မအလုပ္ကို မဆက္စဖူး ဦးေက်ာ္ေဇာ ဖုန္းဆက္ လာပါတယ္။
"ခင္ေရ၊ မာမီၾကီး ဆက္တိုက္အန္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္းေနပုံရတယ္။ ေဒါက္တာႏိုင္၀င္းကိုလည္း လာၾကည့္ေပး ဖို႕ ဖုန္းဆက္ထားျပီးျပီ။ ခဏေနာလိမ့္မယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ခင္အလုပ္က ခြင့္ေတာင္းျပီး ျပန္ လာခဲ့ပါလား"တဲ့။
ကၽြန္မ ႏွလုံးသားရင္ထဲက ခုန္ထြက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ လက္ေတြ လည္းတုန္း၊ ရင္ေတြလည္းခုန္၊ တစ္ကုိယ္လုံး ကတုန္ကယင္ျဖစ္ျပီး ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ ရမွန္းမသိဘူး။ ခဏေလးပဲ အသက္ရွဴမွန္ေအာင္ သတိ နဲ႕ ျပန္ထိမ္းျပီးမွ ရုံးခ်ဳပ္က အရာရိွ ကိုအက်ိဳးအေၾကာင္း ဖုန္းဆက္ေျပာျပျပီး အိမ္ျပန္ခြင့္ေတာင္းရပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ လို႕ အခန္းထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ သားၾကီး၀င္းနဲ႕ ေဘာ္ဘီက မာမီကို၀ိုင္းထိန္းထားျပီး မာမီက ခုတင္ေပၚ မွာ ထိုင္လ်က္ေထြးခံ တစ္ခုနဲ႕ အန္ေနဆဲပါပဲ။

ကၽြန္မကိုျမင္ေတာ့ လက္ကာျပတယ္။ "ကိစၥမရိွဘူး၊ စိတ္မပူနဲ႕"ဆိုတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးနဲ႕ပါ။ သားၾကီး ကလည္းကၽြန္မ မ်က္ႏွပ်က္ေနတာ ကို ၾကည့္ျပီး "အစာမေၾကျဖစ္ျပီး အန္တာျဖစ္မွာပါ" တဲ့။
ကၽြန္မနား ထဲမွာေတာ့ "အန္တီရဲ႕ ႏွလုံးေရာဂါက ကၽြမ္းေနျပီ။ အလြန္ဆုံးခံရင္ ေျခာက္လပဲ" ဆိုတဲ့ သမားေတာ္ၾကီး ရဲ႕ စကားကိုျပန္ၾကားေယာင္ေနမိပါတယ္။ အဲဒီလို သိရတဲ့ေန႕က ရိႈက္ၾကီးတငင္ငိုျပီး အစ္ကိုရင္း လို အားထားရတဲ့ ဆရာစျႏၵဆီေရာက္သြားေတာ့ ဆရာက။
"ဒါေလာက္ လည္း စိတ္မပူပါနဲ႕ဟယ္၊ ျမန္မာေဆးေကာင္းေတြ ရိွပါတယ္။ ပ်ားရည္ဟာ အလြန္ေကာင္းတဲ့ေဆး၊ ဆရာ့ဆီ မွာ ေတာက မွာထားတဲ့ ပ်ားရည္စစ္စစ္ရိွတယ္။ တစ္ပုလင္းယူသြားျပီး အန္တီ့ကို လက္ဖက္ရည္ တစ္ဇြန္းေန႕တိုင္း မွန္မွန္တိုက္"ဆိုျပီး ကၽြန္မကို ႏွစ္သိမ့္ရင္း ပ်ားရက္တစ္ပုလင္း ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆရာ့စကား ကိုေလးစားနယူ စြာနဲ႕ မာ့မီကိုပ်ားရည္တစ္ဇြန္း ေန႕စဥ္မွန္မွန္တိုက္ခဲ့တာ သမားေတာ္ၾကီး ေျပာ လိုက္တဲ့ ေျခာက္လကေန အခုေျခာက္ႏွစ္ေတာင္ စြန္းလာခဲ့ျပီ ။ ကၽြန္မမာမီ ႏွလုံးအားနည္းေပမဲ့ က်န္းမာစြာ လႈပ္ရွားေနလ်က္ ရိွဆဲပါပဲ။

ရင္ဘတ္ထဲက နာတာ၊ ဘယ္လက္လက္တစ္ဖက္ နာတာ၊ ေအာ့တာ အန္တာ၊ အစာမေၾက သလို၊ ေလထိုး သလို ျဖစ္တတ္တာေတြဟာ ႏွလုံးေရာဂါရဲ႕ လကၡဏာ ဆိုတာကို စာထဲမွာ ဖတ္ျပီး မွတ္သားထားဖူးတာေၾကာင့္ အခု မာမီ ေအာ့အန္ေနတာဟာ ကၽြန္မစိုးထိတ္ပူပန္ေန မိတဲ့တစ္ေန႕ကို ဦးတည္ေနျပီးလား လို႕ ေတြးရင္းရင္ထဲ မွာ ငရဲမီးေလာင္ထားတဲ့အတိုင္း ပူေလာင္ေနမိပါတယ္။
နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ မာမီကိုအျမဲေဆးစစ္ေပးေနတဲ့ ေဒါက္တာႏိုင္၀င္းနဲ႕ လဲ့လဲ့တို႕ ေရာက္ လာၾကပါတယ္။ စမ္းသပ္ၾကည့္ျပီး မာမီရဲ႕ႏွလုံးက အျပည့္အ၀ အလုပ္မလုပ္ေတာ့ ဘူး။ ပ်က္စီး လာျပီ။ ေဆးရုံတင္ရင္လည္း ဘာမွထူးျခားမွာမဟုတ္ဘူး။ အိမ္မွာပဲ သက္ေသာင့္ သက္သာရိွေအာင္ သူတာ၀န္ယူၾကည့္ေပးပါမယ္လို႕ေျပာပါတယ္။

ထင္ထားတဲ့အတိုင္း ကၽြန္မစိုးထိတ္ခဲ့ရတဲ့ရက္ကိုေရာက္လာျပီေပါ့။ ေပါက္ေပါက္က်လာတဲ့ မ်က္ရည္ေတြကို မာမီမျမင္ေအာင္ အျမန္သုတ္ပစ္ျပီး မ်က္ႏွာရိပ္ကို အကဲခတ္ေနတဲ့ ေ၀ဒနာရွင္မိခင္ အားရိွသြားေအာင္ အားေပးျပံဳးမ်ိဳးကို ၾကိဳးစားရင္းလည္း ေဆာင္ထားရပါ ေသးတယ္။ ေဒါက္တာႏိုင္၀င္းတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံ အဲဒီေန႕က ညနက္တဲ့အထိ ေစာင့္ျပီးဂရု စိုက္ၾကည့္ေပးပါတယ္။ ေဆးလည္းထိုးေပး၊ ဂလူးကို႕စ္လည္း သြင္းေပးထားျပီး တပ္အန္ မွာစိုးလို႕ ေရေပးမတိုက္ေစဘဲ ေရခဲတုံးေသးေသးေလးေတြကိုပဲ အာသာေျပ ငုံခိုင္းထား ပါတယ္။
ေဒါက္တာႏိုင္၀င္းတို႕ ေရာက္ျပီး ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာမွအန္တာရပ္သြားတာေၾကာင့္ ေနသာထိုင္သာရိွသြားပုံရပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီေန႕က ေသာၾကာေန႕ပါ။ ေနာက္ေန႕ ေတြကစေန္တနဂၤေႏြ ျဖစ္တဲ့အျပင္ တနလၤာေန႕က အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု လြတ္လပ္ ေရးရတဲ့ ဇူလိုင္လဆန္း ေလးရက္ေန႕မို႕ ရုံးေတြေက်ာင္းေတြ ပိတ္ထားတာေၾကာင့္ မာမီ့ အနားမွာ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြအားလုံး စုံစုံညီညီ ရိွေနၾကတာလည္း မာမီ့အတြက္ အားရိွ စရာအျဖစ္မို႕ ကံေကာင္းတယ္ဆိုရပါတယ္။

မာမီအန္တာ ရပ္သြားေပမဲ့ လုံး၀သက္သက္သာသာျဖစ္လာတာကေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ရင္ပူတယ္ ဆိုျပီး ခဏခဏ ေရတာင္ားတိုင္း ေခ်ာ့ျပီး ေရခဲတုံးေလးေတြ ခြံ႕ေပးရပါတယ္။ မာမီကသာ သူတစ္ပါး ေနထိုင္ မေကာင္းဘူးဆိုရင္ ပ်ာပ်ာ္သလဲ ျပဳစုတတ္တာေနာ္။ ကိုယ့္ အလွည့္က်ျပဳစုကာကို ခံယူတတ္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုလည္း ေဒါက္တာႏိုင္၀င္းက အေျခ အေနမေကာင္းဘူးဆိုတာ ေျပာသြားလို႕ ကၽြန္မတို႕က စိတ္ပူျပီး မာမီ့ကို အေပါ့အပါး သြားဖို႕ အိပ္ရာေပၚ က မထေစဘဲ အိုးထိုးေပးတာေတာင္ လက္မခံဘဲ ကိုယ္တိုင္ထျပီး ေရခ်ိဳးခန္း အေရာက္ သြားေသးတာပါ။
ေနသာတဲ့ အခါလည္း တရားစာအုပ္ေလးဖတ္လိုက္၊ ေျမးေတြနဲ႕ ရယ္ရယ္ေမာေမာစကား ေတြေျပာလိုက္၊ မေနသာတဲ့ အခါလည္း အိပ္ရာေပၚမွာထိုင္လိုက္ ျပန္လွဲလိုက္၊ ဘယ္ေစာင္း ညာေစာင္း တလူးလူး တလိမ့္လိမ့္မို႕ ေဘးကၾကည့္ရတဲ့ ကၽြန္မရင္ထဲမွာ မခ်ိတင္ကဲနဲ႕ ကိုင္တိုင္ခံစားလိုက္ခ်င္မိပါရဲ႕။ ကိုယ့္မိခင္ ခံစားေနရတဲ့ အျဖစ္ကို မၾကည့္ရက္လို႕ ကြယ္ရာ မွာမ်က္ရည္ေတြသြန္ခ်လိုက္၊ မာမီ့ေရွ႕မွာေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ သလို ဟန္ေဆာင္ေကာင္း ေကာင္းနဲ႕ စိတ္သက္သာစရာေတြ ရွာၾကံေျပာလိုက္နဲ႕ ခုနစ္ေထြ မင္းသမီးလုပ္ရတဲ့ အျဖစ္ ကလည္းတကယ္ဆင္းရဲျခင္းပါပဲ။

ေနသာလိုက္၊ မေနသာလိုက္နဲ႕ သုံးရက္ေျမာက္လာပါတယ္။ ေဒါက္တာႏိုင္၀င္းလည္း ေန႕ စဥ္လာၾကည့္ျပီး လိုအပ္သလို ကုသေပးဆဲပါပဲ။ ညဘက္ေတြမွာေတာ့ သားေရႊစင္က ကၽြန္မကိုကူျပီး လာေစာင့္အိမ္ေပးပါတယ္။ သက္သာခိုက္ အိပ္ရာေပၚမွာ  ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ မာမီ့ရဲ႕မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ရင္း တစ္သက္လုံး မကြဲကြာေနလာခဲ့ တဲ့ ဒီအေမကို မၾကာမတင္ဆုံးရႈံးခြဲခြာရေတာ့မွာပါလား ဆိုတဲ့အသိေၾကာင့္ ရင္ထဲမွာ လိႈက္လာ ျပီးမာမီ့ရင္ခြင့္မွာ ငယ္ရြယ္စဥ္ကလို ၀င္တိုးရင္း အားရိွပါးရိွ ငိုလိုက္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို မနည္းျပန္ ထိန္းထား ရပါတယ္။
အစရိွရင္ အဆုံးရိွတယ္။ ေမြးဖြားျခင္းမွာလည္း ေသဆုံးျခင္းအဆုံး ရိွတယ္ဆိုတဲ့တရား သေဘာကိုသိထားေပမဲ့ လက္ေတြ႕ မွာေတာ့ အေတြးနဲ႕ေတာင္ ရင္မွာနာက်င္မႈေတြက ေပါက္ကြဲထြက္မတတ္ ခံစားရပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးေန႕ ရဲ႕ အၾကိဳညမို႕ တဒိန္းဒိန္းတ ေဖာင္းေဖာင္းနဲ႕ ေနရာတကာပစ္လႊတ္ေနတဲ့ မီးပန္း မီးက်ည္ေရာင္စုံေတြ ေကာင္းကင္တစ္ ခုလုံး ျပန္႕က်ဲေနတာကို ျပတင္းကလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း အလွအပ ကိုမက္ေမာ တတ္တဲ့ ကၽြန္မ ခါတိုင္းလို မခံစားႏိုင္ဘဲ ရင္ထဲမွာဆို႕က်ပ္ျပီး မာမီ့ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ကို ဘယ္လို အားအင္နဲ႕ ရင္ဆိုင္ ရပါ့မလဲလို႕ ေတြးရင္း ျပင္ဆင္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။

ကၽြန္မၾကာၾကာျပင္ဆင္ခ်ိန္ မရလိုက္ပါဘူး။ ဇူလိုင္လေလးရက္လြတ္လပ္ေရးေန႕ ညေနမွာ မာမီ့အေျခအေန သိသိသာသာ ဆိုးလာပါေရာ။ သားၾကီး၀င္းက သူ႕အဘြား ကိုေနသာ ေအာင္ရင္ခြင့္ မွာေထြးျပီး ေပြ႕ ထားပါတယ္။ ေဒါက္တာႏိုင္၀င္း ကိုအျမန္လာၾကည့္ေပး ဖို႕ ဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကားေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ပဲ ေရာက္လာပါတယ္။ စစ္ေဆးၾကည့္တဲ့ အခါ မာမီ့ရဲ႕ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုတာ သိရေတာ့ တာပါပဲ။
အခ်ိန္မီအေရးေပၚ (911)ေခၚဖို႕ စီစဥ္ၾကနဲ႕ အားလုံးလည္း ပ်ာသြားၾကတာေပါ့။ သားလတ္ ေရႊစင္ နဲ႕ ေခၽြးမေဘာ္ဘီ တို႕က အနားက လိုအပ္သမွ်ျပဳစုေပးၾကဆဲ ေရွးဦးသူနာျပဳအျဖစ္ ရဲကားႏွစ္စီးေျခာက္မိနစ္ အတြင္း ေရာက္ လာပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ မာမီသတိလစ္သြားပါျပီ။ ျပန္ျပီးသတိလည္ေအာင္ CRRလုပ္ၾက၊ ကၽြန္မၾကည့္ ႏိုင္တဲ့ စြမ္းအင္မရိွေတာ့တာ နဲ႕ တစ္ဖက္ခန္းေျပးျပီးရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုေတာ့တာပဲ။ က်န္တဲ့ သားသမီးေျမးေတြလည္း ကၽြန္မ အနား မွာလာတြယ္ျပီးငိုၾက၊ ဦးေက်ာ္ေဇာက ကၽြန္မတို႕ကို ဖက္ျပီးႏွစ္သိမ့္ရ၊ တရားခ်ရနဲ႕ သူလည္း လက္ မလည္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။
သူနာျပဳကားေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္ မာမီသတိျပန္လည္လာတာနဲ႕ ေဆးရုံပို႕ဖို႕ ျပင္ဆင္ၾကပါ တယ္။ မာမီနဲ႕အတူ သူနာျပဳကားေပၚမွာ သားၾကီး၀င္းနဲ႕ သားလတ္ေရႊစင္တို႕ လိုက္သြား ၾကေလရဲ႕။ ကၽြန္မနဲ႕ ဦးေက်ာ္ေဇာက ကားတစ္စီး နဲ႕ ေနာက္ကအမီလိုက္ၾကပါတယ္။ ေဆးရုံေရာက္ျပီး ၁၇မိနစ္အၾကာမွာ ကၽြန္မမိခင္ ဘ၀သစ္ကို ကူးေျပာင္း သြားပါျပီ။ သားႏွစ္ ေယာက္ က ကၽြန္မကို လာဖက္ျပီး ရိႈက္ၾကီးတငင္ ငိုၾကေလရဲ႕။

ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ နဲ႕ မုဆိုးမအျဖစ္ ေနာက္အိမ္ေထာင္မထူဘဲ တစ္ေယာက္တည္း ရုန္းကန္ ျပီးကၽြန္မကို လူလားေျမာက္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးရွင္မိခင္ ကြယ္ေပ်ာက္သြား ပါျပီ။
မိဘနဲ႕ သားသမီးရဲ႕သံေယာဇဥ္ ဆက္သြယ္မႈဆိုတာ ႏႈိင္းျပစရာမရိွေအာင္ ၾကီးမားတဲ့ထု ထည္နဲ႕ခံစားမႈ တစ္ရပ္ပါပဲ။
ကၽြန္မ ရဲ႕ မ်က္ေမွာက္မွာ "အေမ"ဆိုတဲ့ ပညတ္နဲ႕လူသားတစ္ေယာက္မရိွေတာ့ေပမဲ့ ေမတၱာေစတနာ၊ ကရုဏာ၊ ခြင့္လႊတ္ျခင္း ဆိုတဲ့ စုတ္ခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ တစ္သက္တာ ေရးျခစ္ခဲ့တဲ့ အႏုပညာဂႏၱ၀င္ေျမာက္ေအာင္ အေရာင္အေသြး ထူးျခားလွပ တဲ့ မာမီ့ရဲ႕ပုံရိပ္ ပန္းခ်ီကားၾကီးတစ္ခ်ပ္ကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ႏွလုံးသားစံအိမ္ထဲမွာ ထာ၀ရ သိမ္းဆည္းထားမွာ ေသခ်ာလွပါတယ္။

ဆက္ရန္
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ျမလႈိင္ ၏ ဘဝေနဝင္ခ်ိန္, အပိုင္း (၅ဝ)

 ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဆြးျမည့္နာၾကည္းစိတ္မ်ားျဖင့္ ရင္၌ ျပည့္လွ်ံလာေသာအခါ အနာေဟာင္းမ်ားကုိ စဥ္းစားရင္း မိမိဦးတည္ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိေသာ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးဟူေသာ ဦးတည္ခ်က္ႏွင့္ အတူ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ ရွိ ကၽြန္ျမဴနစ္ ပါတီ ကုိလည္းေကာင္း၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ လက္ေအာက္ ခံ ေျပာက္က်ား ရဲေဘာ္ မ်ားကုိ လည္းေကာင္း၊ ႏုိင္ငံေရးမွဴးဆုိသူမ်ားကုိလည္းေကာင္း ရန္သူ အျဖစ္ ျမင္လာခဲ့ ပါ သည္။ ထုိ႔ထက္ အခါအခြင့္သင့္ လွ်င္ ရဲေဘာ္ေသာင္းအိ ကုိယ္စား လက္စားေခ် မည္ ဟူေသာ သႏၷိ႒ာန္ခ်ထားလုိက္ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ကြန္ျမဴနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး သမား ျမလိႈင္ အျဖစ္ ဘ၀ကူးေျပာင္း ေရာက္ခဲ့ရပါသတည္း။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ....

