" ခု သူဘယ္မွာလဲ "
" အစ္ကုိေလး အိပ္ခန္း ထဲမွာပါ၊ သူ႔အခန္းထဲမွာ သူမေနခ်င္ဘူးတဲ့ "
" ရတယ္ အက္နက္ … ေနပါေစ "
အင္း … အိပ္ခန္း တဲ့။ ဟုိတုန္းက သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့တဲ့အိပ္ခန္း၊ ခုေတာ့ အိပ္ခန္းလုိ ႔ေတာင္ ေခၚဖုိ႔ မေကာင္းေ တာ့ ပါဘူးေလ။ တယ္လီဖုန္းခ်လုိက္သည္။ ဒက္ဖနီ ေနာက္ တစ္ေခါက္ ၀င္လာ၏။
" ဘာလဲ၊ ေခြးသတင္း လား၊ ေလွ်ာက္ကုိက္ကုန္ၿပီလား"
ေအာ္လီဗာ ခုမွ ရယ္ႏုိင္ၿပံဳးႏုိင္သည္။ အငယ္ဆံုးညီမတစ္ဦး က အစ္ကုိတစ္ေယာက္ကုိ စိတ္ သက္သာ ရာ ရ ေအာင္ႏွစ္သိမ့္ေန သည္ႏွင့္ တူ၏။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္.......
" အစ္ကုိေလး အိပ္ခန္း ထဲမွာပါ၊ သူ႔အခန္းထဲမွာ သူမေနခ်င္ဘူးတဲ့ "
" ရတယ္ အက္နက္ … ေနပါေစ "
အင္း … အိပ္ခန္း တဲ့။ ဟုိတုန္းက သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့တဲ့အိပ္ခန္း၊ ခုေတာ့ အိပ္ခန္းလုိ ႔ေတာင္ ေခၚဖုိ႔ မေကာင္းေ တာ့ ပါဘူးေလ။ တယ္လီဖုန္းခ်လုိက္သည္။ ဒက္ဖနီ ေနာက္ တစ္ေခါက္ ၀င္လာ၏။
" ဘာလဲ၊ ေခြးသတင္း လား၊ ေလွ်ာက္ကုိက္ကုန္ၿပီလား"
ေအာ္လီဗာ ခုမွ ရယ္ႏုိင္ၿပံဳးႏုိင္သည္။ အငယ္ဆံုးညီမတစ္ဦး က အစ္ကုိတစ္ေယာက္ကုိ စိတ္ သက္သာ ရာ ရ ေအာင္ႏွစ္သိမ့္ေန သည္ႏွင့္ တူ၏။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္.......
" မကုိက္ေသးပါဘူး၊ ဆမ္ကေလးဖ်ားေနလုိ႔တဲ့၊ အႀကီးႏွစ္ေယာက္က အျပင္ထြက္ေနၾကသတဲ့၊ အျပင္ ထြက္ စားဖုိ႔ ရက္ေရႊ႕လုိက္ရတယ္ေလ " " အျပင္ေခၚလုိ႔ေတာ့ သူတုိ႔လုိက္ပါတယ္ေနာ့ "
" အုိ …. လုိက္ပါတယ္ဒက္ဖနီ ရဲ႕၊ သူတုိ႔ႀကိဳက္တဲ့အီတာလ်ံ စားေသာက္ဆုိင္ကေလး ကုိ ေခၚသြားမယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ေရသတၱ၀ါဟင္းလ်ားမ်ိဳးစံုရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ မုန္႔ေတြလဲ သိပ္ေကာင္း တယ္ေလ "
" ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ့၊ သားအဖေတြ အဆင္ေျပသြားမွာပါ၊ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူတုိ႔ အေမေက်ာင္းပိတ္ရက္ တစ္ ခ်ိန္ခ်ိန္ မွာျပန္လာရင္ အားလံုးၿပီးသြားေရာေပါ့၊ အဖုအထစ္ေတြ ေျပသြားမယ္၊ ျပႆနာအားလံုးရွင္း သြားမယ္၊ ဒါပဲေပါ့၊ ဟုတ္ၿပီလား "
" ဒက္ဖနီ … မင္းဟာ သူမ်ားစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ သိပ္လုပ္တတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲ "
" အဲဒါ ဒက္ဖနီ ရဲ႕ ပါရမီေလ၊ ဒီအဆင့္ကုိ ဒက္ဖနီေရာက္လာတာ လွလုိ႔မ်ားထင္ေနလား "
ဒက္ဖနီ သည္ ထက္ျမက္သလုိ ဟာသလည္းေျပာတတ္၏။
" သြားစမ္းပါ၊ ဘယ္သူေျပာလဲ …. မလွဘူးလုိ႔ "
သည္ေတာ့ မွ လက္ျပၿပီး အခန္းထဲမွ သုတ္ေျခတင္ ထြက္သြားသည္။ အိမ္ျပန္ဖုိ႔ျပင္ဆင္ေနရင္း ဘာလုိ႔မ်ား သည္မိန္းကေလး မိမိကုိ မက်တာပါလိမ့္ဟု ေတြးေနမိ၏။ ဒက္ဖနီသည္ အလြန္ၾကည့္လုိ ႔ေကာင္းသည့္ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္၏။ ကုိယ္ေနဟန္လွသည္၊ အခ်ိဳးက်ေျပျပစ္၏။ ရံုးလုပ္ငန္းခြင္၀တ္စံုျဖင့္ ဂရုတစုိက္ ကာကြယ္ ထားသည့္ၾကားမွ သူ႔ခႏၶာကုိယ္အလွမွာ ေပၚလြင္ေနေသးသည္။ ဒက္ဖနီ မိမိအား ဆက္ဆံပံု မွာ "သူငယ္ခ်င္းလုိပဲေနမယ္၊ သိပ္ေရွ႕တုိးမလာနဲ႔ဆရာ" ဟု ေျပာေနသေယာင္ေယာင္။ စင္စစ္ အားလံုးကုိ သူ သည္အတုိင္းဆက္ဆံျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဘာအေၾကာင္းမ်ားရွိလုိ႔ပါလိမ့္။ တစ္ေန႔ေန ႔ေတာ့ ေမးၾကည့္ရဦးမည္။
ခုနစ္နာရီဆယ့္ငါးမိနစ္တြင္ ျပန္ေရာက္သည္။ အခန္းထဲတြင္ ဆမ္ကေလးအိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ တစ္ကုိယ္ လံုး ပူခ်စ္ေန၏။ ဟုိႏွစ္ေယာက္က ျပန္မလာေသး။ ညစာ ကုိ ကုိထံုးစံ အတုိင္း ျဖစ္သလုိ စားရန္ ေအာက္ထပ္ သုိ႔ ဆင္းခဲ့သည္။
အက္နက္ က ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ လုပ္ထားေပးခဲ့သည္။ က်န္တာကုိ မိမိဘာသာ ေၾကာ္ေလွာ္စားလိမ့္မည္ဟု သိထား ပံု ရ၏။ ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ လုပ္ေနရင္း သားႏွင့္သမီးျပန္အလာ ကုိေစာင့္ သည္။ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ျပန္ မလာၾက။ တစ္ေယာက္တည္း စားလုိက္ရသည္။.
ဆယ္ နာရီထုိး မွ မယ္လီဆာျပန္ေရာက္လာသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္လာပံုရ၏။ စိတ္လႈပ္ရွားေန ပံုလည္း ရ၏။ ျပဇာတ္ ၏ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ေနရာတြင္ သရုပ္ေဆာင္ေနရသည္မဟုတ္လား။
သုိ႔ေသာ္ ဖေအ ကုိ ျမင္လုိက္သည္ႏွင့္ မ်က္ႏွာ ခ်က္ခ်င္းတည္သြားၿပီး စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာဘဲ သူ႔အခန္း ရွိရာ သုိ႔ ေျပးတက္သြားသည္။ တံခါးပိတ္သံ ၾကားလုိက္ရ၏။ အထီးက်န္ေ၀ဒနာသည္ အထြတ္အထိပ္ သုိ႔ ေရာက္သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရ၏။
အႀကီးေကာင္ ျပန္လာေတာ့ သန္းေခါင္ေက်ာ္ေနၿပီ။ စာၾကည့္ခန္းထဲတြင္ထုိင္ၿပီး အသာေစာင့္ ၾကည့္ေန ၏။ တံခါးမႀကီးပိတ္ၿပီး သူ႔အခန္းဆီသုိ႔ သုတ္ေျခတင္မည္ျပဳသည္။ တစ္စံုတစ္ခုျဖစ္လာေၾကာင္း သူ႔မ်က္ႏွာ တြင္ ေပၚေနသည္။
" ဘယ္သြားေနတာလဲဘင္ဂ်မင္ "
" အဂၤါေန႔ညေလ၊ ဘတ္စကက္ေဘာပဲြ ေလ့က်င့္ရတယ္ေဖေဖ "
" ဘတ္စကက္ေဘာ က သန္းေခါင္အထိ ေလ့က်င့္ရတယ္ဟုတ္လား "
" ၿပီးေတာ့ ဟမ္ဘာဂါ စားၾကေသးတာကုိး၊ ဘာအေရးႀကီးလုိ႔လဲေဖေဖ "
" ဘာမွ အေရးမႀကီးပါဘူး၊ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ ဘင္ဂ်မင္၊ အေမမရွိတာနဲ႔ မင္းမွာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ဖုိ႔ လုိင္စင္ ရေန တယ္ ေအာက္ေမ့ေနလား၊ မရဘူးဘင္ဂ်မင္၊ လုိက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းဟာ စည္းကမ္းပဲ၊ ဘာမွ အေျပာင္းအလဲမရွိဘူး၊ သူသြားတာကသြားတာပဲ၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မဟုတ္တဲ့ ၾကားရက္ေတြမွာ ဘယ္မွ မသြားဘဲ ေက်ာင္းစာလုပ္တာကုိပဲ ေတြ႕ခ်င္တယ္၊ မိသားစုနဲ႔ တရင္းတႏွီးေန တာကုိ ပဲ ေတြ႕ခ်င္တယ္၊ ငါ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ မင္း အိမ္မွာရွိေနရမယ္၊ ရွင္းရဲ႕လား "
" ရွင္းပါတယ္၊ အဲဒီေတာ့ေကာ ဘာပုိထူးလာမွာ မုိ႔လဲ "
သူ ေဒါသသံစြက္ၿပီး ျပန္ေမးသည္။
" ဘာပုိထူးလာမလဲ … ဟုတ္လား၊ မင္းအေမရွိရွိ မရွိရွိ မင္းဟာ ဒီမိသားစုစာေရး၀င္ပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ဆမ္နဲ႔ မယ္လီဆာ တုိ႔ နားမွာ မင္းရွိေနဖုိ႔လုိတယ္၊ ငါရွိေနဖုိ႔လဲလုိတယ္ "
" အဓိပၸာယ္ မရွိပါဘူး၊ ဆမ္အတြက္လုိတာက အေမပဲ၊ မယ္လီဆာက အခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး တစ္ခ်ိန္လံုး တယ္လီဖုန္း နဲ ႔ေနေနတာ၊ အေဖက ညကုိးနာရီအထိ အိမ္မျပန္ဘူး၊ ျပန္လာေတာ့လဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ စကား မေျပာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းလာတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေယာက္ တည္း ေငါင္စင္းစင္း ထုိင္ၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းရမွာလား "
ေအာ္လီဗာ သည္ သားလုပ္သူ၏ စကားမ်ားေၾကာင့္ အရိႈက္ထိသြားသည္။ ခ်က္ခ်င္းမ်က္ႏွာ ညွိဳးက် သြား၏။
" ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ … မင္းဟာ ဒီအိမ္မွာ ေနေနေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ငါ ဘယ္ေတာ့မွ ကုိးနာရီအထိ မေနဘူး၊ ရွစ္နာရီဆုိ ေရာက္တာခ်ည္းပဲ၊ ရံုးဆင္းၿပီးရင္ အဲဒီရထားမီေအာင္လွ်ာထြက္မတတ္ ငါေျပး ရတယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ မင္းကုိ အိမ္မွာမေတြ႕ရဘူး၊ တစ္လေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ဘင္ဂ်မင္၊ မင္းစည္းမဲ့ ကမ္းမဲ့ျဖစ္ေန တာ တစ္လ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ၊ ဒီအတုိင္း ဆက္သြားရင္ မင္းကုိ ငါ တစ္လတိတိဒဏ္ေပးရလိမ့္မယ္ "
" သြားစမ္းပါ "
ဘင္ဂ်မင္ ေဒါသတႀကီးေအာ္သည္။ ေအာ္လီဗာလန္႔သြား၏။ ဖေအကုိ ဘယ္တုန္းကမွ ျပန္မေျပာဖူးသည့္ သား။ ခုေတာ့ ပုန္ကန္ျခားနားေလၿပီေကာ။
" ေကာင္းၿပီ၊ မင္းတာ၀န္မင္းယူေပေတာ့၊ ေဟာဒီမိနစ္ပုိင္းကစၿပီး မွတ္ထား၊ တစ္လတိတိ မင္းဘယ္မွ မသြားရ ဘူး "
" ဘာမွ ေသာက္အဓိပၸာယ္မရွိဘူး ေဖေဖ"
ဘင္ဂ်မင္ သည္ ေဒါသ အမ်က္ေျခာင္းေျခာင္း ထြက္ကာ အေဖကုိ ထုိးေတာ့ ႀကိတ္ေတာ့မည္ လား ေအာက္ ေမ့ရသည္။
" မင္း ငါ့ကုိ ဘာမွမေျပာနဲ႔ "
သားအဖႏွစ္ေယာက္ ၏အသံက ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္လာသည္။ မယ္လီဆာဆင္းလာသည္ကုိ ဘယ္သူမွ မျမင္ လုိက္ၾက။ တိတ္တိတ္ကေလးဆင္းလာၿပီး ေလွကားရင္းမွ ေစာင့္ၾကည့္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
" မင္း အေမ မရွိလဲပဲ ငါရွိေသးတယ္ကြ၊ ဒီအိမ္ကုိ ငါ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္ "
" ဘယ္သူေျပာလဲ " သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေနာက္မွေပၚလာသည့္ မယ္လီဆာ၏အသံ၊ သားအဖႏွစ္ေယာက္ တအံ့ တၾသလွည့္ၾကည့္ လုိက္ၾကသည္။
