ဖ်ာပံုဘက္တြင္ စက္ေသနတ္ပစ္ၿပီးေနာက္ ထုိေလယာဥ္ႀကီးသည္ လာလမ္းအတုိင္း ျပန္လာၿပီး တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြားပါေတာ့သည္။
“ေဟ့ ... ဟုိမွာ ၾကည့္စမ္း၊ ေလယာဥ္သံုးစီး လာေနတယ္”
“ေအး ... ဟုတ္တယ္”
စကားေျပာ ၍ မဆံုးမီ၊ ျမားဦးသ႑ာန္ ပ်ံသန္းလာေသာ ေလယာဥ္သံုးစီးအနက္မွ တစ္စီးၿပီးတစ္စီး ခ်ေပးပါ သည္။ ေကာင္းကင္ တြင္ ပြင့္၍ ထြက္လာေသာ ေလထီးမ်ားမွာ မိႈပြင့္မ်ားအလား အလြန္ လွပ ပါသည္။ ထုိေန႔က လက္နက္၊ စားေသာက္ဖြယ္၊ အ၀တ္အထည္ စည့္ ပစၥည္းေပါင္း ၃၉ ကြန္တိန္နာျဖစ္ ပါသည္။ က္ို ဆက္ဖတ္ရန္ ...
“ေဟ့ ... ဟုိမွာ ၾကည့္စမ္း၊ ေလယာဥ္သံုးစီး လာေနတယ္”
“ေအး ... ဟုတ္တယ္”
စကားေျပာ ၍ မဆံုးမီ၊ ျမားဦးသ႑ာန္ ပ်ံသန္းလာေသာ ေလယာဥ္သံုးစီးအနက္မွ တစ္စီးၿပီးတစ္စီး ခ်ေပးပါ သည္။ ေကာင္းကင္ တြင္ ပြင့္၍ ထြက္လာေသာ ေလထီးမ်ားမွာ မိႈပြင့္မ်ားအလား အလြန္ လွပ ပါသည္။ ထုိေန႔က လက္နက္၊ စားေသာက္ဖြယ္၊ အ၀တ္အထည္ စည့္ ပစၥည္းေပါင္း ၃၉ ကြန္တိန္နာျဖစ္ ပါသည္။ က္ို ဆက္ဖတ္ရန္ ...
ေလထီးျဖင့္ က်လာေသာ လက္နက္မ်ား၊ ရာရွင္မ်ားကုိ လွည္းမ်ားျဖင့္ သူႀကီး ဦးညြန္႔အိမ္သုိ႔ သယ္ယူသြား ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ တာ၀န္သည္ ေလထီးခ်စဥ္ အတြင္းလံုၿခံဳေရးတာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ ရျခင္း မွ်သာ ျဖစ္သျဖင့္ ယင္းလက္နက္မ်ားကုိ သယ္ယူရာတြင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတိ၏ ေက်းရြာေျပာက္က်ားမ်ားက တာ၀န္ ယူ သယ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မစားရ၀ခမန္းျဖစ္ရေသာ ယင္းလက္နက္မ်ားကုိ ၾကည့္ရင္း မိမိတပ္စု အတြက္ ေလာေလာဆယ္ ကုိင္ေဆာင္ေနရေသာ ဂ်ပန္လက္နက္မ်ားကုိ စိတ္ပ်က္မိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘာမွ် မတတ္ႏုိင္ေသာ ဘ၀၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမွာ မိမိကုိယ္ကုိ ေျဖသိမ့္ျခင္းႏွင့္ သက္ျပင္းအႀကိမ္ႀကိမ္ ခ်မိ ျခင္းသာ လွ်င္ ျဖစ္ပါသည္။
ေနလံုးႀကီး သည္ အေနာက္ဘက္မုိးကုပ္စက္၀ုိင္းသုိ႔ ၀င္အံ့ဆဲဆဲျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဆည္းဆာ၏အလွ ပန္းႏုေရာင္ အေသြး ကုိ ေဆာင္လ်က္ရွိေနပါသည္။ ေစာေစာက ေလထီးျဖင့္ခ်ေပးခဲ့ေသာ လက္နက္မ်းကုိ သယ္ေဆာင္ေသာ ေက်းရြာေျပာက္က်ားမ်ား၏ လွည္းမ်ားသည္ အစီအရီရြာတြင္းသုိ႔ တအိအိလွိမ့္၀င္လ်က္ ရွိေနသည္ ကုိ ေတြ႕ရသည္။
“ဗုိလ္ေလး မျပန္ေသးဘူးလား”
“ေအး၊ ျပန္တာေပါ့။ တုိ႔တာ၀န္ၿပီးၿပီပဲ။ ကုိစံယ်၊ ရဲေဘာ္ေတြေခၚၿပီး လူစစ္ တန္းျဖဳတ္လုိက္ပါဗ်ာ”
ရဲေဘာ္စံယ် သည္ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ အမိန္႔ရေသာအခါ ကင္းခ်ထားေသာ ရဲေဘာ္မ်ားရွိရာသုိ႔ အေျပး သြားေရာက္ေခၚယူ ပါသည္။ ရဲေဘာ္မ်ားသည္ တာ၀န္ရုတ္သိမ္းေနသည္ကုိ သိေသာ္လည္း မိမိသေဘာျဖင့္ ထြက္ခြာ လာျခင္းမျပဳဘဲ ရဲေဘာ္စံယ် လာေရာက္သည့္အထိ ေစာင့္စားလ်က္ရွိေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကန္သင္းေပၚ တြင္ ထုိင္ရင္း ရဲေဘာ္မ်ား၏ စည္းကမ္းလုိက္နာမႈအတြက္ ၀မ္းသာမိသည္။ ဤရဲေဘာ္မ်ား သည္ ေလ့က်င့္ၿပီး တုိက္ပဲြအေတြ႕အႀကံဳရွိေသာဗမာ့ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္သားမ်ားျဖစ္ ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ ရန္ကုန္မွ တပ္ေဖ်ာက္ထြက္လာခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ ေက်းရြာမ်ားတြင္ လွည့္လည္ ေနထုိင္ ခဲ့ေသာ္ လည္း ေလ့က်င့္မႈ မပ်က္ခဲ့ၾကေပ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မိမိ၏ တပ္စုအား ရန္သူႏွင့္ ယွဥ္၍ တုိက္ခုိက္ႏုိင္ရန္ အတြက္ ဓားေသြးသကဲ့သုိ႔ ရဲေဘာ္မ်ားအား ေလ့က်င့္ေပးထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ မၾကာမီ ရဲေဘာ္စံယ်မွ ရဲေဘာ္ မ်ားျပည့္စံုေၾကာင္း တန္းျဖဳတ္ရန္ ကၽြန္ေတာ့္အား သတင္းပုိ႔ၿပီး ရြာအတြင္းသုိ႔ ၀င္ခဲ့ၾက ပါသည္။ သူႀကီး ဦးညြန္႔၏ အိမ္ႀကီး တစ္ခုလံုး ပ်ားပန္းခတ္မွ် စည္ကားလႈပ္ရွားလ်က္ရွိသည္။ ကြန္တိန္နာေခၚ ေသနတ္ မ်ားႏွင့္ပစၥည္းမ်ား ထည့္ေသာ က်ည္ေတာက္ႀကီးမ်ားကုိ ထုႏွက္ရုိက္ဖြင့္ေနေသာ အသံမ်ားမွာလည္း ပန္းပဲဖုိမွ ထုရုိက္ေနေသာ အသံကဲ့သုိ႔ အဆက္မျပတ္ ေပၚထြက္လ်က္ရွိပါသည္။
“ကုိစံယ်ေရ ... ရဲေဘာ္ေတြ ထမင္းေကၽြးဖုိ႔ ေခၚသြားတာ့ဗ်ာ”
“ဟုိက္ ... ကုိင္း ရဲေဘာ္တုိ႔၊ ထမင္းစားရံုကုိ သြားၾကမယ္။ တန္းစီ”
ရဲေဘာ္မ်ား ထြက္သြားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္စြာ ၀ါးကြပ္ပ်စ္ေပၚသုိ႔ လွဲခ်လုိက္မိသည္။ ထုိအခါ ေကာင္းကင္ျပင္သည္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚမွ မုိး၍ ၾကည့္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ တစ္ဖက္ သုိ႔ ေစာင္း၍ အိတ္ကပ္ထဲတြင္ တြန္႔လိမ္ေခြေကာက္ေနေသာ ေလထီးခ် စီးကရက္ဘူးမွ စီးကရက္တစ္လိပ္ကုိ ထုတ္၍ ပါးစပ္တြင္ တပ္ကာ မွိန္းေနလုိက္သည္။ ထုိအခုိက္ေျဖာက္ဟူေသာ အသံႏွင့္အတူ မီးပြင့္ကေလး တစ္ခ်က္ေပၚ လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္မွ စီးကရက္ကုိ မီးညွိရန္ ဖိတ္ေခၚလုိက္သည္။ ထုိသူ ကား ေလထီးဆင္း ရဲေဘာ္ ကုိဘေသာင္းျဖစ္ပါသည္။
“ကုိျမလိႈင္ႀကီး၊ ေတာ္ေတာ္ ေမာသြားလားဗ်”
“မေမာ ပါဘူးဗ်ာ၊ စိတ္နည္းနည္းေမာလုိ႔ မွိန္းေနတာပါ”
“ဟက္ ... ဟက္ ... စိတ္ေမာတယ္ ဟုတ္လား၊ ရွင္းျပစမ္းပါဦး”
ကၽြန္ေတာ္သည္ ကုိဘေသာင္း လွမ္းေပးေသာ ခၽြင္းဂန္းကုိ လွမ္းယူရင္း ပါးစပ္တြင္ ျမံဳစားလုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ တပ္စု၏ ခ်ိဳ႕တဲ့ေသာ လက္နက္အေျခအေနကုိ ရွင္းျပၿပီး ကၽြန္ေတာ့္တပ္စု၏ ေလ့က်င့္သားရမႈ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းမ်ား ကုိ ၀ါဒျဖန္႔ ေျပာၾကားလုိက္ပါသည္။
“ကိုျမလိႈင္ တပ္စုမွာ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ရွိလဲ”
“ခုေတာ့ အားလံုး ၃၅ ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္ဗ်ာ”
“ဒီလုိလုပ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမဂ်ဗိြဳက္တုိ႔နဲ႔ တုိင္ပင္ၾကည့္မယ္။ ေနာက္ညပီး ဒီကေျပာက္က်ားေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ၾကည့္ မယ္။ ၿပီးရင္ အျဖစ္ႏုိင္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ ေဆာင္ရြက္ေပးမယ္“တကယ္လားဗ်”
“ဟာ ... ရဲေဘာ္ ကလည္း တကယ္ပဲေပါ့ဗ်”
“ေက်းဇူး သိပ္တင္တယ္ဗ်ာ၊ ဒါထက္ ဘယ္ေတာ့ သိရမွာလဲ”
“အလြန္ဆံုး မနက္ျဖန္ေပါ့”
ကုိဘေသာင္းသည္ ၎၏ကတိအတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္တပ္စုအား လက္နက္တပ္ဆင္ေပးေရးကုိ ေမဂ်ာဗိြဳတ္တုိ႔အား လည္းေကာင္း၊ ေျပာက္က်ားေခါင္းေဆာင္(ကုိေအာင္ခင္)ကုိထြန္းစိန္တုိ႔အားလည္းေကာင္း ေျပာဆုိ၍ ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္သုိ႔ ေရာက္သည့္အထိ မေစာင့္ေတာ့ ဘဲ ထုိည၌ပင္ ၃၀၃ ရုိင္ဖယ္အသစ္ ၂၅ လက္၊ လက္ပစ္ဗံုး ၂၀၊ စတင္းဂန္း ၃ လက္တုိ႔ကုိ ထုတ္ေပး လုိက္ပါသည္။ ထုိ႔အတူ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ဂ်ပန္လက္နက္မ်ားကုိ သိမ္းယူျခင္းမျပဳဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ ကုိပင္ ျပန္ေပးလုိက္ပါသည္။
ထုိအခ်ိန္မွစ၍ လက္နက္အသစ္ကေလးမ်ား ရထားေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ တပ္စုသည္ တာလႊတ္အံဆဲဆဲ ၿပိဳင္ျမင္းမ်ား ကဲ့သုိ႔ ဖက္ဆစ္မ်ားႏွင့္ အလ်င္အျမန္ ရင္ဆုိင္တုိက္ပဲြ ျဖစ္ပါေစဟု တဖြဖြ ဆုေတာင္းရင္း အားေမြး လ်က္ရွိၾကပါေလသည္။
စခန္းတစ္ခုလံုး လက္နက္စဲြကုိင္ အသင့္ရွိေနၾကပါသည္။
တေမာ့၀ရြာ၏ အေရွ႕ယြန္းယြန္းဆီမွ တုိက္ပဲြျဖစ္ေနသည္ဟု ခန္႔မွန္းရပါသည္။ အဆက္ မျပတ္ ေပၚထြက္ လာေသာ စက္ေသနတ္သံမ်ား၊ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျပင္းထန္စြာ ျမည္ဟည္းေသာ စိန္ေျပာင္းပစ္ သံမ်ားကုိ ၾကားရျခင္းေၾကာင့္ တုိက္ပဲြျပင္းထန္ေနဆျဖစ္ေၾကာင္းကုိလည္း သေဘာေပါက္ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္ တြင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္မွ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တပ္မ်ား ရွိေနေသာ္လည္း က်န္ေျပာက္က်ား တပ္မ်ားမူ အမ်ားအျပားရွိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ တုိက္ပဲြတစ္ခုကုိ စီမံကြပ္ကဲတုိက္ခုိက္ရန္ကုိမူ တုိက္ပဲြအေတြ႕အႀကံဳမရွိေသာ ယင္းေဒသခံ ေျပာက္က်ားမ်ားျဖင့္ တုိက္ခုိက္၍ ရမည္ကားမဟုတ္ေပ။ သုိ႔တေစ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္၏ တပ္ခဲြမွာ တေမာ့၀ရြာ ရွိ လူႀကီးမ်ား၏ လံုၿခံဳမႈကုိ တာ၀န္ယူထားရေသာ တပ္ျဖစ္ ျခင္းေၾကာင့္ ဤေနရာမွ ထြကခြာသြားရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ သုိ႔ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဤေနရာမွ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္သည္ အေရးအေၾကာင္း ေပၚေပါက္၍ ဆက္သား မ်ား ေရာက္ရွိ အကူအညီေတာင္းလွ်င္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေစရန္ ကၽြန္ေတာ့္တပ္စုအား ျပင္ဆင္ထားရန္ ညႊန္ကားၿပီး ၎၏တပ္ခဲြကုိလည္း စနစ္တက် ခ်ထားစီစဥ္လ်က္ ရွိပါသည္။
မၾကာမီ ဆတ္သား ေရာက္ရွိလာပါသည္။ ဆတ္သားမ်ား၏ သတင္းပုိ႔ခ်က္အရ ေဒးဒရဲအပုိင္ ပံကဒတ္ရြာတြင္ ဖက္ဆစ္ မ်ားႏွင့္ တုိက္ပဲြျဖစ္ပြားလ်က္ရွိေၾကာင္း ယင္းပံကဒတ္ရြာသည္ အိမ္ေျခ ၁၀၀ ေက်ာ္ခန္႔ရွိေသာ ကရင္ တုိင္းရင္းသားမ်ား ေနထုိင္ေသာ ညီညြတ္စည္းလံုးေသာ လယ္သမားရြာႀကီးတစ္ရြာ ျဖစ္ပါသည္။ ရြာခံမ်ားျဖစ္ၾက သည့္ ေစာထြန္းစိန္ႏွင့္ ေစာေအးေက်ာ္တုိ႔မွာ ပံကဒတ္ရြာ၏ ပညာတတ္ လူငယ္ မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ယခုအခါ ကြန္ျမဴနစ္ပါတိ၏ စည္းရံုးမႈျဖင့္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္မ်ား ျဖစ္လာၾကပါ သည္။ ၎တုိ႔အား ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္ က တာ၀န္ယူ သင္တန္းေပးခဲ့ပါသည္။
“ရဲေဘာ္၊ ရန္သူအင္အား ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ”
“၆၀-၇၀ ေလာက္ရွိတယ္ ထင္တယ္”
“အေျခအေနကုိ ေျပာစမ္း”
“ရြာကုိ ၀ုိင္းထားတယ္”