တူးေျမာင္းရြာတြင္ တစ္ပတ္ခန္႔ ရင္မွအနာကုိ ကုစားေနရပါသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဗုိလ္ဘစိန္တပ္ႏွင့္ ဆက္သြယ္သတင္းပုိ႔၍ ဖ်ာပံုအေနာက္ဘက္ တိုက္ခုိက္ေရး တာ၀န္ကုိ ဗုိလ္ဘစိန္ထံမွ ညႊန္ၾကားရရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ ႔တပ္စုသည္ ကုိသိန္းေဖ၏ဌာေန ေျပာက္က်ားမ်ားႏွင့္ပူးေပါင္း၍ ဖ်ာပံု ဆင္ေျခဖံုးတစ္၀ုိက္ ဖက္ဆစ္ အလုိေတာ္ရိ မ်ားကုိ လုိက္လံသုတ္သင္ၾကၿပီး၊ အျခားႀကီးေခ်ာင္း၀တြင္ ဂ်ပန္ အ၀ယ္ေတာ္တပ္ႏွင့္ တုိက္ခုိက္ခဲ့ရာ ရဲေဘာ္ဟန္ရင္ဆုိသူ ဒဏ္ရာရရွိခဲ့ၿပီး ဖက္ဆစ္မ်ားဘက္မွ ၃ ဦး လက္ရ ဖမ္းီးသုတ္သင္ႏုိင္ခဲ့ ၾကပါသည္။

ဖက္ဆစ္တာ္လွန္ေရး၏ အရွိန္အဟုန္မွာ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚတစ္ခုလံုး ျမင့္မားစြာ လႈပ္ရွားေပၚေပါက္လ်က္ရွိပါ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ တစ္ေတြမွာ ေျခလ်င္ခရီး၊ ေလွသမၺန္စသည္တုိ႔ျဖင့္သာ သြားလာေနျခင္းေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ ေနရာမ်ား သုိ႔ လြယ္ကူစြာ ဆက္သြယ္ႏုိင္ျခင္းမရွိဘဲ ရန္သူအမ်ားအျပားကုိ လြတ္ေျမာက္ေစခဲ့ပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ ရန္သူမ်ား သည္ ယခုအခါ လူနည္းစု သြားလာျခင္းမျပဳေတာ့ဘဲ တပ္စုလုိက္၊ တပ္ခဲြလုိက္ စုေပါင္း၍ စနစ္တက် လွည့္လည္ သြားလာျခင္းျပဳၾကကုန္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ တပ္စုသည္ တူးေျမာင္းရြာကုိ အေျခစုိက္စခန္းထားရွိၿပီး ထုိမွတစ္ဆင့္ လွည့္လည္တုိက္ခုိက္ၾကပါသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕၏ အေျခအေနသည္ လႈပ္လႈပ္သာရွိေနပါသည္။

ဖက္ဆစ္မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တပ္မေတာ္ႏွင့္ တုိက္ခုိက္ ရာတြင္ အထိနာခဲ့ရသည္မ်ားကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕အား ၾကြက္မႏုိင္ က်ီမီးနဲ႔ရိႈ႕သည့္ပမာ တစ္ၿမိဳ႕လံုး ေျမလွန္သြားဖ်က္ဆီးမည္ကုိ အထူးစုိးရိမ္လ်က္ ရွိပါ သည္။ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ေပၚတြင္ က်န္ရွိေနေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ အေထာက္ေတာ္မ်ားထံမွ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ကုိ အျမန္ သိမ္းပုိက္ရန္ တုိက္တြန္းသည့္ အေၾကာင္းၾကား စာမ်ားကုိလည္း မၾကာခဏ ရရွိပါသည္။ သုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အားလံုး ဖ်ာပံုၿမိဳ႕သိမ္းေရး အစီအစဥ္ မ်ားကုိ တေမာ့၀စခန္းတြင္ရွိေသာ ဗုိလ္လက်္ာထံ သတင္းပုိ႔ ရန္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိပင္ တာ၀န္ေပးလုိက္ပါသည္။
မၾကည့္ခ်င္ ျမင္ခ်င္လ်က္သားဆုိသည့္ စကားပံုကဲ့သုိ႔ ကၽြန္တာ္သည္ တေမာ့၀စခန္းသုိ႔ သြားေရာက္ရျခင္း ကုိမႏွစ္ၿမိဳ႕ေသာ္ လည္း မိမိအထက္အရာရွိျဖစ္သူ ဗုိလ္ဘစိန္၏ စာွင့္ ေရးသားေစလႊတ္ေသာ အမိန္႔ျဖစ္၍ မသြား၍ မျဖစ္ေပ။

သုိ႔ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ကုိသိန္းေဖ (ေအာင္ပင္လယ္သိန္ေဖ)၊ ရဲေဘာ္ ဟန္ရင္၊ ရဲေဘာ္ စံယ်တုိ႕ ကုိ ေခၚ၍ တေမာ့၀စခန္းသုိ႔ ေျခလ်င္ခရီးျဖင့္ ထြက္ခြာလာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တြင္ နံနက္စာအျဖစ္ တူးေျမာင္းရြာ မွ မေစာျမင့္တုိ႔ ေပးလုိက္သည့္ ေကာက္ညွင္းထုပ္တစ္တဲြစီ ပါခဲ့ၾကပါ သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထြက္လာေသာ အခ်ိန္မွာ နံနက္လင္းစ အခ်ိန္ျဖစ္၍ ႏွင္းရိပ္မ်ား ပိတ္ဆီးေနသျဖင့္ သြားလာေရးအတြက္ လံုၿခံဳပါ သည္။ ေရွးဦးစြာ တူးေျမာင္းမွ က်ံဳးကူးရြာ အေနာက္ဘက္မွတစ္ဆင့္ အႀကီး၀ ရြာသုိ႔လည္းေကာင္း ထုိမွတစ္ဆင့္ သလိပ္ႀကီးရြာ မွ ဌာနေျပာက္က်ားေခါင္းေဆာင္ သခင္မွင္ထံသုိ႔လည္း ေကာင္း ေရာက္ရွိခဲ့ပါသည္။ သခင္မွင္ထံသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းတုိ႔တပ္စု ဗုိလ္ဘစိန္ထံသုိ႔ ထြက္ခြာသြားေၾကာင္း သတင္းရပါသည္။ သခင္မွင္တုိ႔အဖဲြ႕သည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အား ေဘာက္တူတစ္စင္းျဖင့္ တေမာ့၀ရြာသုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္ေပးပါသည္။ တေမာ့၀ရြာသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ညေန ၄ နရီခန္႔ပင္ ရွိေခ်ပါၿပီ။

ယခုတစ္ေခါက္တြင္ တေမာ့၀ရြာ၌ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္ မရွိေတာ့ေပ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရြာခံေျပာက္က်ားေခါင္း ေဆာင္ ရဲေဘာ္စိန္ အား ကၽြန္ေတာ့္အား ဗုိလ္ဘစိန္တုိ႔၏ ခုိင္းေစခ်က္အရ ဗုိလ္လက်္ာႏွင့္ ေတြ႕ရွိရန္ ေရာက္ွိေနေၾကာင္း သတင္းပုိ႔ခုိင္း လုိက္ပါသည္။ မၾကာမီ ဗုိလ္တင္ေအး (အမ္-တင္ေအး) လုိက္လာၿပီး ဗုိလ္လက်္ာႏွင့္ ေတြ႕ဆံု ရန္ ေခၚယူသြားပါသည္။
“ဆုိစမ္း ျမလိႈင္၊ ဘာထူးလဲ”

“ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ အေျခအေနဟာ စုိးရိမ္စရာျဖစ္ေနတယ္။ ဖက္ဆစ္ရန္သူမ်ားက ေျမလွန္႔မီးရိႈ႕မွာ စုိးရိမ္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဖ်ာပံု ကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တပ္မေတာ္က ၀င္သိမ္းထားခ်င္တယ္။ ဒါကုိ ဗုိလ္ဘစိန္က သတင္းပုိ႔ၿပီး ညႊန္ၾကားခ်က္ ကုိ ေတာင္းခုိင္းလုိက္ပါတယ္”
“ဘယ္ျဖစ္မလဲကြ”
“ဗုိလ္လက်္ာ၏ အသံမဟုတ္ဘဲ အျခားအသံတစ္ခု ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေမာ္ၾကည့္လုိက္သည္။ ဖက္လက္စ စာအုပ္တစ္အုပ္ကုိ လက္ညွိဳးျခား၍ ကုိင္ရင္း၊ စကား၀ုိင္းသုိ႔ ၀င္လာေသာ ဆရာႀကီး သခင္စုိး ကုိ ေတြ႕လုိက္ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သခင္စုိးအား ေကာင္းသည္ဆုိးသည္ဟု ဆက္၍ မေျပာဘဲ ဗုိလ္လက်္ာ ကုိ စူးစုိက္ၾကည့္ေနလုိက္ပါသည္။ ထုိအခါ သခင္စုိးက ဆက္၍ ေျပာျပန္သည္။
“ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ ကုိ ၀င္သိမ္းလုိ႔ လက္၀ယ္ရၿပီပဲ ထားပါေတာ့။ ရန္သူက ေနာက္တစ္ခါ အလံုးအရင္းနဲ႔ ၀င္ၿပီးခ်လုိ႔ ဆုတ္ေပးရမယ္ဆုိရင္ ဖ်ာပံုတစ္ၿမိဳ႕လံုး ျပာပံုျဖစ္သြားမယ္ မဟုတ္လား သခင္လွေဖ”
ဗုိလ္လက်္ာက စကားျပန္မေပး။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိလည္း မၾကည့္ဘဲ သူႀကီး ဦးညႊန္႔အိမ္တြင္ ရွိေနေသာ ေမဂ်ာဗြိဳက္တုိ႔ႏွင့္ ကုိေသာင္းတုိ႔အား သြားေရာက္ေခၚယူခ့ဲရန္ ဗိုလ္တင္ေအး (အမ္-တင္ေအး)အား ေစလႊတ္ လုိက္ပါသည္။

“ျမလိႈင္၊ မင္း ဒီတစ္ည ဒီမွာ ေနဦးကြ။ တုိ႔တုိင္ပင္ၿပီး အေျဖေပးမယ္မဟုတ္လား”
မၾကာမီ ဗုိလ္တင္ေအး (အမ္-တင္ေအး) ႏွင့္အတူ၊ ေမဂ်ာဗြိဳက္တုိ႔ ၀ုိင္ယာလက္ ေအာ္ပေရတာ ခ်ာလီ၊ ေလထီးဆင္း ကုိဘေသာင္း (ဦးဘေသာင္း၊ျမန္မာ့ထုတ္ကုန္သြင္းကုန္ ေကာ္ပုိေရးရွင္း) တုိ႔ ေရာက္ရွိ လာပါ သည္။ ၎တုိ႔အား ဗုိလ္လက်္ာက ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ အေျခအေန၊ ရန္သူအင္အား၊ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ပတ္ပတ္လည္၌ရွိေသာ ဗမာ့ တပ္မေတာ္အင္အား၊ ကြန္ျမဴနစ္ေျပာက္က်ားအင္အား စခန္းမ်ားကုိ ရွင္းျပၿပီးေနာက္၊ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ သိမ္းပုိက္ေရးကုိ တုိင္ပင္ပါသည္။ ဗုိလ္လက်္ာ၏ ေျပာၾကားခ်က္မ်ားကုိ နားေထာင္၍ ေမဂ်ာဗြိဳက္တုိ႔ႏွင့္ ကုိဘေသာင္း တုိ႔က ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ကုိ တပ္မေတာ္မွ ၀င္ေရာက္သိမ္းျခင္းသည္ တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ ၀င္ေရာက္ သိမ္းယူရမည္ ျဖစ္၍ (၁)ႏွစ္ဘက္ အက်အဆံုး ရွိႏုိင္ေၾကာင္း၊ (၂) ရန္သူက ဆုတ္ခြာရာတြင္ ၿမိဳ႕အား မီးရိႈ႕ ဆုတ္ခြာႏိုင္ျခင္း၊ (၃) ထုိသုိ႔ အခ်ိန္မရသည့္တုိင္ေအာင္ တုိက္ပဲြ၌ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ား ထိခုိက္ႏုိင္ျခင္း စသည္ တုိ႔ေၾကာင့္ တုိက္ခုိက္သိမ္းယူျခင္း မျပဳသင့္ေၾကာင္း ေျပာၾကားပါသည္။

“အေကာင္းဆံုး အႀကံဥာဏ္ေပးႏုိင္ပါသလား”
“ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ရန္သူ႔စခန္းေတြ ဘယ္မွာရွိတယ္၊ အင္အား ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္၊ ဘယ္ႏွစ္ေနရာရွိတယ္ဆုိတာ တိတိက်က် ေျမပံုနဲ႔တကြရရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဗံုးႀကဲေပးမယ္။ ဒါဆုိ ရန္သူ႔စခန္းပဲ ပ်က္စီးမယ္”
“ျမလိႈင္ ၾကားလာ။ မင္း ရန္သူ႔စခန္းေတြကုိ တိတိက်က်ညႊန္းတဲ့ ေျမပံု ရႏုိင္မလား”
“ရႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ခုျပန္ၿပီး ရရခ်င္း လာပုိ႔ေပးပါမယ္”
“ဗုိလ္ဘစိန္တုိ႔ကုိ ဖ်ာပံုသိမ္းေရး ခဏဆုိင္းထားဦးလုိ႔ ေျပာလုိက္ကြာ”
ဗုိလ္လက်္ာဆီမွ ျပန္လာေသာအခါ ရဲေဘာ္ဟန္ရင္အား ဗုိလ္ဘစိန္ထံသုိ႔လည္းေကာင္း၊ ရဲေဘာ္စံယ်အား ဖ်ာပံု ၇ လမ္းမွ ဦးေလး ဦးအုန္းစိန္ထံသုိ႔ လည္းေကာင္း သတင္းပုိ႔ျခင္း၊ ေျမပံုရရွိေရးတုိ႔ကုိ ေဆာင္ရြက္ပါသည္။

ဦးေလးဦးအုန္းစိန္သည္ အခြန္၀န္ရံုးတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနသူျဖစ္၍ ေျမပံုရရွိေရးမွာ မခက္ခဲေသာ္လည္း ဖက္ဆစ္မ်ား၏ စခန္းမ်ား အတိအက်ရရွိရန္ လြယ္ကူမည္ဟု မထင္ခဲ့ေပ။ သုိ႔ေသာ္ ဦးအုန္းစိန္ သည္ ေအာက္ကြင္းရြာဘက္သုိ႔လည္းေကာင္း၊ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ပတ္လမ္းဘက္သုိ လည္းေကာင္း လွည့္လည္ၾကည့္ရႈၿပီး ရန္သူစခန္း မ်ားကုိ ေျမပံုၾကမ္း ဆဲြေပးရံုသာမက ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ စည္ပင္သာယာအဖဲြ႕မွ ရရွိေသာ ေျမပံုေပၚတြင္ မင္နီသား၍ ရန္သူစခန္းမ်ားကုိ ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါသည္။ ဦးအုန္းစိန္ ထံမွ ေျမပံု ရလွ်င္ရခ်င္း ကၽြန္ေတာ္သည္ တေမာ့၀စခန္းသုိ႔ ခရီးျပင္းျပန္လာခဲ့ၿပီး ေျမပံုမ်ားကုိ အပ္ႏွံလုိက္ပါသည္။ ေျမပံုမ်ား ရရွိၿပီးေနာက္ မၾကာမီ ရန္သူစခန္းမ်ားအား မဟာမိတ္တုိ႔မွ သြားေရာက္ ဗံုးႀကဲခဲ့ေသာ္လည္း မွန္းေျခမကုိက္ဘဲ ရန္သူစခန္း တစ္ခုမွလဲြ၍ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕တြင္းသုိ႔ ဗံုးအခ်ိဳ႕က်ခဲ့သျဖင့္ ရပ္သူ ရပ္သားအခ်ိဳ႕ ေသဆံုးခဲ့ၾကရပါသည္။ ယင္းကိစၥတြင္ ကၽြန္ေတာ္ တရားခံျဖစ္ေနမည္လားပင္မသိဟု စိတ္ထဲတြင္ ခံစားခဲ့ရပါသည္။

ကေဇာင္းတုိက္ပဲြ

ဤတုိက္ပဲြား ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ သမုိင္းတြင္ရစ္သည့္ တုိက္ပဲြႀကီးတစ္ခုျဖစ္ပါ သည္။ ဖက္ဆစ္တပ္ မ်ားသည္ အရူးမီး၀ုိင္းဟုိမွသည္မွ တုိက္ခုိက္ျခင္းခံရေသာေၾကာင့္ ၎တုိ႔၏ စစ္ဆင္ေရး နည္းဗ်ဴဟာ ကုိ ေျပာင္းလဲသံုးစဲြလာပါသည္။ ၎တုိ႔သည္ တပ္မေတာ္သားမ်ား ရွိမည္ထင္ေသာ ရြာသုိ႔ အလံုး အရင္းႏွင့္ ခ်ီတက္၍ ရြာသူရြာသားမ်ားရွိမည္ထင္ေသာရြာသုိ႔ အလံုးအရင္းႏွင့္ ခ်ီတက္၍ ရြာသူ ရြာသားမ်ားကုိ ဖမ္းဆီး စစ္ေမးျခင္း၊ မီးရိႈ႕ျခင္းမ်ားကုိ ျပဳပါသည္။ ၾကာေသာ္ ရြာသူရြာသားမ်ားသည္ တပ္မေတာ္သားမ်ားကုိ လက္ခံ ရန္ အလြန္ေၾကာက္ရံြ႕ၾကကုန္သည္။ ယခုအခါ အင္အားႀကီးမားစြာ တပ္စဲြ ထားေသာ ေနရာ ၂ ခုသာရွိ ပါသည္။ ယင္း ၂ ခုမွာ (၁) ကၽြန္ေတာ့္တပ္စုႏွင့္ အင္အား ၃၀၀ ခန္႔ရွိေသာ ျပည့္သူ႔ အေရးေတာ္ပံုပါတီ မွ ေျပာက္က်ား မ်ား၏ တူးေျမာင္းစခန္း၊ (၂) ဗမာ့တပ္မေတာ္ ဗုိလ္ဘစိန္ ဦးစီးေသာတပ္ႏွင့္ ကြန္ျမဴနစ္ေျပာက္က်ား ၂၀၀ ခန္႔ ရွိေသာ ကေဇာင္းရြာစခန္းတုိ႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။
ထုိေန႔ ကား သႀကၤန္အႀကိဳေန႔ျဖစ္သည္။

တူးေျမာင္းရြာသုိ႔ ဆက္သားေရာက္လာသည္။ ဖ်ာပံုတြင္ ဖက္ဆစ္တပ္ႏွင့္ ရဲအဖဲြ႕ ေဘုိထုိင္အဖဲြ႕မ်ား စုေ၀း၍ နယ္သုိ႔ ဆင္းၾကမည္ဟူေသာ သတင္းျဖစ္သည္။ ယင္းသတင္းအရ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ရန္သူမ်ား ခ်ီတက္လာႏုိင္သည့္ ေရလမ္း၊ ကုန္းလမ္းမ်ားမွ ဆီးႀကိဳတုိက္ခုိက္ႏုိင္ေရးကုိ စီစဥ္ၾကပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိေန႔တစ္ေနကုန္ သည္အထိ ရန္သူမ်ား ခ်ီတက္တုိက္ခုိက္ျခင္းမရွိသျဖင့္ အေျခအေနကုိ မစဥ္းစား တတ္ ေအာင္ ျဖစ္မိပါသည္။ ထုိေန႔ည ၈ နာရီခန္႔တြင္ ဓႏံုးေခ်ာင္းရြာမွ ရဲေဘာ္လွဦးဆုိသူ အေရးတႀကီး ေရာက္ရွိ လာၿပီး ယခုညေနဘက္ က ရဲသား ၃၀ ခန္႔၊ ေကဘုိထုိင္ ၂၅ ခန္႔၊ ေဟးဟုိး ၁၀ ခန္႔ႏွင့္ဖက္ဆစ္တပ္မွ စစ္သား ၁၅၀ ခန္႔ဖ်ာပံုၿမိဳ႕ ၏ ေတာင္ဘက္သုိ႔ ဆင္းသြားၾကသည္။ ၎တုိ႔ ခ်ီတက္သည္မွာ ဗမာ့တပ္မေတာ္ အား တုိက္ခုိက္ ရန္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မည္သည့္ေဒသသုိ႔ သြားေရာက္ၾကသည္ကုိ တပ္အပ္မေျပာႏုိင္ၾကေပ။ ကၽြန္ေတာ္ သည္ ကုိလွဦး၏ စကားဆံုးေသာအခါ ဖက္ဆစ္ရန္သူမ်ား အေနျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္စခန္းအား တုိက္ခုိက္ျခင္း မျပဳလွ်င္ မုခ်မေသြ ကေဇာင္းတြင္ တပ္စဲြထားေသာ ဗုိလ္ဘစိန္တပ္သုိ႔ တက္ေရာက္ တုိက္ခုိက္ျခင္းျဖစ္မည္ကုိ သေဘာေပါက္မိပါသည္။