" ေဖေဖ့ကုိ ဘယ္သူက အဲဒီအခြင့္အေရးေပး ထားလုိ႔လဲ၊ အိမ္မွာျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မရွိဘဲနဲ႔၊ ေဖေဖကေကာ သားသမီးေတြ ကုိ ဘယ္ေလာက္ဂရုစုိက္လုိ႔လဲ၊ ေဖေဖဂရုတစုိက္ရွီရင္ ေမေမ ထြက္သြားမွာေတာင္ မဟုတ္ ဘူး၊ အားလံုး ေဖေဖ့အျပစ္ေတြ၊ ခုမွ အပ်က္အစီးေတြကုိ တစစီလုိက္ေကာက္ခုိင္းမေနပါနဲ႔ "
ေအာ္လီဗာ ငုိခ်ပစ္ လုိက္ခ်င္သည္။ သူတုိ႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ဘာဆုိဘာမွ နားမလည္ၾကပါကလား။ သူတုိ႔ နားလည္ႏုိင္စြမ္း ရွိသည့္ ကိစၥမ်ိဳးေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား။
" ဒီမယ္ … ဒီမယ္၊ မင္းတုိ႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္စလံုး နားလည္ထားၾကစမ္းပါ "
ေမာင္ႏွမႏွ စ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္လုိက္ခ်ိန္တြင္ ေအာ္လီဗာ့မ်က္ႏွာေပၚတြင္ မ်က္ရည္ေတြႏွင့္ စုိစြတ္ေနၿပီ။
" ေမေမ မသြားျဖစ္ေအာင္ ေဖေဖ အတတ္ႏုိင္ဆံုးႀကိဳးစားခဲ့တယ္၊ သူျပန္လာမယ္ဆုိရင္ ဘာပဲ လုပ္ရ လုပ္ရ ေဖေဖ လုပ္မယ္၊ ေဖေဖ့ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ေတြ ရွိေကာင္းရွိမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းျပန္တက္ခ်င္ေန တဲ့ ဆႏၵ၊ တုိ႔နဲ႔ခဲြခြာၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနၿပီး ဘ၀ကုိ ျပန္စခ်င္တဲ့ သူ႔ဆႏၵဟာ ခုမွ ျဖစ္လာတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေမေမ့ ရင္ထဲမွာ အေစာႀကီး အျမစ္တြယ္လာတာ၊ ဘာနဲ႔မွတားလုိ႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဖေဖ ဟာ ေဖေဖ့ သားသမီးေတြကုိ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ "
ေျပာရင္း အသံေတြ တုန္လာသည္။ ဆက္ေျပာႏုိင္ပါေတာ့မည္လားဟု သံသယျဖစ္လာသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆက္ေျပာႏုိင္ ခဲ့ ပါသည္။ အသံမွာမူ ဆုိ႔နစ္အက္ကဲြလ်က္။
" ေဖေဖ အားလံုးကုိ ခ်စ္တယ္၊ ဒီအိမ္ေထာင္စုရဲ႕ ဖဲြ႕စည္းပံုကုိ ေဖေဖ အပ်က္ မခံႏုိင္ ဘူး၊ ေဖေဖ တုိ႔ အားလံုး တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ သားတုိ႔ သမီးတုိ႔အနားမွာ … ေဖေဖ …. "
ဆက္ မေျပာႏုိင္ေတာ့ ဘဲ ေအာ္လီဗာ ရိႈက္ႀကီးတငင္ ငုိခ်လုိက္သည္။
" ေဖေဖ အားလံုး ကုိသိပ္ခ်စ္တယ္၊ အတူတူေနခ်င္တယ္ "
တစ္ဖက္ သုိ႔ လွည့္ထြက္သြားမည္အျပဳတြင္ သူ႔ပခံုးေပၚသုိ႔ ဘင္ဂ်မင္၏လက္ေရာက္လာေၾကာင္း သတိထား လုိက္မိသည္။ တစ္ဆက္တည္း မယ္လီဆာ အနားသုိ႔ ေရာက္လာၿပီး ဖေအကုိ သုိင္းဖက္သည္။
" သမီး တုိ႔လဲ ေဖေဖ့ကုိ ခ်စ္ပါတယ္ေဖေဖ "
မယ္လီဆာ က ဆုိ႔နင့္ေၾကကဲြသံျဖင့္ေျပာသည္။ ဘင္ဂ်မင္ကမူ ဘာမွမေျပာဘဲ ဖေအ့ပခံုးကုိ သုိင္းဖက္ ထားဆဲ။ မ်က္၀န္းထဲတြင္ မ်က္ရည္ေတြျပည့္ေန၏။ မယ္လီဆာက အစ္ကုိ လုပ္သူကုိ တစ္ခ်က္ ၾကည့္ၿပီး …
" သမီးတုိ႔ ဆုိးခဲ့မိတဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး ေဖေဖ "
ဘင္ဂ်မင္ ကလည္း စိတ္ထဲမွ က်ိတ္ၿပီးေတာင္းပန္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မိမိအေနျဖင့္ အေဖ့အတြက္ စိတ္ မေကာင္းျဖစ္ရံု ကလဲြၿပီး ဘာမွမတတ္ႏုိင္။ ကုိယ့္အပူႏွင့္ကုိယ္၊ ကုိယ့္ျပႆနာႏွင့္ ကုိယ္မဟုတ္လား။
အတန္ႀကီး ၾကာမွ ေအာ္လီဗာ စကားျပန္စႏုိင္သည္။
" ေဖေဖလဲ စိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ ေဖေဖတုိ႔အားလံုး သိပ္ခက္ခဲတဲ့ အေျခအေန ထဲ ေရာက္ေန တယ္ေလ၊ ေမေမလဲ တူတူ ေနမွာေပါ့ေလ "
ကေလးေတြ ကပါ မေအကုိ မေကာင္းမျမင္ေစခ်င္ပါ။ သည္ကိစၥတြင္ေတာ့ ေအာ္လီဗာက ဆာရာ့ဘက္ကုိ မွ်မွ် တတ ျဖစ္ေစခ်င္ပါသည္။
" ျပန္လာမယ္ေျပာၿပီး ေျပာတဲ့အတုိင္း ဘာလုိ႔ ျပန္မလာတာလဲမသိဘူးေနာ္၊ ၿပီးေတာ့ သမီးတုိ႔ဆီ ဖုန္းလဲ မဆက္ ဘူး "
သံုးေယာက္သား မီးဖုိေဆာင္ဘက္သုိ႔ ေလွ်ာက္သြားေနစဥ္ မယ္လီဆာ မေက်မနပ္ေျပာသည္။
" ေဖေဖ လဲ သိပ္မလုိဘူးသမီးရယ္၊ သူထင္ထားတာထက္ အလုပ္ေတြပုိမ်ားေနလုိ႔ျဖစ္မွာေပါ့၊ မဟာ၀ိဇၨာ ဘဲြ႕ ယူဖုိ႔ဆုိတာ သိပ္ႀကိဳးစားရတာ၊ ေဖေဖထင္ေတာ့ထင္ပါတယ္ေလ၊ အဲဒီအတုိင္းျဖစ္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ "
သုိ႔ေသာ္ ဆာရာ အိမ္ႏွင့္ ငါးပတ္လံုးလံုးႀကီး ခဲြေနႏုိင္မည္ဟူ၍ေတာ့ မထင္ခဲ့။ သားငယ္ေလးကုိေရာ၊ သူတုိ႔ အားလံုး ကုိပါ ရက္စက္လြန္းပါသည္။ တယ္လီဖုန္းေျပာတုိင္း သည္ကိစၥကုိ ထပ္တလဲလဲေျပာသည္။ သုိ႔ေသာ္ မျပန္ႏုိင္ေသးေၾကာင္း ဆာရာ ဇြတ္ျငင္းသည္။
က်န္ရစ္သူေတြ ဘာျဖစ္ေနေန သူကေတာ့ ေလွာင္အိမ္ကလြတ္ေသာ ငွက္လုိ လြတ္လပ္စြာ ျမဴးေပ်ာ္ေနၿပီေပါ့ေလ။
" တစ္ေန ႔ေတာ့ ျပန္လာမွာေပါ့သမီးရယ္ "
မယ္လီဆာက အေတြးနက္ေနဟန္ျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ရင္း မီးဖုိေဆာင္ကုလားထုိင္တစ္လံုးတြင္ ၀င္ထုိင္ သည္။ ၿပီးေတာ့ ေမးခြန္းထုတ္သည္။
" ဒါေပမယ့္ အလ်င္ အတုိင္း ျပန္ျဖစ္ပါေတာ့ မလားဟင္ "
" ျဖစ္ခ်င္မွေတာ့ ျဖစ္မွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္နည္းနဲ႔ ျပန္လာျပန္လာ သမီးတုိ႔ ေပ်ာ္ၾကမွာပါ၊ ၿပီးေတာ့လဲ အလ်င္ အတုိင္း ျပန္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားမွာေပါ့ "
" အလ်င္က ဆုိရင္ သိပ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့တယ္ေနာ္ "
ဖေအ ကုိ ေမာၾကည့္ၿပီး မယ္လီဆာ တမ္းတမ္းတတ ေျပာသည္။ ေအာ္လီဗာ ေခါင္းညိတ္သည္။ ဘင္ဂ်မင္ ဘက္ သုိ႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္ၿပီး …
" သား ကေကာ စကားေျပာပါဦး၊ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲဟင္ "
သုိ႔ေသာ္ ဘင္ဂ်မင္ က ေ၀ဒနာကုိ ေၾကညာမည္မဟုတ္ပါ။ ေအာက္လီဗာအဖုိ႔ သိပ္ထူးဆန္းေနသည္။ ဘင္ဂ်မင္ သည္ အလြန္ ပြင့္လင္းသြက္လက္သည့္ လူငယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္ တံုဏွိဘာေ၀ လုပ္ေနသည္မသိ။
" ဘာမွ ျဖစ္ပါဘူးေဖေဖ "
မေနတတ္ မထုိင္တတ္ျဖစ္ေနပံုျဖင့္ "အိပ္ေတာ့မယ္ " ဟု ဆုိကာ လစ္ဖုိ႔ေျခလွမ္းျပင္ သည္။ ေအာ္လီဗာ က ဟန္႔လုိက္သည္။
"ဘင္ဂ်မင္ "
ဘင္ဂ်မင္ တံု႔သြား၏။ ေအာ္လီဗာစိတ္ထဲတြင္ ထင့္သြားသည္။ သည္သူငယ္ တစ္ခုခုေတာ့ျဖစ္ေနၿပီ။
" သား ….. မင္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ မအိပ္ခင္ ေဖေဖနဲ႔ စကားေျပာပါဦးလား "
ခဏေတြၿပီး မွ ေခါင္းယမ္းသည္။
" ေနပါေစေဖေဖ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး "
ၿပီးေတာ့ စုိးရိမ္တႀကီးေမးသည္။
" ကၽြန္ေတာ္ ဒဏ္ေပးခံရဦးမွာလား "
ေအာ္လီဗာ ခ်က္ခ်င္းေျဖသည္။ သည္အိမ္ႀကီးကုိ မိမိအုပ္ခ်ဳပ္ေနေၾကာင္း သူတုိ႔အားလံုး သေဘာေပါက္ ထားဖုိ႔ လုိသည္ေလ။ မဟုတ္လွ်င္ ထင္ရာစုိင္းကုန္ၾကလိမ့္မည္။ သူတုိ႔အက်ိဳးအတြက္ စည္းကမ္း တင္းက်ပ္ ရ ျခင္းျဖစ္ပါ၏။
" ေဖေဖစိတ္မေကာင္းပါဘူးသား၊ ေျပာထားတဲ့အတုိင္းပဲ စေနတနဂၤေႏြအပါအ၀င္ တစ္လတိတိညပုိင္းမွာ အျပင္ မသြားရဘူး "
သားကုိခ်စ္၍ တင္းက်ပ္ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေအာ္လီဗာ့ မ်က္လံုးအစံုတြင္ ေပၚလြင္ေန၏။
ဘင္ဂ်မင္ေခါင္းညိတ္ၿပီး အခန္းထဲမွ ထြက္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ သည္တဒဂၤတြင္ ဒဏ္ခတ္ မႈေၾကာင့္ျဖစ္လာ မည့္ ဂယက္ကုိ သားအဖႏွစ္ေယာက္စလံုး ႀကိဳတင္သတိမထားမိၾက။
သည္ည သူကေလး ဆီ မသြားလုိ႔မျဖစ္။ ေတြ႕ကုိေတြ႕ရမည္။ မေတြ႕ဘဲမေနႏုိင္ပါ။ သည္အခ်စ္ဦး ဇာတ္ လမ္း ကေလး ဆက္လက္ရွင္သန္ေအာင္ မည္သုိ႔လုပ္ရပါမည္လဲ။ ဘင္ဂ်မင္ မစဥ္းစား တတ္ေအာင္ျဖစ္ေန၏။
ဘင္ဂ်မင္ ထြက္သြားေတာ့ ေအာ္လီဗာ သမီးကုိငဲ့ၾကည့္လုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူထုိင္ေန သည့္ေနရာ သုိ႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး နဖူးကုိနမ္းရင္း …
" သမီးကုိ ေဖေဖသိပ္ခ်စ္ပါတယ္သမီးရယ္၊ တကယ္ေျပာတာပါ၊ ေဖေဖတုိ႔ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ေစာင့္ၾကရမယ္၊ အေျခအေနေတြ ျပန္ေကာင္းလာမွာပါ "
မယ္လီဆာ ခပ္ျဖည္းျဖည္းေခါင္းညိတ္သည္။ ၿပီးေတာ့ အေဖကုိ ေမာ္ၾကည့္၏။ ဘင္ဂ်မင္၏ အေၾကာင္းကုိ မယ္လီဆာ မသိခ်င္ဘဲ သိေန၏။
ဆႏၵရာႏွင့္သူ တတဲြတဲြလုပ္ေနသည္ကုိေရာ၊ ေက်ာင္းလစ္ေနသည္ကုိပါ မယ္လီဆာသိသည္။ တစ္ေက်ာင္းလံုး သိေနၾကၿပီမဟုတ္လား။ ေဖေဖ့ကုိ ဆန္႔က်င္ရဲသည္အထိ ေကာင္မ ေလးကုိ သူစဲြလမ္းေနၿပီ ထင္ပါရဲ႕။
ထုိည တြင္ ဆမ္ကေလး ေကာင္းေကာင္းအိပ္သည္။ နံနက္ မုိးလင္းေတာ့ အဖ်ားက်ေနၿပီ။ ေအာ္လီဗာ အလုပ္ သြားေတာ့ အားလံုး ေအးေအးေဆးေဆးက်န္ခဲ့သည္ကုိ သတိထားမိ၏။ ရင္ထဲေအးသြားသည္။ ဘင္ဂ်မင္ ကုိ ဒဏ္ခတ္မိသည့္အတြက္ ျပန္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိ၏။ သူ႔အတြက္ဆုိတာ ဘင္ဂ်မင္ နားလည္ ေကာင္းပါရဲ႕။
မယ္လီဆာ အေဖကုိနားလည္လာသည့္အတြက္လည္း ကိ်တ္ၿပီး ၀မ္းသာေန၏။ ရံုးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ စာရြက္ကေလးတစ္ရြက္ကုိ စားပဲြေပၚတြင္ေတြ႕ရ၏။ သည္ေတာ့မွ လာမည့္တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ဒက္ဖနီ လာ လည္မည့္ အေၾကာင္း သတိရသည္။
စိတ္ပ်က္စရာ တနဂၤေႏြေန႔မ်ားႏွင့္ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရသည္မွာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာရွိခဲ့ၿပီ။ လာမည့္တနဂၤေႏြကုိမူ ရင္ခုန္စြာ ေမွ်ာ္ေန မိ၏။