ဆတ္သား ရဲေဘာ္ထံမွ အက်ိဳးအေၾကာင္း သိရၿပီးေနာက္ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ေခၚယူ၍ တုိးတုိး တိတ္တိတ္ မွာၾကားပါသည္။ ၎၏ မွာၾကားခ်က္ကုိ ယခုလာေသာ ဆတ္သားသည္ အမွန္တကယ္ လာေရာက္သတင္းပုိ႔ျခင္း ျဖစ္ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ရန္သူ၏ ေထာင္ေခ်ာက္ ေထာင္ျခင္းလည္းျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း၊ သုိ႔ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ့္ တပ္စု မွ တပ္စိတ္တစ္စိတ္ကုိ ေရွ႕ေျပးကင္းျဖစ္အေထာက္ေတာ္လႊတ္ၿပီး ေနာက္ခ်န္လုိက္သြားရန္ အမိန္႔ေပး ပါသည္။ ၎ဆတ္သားကုိလည္း တစ္ပါတည္းေခၚသြားရန္ မွာၾကားပါ သည္။ တုိက္ပဲြ တုိက္ရေတာ့ မည္ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လူသုိက္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကုိ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ေဆာင္ရြက္ၾက ရေတာ့မည္မဟုတ္ပါလား။
ေရွ႕ေျပးကင္း တပ္စိတ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ တပ္စု နာရီ၀က္ခန္႔ျခား၍ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္။ ေရွ႕ေျပးကင္း တပ္စိတ္ကုိ တပ္ၾကပ္ေသာင္းအိ ေခါင္းေဆာင္၍ ရဲေဘာ္မ်ားမွာလည္း တုိက္ရည္၀ေသာ ရဲေဘာ္မ်ားျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ် ပါသည္။ ယခုမူ လက္နက္မ်ားကပါ အသစ္မ်ား ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ပုိက စိတ္ခ်ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မိမိတပ္ကုိ မိမိယံုၾကည္သည္။ ေနာက္ဆံုး ဤတုိက္ပဲြတြင္အေရးမလွ၍ ရံႈးနိမ့္ခဲ့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုး တုိက္ပဲြတြင္ က်ဆံုးျခင္းသာလွ်င္ ျဖစ္ႏုိင္ေပလိမ့္မည္။ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကုိ နာနာညွစ္ရင္း စကားဆုိသည္။
“ရဲေဘာ္၊ သတိ၀ီရိယနဲ႔ တုိက္ေနာ္။ ရန္သူကုိ အထင္မေသးနဲ႔”
“စိတ္ခ်ပါ”
“ေအာင္ျမင္ပါေစဗ်ာ၊ ကုိင္း ... ထြက္ေတာ့”
ထုိအခုိက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အနီးသုိ႔ ကြန္ျမဴနစ္ ေျပာက္က်ား တာ၀န္ခံ ကုိေအာင္ခင္ (ကုိထြန္းစိန္) ေရာက္ရွိလာ ပါသည္။ ၎က ရန္သူအင္အားမွာ မ်ားျပားျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ တပ္စုအင္အားျဖင့္ မလံုေလာက္ႏုိင္ေၾကာင္း သုိ႔ျဖစ္၍ ေျပာက္က်ားတပ္ုတစ္စုကုိလည္း စစ္ကူဖုိ႔လုိေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ ကုိေအာင္ခင္ ၏ ေျပာစကားကုိ ၾကားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္က တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ဘဲ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္ကုိ လွမ္းၾကည့္ လုိက္သည္။
“မလုိေတာ့ဘူး ထင္တယ္ ကုိေအာင္ခင္”
“ဟာ ... လုိတယ္ဗ်။ ကုိျမလိႈင္က နယ္မကၽြမ္းဘူး။ က်ဳပ္လူေတြက နယ္ခံေတြဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ပူ လုိ႔ ေျပာတာ၊ ေနာက္ၿပီး ရန္သူက ၁၀၀-၂၀၀ ဒီက လူ ၃၀ ေလာက္ဆုိေတာ့ အင္အားခ်င္း မမွ်ပါဘူး”
“အင္းေလ ... ကုိေအာင္ခင္ သေဘာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကုိျမလိႈင္နဲ႔ေတာ့ တဲြတုိက္ပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား တပ္စုကုိ ဗုိလ္ျမလိႈင္ကုိ အပ္လုိက္ပါ”
“ဟာ ... ဘာျဖစ္မွာလဲ”
ကၽြန္ေတာ္သည္ ကုိေအာင္ခင္ႏွင့္ ယခုလုိအခ်ိန္၌ အျငင္းမပြားလုိေပ။မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ ကုိေအာင္ခင္သည္ သူ႔တပ္စုကုိ သူကုိယ္တုိင္ ကြပ္ကဲ တုိက္ခုိက္ျခင္းသည္သာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္ က ကုိေအာင္ခင္အား သေဘာတူေၾကာင္း ေျပာ၍ တုိက္ခုိက္မည့္ အစီအစဥ္ကုိ ေမးရပါသည္။ အမွန္က တပ္မေတာ္ တြင္ အထက္အမိန္႔သည္ အဓိကျဖစ္သည္။ ကြပ္ကဲမႈ ဆုိသည္မွာလည္း ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ နာခံရၿမဲျဖစ္ သည္။ ယခု ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္သည္ တပ္မေတာ္အရာရွိတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ တာ၀န္၀တၱရားအရလည္းေကာင္း၊ ရာထူးအရ လည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ထက္လည္းႀကီးသူျဖစ္သည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္ ေပးေသာ အမိန္႔ ကုိ နာခံရမည္သာျဖစ္သည္။ ယခု ကုိေအာင္ခင္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တုိက္ပဲြႏွင့္ ပတ္သက္၍ အစီအစဥ္ ခ်မွတ္ေဆာင္ရြက္ရန္ ေမးျခင္းျဖစ္ပါသည္။
“ဟ ... ျမလိႈင္ ရ၊ ရန္သူကုိ တုိက္တာပဲကြာ။ ရန္သူရွိတဲ့ဆီ တုိ႔ေျပာက္က်ားနည္းနဲ႔ တုိက္ရမွာေပါ့။ မင္း ေျပာေနတာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ လင့္ကုန္ၿပီ။ ငါ သြားႏွင့္မယ္ကြာ”
ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္သည္။ ကုိေအာင္ခင္သည္ သူ႔တပ္စုကုိ သူေခၚ၍ အျပင္းခ်ီတက္သြားပါ သည္။ ကုိေအာင္ခင္တုိ႔ တပ္စုကုိ အမည္းစက္ကေလးသ႑ာန္ ျမင္သည့္အထိ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေနမိ သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ တပ္စုအား ဦးေဆာင္၍ ခ်ီတက္ခဲ့သည္။ ဤေနရာတြင္ ကုိေအာင္ခင္အား အျပစ္မဆုိလုိေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ ကုိေအာင္ခင္သည္ စိတ္အားထက္သန္ျခင္း၊ ပူပင္ျခင္း စသည့္ ေဇာကပ္ေန သူျဖစ္ပါ သည္။ ထုိ႔ျပင္ ၎သည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ တာ၀န္ရွိေသာ ေျပာက္က်ားေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးမဟုတ္ပါလား။
မၾကာမီ ေရွ႕ေျပးကင္း တပ္စိတ္မွ ရဲေဘာ္တင္လွ ေရာက္ရွိလာသည္။ အခ်ိန္မွ ညေနေစာင္းျဖစ္ေသာ္လည္း က်ေနသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အား စူးစူး၀ါး၀ါး ပူေလာင္ေစပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တပ္စုသည္ ေျခာက္ေသြ႕၍ ပက္ၾကားအက္ မ်ား၊ စပါးပင္ငုတ္မ်ားကုိ ပင္ပန္းစြာ နင္းေျချဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၾကရျငားလည္း စိတ္အဟုန္သည္ တုိက္ပဲြ၌ သာ ေရာက္ရွိေနပါသည္။
“ဆုိစမ္း တင္လွ။ မင္းတုိ႔ တပ္စိတ္ ဘယ္မွာလဲ”
“ရြာစည္းရုိးနဲ႔ ကပ္လ်က္ ဇရပ္ေအာက္မွာ ေရာက္ေနတယ္”
“ဒီက ဘယ္ေလာက္ေ၀းသလဲ”
“တစ္မုိင္ခဲြေလာက္ေတာ့ေ၀းမယ္”
“ရန္သူ႔အေျခအေနကုိ ေျပာစမ္း”
“ဆုတ္သြားၾကၿပီ။ တပ္မေတာ္က လုိက္တုိက္ေနတယ္။ ရြာမွာ ေစာထြန္းစိန္တုိ႔ပဲ က်န္ခဲ့တယ္”
“ဘယ္သူ႔တပ္လဲ”
“ဦးဘလံုတပ္လုိ႔ ေျပာတယ္” (ဗုလ္ခ်ဳပ္တင္ေဖ၏ ေတာ္လွန္ေရးအမည္။)
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တပ္စု ပံကဒတ္ရြာသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ တုိက္ပဲြၿပီးစီး၍ ေမာပန္းစြာ ျပန္လာေသာ ဗုိလ္လတင္ေဖကုိ ေတြ႕ရပါသည္။ ဗုိလ္တင္ေဖသည္ လံုခ်ည္ကုိ ပုခက္လုပ္၍ သယ္ေဆာင္လာေသာ ဗုိလ္ေလာင္း ဗုိလ္ရအတြက္ လြန္စြာ စိတ္ပူပင္လ်က္ ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တပ္စု ေရာက္ရွိေၾကာင္း သတင္းပုိ႔ၿပီးေသာ အခါဗုိလ္လတင္ေဖက ဗုိလ္ရအား အလ်င္အျမန္တေမာ့၀ရြာသုိ႔ သယ္ေဆာင္ရန္ အမိန္႔ ေပး ပါသည္။ ထုိညက လသည္ ထိန္ထိန္သာေနပါသည္။ လယ္ကြင္းျပင္ႀကီး မွာ ေငြေရာင္အဆင္း ကဲ့သုိ႔ ျဖဴေဖြး လွေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ဗုိလ္အသက္ရွင္ေရးအတြက္ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ အေျပးထမ္းေဆာင္ သယ္ယူ လာခဲ့ၾကသည္မွာ ည ၈ နာရီခန္႔တြင္ တေမာ့၀ရြာသုိ႔ ေရာက္ရွိပါသည္။
“ျမလိႈင္ မင္း တပ္စုက ဆတ္သားတစ္ေယာက္ ေပးစမ္း”
“ရပါတယ္”
“သြက္သြက္လက္လက္ေကာင္မွ ျဖစ္မယ္ကြ”
“ကုိေသာင္းအိကုိ ေပးမယ္။ မျဖစ္ဘူးလား”
“ေအး၊ ေကာင္းတယ္”
ဗုိလ္လက်ာ္ခုိင္းေစခ်က္အရ ကၽြန္ေတာ္သည္ တပ္ၾကပ္ေသာင္းအိကုိ ဆတ္သားအျဖစ္ တာ၀န္ေပးရန္ ဗုိလ္လက်္ာထံ သုိ႔ ေခၚခဲ့ပါသည္။ ဗုိလ္လက်္ာသည္ ေဒးဒရဲၿမိဳ႕နယ္အတြင္းမွ က်ံဳသင္၊ သဲကုန္းစေသာ ရြာမ်ား တြင္ ဖစ္ဆစ္မ်ားႏွင့္ တပ္မေတာ္ တုိက္ပဲြျဖစ္ပြားရာ၌ တပ္မေတာ္မွ အရာရွိႏွင့္ ရဲေဘာ္အခ်ိဳ႕ က်ဆံုး သြားခဲ့ေၾကာင္း၊ တပ္မေတာ္မွ အရာရွိႀကီးအခ်ိဳ႕ ဖက္ဆစ္မ်ား ဖမ္းဆီး၍ ေဒးဒရဲ အခ်ဳပ္ခန္း၌ ထားရွိေၾကာင္း၊ ယင္းကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဒးဒရဲမွ ေျမေအာက္ အဆက္အသြယ္မ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ စံုစမ္းရယူရန္ႏွင့္ တပ္မေတာ္ မွ အရာရွိႀကီးမ်ားမွာ မည္သူမည္၀ါ ျဖစ္သည္ကုိပါ သိရွိရန္ လုိအပ္ေၾကာင္း၊ အေသးစိတ္ မွာၾကား ပါသည္။ ဗုိလ္လက်္ာထံမွ ျပန္လာေသာအါ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ဗုိလ္တင္ေအး (အမ္-တင္ေအး၊ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပု ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး)လည္း အတူလုိက္ပါလာေလသည္။
“ကုိေသာင္းအိ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ သတင္းမွန္ ယူခဲ့ဖုိ႔ လုိတယ္ေနာ္”
“စိတ္ခ်ပါ ဗုိလ္ေလး”
ကုိတင္ေအးသည္ ကုိေသာင္းအိအား အထက္ပါစကားကုိ ေျပာၿပီးေနာက္ စိတ္မခ်မ္းသာဘဲ ဆရာႀကီးသခင္စုိး ၏ ေျပာၾကားခ်က္အရ ဗမာ့တပ္မေတာ္မွ ထိပ္တန္းအရာရွိႀကီးႏွင့္ အခ်ိဳ႕အရာရွိမ်ား ေဒးဒရဲအခ်ဳပ္ခန္းတြင္ ဖက္ဆစ္တပ္ မွ လက္ရဖမ္းဆးထားေၾကာင္း၊ ယင္းသတင္း ခုိင္လံုမႈ အတည္ျပဳၿပီး သည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္၊ ဖက္ဆစ္မ်ား၏ စခန္းမ်ားကုိ မဟာမိတ္တုိ႔ အကူအညီျဖင့္ ဗံုးႀကဲတုိက္ခုိက္ၿပီး၊ ေဒးဒရဲ အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းမွ တပ္မေတာ္ မွ ထိပ္တန္းအရာရွိႀကီးႏွင့္ အရာရွိမ်ားအား အေသခံတပ္ျဖင့္ ၀င္ေရာက္ စီးနင္း ထုတ္ယူရန္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။
“ကုိေသာင္းအိ၊ ဒီကိစၥကုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ မလုပ္နဲ႔ေနာ္။ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ခင္ဗ်ား ဂြကေလးစခန္းကုိ ၀င္ၿပီး ကုိေအာင္မင္း (ေျမတုိင္းစာေရးကုိတင္)တုိ႔နဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ေဒးဒရဲကုိ ဆက္သြားတာ ေကာင္းတယ္”
“ေကာင္းတယ္၊ ဘာဘာညာညာေတာ့ မေျပာနဲ႔ ေဒးဒရဲေျမေအာက္ အဆက္သြယ္ကုိ ဂြကေလးမွာ အဆင္သင့္ ေတြ႕ခ်င္လဲ ေတြ႕မယ္”
“စိတ္ခ်ပါကြာ”