ဧၿပီလ ၁၄ ရက္ သႀကၤန္အက်ေန႔ျဖစ္၍ ကေဇာင္းရြာဖ်ားမွ အုိးစည္သံကေလးသည္ ေလဟုန္စီး၍ လြင့္ပါး လာသည္။ ရြာသူရြာသားမ်ားျဖစ္ၾကေသာ သက္ႀကီးရြယ္အုိမ်ားမွာ သီလေဆာက္တည္ရန္ ရြာဦးေက်ာင္းသုိ႔ လွဴဖြယ္၀တၳဳတုိ႔ျဖင့္ ေရာက္ရွိၾကကုန္သည္။ ဗုိလ္ဘစိန္သည္ ေဆးမွဴး ဆရာတင္ေအာင္ႏွင့္အတူ ကင္းမ်ား စစ္ေဆးၿပီး ကေဇာင္းအေနာက္ ရြာသူႀကီးႏွင့္ သူႀကီးကေတာ္တုိ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း သြားရန္ ျပင္ဆင္ေန ၍ ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာဆုိၿပီး သူႀကီးအိမ္ေရွ႕ၾကမ္းေပၚ၌ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိးအား ႏိႈး၍ အက်ိဳး အေၾကာင္းေမးျမန္းၾကည့္ရာ ဗုိလ္ေအာင္စိန္တုိ႔ က်ံဳကဒြန္းဂါတ္ကုိစီး၍ သိမ္းယူခ့ေသာ လက္နက္မ်ား ေလွႏွင့္ အျပည့္ ပါလာေၾကာင္း ေျပာၾကားသျဖင့္ တပ္မေတာ္အတြက္ လံုေလာက္ေသာ လက္နက္ ခဲယမ္းမီး ေက်ာက္မ်ား ျဖည့္ဆည္းရရွိသျဖင့္ ဗုိလ္ဘစိန္ ၀မ္းသာမိသည္။ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိးအား ခ်ီးက်ဴးစကားေျပာ ဆုိ၍ ကေဇာင္းအေရွ႕ရြာတြင္ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းတပ္ႏွင့္အဆင္သင့္ေတြ႕၍ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းတပ္ ခရီးထြက္ေရးကုိ စီစဥ္ ညႊန္ၾကား လ်က္ရွိပါသည္။ ထုိအခုိက္ ကရင္အဘုိးအုိ တစ္ေယာက္ ေမာပန္းႀကီးစြာျဖင့္ ေရာက္ရွိလာၿပီး ဖက္ဆစ္တပ္ႀကီး ခ်ီတက္လာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း၊ ၎ႏွင့္အတူ ပုလိပ္အဖဲြ႕ ေကဘုိထုိင္ႏွင့္ ဟယ္ရီသိန္းဆုိသူ လည္းပါေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။

“ဖထီး၊ ဖက္ဆစ္တပ္က ခ်ီတက္လာတာ ေသခ်ာရဲ႕လား”
“ေ၀း ... ငါဘာလုပ္ မုသားေျပာရမွာလဲ စစ္ဗုိလ္ႀကီးရယ္။ သင္းတုိ႔နဲ႔ ငါနဲ႔ေတြ႕ခဲ့တာပဲ။ သူတုိ႔က ငါ့ကုိ မွာတယ္။ ဗမာေတြ ကုိ မပစ္ပါနဲ႔တဲ့။ သူတုိ႔လည္း ဗမာစစ္သားေတြကုိ မပစ္ပါဘူးတဲ့။ ေသနတ္သံၾကားရင္ ေျမမွ ၀ပ္ေနပါမယ္ တဲ့”
“ေက်းဇူးတင္တယ္ ဖထီး၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ခုပဲ စီစဥ္ပါမယ္”
ကရင္အဘုိးႀကီး ထြက္သြားေသာအခါ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းခရီးထြက္ေရးကုိ ဖ်က္သိမ္းလုိက္ၿပီး၊ ရန္သူမ်ားအား အဆင္သင့္ ဆီးႀကိဳတုိက္ခုိက္ႏုိင္ရန္ စဥ္းစားရပါသည္။ ထုိအခ်ိန္မွာပင္ သေပကန္ရြာသားတစ္ေယာက္ အေျပး အလႊားေရာက္ရွိ လာျပန္ၿပီး။ ဖက္ဆစ္တပ္ႀကီး တက္လာေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာလာျပန္ပါသည္။ ယင္းသုိ႔ဆုိလွ်င္ ရန္သူမ်ား အင္အားႀကီးမားစြာျဖင့္ တုိက္ခုိက္ေတာ့မည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ဗုိလ္ဘစိန္သည္ ဆရာတင္ေအာင္ ၏ လက္ကုိ တင္းတင္းဆုပ္၍ စကားဆုိသည္။

“ပဲြၾကီးပဲြေကာင္းေတာ့ ေတြ႕ရၿပီေပါ့။ အရာတင္ေအာင္ေရ”
ဖက္ဆစ္တပ္မွ တပ္ခဲြတစ္ခဲြ ၁၅၀ ႏွင့္ ရဲအဖဲြ႕၀င္မ်ား၊ ေကဘုိထုိင္မ်ား၊ ေဟးဟုိးမ်ား စုစုေပါင္း အင္အား ၂၀၀ ေက်ာ္ခန္႔တုိ႔သည္ ဧၿပီလ ၁၃ ရက္ေန႔ညေနတြင္ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕မွ စတင္ထြက္ခြာလာၾကၿပီး ဖ်ာပံုတမံရြာတြင္ စခန္းခ် ပါသည္။ ထုိမွတစ္ဆင့္ မေရာင္းရေက်ာ္အတုိင္း ခ်ီတက္လာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ရန္သူမ်ားသည္ စက္ေသနတ္ၾကီး၊ စက္ေသနတ္ကေလးမ်ား အပါအ၀င္ လက္နက္မ်ိဳးစံု ပါ၀င္ပီး ျမန္မာမ်ားကုိ ေရွ႕မွတင္၍ ခ်ီတက္ လာျခင္းျဖစ္သည္။ ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္ နီးရာဓားကုိ ေၾကာက္၍ သူ႔ဆန္စား ရဲရေသာ္လည္း တကယ္တမ္း အသက္ျဖင့္ ရင္း၍ တုိက္ရေတာ့မည္ကုိ သေသာအခါ အလြန္အမင္း ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ၾက ကုန္သည္။

ထုိ႔ျပင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္ႏွင့္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တုိက္ပဲြအသီးသီးတြင္လည္း ဖက္ဆစ္မ်ား အေရးနိမ့္ လ်က္ရွိေကာင္း မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႕ ျဖစ္ပါသည္။ ထုိထက္ မၾကာေသးမီက မဟာမိတ္တုိ႔ လာေရာက္ဗံုးႀကဲ တုိက္ခုိက္ျခင္းသည္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ တပ္မေတာ္ႏွင့္ မဟာမိတ္တုိ႔ ပူးေပါင္းမိျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းၾကားၿပီး လည္း ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ မိဘ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ ဇနီးျဖစ္သူ သန္းသန္းတုိ႔သည္ ဖက္ဆစ္မ်ား အလံုးအရင္းႏွင့္ ဗမာ့တပ္မေတာ္ အား တုိက္ခုိက္ရန္ ဆင္းသြားၿပီဟူေသာ သတင္းကုိ ၾကားသိလုိက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္၊ စုိးရိမ္ ပူပန္စိတ္ မ်ား အထြတ္အထိပ္သုိ႔ ေရာက္ခဲ့ၾကေလသည္။ မည္မွ်ပင္ ကၽြမ္းက်င္သည္ ဆုိလင့္စကား လက္နက္ခ်င္း ယွဥ္ၿပိဳင္တုိက္ခုိက္ရေသာ အလုပ္သည္ အသက္ခႏၶာကုိယ္ အရင္းတည္ရေသာအလုပ္ မဟုတ္ ပါလား။ သန္းသန္းသည္ ဘုရားစင္ေရွ႕တြင္ တစ္ေနကုန္ထုိင္ေနသည္။ မိခင္ႏွင့္ အေဒၚမ်ားသည္ ကမ~မ႒ာန္းေက်ာင္း ၌ ေမတၱညကမ~မ႒ာန္းကုိ ထုိင္၍ ေမတၱာပုိ႔လ်က္ ရွိၾကကုန္သည္။ ထုိအခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္ သည္ လက္နက္ခဲယမ္းမီးေက်ာက္မ်ားကုိ စစ္ေဆးလ်က္ရွိေနပါသည္။

ဗုိလ္ဘစိန္သည္ သေျပကန္ရြာမွ ဆက္သားျဖစ္သူအား ကေဇာင္းရြာအတြင္း အသိအိမ္ တြင္ ေနထုိင္ ရန္၊ ေလာေလာဆယ္ ရြာသုိ႔ မျပန္ရန္ တုိက္တြန္းရင္း ဗုိလ္ဟန္သိမ္းအား အသင့္ျပင္ရန္ ေျပာပါသည္။
“ဗုိလ္ဟန္သိမ္း၊ ခင္ဗ်ားတပ္ဖဲြ႕ အဆင္သင့္ျဖစ္ရင္ ကန္ေဘာင္ကုိသြားႏွင့္ပါ။ ဟုိမွာ စက္ေသနတ္ႀကီး တပ္ခဲြက ဗုိလ္ခ်စ္စု သူ႔တပ္နဲ႔ ရွိေနတယ္။ ဗုိလ္ခ်စ္စုကုိလဲ ေျပာလုိက္ပါ။ ရန္သူအင္အား ၂၀၀ နဲ႔ ၃၀၀ ေလာက္ရွိတယ္။ အသင့္ရွိေနပါလုိ႔။ ေနာက္ၿပီး က်ဳပ္ လုိက္လာမယ္”
ဗုိလ္ဘစိန္စကားဆံုးသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဗုိလ္ဟန္သိမ္း၏ တပ္သည္ လက္နက္ကုိယ္စီျဖင့္ ကန္ေဘာင္ ဆီသုိ႔ အေျပး ခ်ီတက္ သြားသည္။ ထုိအခုိက္ ဗုိလ္ဘစိန္ ေခါင္းထဲသုိ႔ အသိတစ္ခု တုိး၀င္လာသည္။ ယခု ရန္သူမ်ား ခ်ီတက္ လာေၾကာင္း သတင္းေပးသူမ်ားမွာ ရြာသားမ်ားသာျဖစ္သည္။ ၎တုိ႔သည္ ရန္သူအင္အား၊ လက္နက္ အင္အားႏွင့္ မည္သည့္လမ္းက ခ်ီတက္လာသည္ကုိ တိတိက်က် မေျပာႏုိင္ေပ။ အေကာင္းဆံုးမွာ မိမိတပ္မွ ရဲေဘာ္ကုိ ရုပ္ဖ်က္ေစလႊတ္ရန္ပင္ ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ -
“ေဟ့ ... ရဲေဘာ္ ေမာင္သန္း၊ အကူရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ကုိပါ ေခၚသြား၊ ငါးေဆာင္းတုိ႔၊ ငါးတုိ႔ ကြန္တုိ႔ ယူၿပီး ရန္သူအင္အားကုိ သြားေထာက္ေခ်ပါ။ အင္အား၊ လက္နက္၊ ဘယ္ပံုစံနဲ႔ ခ်ီလာတယ္ဆုိတာ မွတ္ခဲ့။ ကုိင္း ... သြားေတာ့ဒါပဲ”

ရဲေဘာ္ေမာင္သန္းႏွင့္အတူ ရဲေဘာ္ ညိဳမိႈင္းတုိ႔ ထြက္သြားၾကသည္ကုိ ၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းခ်လုိက္မိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ က်ံဳကဒြန္းရြာမွ သိမ္းဆည္းလာေသာ လက္နက္မ်ားအနက္ ရုိင္ဖယ္မ်ားကုိ ရဲေဘာ္မ်ားအား ေပးေ၀ေစၿပီး ႏွစ္လံုးျပဴး၊ ၀င္ခ်က္စတာ ေသနတ္မ်ားကုိ ရြာမွ ေျပာက္က်ားမ်ားအား ေ၀ငွေပးထားရန္ မွာ ၾကားရပါသည္။ ဗုိလ္ဘစိန္သည္ မိမိအျဖစ္ကုိ စဥ္းစားရင္း ၿပံဳးမိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ယေန႔ သႀကၤန္အက်ေန႔တြင္ မိမိတပ္ႏွင့္ ရြာခံမ်ား စုေပါင္း၍ ရုိးရာအတာပဲြကေလး လုပ္၍ ရဲေဘာ္မ်ားအား အပန္းေျဖေစမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ထားခ်္ကေလး ေပ်ာက္ဆံုးသြားျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ မိမိ၏အၿပံဳးကေလး မပ်က္ျပယ္မီပင္ ဆက္သားတစ္ဦး အေျပးအလႊား ေရာက္လာျပန္သည္။

“ဆုိစမ္း ... ရဲေဘာ္၊ ျဖည္းျဖည္းေျပာ၊ အေမာလည္းေျဖဦး။ ေဟး ... ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ ေရတစ္ခြက္ယူခဲ့ စမ္းေဟ့”
“ဖက္ဆစ္တပ္ႀကီး၊ ဖုိးရွမ္းေပါစုဘက္ ေရာက္လာၿပီ”
“ဘယ္ေလာက္မ်ားသလဲ ရဲေဘာ္”
“အုိး ... အမ်ားႀကီးပဲ ဗုိလ္ႀကီး။ အမ်ားႀကီးပဲ။ လူ ၄ ေယာက္ ထမ္းတာႀကီးေတြလည္း ပါတယ္ဗ်”
“အင္း ... စက္ေသနတ္ႀကီး ပါလာတာကုိး”
ဗုိလ္ဘစိန္သည္ ဆက္သားရဲေဘာ္အား ေမးျမန္းၿပီးေသာအခါ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိးႏွင့္ ရံုးအဖဲြ႕အား ရံုးပစၥည္းမ်ား သိမ္းဆည္း၍ ေျပာင္းေရႊ႕ထားရန္ မွာၾကားၿပီး၊ ဗုိလ္မ်ိဳးခ်စ္ႏွင့္ ရဲေဘာ္သစ္မ်ားအား ရြာအေနာက္ဘက္ စည္းရုိးသုိ႔ သြားေရာက္၍ ရန္သူမ်ား ရြာအတြင္း ၀င္ေရာက္ျခင္း မျပဳရန္ ဟန္႔တားတုိက္ခုိက္ရန္ မွာၾကား လုိက္ပါသည္။ ဗုိလ္မ်ိဳးခ်စ္တုိ႔ လူသုိက္ ထြက္ခြာသြားေသာ အခါ ဗုိလ္ဘစိန္သည္ လက္နက္အျပည့္အစံုကုိ ယူ၍ ရဲေဘာ္ ဘတင့္၊ ရဲေဘာ္ထြန္းၾကည္တုိ႔ႏွင့္အတူ ဖ်ာပံုကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ၿမိဳ႕နယ္ေခါင္းေဆာင္ ကုိျမင့္ေအာင္ (ခ) ေက်ာ္သိန္း၊ ကုိဘဥာဏ္၊ ကုိတင္ေအးတုိ႔အားေခၚ၍ ဗုိလ္ခ်စ္စု၊ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းတုိ႔ရွိရာ ကန္ေဘာင္ဆီသုိ႔ ထြက္လာခ့ဲပါသည္။ လမ္းတြင္ ကင္းေထာက္လႊတ္လုိက္ေသာ ရဲေဘာ္ေမာင္သန္းႏွင့္ေတြ႕၍ ေမာင္သန္းအား အက်ိဳး အေၾကာင္း ေမးရပါသည္။

“ရဲေဘာ္ေမာင္သန္း၊ အေျခအေန ဘယ္လုိလဲ”
“ေဟာ ... ဟုိမွာ လာေနၿပီ ဗုိလ္ႀကီး၊ မျ္ငတ္ယ မဟုတ္လား”
ရဲေဘာ္ေမာင္သန္းညႊန္ရာသို႔ ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ ရန္သူမ်ားသည္ ရြာဆီသုိ႔ လူတန္း ၂ တန္းခဲြ၍ ခပ္က်က်ဲ ခ်ီတ္လာသည္ကုိ ေတြ႕ရပါသည္။ ယခုတက္လာေသာ အင္အားမွာ ၄၀-၅၀ ခန္႔သာျဖစ္သည္။
“ဒါပဲလား၊ ေမာင္သန္း”
“မဟုတ္ဘူး၊ ဖုိးရွမ္းေပါစု ဘက္ကလည္း တခ်ိဳ႕ ခ်ီတက္လာေနတယ္”
“ဘယ္ေလာက္မ်ားလဲကြ”
“ဒါထက္ မ်ားတယ္။ ဖက္ဆစ္တပ္က ၁၀၀ ေလာက္၊ အရန္တပ္နဲ႔ဆုိ ၂၀၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ ရွိတယ္ထင္တယ္၊ ဗုိလ္ႀကီး”
“ကုိင္း ... ေမာင္သန္း၊ မင္းတပ္ကုိ အျမန္သြားေတာ့”

ရဲေဘာ္ေမာင္သန္း ထြက္ခြာၿပီးေနာက္၊ ဗုိလ္ဘစိန္သည္ ကန္ေဘာင္ရုိးေပၚမွ ခ်ီတက္လာေသာ ရန္သူတပ္ မ်ားအား ကုိယ္ေရာင္ျပ၍ ရပ္ေနလုိက္သည္။ ရန္သူတပ္မ်ားသည္ ၂ တန္း ခ်ီတက္လာရာမွ ၄ တန္း ခဲြလုိက္ သည္။ ကန္ေဘာင္အတြင္းမွ စက္ေသနတ္ႀကီး ရဲေဘာ္ေမာင္ေပါသည္ ရန္သူမ်ားအား စက္ေသနတ္ႀကီးျဖင့္ လုိက္ခ်ိန္ရင္း မရိုးအရြ ျဖစ္ေနသည္။ ၎၏ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားသည္ တပ္ခဲြမွဴး၏ “ပစ္”ဟူေသာ အမိန္႔ကုိ ေစာင့္ရင္း ခလုတ္ေပၚတြင္ အသာတင္ထားလုိက္သည္။ ရဲေဘာ္သာထုိက္မွာ စက္ေသနတ္ႀကီး ေဘးမွ ယမ္းဗံုးႀကီးကုိ ဖြင့္ကာ ယမ္းကတ္မ်ား တစ္ကတ္ၿပီးတစ္ကတ္ ထုိးေပးရန္ အသင့္ေစာင့္ေနပါသည္။

ထုိ႔အတူ ဗုိလ္ဟန္သိမ္း ၏ တပ္မွာလည္း ကန္ေဘာင္တြင္ ၀ပ္၍ အသင့္ခ်ိန္ထားၾကသည္။ စက္ေသနတ္ကီး တပ္ခဲြမွဴး ဗုိလ္ခ်စ္စု၊ တပ္ခဲြ (၂) တပ္ခဲြမွဴး ဗုိလ္ဟန္သိမ္းတုိ႔သည္ ရန္သူ႔ အေျခအေနကုိၾကည့္၍ တာ၀န္မ်ားကုိ ခဲြေ၀လ်က္ရွိၾကသည္။ ရဲေဘာ္ေမာင္ေပါသည္ သူ႔တပ္ခဲြမွဴး ဗုိလ္ခ်စ္စုအား ပစ္ရေတာ့မလား၊ ပစ္ရေတာ့မလားဟု တေမးထဲ ေမးေနပါသည္။ ဗုိလ္ခ်စ္စုသည္ ရန္သူမ်ားကုိ ေနာက္ဆံုးလူမွ စ၍ ပစ္ၿပီး ေရွ႕ကုိ ဆဲြ၍ ပစ္ရမည္ဟု ေျပာ၍ “ပစ္” ဟူေသာ အမိန္႔ကုိ ေပးလုိက္ပါသည္။ အမိန္႔သံဆံုးသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္ နက္၊ စက္ႀကီးသံ၊ ဘရင္းဂန္းသံ၊ ရုိင္ဖယ္သံမ်ားသည္ ဘ၀ဂ္သုိ႔တုိင္ ဆူယံသြားပါေတာ့သည္။ တစ္ဖက္ႏွင့္ တစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ပစ္ေနၾကသည္မွာ အ၀ီစိပြက္မွ် ျဖစ္ပါသည္။ နံနက္ ၇ နာရီခန္႔မွ စတင္တုိက္ခဲ့ၾက သည္မွာ ၈ နာရီ ေက်ာ္သည့္အထိ တုိက္ပဲြကား ျပင္းထန္ဆဲျဖစ္သည္။ ရန္သူမ်ားသည္ တုိက္ကြက္မ်ားေျပာင္းလာသည္။