အခန္း (၇)
တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ဒက္ဖနီ ရထားႏွင့္ပါလာသည္။ ေအာ္လီဗာက ဘူတာရံုတြင္သြားႀကိဳသည္။ လမ္းတြင္ ကေလးေတြ အေၾကာင္းေျပာလာၾက၏။ မယ္လီဆာက ဖေအႏွင့္ တရင္းတႏွီးျပန္ျဖစ္လာသည္။ ဆမ္ကေလး ကေတာ့ ေအးတိေအးစက္ရွိေနဆဲပင္။ ဘင္ဂ်မင္က ဒဏ္ခတ္ခံရသည့္အခ်ိန္မွစ၍ အေဖႏွင့္ စကား မေျပာျဖစ္ေအာင္ ခပ္ေရွာင္ေရွာင္ေန၏။ သုိ႔ေသာ္ အမိန္႔ကုိေတာ့ တေလးတစားနာခံသည္။ ညစာ စား ခ်ိန္ တုိင္း သူ႔ကုိ အိမ္မွာေတြ႕ရသည္။
" ကုိယ္ မင္းကုိ ႀကိဳေျပာထားမယ္ဒက္ဖနီ၊ ကုိယ့္ကေလးေတြနဲ႔ ဆက္ဆံဖုိ႔ သိပ္လြယ္မွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ပင္ကုိ အားျဖင့္ သူတုိ႔အားလံုး သေဘာေကာင္းၾကပါတယ္ "
ေအာ္လီဗာ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေျပာသည္။ ဒက္ဖနီ ေရာက္လာသည့္အတါက္လည္း ေက်နပ္ေန၏။ ဆာရာ့ဆီမွ ဖုန္း မလာသည္မွာၾကာၿပီ။ သည့္အတြက္ သူတုိ႔သားအဖေတြ က်ိတ္ၿပီးခံစားေနၾကရ၏။ အဆုိးဆံုး က ေအာ္လီဗာ။
ဒက္ဖနီ က ျပန္ၿပံဳးျပရင္း …
" သူတုိ႔အတြက္ ဒက္ဖနီဟာ စိတ္ပူစရာမလုိဘူး၊ စိတ္အေႏွာင္အယွက္ျဖစ္စရာမလုိဘူးဆုိတာ သူတုိ႔ သိ ေအာင္ လုပ္ထားရမွာေပါ့ "
သည္ေန႔ ဒက္ဖနီ ေဘာင္းဘီ အနက္ႏွင့္ သုိးေမြးဂ်ာကင္၀တ္လာသည္။ ပုိလ်ေန၏။
" ဘာလုိ႔ အဲဒီလုိ ေျပာရတာလဲ "
ဘာလုိ႔ သူ သည္လုိေျပာတာပါလိမ့္။ ေအာ္လီဗာ သိပ္မရွင္း။ မိမိႏွင့္ဆက္ဆံေရးတြင္ စိတ္ကူးယဥ္ မႈ မပါ ေၾကာင္း သိေစလုိျခင္းျဖစ္မည္ထင္သည္။
" ဘာလုိ႔ ေျပာရသလဲဆုိရင္ ခုရႈပ္မွ ေနာင္ရွင္းဆုိတဲ့ သေဘာမ်ိဳးျဖစ္ေစခ်င္လုိ႔ပါ၊ ရုိးရုိးသားသားဆုိတာ သိထားၾကေစ ခ်င္လုိ႔ပါ "
" ေယာက္်ားေတြ ကုိ စိတ္မ၀င္စားတာတျခားအေၾကာင္းဘာေတါမ်ားရွိေသးလဲဒက္ဖနီ "
အမွတ္ မထင္ ေလသံျဖင့္ ေမးလုိက္သည္။ မိမိဘက္မွလည္း သူ႔အေပၚ ခုခ်ိန္ထိ ရုိးသားဆဲပါ။
သုိ႔ေသာ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မိန္းကေလးႏွင့္ တဲြျဖစ္လွ်င္ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲဟုေတာ့ ေတြးဖူးသည္။ ဒက္ဖနီ သည္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကုိ အမ်ားႀကီးေပးႏုိင္သည့္ မိန္းကေလးမ်ိဳးျဖစ္သည္။ အရည္အခ်င္း၊ ရုပ္ဆင္းရူပကာ၊ ပညာဥာဏ္ထက္ျမက္မႈ။ အုိ …. အမ်ားႀကီး။ သူ႔ကုိ ေအာ္လီဗာ တကယ္သေဘာက်သည္။
" အင္း … နားလည္ပါၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္ ရံုးမွာ ဘယ္သူနဲ႔မ် မတဲြတာကုိး "
" ဘ၀သင္ခန္း စာေတြ အမ်ားႀကီးရယ္ေလ " သူ႔ကုိ ေျပာျပဖုိ႔ ဒက္ဖနီဆံုးျဖတ္လုိက္သည္။
" ေက်ာင္းကဘဲြ႕ရၿပီး ပထမဆံုး အလုပ္၀င္ေတာ့ ဒက္ဖနီတုိ႔ ေၾကာ္ျငာကုမၸဏီရဲ႕ ဒါ႐ုိက္တာတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့တယ္ေအာ္လီဗာ "
ဒက္ဖနီ ေအးေဆးစြာၿပံဳးသည္။ ေအာ္လီဗာ ရႊီးခနဲ ေလခၽြန္လုိက္သည္။
" သူဟာ သိပ္ေတာ္တဲ့၊ သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ၊ အသက္ေလးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ရွိၿပီ၊ အိမ္ေထာင္ နဲ႔၊ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ ဂရင္း၀စ္ခ်္မွာေနတယ္၊ သူက ဘရင္ဂ်ီဘာသာ၀င္ေလ "
" ကြာရွင္း လုိ႔မရဘူးေပါ့ "
" ဟာ … ေအာ္လီဗာက သိပ္ေတာ္တာပဲ၊ ေဒၚလာႏွစ္ရာဆုခ်မယ္ "
သူက ခပ္ေပါ့ေပါ့ ခပ္ရႊင္ရႊင္ေျပာသည္။ ခါးသီး နာၾကည္းဟန္လံုး၀မရွိ။ သည္ဇာတ္လမ္းကုိ ဘယ္သူမွ မသိ။ ေအာ္လီဗာ ကုိေတာ့ ေျပာျပထားခ်င္သည္ေလ။
" ကုမၸဏီ က သူတုိ႔မိသားစုပုိင္ေလ၊ သူက အရမ္းေကာင္းတာ၊ ဒက္ဖနီ သူ႔ကုိ အရူးအမူးခ်စ္တယ္၊ သူ႔မွာ အိမ္ေထာင္ ရွိတာလဲ ဒက္ဖနီ႕အတြက္ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး"
လမ္းနံေဘး၀ဲယာ မွ ေက်းလက္ရႈခင္းမ်ားကုိ ဒက္ဖနီ ေငးၾကည့္ေနသည္။ အတိတ္တြင္ လြင့္ေမ်ာေန ပံုရ၏။ ေအာ္လီဗာက ဆက္ေျပာဖုိ႔ တုိက္တြန္းသည္။ ဇာတ္လမ္းကုိ အစအဆံုး သိခ်င္ေန၏။ တျခားေယာက္်ားေတြ ကုိ ဖဲြႏွင့္ဆန္ကဲြထင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္စြမ္းသည္ ထုိပုဂၢိဳလ္ကုိလည္း စိတ္၀င္စားေန၏။ သူ႔ၾကည့္ရသည္မွာ တစ္ကုိယ္တည္း အပ်ိဳႀကီးဘ၀တြင္ ေပ်ာ္ေနပံုရေသာ္လည္း အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းပစ္ေနသည္ကေတာ့ ႏွေျမာစရာေကာင္းလွသည္။
" ဆက္ေျပာေလ၊ အဲဒီဇာတ္လမ္းက ဘယ္ေလာက္ၾကာလဲ၊ ၿပီးေတာ့ ဘယ္လုိအဆံုးသတ္သြားလဲ "
" ဒက္ဖနီ တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး မုိးမျမင္ေလမျမင္ ေပ်ာ္ၾကတယ္၊ ခရီးရွည္ႀကီးေတြ အတူတူထြက္ၾကတယ္၊ ပံုမွန္ ကေတာ့ အဂၤါနဲ႔ ၾကာသပေတးညေတြမွာ အတူအိပ္တယ္၊ ၿမိဳ႕ထဲမွာ အခန္းတစ္ခန္း ငွား ထားတယ္ေလ၊ နားေထာင္လုိ႔ေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူးေပါ့၊ ဒက္ဖနီဟာ သူ႔ရဲ အငယ္အေႏွာင္းေပါ့ေလ၊ သူ႔ရင္ခြင္ ထဲကေန ဒက္ဖနီ ရုန္းထြက္ႏုိင္အား မရွိဘူးဆုိပါေတာ့ "
" သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္ "
" လူသိမွာ ကုိေတာ့ သူသိပ္စုိးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္စလံုး၊ ဣေႁႏၵသိပ္ေကာင္းေတာ့ ဘယ္သူမွ မရိပ္မိ ၾကဘူး၊ ဒက္ဖနီ အေပၚ မွာ သူသိပ္ရုိးသားတယ္၊ သူ႔မိန္းမနဲ႔ကေလးေတြကုိလဲ သူသိပ္ခ်စ္တယ္၊ အဲဒီတုန္း က ကေလးေတြ က ငယ္ေသးတယ္ေလ၊ သူ႔မိန္းမက ဒက္ဖနီထက္ နည္းနည္းပဲႀကီးတယ္၊ ဒက္ဖနီ႔ ကုိ သူသိပ္ခ်စ္တာ၊ ဒက္ဖနီကလဲ အရူးအမူးပဲ၊ သူ႔ဆီက နည္းနည္း ပါးပါးရတဲ့ အခ်ိန္ကေလး ကုိပဲ ေက်နပ္ေန တာ"
သူ႔ဘ၀ သူ ေပ်ာ္ေနပံုပါလား။ တည္ၿငိမ္စြာျဖင့္ ေျပာေနျခင္းျဖစ္၏။ အံ့လည္းအံ့ၾသ၊ ႏွေျမာလည္းႏွေျမာမိ သည္။
" သူနဲ႔ မေတြ႕တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ " သူ႔ကုိၾကည့္ၿပီး ဒက္ဖနီရယ္သည္။
" သံုးရက္ႀကီးမ်ားေတာင္ ရွိသါားၿပီ၊ ဒီအလုပ္ကုိ သူရွာေပးတာေလ၊ ခု ပုိေကာင္းတဲ့ အခန္းတစ္ခန္း ၀ယ္ထားတယ္။ တစ္ပတ္မွာ သံုးရက္အတူအိပ္တယ္၊ ဒီလုိပဲဆက္သြားမယ္ေလ၊ ဒက္ဖနီဲ႔ကုိခ်စ္ခဲ့တာ ဒီမတ္လ မွာ ဆယ့္တစ္ႏွစ္ျပည့္မယ္၊ ေအာ္လီဗာကေတာ့ ေၾကာင္တယ္ထင္မလားပဲ၊ ရဴးတယ္ လုိ႔ဆုိခ်င္ ဆုိ၊ သူ႔ကုိ အရမ္းခ်စ္ေနမိတာကုိး"
ဒက္ဖနီ ကုိၾကည့္ရသည္မွာ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ေနဟန္။ ေအာ္လီဗာ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္သြားသည္။ မယားရွိလင္တစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္ရသည့္မိန္းကေလးက သူ႔ဘ၀သူ လံုး၀ေက်နပ္ေနသည္တဲ့။
" မင္း တကယ္ေျပာေနတာလားဒက္ဖနီ၊ ကုိယ့္ဘက္က နစ္နာေနတယ္လုိ႔ တစ္ခါမွမစဥ္းစားမိဘူးလား "
" ဟင့္အင္း … မနစ္နာပါဘူး၊ ခုဆုိ သူ႔ကေလးေတြလဲ ေကာလိပ္ေရာက္ကုန္ၿပီ၊ သူ႔မိန္းမကလဲ အသင္းအဖဲြ႕ ေပါင္းဆယ့္ေျခာက္ခုေလာက္မွာ အၿမဲအလုပ္မ်ားေနတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ ဟုိဘက္ ဘ၀မ်က္ႏွာစာ ကလဲ ေပ်ာ္စရာ ပါပဲ၊ သူ႔မိန္းမကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မထားခဲ့ဘူးဆုိတာလဲ ဒက္ဖနီသိတယ္ေလ "
" ဟာ … မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ ဒက္ဖနီဘက္က နာတာေပါ့၊ မင္းဟာ ဒါထက္ပုိၿပီး ထုိက္ထုိက္ တန္တန္ေနရာ ရရမယ့္မိန္းကေလးမ်ိဳးပါကြာ "
" အုိ …. မဟုတ္ပါဘူး၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ လက္ထပ္လုိက္ရင္ ကဲြခ်င္ကဲြမယ္၊ မကဲြဘဲ စိတ္ဆင္းရဲ ခ်င္ ဆင္းရဲမယ္၊ ဘာမွအာမခံခ်င္ရွိတဲ့ကိစၥမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး၊ ကေလးယူဖုိ႔ စိတ္ကူးေသးတ္၊ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါး ႏွစ္ေလာက္က ေနမေကာင္းျဖစ္ရာကေန ကေလးမရႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ ခုေတာ့ လုိလဲ မလုိခ်င္ေတာ့ ဘူး၊ ေတာ္ ေလာက္ၿပီ၊ ဒက္ဖနီ႔ ဘ၀ျပည့္စံုေနၿပီပဲ၊ သူမ်ားေတြ အတြက္ ထူးဆန္းခ်င္ ထူးဆန္းေနမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒက္ဖနီ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ဘ၀တစ္ခုပဲ၊ ကဲ …. သူငယ္ခ်င္း၊ အဲဒါ ဒက္ဖနီရဲ႕ ဇာတ္လမ္းပဲ၊ သူသိထားသင့္တယ္ထင္လုိ႔ ေျပာျပတာေနာ္ "
ညင္သာ စြာ ၿပံဳးသည္။ ၿပီးမ် စကားဆက္သည္။
" ဘာလုိ႔လဲ သိလား၊ ေအာ္လီဗာကုိ ခင္လုိ႔ "
" ကုိယ္လဲ မင္းကုိခင္ပါတယ္ ဒက္ဖနီ "
ေအာ္လီဗာ ရွက္ၿပံဳးၿပံဳးၿပီး ခပ္ေနာက္ေနာက္ ဆက္ေျပာသည္။
" ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္အသည္းေတြ ကဲြေၾကကုန္သလုိပဲ "
ရင္ထဲတြင္ ေပါ့သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရ၏။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ပုိ၍ရင္းႏွီးသြားၾကၿပီ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားၾကၿပီ။
" ဘယ္ေန႔မွာ သူ႔မိန္းမကုိ ထားခဲ့ၿပီး မင္းဆီ အၿပီးေရာက္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ မထင္ဘူးလား "