ကုိေသာင္းအိကုိ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကုိတင္ေအးတုိ႔သည္ တေမာ့၀ရြာနယ္နိမိတ္အဆံုးသုိ႔ လုိက္၍ပုိ႔ၾကသည္။ ကုိေသာင္းအိသည္ တာ၀န္၀တၱရားမ်ားကုိ တိတိက်က် ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေဆာင္ရြက္၍ ျပန္လာႏုိင္ပါေစဟု ကၽြန္ေတာ္ ၏ စိတ္ထဲမွ ဆုေတာင္းလုိက္မိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ဆုေတာင္း မျပည့္ခဲ့ေပ။
အေၾကာင္းမူ ...။
ဗုိလ္လက်္ာ သည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကုိတင္ေအးအား ကုိေသာင္းအိကု္ အႀကိဳလႊတ္ခဲ့သည္။ ဗုိလ္လက်္ာ၏ ခုိင္းေစခ်က္ အရ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကုိတင္အးတုိ႔သည္ ကုိေသာင္းအိအား အေထာက္အႀကိဳျပဳရန္ တေမာ့၀ရြာ၏ စြန္လယ္တဲ တစ္ခုတြင္ ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္၍ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကသည္။ ကြင္းျပင္မ်ားကုိ ျဖတ္၍ တုိက္ လာေသာ ေလပူသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အား ေခ်ာ့၍ သိပ္သကဲ့သုိ႔ ရွိေစပါသည္။
“ကုိျမလိႈင္၊ အိပ္ခ်င္ အိပ္ေလ”
“အိမ္က မိန္းမကုိ လြမ္းတယ္ဗ်ာ”
ကၽြန္ေတာ့္စကားကုိ ၾကားေသာအခါ လူပ်ိဳႀကီး ကုိတင္ေအးက တဟက္ဟက္ရယ္ေမာသည္။ အမွန္က ကုိတင္ေအးသည္ အိမ္ေထာင္သည္ မဟုတ္ရကား ကၽြန္ေတာ့္အား ကုိယ္ခ်င္းမစာတတ္ႏုိင္ေစ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ခ်စ္သူသန္းသန္း အား လက္ထပ္ေပါင္းသင္းခဲ့သည့္ေနာက္ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ဦး၏ တာ၀န္ကုိ တိတိပပ မထမ္းေဆာင္ႏုိင္ ဘဲ ႏုိင္ငံေရးေနာက္သုိ႔ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လုိက္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ယခုလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အေနျဖင့္ လူငယ္ပီပီ ဇနီးသည္အား လြမ္းဆြတ္သတိရေနမိသည္မွာ အမွန္ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔တေစ ယင္းသုိ႔ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတမႈကုိပင္ အခ်ိန္ယူ စဥ္းစားရေသာဘ၀ မဟုတ္သျဖင့္ စိတ္ပ်က္မိေလသည္။
“မရယ္နဲ႔ ကုိတင္ေအး။ ခင္ဗ်ား မိန္းမ မရွိေတာ့ ကုိယ္ခ်င္းမဟာတတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ”
“ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးၿပီးေတာ့ ေတြ႕ၾကရမွာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီအခါမွာ ခင္ဗ်ားမိန္းမက ပန္းကံုးစြပ္ဖုိ႔ အသင့္ေစာင့္ေနမွာပါ”
“အင္း ... ဟင္း ... ဟင္း ... ။ မိန္းမက ပန္းကံုးစြပ္မလား။ ေယာက္ခမုတ္ႀကီးက အိမ္ေပၚက ကန္ခ်မလား ဆုိတာ တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္မွာပါ”
ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။
အိပ္ေပ်ာ္ေသာ တဒဂၤသည္ သုခႏွင့္ ျပည့္စံုလွသည္။ ေနပူမေရွာင္၊ မုိးရြာမေရွာင္ သြားလာရႈပ္ရွားေနေသာ ကာလမ်ားသည္ အသက္ကုိ အရင္းတည္ထားရသည္။ အၿမဲသတိရွိစြာ သြားလာရသျဖင့္ အလုိလုိ ေသြးက လန္႔ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မ်က္စိမ်ားသည္ က်ီးမ်ားကဲ့သုိ႔လည္းေကာင္း။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ လႈပ္ရွားမႈသည္ သားေကာင္ႏွင့္ ရန္သူကုိ ရွာေဖြေနရေသာ မုဆုိးကဲ့သုိ႔လည္းေကာင္းရွိပါေခ်သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖုိ႔ အိပ္စက္ နားေနျခင္းမွာ ေန႔ႏွင့္ညခဲြျခား၍လည္းမရခဲ့ေပ။ ရေသာအခ်ိန္ ေတြ႕ေသာေနရာတြင္သာ ေခတၱ နားေန အိပ္စက္ျခင္းမွ်သာ ျပဳလုပ္ရၿမဲျဖစ္သည္။ ယခု ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေသာအခါ စစ္သားဘ၀ ၏ ၾကမ္းတမ္းေသာ အသိတရားမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္လ်က္ လွပေသာ အိပ္မက္မ်ား ကုိ ျမင္မက္ ေလသည္။ ျပန္လည္ ႏုိးၾကားမလာမီအတြင္း အိပ္မက္ကမၻာသည္ တစ္ဘ၀၏ အလွအပ မ်ား ျဖစ္ပါသည္။
“ကုိျမလိႈင္၊ ကုိေသာင္းအိ တစ္ေယာက္ ျပန္လာေနၿပီဗ်”
အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖင့္ ကုိတင္ေအး ညႊန္ရာသုိ႔ ၾကည့္လုိက္ပါသည္။ မွန္ပါသည္။ အလြန္ေ၀းလံေသာ ကြင္းထီးထီး၏ အလယ္ တြင္ မည္းမည္းသ႑ာန္တစ္ခုသည္ လႈပ္ရွားလ်က္ရွိသည္။ ကုိတင္ေအးက လက္ထဲမွ မွန္ေျပာင္းျဖင့္ ၾကည့္ရင္း အက်ႌအျပာ ၀တ္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ေျခကုန္သုတ္၍ လာေနေၾကာင္း ေျပာျပေနပါသည္။
”ေရာ့.... ၾကည့္စမ္း ခင္ဗ်ား ရဲေဘာ္ မဟုတ္လား”
ကၽြန္ေတာ္က မွန္ေျပာင္းကိုတလွည့္ယူ၍ ၾ့ကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုတင္ေအး ေျပာသကဲ့သို႔ပင္ အက်ၤီအျပာ ဝတ္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိရာသို႔ ဦးတည္လ်က္ ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ကိုေသာင္းအိ သည္ ခရီးမထြက္မီ အက်ီၤအျပာကို ဝတ္ဆင္ထားခဲ့သည္ျဖစ္၍ ယခု လာေနသူမွာ ကိုေသာင္း အိပင္ ျဖစ္ေပ လိမ့္မည္။
”ကိုေသာင္းအိပဲ ျဖစ္မွာပါ”
မွန္ေျပာင္းျဖင့္ ၾကည့္၍ လူတစ္ေယာက္မွန္း သိရေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိရာသို႔ ၎ေရာက္လာရန္ နာရီဝက္ ခန္႔ လာရဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုတင္ေအးအား ကိုေသာင္းအိ ႏွင့္ ေက်ာင္းေနဖက္ သက္တူရြယ္တူ မဟုတ္ေသာ္လည္း တို႔ဗမာ အစည္းအရံုး ဖြဲ႔စည္းေသာအလခါ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ႏွင့္အတူ အလုပ္အမႈေဆာင္တစ္ဦးအျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ၿပီး အိမ္ေထာင္သည္ ဘဝျဖင့္ ဖ်ာပံုၿမိဳ႔မွ ဦးတင္ဦး၏ သစ္ဆိုင္္တြင္ စာေရးလုပ္ရင္း တပ္မ ေတာ္တြင္ ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး ယခု ကၽြန္ေတာ္တပ္စုတြင္ တပ္စိတ္မွဴးအျဖစ္ ပါဝင္လာခဲ့ပါသည္။
”ကိုေသာင္အိ လာရင္ေတာ့ သတင္းစံုသိရမွာပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဗိုလ္လက်္က သိပ္စိတ္ပူေနတယ္ဗ်”
”အေရးၾကီးတာက သတင္းမွန္ဖို႔နဲ႔ အခ်ိန္မီဖို႔ပဲ လိုပါတယ္”
ေစာေစာက မသဲကြဲေသာအရာသည္ ယခုသဲကြဲစြာ ျမင္ရပါၿပီ။ အကၤ်ီ အျပာဝတ္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိ္ရာသို႔ စိုက္စိုက္မတ္မတ္ လာလ်က္ရွိေနေသာ္လည္း မည္သူ မည္ဝါဟု တပ္အပ္မေျပာႏိုင္ေသး သျဖင့္ မွန္ေျပာင္းျဖင့္ပင္ မည္သူမည္ဝါ ျဖစ္ေၾကာင္း စူးစမ္း ရျပန္ပါသည္။
”ကိုျမလႈိင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ဆီ လာေနတဲ့သူဟာ ကိုေသာင္အိေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားၾကည့္စမ္းပါဦး”
ကိုတင္ေအး ၏ စကားေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲတြင္ ထိတ္လန္႔မႈ တစ္ခုကို ရရွိလိုက္မိပါသည္။ အဘယ္ ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ကိုေသာင္းအိသည္ မည္သည့္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ပင္ျဖစ္ေစ ယေန႔ စခန္းသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ ရွိရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ အကယ္၍ ကိုေသာင္းအိ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘဲ အျခားသူတစ္ ေယာက္သာျဖစ္ပါမႈ ကိုေသာင္းအိသည္ ရန္သူတို႔၏ ေထာင္ေခ်ာက္တြင္ ေနာက္ထပ္တိုးဝင္လာသူ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ယင္းသို႔ စဥ္းစားရင္း ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုတင္ေအး ကမ္းေပးေသာ မွန္ေျပာင္းကို လွမ္းယူ၍ ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။
”ဟုတ္တယ္ ကိုေသာင္းအိ မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ျမတ္ေက်ာ္နဲ႔ေတာ့ တူတယ္ဗ်”
”ဟုတ္ၿပီ ဟုတ္ၿပီ ဗိုလ္ျမတ္ေက်ာ္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္”
ေဟ့လူေတြ ဘာေၾကာင္ၾကည့္ေနတာလဲ ေရာ့ ေလထီးရာရွင္”
ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္သည္ သုိင္း၍လြယ္ထားေသာ စစ္လြယ္အိတ္အတြင္းမွ ေလထီးရွာရွင္ ၂ ဘူးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထံသုိ႔ ပစ္ေပးလုိက္ပါသည္။ ရာရွင္ဘူးမ်ား ၀ါးၾကမ္းခင္းေပၚသုိ႔ က်သြားသည့္တုိင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ ေကာက္ယူျခင္းမျပဳေသးဘဲ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္အား စိန္းစိန္းၾကည့္ကာ ေမးလုိက္မိပါသည္။
“ဗုိ္လ္ျမတ္ေက်ာ္ ခု ဘယ္က လာတာလဲ“
“ဂြကေလး၊ ေအာင္မင္းတုိ႔ဆီက ျပန္လာတာေလ ဘာျဖစ္လုိ႔တုန္းဗ်“
“ ေၾသာ္ ... ကုိေသာင္းအိကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လ်က္ာက ေဒးဒရဲလႊတ္လုိက္တာ ျပန္ေရာက္မလာလုိ႔ စိတ္ပူေနတယ္ဗ်“
“ဘာေျပာတယ္၊ ကုိေသာင္းအိ ဟုတ္လား“
“ဟုတ္တယ္“
“ေသာင္းအိဟာ ဘယ္ကလဲ ရဲေဘာ္လား “
“ဟုတ္တယ္ေလ၊ ကၽြန္ေတာ့္တပ္စုက တပ္ၾကပ္ကေလးပဲဗ်“
“ဟာ ... ေအာင္မင္း က်ဳပ္ကုိ တစ္ပတ္ရုိက္လုိက္ၿပီဗ်ိဳ႕၊ အက်ိဳးေတာ့စည္းကုန္ၿပီ ထင္တယ္ဗ်ာ“
ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္၏ ေျပာျပခ်က္အရ ကုိေသာင္းအိသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညႊန္ၾကားလုိက္သည့္အတုိင္း ဂြကေလး ရြာသုိ႔ေရာက္၍ ေအာင္မင္းထံတြင္ ေဒးဒရဲမွ အေျခအေနမ်ားကုိ စံုစမ္းသည္။ ယင္းစံုစမ္းခ်က္ကုိ ေအာင္မင္းက သံသယျဖစ္ကာ ကုိေသာင္းအိကုိ ဖမ္းဆီးလုိက္ပါသည္။ ေတာ္လွန္ေရးကာလျဖစ္သျဖင့္ ယင္းသုိ႔ ေအာင္မင္းက ကုိေသာင္းအိကုိ ဖမ္းဆီးျခင္းသည္ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္ေသာ ကိစၥျဖစ္သည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံႏိုင္ပါသည္။
သုိ႔ေသာ္ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္၏ ေနာက္ဆက္တဲြ ေျပာစကားအရ ရဲေဘာ္ေသာင္းအိအား သိလုိက္ရပါသည္။ ယင္းစကားရပ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကုိ မီးကဲ့သုိ႔ ေလာင္ၿမိဳက္ခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေအာင္မင္း၏ သတ္ျဖတ္မည္ အထိရက္စက္လိမ့္မည္ဟု မထင္မွတ္ခဲ့ေပ။ ယင္းသုိ႔ထင္ျမင္သည္မွာလည္း အေၾကာင္း ႏွစ္ခ်က္ ရွိပါသည္။ ပထမအေၾကာင္းအခ်က္မွာ ေအာင္မင္း(ခ)ေျမတုိင္းစာေရးေမာင္တင္သည္ ကုိေသာင္း အိအား ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္အျဖစ္ တစ္ၿမိဳ႕ထဲ၊ တစ္ပုိင္းတည္း ေနထုိင္လာခဲ့ျခင္းႏွင့္ ဒုတိယအခ်က္မွာ ဤမွ် ႀကီးေသးေသာ တာ၀န္တစ္ခုကုိ ထမ္းရြက္ရန္ တာ၀န္ျဖင့္ လာေရာက္သူတစ္ဦးအား အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ သကၤာမကင္း ျဖစ္သည့္တုိင္ေအာင္ ေစလႊတ္တာ၀န္ေပးလုိက္ေသာ တေမာ့စ၀စခန္းသုိ႔ အေထာက္ေတာ္ေစ လႊတ္၍ ဟုတ္မဟုတ္ စံုစမ္းႏုိင္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္၏ ေနာက္ဆက္တဲြ စကားရပ္ေၾကာင့္ အသက္ရွဴျခင္းကုိ ေခတၱမွ်ပင္ ရပ္ထားလုိက္မိသည္။