ကေဇာင္းရြာ ေနာက္ေက်ာမွ ပန္း၍တက္ကာ ရြာကုိ သိမ္းမိရန္ ႀကိဳးစား ၾကျပန္သည္။ အေနာက္ဘက္တြင္ ဗုိလ္မ်ိဳးခ်စ္ႏွင့္ ဗုိလ္မုိးနက္တုိ႔ရွိၾကသည္။ ၎တုိ႔သည္ ရဲေဘာ္သစ္မ်ား ကုိ ဦးေဆာင္၍ ရွိသမွ်အင္အားျဖင့္ ခုခံလ်က္ရွိၾကပါသည္။ ရြာသူရြာသားမ်ားကလည္း ရန္သူမ်ား ေၾကာက္ လန္႔ေစရန္ ညာသံေပး၍ ပါးစပ္ေသနတ္မ်ား ပစ္ေပးၾကပါသည္။ ရန္သူမ်ားသည္ ထုိအခါတြင္မွ လူစုလူေ၀း ရွိေနေသာ ေနရာကုိ ခန္႔မွန္းသိရွိကာ စိန္ေျပာင္းႏွင့္ ပစ္ပါေတာ့သည္။ စိန္ေျပာင္းက်ည္ဆန္ သင့္၍ ရြာသား ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ က်ဆံုးသြားပါသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဗုိလ္မ်ိဳးခ်စ္၊ ဗုိလ္မုိးနက္၊ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိးတုိ႔ လူသုိက္မွာ ရန္သူမ်ား၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ ဗုိလ္ဘစိန္ႏွင့္တကြ ဗုိလ္ခ်စ္စု၊ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းႏွင့္ ရဲေဘာ္အားလံုး က်ဆံုးကုန္ၿပီဟု ယူဆကာ ၀ဲႀကီးရြာဆီသုိ႔ ဆုတ္ခြာသြားၾကပါေတာ့သည္။
စက္ႀကီးႏွင့္ တရစပ္ပစ္ေနသည့္ၾကားမွ ရန္သူမ်ားသည္ တြား၍ တက္လာၾကသည္။

ယင္းကား ဖက္ဆစ္ မ်ား၏ မဆုတ္မနစ္ေသာ အေသခံတုိက္သည့္ ခ်ီးက်ဴးဖြယ္ စိတ္ဓာတ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဗုိလ္ဘစိန္သည္ ရန္သူ မ်ားေနာက္ေက်ာမွ တ္၍ ရြာကုိသိမ္းၿပီး မီးရိႈ႕မည္ကုိ စုိးရိမ္ပူပန္လာသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဗုိလ္ဟန္သိမ္း အား ရြာေနာက္သုိ႔ ၀င္ေရာက္သိမ္းရန္ ႀကိဳးစားေနေသာ ရန္သူ၏ ေနာက္ေက်ာမွ ၀င္တုိက္ရန္ ညႊန္ၾကားရ သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေသနတ္သံမ်ား ဆူညံေနသျဖင့္ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းအား ေအာ္ေျပာ၍ မၾကားသျဖင့္ ရဲေဘာ္ ဘတင္သည္ ေျမျပင္ေပၚ၌ တရီႊရီႊ ျဖတ္သန္းေနေသာ က်ည္ဆန္မ်ားေၾကာင့္ ေခ်ာင္းေဘးမွ ကပ္ကာ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းထံသုိ႔ လာခဲ့သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေခ်ာင္း၏ လက္ယာေဘးတြင္ ကပ္၍ ခုိေနေသာ ဖက္ဆစ္ တပ္ကုိ ေတြ႕ည္။ ပထမေသာ္ မိမိတုိ႔ ဗမာ့တပ္ေတာ္မွဟု ထင္၍ “ဆက္သားလာတယ္ေဟ့” ဟု ေအာ္၍ ေျပာလုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း နီးလာေသာအခါ ေငြေရာင္သြားမ်ားကုိ တအားၿဖဲ၍ “ရာပါ၊ ရာပါ” ဟု ေခၚေနေသာ ဖက္ဆစ္တပ္သားတစ္ဦးကုိေတြ႕ၿပီး လန္႔ဖ်ပ္ကာ ေခ်ာင္းထဲသုိ႔ လွိမ့္ခ်လုိက္ေလ သည္။ ရဲေဘာ္ ဘတင္ တစ္ေယာက္ ေသကံမေရာက္၍သာ အသက္ရွင္ခဲ့ရပါသည္။

ရဲေဘာ္ ဘတင္၊ ဗုလ္ဟန္သိမ္းထံသုိ႔ မေရာက္ဘဲ ဗုိလ္ဘစိန္ထံ ျပန္လာႏုိင္ခဲ့ျခင္းသည္ အမွန္စင္စစ္ ကံ ေကာင္းသည္ဟု ဆုိရေခ်မည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ မီတာ ၁၀၀ ခန္႔အထိ ရန္သူမ်ား ရွိေနျခင္းႏွင့္ စက္ ေသနတ္ႀကီးအဖဲြ႕ျဖစ္ေၾကာင္း သိလုိက္ရျခင္းေၾကာင့္ပင္။

“အဘ ... ရြာက်ေတာ့မယ္။ ရြာက်ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုး ၀ုိင္းၿပီးသား ျဖစ္သြားမယ္။ အခ်ိန္ရွိတုန္း ရြာထဲ ၀င္ရေအာင္”
ဗုိလ္ဘစိန္ သည္ ဗုိလ္ဟန္သိမ္း၏ အထက္ပါစကားကုိ ၾကားလုိက္ရာတြင္ ရုတ္တရက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကုိ ျမန္ျမန္ခ်လုိက္မိသည္။ ရန္သူမ်ား ညွပ္ပူးညွပ္ပိတ္ တက္လာသည့္အခ်ိန္တြင္ တစ္ဘက္ ရန္သူကုိ အျပတ္ႏုိင္ေအာင္ တုိက္ၿပီးမွသာ က်န္ရစ္သူကုိ ၿဖိဳရလြယ္ကူမည္ျဖစ္သည္။
“ဗုိလ္ဟန္သိမ္းေရ၊ ဒီကန္ေဘးက ရန္သူကုိ အရင္ႏုိင္ေအာင္ တုိက္ရမယ္။ ၿပီးရင္ က်ဳပ္တုိ႔အားလံုး ကန္ထဲမွ စုၿပီး ရြာကုိ ခ်ီလာတဲ့ ရန္သူကုိ ျပန္တုိက္ရမယ္”
“ေကာင္းတယ္”

ဗုိလ္ဘစိန္သည္ ကန္ေဘးမွကပ္၍ တက္လာေသာ ရန္သူအား စက္ႀကီးျဖင့္ တရစပ္ ပစ္ခုိင္းသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဗံုးႀကဲေလယာဥ္ႏွစ္စင္းသည္ တုိက္ပဲြျဖစ္ေနသည့္ေပၚမွ တည့္တည့္ပ်ံသြားပါသည္။ ရန္သူမ်ား သည္ ဗမာ့ တပ္မေတာ္ႏွင့္ မဟာမိတ္တုိ႔ အဆက္အသြယ္ရရွိသည္ဟု ထင္မွတ္ဟန္ တူပါသည္။ ရုတ္တရက္ ပစ္ခတ္မႈမ်ား ရပ္ဆုိင္းသြားသည္ ကုိ ေတြ႕လုိက္ရေလသည္။ ယင္းအခြင့္ေကာင္းကုိယူ၍ ရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ အတူ ေခ်ာင္းကုိ ျဖတ္ကူးလုိက္ၾကသည္။ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းသည္ ေျခာက္လံုးျပဴးကုိင္၍ ေရွ႕မွ တက္ေနသျဖင့္ အကာအကြယ္ ယူရန္ ဗုိလ္ဘစိန္ မၾကာခဏ သတိေပးရပါသည္။ ယခုကဲ့သုိ႔ ခ်ီတက္ေန သည္ကုိ ရဲေဘာ္မ်ား မွား၍ မပစ္မိရန္လည္း “တုိ႔ ဒီက တက္ေနတယ္ေဟ့” ဟု ၃ ႀကိမ္မွ် အသံေပးေသာ အခါတြင္မွ သစ္ပင္ေပၚတြင္ ကင္းေစာင့္ေနေသာ ရဲေဘာ္က ၾကားေၾကာင္း အသံျပန္ေပးသည္။ ရန္သူအား ဗုိလ္ဘစိန္ ေအာ္သံကုိ ၾကားေကာင္း ၾကားလိမ့္မည္ ထင္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မတတ္ႏုိင္ၿပီ။

ထုိအခ်ိန္ြင္ က်ံဳကဒြန္းရြာကုိ စီး၍ လက္နက္မ်ား သိမ္းဆည္း၍ ျပန္လာေသာ ဗုိလ္ေအာင္စိန္၏ တပ္ခဲြ ၃ သည္ ၀ဲႀကီး လယ္ကြင္းထဲ၌ စခန္းခ်လ်က္ အိပ္စက္နားေနၾကၿပီး၊ နံနက္ေ၀လီေ၀လင္းအခ်ိန္အတြင္း ၀ဲႀကီးရြာထဲသုိ႔ ၀င္ခဲ့ၾကသည္။ ရဲေဘာ္မ်ားကုိ အနားေပးၿပီး စားေရးေသာက္ေရးအတြက္ စီစဥ္ေနစဥ္ ကေဇာင္းရြာဘက္မွ စက္ေသနတ္ႀကီး ပစ္သံ၊ စိန္ေျပာင္းပစ္သံမ်ားၾကားရသျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းအစီအစဥ္ေျပာင္း လ်က္ ကေဇာင္းရြာသုိ႔ အျပင္း ခ်ီတက္ခဲ့ၾကေလသည္။ နံနက္ ၈ နာရီခဲြခန္႔တြင္ ပိန္းေခ်ာင္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့ၾက သည္။ ကေဇာင္းရြာ ၏ ေျမာက္ဘက္ယြန္းယြန္း မီတာ ၈၀၀ ခန္႔ေ၀းေသာ ဥယ်ာဥ္စုရြာကေလးတစ္ရြာျဖစ္ သည္။ ဗုိလ္ေအာင္စိန္ သည္ ကေဇာင္းရြာမွ ေျပးလာေသာ ရြာသားအခ်ိဳ႕ကုိ ေမးသည္။ တုိက္ပဲြျဖစ္ေန သည္ဟုသာ ေျပာ၍ မည္မည္ရရ မည္သူမွ် မေျပာႏုိင္ဘဲ ရွိပါသည္။ ေရွ႕သုိ႔ ဆက္ရန္လည္း ရန္သူမ်ား မည္သည့္ အရပ္တြင္ ရွိေနသည္ကုိ မသိရျခင္းေၾကာင့္ ဆက္၍ မတက္ရဲေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ပိန္းေခ်ာင္းရြာထဲ၌ ဗုိလ္ရဲဥိးကုိ အခန္႔သင့္ေတြ႕လုိက္ရသျဖင့္ ဗုိလ္ဘစန္တုိ႔ ဘယ္မွာရွိသည္ကုိ ေမးျမန္းရ သည္။ ဗုိလ္ရဲဦး၏ ေျပာျပခ်က္အရ ဗုိလ္ဘစိန္ႏွင့္ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းတုိ႔ တပ္မ်ား ဖုိးရွမ္းေပၚစု ရြာနားက ကန္ထဲတြင္ ရွိေနေၾကာင္း သိရသည္။

ဗုိလ္ေအာင္စိန္ ေရာက္ေသာအခ်ိန္သည္ စစ္ပဲြအရံႈးအႏိုင္အတြက္ အဆံုးအျဖတ္ေပးမည့္ အေျခအေနတြင္ ရွိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ ရန္သူမ်ားသည္ ကေဇာင္းရြာႏွင့္ မီတာ ၁၀၀၊ ၁၅၀ အတြင္းသုိ႔ ခ်ဥ္းနင္း ၀င္ေရာက္လာၾက၍ အနီးကပ္တုိက္ပဲြအတြက္ လွံစြပ္မ်ားပင္ တပ္ဆင္ထားသည္ကုိ ေတြ႕ျမင္ရပါသည္။ ဗုိလ္ေအာင္စိန္ သည္ လႊတ္လုိက္ေသာဆက္သား ျပန္ေရာက္သည္အထိ မေစာင့္ေတာ့ဘဲ ဤေသေရး ရွင္ ေရးအခ်ိန္တြင္ ရန္သူအား ရွာ၍ တုိက္ခုိက္ျခင္းသည္သာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ ကေဇာင္း ရြာႏွင့္ မီတာ၁၀၀၊ ၂၀၀ တြင္ လႈပ္လႈပ္လႈပ္လႈပ္ ေရြ႕လ်ားေနေသာ ျမင္ကြင္းဆီသုိ႔ ဘရင္းကုိင္ရဲေဘာ္အား အခ်က္တုိႏွစ္ဆင့္မွ် ဆဲြရန္ အမိန္႔ေပးလုိက္ပါသည္။ ဘရင္းကုိင္ ရဲော္ ေအာင္ျမၾကည္သည္ ကန္သင္းေပၚ တြင္ ဘရင္းကုိတင္၍ ၆ ခ်က္စု၊ ၅ ခ်က္စုမွ် ဆဲြလုိက္သည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ရန္သူမ်ားထံမွ ျပန္လွန္ပစ္ခတ္ ေသာ က်ည္ဆံမ်ားသည္ မုိးသီးမုိးေပါက္ပမာ ေရာက္ရွိလာပါေတာ့သည္။

ကံေကာင္းေထာက္မသည္ဟု ဆုိရဖြယ္ပင္။ ရန္သူမ်ားသည္ ကေဇာင္းရြာသုိ႔ လြတ္လြတ္ကင္းကင္း ၀င္ ေရာက္စီးနင္းခ်ိန္တြင္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဗုိလ္ေအာင္စိန္၏ တပ္မွ ေဘးဘက္၀င္ေရာက္ ထုိးေဖာက္ တုိက္ခုိက္ ျခင္းျဖင့္ ရန္သူမ်ား ကေဇာင္းရြာသုိ႔ မ၀င္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ဗုိလ္ေအာင္စိန္ တပ္ရွိရာသုိ႔ ျမားဦး လွည့္၍ တုိက္ရပါ ေတာ့သည္။
မြန္းတည့္ေန သည္ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူလွသည္။ သုိ႔ေသာ္ တုိက္ပဲြကား အရွိန္ေကာင္းတုန္း၊ တစ္ဖက္ႏွင့္ တစ္ဖက္ သဲႀကီးမဲႀကီး ပစ္ခတ္ေနတုန္းပင္။ ရန္သူမ်ားသည္ မူလက ဗမာ့တပ္မေတာ္ကုိ ၾကက္ကေလး၊ ငွက္ကေလးမ်ားကဲ့သုိ႔ သာသာျဖင့္ ဖမ္းယူႏုိင္မည္ဟု တြက္ခဲ့ရာတြင္ ယခုမွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္ လံုး၀ မကုိက္ ျဖစ္ခဲ့ေခ်ၿပီတကား ...။

ထုိအခ်ိန္တြင္ ဗုိလ္ဘစိန္၏ နားထဲသုိ႔ အသံတစ္သံ တုိး၀င္လာသည္။ ယင္းကား “ဗုိလ္ေအာင္စိန္တပ္ ေရာက္ လာၿပီ” ဟူ၍ျဖစ္သည္။ ဗုိလ္ဘစိန္သည္ တစ္ဖက္တြင္ သဲသဲမဲမဲ ပစ္ေနေသာ ဗုိလ္ဟန္သိမ္း အား ဗိုလ္ေအာင္စိန္၏ တပ္ေရာက္လာညပီျဖစ္ေၾကင္း အသိေပးလုိသည္။ သုိ႔ေသာ္ အသံကကဲြအက္ေနေလၿပီ။ သုိ႔ေၾကာင့္ ရဲေဘာ္ခင္ေမာင္ကုိ သံကုန္ဟစ္၍ “ဗုိလ္ေအာင္စိန္တပ္ေရာက္လာၿပီ”ဟု ၃ ႀကိမ္ ေအာ္ခုိင္းသည္။ ခင္ေမာင္၏ ေအာ္သံေၾကာင့္ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းၾကားေအာင္ ျပန္ေအာ္သည္။ ရန္သူႏွင့္စာလင္ လက္နက္အင္အား လူအင္အား ခ်ိဳ႕တဲ့ေသာ္လည္း စိတ္ဓာတ္အင္အားမွာ ျပည့္၀သျဖင့္ ဤတုိက္ပဲြသည္ မုခ်မေသြႏုိင္မည္ဟု ဗုိလ္ဘစိန္ သႏၷိ႒ာန္ခ်ထားခဲ့ပါသည္။ အေရးႀကီးသည္မွာ စစ္ပဲြဆုိသည္မွာ လက္နက္ အင္အား လူ အင္အား ေကာင္းရံုမွ်ျဖင့္ ေအာင္ပဲြခံႏုိင္သည္ မဟုတ္ရကား ...။

ဆက္ရန္
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ပတၱျမားခင္ ၏ အတိတ္လမ္း ကိုျပန္ေလွ်ာက္ျခင္း, အပိုင္း (၄ဝ)

ကိုယ့္ရဲ႕ထားရိွတဲ့ ေစတနာကိုေစာ္ကားခံရတာအတြက္ ႏွလုံးသားမွာ နာက်င္မႈကိုခံစားရ ထာက တစ္ဖက္၊ လူပီသစြာနဲ႕ စိတ္ထားေကာင္း ထားရိွလိုတာကတစ္ဖက္ လြန္ဆြဲခဲ့ရ တဲ့ ေန႕ ရက္ေပါင္း က မ်ားစြာပါပဲ။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ " ဘယ္သူတရားပ်က္ပ်က္၊ ကိုယ္မပ်က္နဲ႕"ဆိုတဲ့ ဆုံးမစကားကို ႏွလုံး သြင္းလိုက္ ပါတယ္။
 ရခဲ မွ်ေသာ လူ႕ဘ၀ကိုရထားမွေတာ့ လူပီသတဲ့စိတ္ထားမ်ိဳး ထားရိွႏိုင္မွသာ လူ႕ဘ၀ ရယူက်ိဳးနပ္ေပ မွာေပါ့ေနာ္။ ေရြးခ်ယ္တဲ့အခါ ႏွလုံသားရဲ႕ခံစားခ်က္ေနာက္ မလိုက္ဘဲလိပ္ ျပာသန္႕သန္႕စိတ္ရွင္းရွင္း ရိွရာေနာက္ လိုက္ျပီး ဆုံးျဖတ္သင့္တမို႕ ကၽြန္မလက္ထဲမွာရိွဆဲ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ပို႕ေပး လိုက္ ပါတယ္။
ႏွစ္လေလာက္ ၾကာျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မဆီ ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ ေရာက္လာေလရဲ႕။

"ခင္
မာယာမီေလဆိပ္မွာ ၾကိဳပါ"
ေအာက္မွာ လက္မွတ္ေရးထားသူက "ေက်ာ္ေဇာ" တဲ့။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ .....