" မထင္ပါဘူး ဆုိ၊ သူ အဲဒီလုိလုပ္ရင္လဲ ဒက္ဖနီ သူ႔ကုိ လက္ထပ္ခ်င္မွ လက္ထပ္မွာ၊ ခုလုိေနရတာက လြတ္ လပ္တယ္။ အေႏွာင္အဖဲြ႕မရွိဘူး၊ ကုိယ့္အလုပ္နဲ႔ ကုိယ့္တက္လမ္းနဲ႔၊ ကုိယ့္အေပါင္းအသင္းနဲ႔၊ ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္ခ်စ္သူနဲ႔၊ တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့၊ ရံုးပိတ္ရက္ေတြနဲ႔ စေန၊ တနဂၤေႏြမွာေတာ့ အထီးက်န္ နုိင္တာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဆီက ဒီေလာက္ပဲ ရႏုိင္မည္ဆုိတာ သိထားေတာ့ ေတြ႕ရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ပုိေပ်ာ္ ရတယ္ေလ"
ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းၿပီး ေတာ္ေတာ္ ေတြးတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပါလား။ သူ႔ပြင့္လင္း ရုိးသားမႈ အတြက္ ေအာ္လီဗာေလးစား မိသည္။
" မင္းလုိ မ်ိဳး ကုိယ္ေတြးတတ္ခ်င္တယ္ ဒက္ဖနီ "
" တစ္ေန႔က် ေတြးတတ္လာမွာေပါ့ ေအာ္လီဗာရယ္ "
အိမ္ေရွ႕တြင္ ကားထုိးရပ္လုိက္သည္။
" ခုလုိေျပာျပတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးလဲတင္ပါတယ္ ဒက္ဖနီ "
" ေအာ္လီဗာ့ကုိ ယံုတယ္ေလ၊ ၿပီးေတာ့ သိထားသင့္တယ္ထင္လုိ႔၊ ကေလးေတြလဲ စိတ္မပူေစခ်င္ ဘူးေလ "
ေအာ္လီဗာ ရယ္သည္။
" ေကာင္းပါေလ့ဗ်ာ၊ ကုိယ္က သူတုိ႔နဲ႔ ဘယ္လုိ မိတ္ဆက္ေပးရမွာလဲ၊ ကေလးတုိ႔၊ မင္းတုိ႔ ဘာမွ မပူနဲ႔၊ ေဟာဒီ အန္တီ က အိမ္ေထာင္သည္ တစ္ေယာက္ ကုိ အရူးအမူး ခ်စ္ေနတာလုိ႔ ေျပာရမလား "
ထုိတဒဂၤ တြင္ ေအာ္လီဗာ၏ မ်က္လံုးမ်ား ထူးဆန္းစြာရႊန္းလဲ့ေနသည္။
" မင္းဟာ ေတာ္ေတာ့ကုိ ထူးဆန္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးပဲ၊ ႀကိဳက္သြားၿပီ၊ မင္းအတြက္ ကုိယ္ ဘာလုပ္ေပးရေပးရ ပါ။ ကုိယ့္ကုိ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္လုိ သေဘာထားေနာ္၊ လုိတာေျပာ "
" မပူပါနဲ႔၊ ေျပာမွာပါ၊ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ ႏုိင္တာေပါ့ေလ၊ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ ဘာသာ ကုိယ္ ထိန္းႏုိင္လာတယ္၊ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ေနထုိင္မေကာင္းျဖစ္ေနတာေတာင္ သူ႔ရက္ မဟုတ္ရင္ သူ႔ဆီ ဖုန္းမဆက္ဘူး၊ ကုိယ့္ကိစၥ ကုိယ္ရွင္းလင္း၊ ဒက္ဖနီ႕အတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္ "
ေအာ္လီဗာ ေခါင္းယမ္းသည္။
" မင္းနဲ႔စာရင္ ကုိယ္ဟာ ကေလးပဲ ဒက္ဖနီ "
ေလးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ထဲ ေရာက္ခဲ့ၿပီ။ ေခါင္းအံုတာက အစ ဆာရာ၏ အျပဳစုခံယူခ်င္ေနဆဲ။
" သိပ္အထင္မႀကီးနဲ႕ ဦး၊ ဒက္ဖနီ ေၾကာင္တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ၊ အေဖနဲ႔ အေမက ဒက္ဖနီကုိ အဲဒီလုိ ထင္ၾက တယ္၊ သိသလား "
" သူတုိ႔ ဒီအေၾကာင္းေတြ သိလား "
" သိတယ္၊ အားလံုး ေျပာျပထားတယ္၊ အေမက လေပါင္းမ်ားစြာ အငုိမတိတ္ဘူး၊ ခုေတာ့လဲ ဘာမွ ဆက္ မေျပာေတာ့ဘူး၊ အစ္ကုိက ကေလးေျခာက္ေယာက္ေတာင္ ရွိတယ္၊ အဲဒါ ဒက္ဖနီ႔ အတြက္ ခပ္ေကာင္း ေကာင္းပဲ၊ အဘုိးႀကီး၊ အဘြားႀကီးရဲ႕ အာရံုက ကေလးေတြ ဆီ မွာ ေရာက္ေနတာ မ်ား တယ္ေလ၊ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေနာ္ "
ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ၿပီး ကားေပၚမွဆင္းၾကသည္။ အင္ဒီေျပးထြက္လာၿပီး ပတတ္ရပ္ ႏႈတ္ဆက္သည္။ ဒက္ဖနီ ေဘာင္းဘီေပၚ တြင္ ေရွ႕ လက္ႏွစ္ဖက္အရာေတြ ထင္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဒက္ဖနီက အေရး မထား။
သူတုိ ႔ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ထဲ၀င္သြားေတာ့ ဆမ္ကေလး တီဗြီထုိင္ၾကည့္ေနသည္။ မယ္လီဆာက မီးဖုိေဆာင္ တြင္ အက္နက္ ကုိ ကူေန၏။ ေအာ္လီဗာက ဒက္ဖနီႏွင့္ ဆမ္ကုိ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ ဆမ္က အမ်ိဳးသမီး ကုိ စိတ္၀င္တစားၾကည့္ၿပီး ….
" အန္တီ ေဖေဖနဲ႔အတူတူ အလုပ္လုပ္တာလားဟင္ "
" ဒါေပါ့၊ အန္တီ့မွာ သားတုိ႔အရြယ္ တူကေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ သူကလဲ သားလုိပဲ နပန္းကားေတြ သိပ္ ႀကိဳက္တာ "
ကုိးႏွစ္သားကေလးေတြႏွင့္ လည္း ဒက္ဖနီ တည့္ေအာင္ ေပါင္းတတ္ပံုရသည္။ ဆမ္ သေဘာက် သြားဟန္ျဖင့္ ေခါင္း ညိတ္သည္။
" ေဖေဖက သားကုိ မႏွစ္က တကယ့္နပန္းပဲြ ေခၚသြားတယ္၊ အရမ္းၾကည့္ေကာင္းတာပဲ "
" အန္တီ လဲ အန္တီ့တူကေလးေရွာင္နဲ႔ တစ္ခါသြားၾကည့္ပါတယ္ကြယ္၊ သူက သေဘာေတြက်လုိ႔ အန္တီ ကေတာ့ ေၾကာက္လုိက္တာ "
ဆမ္ကေလး သေဘာက်ၿပီး ရယ္ေနသည္။ ထုိစဥ္ မယ္လီဆာ အခန္းထဲ ပင္လာသည္။
" လာ …. သမီး၊ ေဟာဒါက ဒက္ဖနီ ဟတ္ခ်င္ဆန္၊ ဒက္ဖနီ၊ ဒါသမီး မယ္လီဆာေလ "
အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ လက္ဆဲြႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ အက္နက္က မယ္လီဆာေနာက္က ပါလာၿပီးမွ မီးဖုိ ေဆာင္ ဘက္ ျပန္လစ္သြားသည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ အစ္ကုိေလး အတဲြမ်ားေနၿပီလားဟု ေတြးရင္း သုတ္ေျခ တင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ မမေလး လုပ္သါားပံုေၾကာင့္ အစ္ကုိေလး အတဲြရွာလွ်င္ အက္နက္ အျပစ္တင္ မည္ မဟုတ္ပါ။
အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ စကားလက္ဆံုက်ေနၾက၏။ မယ္လီဆာက စကားေျပာရင္း ဒက္ဖနီ႔ကုိ အကဲ ခတ္ေနေၾကာင္း ေအာ္လီဗာ သတိထားမိ၏။ ၀တ္စားထားပံုကုိ မယ္လီဆာသေဘာက်သည္။ နက္ေမွာင္ သည့္ ဆံပင္က ေလ်ာ့ရဲရဲ လြယ္ထားေသာ အနက္ေရာင္ သားေရလက္ကုိင္အိတ္ႏွင့္ လုိက္ဖက္ လွသည္။
ဒက္ဖနီ သည္ ဘယ္ေတာ့မဆုိ လွပေသသပ္စြာ ဆင္ယင္ထံုးဖဲြကတတ္၏။ အဖုိးတန္ရတနာမ်ားကုိ သူ႔ကုိယ္ ေပၚ တြင္ ေတြ႕ရစၿမဲ။ သူ႔အဘုိးႀကီးဆီမွ ရသည့္ လက္ေဆာင္မ်ား ျဖစ္ဟန္တူသည္။
သူေျပာ သြားသည့္ ဇာတ္လမ္းကုိ နားေထာင္ၿပီး ေအာ္လီဗာ အံ့ၾသလုိ႔ မဆံုးေသး။ စိတ္၀င္စားစရာ လည္း ေကာင္း၏။ မယ္လီဆာ သည္ ဒက္ဖနီအား အႏၱရာယ္ရွိမည့္ အမ်ိဳးသမီးမဟုတ္ေၾကာင္း သိေန သည့္ အလား တရင္းတႏွီး စကားေျပာသည္။ ေဖေဖႏွင့္ ရုိးရုိးသားသားျဖစ္ေၾကာင္း ဒက္ဖနီအမူအရာႏွင့္ အေျပာအဆုိ မ်ား က သက္ေသခံေနသည္မဟုတ္လား၊
" ဘင္ဂ်မင္ေကာ သမီး " ေနာက္ဆံုးမွ ေအာ္လီဗာေမးသည္။
မယ္လီဆာက ဒက္ဖနီ႕ကုိ ၾကည့္ေနရာမွ ၿပံဳးၿပီး …
" အျပင္ေနမွာေပါ့၊ ေဖေဖကလဲ အဆန္းလုပ္လုိ႔၊ မယ္လီဆာမွာ အစ္ကုိတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ဒက္ဖနီ၊ မတည့္ ပါဘူး၊ သူ႔ကုိ မုန္းတာ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ေတာင္ ရွိခါနီးၿပီ၊ ခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး လူႀကီးဆန္လာပါၿပီ "
ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ရွိသည့္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ေလးဦးသား ဆက္စကားေျပာၾကသည္။ အင္ဒီကုိ ေခၚၿပီး လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ လုိက္ၾကေသး၏။ အင္ဒီကုိ ေခၚၿပီး လမ္းထြက္ေလွ်ာက္လုိက္ၾကေသး၏။ ညစာ စားခ်ိန္ ေရာက္မွ ဘင္ဂ်မင္ျပန္ေရာက္လာသည္။ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ျဖစ္ကာ စိတ္ဓာတ္ အက်ႀကီး က်ေနပံု။ ေဘာလံုးကုိ ကစားသည္ဆုိရံုကစားၿပီး ဆာရာတုိ႔အိမ္တြင္ ၀င္ေခြေနျခင္းျဖစ္၏။
ဆႏၵရာ ၏ အေဖႏွင့္အေမ မွာ ကဲြေနၾကၿပီျဖစ္၍ သူတုိ႔အတြက္ ေတြ႕ခ်ိန္ေတြ ပုိရေနသည္။ အေမက အိမ္မွာ ကပ္သည္ မရွိ။ အေဖက ဖီလာဒီဖီယားသုိ႔ ေျပာင္းသြားၿပီ။
ဘင္ဂ်မင္ က ဒက္ဖနီကုိ ေအးစက္စြာ ဆက္ဆံသည္။ ညစာစားဖုိ႔ အျပင္ထြက္ၾကေတာ့ ကားေပၚတြင္ အားလံုး တိတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။ ေအာ္လီဗာေျပာသည့္ အီတာလ်ံစားေသာက္ဆုိင္ကေလးတြင္ သူတုိ႔ စားၾက သည္။
ညစာ၀ုိင္းကမူ စုိျပည္သည္။ ရယ္စရာေတြေျပာၾက၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးစားေသာက္ၾကႏွင့္ ဘင္ဂ်မင္သည္ပင္လွ်င္ ရယ္ရယ္ၿပံဳးေဖာ္ ရလာသည္။ သုိ႔ေသာ္ အေဖႏွင့္ ဒက္ဖနီကုိ မၾကာခဏ အကဲခတ္ ေနသည္။
အခ်ိဳပဲြ ကုိ အိမ္မွာျပန္စားၾကသည္။ အက္နက္၏ လက္ျဖစ္မုန္႔ေတြႏွင့္ အသီးအႏွံေတြ။ သူတုိ႔တစ္ေတြ အခ်ိဳ တည္းေနၾကစဥ္ အင္ဒီက မီးးလင္းဖုိနားတါင္ အားလ်ားေမွာက္အိပ္ေန၏။ သူတုိ႕ အားလံုး အတြက္ ေပ်ာ္စရာ ေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္သည္။ သည္လုိ ေန႔မ်ိဳးႏွင့္ ေ၀းခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီ။
ဆမ္ကေလးေျပာသည့္ တေစၦပံုျပင္ေတြကုိ ၀ုိင္းနားေထာင္ေနစဥ္တြင္ တယ္လီဖုန္း ျမည္လာ သည္။ ေအာ္လီဗာ သြား ကုိင္ေတာ့ တစ္ဖက္က အေဖ့အသံကုိ ၾကားရ၏။ အားလံုး ၀ုိင္းၿပီး နားစြင့္ေန ၾကသည္။
" ဟုတ္ကဲ့ … ဟုတ္ကဲ့ … ေဖေဖ၊ ျဖည္းျဖည္းေျပာပါ၊ ခု … ဘယ္မွာလဲ၊ ဟုတ္လား၊ ေဖေဖေတာ့ ေနေကာင္း တယ္ေနာ္၊ စိတ္ေအးေအးထားပါေဖေဖ၊ အဲဒီမွာ ပဲေန၊ ကၽြန္ေတာ္ လာေခၚ မယ္၊ ကားကုိ အဲဒီမွာပဲ ထား လုိက္ေပါ့၊ မနက္ျဖန္မွ ယူရင္ျဖစ္တာပဲ "
စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ အမူအရာႏွင့္ တယ္လီဖုန္းခ်လုိက္သည္။ ကေလးေတြ သူ႔ကုိ အထိတ္တလန္႔ ေစာင့္ ၾကည့္ေန ၾက၏။ သူ႔လက္ေတြမသိမသာ တုန္ေနသည္။
" ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဘြား ကားေမာင္းရင္း အိမ္နီးနားခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ တုိက္မိလုိ႔တဲ့၊ အေျခအေန သိပ္မဆုိး ပါဘူး၊ အဘြားနည္းနည္း စိတ္ထိခုိက္သြားတယ္၊ ဒီည သူ႔ကုိ ေဆးရံုမွာပဲ ထားရမယ္၊ ဘုိးဘုိး အရမ္း စိတ္ပူေန တယ္ …..