“ေအာင္မင္းက ဖက္ဆစ္သူလွ်ိဳဆုိၿပီး လက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္ၿပီး တဲြေလာင္းခ်ထားတယ္ဗ်။ က်ဳပ္လည္း ရဲေဘာ္ မွန္းမသိ လုိ႔ သတ္မယ့္အတူတူဆုိၿပီး သူ႔အက်ႌခၽြတ္၀တ္လာခဲ့တာပဲ။ ကုိင္း အခ်ိန္ရွိတုန္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္လက်္ာဆီ သတင္း ပုိ႔ၿပီး တားၾကရင္ ေကာင္းမယ္။ က်ဳပ္လည္း ျပန္လုိက္ခဲ့မယ္ဗ်ာ။ ေအာင္မင္း က်ဳပ္ကုိ တစ္ပတ္ရုိက္ လုိက္တာပဲဗ်ိဳ႕“
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဗုိလ္တင္ေအးတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ဗုိလ္လက်္ာဆီသုိ႔ အေျပးေရာက္ရွိသတင္းပုိ႔ခဲ့ႏုိင္ေသာ္လည္း ဗုိလ္လက်္ာ ထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ရရွိၿပီး တားျမစ္ရန္ စီစဥ္ေနခ်ိန္တြင္ ေအာင္မင္းတုိ႔လူသုိက္ ၎တုိ႔ဖမ္းဆီးထားေသာ ရဲေဘာ္ေသာင္းအိ သည္ ၎တုိ႔လက္မွ ေသနတ္ကုိ ၀င္ေရာက္လုယူရန္ ႀကိဳးစားသျဖင့္ ပစ္သတ္လုိက္ရေၾကာင္း သတင္း လာပုိ႔သြားေတာ့သည္။
ထုိအခ်ိန္သည္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ အရူးကဲ့သုိ႔ ေအာ္ဟစ္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား မည္သူမည္၀ါက ဆဲြလဲြေခၚယူခဲ့ သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ မသိလုိက္မိဘဲ လူတစ္ေယာက္၏ အသိစိတ္လံုးလံုး ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သတိရလာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္အား ၀ုိင္း၀န္းေဖ်ာင္းဖ်လ်က္ရွိေသာ တပ္မေတာ္ အရာရွိ မ်ားကုိ ေတြ႕ရပါ သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကေလးငယ္သဖြယ္ က်ဴက်ဴပါေအာင္ ငုိခ်လုိက္မိသည္။ အားရေအာင္ ငုိလုိက္ၿပီးေနာက္ ေအာင္မင္း အား လက္စားေခ်ရန္ သံႏၷိ႒ာန္ခ်လုိက္မိပါသည္။
“ဗုိလ္ျမလိႈင္၊ ဗုိလ္ဘစိန္နဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ဖက္ဆစ္ကုိ တုိက္ပါ“
ဗုိလ္တင္ေဖ၏ အမိန္႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ တေမာ့၀စခန္းကုိ ေက်ာခုိင္းခဲ့ပါသည္။
ေနႏွင့္ဦးေတာ့ ေအာင္မင္းေရ ...။
တေမာ့၀စခန္းကုိ ေက်ာခုိင္းခဲ့ေသာ္လည္း ရဲေဘာ္ေသာင္းအိ ေရတိမ္နစ္ခဲ့ရေသာ ရင္မွဒဏ္ရာက မေပ်ာက္။ စဥ္းစားမိေလတုိင္း တႏံု႔ႏံု႔ခံစားရသည္။ တေျမ့ေျမ့ေဆြးရသည္။ နာၾကည္းစိတ္မ်ား ရင္ၸ သုိေလွာင္ ရေသာ အခါ ေႏွာင္းကာလ ၏ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားက ႏိႈးဆြေပၚေပါက္လာရျပန္သည္။
တပ္မေတာ္ ကေကာင္ေတြဟာ မ်က္ကန္းမ်ိဳးခ်စ္ေတြ၊ ေသရဲတာနဲ႔ တုိင္းျပည္ခ်စ္တာကလဲြလုိ႔ ဘာသေဘာတရား ခံယူခ်က္မွ မရွိတဲ့ေကာင္ေတြဟူေသာ ကြန္ျမဴနစ္ဆရာႀကီးမ်ား၏ တပည့္သားေျမးမ်ား အား လက္သိပ္ထုိးေျပာစကားမ်ားကုိ ျပန္လည္ၾကားေယာင္လာခဲ့ပါသည္။ ထုိ႔အတူ ျမင္ေယာင္၀ုိးတ၀ါး ျပန္ေပၚလာေသာ အခ်က္တစ္ခုသာ ရွိပါေသးသည္။
တစ္ေန႔ေသာ ရက္တစ္ရက္။
ဖ်ာပံုၿမိဳ႕မွ ဆက္သားေရာက္လာသည္။ ဆက္သား၏ သတင္းပုိ႔ခ်က္အရ ဖက္ဆစ္တပ္မေတာ္မွ စစ္သားမ်ား ယခုည တေမာ့၀စခန္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္မည့္သတင္းျဖစ္သည္။ သတင္းမွလည္း ယုတၱိတန္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဟူမူ တေမာ့၀စခန္းသုိ႔ ေလထီးခ်ေပးစဥ္က လက္နက္ ခဲယမ္းမီးေက်ာက္မ်ား၊ အ၀တ္အထည္၊ အစားအေသာက္ မ်ား ထည့္သည့္ ကြန္တိန္နာေခၚ သံက်ည္ေတာက္ႀကီးမ်ားကုိ တေမာ့၀ ေခ်ာင္း၀ သုိ႔ထြက္ ၍ ျမစ္အတြင္း ၌ ပစ္ခ်ေဖ်ာက္ဖ်က္ခဲ့ေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေရက်ေသာအခါ ယင္းပစၥည္းမ်ား အားလံုး ေသာင္စပ္ ၌ အစီအရီ တင္ေနသည္ကုိ ရန္သူမ်ားက ေတြ႕ရွိၿပီး သဲလြန္စရခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဆက္ သားထံမွ သတင္း ရရွိၿပီးသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အား စခန္းတစ္ေနရာသုိ႔ ေရြ႕ထားရန္၊ ထုိ႔အတူ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္စုိးကုိလည္း အလားတူ လံုၿခံသည့္စခန္း သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ ထားရန္ ျဖစ္ပါသည္။ ဒုတိယတာ၀န္မွာ တေမာ့၀ေက်းရြာအား ဖက္ဆစ္တုိ႔ မဖ်က္ဆီးႏုိင္ရန္ အသက္ေပး ကာကြယ္ ရန္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေနာက္ လူႀကီးမ်ား ေရႊေျပာင္းေရးတာ၀န္ကုိ ဗုိလ္သန္းထြန္း တပ္စုမွလည္းေကာင္း၊ ကြန္ျမဴနစ္ေျပာက္က်ား ကုိေအာင္ခင္တုိ႔ကလည္းေကာင္း တာ၀န္ယူ၍ တုိက္ခုိက္ ေရးတာ၀န္ကုိ တေမာ့၀ေခ်ာင္း၀ တြင္ ကရင္ေျပာက္က်ား ေစာထြန္းစိန္ႏွင့္ တစ္ဖက္ကမ္းရွိ ဦးတင္ႀကိဳင္တုိ႔ အဖဲြ႕က လည္းေကာင္း၊ ဌာနခ်ဳပ္ အေဆာက္အအံုႏွင့္ တေမာ့၀ရြာကုိ ကၽြန္ေတာ့္ တပ္စုကလည္းေကာင္း၊ တေမာ့၀ အေရွ႕ဘက္ကမ္း ဗုိလ္လက်္ာ၏စခန္းကုိ ဗုိလ္ျမတ္ေကာ္ တပ္ကလည္းေကာင္း အသီးသီး ခဲြေ၀ ေဆာင္ရြက္ၾက ပါသည္။
ထုိညက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထးသကဲ့သုိ႔ ရန္သူမ်ားက ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္ျခင္း မျပဳဘဲ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕မွ ႏွစ္ ထပ္သေဘၤာတစ္စီးႏွင့္ ေမာ္ေတာ္ႀကီး တစ္စင္းတုိ႔ကုိ ဆဲြ၍ ပုသိမ္သုိ႔ ေရလမ္းမွ ခ်ီတက္သြားပါသည္။ ယင္းသုိ႔ ခ်ီတက္လာသည္ ကုိ ကနစုိကြင္းတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ ဗုိလ္ဟန္သိမ္း (ယခင္စားေသာက္ႏွင့္ အေဖ်ာ္ယမကာ ကုန္သြယ္ေရး ဦးေဆာင္ညႊန္ၾကားေရးမွဴး)၏ တပ္မွ တုိက္ခုိက္လုိက္ေလသည္။ ဖက္ဆစ္ တပ္မ်ားမွ ခုခံ တုိက္ခုိက္သျဖင့္ တုိက္ပဲြမွာ ၁ နာရီခန္႔ ၾကာျမင့္၍ ရန္သူအခ်ိဳ႕ က်ဆံုးၿပီး ရိကၡာႏွင့္ စစ္ပစၥည္း မ်ားကုိ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းတုိ႔ ရရွိလုိက္ေလသည္။ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းတုိ႔တပ္ႏွင့္ တုိက္ပဲြျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ရန္သူမ်ား တေမာ့၀ရြာသုိ႔ ခ်ဥ္းနင္း ၀င္ေရာက္လာမည္ဟု ထင္မွတ္၍ လုိအပ္သည္မ်ားကုိ အသင့္စီစဥ္ ေစာင့္ေနေသာ္ လည္း ရန္သူမ်ား သည္ မုိးစင္စင္လင္းသည့္အထိ ေပၚမလာၾကေတာ့ဘဲ ကစဥ့္ကလ်ားျဖင့္ ပုသိမ္သုိ႔ ဆက္လက္ ခ်ီတက္သြားေၾကာင္း ရွမ္းကြင္းႀကီးရြာမွ ေျပာက္က်ားတာ၀န္ခံ ကုိတင္ႀကိဳင္တုိ႔ထံမွ ဆတ္သား လႊတ္လုိက္သျဖင့္ သိရွိကာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တပ္မ်ားကုိ ျပန္လည္ရုပ္သိမ္းထားခဲ့ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စုရံုးမိၾကေသာအခါ နံနက္ ၆နာရီခန္႔ ရွိပါၿပီ။ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္၊ ေစာထြန္းစိန္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စုရံုး၍ ကင္းလဲ ရန္ကိစၥ၊ အခ်ိဳ႕ရဲေဘာ္မ်ားအား ေခတၱအိပ္စက္နားေနရန္ ကိစၥကုိ တုိင္ပင္ၾကပါသည္။ ထုိအခုိက္ ကၽြန္ေတာ့္ တပ္စုမွ တပ္ၾကပ္တင္ဦးက ၀က္အူေခ်ာင္းမ်ား၊ ေထာပတ္ဘူးမ်ား၊ သၾကားဘူးမ်ားကုိ ေပြ႕ပုိက္၍ ယူလာပါ သည္။
“ဟ ... ရဲေဘာ္ ဘယ္က ဟာေတြလဲကြ၊ မ်ားလွခ်ည္လား”
“ဟုိ ... ဟုိ အခန္းထက ေတြ႕တာ”
“ထားလုိက္၊ ျပန္ထားလုိက္။ ဒါ ဆရာႀကီး သခင္စုိးအတြက္ ထားတာကြ”
ကၽြန္ေတာ္က ယင္းသုိ႔ေျပာခုိက္ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္က တပ္ၾကပ္တင္ဦး ယူလာေသာပစၥည္းမ်ားကုိ လွမ္းယူ လုိက္ၿပီး မုတ္ဆိတ္ေမႊး၊ ပါးသုိင္းေမႊးမ်ားကုိ အားရပါးရ သပ္က ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္လုိ လက္ျဖင့္ပုတ္၍ ေျပာလာပါသည္။
“လုပ္မေနန႔ဲ ကုိယ့္လူ။ ဒါေတြ အားလံုး ေၾကာ္ၿပီး က်ိတ္ပစ္ရမယ္။ တုိ႔မ်ား ရဲေဘာ္ေတြ ငယ္လွသကြာ၊ ေရြး-ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ လာစမ္း ဟိတ္”
ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္ သည္ ရဲေဘာ္လက္သုိ႔ ၀က္အူေခ်ာင္းတဲြႀကီးႏွင့္တကြ ေထာပတ္ဘူးမ်ားကုိ အပ္ လ်က္ ေၾကာ္ ေလွာ္ ခုိင္းပါသည္။ ရဲေဘာ္မ်ားကလည္း ၀က္အူေခ်ာင္းမ်ား ကုိ ေထာပတ္ႏွင့္ ပင္ ေၾကာ္ လုိက္ၾကေသး သည္၊ ထုိ႔ျပင္ သၾကားမ်ားကုိ ေသာက္ေရအုိးထဲ ထည့္၍ လက္ျဖင့္ေမႊကာ ရွာလပတ္ရည္ အျဖစ္ ေသာက္ လုိက္ၾက ပါေတာ့သည္။
ထုိေန႔နံနက္က အစားအေသာက္ ငတ္လွေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တစ္ေတြ ေပ်ာ္လုိက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။ သုိ႔ေသာ္ ၾကာၾကာမေပ်ာ္လုိက္ရေပ။ ညေနေစာင္းေတြ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ျပန္ေရာက္လာပါသည္။ ထုိအခါ ကုိေအာင္ခင္က ခရီးေရာက္မဆုိက္ ကၽြန္ေတာ့္အား ဆရာႀကီး၏ ရိကၡာမ်ားကုိ မတန္မရာ စားေသာက္ရေကာင္းလား ဟု ေျပာဆုိက ေဒါသူပုန္ထပါေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကမူ မည္သူ႔အားမွ် လဲႊခ်မေန ေတာ့ ဘဲ ေခါင္းငံု႔ခံလုိက္ပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဆြးျမည့္နာၾကည္းစိတ္မ်ားျဖင့္ ရင္၌ ျပည့္လွ်ံလာေသာအခါ အနာေဟာင္းမ်ားကုိ စဥ္းစား ရင္း မိမိဦးတည္ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိေသာ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးဟူေသာ ဦးတည္ခ်က္ႏွင့္အတူ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚရွိ ကၽြန္ျမဴနစ္ ပါတီ ကုိလည္းေကာင္း၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ လက္ေအာက္ခံ ေျပာက္က်ား ရဲေဘာ္မ်ားကုိ လည္းေကာင္း၊ ႏုိင္ငံေရးမွဴးဆုိသူမ်ားကုိလည္းေကာင္း ရန္သူအျဖစ္ ျမင္လာခဲ့ပါ သည္။ ထုိ႔ထက္ အခါအခြင့္သင့္ လွ်င္ ရဲေဘာ္ေသာင္းအိ ကုိယ္စား လက္စားေခ်မည္ဟူေသာ သႏၷိ႒ာန္ခ်ထားလုိက္ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ကြန္ျမဴနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး သမား ျမလိႈင္အျဖစ္ ဘ၀ကူးေျပာင္း ေရာက္ခဲ့ရပါသတည္း။
ဆက္ရန္
.