အပိုင္း (၄၂)

လူ႕ဘ၀ဆိုတာလည္း Currentလုိ႕ေခၚတဲ့ ေရစီးေၾကာင္းလိုပါပဲ။ အေပၚယံမွာျမင္ရ တဲ့ ေရးစီး ေၾကာင္း တစ္ခုေအာက္ မွာ ဆန္႕က်င္ဘက္သြားေနတဲ့ ေရးစီးေၾကာင္းက တစ္ခု။
ခင္ပြန္းသည္ ေရာက္ေတာ့မွာ ဆိုေတာ့အမ်ားကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျပန္လည္ဆုံးစည္ၾကေလသ တည္းဆိုတဲ့ အျမင္မ်ိဳး နဲ႕ေပါ့။ ကၽြန္မရင္ထဲက လူမသိမျမင္ႏိုင္တဲ့ခံစားခ်က္ကေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ရႈပ္ေထြးေနျခင္းအတြက္ အေျဖရွာ မရႏိုင္တဲ့ ဆင္းရဲျခင္းနဲ႕ေပါ့။
"အန္ကယ္ ေရာက္လာမွ မာမီအိမ္ခြဲေနပါ"လို႕ ေျပာထားတဲ့သားရဲ႕ စကားအရ ေရာက္လာ ရင္အဆင္သင့္ေနဖို႕ အိမ္ရွာေတာ့မယ္ လုပ္ေတာ့ မဟုတ္ရျပန္ပါဘူး။
"မာမီ အိမ္ငွားေန ဖို႕ စိတ္မကူးပါနဲ႕၊ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ ၀ယ္ျပီးမွ ေျပာင္းပါတဲ့"

"ဘာျဖစ္လို႕လဲ"လို႕ ျပန္ေမးေတာ့...
"ဒီလိုေလ၊ အိမ္ငွားေနတာ မတန္ဘူးမာမီရ၊ မာမီတို႕ မိသားစုက လူၾကီးသုံးေယာက္၊ ကေလးသုံးေယာက္ အားလုံး က ေျခာက္ေယာက္ဆိုေတာ့ အိပ္ခန္းသုံးခန္းပါတဲ့ အိမ္မ်ိဳးမွ ျဖစ္မွာ။ အဲဒါဆို တစ္လကို အနည္းဆုံး ေဒၚလာရွစ္ရာ ကိုးရာေပးရမွာ။ ႏွစ္ကုန္ရင္ ေပးရမဲ့ အျမတ္ခြန္ထဲက ခုႏွိမ္ယူခြင့္လည္းမ၇ိွေတာ့ နစ္နာ တယ္။ ကိုယ္ပိုင္အိမ္၀ယ္ရင္ Mortgageဘဏ္တိုက္ကို ဆပ္ရတဲ့ေငြကလည္း ဒီေလာက္ပဲ ေပးရ မွာ။ ေပးရ တဲ့ အတိုး ေငြကႏွစ္ကုန္တဲ့အခါက်ေတာ့ အျမတ္ေတာ္ခြန္ထဲက ခုႏွိမ္ယူခြင့္ရိွတာ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးရိွ တယ္ေလ"
"ဒါေပမယ့္ အိမ္၀ယ္ဖို႕ ေငြမွမရိွေသးတာ"

"အဲဒါေၾကာင့္ မာမီ့ကို ေျပာင္းဖို႕မစဥ္းစားနဲ႕ဦးလို႕ ေျပာေနတာေပါ့။ အန္ကယ္ေရာက္လာ ရင္အလုပ္လုပ္မွာပဲ။ အန္ကယ္ေရာ၊ မာမီေရာ လုပ္တဲ့အလုပ္က ၀င္ေငြကို Down Payment ေပးစရာ ရေအာင္စု၊ ဒီမွာအဲလို အိမ္တန္ဖိုးေငြ ရဲ႕ ဆယ္ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ကိုယ္ ကေခ်းေပးႏိုင္ရင္ အိမ္၀ယ္လို႕ ရတယ္။ ျမန္မာျပည္ မွာလို ေငြေက်ေပး၀ယ္ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ ဘူး။ ကားဆိုရင္ ငါးႏွစ္ဆပ္၊ အိမ္ဆိုရင္ အႏွစ္သုံးဆယ္ ျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ဆယ့္ ငါးႏွစ္ျဖစ္ျဖစ္ ဆပ္၊ လူတိုင္းအဲလို ၀ယ္ၾကတာ။ အဲဒါအစိုးရက လူတိုင္းကိုယ္ပိုင္အိမ္၊ ကိုယ္ပိုင္ကား နဲ႕ ေနႏိုင္ေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ စနစ္တစ္ခုပဲ"
"လိုအပ္တဲ့ေငြကို ဘဏ္တိုက္မွာ သြားေခ်းလို႕ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မွာခိုင္လုံမႈရိွတဲ့ ၀င္ေငြေကာင္းေကာင္း အလုပ္၇ိွ မွ။ ေနာက္ျပီးရိုးသားမႈ ဆိုတဲ့သိကၡာလည္းရိွမွ ေခ်းလို႕ရ တာ။ အလကားသြားေခ်းလို႕ေတာ့ မရဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမွာလူတိုင္းအဆင့္မီမီ ေနခ်င္ ရင္အလုပ္ေကာင္းေကာင္း၇ိွရတယ္။ Creditေကာင္းေကာင္း ၇ိွတယ္ဆို တဲ့ ရိုးသားတဲ့သိ ကၡာလည္း ၇ိွရတယ္။"

အိမ္ငွားလို႕ ကုန္သြားတဲ့ေငြက အဖတ္မတင္ဘူး။ ဘဏ္ကိုလစဥ္ဆပ္၇တဲ့ Mortgage က် ေတာ့အဖတ္တင္တယ္။ အႏွစ္သုံးဆယ္ျပည့္ရင္ ကိုယ္ကအိမ္ပိုင္ သြားေရာ။ ေလးငါးႏွစ္ေန ျပီးျပန္ေရာင္း ခ်င္ရင္ လည္း အိမ္ေစ်းေျမေစ်းက တရိပ္ရိပ္တက္ေနတာမို႕ အျမတ္အစြန္း ေကာင္းေကာင္းရႏိုင္တယ္။ အိမ္တို႕ေျမ တို႕ ၀ယ္တာ အေကာင္းဆုံးျမႇဳပ္ႏွံေငြပဲ။ ေနာက္ျပီး ကိုယ္ပိုင္အိမ္နဲ႕ ေနရတာက ပုိစိတ္ခ်မ္းသာ ပါတယ္ မာမီရာ၊ စိတ္ကူးမလြဲပါနဲ႕။ သားေျပာ တဲ့စကားကို နားေထာင္စမ္းပါတဲ့။
ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ရွင္းျပေနတဲ့ သားရဲ႕စကားကို နားေထာင္ရင္း အခ်ိန္ယူရဦးမွာဆိုတဲ့ အေျခအေနကို ဘ၀င္မက် ခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေန တဲ့ ကၽြန္မကို မ်က္ႏွာရိပ္ကိုသတိထားမိသြားတယ္ ထင္ပါရဲက။ အကင္းပါးတဲ့ ေခၽြးမေဘာ္ဘီက ပခုံးကို လာဖက္ျပီး..
"မာမီ Albertေျပာတဲ့ စကားေၾကင့္ စိတ္အားငယ္သြားျပီလား၊ စိတ္မပူပါနဲ႕ မာမီရယ္၊ မာမီ့ သားကကိုယ့္အိုး ကိုယ့္အိမ္နဲ႕ အေျခတက်ျဖစေစခ်င္လို႕ ေစတနာနဲ႕အၾကံျပဳတာပါ။ အခုေျပာတဲ့အတိုင္း အန္ကယ္ေရာက္ လာျပီး ေလးငါးလၾကိဳးစားလိုက္ရင္ ျဖစ္သြားမွာပဲ။ ဒီအတြင္းေျမးေတြနဲ႕ ဒီမွာေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနပါဦး"တဲ့။

ကၽြန္မ ေတြေတြေ၀ေ၀ျဖစ္သြားပါတယ္။ သား ေျပာသလို မိသားစုေလး ကိုယ္ပိုင္အိမ္နဲ႕ တင့္တင့္ တယ္တယ္ျဖစ္ေစ ခ်င္တဲ့ဆႏၵတစ္ဖက္မွာရိွသလို သားနဲ႕ေခၽြးမအိမ္ေပၚမွာအေန ၾကာလို႕ အားနာတာက တစ္ဖက္၊ ေလးေလးနက္နက္ အၾကံဳျပဳတဲ့ သားရဲ႕စကားကိုလည္း နားေထာင္သင့္တာအမွန္ပါပဲ။ ဘာဆုံးျဖတ္ ရမလဲ မေ၀ခြဲႏိုင္ခင္မွာ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရိွတဲ့ သားက...
"ကဲ..မာမီ၊ နက္ျဖန္ က်ရင္ဘဏ္တိုက္သြား၊ Savingထဲမွာ မာမီစုထားတဲ့ေငြကို အာမခံ ထားျပီးေငြေခ်း ခ်င္တယ္လို႕ေျပာ"
"ဘာအတြက္ေငြေခ်းရမွာလဲ"နဲ႕ ကၽြန္မကနားမလည္တာနဲ႕ စကားျဖတ္ေမးလိုက္ေတာ့..
"အိမ္၀ယ္မယ္ ဆိုရင္ ကိုယ့္မွာ Creditေကာင္းပါတယ္ဆိုတဲ့ အေထာက္အထားက ရိွထားမွ ျဖစ္တာ။ အဲဒီေခ်းတဲ့ေငြ ကို မာမီထုတ္သုံးဖို႕လည္း မဟုတ္ဘူး။ သူ႕စည္းကမ္းအတိုင္းလ စဥ္မွန္မွန္ျပန္ဆပ္။ အဲဒီေတာ့မွ မာမီ က ယုံၾကည္သူစာရင္း ၀င္သြားမွာေလ"တဲ့။

"အင္း...ဆန္းလည္းဆန္းျပားေပါ့၊ ကၽြန္မကိုျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ေၾကြး၇ိွတယ္ဆိုရင္ ေခါင္းပူရလြန္းလို႕ လူတိုင္း က ၾကိဳးစားျပီး ေၾကြးကင္းေအာင္ ေနၾက၇တာေနာ္။ ဒီမွာက်မွပဲ ၾကားဖူး၇ေတာ့ တယ္။ ေၾကြးယူဖူး သူ၊ ေၾကြးကိုလည္း မွန္မွန္ဆပ္တဲ့ နာမည္ေကာင္းရိွမွ အလုပ္ျဖစ္တာတဲ့။ ကိုယ္မၾကားဖူး၊ မသိဖူးတာေတြကို သားသမီး ဆီက ျပန္ျပီးသင္ၾကား ေနရပါလား။ ဒီေခတ္က သိစရာေတြက သိပ္မ်ားတာမို႕ လိုက္လို႕ မမီေအာင္ပါပဲေနာ္"
ကၽြန္မ ေရာက္ခါစမွာ ေၾကြးဆိုတာနဲ႕ ေခါင္းနာပန္းၾကီးသြားသလို ေနာက္ေလးငါးႏွစ္အၾကာ မွာျမန္မာျပည္က အစ္မအရင္း လိုခ်စ္တဲ့ ေဒၚျမစိန္အလည္လာတာနဲ႕ သူရိွရာ ဆန္ဖရန္ စစၥကိုကို သြားေတြ႕ေတာ့ ျမင္ျမင္ခ်င္း ကၽြန္မလက္ ကို ဆြဲျပီး အိပ္ခန္းထဲေခၚသြားပါတယ္။
"ခင္ လာလည္တာနဲ႕ အေတာ္ပဲ။ အစ္မၾကီးေရာက္ကတည္း အိပ္လို႕ကိုမေပ်ာ္ဘူး။ အခု ဒီအိမ္ကို သားက အေၾကြးႏွစ္သိန္း ယူျပီး ၀ယ္ထားသတဲ့။ ကဲ...ေျပာစမ္းပါဦး။ ဒီေဒၚလာႏွစ္ သိန္းဆိုတဲ့ေငြကို ဘယ္လို ျပန္ဆပ္ ၾကမလဲ" တဲ့။ ရင္ဖိျပီးမ်က္လုံးအ၀ိုင္းသားနဲ႕ ကၽြန္မကို ေမးေတာ့ရယ္ရပါေသးတယ္။

ဒီမွာေတာ့ လက္ငင္းအက် ေငြေပး၀ယ္ႏိုင္တဲ့ မီလ်ံနာသူေဌးေတြကလည္း ေငြေက်ေပးမ ၀ယ္ၾက ပါဘူး။ ေၾကြးစနစ္နဲ႕ပဲ အားလု့းက လႈပ္ရွားေနၾကတာပါ။ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္နဲ႕ တြက္ ေျခကိုက္ေအာင္လည္း ဖန္တီးႏိုင္ၾကတာ မို႕ ဒီပုံစံယႏၱ၇ားၾကီးကလည္း လည္ပတ္ႏိုင္တာ ပါ။ ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္စပ္မႈေတြက က်ယ္ျပန္တာ မို႕ အေသးစိတ္ပ မေဖာ္ျပေတာ့ပါဘူး။
ဒီလိုနဲ႕ သား အၾကံေပးတဲ့ အတိုင္း အိမ္၀ယ္ဖို႕ ဆုံးျဖတ္ျပီး Creditနာမည္ရေအာင္လည္း ဘဏ္တိုက္မွာ ကိုယ့္ေငြ ကိုယ္ေခ်းျပီးအတိုးေပးရပါေသးတယ္။ ဘယ္ေန႕ဘယ္ရက္ၾကိဳပါ ဆိုတဲ့ေၾကးနန္းအရ ဦးေက်ာ္ေဇာေရာက္လာ မဲ့အခ်ိန္ မာယာမီေလဆိပ္ကို ကၽြန္မနဲ႕အတူ သားၾကီးနဲ႕ ေခၽြးမေဘာ္ဘီပါ သြားၾကိဳၾကပါ တယ္။ အေၾကာင္းမသိရွာတဲ့ သားကလမ္းမွာ ကၽြန္မကိုေတာင္ စေနာက္ေနလိုက္ေသး တယ္ေလ။ ေလယာဥ္ ဆိုက္လို႕ ခရီးသည္ေတြ တံခါး၀က ထြက္လာၾကေတာ့ ကုန္လုသာနီးေရာ ဦးေက်ာေဇာရဲ႕ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မေတြ႕ ရပါဘူး။ ဘယ္လိုမ်ားလဲလို႕ စဥ္းစားေနဆဲ ေနာက္ဆုံးခရီးသည္ေတြနဲ႕အတူ ထြက္လာသူ က ကၽြန္မရဲ႕မိတ္ေဆြမမ ျဖစ္ေနပါေလေရာ။ ဒါဆိုရင္ဦးေက်ာ္ေဇာလည္း အတူ ပါမွာ မမက အနားေရာက္ လာတာနဲ႕။

"ဦးေက်ာ္ေဇာေရာ"လို႕ ေမးလိုက္ေတာ့...
"မပါဘူးေလ၊ မမတစ္ေယာက္တည္းလာတာ၊ ဟိုမွာ ကိစၥေတြမျပတ္ေသးလို႕ ၾကာဦးမွာ တဲ့"
ဒါျဖင့္ လည္း ဘာျဖစ္လို႕ ေၾကးနန္းက ဦးေက်ာ္ေဇာနာမည္နဲ႕ ရိုက္ရတာတဲ့လဲ။ ကၽြန္မရဲ႕ ေခါင္းထဲမွာ အေတြးေတြ ရႈပ္ေထြး သြားပါေတာ့တယ္။ ဟန္မပ်က္ ႏႈတ္ဆက္ျပီး ေခၽြးမ ေဘာ္ဘီနဲ႕လည္း မိတ္ဆက္ေပး လိုက္ရတယ္ေပါ့။ အျပန္တစ္လမ္းလုံ မမကစကားေတြ ရႊန္းရႊန္းေ၀လာေလရဲ႕။ အိမ္ေရာက္ေတာ့လည္း သားၾကီး၀င္း နဲ႕ ေခၽြးမေဘာ္ဘိက အေမ့ မိတ္ေဆြဆိုျပီး မမကိုဂရုတစိုက္ ဧည့္၀တ္ျပဳၾကပါတယ္။ ကၽြန္မအေမ ကလည္း တစ္ရပ္တစ္ ေက်းမွာရင္းႏွီးခင္မင္တဲ့ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းျပန္ျပီး ေတြ႕ရတာမို႕ ၀မ္းေတြသာလို႕။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာသာ ေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြ မ်ိဳခ်ေနရတာနဲ႕ ဗလုံးဗေထြး ဆို႕ဆို႕နင့္နင့္ျဖစ္ ေနတာပါ။

မမ ကို အကဲခတ္ၾကည့္ေတာ့လည္း သူ႕အေနနဲ႕ ဘာအမွားအယြင္းမွ မရိွခဲ့တဲ့ပုံစံနဲ႕ ၾကည္လို႕ ရႊင္လို႕။ ဒါေၾကာင့္ လွပ္ေန တဲ့ အေျခအေနေလးကို ကၽြန္မရဲ႕ယိုးစြပ္လိုတဲ့ စကား ေတြနဲ႕အက်ည္းတန္သြားေအာင္ မလုပ္ေတာ့ပါ ဘူးေလ ဆိုျပီးႏႈတ္ပိတ္ေရငုံထားလိုက္တဲ့ အျပင္ဦးေက်ာ္ေဇာအေၾကာင္းလည္း မာ၏ သာ၏ တစ္ခြန္းမွ ထုတ္ျပီး မေမးျဖစ္ေအာင္ ႏႈတ္ကို ေစာင့္ထိန္းထားလိုက္ပါတယ္။ မၾကားခ်င္၊ မျမင္ခ်င္၊ မသိခ်င္တာဟာ အေကာင္း ဆုံးပါ ပဲ မဟုတ္လားေနာ္။

မမက ေရာက္လာတာနဲ႕ သူ႕စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္ရွာခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႕ တနဂၤ ေႏြေန႕မွာ ထုတ္ေ၀တဲ့ သတင္းစာထဲက အလုပ္ေခၚတဲ့ ေၾကာျငာေတြ ၀ိုင္းဖတ္ျပီးအဆင္ ေျပမဲ့၊ အပ္စပ္မဲ့အလုပ္ေတြကို ဖုန္းဆက္ အင္တာဗ်ဴးေတာင္း ရတာေပါ့။ ကၽြန္မရဲ႕ ေခၽြးမ ေဘာ္ဘီက ဘုရား တရားအလြန္ၾကည္ညိဳတဲ့အျပင္ ပရဟိတအလုပ္ ကိုလည္း အလြန္အ မင္း၀ါသနာပါတာ။ အားတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ ဘုရားေက်ာင္းက ၾကီးမႈးလုပ္ထား တဲ့ လူမႈ၀န္ထမ္း ကိစၥေတြနဲ႕ရႈပ္ေထြး လုပ္အားေပးေနတာမ်ိဳး။ မမေရာက္လာေတာ့ ဒီက်ရင္ အေနာက္တိုင္း လို၀တ္မွာဆိုျပီး ျမန္မာ၀တ္စုံေတြ ယူမလာပါဘူး။ အေနာက္တိုင္း၀တ္စုံလည္း ၀ယ္မ၀တ္ ႏိုင္ေသးတဲ့ ကာလမွာ အင္တာဗ်ဴး သြားရမယ္ဆိုေတာ့ ျပႆနာေပါ့။

ဒီေတာ့ေဘာဘီက ဘုရားေက်ာင္းကို ေခၚသြား၊ သူတို႕ဘုရားေက်ာင္းမွာ လိုအပ္သူေတြကို ကူညီဖို႕ ဆိုျပီးျပည့္စုံၾကြယ္၀ သူ အမ်ားတကာက ေပးလွဴထားတဲ့အ၀တ္အထည္ေတြထဲက မမဆိုက္၊ မမအရြယ္ကိုရွာျပီး အိမ္မွာေန၀တ္ ဖို႕ ၊ည၀တ္ဖို႕၊ အလုပ္သြားဖို႕ကအစ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွာျပီးအက်အန ဆင္ေပးေသးတာပါ။
အေျပာအဆို ကလည္း ခ်ိဳသာ၊ အဂၤလိပ္စကားကလည္း သြက္လက္၊ ပညာအရည္အခ်င္း ကလည္ရိွ၊ အ၀တ္အစား အဆင္အျပင္ကအစ အေနာက္တိုင္းသူေတြနဲ႕ တစ္သားတည္း က် ေလေတာ့ သိပ္ၾကာေၾကာေတာင္ အလုပ္မရွာ လိုက္ရပါဘူး။ တစ္ခဏနဲ႕ ထိုက္ထိုက္တန္ တန္အလုပ္ တစ္ခုရသြား ပါေတာ့တယ္။ အလုပ္ရခါစ ရက္ေတြမွာေတာ့ ကၽြန္မပဲဒိုင္ခံျပီး အၾကိဳအပို႕လုပ္ေပး၇တယ္ေပါ့။ တစ္ေန႕ ကားေပၚ မွာ စကားတစ္ခြန္းဆိုလာပါတယ္။