" ေတာ္ေသးတယ္၊ ၀င္တုိက္ခံရတဲ့သူငယ္က လ်င္လုိ႔၊ ခုန္ၿပီးေရွာင္လုိက္တာ ေျခသပြတ္တုိင္ လည္သြား ရံုပဲ၊ မဟုတ္ရင္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးမလြယ္ဘူး "
" အဘြား ကုိ ကားေပးေမာင္း ဖုိ႔ မေကာင္းေတာ့ပါဘူးေဖေဖရယ္ "
မယ္လီဆာ ပူပူပင္ပင္ ေျပာသည္။
" ဘုိးဘုိးက ေပးမေမာင္းေတာ့ပါဘူး သမီးရဲ႕၊ ဘုိးဘုိး အလစ္မွာ ေမာင္းထြက္သြားတာ "
ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ဆရာမမ်ားအား အဘြားကသားကုိ ေက်ာင္းႀကိဳဖုိ႔ ေမာင္းလာတာပါကြယ္" ဟု ေျပာေၾကာင္းႏွင့္ တယ္လီဖုန္းေျပာရင္း ဘုိးဘုိး ငုိေနသည့္အေၾကာင္းကုိေတာ့ ေအာ္လီဗာ ထည့္ မေျပာ ေတာ့။ စိတၱဇေဆးရံုတြင္ တင္ထားၿပီး အနီးကပ္ ကုသဖုိ႔လုိၿပီဟု ဆရာ၀န္ေတြက မွတ္ခ်က္ ခ်ေၾကာင္း ေျပာ ရင္း ေဖေဖ တရႈပ္ရႈပ္ ငုိခ်လုိက္ျခင္းျဖစ္၏။
ဒက္ဖနီ ကုိ ေအာ္လီဗာ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး …
" စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူး ဒက္ဖနီ၊ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္သြားလုိ႔မျဖစ္ဘူး၊ အေမ့ထက္ ေဖေဖ့အတြက္ ပုိၿပီး စိတ္ ပူစရာ ျဖစ္ေနတယ္၊ မင္းကုိ ကုိယ္ဘူတာရံုမ်ာ ခ်ေပးခဲ့မယ္ေလ "
ရထားခ်ိန္ က တစ္နာရီခန္႔ လုိေသးသည္။ ဘူတာရံုမွာ သူ႔ကုိ တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ရမည့္ အတြက္ ေအာ္လီ အားတံု႔အားနာျဖစ္ေနသည္။
" ရပါတယ္၊ ဒက္ဖနီ တကၠစီနဲ႔သြားမွာေပါ့၊ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္သြားေလ "
ဒက္ဖနီ က ကေလးေတြမ်က္ႏွာကုိ ေ၀့ၾကည့္လုိက္သည္။
" ကေလးေတြနဲ႔ ဆက္စကားေျပာေနမယ္ေလ၊ သူတုိ႔သေဘာက်မယ္ ဆုိရင္ေပါ့ "
မယ္လီဆာႏွင့္ ဆမ္က ၀မ္းသာအားရ လက္ခံသည္။ ဘင္ဂ်မင္ကမူ ခပ္မဆိတ္ေန၏။
" အဲဒါ ေကာင္းတယ္ "
ေအာ္လီဗာ ေက်းဇူးတင္စြာ ၿပံဳးလုိက္ၿပီး မယ္လီဆာကုိ ကုိးနာရီဆယ့္ငါးမိနစ္တိတိတြင္ တကၠစီေခၚေပး ဖုိ႔ ေျပာၿပီးမွ …..
" ဘင္ဂ်မင္ ေမာင္းပုိ႔လဲ ရတာပဲ "
" တကၠစီနဲ႔ပဲ သြားပါ့မယ္၊ ဘင္ဂ်မင္မွာ လုပ္စရာေတြရွိဦးမွာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ….. အဘြားႀကီးေတြကုိ ဘယ္ေမာင္းပုိ႔ခ်င္ပါ့မလဲ "
တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ျဖစ္ေနသည့္ ဘင္ဂ်မင့္ အမူအရာကုိ သတိထားမိသျဖင့္ ဒက္ဖနီ အရႊန္းေဖာက္ လုိက္ျခင္းျဖစ္၏။
ခဏေနေတာ့ ေအာ္လီဗာ ထြက္သြားသည္။ ဘင္ဂ်မင္လည္း ကေလးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ဧည့္သည္ကုိ ထားခဲ့ၿပီး မသိမသာ လစ္ထြက္သြားသည္။
ဆမ္ က မုန္႔ထပ္ထည့္ရန္ မီးဖုိေဆာင္ဘက္သုိ႔ ထြက္သြားခ်ိန္တြင္ မယ္လီဆာက သူက ေနသည့္ ျပဇာတ္ ဇာတ္ညႊန္း ကုိ အေပးထပ္သုိ႔ ေျပးတက္ယူသည္။ ဒက္ဖနီ႔ကုိ သူျပခ်င္လွၿပီ။ အက္နက္က သူ႔အလုပ္ၿပီး သျဖင့္ အိပ္ရာ၀င္သြားၿပီ။ ဒက္ဖနီ တစ္ေယာက္တည္း ဧည့္ခန္းထဲတြင္ က်န္ခဲ့၏။
ထုိစဥ္ တယ္လီဖုန္း ျမည္လာျခင္းျဖစ္၏။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘဲ ခဏေတြေနသည္။ ကေလးေတြ ျပန္ေပၚ မလာေသး သျဖင့္ ေကာက္ကုိင္လုိက္ရသည္။ ေအာ္လီဗာထင္ပါရဲ႕၊ ဘာမ်ား ျဖစ္လုိ႔ပါလိမ့္ …။
သုိ႔ေသာ္ ဖုန္းထဲမွ အသံက အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္၏အသံ။
" ေအာ္လီဗာ အျပင္ထြက္သြားပါတယ္ရွင္၊ ဘာေျပာေပးမလဲဟင္ "
အလုပ္သေဘာ ဆန္ဆန္ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။ ဆာရာ ပင္ ျဖစ္ရမည္ဟု စိတ္ထဲက သိလုိက္၏။
" ကေလးေတြေကာ "
စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြား သည့္ ေလသံျဖင့္ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေမးသည္။
" ရွိပါတယ္၊ ေခၚေပးရမလားဟင္ "
" အဲ … အင္း … ေခၚေပးပါလား၊ ေန … ေနပါဦး၊ စိတ္မရွိနဲ႔ေနာ္၊ ခုေျပာတာ ဘယ္သူပါလဲ "
မယ္လီဆာ လာေနၿပီ။ တယ္လီဖုန္းထဲသုိ႔ အသံနိမ့္ျဖင့္
" ကၽြန္မ ကေလးထိန္းပါ၊ မယ္လီဆာ လာေနပါၿပီ၊ ေျပာေနာ္ "
မယ္လီဆာကုိ ၾကင္နာစြာ ၿပံဳးျပရင္း တယ္လီဖုန္း လွမ္းေပးလုိက္သည္။ ၿပီးမွ ဆမ္ကေလးရွိရာ မီးဖုိေဆာင္ သုိ႔ထြက္ခဲ့သည္။
ခ်ာတိတ္ က ပန္းသီးေတြ ပလုတ္ပေလာင္းစားရင္း ဒက္ဖနီ႔အတြက္ မုန္႔ေတြလွီးေနသည္။
" သားေမေမဆီက ဖုန္းထင္တယ္၊ မယ္လီဆာနဲ႔ စကားေျပာေနတယ္ "
" ဟုတ္လား … "
ဆမ္ကေလး လုပ္လက္စေတြအားလံုး ပစ္ခ်ခဲ့ၿပီး ဧည့္ခန္းဆီသုိ႔ ေျပးထြက္သြားသည္။ ဆယ္မိနစ္ၾကာမ် သူတုိ ႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မ်က္ႏွာေလးေတြညွိဳးလုိ႔။ ဒက္ဖနီ႔ ရင္ ထဲ တြင္ နင့္ခနဲျဖစ္သြားသည္။ ဆမ္က မ်က္ရည္စေတြကုိ အက်ႌလက္ျဖင့္ သုတ္ေန၏။ မေအႏ်င့္ စကားေျပာ ရင္းမ်က္ရည္က်ခဲ့ ဟန္ တူ၏။
"ကဲ … ဘယ္သူ မုန္႔ထပ္ယူၾကဦးမလဲ "
ဒက္ဖနီ က သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ အာရံုေျပာင္းေပးခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မည္သုိ႔ျပဳရမည္ကုိ မသိဘဲျဖစ္ေန ၏။ မယ္လီဆာက စူးစမ္းသည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ သူ႔ကုိၾကည့္ၿပီး ေမးသည္။
" ဒက္ဖနီ က ဘာျဖစ္လုိ႔ ေမေမ႕ ကုိ ကေလးထိန္းလုိ႔ ေျပာလုိက္တာလဲဟင္ "
ဒက္ဖနီ မယ္လီဆာ ကုိ တည့္တည့္စိုိက္ၾကည့္လုိက္သည္။
" ဘာျဖစ္လုိ႔ အဲဒီလုိ ေျပာလုိက္ရသလဲဆုိရင္ သမိးေမေမ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မွာစုိးလုိ႔၊ အထင္မွား အျမင္မွားျဖစ္မ်ာစုိးလုိ႔ပဲ၊ ေဖေဖ နဲ႔ အန္တီဒက္ဖနီက ရုိးရုိးမိတ္ေဆြေတြ၊ အန္တီ့မွာ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူရွိ တယ္ေလ၊ ေဖေဖနဲ႔ အန္တီ ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းအဆင့္က တက္မွာ မဟုတ္ဘူး …. ဒါေၾကာင့္ သမီး တုိ႔ေမေမ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးေလ …
" အထင္အျမင္ လဲ မလဲြေစခ်င္ဘူး၊ ဒီကိစၥမ်ိဳး မပါေသးဘဲနဲ႔ကုိပဲ သမီးတုိ႔မိသားစုမွာ ေ၀ဒနာေတြကုိယ္စီ ခံစားေနၾကရတယ္ ဆုိတာ ကုိယ္သိေနတယ္ေလ "
မယ္လီဆာ ေခါင္းညိတ္သည္။ ဒက္ဖနီ႔ ကုိ ေက်းဇူးလည္းတင္မိ၏။
" လာမယ့္ အပတ္မွာလဲ မျပန္ႏုိင္ေသးဘူးတဲ့ ဒက္ဖနီရယ္၊ ေက်ာင္းစာေတြပိေနလုိ႔တဲ့ "
ဆမ္ ကေလး တရႈပ္ရႈပ္ငုိေနျပန္သည္။ ဒက္ဖနီ အမွတ္မထင္ဆဲြၿပီး ေပြ႕ဖက္ထားလုိက္မိသည္။
" ျပန္လာဖုိ႔ အဆင္မေျပေသး လုိ႔ ေနမွာေပါ့ သားရယ္၊ ေနာက္ေတာ့ အပတ္စဥ္ ျပန္လာႏုိင္မွာေပါ့၊ တိတ္ေတာ့ေနာ္ "
မယ္လီဆာက ေက်နပ္ဟန္မတူ။ ဆမ္က ေတြးေတြးဆဆ ေလသံျဖင့္ ..