ေနလံုးႀကီး သည္ အေနာက္ဘက္မုိးကုပ္စက္၀ုိင္းသုိ႔ ၀င္အံ့ဆဲဆဲျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဆည္းဆာ၏အလွ ပန္းႏုေရာင္ အေသြး ကုိ ေဆာင္လ်က္ရွိေနပါသည္။ ေစာေစာက ေလထီးျဖင့္ခ်ေပးခဲ့ေသာ လက္နက္မ်းကုိ သယ္ေဆာင္ေသာ ေက်းရြာေျပာက္က်ားမ်ား၏ လွည္းမ်ားသည္ အစီအရီရြာတြင္းသုိ႔ တအိအိလွိမ့္၀င္လ်က္ ရွိေနသည္ ကုိ ေတြ႕ရသည္။
“ဗုိလ္ေလး မျပန္ေသးဘူးလား”
“ေအး၊ ျပန္တာေပါ့။ တုိ႔တာ၀န္ၿပီးၿပီပဲ။ ကုိစံယ်၊ ရဲေဘာ္ေတြေခၚၿပီး လူစစ္ တန္းျဖဳတ္လုိက္ပါဗ်ာ”
ရဲေဘာ္စံယ် သည္ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ အမိန္႔ရေသာအခါ ကင္းခ်ထားေသာ ရဲေဘာ္မ်ားရွိရာသုိ႔ အေျပး သြားေရာက္ေခၚယူ ပါသည္။ ရဲေဘာ္မ်ားသည္ တာ၀န္ရုတ္သိမ္းေနသည္ကုိ သိေသာ္လည္း မိမိသေဘာျဖင့္ ထြက္ခြာ လာျခင္းမျပဳဘဲ ရဲေဘာ္စံယ် လာေရာက္သည့္အထိ ေစာင့္စားလ်က္ရွိေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကန္သင္းေပၚ တြင္ ထုိင္ရင္း ရဲေဘာ္မ်ား၏ စည္းကမ္းလုိက္နာမႈအတြက္ ၀မ္းသာမိသည္။ ဤရဲေဘာ္မ်ား သည္ ေလ့က်င့္ၿပီး တုိက္ပဲြအေတြ႕အႀကံဳရွိေသာဗမာ့ကာကြယ္ေရး တပ္မေတာ္သားမ်ားျဖစ္ ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ ရန္ကုန္မွ တပ္ေဖ်ာက္ထြက္လာခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ ေက်းရြာမ်ားတြင္ လွည့္လည္ ေနထုိင္ ခဲ့ေသာ္ လည္း ေလ့က်င့္မႈ မပ်က္ခဲ့ၾကေပ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မိမိ၏ တပ္စုအား ရန္သူႏွင့္ ယွဥ္၍ တုိက္ခုိက္ႏုိင္ရန္ အတြက္ ဓားေသြးသကဲ့သုိ႔ ရဲေဘာ္မ်ားအား ေလ့က်င့္ေပးထားၿပီးျဖစ္ပါသည္။ မၾကာမီ ရဲေဘာ္စံယ်မွ ရဲေဘာ္ မ်ားျပည့္စံုေၾကာင္း တန္းျဖဳတ္ရန္ ကၽြန္ေတာ့္အား သတင္းပုိ႔ၿပီး ရြာအတြင္းသုိ႔ ၀င္ခဲ့ၾက ပါသည္။ သူႀကီး ဦးညြန္႔၏ အိမ္ႀကီး တစ္ခုလံုး ပ်ားပန္းခတ္မွ် စည္ကားလႈပ္ရွားလ်က္ရွိသည္။ ကြန္တိန္နာေခၚ ေသနတ္ မ်ားႏွင့္ပစၥည္းမ်ား ထည့္ေသာ က်ည္ေတာက္ႀကီးမ်ားကုိ ထုႏွက္ရုိက္ဖြင့္ေနေသာ အသံမ်ားမွာလည္း ပန္းပဲဖုိမွ ထုရုိက္ေနေသာ အသံကဲ့သုိ႔ အဆက္မျပတ္ ေပၚထြက္လ်က္ရွိပါသည္။
“ကုိစံယ်ေရ ... ရဲေဘာ္ေတြ ထမင္းေကၽြးဖုိ႔ ေခၚသြားတာ့ဗ်ာ”
“ဟုိက္ ... ကုိင္း ရဲေဘာ္တုိ႔၊ ထမင္းစားရံုကုိ သြားၾကမယ္။ တန္းစီ”
ရဲေဘာ္မ်ား ထြက္သြားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္စြာ ၀ါးကြပ္ပ်စ္ေပၚသုိ႔ လွဲခ်လုိက္မိသည္။ ထုိအခါ ေကာင္းကင္ျပင္သည္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာေပၚမွ မုိး၍ ၾကည့္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ တစ္ဖက္ သုိ႔ ေစာင္း၍ အိတ္ကပ္ထဲတြင္ တြန္႔လိမ္ေခြေကာက္ေနေသာ ေလထီးခ် စီးကရက္ဘူးမွ စီးကရက္တစ္လိပ္ကုိ ထုတ္၍ ပါးစပ္တြင္ တပ္ကာ မွိန္းေနလုိက္သည္။ ထုိအခုိက္ေျဖာက္ဟူေသာ အသံႏွင့္အတူ မီးပြင့္ကေလး တစ္ခ်က္ေပၚ လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္မွ စီးကရက္ကုိ မီးညွိရန္ ဖိတ္ေခၚလုိက္သည္။ ထုိသူ ကား ေလထီးဆင္း ရဲေဘာ္ ကုိဘေသာင္းျဖစ္ပါသည္။
“ကုိျမလိႈင္ႀကီး၊ ေတာ္ေတာ္ ေမာသြားလားဗ်”
“မေမာ ပါဘူးဗ်ာ၊ စိတ္နည္းနည္းေမာလုိ႔ မွိန္းေနတာပါ”
“ဟက္ ... ဟက္ ... စိတ္ေမာတယ္ ဟုတ္လား၊ ရွင္းျပစမ္းပါဦး”
ကၽြန္ေတာ္သည္ ကုိဘေသာင္း လွမ္းေပးေသာ ခၽြင္းဂန္းကုိ လွမ္းယူရင္း ပါးစပ္တြင္ ျမံဳစားလုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ တပ္စု၏ ခ်ိဳ႕တဲ့ေသာ လက္နက္အေျခအေနကုိ ရွင္းျပၿပီး ကၽြန္ေတာ့္တပ္စု၏ ေလ့က်င့္သားရမႈ စိတ္ဓာတ္ပုိင္းမ်ား ကုိ ၀ါဒျဖန္႔ ေျပာၾကားလုိက္ပါသည္။
“ကိုျမလိႈင္ တပ္စုမွာ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ရွိလဲ”
“ခုေတာ့ အားလံုး ၃၅ ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္ဗ်ာ”
“ဒီလုိလုပ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမဂ်ဗိြဳက္တုိ႔နဲ႔ တုိင္ပင္ၾကည့္မယ္။ ေနာက္ညပီး ဒီကေျပာက္က်ားေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ၾကည့္ မယ္။ ၿပီးရင္ အျဖစ္ႏုိင္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ ေဆာင္ရြက္ေပးမယ္“တကယ္လားဗ်”
“ဟာ ... ရဲေဘာ္ ကလည္း တကယ္ပဲေပါ့ဗ်”
“ေက်းဇူး သိပ္တင္တယ္ဗ်ာ၊ ဒါထက္ ဘယ္ေတာ့ သိရမွာလဲ”
“အလြန္ဆံုး မနက္ျဖန္ေပါ့”
ကုိဘေသာင္းသည္ ၎၏ကတိအတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္တပ္စုအား လက္နက္တပ္ဆင္ေပးေရးကုိ ေမဂ်ာဗိြဳတ္တုိ႔အား လည္းေကာင္း၊ ေျပာက္က်ားေခါင္းေဆာင္(ကုိေအာင္ခင္)ကုိထြန္းစိန္တုိ႔အားလည္းေကာင္း ေျပာဆုိ၍ ေနာက္တစ္ေန႔နံနက္သုိ႔ ေရာက္သည့္အထိ မေစာင့္ေတာ့ ဘဲ ထုိည၌ပင္ ၃၀၃ ရုိင္ဖယ္အသစ္ ၂၅ လက္၊ လက္ပစ္ဗံုး ၂၀၊ စတင္းဂန္း ၃ လက္တုိ႔ကုိ ထုတ္ေပး လုိက္ပါသည္။ ထုိ႔အတူ ကၽြန္ေတာ့္ထံမွ ဂ်ပန္လက္နက္မ်ားကုိ သိမ္းယူျခင္းမျပဳဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ ကုိပင္ ျပန္ေပးလုိက္ပါသည္။
ထုိအခ်ိန္မွစ၍ လက္နက္အသစ္ကေလးမ်ား ရထားေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ တပ္စုသည္ တာလႊတ္အံဆဲဆဲ ၿပိဳင္ျမင္းမ်ား ကဲ့သုိ႔ ဖက္ဆစ္မ်ားႏွင့္ အလ်င္အျမန္ ရင္ဆုိင္တုိက္ပဲြ ျဖစ္ပါေစဟု တဖြဖြ ဆုေတာင္းရင္း အားေမြး လ်က္ရွိၾကပါေလသည္။
စခန္းတစ္ခုလံုး လက္နက္စဲြကုိင္ အသင့္ရွိေနၾကပါသည္။
တေမာ့၀ရြာ၏ အေရွ႕ယြန္းယြန္းဆီမွ တုိက္ပဲြျဖစ္ေနသည္ဟု ခန္႔မွန္းရပါသည္။ အဆက္ မျပတ္ ေပၚထြက္ လာေသာ စက္ေသနတ္သံမ်ား၊ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ျပင္းထန္စြာ ျမည္ဟည္းေသာ စိန္ေျပာင္းပစ္ သံမ်ားကုိ ၾကားရျခင္းေၾကာင့္ တုိက္ပဲြျပင္းထန္ေနဆျဖစ္ေၾကာင္းကုိလည္း သေဘာေပါက္ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္ တြင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္မွ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တပ္မ်ား ရွိေနေသာ္လည္း က်န္ေျပာက္က်ား တပ္မ်ားမူ အမ်ားအျပားရွိပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ တုိက္ပဲြတစ္ခုကုိ စီမံကြပ္ကဲတုိက္ခုိက္ရန္ကုိမူ တုိက္ပဲြအေတြ႕အႀကံဳမရွိေသာ ယင္းေဒသခံ ေျပာက္က်ားမ်ားျဖင့္ တုိက္ခုိက္၍ ရမည္ကားမဟုတ္ေပ။ သုိ႔တေစ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္၏ တပ္ခဲြမွာ တေမာ့၀ရြာ ရွိ လူႀကီးမ်ား၏ လံုၿခံဳမႈကုိ တာ၀န္ယူထားရေသာ တပ္ျဖစ္ ျခင္းေၾကာင့္ ဤေနရာမွ ထြကခြာသြားရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေပ။ သုိ႔ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဤေနရာမွ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္သည္ အေရးအေၾကာင္း ေပၚေပါက္၍ ဆက္သား မ်ား ေရာက္ရွိ အကူအညီေတာင္းလွ်င္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေစရန္ ကၽြန္ေတာ့္တပ္စုအား ျပင္ဆင္ထားရန္ ညႊန္ကားၿပီး ၎၏တပ္ခဲြကုိလည္း စနစ္တက် ခ်ထားစီစဥ္လ်က္ ရွိပါသည္။
မၾကာမီ ဆတ္သား ေရာက္ရွိလာပါသည္။ ဆတ္သားမ်ား၏ သတင္းပုိ႔ခ်က္အရ ေဒးဒရဲအပုိင္ ပံကဒတ္ရြာတြင္ ဖက္ဆစ္ မ်ားႏွင့္ တုိက္ပဲြျဖစ္ပြားလ်က္ရွိေၾကာင္း ယင္းပံကဒတ္ရြာသည္ အိမ္ေျခ ၁၀၀ ေက်ာ္ခန္႔ရွိေသာ ကရင္ တုိင္းရင္းသားမ်ား ေနထုိင္ေသာ ညီညြတ္စည္းလံုးေသာ လယ္သမားရြာႀကီးတစ္ရြာ ျဖစ္ပါသည္။ ရြာခံမ်ားျဖစ္ၾက သည့္ ေစာထြန္းစိန္ႏွင့္ ေစာေအးေက်ာ္တုိ႔မွာ ပံကဒတ္ရြာ၏ ပညာတတ္ လူငယ္ မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ယခုအခါ ကြန္ျမဴနစ္ပါတိ၏ စည္းရံုးမႈျဖင့္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး ရဲေဘာ္မ်ား ျဖစ္လာၾကပါ သည္။ ၎တုိ႔အား ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္ က တာ၀န္ယူ သင္တန္းေပးခဲ့ပါသည္။
“ရဲေဘာ္၊ ရန္သူအင္အား ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ”
“၆၀-၇၀ ေလာက္ရွိတယ္ ထင္တယ္”
“အေျခအေနကုိ ေျပာစမ္း”
“ရြာကုိ ၀ုိင္းထားတယ္”
ဆတ္သား ရဲေဘာ္ထံမွ အက်ိဳးအေၾကာင္း သိရၿပီးေနာက္ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ေခၚယူ၍ တုိးတုိး တိတ္တိတ္ မွာၾကားပါသည္။ ၎၏ မွာၾကားခ်က္ကုိ ယခုလာေသာ ဆတ္သားသည္ အမွန္တကယ္ လာေရာက္သတင္းပုိ႔ျခင္း ျဖစ္ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ ရန္သူ၏ ေထာင္ေခ်ာက္ ေထာင္ျခင္းလည္းျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း၊ သုိ႔ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ့္ တပ္စု မွ တပ္စိတ္တစ္စိတ္ကုိ ေရွ႕ေျပးကင္းျဖစ္အေထာက္ေတာ္လႊတ္ၿပီး ေနာက္ခ်န္လုိက္သြားရန္ အမိန္႔ေပး ပါသည္။ ၎ဆတ္သားကုိလည္း တစ္ပါတည္းေခၚသြားရန္ မွာၾကားပါ သည္။ တုိက္ပဲြ တုိက္ရေတာ့ မည္ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လူသုိက္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကုိ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ေဆာင္ရြက္ၾက ရေတာ့မည္မဟုတ္ပါလား။
ေရွ႕ေျပးကင္း တပ္စိတ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ တပ္စု နာရီ၀က္ခန္႔ျခား၍ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္။ ေရွ႕ေျပးကင္း တပ္စိတ္ကုိ တပ္ၾကပ္ေသာင္းအိ ေခါင္းေဆာင္၍ ရဲေဘာ္မ်ားမွာလည္း တုိက္ရည္၀ေသာ ရဲေဘာ္မ်ားျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ခ် ပါသည္။ ယခုမူ လက္နက္မ်ားကပါ အသစ္မ်ား ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ပုိက စိတ္ခ်ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မိမိတပ္ကုိ မိမိယံုၾကည္သည္။ ေနာက္ဆံုး ဤတုိက္ပဲြတြင္အေရးမလွ၍ ရံႈးနိမ့္ခဲ့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အားလံုး တုိက္ပဲြတြင္ က်ဆံုးျခင္းသာလွ်င္ ျဖစ္ႏုိင္ေပလိမ့္မည္။ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ့္ လက္ကုိ နာနာညွစ္ရင္း စကားဆုိသည္။