"ငါ့ညီမကို မမသိပ္သနားတာပဲ၊ ခင္က အိမ္ေထာင္ေရး ကံမေကာင္းဘူးေနာ္၊ အိမ္ေထာင္ မျပဳဘဲ ေနတာပဲေကာင္းပါတယ္"တဲ့။
ကၽြန္မ ျပန္ေမးခ်င္တဲ့ စကားေတြ ႏွလုံးသားကေန ႏႈတ္ခမ္း၀အထိေရာက္လာပါရဲ႕။ ႏႈတ္ခမ္း ကို တင္းတင္းေစ့ျပီး ျပိဳက်ေတာ့မဲ့ မ်က္၀န္းက မ်က္ရည္ေတြကို မ်က္ေတာင္တဖ်က္ဖ်က္ ခတ္ရင္းနဲ႕ သိမ္း ဆည္းႏို္င္ေအာင္ ၾကိဳးစားရပါတယ္။ အေမး အေျဖေတြလုပ္ျပီး ဇာတ္ ေၾကာင္းလည္းမျပန္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

ကၽြန္မဆီက ခြန္းတုံ႕မရတာနဲ႕ သူလည္းစကားမဆက္ေတာ့ဘဲ ရပ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ပထမ Pay Check၊ ဒုတိယ Pay Check လစာေငြေလး ရလာတဲ့အခါ အလုပ္နဲ႕နီးနီး အိမ္ခမ္းငွးျပီး ေနေတာ့မယ္ ဆိုျပီး ေျပာင္းသြားေလ ရဲ႕။ မမေျပာင္းမယ္ဆို ေတာ့မာမီကစိတ္မေကာင္းေတြျဖစ္လို႕။ မမလက္ကေလးကိုဆြဲျပီး "မၾကာမၾကာ လာလည္ ေနာ္"လို႕ ၀မ္းပန္းတနည္းနဲ႕ မွာေနရွာေသးတယ္။
ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ မိတ္ေဆြရင္းျဖစ္တဲ့ မမတစ္ေခါက္မွ ျပန္လာမလည္ပါဘူး။ ကၽြန္မအေမ ကြယ္လြန္တဲ့အခ်ိန္မွာ သားၾကီး က သတိရျပီး မမကိုဖုန္းဆက္အေၾကာင္းၾကာခဲ့ပါတယ္။ ၀မ္းနည္းေၾကာင္း သ၀ဏ္လႊာေလး တစ္ေစာင္ ျပန္ၾကားပို႕လာတာလြဲလို႕ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ အသုဘပို႕ေရာက္မလာပါဘူး။

ဒီလိုပါပဲ၊ ဘ၀ခရီးမွာ ကိုယ္က ရယူတဲ့အခါေတြရိွခဲ့သလို ကိုယ္ကေပးဆပ္ လိုက္ရတဲ့ အခါ ေတြလည္း ရိွတတ္တာပါပဲ။ သံသရာဆိုတာက အရွည္ၾကီး။ ေပးဆပ္စရာ ေၾကြးေတြကိုယ့္ မွာဘယ္ေလာက္ ပါလာခဲ့သလဲမွ မသိႏိုင္တာေနာ္။ သီယိုိဆိုဖီအသင္းမွာ ပို႕ခ်တဲ့စကား တစ္ခြန္းကို သတိရမိ ပါတယ္။ ေပးဆပ္စရာ ရိွရင္အေၾကြး ကို စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ထားျပီး အျပည့္အ၀ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေပးဆပ္လိုက္မွ ေၾကြးကေက်တာတဲ့။ တကယ္ေတာ့ ေၾကြးေဟာင္းေတြဆပ္ရင္း ေၾကြးသစ္မတင္မိဖို႕က အေရးၾကီးတာပါပဲေလ။
မမကိစၥ တာ၀န္ေပါ့သြားတာ ကၽြန္မလည္အိမ္၀ယ္ႏိုင္ေရး ဦးတည္ျပီးအလုပ္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခုရွာ လုပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္ လို႕ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ခက္တာက မာမီက က်န္းမာေရး မေကာင္းတဲ့အျပင္ နားကလည္း လုံး၀မၾကားသူျဖစ္တာမို႕ အိမ္မွာအေဖာ္မ၇ိွဘဲတစ္ ေယာက္တည္းထားခဲ့လို႕ မျဖစ္ပါဘူး။ ေဘာ္ဘီက အလုပ္မလုပ္ဘူး ဆိုေပမဲ့ ေစာေစာက ကၽြန္မေရးခဲ့တဲ့အတိုင္း သူ႕မွာလူမႈ၀န္ထမ္း ပရဟိတ ကိစၥေတြနဲ႕ ေန႕စဥ္အလုပ္မ်ားေနတဲ့ သူပါ။ ေနာက္ျပီး မက္သဒစ္အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ႕မွာလည္း သူကဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ယူထား လိုက္ေသးတယ္ေလ။ သူတို႕ထား၇ိွႏိုင္တဲ့ စိတ္ေစတနာမ်ိဳးကလည္း ရွးပါရဲ႕၊

တစ္ခါတစ္ရံ မာမီမွာ အေဖာ္ရိွတဲ့အခါ သူလုပ္ေနတဲ့ ပရဟိတေနရာေတြကို ကၽြန္မ လိုက္သြားျဖစ္တဲ့ အခါေတြလည္း ရိွတာမို႕ အေတြ႕အၾကံဳက အစုံပါပဲ။ ဒီမွာဦးေႏွာက္ဥာဏ္ အဆင့္မိေအာင္ မျပည့္စုံတဲ့ ကေလးေတြ ကို လူမႈ၀န္ထမ္းဌာနက တာ၀န္ယူျပီးသီးျခား ပညာသင္ေပးတဲ့ ဌာနေတြရိွပါတယ္။ အတန္းစာ သင္ေပးသလို သူတို႕စိတ္၀င္စားစရာ လက္မႈပညာေတြလည္း သင္ေပးတယ္ေပါ့။ ကိုယ့္၀မ္းစာကိုယ္ရွာစားျပီး ကိုယ့္အားကိုယ္ ကိုးႏိုင္ေအာင္ သက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာေပးျခင္းပါပဲ။ သင္ၾကားျပသရတဲ့ဆရာ၊ ဆရာမ ေတြ အေတာ္ကိုစိတ္ရွည္ရွည္ထားႏိုင္ၾကတာက တကယ္ခ်ီးက်ဴးစရာတစ္ခုလို႕ ကၽြန္မ ၾကည့္ျပီး သာဓုေခၚမိပါရဲ႕။

ကၽြန္မ ေခၽြးမ ေဘာ္ဘီကအဲသလို ကရိကထခံျပီးစိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ လုပ္အားေပးဆရာမ လည္းရက္ပိုင္းနဲ႕ လုပ္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္မလည္း အထုိက္အေလ်ာက္ေတာ့ သူတစ္ပါး အေပၚမွာ စာနာ တတ္သူ၊ ေစတနာ ထားသူလို႕ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ထင္ထားမိေပမဲ့ လက္ ေတြ႕က်ေတာ့ေဘာ္ဘီ ရဲ႕ ေစတနာမ်ိဳး ကို လိုင္မမီတာ ၀န္ခံရပါတယ္။ တစ္ေန႕ သူလုပ္ အားေပးတဲ့ တျခားေနရာတစ္ခုကို လိုက္သြားမိတာ ေခါင္းေတြကိုက္ျပီး ညက်ေတာ့  တစ္ညလုံးလည္း အိပ္လို႕မရေတာ့ဘူး။ သူေခၚသြားတဲ့ေနရာက သက္ၾကီးလူအိုထိန္းဌာန ေလ။

ဒီမွာစား၀တ္ေနေရး ရပ္တည္မႈအတြက္ အမ်ားအားျဖင့္ လူတိုင္းနီးပါး အလုပ္လုပ္ၾကရပါ တယ္။ ေရွးေခတ္ တုန္းကေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာလိုပဲ အိမ္ေထာင္ဦးစီး တစ္ေယာက္က စီးပြား ရွာရင္ တစ္အိမ္လုံး ထိုင္စားႏိုင္ၾကတာပဲ။ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ လက္ထပ္တာ ကလည္းဘ၀ရဲ႕လုံျခံဳမႈရဖို႕အတြက္ အားကိုးရွာ တာပါပဲ။ ေယာက်္ားက စီးပြားရွာ၊ မိန္းမက သားသမီးေတြေမြး ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးျပီး အိုလာတဲ့ မိဘေတြကို ျပန္ေစာင့္ေရွာက္။ ခုေခတ္ က်ေတာ့သိပၸံပညာေတြ တိုးတက္လာတာနဲ႕အမွ် လိုအပ္ခ်က္ေတြကမ်ားလာျပီး ကုန္က်စ ရိတ္ေတြတက္လာတဲ့အခါ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္တည္း ရွာစာနဲ႕ မလုံေလာက္ေတာ့ ဘူးေလ။

အမ်ိဳးသမီးေတြ လည္း ပညာတတ္ေတြျဖစ္လာျပီး ေယာက်္ားေတြနဲ႕ ရင္ေပါင္တန္း အလုပ္ ေတြ လုပ္လာႏိုင္တာေၾကာင့္ ေမြးထားတဲ့ ကေလးေတြကိုလည္း ကိုယ္တိုင္ထိန္းေက်ာင္းဖို႕ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ တာမို႕ ေန႕ကေလးထိန္း ဌာနကိုပို႕၊ မိအို ဖအိုေတြကိုလည္း လူအိုရုံပို႕၊ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ လည္း ေန႕ကေလးထိန္းဌာနလို ဖြင့္ထားတဲ့သက္ၾကီးလူအိုထိန္းဌာနကို ပို႕ၾကရပါတယ္။ အလုပ္မသြားခင္မွာ အေဖအို၊ မေအအိုေတြကိုခ်ထား၊ ညေနအလုပ္က ျပန္မွလာၾကိဳ။

အဲဒီဌာနမ်ိဳးေတြကို ဘုရားေက်ာင္းကလူမႈေရးအေနနဲ႕ ထား၇ိွေပထားတာမို႕ ေဘာ္ဘီက လည္းတစ္ပတ္တစ္ရက္ လုပ္အားေပးသြားပါတယ္။ ေပးလွဴျခင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး ၇ိွတဲ့အထဲမွာ ေငြကိုေပးလွဴျခင္း၊ လုပ္အား ကိုေပးလွဴျခင္း၊ အခ်ိန္ကိုေပးလွဴျခင္း စသျဖင့္ေပါ့။ သူလည္း အခ်ိန္နဲ႕လုပ္အားကိုေပးလ်ဴျခင္းလို႕ ဆိုရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ သားသမီးေတြက ခ်ထားခဲ့တဲ့ ဌာနကိုလာၾကရရွာတဲ့ ဘုိးဘြားေတြခမ်ာ ေရာဂါကလည္း အမ်ိဳးစုံ၊ တခ်ိဳ႕ကလူတြဲနဲ႕၊ တခ်ိဳ႕က Walkerဆိုတဲ့ ေလးေခ်ာင္းေထာက္လက္ကိုင္ထုတ္နဲ႕၊ တခ်ိဳ႕က Wheel Chair နဲ႕ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေလွ်ာက္ႏိုင္တယ္ ဆိုတာေတာင္မွ ခ်ည့္နဲ႕နဲ႕ ယိုင္ထိုးထိုး အမ်ိဳးမ်ိဳးပုံစံ နဲ႕ေတြ႕ရ ပါတယ္။

တစ္ဦးစီ တစ္ဦးစီမွာလည္း ျပႆနာကိုယ္စီနဲ႕ပါ။ ဒီတစ္ေယာက္က ဆိးခ်ိဳ၇ိွလို႕ အခ်ိဳ ေရွာင္ ရတာမ်ိဳး၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က ေသြးတိုရိွလို႕ အငန္မတည့္တဲ့ဟာမ်ိဳး၊ ေကၽြးရမဲ့ အစားေသာက္ကို မမွားမယြင္း ရေအာင္ စိစစ္ရသလို ေသာက္ရမဲ့ေဆး အမ်ိဳးအမယ္စုံကို လည္းတစ္ဦးတစ္မ်ိဳးစီ တိုက္ရေသး တာပါ။ ေကၽြးေမြးသန္႕စင္ေပးျပီးရင္လည္း သူတို႕ကို အခ်ိန္နဲ႕အနားယူခိုင္၊ တစ္ေန႕တာလုံး ဆိုေတာ့ မပ်င္းရေအာင္ စာဖတ္၀ါသနာ ပါသူေတြ ကိုဘုရားစာ တရားစာဖတ္ရင္ဖတ္ျပ၊ ဖဲကစား၀ါသနာပါသူေတြကို အေဖာ္လုပ္ျပီး ဖဲကစား ေပး၊ စကားေျပာလိုသူေတြ ေျပာလိုသမွ်စိတ္၀င္စားဟန္ျပျပီး နားေထာင္ဆိုတဲ့ အေဖာ္မဲ့သူ ဘိုးဘြားေတြကို အေဖာ္လုပ္ေပးရတာလည္း ရိွပါေသးတယ္။

တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း သတိေတြခ်ိဳ႕ယြင္းကုန္တာမို႕ တပိုတပါးသြားခ်င္ရင္ေတာင္ မေျပာ ၾကလို႕ ကေလးငယ္ေတြ လို ခါးေတာင္းက်ိဳက္ပါ ၀တ္ေပးထားရတဲ့ဘိုးဘြားေတြလည္း ရိွေသးတာေနာ္။ အဲဒီဘိုးဘြားေတြ ကို ကေလးငယ္လို ေရအိမ္ပို႕၊ သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ေပးရ တဲ့ထိအညစ္အေၾကးေတြကိုပါ သုတ္သင္ေပး ရတာေၾကာင့္ လုပ္အားေပးေတြရဲ႕ ေစတနာ ကိုေလးစားခ်ီးက်ဴးစရာေကာင္းတာပါ။
ကၽြန္မလိုက္ သြားတဲ့ေန႕က အိုရျခင္း၊ နာရျခင္းရဲ႕ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို မ်က္၀ါး ထင္ထင္ျမင္ ေတြ႕လိုက္ ရတာမို႕ ထိတ္လန္႕တုန္လႈပ္စြာနဲ႕ တရားရမိတာအမွန္ပါပဲ။ ကိုယ္ကပုထုဇဥ္ လူသားပဲျဖစ္ေတာ့ တရားသေဘာကို လက္ခံမိေပ မဲ့ တြယ္ျငိေနတဲ့ သံေယာဇဥ္ႏြံထဲက လည္းရုန္းထြက္ႏိုင္တဲ့ စိတ္စြမ္းအားမရိွတာေၾကာင့္ တစ္ညလုံး တလူးလူး တလြန္႕လြန္႕နဲ႕ အိပ္မရျဖစ္ေတာ့တာပဲ။ ေခၽြးမေဘာ္ဘီကတာ့ ဒါမ်ိဳးေတြရိုးေနျပီဆိုတဲ့ ပုံစံနဲ႕လက္ေတြ႕ က် က်သူလုပ္ေပးစရာ ရိွတာေတြကို ဆက္လက္လႈပ္၇ွားလ်က္ပါ။

မာမီ့ကိုအိမ္မွာ ထားခဲ့ျပီးအလုပ္ထြက္လုပ္ရင္ ေဘာ္ဘီက ေစာင့္ေရွာက္ေပးမွာေသခ်ာေပမဲ့ ကိုယ္က အရာရာတင္စီးသလို ျဖစ္မွာစိုးတာနဲ႕ ကေလးေတြေက်ာင္းကျပန္လာတဲ့အခ်ိန္က် မွမာမီနဲ႕ အေဖာ္ ထားခဲ့ျပီး ကၽြန္မအလုပ္သြားတာက ပိုျပီးအဆင္ေျပႏိုင္တာမို႕ ညေနပိုင္း လုပ္ရမဲ့အလုပ္မ်ိဳးကိုပဲ ဦးစားေပးျပီး ရွာရေတာ့တာေပါ့။ ဒီကကုန္တိုက္ၾကီးေတြ ကုန္မ်ိဳးစုံ ဆိုင္ၾကီးေတြက ညဘက္ထိဖြင့္ၾကတာေၾကာင့္ ကိုယ္နဲ႕ အဆင္ေျပမဲ့အခ်ိန္ ရွာရတာ အ ခက္အခဲမရိွပါဘူး။

ကၽြန္မအလုပ္ထြက္လုပ္လို႕ ၀င္ေငြေလးရလာသလို ကၽြန္မရဲ႕မိခင္မွာလည္း Social Securityေခၚတဲ့ သက္ၾကီး လစာ၊ အစိုးရက ေထာက္ပံ့တဲ့ေငြ ရပါေသးတယ္။ ေရာက္ခါစ တုန္းကေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အလုပ္ရႈပ္ေနတာ နဲ႕ပဲ ဒါေတြကိုရေကာင္းေစ မစဥ္းစားမိပါ ဘူး။ အေမရိကားမွာ လူတိုင္းဆင္းရဲ ခ်မ္းသာမေရြး အသက္၆၉ႏွစ္ေက်ာ္ ရင္ အစိုးရက ထုတ္ေပးတဲ့ သက္ၾကီးလစာရၾကပါတယ္။ တကယ္ကအစိုးရေပးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူ တိုင္းကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္ကရရမဲ့ လစာေငြထဲက လစာထုတ္တိုင္း အစိုးရကိုေပးရမဲ့ အျမတ္္ခြန္ရယ္၊ အသက္အရြယ္ ၾကီးတဲ့အခါ ထုတ္ေပးမဲ့ သက္ၾကီးလစာ အတြက္ ရယ္၊ ေဆးကုသ အာမခံေၾကးရယ္ အားလုံး၀င္ေငြ ရဲ႕အခ်ိဳးက်ကိုျဖတ္ယူထားလိုက္ျပီးသားပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ဒီမွာ လူတိုင္းအလုပ္ရိွဖို႕ အေရးၾကီးပါတယ္။ အလုပ္ရိွမွ ကိုယ့္ရဲ႕စား၀တ္ေနေရး ေျပလည္တာအျပင္ ကိုယ့္မိသားစု ရဲ႕ ေဆးကုသအာမခံလည္း ရိွထားေတာ့ က်န္းမာေရး အတြက္စိတ္ေအးရတယ္ေပါ့။ အေမရိကား မွာေဆးကုသမႈက အလြန္အမင္း ေစ်းၾကီးပါ တယ္။အာမခံ မရိွဘဲ ေဆးရုံးတက္လို႕ကေတာ့ မြဲသြားႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ တစ္ခါက ျမန္မာမိတ္ ေဆြဇနီးေမာင္ႏွံ အေမရိကားမွာ ရိွတဲ့သားဆီ အလည္လာခိုက္ ခင္ပြန္းသည္က ရုတ္တ ရက္ေနမေကာင္းျဖစ္တာ နဲ႕ ေဆးရုံတင္လိုက္ရတာ ICUမွာ ႏွစ္ရက္တည္းေနခဲ့တဲ့ ကုန္က် စရိတ္ က ေဒၚလာေသာင္းေက်ာ္ျဖစ္သြားလို႕ ေဆးရုံကဆင္းတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္းျမန္မာျပည္ကို ျပန္သြားၾကေလရဲ႕။
ဒီမွာအသက္ ၆၉ႏွစ္ေက်ာ္တဲ့ သက္ၾကီးသူေတြအတြက္ ေဆးကုသအခမဲ့ Medicareဆိုျပီး လည္း တာ၀န္ယူထားေပးတဲ့ စနစ္ကရိွထားလို႕ မာမီ့အတြက္ေဆးစစ္တာ၊ ဆရာ၀န္ျပတာ အစစအတြက္ေတာ့ ကၽြန္မမပူရ ပါဘူး။ မာမီက ႏွလုံးေရာဂါ ရိွတာမို႕ လစဥ္မွန္မွန္ေဆးစစ္ ရပါတယ္။ ကၽြန္မွာမအလုပ္ေလး တစ္ခုရိွ ထားျပီး ဆိုေတာ့လည္း သားသမီး၊ မိသားစုအ တြက္ပါေဆးကုသ အာမခံရထားေတာ့ စိတ္ေအးရတယ္ေပါ့။