" သားတုိ႔က ဘာလုိ႔ လုိက္သြားၿပီး မေတြ႕ႏုိင္ရတာလဲ "
" အဲဒါေတာ့ အန္တီလဲ မသိေသးဘူးသားရယ္ "
မ်က္ရည္သုတ္ေပးရင္း ဒက္ဖနီေျပာသည္။ သံုးေယာက္သားထုိင္ၿပီး ေရွ႕မွ ပန္းသီးေတြႏွင့္ မုန္႔ေတြကုိ ဘယ္သူ မွ သတိမရၾကေတာ့။
မယ္လီဆာက မေက်နပ္သည့္ေလသံျဖင့္ …
" အခန္းျပင္လုိ႔ မၿပီးေသးဘူးတဲ့၊ တုိ႔ အိပ္စရာ ေနရာမရွိဘူးတဲ့၊ လံုး၀မမုိက္ဘူး "
ဆမ္ကေလး အငုိတိတ္သြားသည္။ သံုးေယာက္သားဆက္ၿပီး စကားေကာင္းေနသျဖင့္ ကုိးနာရီ ဆယ့္ငါးမိနစ္ ေက်ာ္သြားသည္။
ဒက္ဖနီ သတိရၿပီး နာရီၾကည့္ေတာ့ ကုိးနာရီခဲြေနၿပီ။
" ေဟာေတာ့ … ဒုကၡပါပဲ၊ ေနာက္ရထား ရွိေသးလားဟင္ "
မယ္လီဆာ က ေခါင္းညိတ္ၿပီး …
" ဆယ့္တစ္နာရီ မွာ တစ္စီးရွိေသးတယ္ ဒက္ဖနီ "
" ဒါဆုိ အဲဒီရထား နဲ႔မွ ျပန္ေတာ့မယ္ "
" ဟာ … သိပ္ေကာင္းေပါ့ "
ဆမ္ကေလးက ဒက္ဖနီ႔လက္ကုိဆဲြၿပီး ၀မ္းသာအားရေျပာသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လံုး စိတ္ပန္း လူပန္းျဖစ္ေနပံု။ ဆမ္ကေလးကုိ ေခ်ာ့သိပ္လုိက္သည္။
ၿပီးေတာ့ မယ္လီဆာႏွင့္ စကားဆက္ေျပာသည္။ မယ္လီဆာပါ အိပ္ငုိက္လာသျဖင့္ ဆယ္ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ တြင္ တက္အိပ္ခုိင္းလုိက္သည္။
" သြားအိပ္ေတာ့ သမီး၊ ဆယ္နာရီခဲြေလာက္မွ ကုိယ့္ဘာသာ တကၠစီေခၚၿပီး ျပန္မယ္၊ ေလာေလာဆယ္ စာ ဖတ္ေနမယ္ "
မယ္လီဆာ အားတံု႔အားနာႏွင့္ တက္သြားသည္။ ဒက္ဖနီ စာဖတ္က်န္ရစ္၏။
ဆယ္နာရီခဲြ ခါနီးတြင္ ေအာ္လီဗာ ျပန္ေရာက္လာသည္။
ဒက္ဖနီ မျပန္ေသးေၾကာင္း ေတြ႕ရသျဖင့္ တအံ့တၾသ ျဖစ္ေနသည္။ ဒက္ဖနီက ေရာက္မဆုိက္ …
" အေျခအေန ဘယ္လုိလဲဟင္၊ ေအာ္လီတုိ႔ ေဖေဖေကာ "
" အင္ … မဆုိးဘူးထင္ပါတယ္ "
ေအာ္လီဗာ့ ကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ အလြန္အမင္း ႏြမ္းနယ္ေနပံု။ အေဖ့ကုိ ကုိယ္တုိင္ အိပ္ရာထဲ ပုိ႔ခဲ့ရသည္။ ကေလး တစ္ေယက္ လုိ ေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ရသည္။ အေမ့ကိစၥ ဘာဆက္လုပ္မည္ကုိ မနက္ျဖန္မွ ဆံုးျဖတ္ၾကဖုိ ႔ႏွင့္ ေနာက္ေန႔ ဆက္ဆက္လာခဲ့မည့္အေၾကာင္း ေျပာၿပီး ျပန္ခြင့္ေတာင္းခဲ့ရသည္။
" စိတ္ဓာတ္က် စရာ ပါပဲကြာ၊ ေမေမက စိတ္ေရာဂါ နဲ႔ ေဆးရံုမွာ၊ ေဖေဖက ေမေမ့အျဖစ္ကုိၾကည့္ၿပီး ဗုန္းဗုန္း လဲမယ့္ အေျခအေန "
" ဒက္ဖနီ စိတ္မေကာင္း လုိက္တာ ေအာ္လီဗာရယ္ "
အေဖႏွင့္အေမ ငယ္ၾကေသး၍ ေတာ္ေသးသည္ဟု ဒက္ဖနီေတြးေနမိသည္။ အေဖႏွင့္အေမက ခုနစ္ဆယ္ ႏွင့္ ခုနစ္ဆယ့္ငါး ဆုိေပမယ့္ ငါးဆယ္ေလာက္ပဲ ေအာက္ေမ့ရသည္။ ဆာရာ ဖုန္းဆက္သည္ ကုိ သတိရလာ ၿပီး …
" ေၾသာ္ … ဒါထက္ … အမ်ိဳးသမီးဖုန္းဆက္လာတယ္ "
" ဟာ … ဒုကၡပါပဲ၊ သူတုိ႔အေမကုိ ကေလးေတြ ဘာမ်ားေလွ်ာက္ေျပာေသးလဲဟင္ "
" မသိဘူး ေအာ္လီဗာ၊ ဒက္ဖနီ မီးဖုိခန္းထဲ သြားေနတယ္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေျပာရေအာင္လုိ႔ေလ၊ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းလာေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ဘယ္သူမွ မရွိတာနဲ႔ ဒက္ဖနီ ကုိင္လုိက္တယ္၊ ဘယ္သူလဲေမးေတာ့ ကၽြန္မ ကေလးထိန္း ပါလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္ "
ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ၾကသည္။
" ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒက္ဖနီ၊ စကားေျပာၿပီးေတာ့ သူ တုိ႔အေျခအေန ဘယ္လုိအကဲခတ္မိသလဲ "
" ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ စိတ္ဓာတ္က်သြားပံုရတယ္၊ ဒီအပတ္လဲ ဆာရာ ျပန္မလာႏုိင္ေသးဘူးတဲ့၊ သူတုိ႔ လုိက္သြားဖုိ႔လဲ အေျခအေနမေပးေသးဘူး ဆုိလားပဲ၊ ဆမ္ကေလးငုိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒက္ဖနီေခ်ာ့ေတာ့ အငုိတိတ္သြားတယ္"
" မင္းဟာ တကယ့္ကုိ အံ့ၾသစရာေကာင္းတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ဒက္ဖနီ "
နာရီကုိ ငံု႔ၾကည့္လုိက္သည္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြား၏။
" ကုိယ္မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ရေတာ့မယ္၊ မင္းကုိ ဘူတာရံုလုိက္ပုိ႔မယ္ေလ … သြားစုိ႔ "
ဒက္ဖနီ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ လမ္းတြင္ တစ္ေန႔တာအေၾကာင္း စားၿမံဳ႕ျပန္ရင္း ဒက္ဖနီက …
" ဒီေန႔ စိတ္မေကာင္းစရာေတြခ်ည္းပဲေနာ္ "
" ဟုတ္တယ္ ဒက္ဖနီ၊ မင္းကုိထားခဲ့ၿပီး ထြက္သြားရတဲ့အတြက္လဲ ကုိယ္ စိတ္မေကာင္းဘူး "
" အုိ … ကိစၥမရွိပါဘူး၊ ေအာ္လီအတြက္သာ ဒက္ဖနီ စိတ္မေကာင္းတာပါ၊ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ အေျခအေနေတြ ေကာင္းလာမွာေပါ့ေလ "
ေအာ္လီဗာ ႏြမ္းလ်စြာၿပံဳးၿပီး …
" အဲဒီေန႔ေရာက္ေတာ့ ကုိယ္က သခ်ႋဳင္းကုန္းကုိ ေျခတစ္ဖက္လွမ္းေနေရာေပါ့ "
ႏွစ္ေယာက္သား ရထားေစာင့္ၾကသည္။ ရထား လာေတာ့ အစ္ကုိက ညီမ ကုိ ႏႈတ္ဆက္ ဟန္ျဖင့္ ေပြ႕ဖက္ ႏႈတ္ဆက္ သည္။ ရထား ထြက္ေတာ့ အတန္ၾကာ လက္ျပႏႈတ္ ဆက္ၾက သည္။
ကား ကုိ ခပ္ျဖည္းျဖည္းေမာင္းျပန္လာခဲ့သည္။
ရင္ထဲ တြင္ တင္းက်ပ္က်ပ္ႀကီး ျဖစ္ေန၏။ ဒက္ဖနီသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ဆုိလွ်င္ အေျခအေန တစ္မ်ိဳး တစ္ဖံုျဖစ္လာႏုိင္ မလားပဲ။ အုိ …. ဒါေတြက တဒဂၤစိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြပါ။
ဒက္ဖနီ ဘယ္ေလာက္လွလွ၊ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္ … ေအာ္လီဗာ အလုိခ်င္ဆံုးက ဆာရာသာပါ။
အိမ္ေရာက္ေရာက္ ခ်င္း သူေပးထား သည့္ ဖုန္းနံပါတ္ ကုိ ေကာက္ လွည့္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘယ္သူမွ လာ မကုိင္။
ဆက္ရန္
.
" အုိ …. လုိက္ပါတယ္ဒက္ဖနီ ရဲ႕၊ သူတုိ႔ႀကိဳက္တဲ့အီတာလ်ံ စားေသာက္ဆုိင္ကေလး ကုိ ေခၚသြားမယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ေရသတၱ၀ါဟင္းလ်ားမ်ိဳးစံုရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ မုန္႔ေတြလဲ သိပ္ေကာင္း တယ္ေလ "
" ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ့၊ သားအဖေတြ အဆင္ေျပသြားမွာပါ၊ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ သူတုိ႔ အေမေက်ာင္းပိတ္ရက္ တစ္ ခ်ိန္ခ်ိန္ မွာျပန္လာရင္ အားလံုးၿပီးသြားေရာေပါ့၊ အဖုအထစ္ေတြ ေျပသြားမယ္၊ ျပႆနာအားလံုးရွင္း သြားမယ္၊ ဒါပဲေပါ့၊ ဟုတ္ၿပီလား "
" ဒက္ဖနီ … မင္းဟာ သူမ်ားစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ သိပ္လုပ္တတ္တဲ့ မိန္းကေလးပဲ "
" အဲဒါ ဒက္ဖနီ ရဲ႕ ပါရမီေလ၊ ဒီအဆင့္ကုိ ဒက္ဖနီေရာက္လာတာ လွလုိ႔မ်ားထင္ေနလား "
ဒက္ဖနီ သည္ ထက္ျမက္သလုိ ဟာသလည္းေျပာတတ္၏။
" သြားစမ္းပါ၊ ဘယ္သူေျပာလဲ …. မလွဘူးလုိ႔ "
သည္ေတာ့ မွ လက္ျပၿပီး အခန္းထဲမွ သုတ္ေျခတင္ ထြက္သြားသည္။ အိမ္ျပန္ဖုိ႔ျပင္ဆင္ေနရင္း ဘာလုိ႔မ်ား သည္မိန္းကေလး မိမိကုိ မက်တာပါလိမ့္ဟု ေတြးေနမိ၏။ ဒက္ဖနီသည္ အလြန္ၾကည့္လုိ ႔ေကာင္းသည့္ အမ်ိဳးသမီးျဖစ္၏။ ကုိယ္ေနဟန္လွသည္၊ အခ်ိဳးက်ေျပျပစ္၏။ ရံုးလုပ္ငန္းခြင္၀တ္စံုျဖင့္ ဂရုတစုိက္ ကာကြယ္ ထားသည့္ၾကားမွ သူ႔ခႏၶာကုိယ္အလွမွာ ေပၚလြင္ေနေသးသည္။ ဒက္ဖနီ မိမိအား ဆက္ဆံပံု မွာ "သူငယ္ခ်င္းလုိပဲေနမယ္၊ သိပ္ေရွ႕တုိးမလာနဲ႔ဆရာ" ဟု ေျပာေနသေယာင္ေယာင္။ စင္စစ္ အားလံုးကုိ သူ သည္အတုိင္းဆက္ဆံျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဘာအေၾကာင္းမ်ားရွိလုိ႔ပါလိမ့္။ တစ္ေန႔ေန ႔ေတာ့ ေမးၾကည့္ရဦးမည္။
ခုနစ္နာရီဆယ့္ငါးမိနစ္တြင္ ျပန္ေရာက္သည္။ အခန္းထဲတြင္ ဆမ္ကေလးအိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ တစ္ကုိယ္ လံုး ပူခ်စ္ေန၏။ ဟုိႏွစ္ေယာက္က ျပန္မလာေသး။ ညစာ ကုိ ကုိထံုးစံ အတုိင္း ျဖစ္သလုိ စားရန္ ေအာက္ထပ္ သုိ႔ ဆင္းခဲ့သည္။
အက္နက္ က ၾကက္စြပ္ျပဳတ္ လုပ္ထားေပးခဲ့သည္။ က်န္တာကုိ မိမိဘာသာ ေၾကာ္ေလွာ္စားလိမ့္မည္ဟု သိထား ပံု ရ၏။ ၾကက္ဥေမႊေၾကာ္ လုပ္ေနရင္း သားႏွင့္သမီးျပန္အလာ ကုိေစာင့္ သည္။ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ျပန္ မလာၾက။ တစ္ေယာက္တည္း စားလုိက္ရသည္။.