“ရဲေဘာ္၊ သတိ၀ီရိယနဲ႔ တုိက္ေနာ္။ ရန္သူကုိ အထင္မေသးနဲ႔”
“စိတ္ခ်ပါ”
“ေအာင္ျမင္ပါေစဗ်ာ၊ ကုိင္း ... ထြက္ေတာ့”
ထုိအခုိက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အနီးသုိ႔ ကြန္ျမဴနစ္ ေျပာက္က်ား တာ၀န္ခံ ကုိေအာင္ခင္ (ကုိထြန္းစိန္) ေရာက္ရွိလာ ပါသည္။ ၎က ရန္သူအင္အားမွာ မ်ားျပားျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ တပ္စုအင္အားျဖင့္ မလံုေလာက္ႏုိင္ေၾကာင္း သုိ႔ျဖစ္၍ ေျပာက္က်ားတပ္ုတစ္စုကုိလည္း စစ္ကူဖုိ႔လုိေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ ကုိေအာင္ခင္ ၏ ေျပာစကားကုိ ၾကားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္က တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ဘဲ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္ကုိ လွမ္းၾကည့္ လုိက္သည္။
“မလုိေတာ့ဘူး ထင္တယ္ ကုိေအာင္ခင္”
“ဟာ ... လုိတယ္ဗ်။ ကုိျမလိႈင္က နယ္မကၽြမ္းဘူး။ က်ဳပ္လူေတြက နယ္ခံေတြဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ပူ လုိ႔ ေျပာတာ၊ ေနာက္ၿပီး ရန္သူက ၁၀၀-၂၀၀ ဒီက လူ ၃၀ ေလာက္ဆုိေတာ့ အင္အားခ်င္း မမွ်ပါဘူး”
“အင္းေလ ... ကုိေအာင္ခင္ သေဘာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကုိျမလိႈင္နဲ႔ေတာ့ တဲြတုိက္ပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား တပ္စုကုိ ဗုိလ္ျမလိႈင္ကုိ အပ္လုိက္ပါ”
“ဟာ ... ဘာျဖစ္မွာလဲ”
ကၽြန္ေတာ္သည္ ကုိေအာင္ခင္ႏွင့္ ယခုလုိအခ်ိန္၌ အျငင္းမပြားလုိေပ။မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ ကုိေအာင္ခင္သည္ သူ႔တပ္စုကုိ သူကုိယ္တုိင္ ကြပ္ကဲ တုိက္ခုိက္ျခင္းသည္သာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္ က ကုိေအာင္ခင္အား သေဘာတူေၾကာင္း ေျပာ၍ တုိက္ခုိက္မည့္ အစီအစဥ္ကုိ ေမးရပါသည္။ အမွန္က တပ္မေတာ္ တြင္ အထက္အမိန္႔သည္ အဓိကျဖစ္သည္။ ကြပ္ကဲမႈ ဆုိသည္မွာလည္း ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ နာခံရၿမဲျဖစ္ သည္။ ယခု ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္သည္ တပ္မေတာ္အရာရွိတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ တာ၀န္၀တၱရားအရလည္းေကာင္း၊ ရာထူးအရ လည္းေကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ထက္လည္းႀကီးသူျဖစ္သည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္ ေပးေသာ အမိန္႔ ကုိ နာခံရမည္သာျဖစ္သည္။ ယခု ကုိေအာင္ခင္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တုိက္ပဲြႏွင့္ ပတ္သက္၍ အစီအစဥ္ ခ်မွတ္ေဆာင္ရြက္ရန္ ေမးျခင္းျဖစ္ပါသည္။
“ဟ ... ျမလိႈင္ ရ၊ ရန္သူကုိ တုိက္တာပဲကြာ။ ရန္သူရွိတဲ့ဆီ တုိ႔ေျပာက္က်ားနည္းနဲ႔ တုိက္ရမွာေပါ့။ မင္း ေျပာေနတာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ လင့္ကုန္ၿပီ။ ငါ သြားႏွင့္မယ္ကြာ”
ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္သည္။ ကုိေအာင္ခင္သည္ သူ႔တပ္စုကုိ သူေခၚ၍ အျပင္းခ်ီတက္သြားပါ သည္။ ကုိေအာင္ခင္တုိ႔ တပ္စုကုိ အမည္းစက္ကေလးသ႑ာန္ ျမင္သည့္အထိ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေနမိ သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ့္ တပ္စုအား ဦးေဆာင္၍ ခ်ီတက္ခဲ့သည္။ ဤေနရာတြင္ ကုိေအာင္ခင္အား အျပစ္မဆုိလုိေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ ကုိေအာင္ခင္သည္ စိတ္အားထက္သန္ျခင္း၊ ပူပင္ျခင္း စသည့္ ေဇာကပ္ေန သူျဖစ္ပါ သည္။ ထုိ႔ျပင္ ၎သည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ တာ၀န္ရွိေသာ ေျပာက္က်ားေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးမဟုတ္ပါလား။
မၾကာမီ ေရွ႕ေျပးကင္း တပ္စိတ္မွ ရဲေဘာ္တင္လွ ေရာက္ရွိလာသည္။ အခ်ိန္မွ ညေနေစာင္းျဖစ္ေသာ္လည္း က်ေနသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အား စူးစူး၀ါး၀ါး ပူေလာင္ေစပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တပ္စုသည္ ေျခာက္ေသြ႕၍ ပက္ၾကားအက္ မ်ား၊ စပါးပင္ငုတ္မ်ားကုိ ပင္ပန္းစြာ နင္းေျချဖတ္ေက်ာ္လာခဲ့ၾကရျငားလည္း စိတ္အဟုန္သည္ တုိက္ပဲြ၌ သာ ေရာက္ရွိေနပါသည္။
“ဆုိစမ္း တင္လွ။ မင္းတုိ႔ တပ္စိတ္ ဘယ္မွာလဲ”
“ရြာစည္းရုိးနဲ႔ ကပ္လ်က္ ဇရပ္ေအာက္မွာ ေရာက္ေနတယ္”
“ဒီက ဘယ္ေလာက္ေ၀းသလဲ”
“တစ္မုိင္ခဲြေလာက္ေတာ့ေ၀းမယ္”
“ရန္သူ႔အေျခအေနကုိ ေျပာစမ္း”
“ဆုတ္သြားၾကၿပီ။ တပ္မေတာ္က လုိက္တုိက္ေနတယ္။ ရြာမွာ ေစာထြန္းစိန္တုိ႔ပဲ က်န္ခဲ့တယ္”
“ဘယ္သူ႔တပ္လဲ”
“ဦးဘလံုတပ္လုိ႔ ေျပာတယ္” (ဗုလ္ခ်ဳပ္တင္ေဖ၏ ေတာ္လွန္ေရးအမည္။)
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တပ္စု ပံကဒတ္ရြာသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ တုိက္ပဲြၿပီးစီး၍ ေမာပန္းစြာ ျပန္လာေသာ ဗုိလ္လတင္ေဖကုိ ေတြ႕ရပါသည္။ ဗုိလ္တင္ေဖသည္ လံုခ်ည္ကုိ ပုခက္လုပ္၍ သယ္ေဆာင္လာေသာ ဗုိလ္ေလာင္း ဗုိလ္ရအတြက္ လြန္စြာ စိတ္ပူပင္လ်က္ ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တပ္စု ေရာက္ရွိေၾကာင္း သတင္းပုိ႔ၿပီးေသာ အခါဗုိလ္လတင္ေဖက ဗုိလ္ရအား အလ်င္အျမန္တေမာ့၀ရြာသုိ႔ သယ္ေဆာင္ရန္ အမိန္႔ ေပး ပါသည္။ ထုိညက လသည္ ထိန္ထိန္သာေနပါသည္။ လယ္ကြင္းျပင္ႀကီး မွာ ေငြေရာင္အဆင္း ကဲ့သုိ႔ ျဖဴေဖြး လွေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ဗုိလ္အသက္ရွင္ေရးအတြက္ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ အေျပးထမ္းေဆာင္ သယ္ယူ လာခဲ့ၾကသည္မွာ ည ၈ နာရီခန္႔တြင္ တေမာ့၀ရြာသုိ႔ ေရာက္ရွိပါသည္။
“ျမလိႈင္ မင္း တပ္စုက ဆတ္သားတစ္ေယာက္ ေပးစမ္း”
“ရပါတယ္”
“သြက္သြက္လက္လက္ေကာင္မွ ျဖစ္မယ္ကြ”
“ကုိေသာင္းအိကုိ ေပးမယ္။ မျဖစ္ဘူးလား”
“ေအး၊ ေကာင္းတယ္”
ဗုိလ္လက်ာ္ခုိင္းေစခ်က္အရ ကၽြန္ေတာ္သည္ တပ္ၾကပ္ေသာင္းအိကုိ ဆတ္သားအျဖစ္ တာ၀န္ေပးရန္ ဗုိလ္လက်္ာထံ သုိ႔ ေခၚခဲ့ပါသည္။ ဗုိလ္လက်္ာသည္ ေဒးဒရဲၿမိဳ႕နယ္အတြင္းမွ က်ံဳသင္၊ သဲကုန္းစေသာ ရြာမ်ား တြင္ ဖစ္ဆစ္မ်ားႏွင့္ တပ္မေတာ္ တုိက္ပဲြျဖစ္ပြားရာ၌ တပ္မေတာ္မွ အရာရွိႏွင့္ ရဲေဘာ္အခ်ိဳ႕ က်ဆံုး သြားခဲ့ေၾကာင္း၊ တပ္မေတာ္မွ အရာရွိႀကီးအခ်ိဳ႕ ဖက္ဆစ္မ်ား ဖမ္းဆီး၍ ေဒးဒရဲ အခ်ဳပ္ခန္း၌ ထားရွိေၾကာင္း၊ ယင္းကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေဒးဒရဲမွ ေျမေအာက္ အဆက္အသြယ္မ်ား၏ အကူအညီျဖင့္ စံုစမ္းရယူရန္ႏွင့္ တပ္မေတာ္ မွ အရာရွိႀကီးမ်ားမွာ မည္သူမည္၀ါ ျဖစ္သည္ကုိပါ သိရွိရန္ လုိအပ္ေၾကာင္း၊ အေသးစိတ္ မွာၾကား ပါသည္။ ဗုိလ္လက်္ာထံမွ ျပန္လာေသာအါ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ဗုိလ္တင္ေအး (အမ္-တင္ေအး၊ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပု ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး)လည္း အတူလုိက္ပါလာေလသည္။
“ကုိေသာင္းအိ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ သတင္းမွန္ ယူခဲ့ဖုိ႔ လုိတယ္ေနာ္”
“စိတ္ခ်ပါ ဗုိလ္ေလး”
ကုိတင္ေအးသည္ ကုိေသာင္းအိအား အထက္ပါစကားကုိ ေျပာၿပီးေနာက္ စိတ္မခ်မ္းသာဘဲ ဆရာႀကီးသခင္စုိး ၏ ေျပာၾကားခ်က္အရ ဗမာ့တပ္မေတာ္မွ ထိပ္တန္းအရာရွိႀကီးႏွင့္ အခ်ိဳ႕အရာရွိမ်ား ေဒးဒရဲအခ်ဳပ္ခန္းတြင္ ဖက္ဆစ္တပ္ မွ လက္ရဖမ္းဆးထားေၾကာင္း၊ ယင္းသတင္း ခုိင္လံုမႈ အတည္ျပဳၿပီး သည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္၊ ဖက္ဆစ္မ်ား၏ စခန္းမ်ားကုိ မဟာမိတ္တုိ႔ အကူအညီျဖင့္ ဗံုးႀကဲတုိက္ခုိက္ၿပီး၊ ေဒးဒရဲ အခ်ဳပ္ခန္းအတြင္းမွ တပ္မေတာ္ မွ ထိပ္တန္းအရာရွိႀကီးႏွင့္ အရာရွိမ်ားအား အေသခံတပ္ျဖင့္ ၀င္ေရာက္ စီးနင္း ထုတ္ယူရန္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပပါသည္။
“ကုိေသာင္းအိ၊ ဒီကိစၥကုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ မလုပ္နဲ႔ေနာ္။ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ ခင္ဗ်ား ဂြကေလးစခန္းကုိ ၀င္ၿပီး ကုိေအာင္မင္း (ေျမတုိင္းစာေရးကုိတင္)တုိ႔နဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ေဒးဒရဲကုိ ဆက္သြားတာ ေကာင္းတယ္”
“ေကာင္းတယ္၊ ဘာဘာညာညာေတာ့ မေျပာနဲ႔ ေဒးဒရဲေျမေအာက္ အဆက္သြယ္ကုိ ဂြကေလးမွာ အဆင္သင့္ ေတြ႕ခ်င္လဲ ေတြ႕မယ္”
“စိတ္ခ်ပါကြာ”
ကုိေသာင္းအိကုိ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကုိတင္ေအးတုိ႔သည္ တေမာ့၀ရြာနယ္နိမိတ္အဆံုးသုိ႔ လုိက္၍ပုိ႔ၾကသည္။ ကုိေသာင္းအိသည္ တာ၀န္၀တၱရားမ်ားကုိ တိတိက်က် ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေဆာင္ရြက္၍ ျပန္လာႏုိင္ပါေစဟု ကၽြန္ေတာ္ ၏ စိတ္ထဲမွ ဆုေတာင္းလုိက္မိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ဆုေတာင္း မျပည့္ခဲ့ေပ။
အေၾကာင္းမူ ...။
ဗုိလ္လက်္ာ သည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကုိတင္ေအးအား ကုိေသာင္းအိကု္ အႀကိဳလႊတ္ခဲ့သည္။ ဗုိလ္လက်္ာ၏ ခုိင္းေစခ်က္ အရ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ကုိတင္အးတုိ႔သည္ ကုိေသာင္းအိအား အေထာက္အႀကိဳျပဳရန္ တေမာ့၀ရြာ၏ စြန္လယ္တဲ တစ္ခုတြင္ ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္၍ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကသည္။ ကြင္းျပင္မ်ားကုိ ျဖတ္၍ တုိက္ လာေသာ ေလပူသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အား ေခ်ာ့၍ သိပ္သကဲ့သုိ႔ ရွိေစပါသည္။