ဦးေက်ာ္ေဇာဆီကေတာ့ တစ္ခါတစ္ရံ စာအဆက္အသြယ္ရပါတယ္။ ကၽြန္မေရာက္ျပီး တစ္ ႏွစ္၇ိွ တာေတာင္ ေရာက္မလာေသးပါဘူး။ ကၽြန္မလည္းၾကာေတာ့အားနာနာနဲ႕ သားအိမ္ မွာေနသား တက်ျဖစ္ သြားျပီေပါ့။ ေျမးေတြနဲ႕ လုံးေထြးေနရတာ တစ္ခါတေလလည္း ကိုယ့္ ဘ၀ကိုယ္ေမ့ထားမိသလိုပါပဲ။ သူတို႕နဲ႕ေနရ တာေပ်ာ္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြရိွသလို စိတ္ရႈပ္ရ တာမ်ိဳးလည္းၾကံဳရပါရဲ႕။ အထူးသျဖင့္ "ခန္႕ကိုကို" က ျမန္မာျပည္အေၾကာင္းကို ပိုျပီးစိတ္ ၀င္စားပါတယ္။
ခဏခဏလည္း လာစပ္စုတတ္ပါသည္။
"ဘြားဘြား...ျမန္မာျပည္က အေမရိကားကို လွလားဟင္"
"လွတာေပါ့၊ ဘြားဘြားတို႕ေနတဲ့ ဖေလာ္ရီဒါလိုပဲ ေနကိုအျမဲျမင္ေနရတာ"

"ဘြားဘြားတို႕၊ သားရဲ႕ဒယ္ဒီတို႕ ေမြးခဲ့တဲ့ဇာတိ မႏၱေလးျမိဳ႕မွာဆိုရင္ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ရွင္ဘုရင္ေတြ နန္းစံခဲ့တဲ့ နန္းေတာ္ျမိဳ႕ရိုးေတြ၊ က်ံဳးေတြ၊ တံတားေတြ ပကတိအတိုင္းရိွ ေသးတယ္။ မႏၱေလးေတာင္ ဆိုတာလည္း သိပ္လွတာပဲ။ အဲဒီေတာင္ေပၚက တက္ၾကည့္ ရင္မႏၱေလးတစ္ျမိဳ႕လုံးရဲ႕ ရႈခင္းကို ျမင္ရတယ္"
"သားတို႕ ျမန္မာျပည္သြားရင္ အဲဒီမႏၱေလးကို ေခၚသြားမွာလားဟင္"
"ေခၚသြား မွာေပါ့၊ အဲဒီမွာ ျမင္းနဲ႕ဆြဲတဲ့ ရထားေတြလည္းရိွတယ္၊ ခန္႕ကို စီးမယ္ မဟုတ္ လား"
"ဟုတ္လား၊ လူတိုင္းစီးလို႕ရလား"
ျမင္းနဲ႕ဆြဲတဲ့ရထား ဆိုတာနဲ႕ေတာ္ေတာ္ တအံ့တၾသျဖစ္ေနေလရဲ႕။ ရွားပါးပစၥည္းဆိုတာ တန္ဖိုးရိွျမဲပါပဲေနာ္။ ကၽြန္မတို႕ျမန္မာျပည္က ကားကတန္ဖိုးရိွပစၥည္းျဖစ္ေပမဲ့ ကားထုတ္ လုပ္ရာေဒသျဖစ္တဲ့ အေမရိကားမွာေတာ့ ကားကေဖာျခင္းေသာျခင္းပဲေလ။ ကားကိုလူ တိုင္းလိုစီးႏိုင္ေပမယ့္ ျမင္းက်ေတာ့ လူတိုင္းမစီးႏိုင္ပါဘူး။ ျမင္းကတန္ဖိုးၾကီးတဲ့အျပင္ ျမင္းေဇာင္းနဲ႕ ဘာနဲ႕အက်အနထားရတဲ့ စရိတ္ကၾကီးတာမို႕ သူေဌးေတြမွျမင္းကို အေပ်ာ္ စီးႏိုင္ၾကတာပါ။

ျမန္မာျပည္မွာ ျမင္းလွည္းစီးလို႕ရမယ္ဆိုတာနဲ႕ ခန္႕ကိုအေတာ္စိတ္၀င္စားသြားပါျပီ။
"ဘြားဘြားယူလာတဲ့ ေရွာက္သီးေဆးျပားေတြေရာ အမ်ားၾကီးရိွလားဟင္"
"အို...အမ်ားၾကီးေပါ့၊ တစ္မ်ိဳးတည္းေတာင္ မကဘူး။ ဇီးျပားတို႕၊ သရက္ျပားတို႕၊ သံပရာ ျပားတို႕အမ်ိဳးစုံပဲ၊ သိပ္စားလို႕ေကာင္းတာ"
ခန္႕ကို ကၽြန္မေျပာတာေတြ နားေထာင္ျပီးေတာ့ သြားရည္တျမားျမားက်ေနပုံရပါတယ္။
"ဘယ္ေတာ့ေခၚသြားမွာလဲဟင္။ လာမဲ့ဇြန္လက်ရင္ သားတို႕ေႏြေက်ာင္းပိတ္ႏွစ္လခြဲ ရမွာ။ အဲဒီအခ်ိန္ သြားရေအာင္ေနာ္"
ကၽြန္မက နားေအးေအာင္..
"ေအး...သြားတာေပါ့"လို႕ ျပီးစလြယ္ ေျပာလိုက္မိတာပါ။

ည ဆယ့္တစ္နာရီေလာက္က်ေတာ့ ကၽြန္မတို႕ အိပ္ခန္းတံခါးကို တေဒါက္ေဒါက္လာေခါက္ သံၾကားရတာနဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးဆဲဆဲေခါင္းထူးျပီး "ဘယ္သူလဲ" ေမးလိုက္ေတာ့..
"ခန္႕ကိုပါ"တဲ့။
"၀င္ခဲ့ေလ၊ ဘာလိုခ်င္းလို႕လဲ၊ ခုခ်ိန္ထိ မအိပ္ေသးဘူးလား"
"မအိပ္ေသးဘူး၊ ဘြားဘြားကိုေမးစရာ၇ိွလို႕။ ျမန္မာျပည္သြားရင္ လမ္းစရိတ္ဘယ္ ေလာက္က်သလဲဟင္"
အခ်ိန္မဟုတ္ အခါမဟုတ္မွာ ဒီလိုေမးခြန္းလာေမးတာ ကၽြန္မရယ္လည္း ရယ္ခ်င္၊ သူ႕ကို ေစာေစာ စိတ္၀င္စားေအာင္ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္းေတြ ေျပာလိုက္မိတာ မွားသြားျပီလို႕ ေတြးလိုက္မိပါရဲ႕။
"အသြား အျပန္ ဆိုရင္ တစ္ေယာက္ကို ေဒၚလာတစ္ေထာင့္ေျခာက္ရာ က်တယ္" လို႕ကိစၥ ျပတ္ခပ္တိုတို ပဲ ေျဖလိုက္ပါတယ္။
"ဒီမွာ သားရဲ႕စုဘူး ယူလာတယ္။ ဘြားဘြားေရေပးပါ၊ ျမန္မာျပည္သြားဖို႕ လမ္းစရိတ္ေလ"
"ေသလိုက္ပါေတာ့" လို႕ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ညည္းမိပါရဲ႕။ ဆတ္ေဆာ့ျပီး အိပ္ရာ၀င္ခါနီးမွ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း သြားေျပာမိတာ ကၽြန္မအျပစ္ပါပဲ။

"မနက္မွ ေရပါ ခန္႕ကိုရယ္၊ ဘြားဘြားအိပ္ခ်င္ျပီ"
"အခု ေရေပးပါ ဘြားဘြားရယ္၊ ဒါမွဘယ္ေလာက္လိုေသးလဲ ဆိုတာသိရင္ ထပ္စုမလို႕"
မ်က္နွာငယ္ေလးနဲ႕ ေၿပာေနေတာ့လည္း ကၽြန္မ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အိပ္ရာကထၿပီး သူ႕စုဘူးရဲ႕ ေအာက္ဘက္က အဖံုးကေလးကို ကလန္႕ဖြင့္လိုက္ၿပီး စားပြဲေပၚမွာ ေမွာက္ခ်လိုက္ပါတယ္။ အေႂကြေစ့မ်ဳိးစံု ထြက္က်လာေလရဲ႕။
တစ္ေဒၚလာ၊ ႏွစ္ေဒၚလာ၊ သံုးေဒၚလာ၊ ေလးေဒၚလာ စုစုေပါင္း ငါးေဒၚလာနဲ႕ ေၿခာက္ၿပား။
" ၿမန္မာၿပည္ ေရာက္ဖို႕ေတာ့ နီးၿပီ "လို႕။

သူ႕စုဘူးထဲက အေႂကြေတြကို ေရတြက္ၿပီၤး ကၽြန္မ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္ေတာ့ ဒါကို သူက အတည္ေၿပာတယ္မွတ္ၿပီး ၀မ္းသာအားရနဲ႕ အေႂကြေစ့ေတြပိုက္ၿပီး ၿပန္ထြက္သြားပါေလေရာ။ ဒီေတာ့မွ ကၽြန္မလည္း  အိပ္ရပါေတာ့တယ္။ မိုးလင္ခါစ အိပ္ရာကႏုိးလို႕ ၿပတင္းတံခါး ဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ လမ္းေပၚက အိမ္ဘက္ကို ခ်ဳိး၀င္လာတဲ့ စက္ဘီးတစ္စီး ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ေစာေစာစီးစီး ဘယ္သူမ်ားလဲေပါ့။ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္လိုက္မွ ခန္႕ကိုၿဖစ္ေနေလ ရဲ႕။ တစ္အိမ္လံုး ဘယ္သူမွ မႏိုးၾကေသးဘူး။ ကၽြန္မကသာ ေစာေစာထတတ္သူမို႕ ႏိုးေနတာ။ ဘယ္အခ်ိန္ က ဒီေကာင္ အိပ္ရာကထၿပီး ဘယ္သြားပါလိမ့္နဲ႕ ရင္ထဲမွာ ထိတ္သြားမိတာနဲ႕ အေပါက္၀ကို အေၿပးသြားၿပီး...
" ခန္႕ကို အေစာၾကီးရွိေသးတယ္၊ ဘယ္သြားတာလဲ "

ၿပဴးၿပဴးပ်ာပ်ာနဲ႕ ကၽြန္မက ေမးေတာ့...
" ဟိုဘက္ကမ္းက မစ္ကီတို႕အိမ္ သြားတာပါ "တဲ့။
" ဘာကိစၥ ဒီအခ်ိန္ၾကီး သြားရတာလဲ။ သူတို႕ အိပ္ရာက ႏုိးၿပီမို႕လား "
" မႏုိးေသးပါဘူး၊ သားက တံခါးသြားေခါက္ေတာ့ ႏိုးၿပီမို႕လား "
" ဘာအေရးတၾကီးရွိလို႕ သြားေခါက္ရတာလဲ။ ဒီအခ်ိန္သြားတာ လူၾကီးေတြလည္း ဒီမွာ မႏုိးေသးဘူး။ ေၿပာသြားတာ မဟုတ္ဘဲ ထြက္သြားတာ မင္းဒယ္ဒီနဲ႕ မာမီ သိရင္ ဘယ္ေလာက္ပူမလဲ။ ေနာက္ ဒါမ်ိဳးမလုပ္နဲ႕၊ ၾကားလား "
" အင္းပါ၊ အခုလည္း သားတုိ႕ ေက်ာင္းပိတ္က်ရင္ ၿမန္မာၿပည္ကို သြားလည္ၾကမလို႕ ဆိုတာ မစ္ကီၤကို သြားေၿပာတာပါ "

ၾကည့္ပါဦး၊ မိုးလင္းေအာင္ မေစာင့္ႏိုင္ဘဲ သူမ်ားအိမ္ အိပ္ေနၾကတုန္း တံခါးေခါက္ႏႈိးၿပီး သြားေၿပာစရာလားေနာ္။ အင္း... ကၽြန္မ စလိုက္တဲ့ ၿမန္မာၿပည္ေရာဂါက မေသးဘူးဆိုတာ ေတြးလိုက္မိပါရဲ႕။
ဇာတ္လမ္း က ဒါနဲ႕တင္ မၿပီးေသးပါဘူး။ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာသစ္၊ ဘုရား၀တ္ၿပဳၿပီး ရွစ္နာရီေလာက္ နံနက္စာ စားဖိုု႕ ေကာဖီစားပြဲကို သြားထိုင္ေတာ့...
" ေဟာ... ဒီၿပကၡဒိန္ကို ခဲတံနီေတြနဲ႕ ဘယ္သူ လာၿခစ္ထားတာလဲဟင္။ အားလံုးပြစိကို တက္လို႕ "
ကၽြန္မ ေခၽြးမေဘာ္ဘီ က မီးဖိုနံရံမွာ သူလုပ္စရာ၊ သြားစရာ ကိစၥအ၀၀အတြက္ ဇယားခ် မွတ္သားထားတဲ့ ၿပကၡဒိန္လွလွေလး ပြစိတက္ေနတဲ့ အၿဖစ္ကို ၾကည့္ရင္း မေက်မနပ္နဲ႕ ေမးေနပါတယ္။
" ခုနတုန္းက ခန္႕ကို ကုလားထိုင္နဲ႕ တက္ၿပီး လုပ္ေနတာ ေတြ႕တယ္ မာမီ "နဲ႕ ခန္႕ညီက ေဖာ္ေကာင္ လုပ္ပါေလေရာ။

" လာစမ္း ခန္႕ကို၊ ဒီၿပကၡဒိန္ကို ဘာလို႕ ၿခစ္ထားရတာလဲ " ေမးေတာ့...
" ၿမန္မာၿပည္သြားဖို႕ ဘယ္ႏွရက္ လိုေသးလဲဆိုတာ သား တြက္ထားတာ မာမီ "တဲ့။
တရားခံကေတာ့ ကၽြန္မပဲေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကေလးေတြကို ေပါ့ေပါ့တန္တန္မေျပာသင့္ဘူး ဆိုတာ သင္ခန္းစာရလိုက္ပါတယ္။ ကုိယ္တကယ္လုပ္ေပးႏိုင္မွ ကတိခံတာအေကာင္းဆုံးပါ ပဲ။ မလုပ္ေပးႏိုင္၇င္လည္း အက်ိဳးအေၾကာင္းနဲ႕ သူတို႕နားလည္းလက္ခံႏိုင္ေအာင္ ရွင္းျပရ မွာပါ။ ဒီကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္မရင္ထဲ မွာ ေတာ္ေတာ္ခံစားသြားမိပါတယ္။ တစ္ေန႕ ေသာတစ္ေန႕ေသာေျပာထားမိတဲ့ စကားအတိုင္း ခန္႕ကိုကို ျမန္မာျပည္လိုက္ပို႕ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္လို႕ ဆုံးျဖတ္ထားပါတယ္။
အဲဒီတစ္ေန႕ကေတာ္ေတာ္နဲ႕ ေရာက္မလာပါဘူး။ ကိုးႏွစ္သားအရြယ္က ေျပာထားတဲ့စ ကားကခန္႕ကို ဘြဲ႕ရျပီးလို႕ သူ႕ဖခင္ပိုင္တဲ့ ကုမၸဏီမွာအရာရိွတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာတဲ့အ သက္၂၈ႏွစ္အရြယ္က်မွျမန္မာျပည္ကို လိုက္ပို႕ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။ ငယ္ငယ္ကလို ေရွာက္ သီးေဆးျပား ၾကိဳက္တဲ့အရြယ္ မဟုတ္ေတာ့လို႕ ေရွာက္သီးေဆးျပားေတာ့ မပူဆာပါဘူး။

မႏၱေလးနဲ႕ ပုဂံမွာျမင္းလွည္းစီးခဲ့ရတာေတြကိုလည္း သေတာေတြက်။ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႕ ေမးဘယ္လ္ရဲ႕သမီး ယမင္းတို႕ေမာင္ႏွမေတြက မႏၱေလးေတာင္ေပၚ ေခၚသြားတမို႕ ရႈေမွ်ာ္ ခင္းလွတဲ့ မႏၱေလးမွာလည္းေပ်ာ္လိုက၊ တည္းခိုတဲ့ ယဇနဟိုတယ္က လွမ္းျပီး ဖူးေျမာ္လို႕ ရတဲေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ၾကီးကိုလည္း ၾကည္ႏူးၾကည္ညိဳ မဆုံးနဲ႕ အရုဏ္နဲကဆည္းဆာခ်ိန္ မွာဗီြဒီယိုရိုက္ရတာလည္းအေမာ။ အေပ်ာ္တာ့အေပ်ာ္ဆုံး ကေတာ့ ေရႊအျမဳေတြမဂၢဇင္း ဦး၀င္းျငိမ္းက ရုပ္ရွင္မင္းသမီး စိုးျမတ္နႏၵာ ရဲ႕ေမြးေန႕ပြဲကိုေခၚသြား တာနဲ႕ ျမန္မာျပည္က အပ်ိဳေခ်ာေတြ ေတြ႕လာခဲ့ရလို႕တဲ့ေလ။
အဲဒီပြဲမွာ သူ႕ဦးေလး ေရႊစင္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းရစ္ခ်ီေမာ္ဒယ္ေအဂ်င္စီ ပိုင္ရွင္ေဒါက္တာ ေက်ာ္၀င္းနဲ႕ ဇနီးမီးငယ္ တို႕နဲ႕ပါ ဆုံးခဲ့ျပီးသူတို႕အဖြဲ႕နဲ႕ ႏိုက္ကလပ္ေတြကို ပါသြားလိုက္ တာမိုးလင္းခါနီးမွ ဟိုတယ္ကို ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ အေမရိကားကိုျပန္မဲ့ရက္ေရာက္ ေတာ့ျမန္မာျပည္မွာေပ်ာ္လို႕ သူဆက္ေနခ်င္ေသး တယ္။ က်န္ခဲ့ရစ္မယ္တဲ့ေလ။ အေဖက ထားခဲ့ရမလားနဲ႕ ကၽြန္မကိုလာေမးေတာ့ "ဘယ္ျဖစ္ပါ့ မလဲ၊ ဒါေလာက္လည္ရ ေတာ္ျပီေပါ့" ဆိုျပီးမျပန္ခ်င္ေသးတဲ့ေကာင္ကို တရြတ္ဆြဲေခၚလာခဲ့ ရပါတယ္။ ေသြးေျပာတယ္ဆိုတဲ့ စကားကတကယ္ပဲထင္ပါရဲ႕ေနာ္။