ဆယ္ နာရီထုိး မွ မယ္လီဆာျပန္ေရာက္လာသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္လာပံုရ၏။ စိတ္လႈပ္ရွားေန ပံုလည္း ရ၏။ ျပဇာတ္ ၏ အဓိက ဇာတ္ေဆာင္ေနရာတြင္ သရုပ္ေဆာင္ေနရသည္မဟုတ္လား။
သုိ႔ေသာ္ ဖေအ ကုိ ျမင္လုိက္သည္ႏွင့္ မ်က္ႏွာ ခ်က္ခ်င္းတည္သြားၿပီး စကားတစ္ခြန္းမွမေျပာဘဲ သူ႔အခန္း ရွိရာ သုိ႔ ေျပးတက္သြားသည္။ တံခါးပိတ္သံ ၾကားလုိက္ရ၏။ အထီးက်န္ေ၀ဒနာသည္ အထြတ္အထိပ္ သုိ႔ ေရာက္သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရ၏။
အႀကီးေကာင္ ျပန္လာေတာ့ သန္းေခါင္ေက်ာ္ေနၿပီ။ စာၾကည့္ခန္းထဲတြင္ထုိင္ၿပီး အသာေစာင့္ ၾကည့္ေန ၏။ တံခါးမႀကီးပိတ္ၿပီး သူ႔အခန္းဆီသုိ႔ သုတ္ေျခတင္မည္ျပဳသည္။ တစ္စံုတစ္ခုျဖစ္လာေၾကာင္း သူ႔မ်က္ႏွာ တြင္ ေပၚေနသည္။
" ဘယ္သြားေနတာလဲဘင္ဂ်မင္ "
" အဂၤါေန႔ညေလ၊ ဘတ္စကက္ေဘာပဲြ ေလ့က်င့္ရတယ္ေဖေဖ "
" ဘတ္စကက္ေဘာ က သန္းေခါင္အထိ ေလ့က်င့္ရတယ္ဟုတ္လား "
" ၿပီးေတာ့ ဟမ္ဘာဂါ စားၾကေသးတာကုိး၊ ဘာအေရးႀကီးလုိ႔လဲေဖေဖ "
" ဘာမွ အေရးမႀကီးပါဘူး၊ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ ဘင္ဂ်မင္၊ အေမမရွိတာနဲ႔ မင္းမွာ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ဖုိ႔ လုိင္စင္ ရေန တယ္ ေအာက္ေမ့ေနလား၊ မရဘူးဘင္ဂ်မင္၊ လုိက္နာရမယ့္ စည္းကမ္းဟာ စည္းကမ္းပဲ၊ ဘာမွ အေျပာင္းအလဲမရွိဘူး၊ သူသြားတာကသြားတာပဲ၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မဟုတ္တဲ့ ၾကားရက္ေတြမွာ ဘယ္မွ မသြားဘဲ ေက်ာင္းစာလုပ္တာကုိပဲ ေတြ႕ခ်င္တယ္၊ မိသားစုနဲ႔ တရင္းတႏွီးေန တာကုိ ပဲ ေတြ႕ခ်င္တယ္၊ ငါ ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ မင္း အိမ္မွာရွိေနရမယ္၊ ရွင္းရဲ႕လား "
" ရွင္းပါတယ္၊ အဲဒီေတာ့ေကာ ဘာပုိထူးလာမွာ မုိ႔လဲ "
သူ ေဒါသသံစြက္ၿပီး ျပန္ေမးသည္။
" ဘာပုိထူးလာမလဲ … ဟုတ္လား၊ မင္းအေမရွိရွိ မရွိရွိ မင္းဟာ ဒီမိသားစုစာေရး၀င္ပဲ၊ ၿပီးေတာ့ ဆမ္နဲ႔ မယ္လီဆာ တုိ႔ နားမွာ မင္းရွိေနဖုိ႔လုိတယ္၊ ငါရွိေနဖုိ႔လဲလုိတယ္ "
" အဓိပၸာယ္ မရွိပါဘူး၊ ဆမ္အတြက္လုိတာက အေမပဲ၊ မယ္လီဆာက အခန္းတံခါးပိတ္ၿပီး တစ္ခ်ိန္လံုး တယ္လီဖုန္း နဲ ႔ေနေနတာ၊ အေဖက ညကုိးနာရီအထိ အိမ္မျပန္ဘူး၊ ျပန္လာေတာ့လဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ စကား မေျပာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းလာတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္က တစ္ေယာက္ တည္း ေငါင္စင္းစင္း ထုိင္ၿပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းရမွာလား "
ေအာ္လီဗာ သည္ သားလုပ္သူ၏ စကားမ်ားေၾကာင့္ အရိႈက္ထိသြားသည္။ ခ်က္ခ်င္းမ်က္ႏွာ ညွိဳးက် သြား၏။
" ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ … မင္းဟာ ဒီအိမ္မွာ ေနေနေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ငါ ဘယ္ေတာ့မွ ကုိးနာရီအထိ မေနဘူး၊ ရွစ္နာရီဆုိ ေရာက္တာခ်ည္းပဲ၊ ရံုးဆင္းၿပီးရင္ အဲဒီရထားမီေအာင္လွ်ာထြက္မတတ္ ငါေျပး ရတယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ မင္းကုိ အိမ္မွာမေတြ႕ရဘူး၊ တစ္လေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ဘင္ဂ်မင္၊ မင္းစည္းမဲ့ ကမ္းမဲ့ျဖစ္ေန တာ တစ္လ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ၊ ဒီအတုိင္း ဆက္သြားရင္ မင္းကုိ ငါ တစ္လတိတိဒဏ္ေပးရလိမ့္မယ္ "
" သြားစမ္းပါ "
ဘင္ဂ်မင္ ေဒါသတႀကီးေအာ္သည္။ ေအာ္လီဗာလန္႔သြား၏။ ဖေအကုိ ဘယ္တုန္းကမွ ျပန္မေျပာဖူးသည့္ သား။ ခုေတာ့ ပုန္ကန္ျခားနားေလၿပီေကာ။
" ေကာင္းၿပီ၊ မင္းတာ၀န္မင္းယူေပေတာ့၊ ေဟာဒီမိနစ္ပုိင္းကစၿပီး မွတ္ထား၊ တစ္လတိတိ မင္းဘယ္မွ မသြားရ ဘူး "
" ဘာမွ ေသာက္အဓိပၸာယ္မရွိဘူး ေဖေဖ"
ဘင္ဂ်မင္ သည္ ေဒါသ အမ်က္ေျခာင္းေျခာင္း ထြက္ကာ အေဖကုိ ထုိးေတာ့ ႀကိတ္ေတာ့မည္ လား ေအာက္ ေမ့ရသည္။
" မင္း ငါ့ကုိ ဘာမွမေျပာနဲ႔ "
သားအဖႏွစ္ေယာက္ ၏အသံက ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္လာသည္။ မယ္လီဆာဆင္းလာသည္ကုိ ဘယ္သူမွ မျမင္ လုိက္ၾက။ တိတ္တိတ္ကေလးဆင္းလာၿပီး ေလွကားရင္းမွ ေစာင့္ၾကည့္ေနျခင္းျဖစ္သည္။
" မင္း အေမ မရွိလဲပဲ ငါရွိေသးတယ္ကြ၊ ဒီအိမ္ကုိ ငါ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္ "
" ဘယ္သူေျပာလဲ " သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေနာက္မွေပၚလာသည့္ မယ္လီဆာ၏အသံ၊ သားအဖႏွစ္ေယာက္ တအံ့ တၾသလွည့္ၾကည့္ လုိက္ၾကသည္။
" ေဖေဖ့ကုိ ဘယ္သူက အဲဒီအခြင့္အေရးေပး ထားလုိ႔လဲ၊ အိမ္မွာျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မရွိဘဲနဲ႔၊ ေဖေဖကေကာ သားသမီးေတြ ကုိ ဘယ္ေလာက္ဂရုစုိက္လုိ႔လဲ၊ ေဖေဖဂရုတစုိက္ရွီရင္ ေမေမ ထြက္သြားမွာေတာင္ မဟုတ္ ဘူး၊ အားလံုး ေဖေဖ့အျပစ္ေတြ၊ ခုမွ အပ်က္အစီးေတြကုိ တစစီလုိက္ေကာက္ခုိင္းမေနပါနဲ႔ "
ေအာ္လီဗာ ငုိခ်ပစ္ လုိက္ခ်င္သည္။ သူတုိ႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ဘာဆုိဘာမွ နားမလည္ၾကပါကလား။ သူတုိ႔ နားလည္ႏုိင္စြမ္း ရွိသည့္ ကိစၥမ်ိဳးေရာ ဟုတ္ရဲ႕လား။
" ဒီမယ္ … ဒီမယ္၊ မင္းတုိ႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္စလံုး နားလည္ထားၾကစမ္းပါ "
ေမာင္ႏွမႏွ စ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္လုိက္ခ်ိန္တြင္ ေအာ္လီဗာ့မ်က္ႏွာေပၚတြင္ မ်က္ရည္ေတြႏွင့္ စုိစြတ္ေနၿပီ။
" ေမေမ မသြားျဖစ္ေအာင္ ေဖေဖ အတတ္ႏုိင္ဆံုးႀကိဳးစားခဲ့တယ္၊ သူျပန္လာမယ္ဆုိရင္ ဘာပဲ လုပ္ရ လုပ္ရ ေဖေဖ လုပ္မယ္၊ ေဖေဖ့ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ေတြ ရွိေကာင္းရွိမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းျပန္တက္ခ်င္ေန တဲ့ ဆႏၵ၊ တုိ႔နဲ႔ခဲြခြာၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနၿပီး ဘ၀ကုိ ျပန္စခ်င္တဲ့ သူ႔ဆႏၵဟာ ခုမွ ျဖစ္လာတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေမေမ့ ရင္ထဲမွာ အေစာႀကီး အျမစ္တြယ္လာတာ၊ ဘာနဲ႔မွတားလုိ႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေဖေဖ ဟာ ေဖေဖ့ သားသမီးေတြကုိ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ "
ေျပာရင္း အသံေတြ တုန္လာသည္။ ဆက္ေျပာႏုိင္ပါေတာ့မည္လားဟု သံသယျဖစ္လာသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆက္ေျပာႏုိင္ ခဲ့ ပါသည္။ အသံမွာမူ ဆုိ႔နစ္အက္ကဲြလ်က္။
" ေဖေဖ အားလံုးကုိ ခ်စ္တယ္၊ ဒီအိမ္ေထာင္စုရဲ႕ ဖဲြ႕စည္းပံုကုိ ေဖေဖ အပ်က္ မခံႏုိင္ ဘူး၊ ေဖေဖ တုိ႔ အားလံုး တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ သားတုိ႔ သမီးတုိ႔အနားမွာ … ေဖေဖ …. "
ဆက္ မေျပာႏုိင္ေတာ့ ဘဲ ေအာ္လီဗာ ရိႈက္ႀကီးတငင္ ငုိခ်လုိက္သည္။
" ေဖေဖ အားလံုး ကုိသိပ္ခ်စ္တယ္၊ အတူတူေနခ်င္တယ္ "
တစ္ဖက္ သုိ႔ လွည့္ထြက္သြားမည္အျပဳတြင္ သူ႔ပခံုးေပၚသုိ႔ ဘင္ဂ်မင္၏လက္ေရာက္လာေၾကာင္း သတိထား လုိက္မိသည္။ တစ္ဆက္တည္း မယ္လီဆာ အနားသုိ႔ ေရာက္လာၿပီး ဖေအကုိ သုိင္းဖက္သည္။
" သမီး တုိ႔လဲ ေဖေဖ့ကုိ ခ်စ္ပါတယ္ေဖေဖ "
မယ္လီဆာ က ဆုိ႔နင့္ေၾကကဲြသံျဖင့္ေျပာသည္။ ဘင္ဂ်မင္ကမူ ဘာမွမေျပာဘဲ ဖေအ့ပခံုးကုိ သုိင္းဖက္ ထားဆဲ။ မ်က္၀န္းထဲတြင္ မ်က္ရည္ေတြျပည့္ေန၏။ မယ္လီဆာက အစ္ကုိ လုပ္သူကုိ တစ္ခ်က္ ၾကည့္ၿပီး …
" သမီးတုိ႔ ဆုိးခဲ့မိတဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းပါဘူး ေဖေဖ "
ဘင္ဂ်မင္ ကလည္း စိတ္ထဲမွ က်ိတ္ၿပီးေတာင္းပန္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မိမိအေနျဖင့္ အေဖ့အတြက္ စိတ္ မေကာင္းျဖစ္ရံု ကလဲြၿပီး ဘာမွမတတ္ႏုိင္။ ကုိယ့္အပူႏွင့္ကုိယ္၊ ကုိယ့္ျပႆနာႏွင့္ ကုိယ္မဟုတ္လား။
အတန္ႀကီး ၾကာမွ ေအာ္လီဗာ စကားျပန္စႏုိင္သည္။
" ေဖေဖလဲ စိတ္မေကာင္းပါဘူး၊ ေဖေဖတုိ႔အားလံုး သိပ္ခက္ခဲတဲ့ အေျခအေန ထဲ ေရာက္ေန တယ္ေလ၊ ေမေမလဲ တူတူ ေနမွာေပါ့ေလ "
ကေလးေတြ ကပါ မေအကုိ မေကာင္းမျမင္ေစခ်င္ပါ။ သည္ကိစၥတြင္ေတာ့ ေအာ္လီဗာက ဆာရာ့ဘက္ကုိ မွ်မွ် တတ ျဖစ္ေစခ်င္ပါသည္။
" ျပန္လာမယ္ေျပာၿပီး ေျပာတဲ့အတုိင္း ဘာလုိ႔ ျပန္မလာတာလဲမသိဘူးေနာ္၊ ၿပီးေတာ့ သမီးတုိ႔ဆီ ဖုန္းလဲ မဆက္ ဘူး "
သံုးေယာက္သား မီးဖုိေဆာင္ဘက္သုိ႔ ေလွ်ာက္သြားေနစဥ္ မယ္လီဆာ မေက်မနပ္ေျပာသည္။
" ေဖေဖ လဲ သိပ္မလုိဘူးသမီးရယ္၊ သူထင္ထားတာထက္ အလုပ္ေတြပုိမ်ားေနလုိ႔ျဖစ္မွာေပါ့၊ မဟာ၀ိဇၨာ ဘဲြ႕ ယူဖုိ႔ဆုိတာ သိပ္ႀကိဳးစားရတာ၊ ေဖေဖထင္ေတာ့ထင္ပါတယ္ေလ၊ အဲဒီအတုိင္းျဖစ္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ "
သုိ႔ေသာ္ ဆာရာ အိမ္ႏွင့္ ငါးပတ္လံုးလံုးႀကီး ခဲြေနႏုိင္မည္ဟူ၍ေတာ့ မထင္ခဲ့။ သားငယ္ေလးကုိေရာ၊ သူတုိ႔ အားလံုး ကုိပါ ရက္စက္လြန္းပါသည္။ တယ္လီဖုန္းေျပာတုိင္း သည္ကိစၥကုိ ထပ္တလဲလဲေျပာသည္။ သုိ႔ေသာ္ မျပန္ႏုိင္ေသးေၾကာင္း ဆာရာ ဇြတ္ျငင္းသည္။
က်န္ရစ္သူေတြ ဘာျဖစ္ေနေန သူကေတာ့ ေလွာင္အိမ္ကလြတ္ေသာ ငွက္လုိ လြတ္လပ္စြာ ျမဴးေပ်ာ္ေနၿပီေပါ့ေလ။
" တစ္ေန ႔ေတာ့ ျပန္လာမွာေပါ့သမီးရယ္ "
မယ္လီဆာက အေတြးနက္ေနဟန္ျဖင့္ ေခါင္းညိတ္ရင္း မီးဖုိေဆာင္ကုလားထုိင္တစ္လံုးတြင္ ၀င္ထုိင္ သည္။ ၿပီးေတာ့ ေမးခြန္းထုတ္သည္။
" ဒါေပမယ့္ အလ်င္ အတုိင္း ျပန္ျဖစ္ပါေတာ့ မလားဟင္ "
" ျဖစ္ခ်င္မွေတာ့ ျဖစ္မွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္နည္းနဲ႔ ျပန္လာျပန္လာ သမီးတုိ႔ ေပ်ာ္ၾကမွာပါ၊ ၿပီးေတာ့လဲ အလ်င္ အတုိင္း ျပန္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားမွာေပါ့ "