“ကုိျမလိႈင္၊ အိပ္ခ်င္ အိပ္ေလ”
“အိမ္က မိန္းမကုိ လြမ္းတယ္ဗ်ာ”
ကၽြန္ေတာ့္စကားကုိ ၾကားေသာအခါ လူပ်ိဳႀကီး ကုိတင္ေအးက တဟက္ဟက္ရယ္ေမာသည္။ အမွန္က ကုိတင္ေအးသည္ အိမ္ေထာင္သည္ မဟုတ္ရကား ကၽြန္ေတာ့္အား ကုိယ္ခ်င္းမစာတတ္ႏုိင္ေစ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ခ်စ္သူသန္းသန္း အား လက္ထပ္ေပါင္းသင္းခဲ့သည့္ေနာက္ အိမ္ေထာင္သည္တစ္ဦး၏ တာ၀န္ကုိ တိတိပပ မထမ္းေဆာင္ႏုိင္ ဘဲ ႏုိင္ငံေရးေနာက္သုိ႔ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လုိက္ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ယခုလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အေနျဖင့္ လူငယ္ပီပီ ဇနီးသည္အား လြမ္းဆြတ္သတိရေနမိသည္မွာ အမွန္ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔တေစ ယင္းသုိ႔ လြမ္းဆြတ္ တမ္းတမႈကုိပင္ အခ်ိန္ယူ စဥ္းစားရေသာဘ၀ မဟုတ္သျဖင့္ စိတ္ပ်က္မိေလသည္။
“မရယ္နဲ႔ ကုိတင္ေအး။ ခင္ဗ်ား မိန္းမ မရွိေတာ့ ကုိယ္ခ်င္းမဟာတတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ”
“ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးၿပီးေတာ့ ေတြ႕ၾကရမွာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီအခါမွာ ခင္ဗ်ားမိန္းမက ပန္းကံုးစြပ္ဖုိ႔ အသင့္ေစာင့္ေနမွာပါ”
“အင္း ... ဟင္း ... ဟင္း ... ။ မိန္းမက ပန္းကံုးစြပ္မလား။ ေယာက္ခမုတ္ႀကီးက အိမ္ေပၚက ကန္ခ်မလား ဆုိတာ တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္မွာပါ”
ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။
အိပ္ေပ်ာ္ေသာ တဒဂၤသည္ သုခႏွင့္ ျပည့္စံုလွသည္။ ေနပူမေရွာင္၊ မုိးရြာမေရွာင္ သြားလာရႈပ္ရွားေနေသာ ကာလမ်ားသည္ အသက္ကုိ အရင္းတည္ထားရသည္။ အၿမဲသတိရွိစြာ သြားလာရသျဖင့္ အလုိလုိ ေသြးက လန္႔ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မ်က္စိမ်ားသည္ က်ီးမ်ားကဲ့သုိ႔လည္းေကာင္း။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ လႈပ္ရွားမႈသည္ သားေကာင္ႏွင့္ ရန္သူကုိ ရွာေဖြေနရေသာ မုဆုိးကဲ့သုိ႔လည္းေကာင္းရွိပါေခ်သည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အဖုိ႔ အိပ္စက္ နားေနျခင္းမွာ ေန႔ႏွင့္ညခဲြျခား၍လည္းမရခဲ့ေပ။ ရေသာအခ်ိန္ ေတြ႕ေသာေနရာတြင္သာ ေခတၱ နားေန အိပ္စက္ျခင္းမွ်သာ ျပဳလုပ္ရၿမဲျဖစ္သည္။ ယခု ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါသည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေသာအခါ စစ္သားဘ၀ ၏ ၾကမ္းတမ္းေသာ အသိတရားမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္လ်က္ လွပေသာ အိပ္မက္မ်ား ကုိ ျမင္မက္ ေလသည္။ ျပန္လည္ ႏုိးၾကားမလာမီအတြင္း အိပ္မက္ကမၻာသည္ တစ္ဘ၀၏ အလွအပ မ်ား ျဖစ္ပါသည္။
“ကုိျမလိႈင္၊ ကုိေသာင္းအိ တစ္ေယာက္ ျပန္လာေနၿပီဗ်”
အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖင့္ ကုိတင္ေအး ညႊန္ရာသုိ႔ ၾကည့္လုိက္ပါသည္။ မွန္ပါသည္။ အလြန္ေ၀းလံေသာ ကြင္းထီးထီး၏ အလယ္ တြင္ မည္းမည္းသ႑ာန္တစ္ခုသည္ လႈပ္ရွားလ်က္ရွိသည္။ ကုိတင္ေအးက လက္ထဲမွ မွန္ေျပာင္းျဖင့္ ၾကည့္ရင္း အက်ႌအျပာ ၀တ္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ေျခကုန္သုတ္၍ လာေနေၾကာင္း ေျပာျပေနပါသည္။
”ေရာ့.... ၾကည့္စမ္း ခင္ဗ်ား ရဲေဘာ္ မဟုတ္လား”
ကၽြန္ေတာ္က မွန္ေျပာင္းကိုတလွည့္ယူ၍ ၾ့ကည့္လိုက္မိသည္။ ကိုတင္ေအး ေျပာသကဲ့သို႔ပင္ အက်ၤီအျပာ ဝတ္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိရာသို႔ ဦးတည္လ်က္ ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ကိုေသာင္းအိ သည္ ခရီးမထြက္မီ အက်ီၤအျပာကို ဝတ္ဆင္ထားခဲ့သည္ျဖစ္၍ ယခု လာေနသူမွာ ကိုေသာင္း အိပင္ ျဖစ္ေပ လိမ့္မည္။
”ကိုေသာင္းအိပဲ ျဖစ္မွာပါ”
မွန္ေျပာင္းျဖင့္ ၾကည့္၍ လူတစ္ေယာက္မွန္း သိရေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိရာသို႔ ၎ေရာက္လာရန္ နာရီဝက္ ခန္႔ လာရဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုတင္ေအးအား ကိုေသာင္းအိ ႏွင့္ ေက်ာင္းေနဖက္ သက္တူရြယ္တူ မဟုတ္ေသာ္လည္း တို႔ဗမာ အစည္းအရံုး ဖြဲ႔စည္းေသာအလခါ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ႏွင့္အတူ အလုပ္အမႈေဆာင္တစ္ဦးအျဖစ္ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ၿပီး အိမ္ေထာင္သည္ ဘဝျဖင့္ ဖ်ာပံုၿမိဳ႔မွ ဦးတင္ဦး၏ သစ္ဆိုင္္တြင္ စာေရးလုပ္ရင္း တပ္မ ေတာ္တြင္ ဆက္လက္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး ယခု ကၽြန္ေတာ္တပ္စုတြင္ တပ္စိတ္မွဴးအျဖစ္ ပါဝင္လာခဲ့ပါသည္။
”ကိုေသာင္အိ လာရင္ေတာ့ သတင္းစံုသိရမွာပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဗိုလ္လက်္က သိပ္စိတ္ပူေနတယ္ဗ်”
”အေရးၾကီးတာက သတင္းမွန္ဖို႔နဲ႔ အခ်ိန္မီဖို႔ပဲ လိုပါတယ္”
ေစာေစာက မသဲကြဲေသာအရာသည္ ယခုသဲကြဲစြာ ျမင္ရပါၿပီ။ အကၤ်ီ အျပာဝတ္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိ္ရာသို႔ စိုက္စိုက္မတ္မတ္ လာလ်က္ရွိေနေသာ္လည္း မည္သူ မည္ဝါဟု တပ္အပ္မေျပာႏိုင္ေသး သျဖင့္ မွန္ေျပာင္းျဖင့္ပင္ မည္သူမည္ဝါ ျဖစ္ေၾကာင္း စူးစမ္း ရျပန္ပါသည္။
”ကိုျမလႈိင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ဆီ လာေနတဲ့သူဟာ ကိုေသာင္အိေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားၾကည့္စမ္းပါဦး”
ကိုတင္ေအး ၏ စကားေၾကာင့္ကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲတြင္ ထိတ္လန္႔မႈ တစ္ခုကို ရရွိလိုက္မိပါသည္။ အဘယ္ ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ကိုေသာင္းအိသည္ မည္သည့္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ပင္ျဖစ္ေစ ယေန႔ စခန္းသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ ရွိရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ အကယ္၍ ကိုေသာင္းအိ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘဲ အျခားသူတစ္ ေယာက္သာျဖစ္ပါမႈ ကိုေသာင္းအိသည္ ရန္သူတို႔၏ ေထာင္ေခ်ာက္တြင္ ေနာက္ထပ္တိုးဝင္လာသူ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ယင္းသို႔ စဥ္းစားရင္း ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုတင္ေအး ကမ္းေပးေသာ မွန္ေျပာင္းကို လွမ္းယူ၍ ၾကည့္လိုက္မိပါသည္။
”ဟုတ္တယ္ ကိုေသာင္းအိ မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ ဗိုလ္ျမတ္ေက်ာ္နဲ႔ေတာ့ တူတယ္ဗ်”
”ဟုတ္ၿပီ ဟုတ္ၿပီ ဗိုလ္ျမတ္ေက်ာ္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္”
ေဟ့လူေတြ ဘာေၾကာင္ၾကည့္ေနတာလဲ ေရာ့ ေလထီးရာရွင္”
ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္သည္ သုိင္း၍လြယ္ထားေသာ စစ္လြယ္အိတ္အတြင္းမွ ေလထီးရွာရွင္ ၂ ဘူးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ထံသုိ႔ ပစ္ေပးလုိက္ပါသည္။ ရာရွင္ဘူးမ်ား ၀ါးၾကမ္းခင္းေပၚသုိ႔ က်သြားသည့္တုိင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ ေကာက္ယူျခင္းမျပဳေသးဘဲ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္အား စိန္းစိန္းၾကည့္ကာ ေမးလုိက္မိပါသည္။
“ဗုိ္လ္ျမတ္ေက်ာ္ ခု ဘယ္က လာတာလဲ“
“ဂြကေလး၊ ေအာင္မင္းတုိ႔ဆီက ျပန္လာတာေလ ဘာျဖစ္လုိ႔တုန္းဗ်“
“ ေၾသာ္ ... ကုိေသာင္းအိကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လ်က္ာက ေဒးဒရဲလႊတ္လုိက္တာ ျပန္ေရာက္မလာလုိ႔ စိတ္ပူေနတယ္ဗ်“
“ဘာေျပာတယ္၊ ကုိေသာင္းအိ ဟုတ္လား“
“ဟုတ္တယ္“
“ေသာင္းအိဟာ ဘယ္ကလဲ ရဲေဘာ္လား “
“ဟုတ္တယ္ေလ၊ ကၽြန္ေတာ့္တပ္စုက တပ္ၾကပ္ကေလးပဲဗ်“
“ဟာ ... ေအာင္မင္း က်ဳပ္ကုိ တစ္ပတ္ရုိက္လုိက္ၿပီဗ်ိဳ႕၊ အက်ိဳးေတာ့စည္းကုန္ၿပီ ထင္တယ္ဗ်ာ“
ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္၏ ေျပာျပခ်က္အရ ကုိေသာင္းအိသည္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညႊန္ၾကားလုိက္သည့္အတုိင္း ဂြကေလး ရြာသုိ႔ေရာက္၍ ေအာင္မင္းထံတြင္ ေဒးဒရဲမွ အေျခအေနမ်ားကုိ စံုစမ္းသည္။ ယင္းစံုစမ္းခ်က္ကုိ ေအာင္မင္းက သံသယျဖစ္ကာ ကုိေသာင္းအိကုိ ဖမ္းဆီးလုိက္ပါသည္။ ေတာ္လွန္ေရးကာလျဖစ္သျဖင့္ ယင္းသုိ႔ ေအာင္မင္းက ကုိေသာင္းအိကုိ ဖမ္းဆီးျခင္းသည္ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္ေသာ ကိစၥျဖစ္သည္ကုိ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံႏိုင္ပါသည္။
သုိ႔ေသာ္ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္၏ ေနာက္ဆက္တဲြ ေျပာစကားအရ ရဲေဘာ္ေသာင္းအိအား သိလုိက္ရပါသည္။ ယင္းစကားရပ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကုိ မီးကဲ့သုိ႔ ေလာင္ၿမိဳက္ခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေအာင္မင္း၏ သတ္ျဖတ္မည္ အထိရက္စက္လိမ့္မည္ဟု မထင္မွတ္ခဲ့ေပ။ ယင္းသုိ႔ထင္ျမင္သည္မွာလည္း အေၾကာင္း ႏွစ္ခ်က္ ရွိပါသည္။ ပထမအေၾကာင္းအခ်က္မွာ ေအာင္မင္း(ခ)ေျမတုိင္းစာေရးေမာင္တင္သည္ ကုိေသာင္း အိအား ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္အျဖစ္ တစ္ၿမိဳ႕ထဲ၊ တစ္ပုိင္းတည္း ေနထုိင္လာခဲ့ျခင္းႏွင့္ ဒုတိယအခ်က္မွာ ဤမွ် ႀကီးေသးေသာ တာ၀န္တစ္ခုကုိ ထမ္းရြက္ရန္ တာ၀န္ျဖင့္ လာေရာက္သူတစ္ဦးအား အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ သကၤာမကင္း ျဖစ္သည့္တုိင္ေအာင္ ေစလႊတ္တာ၀န္ေပးလုိက္ေသာ တေမာ့စ၀စခန္းသုိ႔ အေထာက္ေတာ္ေစ လႊတ္၍ ဟုတ္မဟုတ္ စံုစမ္းႏုိင္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္၏ ေနာက္ဆက္တဲြ စကားရပ္ေၾကာင့္ အသက္ရွဴျခင္းကုိ ေခတၱမွ်ပင္ ရပ္ထားလုိက္မိသည္။