ေသြးေျပာတာ သူတစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္လုံးျပာျပာ၊ ဆံပင္ေရႊ၀ါေရာင္နဲ႕ ခန္႕ညီကလည္း သူ႕ကိုယ္သူ ျမန္မာဆိုျပီးဂုဏ္ယူေသးတာပါ။ တစ္ေန႕ေက်ာင္းကစာသင္ ခန္းထဲမွာ ဆရာကပထ၀ီသင္ရင္း လူမ်ိဳးစုံအေၾကာင္းကိုလည္းေျပာျပတယ္ေပါ့။ ေနရာေဒ သအလိုက္ကမၻာေပၚမွာ လူမ်ိဳးေပါင္းမ်ားစြာ၇ိွတဲ့ အေၾကာင္း ကိုသင္ျပရင္း လက္ေတြ႕အ တန္းသားထဲမွာ ကြဲျပားတဲ့လူမ်ိဳးေတြလည္း ပါရိွတာမို႕ လူမ်ိဳးစု အလိုက္မတ္တတ္ရပ္ခိုင္း တယ္တဲ့။ အာဖရိကတိုက္နယ္သားလူမည္းေတြ မတ္တတ္ ရပ္ျပျပီးတဲ့ေနာက္ အေရွ႕တိုင္း သားေတြကိုမတ္တတ္ရပ္ခိုင္းေတာ့ တရုတ္ကေလးေတြ၊ ထိုင္းကေလးေတြ၊ ဂ်ပန္ကေလး ေတြနဲ႕ အတူ ခန္႕ညီညီကလည္း မတ္တတ္ရပ္ျပလိုက္တယ္တဲ့။
"Neil Khant မင္းကိုရပ္ခိုင္းတာမဟုတ္ဘူး။ အေရွ႕တိုင္းသားေတြကို ရပ္ခိုင္းတာ၊ မင္းျပန္ ထိုင္"လို႕ ဆရာကေျပာေတာ့...
"ဆ၇ာ...ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ဖခင္က ျမန္မာမို႕ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးအေရွ႕တိုင္းသားပါ" လိုက္ျပန္ေျဖတယ္တဲ့။

ေက်ာင္းက အျပန္ဒီေန႕ျဖစ္ပ်က္ပုံကို လာျပန္ေျပာျပေတာ့ ကၽြန္မရင္မွာ ၾကည္ႏူးပီတိစိတ္ နဲ႕နားေထာင္းရင္း မ်က္ရည္ေတာင္လည္မိပါတယ္။ "ဒါမွ ဘြားဘြားရဲ႕ေျမး"ဆိုျပီး ခန္႕ညီကို တအားဖက္ရင္း ေမႊးေမႊးေတြလည္း အမ်ားၾကီးေပးပစ္လိုက္တယ္ေပါ့။ တစ္ခါကပါရီမွာ အတူဆုံခိုက္အသည္းအထူးကုဆရာ၀န္ၾကီး ဦးခင္ေမာင္၀င္းေျပာဖူး တဲ့ စကား တစ္ခြန္းကို အခုစာေရးရင္းသတိရမိပါေသးတယ္။ "မမခင္ေရ၊ မႏၱေလးသား ဆိုတဲ့ အစြဲကေသြး ထဲမွာ ပါျပီးသားဗ်ာ"တဲ့။ အဲဒီစကားအရေျပာရရင္ ကၽြန္မေျမးခန္႕ညီလည္း မ်က္လုံးျပာ၊ ဆံပင္၀ါ ေပမဲ့ျမန္မာေသးကေတာ့ ရဲရဲေတာက္ပါျပီးသားလို႕ ဆိုရမယ္ထင္ပါရဲ႕။ (မေဟသီမဂၢဇင္း က"စင္တင္တဲ့စာ" ပင္တိုင္ေဆာင္းပါးရွင္ ဆရာဂိုးရွင့္၊ ဒါေတာ့ဇာတိစြဲ မလြန္တန္ေကာင္း ပါဘူးေနာ္။)
ကၽြန္မကျမန္မာအဘြားဆိုေတာ့ ကေလးေတြကိုလည္း ျမန္မာစကား သင္ေပးထားတာေပါ့။ ခက္တာကအမ်ားနဲ႕ တစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့ အလုပ္မျဖစ္ပါဘူး။ အငယ္ဆုံး ခန္႕ေအာင္က အခါလည္ေက်ာ္ေက်ာ္ ႏွစ္ခါ လည္ နီးပါးမို႕ စကားစေျပာတတ္ခါစ ျမန္မာလို႕ ႏွစ္လုံးတြဲ စကားေလးေတြေျပာတတ္ေနပါျပီ။ ကၽြန္မနဲ႕ေတာ အျပန္ အလွန္ အဆင္ေခ်ာလို႕ပါ ပဲ။ သူ႕အရြယ္ အိမ္နီးခ်င္း ကေလးေတြ လာကစားတဲ့အခါ သူ႕အရုပ္ေတြ ကားေတြယူေဆာ့ တာေတြ႕ရင္ ေနာက္ကလိုက္ျပီး "ေပးပါ" "ေပးပါ"နဲ႕ ျပန္လိုက္ေတာင္းေနရွာတာ။ ဟိုကေလးေတြက သူေျပာတာနားမလည္ေတာ့ ျပႆနာျဖစ္ပါေလေရာ။

တစ္ခါကလည္း သူ႕အေမေရွ႕မွာသြားရပ္ရင္း "ခ်ီပါ" "ခ်ီပါ"နဲ႕ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ ကို ေျမႇာက္ျပရင္းခ်ီေစခ်င္ လို႕ေျပာေနတာ အေမက cheeseခ်ိစၥျပား ေတာင္းတယ္ထင္ျပီးေရခဲ ေသတၱာထဲက cheeseတစ္ျပား ထုတ္ေပး လိုက္ေတာ့ သူေျပာတာ မဟုတ္လို႕ ဘသားေခ်ာ ေလးကေဒါသ နဲ႕ခ်ိစၥျပား ကို ေပါက္ထည့္ပစ္လိုက္ပါေလေရာ။ ဒါနဲ႕ပဲ ကၽြန္မလက္ေလွ်ာ့ လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ သားေျပာသလို သားသမီးေျမးေတြနဲ႕ ထိေတြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ကာလ ထဲကအမွတ္တရ အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြဟာ ႏွလုံးသားတစ္ေနရာမွာ စြဲျငိျပီးအရာထင္ သိမ္းဆည္းထား တဲ့ တန္ဖိုး၇ိွရတနာစုေလးေတြလိုပါပဲ။ ႏွစ္ေပါင္းၾကာလို႕ အတိတ္လမ္း ကို ျပန္ေလွ်ာက္ၾကည့္မိ တဲ့ အခါ အျပံဳးနဲ႕ႏွလုံးေအးေစေသာ ဘ၀ရဲ႕ပန္းခ်ီကားခ်ပ္လွလွက ေလးေတြပါပဲေနာ္။
ဒီလိုနဲ႕ ဦးေက်ာ္ေဇာေရာက္လာမဲ့ရက္ကို လက္ခ်ိဳးေရတြက္မေနေတာ့ဘဲ ကိုယ္လုပ္စရာရိွ တာေတြလုပ္ရင္း ပုံမွန္လႈပ္ရွား လာခဲ့တာ ၁၃လေျမာက္တဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့တစ္ေန႕မွာ ဖုန္း တစ္ခု၀င္လာေလရဲ႕။ ေခၚတဲ့သူက သားၾကီးရဲ႕အဂၤလိပ္နာမည္နဲ႕ Albertရိွလားလို႕ ေမးပါ တယ္။

"မရိွပါဘူး။ အလုပ္သြားပါတယ္။ ေျပာစရာရိွရင္မွာခဲ့ပါ"လို႕ျပန္ေျပာေတာ့...
"မနက္ျဖန္ညေန ဒယ္လ္တာေလေၾကာင္း ဖလိုက္နံပါတ္ ဒီေလာက္နဲ႕ မစၥတာကေရာဇြာ မာယာမီေလဆိပ္ ကို ေရာက္မယ္၊ သြားၾကိဳဖို႕ ေျပာေပးပါ"တဲ့။
ဒါဆိုသူ႕ရုံးကိစၥျဖစ္မွာပဲလို႕ ေတြးလိုက္မိတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သားၾကီးက ဘရား ဇီးလ္ႏိုင္ငံက သူတုိ႕ရုံးခြဲတစ္ခု ကိုလည္း တာ၀န္ယူျပီးၾကီးၾကပ္ရတာမို႕ မၾကာခဏခရီးထြက္ ရပါတယ္။ ဟိုကတာ၀န္ခံေတြ လာလိုက္၊ သူကသြားလိုက္ဆိုေတာ့ ဒီနာမည္က ဘရာဇီးသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္ျပီး...
"ေနဦး၊ Albertရဲ႕ရုံးကို ဒီနံပါတ္နဲ႕ေခၚျပီး ကိုယ္တိုင္ေျပာျပလိုက္ပါ"လို႕ေျပာရင္းရုံးကနံပါတ္ ကိုေပးလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီလူ ဖုန္းခ်သြားသြားခ်င္း သားကိုလည္းဖုန္းဆက္ျပီး မစၥတာကေရာဇြာဆိုတာလာမွာမို႕ လူတစ္ေယာက္က အေၾကာင္းၾကားတယ္။ ဘရာဇီးလ္ကလားမသိဘူး။ သားရဲ႕ရုံးနံပါတ္ကို မာမီေပးလိုက္တယ္။ ဆက္လာလိမ့္မယ္ ဆိုတာ ေျပာျပထားလိုက္ပါတယ္။ တစ္ေအာင့္ ေလာက္ၾကာေတာ့ ဖုန္းျမည္လာျပန္ပါေရာ။
"ဘယ္က ဘရာဇီးလ္က မစၥတာကေရာဇြာရမွာလဲ၊ ေရာက္မွာက အန္ကယ္ဦးေက်ာ္ေဇာဗ်" တဲ့။
"ဟင္"ခနဲ ကၽြန္မအံ့ၾသသြားရပါတယ္။ လာမယ္ဆိုတာ စားလည္းမေရး၊ ေၾကးနန္းလည္းမ ပို႕၊ကိုယ္တိုင္လည္း ဖုန္းမဆက္လာဘဲ ဘယ္တစ္ေယာက္ကၾကားကေန အေၾကာင္းၾကားရ တာတဲ့လဲ။ ေနာက္ျပီးေျပာတဲ့သူက မစၥတာကေရာဇြာဆိုျပန္ေတာ့ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႕လားလို႕ ျပန္ေမးရပါတယ္။
"ဟုတ္ပါတယ္ မာမီရာ၊ သားေသေသခ်ာခ်ာေမးထားလိုက္တာပါ။ ေျပာတဲ့သူကစားလုံး ေပါင္းဖတ္တာ အသံထြက္မမွန္လို႕ ကေရာဇြာျဖစ္ေနတာပါ"တဲ့။

အဲဒီအသံထြက္ မွန္ေအာင္မေခၚႏိုင္တာကလည္း အေမရိကားမွာျပႆနာတစ္ခုပါပဲ။ ျမန္မာနာမည္ေတြက အမ်ားအားျဖင့္ (ေက်ာ္)တို႕ (ျမင့္)မ်ားတာေနာ္။ စားလုံးေပါင္းက (Y) ေတြ၊ (h)ေတြ၊ (int)ေတြပါလာျပီဆိုရင္ ရႈပ္ကုန္ေတာ့ တာပဲ။ ကၽြန္မနာမည္ေမြးကတည္းက အေမေပးထားတဲ့ "ခင္မၾကီး" တစ္သက္လုံး ခင္မၾကီးေခၚတြင္လာပါလ်က္နဲ႕ ဒီက်မွ (ခင္မဂိုင္း)ျဖစ္ရေတာ့တာပဲ။ (ၾကီး)လို႕ အသံထြက္ကို (GYI)နဲ႕ေပါင္းေပ မယ့္ သူတို႕က (Y)ပါတဲ့အတြက္ (ဂိုင္း)လို႕ေခၚတာေလ။ သူတို႕မွာ (ဂ်ီးဂ်ီး)ဆိုတဲ့နာမည္ရိွပါတယ္။ အဲဒါကို (GLI)နဲ႕ေပါင္းတာပါ။ တစ္ခါတေလလည္း (GEE)နဲ႕ေပါင္းတယ္။ (kyaw)ေက်ာ္က (ကေရာ္)ျဖစ္၊ (MYINT)ျမင့္ က (မိုင္ရင့္)ျဖစ္၊ အဆိုးဆုံးကကၽြန္မရဲ႕သားေရႊစင္ကို "ရႊီ"လို႕ အသံထြက္ေခၚၾကျခင္းပါပဲ။ အတန္းထဲမွာ တစ္ရႊီတည္းရႊီေနၾကတာကို သည္းမခံႏိုင္ဘဲ ကၽြန္မကိုလာမဲေလရဲ႕။

"သားကို ေရႊစင္လို႕ နာမည္မွည့္စရာလား။ ေခၚရခက္တဲ့ မိန္းမနာမည္ၾကီး"တဲ့။
"မဟုတ္ပါဘူးသားရယ္၊ သားလွေရႊစင္၊ ေထာင္နားဆင္ေလာ့"ဆိုတာ အထင္ကရရိွတဲ့စာ ပါ။သားေရႊစင္ဆိုတာ အေမ့ရင္မွာထားရိွခံစားရတဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက သန္႕စင္ျပီးသားေ၇ႊ ပိုပီတိေတြ၀င္းအိေနတဲ့ သေဘာ။ တန္ခိုးၾကီး တဲ့ေရႊစင္ နဲ႕ႏႈိးျပီး ျမတ္ျမတ္ႏိႈးႏိႈးေရြးမွည့္ ထားတဲ့နာမည္လွလွေလးပါလို႕ မနည္းၾကီးရွင္းျပလည္း မေက်နပ္ႏိုင္တာ နဲ႕သူတို႕ေခၚလို႕ လြယ္ကူႏိုင္မဲ့ရိွျပီသား အဂၤလိပ္နာမည္ ERICလို႕ေျပာင္းေပးလိုက္မွပဲ နာမည္ေခၚတာ အ ဆင္ေခ်ာ သြားေလရဲ႕။ အေမရိကားေရာက္မွ အေတြ႕အၾကံဳေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရေတာ့တာ ပါပဲ ေလ။
ဒီလိုနဲ႕ အမွာစကားရထားတဲ့အတိုင္း ေနာက္တစ္ေန႕ညေနမွာအရင္တစ္ေခါက္တုန္းကလိုပဲ ကၽြန္မနဲ႕ အတူသားၾကီး၀င္း နဲ႕ ေခၽြးမေဘာ္ဘီတို႕ပါ အေဖာ္လိုက္ျပီး မာယာမီေလဆိပ္မွာ ဦးေက်ာ္ေဇာ ကိုသြားၾကိဳၾက ပါတယ္။ တစ္ဆင့္စကားပါးထားတာျဖစ္လို႕ လာသာၾကိဳရတာ၊ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဟုတ္မွ ဟုတ္ရဲ႕လား နဲ႕ မယုံမရဲနဲ႕ပါဘဲ။ ေတာ္ပါေသးတယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ ေနဆဲေလယာဥ္ခရီးသည္ေတြထဲမွာ ဦးေက်ာ္ေဇာ ကိုေတြ႕လိုက္ရ လို႕ ၀မ္းသာအားတက္ သြားရတယ္ေပါ့။

ေရာက္မဆိုက္ ဟိုဘက္္မွာလုပ္ရကိုင္ရတာေတြ ခက္ခဲလို႕မၾကည့္ၾကာသင့္ဘဲ ပိုၾကန္႕ၾကာ သြားရတယ္ ဆိုတာေတြလည္း ရွင္းလင္းေျပာျပေနေလရဲ႕။ ကၽြန္မေစာဒကမတတ္ဘဲ သူေျပာသမွ် မယုံတစ္၀က္နဲ႕ နားေထာင္ေနလိုက္ပါတယ္။ ရင္ထဲက မေက်မလည္ရိွေန တာေတြအတြက္ ေမးခြန္းေတြေမးလိုေပမဲ့ ဘ၀အသစ္ျပန္စရမဲ့အခ်ိန္အခါမွာ တစ္ဦးနဲ႕ တစ္ဥိးကေတာကကဆ၊ မၾကည္မလင္မျဖစ္ၾက ဘဲ ေမတၱာ နဲ႕လက္တြဲျပီး ေျခလွမ္းညီညီ ေလွ်ာက္ႏိုင္ပါမွ အရာရာအဆင္ေခ်ာမွာမို႕ မ်က္ကြယ္က ကိစၥကို ဘြာခတ္လိုက္ ပါေတာ့ မယ္ေတြးျပီးစိတ္ကိုေလွ်ာ့ထားလိုက္ပါတယ္။
အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့ ညနက္ေနျပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ကေလးေတြအားလုံးလည္း အိမ္ေမာ က်ေနၾကပါျပီ။ ကၽြန္မ မာမီတစ္ေယာက္ပဲမအိမ္ေသးဘဲ ထိုင္ေစာင့္ေနေလရဲ႕။ ဦးေက်ာ္ေဇာကိုျပန္ေတြ႕ရေတာ့ ၀မ္းေတြသာလို႕ေပါ့။ သားနဲ႕ေခၽြးမ ကလည္း အလိုက္ တသိနဲ႕ "ကဲ...အန္ကယ္ကလည္း ခရီးရွည္ေလယာဥ္စီး လာရတာ ေမာေရာ့မယ္၊ နာၾကဦး" ဆိုျပီးအိပ္ခန္းထဲ၀င္သြားပါေရာ။ တကယ္လည္း ခရီးပန္း လာတာျဖစ္ လို႕ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ည၀တ္အကႌ်လဲျပီးတာနဲ႕ နားဖို႕ အိပ္ရာဖုံးေတြခြာ၊ လဲေလ်ာင္း စရာ ေနရာျပင္ေပး လိုက္ တယ္ေပါ့။

သူအိပ္ရာေပၚ လွဲေနတုန္းကၽြန္မလည္း သိမ္းစရာရိွတာေတြ သိမ္းေခါက္ရင္း၀တ္လာတဲ့ ကုတ္အကႌ်ကို အကႌ်ခ်ိတ္မွာ ခ်ိတ္ဖို႕ယူလိုက္ပါတယ္။ အိတ္ထဲက ေဖာင္းဖာင္းပြပြျဖစ္ေန တာနဲ႕ ဆြဲထုတ္လိုက္ေတာ့ လက္ကိုင္ပ၀ါေရာ၊ စီးကရက္ဘူး၊ မီးျခစ္နဲ႕ရွဴေဆးဘူးကအစ ပစၥည္းေတြအမ်ိဳးစုံပါလာေလရဲ႕။ အဲဒါေတြ လက္တကမ္းသုံးႏိုင္ ဖို႕ အိပ္ရာေဘးက စားပြဲေပၚ တင္ထားေပး လိုက္ျပီး ေနာက္အိတ္ တစ္ခုကို ႏိႈက္လိုက္ေတာ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ PASS PORTစာအုပ္နီေလး ထြက္လာ ပါတယ္။ စာအုပ္ၾကားမွာ ဓာတ္ပုံ တစ္ခု ညႇပ္ထားတာနဲ႕ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ကၽြန္မ မ်က္လုံးေတာင္ ကၽြန္မမယုံႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။
ဓာတ္ပုံ က ပုပၸါးေတာင္ေတာ္ ဘက္ကေရာင္းနဲ႕ ဦးေက်ာ္ေဇာနဲ႕ အမ်ိဳးသမီးငယ္စုံတဲြပုံျဖစ္ ေနပါေရာ။

ကၽြန္မက ျပီးတာေတြျပီးခဲ့ပါျပီ။ မ်က္ကြယ္ကိစၥေတြကို ဘြာခတ္လိုက္ပါေတာ့မယ္လို႕ခံ ယူျပီးေမတၱာ နဲ႕လက္တြဲ ဖို႕ ျပင္ဆင္ထားခါမွ ဒီဓာတ္ပုံကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္ရေတာ့ တာေလ။ ရႈပ္ေထြးခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ကို နိ႒ိတံျပီးကၽြန္မဆိျပန္လာခဲ့တာ ျဖစ္ခဲ့ရင္ဒီဓာတ္ ပုံကႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ထဲမွာ ညႇပ္ျပီးပါလာစရာ မရိွပါဘူး။ အထင္ကရ၊ အျမတ္တႏိုးနဲ႕ ယူလာျခင္းကိုက အေျခအေနမွန္ကို ေဖာ္ျပဖို႕ သိၾကားေစသက္ေသညႊန္းျခင္းပဲ မဟုတ္ပါ လားေနာ္။
ျပန္လည္ ဆုံးစည္းရတဲ့ေန႕ရဲ႕ အနာတရျဖစ္တဲ့အမွတ္အသားေလးတစ္ခုပါပဲေလ။

ဆက္ရန္
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>