“ေအာင္မင္းက ဖက္ဆစ္သူလွ်ိဳဆုိၿပီး လက္ျပန္ႀကိဳးတုပ္ၿပီး တဲြေလာင္းခ်ထားတယ္ဗ်။ က်ဳပ္လည္း ရဲေဘာ္ မွန္းမသိ လုိ႔ သတ္မယ့္အတူတူဆုိၿပီး သူ႔အက်ႌခၽြတ္၀တ္လာခဲ့တာပဲ။ ကုိင္း အခ်ိန္ရွိတုန္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္လက်္ာဆီ သတင္း ပုိ႔ၿပီး တားၾကရင္ ေကာင္းမယ္။ က်ဳပ္လည္း ျပန္လုိက္ခဲ့မယ္ဗ်ာ။ ေအာင္မင္း က်ဳပ္ကုိ တစ္ပတ္ရုိက္ လုိက္တာပဲဗ်ိဳ႕“
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဗုိလ္တင္ေအးတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ဗုိလ္လက်္ာဆီသုိ႔ အေျပးေရာက္ရွိသတင္းပုိ႔ခဲ့ႏုိင္ေသာ္လည္း ဗုိလ္လက်္ာ ထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ရရွိၿပီး တားျမစ္ရန္ စီစဥ္ေနခ်ိန္တြင္ ေအာင္မင္းတုိ႔လူသုိက္ ၎တုိ႔ဖမ္းဆီးထားေသာ ရဲေဘာ္ေသာင္းအိ သည္ ၎တုိ႔လက္မွ ေသနတ္ကုိ ၀င္ေရာက္လုယူရန္ ႀကိဳးစားသျဖင့္ ပစ္သတ္လုိက္ရေၾကာင္း သတင္း လာပုိ႔သြားေတာ့သည္။
ထုိအခ်ိန္သည္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ အရူးကဲ့သုိ႔ ေအာ္ဟစ္မိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္အား မည္သူမည္၀ါက ဆဲြလဲြေခၚယူခဲ့ သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ မသိလုိက္မိဘဲ လူတစ္ေယာက္၏ အသိစိတ္လံုးလံုး ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သတိရလာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ့္အား ၀ုိင္း၀န္းေဖ်ာင္းဖ်လ်က္ရွိေသာ တပ္မေတာ္ အရာရွိ မ်ားကုိ ေတြ႕ရပါ သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကေလးငယ္သဖြယ္ က်ဴက်ဴပါေအာင္ ငုိခ်လုိက္မိသည္။ အားရေအာင္ ငုိလုိက္ၿပီးေနာက္ ေအာင္မင္း အား လက္စားေခ်ရန္ သံႏၷိ႒ာန္ခ်လုိက္မိပါသည္။
“ဗုိလ္ျမလိႈင္၊ ဗုိလ္ဘစိန္နဲ႔ ဆက္သြယ္ၿပီး ဖက္ဆစ္ကုိ တုိက္ပါ“
ဗုိလ္တင္ေဖ၏ အမိန္႔ျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ တေမာ့၀စခန္းကုိ ေက်ာခုိင္းခဲ့ပါသည္။
ေနႏွင့္ဦးေတာ့ ေအာင္မင္းေရ ...။
တေမာ့၀စခန္းကုိ ေက်ာခုိင္းခဲ့ေသာ္လည္း ရဲေဘာ္ေသာင္းအိ ေရတိမ္နစ္ခဲ့ရေသာ ရင္မွဒဏ္ရာက မေပ်ာက္။ စဥ္းစားမိေလတုိင္း တႏံု႔ႏံု႔ခံစားရသည္။ တေျမ့ေျမ့ေဆြးရသည္။ နာၾကည္းစိတ္မ်ား ရင္ၸ သုိေလွာင္ ရေသာ အခါ ေႏွာင္းကာလ ၏ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားက ႏိႈးဆြေပၚေပါက္လာရျပန္သည္။
တပ္မေတာ္ ကေကာင္ေတြဟာ မ်က္ကန္းမ်ိဳးခ်စ္ေတြ၊ ေသရဲတာနဲ႔ တုိင္းျပည္ခ်စ္တာကလဲြလုိ႔ ဘာသေဘာတရား ခံယူခ်က္မွ မရွိတဲ့ေကာင္ေတြဟူေသာ ကြန္ျမဴနစ္ဆရာႀကီးမ်ား၏ တပည့္သားေျမးမ်ား အား လက္သိပ္ထုိးေျပာစကားမ်ားကုိ ျပန္လည္ၾကားေယာင္လာခဲ့ပါသည္။ ထုိ႔အတူ ျမင္ေယာင္၀ုိးတ၀ါး ျပန္ေပၚလာေသာ အခ်က္တစ္ခုသာ ရွိပါေသးသည္။
တစ္ေန႔ေသာ ရက္တစ္ရက္။
ဖ်ာပံုၿမိဳ႕မွ ဆက္သားေရာက္လာသည္။ ဆက္သား၏ သတင္းပုိ႔ခ်က္အရ ဖက္ဆစ္တပ္မေတာ္မွ စစ္သားမ်ား ယခုည တေမာ့၀စခန္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္မည့္သတင္းျဖစ္သည္။ သတင္းမွလည္း ယုတၱိတန္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဟူမူ တေမာ့၀စခန္းသုိ႔ ေလထီးခ်ေပးစဥ္က လက္နက္ ခဲယမ္းမီးေက်ာက္မ်ား၊ အ၀တ္အထည္၊ အစားအေသာက္ မ်ား ထည့္သည့္ ကြန္တိန္နာေခၚ သံက်ည္ေတာက္ႀကီးမ်ားကုိ တေမာ့၀ ေခ်ာင္း၀ သုိ႔ထြက္ ၍ ျမစ္အတြင္း ၌ ပစ္ခ်ေဖ်ာက္ဖ်က္ခဲ့ေလသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေရက်ေသာအခါ ယင္းပစၥည္းမ်ား အားလံုး ေသာင္စပ္ ၌ အစီအရီ တင္ေနသည္ကုိ ရန္သူမ်ားက ေတြ႕ရွိၿပီး သဲလြန္စရခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဆက္ သားထံမွ သတင္း ရရွိၿပီးသည္ႏွင့္တစ္ၿပိဳင္နက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အား စခန္းတစ္ေနရာသုိ႔ ေရြ႕ထားရန္၊ ထုိ႔အတူ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ႀကီး သခင္စုိးကုိလည္း အလားတူ လံုၿခံသည့္စခန္း သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ ထားရန္ ျဖစ္ပါသည္။ ဒုတိယတာ၀န္မွာ တေမာ့၀ေက်းရြာအား ဖက္ဆစ္တုိ႔ မဖ်က္ဆီးႏုိင္ရန္ အသက္ေပး ကာကြယ္ ရန္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေနာက္ လူႀကီးမ်ား ေရႊေျပာင္းေရးတာ၀န္ကုိ ဗုိလ္သန္းထြန္း တပ္စုမွလည္းေကာင္း၊ ကြန္ျမဴနစ္ေျပာက္က်ား ကုိေအာင္ခင္တုိ႔ကလည္းေကာင္း တာ၀န္ယူ၍ တုိက္ခုိက္ ေရးတာ၀န္ကုိ တေမာ့၀ေခ်ာင္း၀ တြင္ ကရင္ေျပာက္က်ား ေစာထြန္းစိန္ႏွင့္ တစ္ဖက္ကမ္းရွိ ဦးတင္ႀကိဳင္တုိ႔ အဖဲြ႕က လည္းေကာင္း၊ ဌာနခ်ဳပ္ အေဆာက္အအံုႏွင့္ တေမာ့၀ရြာကုိ ကၽြန္ေတာ့္ တပ္စုကလည္းေကာင္း၊ တေမာ့၀ အေရွ႕ဘက္ကမ္း ဗုိလ္လက်္ာ၏စခန္းကုိ ဗုိလ္ျမတ္ေကာ္ တပ္ကလည္းေကာင္း အသီးသီး ခဲြေ၀ ေဆာင္ရြက္ၾက ပါသည္။
ထုိညက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ထးသကဲ့သုိ႔ ရန္သူမ်ားက ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္ျခင္း မျပဳဘဲ ဖ်ာပံုၿမိဳ႕မွ ႏွစ္ ထပ္သေဘၤာတစ္စီးႏွင့္ ေမာ္ေတာ္ႀကီး တစ္စင္းတုိ႔ကုိ ဆဲြ၍ ပုသိမ္သုိ႔ ေရလမ္းမွ ခ်ီတက္သြားပါသည္။ ယင္းသုိ႔ ခ်ီတက္လာသည္ ကုိ ကနစုိကြင္းတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ ဗုိလ္ဟန္သိမ္း (ယခင္စားေသာက္ႏွင့္ အေဖ်ာ္ယမကာ ကုန္သြယ္ေရး ဦးေဆာင္ညႊန္ၾကားေရးမွဴး)၏ တပ္မွ တုိက္ခုိက္လုိက္ေလသည္။ ဖက္ဆစ္ တပ္မ်ားမွ ခုခံ တုိက္ခုိက္သျဖင့္ တုိက္ပဲြမွာ ၁ နာရီခန္႔ ၾကာျမင့္၍ ရန္သူအခ်ိဳ႕ က်ဆံုးၿပီး ရိကၡာႏွင့္ စစ္ပစၥည္း မ်ားကုိ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းတုိ႔ ရရွိလုိက္ေလသည္။ ဗုိလ္ဟန္သိမ္းတုိ႔တပ္ႏွင့္ တုိက္ပဲြျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ ရန္သူမ်ား တေမာ့၀ရြာသုိ႔ ခ်ဥ္းနင္း ၀င္ေရာက္လာမည္ဟု ထင္မွတ္၍ လုိအပ္သည္မ်ားကုိ အသင့္စီစဥ္ ေစာင့္ေနေသာ္ လည္း ရန္သူမ်ား သည္ မုိးစင္စင္လင္းသည့္အထိ ေပၚမလာၾကေတာ့ဘဲ ကစဥ့္ကလ်ားျဖင့္ ပုသိမ္သုိ႔ ဆက္လက္ ခ်ီတက္သြားေၾကာင္း ရွမ္းကြင္းႀကီးရြာမွ ေျပာက္က်ားတာ၀န္ခံ ကုိတင္ႀကိဳင္တုိ႔ထံမွ ဆတ္သား လႊတ္လုိက္သျဖင့္ သိရွိကာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တပ္မ်ားကုိ ျပန္လည္ရုပ္သိမ္းထားခဲ့ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စုရံုးမိၾကေသာအခါ နံနက္ ၆နာရီခန္႔ ရွိပါၿပီ။ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္၊ ေစာထြန္းစိန္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စုရံုး၍ ကင္းလဲ ရန္ကိစၥ၊ အခ်ိဳ႕ရဲေဘာ္မ်ားအား ေခတၱအိပ္စက္နားေနရန္ ကိစၥကုိ တုိင္ပင္ၾကပါသည္။ ထုိအခုိက္ ကၽြန္ေတာ့္ တပ္စုမွ တပ္ၾကပ္တင္ဦးက ၀က္အူေခ်ာင္းမ်ား၊ ေထာပတ္ဘူးမ်ား၊ သၾကားဘူးမ်ားကုိ ေပြ႕ပုိက္၍ ယူလာပါ သည္။
“ဟ ... ရဲေဘာ္ ဘယ္က ဟာေတြလဲကြ၊ မ်ားလွခ်ည္လား”
“ဟုိ ... ဟုိ အခန္းထက ေတြ႕တာ”
“ထားလုိက္၊ ျပန္ထားလုိက္။ ဒါ ဆရာႀကီး သခင္စုိးအတြက္ ထားတာကြ”
ကၽြန္ေတာ္က ယင္းသုိ႔ေျပာခုိက္ ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္က တပ္ၾကပ္တင္ဦး ယူလာေသာပစၥည္းမ်ားကုိ လွမ္းယူ လုိက္ၿပီး မုတ္ဆိတ္ေမႊး၊ ပါးသုိင္းေမႊးမ်ားကုိ အားရပါးရ သပ္က ကၽြန္ေတာ့္ေပါင္လုိ လက္ျဖင့္ပုတ္၍ ေျပာလာပါသည္။
“လုပ္မေနန႔ဲ ကုိယ့္လူ။ ဒါေတြ အားလံုး ေၾကာ္ၿပီး က်ိတ္ပစ္ရမယ္။ တုိ႔မ်ား ရဲေဘာ္ေတြ ငယ္လွသကြာ၊ ေရြး-ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ လာစမ္း ဟိတ္”
ဗုိလ္ျမတ္ေက်ာ္ သည္ ရဲေဘာ္လက္သုိ႔ ၀က္အူေခ်ာင္းတဲြႀကီးႏွင့္တကြ ေထာပတ္ဘူးမ်ားကုိ အပ္ လ်က္ ေၾကာ္ ေလွာ္ ခုိင္းပါသည္။ ရဲေဘာ္မ်ားကလည္း ၀က္အူေခ်ာင္းမ်ား ကုိ ေထာပတ္ႏွင့္ ပင္ ေၾကာ္ လုိက္ၾကေသး သည္၊ ထုိ႔ျပင္ သၾကားမ်ားကုိ ေသာက္ေရအုိးထဲ ထည့္၍ လက္ျဖင့္ေမႊကာ ရွာလပတ္ရည္ အျဖစ္ ေသာက္ လုိက္ၾက ပါေတာ့သည္။
ထုိေန႔နံနက္က အစားအေသာက္ ငတ္လွေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တစ္ေတြ ေပ်ာ္လုိက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။ သုိ႔ေသာ္ ၾကာၾကာမေပ်ာ္လုိက္ရေပ။ ညေနေစာင္းေတြ ေခါင္းေဆာင္ႀကီး ျပန္ေရာက္လာပါသည္။ ထုိအခါ ကုိေအာင္ခင္က ခရီးေရာက္မဆုိက္ ကၽြန္ေတာ့္အား ဆရာႀကီး၏ ရိကၡာမ်ားကုိ မတန္မရာ စားေသာက္ရေကာင္းလား ဟု ေျပာဆုိက ေဒါသူပုန္ထပါေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကမူ မည္သူ႔အားမွ် လဲႊခ်မေန ေတာ့ ဘဲ ေခါင္းငံု႔ခံလုိက္ပါေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္သည္ ေဆြးျမည့္နာၾကည္းစိတ္မ်ားျဖင့္ ရင္၌ ျပည့္လွ်ံလာေသာအခါ အနာေဟာင္းမ်ားကုိ စဥ္းစား ရင္း မိမိဦးတည္ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိေသာ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးဟူေသာ ဦးတည္ခ်က္ႏွင့္အတူ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚရွိ ကၽြန္ျမဴနစ္ ပါတီ ကုိလည္းေကာင္း၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၏ လက္ေအာက္ခံ ေျပာက္က်ား ရဲေဘာ္မ်ားကုိ လည္းေကာင္း၊ ႏုိင္ငံေရးမွဴးဆုိသူမ်ားကုိလည္းေကာင္း ရန္သူအျဖစ္ ျမင္လာခဲ့ပါ သည္။ ထုိ႔ထက္ အခါအခြင့္သင့္ လွ်င္ ရဲေဘာ္ေသာင္းအိ ကုိယ္စား လက္စားေခ်မည္ဟူေသာ သႏၷိ႒ာန္ခ်ထားလုိက္ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ကြန္ျမဴနစ္ ဆန္႔က်င္ေရး သမား ျမလိႈင္အျဖစ္ ဘ၀ကူးေျပာင္း ေရာက္ခဲ့ရပါသတည္း။
ဆက္ရန္
.