" အလ်င္က ဆုိရင္ သိပ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ့တယ္ေနာ္ "
ဖေအ ကုိ ေမာၾကည့္ၿပီး မယ္လီဆာ တမ္းတမ္းတတ ေျပာသည္။ ေအာ္လီဗာ ေခါင္းညိတ္သည္။ ဘင္ဂ်မင္ ဘက္ သုိ႔ လွည့္ၾကည့္လုိက္ၿပီး …
" သား ကေကာ စကားေျပာပါဦး၊ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲဟင္ "
သုိ႔ေသာ္ ဘင္ဂ်မင္ က ေ၀ဒနာကုိ ေၾကညာမည္မဟုတ္ပါ။ ေအာက္လီဗာအဖုိ႔ သိပ္ထူးဆန္းေနသည္။ ဘင္ဂ်မင္ သည္ အလြန္ ပြင့္လင္းသြက္လက္သည့္ လူငယ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ဘာေၾကာင့္ တံုဏွိဘာေ၀ လုပ္ေနသည္မသိ။
" ဘာမွ ျဖစ္ပါဘူးေဖေဖ "
မေနတတ္ မထုိင္တတ္ျဖစ္ေနပံုျဖင့္ "အိပ္ေတာ့မယ္ " ဟု ဆုိကာ လစ္ဖုိ႔ေျခလွမ္းျပင္ သည္။ ေအာ္လီဗာ က ဟန္႔လုိက္သည္။
"ဘင္ဂ်မင္ "
ဘင္ဂ်မင္ တံု႔သြား၏။ ေအာ္လီဗာစိတ္ထဲတြင္ ထင့္သြားသည္။ သည္သူငယ္ တစ္ခုခုေတာ့ျဖစ္ေနၿပီ။
" သား ….. မင္း ဘာျဖစ္ေနတာလဲ၊ မအိပ္ခင္ ေဖေဖနဲ႔ စကားေျပာပါဦးလား "
ခဏေတြၿပီး မွ ေခါင္းယမ္းသည္။
" ေနပါေစေဖေဖ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး "
ၿပီးေတာ့ စုိးရိမ္တႀကီးေမးသည္။
" ကၽြန္ေတာ္ ဒဏ္ေပးခံရဦးမွာလား "
ေအာ္လီဗာ ခ်က္ခ်င္းေျဖသည္။ သည္အိမ္ႀကီးကုိ မိမိအုပ္ခ်ဳပ္ေနေၾကာင္း သူတုိ႔အားလံုး သေဘာေပါက္ ထားဖုိ႔ လုိသည္ေလ။ မဟုတ္လွ်င္ ထင္ရာစုိင္းကုန္ၾကလိမ့္မည္။ သူတုိ႔အက်ိဳးအတြက္ စည္းကမ္း တင္းက်ပ္ ရ ျခင္းျဖစ္ပါ၏။
" ေဖေဖစိတ္မေကာင္းပါဘူးသား၊ ေျပာထားတဲ့အတုိင္းပဲ စေနတနဂၤေႏြအပါအ၀င္ တစ္လတိတိညပုိင္းမွာ အျပင္ မသြားရဘူး "
သားကုိခ်စ္၍ တင္းက်ပ္ရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေအာ္လီဗာ့ မ်က္လံုးအစံုတြင္ ေပၚလြင္ေန၏။
ဘင္ဂ်မင္ေခါင္းညိတ္ၿပီး အခန္းထဲမွ ထြက္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ သည္တဒဂၤတြင္ ဒဏ္ခတ္ မႈေၾကာင့္ျဖစ္လာ မည့္ ဂယက္ကုိ သားအဖႏွစ္ေယာက္စလံုး ႀကိဳတင္သတိမထားမိၾက။
သည္ည သူကေလး ဆီ မသြားလုိ႔မျဖစ္။ ေတြ႕ကုိေတြ႕ရမည္။ မေတြ႕ဘဲမေနႏုိင္ပါ။ သည္အခ်စ္ဦး ဇာတ္ လမ္း ကေလး ဆက္လက္ရွင္သန္ေအာင္ မည္သုိ႔လုပ္ရပါမည္လဲ။ ဘင္ဂ်မင္ မစဥ္းစား တတ္ေအာင္ျဖစ္ေန၏။
ဘင္ဂ်မင္ ထြက္သြားေတာ့ ေအာ္လီဗာ သမီးကုိငဲ့ၾကည့္လုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ သူထုိင္ေန သည့္ေနရာ သုိ႔ ေလွ်ာက္သြားၿပီး နဖူးကုိနမ္းရင္း …
" သမီးကုိ ေဖေဖသိပ္ခ်စ္ပါတယ္သမီးရယ္၊ တကယ္ေျပာတာပါ၊ ေဖေဖတုိ႔ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္ေစာင့္ၾကရမယ္၊ အေျခအေနေတြ ျပန္ေကာင္းလာမွာပါ "
မယ္လီဆာ ခပ္ျဖည္းျဖည္းေခါင္းညိတ္သည္။ ၿပီးေတာ့ အေဖကုိ ေမာ္ၾကည့္၏။ ဘင္ဂ်မင္၏ အေၾကာင္းကုိ မယ္လီဆာ မသိခ်င္ဘဲ သိေန၏။
ဆႏၵရာႏွင့္သူ တတဲြတဲြလုပ္ေနသည္ကုိေရာ၊ ေက်ာင္းလစ္ေနသည္ကုိပါ မယ္လီဆာသိသည္။ တစ္ေက်ာင္းလံုး သိေနၾကၿပီမဟုတ္လား။ ေဖေဖ့ကုိ ဆန္႔က်င္ရဲသည္အထိ ေကာင္မ ေလးကုိ သူစဲြလမ္းေနၿပီ ထင္ပါရဲ႕။
ထုိည တြင္ ဆမ္ကေလး ေကာင္းေကာင္းအိပ္သည္။ နံနက္ မုိးလင္းေတာ့ အဖ်ားက်ေနၿပီ။ ေအာ္လီဗာ အလုပ္ သြားေတာ့ အားလံုး ေအးေအးေဆးေဆးက်န္ခဲ့သည္ကုိ သတိထားမိ၏။ ရင္ထဲေအးသြားသည္။ ဘင္ဂ်မင္ ကုိ ဒဏ္ခတ္မိသည့္အတြက္ ျပန္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိ၏။ သူ႔အတြက္ဆုိတာ ဘင္ဂ်မင္ နားလည္ ေကာင္းပါရဲ႕။
မယ္လီဆာ အေဖကုိနားလည္လာသည့္အတြက္လည္း ကိ်တ္ၿပီး ၀မ္းသာေန၏။ ရံုးခန္းထဲေရာက္ေတာ့ စာရြက္ကေလးတစ္ရြက္ကုိ စားပဲြေပၚတြင္ေတြ႕ရ၏။ သည္ေတာ့မွ လာမည့္တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ဒက္ဖနီ လာ လည္မည့္ အေၾကာင္း သတိရသည္။
စိတ္ပ်က္စရာ တနဂၤေႏြေန႔မ်ားႏွင့္ ရင္ဆုိင္ခဲ့ရသည္မွာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာရွိခဲ့ၿပီ။ လာမည့္တနဂၤေႏြကုိမူ ရင္ခုန္စြာ ေမွ်ာ္ေန မိ၏။
အခန္း (၇)
တနဂၤေႏြေန႔တြင္ ဒက္ဖနီ ရထားႏွင့္ပါလာသည္။ ေအာ္လီဗာက ဘူတာရံုတြင္သြားႀကိဳသည္။ လမ္းတြင္ ကေလးေတြ အေၾကာင္းေျပာလာၾက၏။ မယ္လီဆာက ဖေအႏွင့္ တရင္းတႏွီးျပန္ျဖစ္လာသည္။ ဆမ္ကေလး ကေတာ့ ေအးတိေအးစက္ရွိေနဆဲပင္။ ဘင္ဂ်မင္က ဒဏ္ခတ္ခံရသည့္အခ်ိန္မွစ၍ အေဖႏွင့္ စကား မေျပာျဖစ္ေအာင္ ခပ္ေရွာင္ေရွာင္ေန၏။ သုိ႔ေသာ္ အမိန္႔ကုိေတာ့ တေလးတစားနာခံသည္။ ညစာ စား ခ်ိန္ တုိင္း သူ႔ကုိ အိမ္မွာေတြ႕ရသည္။
" ကုိယ္ မင္းကုိ ႀကိဳေျပာထားမယ္ဒက္ဖနီ၊ ကုိယ့္ကေလးေတြနဲ႔ ဆက္ဆံဖုိ႔ သိပ္လြယ္မွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ပင္ကုိ အားျဖင့္ သူတုိ႔အားလံုး သေဘာေကာင္းၾကပါတယ္ "
ေအာ္လီဗာ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေျပာသည္။ ဒက္ဖနီ ေရာက္လာသည့္အတါက္လည္း ေက်နပ္ေန၏။ ဆာရာ့ဆီမွ ဖုန္း မလာသည္မွာၾကာၿပီ။ သည့္အတြက္ သူတုိ႔သားအဖေတြ က်ိတ္ၿပီးခံစားေနၾကရ၏။ အဆုိးဆံုး က ေအာ္လီဗာ။
ဒက္ဖနီ က ျပန္ၿပံဳးျပရင္း …
" သူတုိ႔အတြက္ ဒက္ဖနီဟာ စိတ္ပူစရာမလုိဘူး၊ စိတ္အေႏွာင္အယွက္ျဖစ္စရာမလုိဘူးဆုိတာ သူတုိ႔ သိ ေအာင္ လုပ္ထားရမွာေပါ့ "
သည္ေန႔ ဒက္ဖနီ ေဘာင္းဘီ အနက္ႏွင့္ သုိးေမြးဂ်ာကင္၀တ္လာသည္။ ပုိလ်ေန၏။
" ဘာလုိ႔ အဲဒီလုိ ေျပာရတာလဲ "
ဘာလုိ႔ သူ သည္လုိေျပာတာပါလိမ့္။ ေအာ္လီဗာ သိပ္မရွင္း။ မိမိႏွင့္ဆက္ဆံေရးတြင္ စိတ္ကူးယဥ္ မႈ မပါ ေၾကာင္း သိေစလုိျခင္းျဖစ္မည္ထင္သည္။
" ဘာလုိ႔ ေျပာရသလဲဆုိရင္ ခုရႈပ္မွ ေနာင္ရွင္းဆုိတဲ့ သေဘာမ်ိဳးျဖစ္ေစခ်င္လုိ႔ပါ၊ ရုိးရုိးသားသားဆုိတာ သိထားၾကေစ ခ်င္လုိ႔ပါ "
" ေယာက္်ားေတြ ကုိ စိတ္မ၀င္စားတာတျခားအေၾကာင္းဘာေတါမ်ားရွိေသးလဲဒက္ဖနီ "
အမွတ္ မထင္ ေလသံျဖင့္ ေမးလုိက္သည္။ မိမိဘက္မွလည္း သူ႔အေပၚ ခုခ်ိန္ထိ ရုိးသားဆဲပါ။
သုိ႔ေသာ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မိန္းကေလးႏွင့္ တဲြျဖစ္လွ်င္ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲဟုေတာ့ ေတြးဖူးသည္။ ဒက္ဖနီ သည္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကုိ အမ်ားႀကီးေပးႏုိင္သည့္ မိန္းကေလးမ်ိဳးျဖစ္သည္။ အရည္အခ်င္း၊ ရုပ္ဆင္းရူပကာ၊ ပညာဥာဏ္ထက္ျမက္မႈ။ အုိ …. အမ်ားႀကီး။ သူ႔ကုိ ေအာ္လီဗာ တကယ္သေဘာက်သည္။
" အင္း … နားလည္ပါၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္ ရံုးမွာ ဘယ္သူနဲ႔မ် မတဲြတာကုိး "
" ဘ၀သင္ခန္း စာေတြ အမ်ားႀကီးရယ္ေလ " သူ႔ကုိ ေျပာျပဖုိ႔ ဒက္ဖနီဆံုးျဖတ္လုိက္သည္။
" ေက်ာင္းကဘဲြ႕ရၿပီး ပထမဆံုး အလုပ္၀င္ေတာ့ ဒက္ဖနီတုိ႔ ေၾကာ္ျငာကုမၸဏီရဲ႕ ဒါ႐ုိက္တာတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်စ္ခဲ့တယ္ေအာ္လီဗာ "
ဒက္ဖနီ ေအးေဆးစြာၿပံဳးသည္။ ေအာ္လီဗာ ရႊီးခနဲ ေလခၽြန္လုိက္သည္။
" သူဟာ သိပ္ေတာ္တဲ့၊ သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါ၊ အသက္ေလးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ရွိၿပီ၊ အိမ္ေထာင္ နဲ႔၊ ကေလးႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ ဂရင္း၀စ္ခ်္မွာေနတယ္၊ သူက ဘရင္ဂ်ီဘာသာ၀င္ေလ "
" ကြာရွင္း လုိ႔မရဘူးေပါ့ "
" ဟာ … ေအာ္လီဗာက သိပ္ေတာ္တာပဲ၊ ေဒၚလာႏွစ္ရာဆုခ်မယ္ "
သူက ခပ္ေပါ့ေပါ့ ခပ္ရႊင္ရႊင္ေျပာသည္။ ခါးသီး နာၾကည္းဟန္လံုး၀မရွိ။ သည္ဇာတ္လမ္းကုိ ဘယ္သူမွ မသိ။ ေအာ္လီဗာ ကုိေတာ့ ေျပာျပထားခ်င္သည္ေလ။
" ကုမၸဏီ က သူတုိ႔မိသားစုပုိင္ေလ၊ သူက အရမ္းေကာင္းတာ၊ ဒက္ဖနီ သူ႔ကုိ အရူးအမူးခ်စ္တယ္၊ သူ႔မွာ အိမ္ေထာင္ ရွိတာလဲ ဒက္ဖနီ႕အတြက္ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး"
လမ္းနံေဘး၀ဲယာ မွ ေက်းလက္ရႈခင္းမ်ားကုိ ဒက္ဖနီ ေငးၾကည့္ေနသည္။ အတိတ္တြင္ လြင့္ေမ်ာေန ပံုရ၏။ ေအာ္လီဗာက ဆက္ေျပာဖုိ႔ တုိက္တြန္းသည္။ ဇာတ္လမ္းကုိ အစအဆံုး သိခ်င္ေန၏။ တျခားေယာက္်ားေတြ ကုိ ဖဲြႏွင့္ဆန္ကဲြထင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္စြမ္းသည္ ထုိပုဂၢိဳလ္ကုိလည္း စိတ္၀င္စားေန၏။ သူ႔ၾကည့္ရသည္မွာ တစ္ကုိယ္တည္း အပ်ိဳႀကီးဘ၀တြင္ ေပ်ာ္ေနပံုရေသာ္လည္း အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းပစ္ေနသည္ကေတာ့ ႏွေျမာစရာေကာင္းလွသည္။
" ဆက္ေျပာေလ၊ အဲဒီဇာတ္လမ္းက ဘယ္ေလာက္ၾကာလဲ၊ ၿပီးေတာ့ ဘယ္လုိအဆံုးသတ္သြားလဲ "
" ဒက္ဖနီ တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး မုိးမျမင္ေလမျမင္ ေပ်ာ္ၾကတယ္၊ ခရီးရွည္ႀကီးေတြ အတူတူထြက္ၾကတယ္၊ ပံုမွန္ ကေတာ့ အဂၤါနဲ႔ ၾကာသပေတးညေတြမွာ အတူအိပ္တယ္၊ ၿမိဳ႕ထဲမွာ အခန္းတစ္ခန္း ငွား ထားတယ္ေလ၊ နားေထာင္လုိ႔ေတာ့ သိပ္မေကာင္းဘူးေပါ့၊ ဒက္ဖနီဟာ သူ႔ရဲ အငယ္အေႏွာင္းေပါ့ေလ၊ သူ႔ရင္ခြင္ ထဲကေန ဒက္ဖနီ ရုန္းထြက္ႏုိင္အား မရွိဘူးဆုိပါေတာ့ "
" သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲေနာ္ "
" လူသိမွာ ကုိေတာ့ သူသိပ္စုိးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္စလံုး၊ ဣေႁႏၵသိပ္ေကာင္းေတာ့ ဘယ္သူမွ မရိပ္မိ ၾကဘူး၊ ဒက္ဖနီ အေပၚ မွာ သူသိပ္ရုိးသားတယ္၊ သူ႔မိန္းမနဲ႔ကေလးေတြကုိလဲ သူသိပ္ခ်စ္တယ္၊ အဲဒီတုန္း က ကေလးေတြ က ငယ္ေသးတယ္ေလ၊ သူ႔မိန္းမက ဒက္ဖနီထက္ နည္းနည္းပဲႀကီးတယ္၊ ဒက္ဖနီ႔ ကုိ သူသိပ္ခ်စ္တာ၊ ဒက္ဖနီကလဲ အရူးအမူးပဲ၊ သူ႔ဆီက နည္းနည္း ပါးပါးရတဲ့ အခ်ိန္ကေလး ကုိပဲ ေက်နပ္ေန တာ"
သူ႔ဘ၀ သူ ေပ်ာ္ေနပံုပါလား။ တည္ၿငိမ္စြာျဖင့္ ေျပာေနျခင္းျဖစ္၏။ အံ့လည္းအံ့ၾသ၊ ႏွေျမာလည္းႏွေျမာမိ သည္။
" သူနဲ႔ မေတြ႕တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ " သူ႔ကုိၾကည့္ၿပီး ဒက္ဖနီရယ္သည္။
" သံုးရက္ႀကီးမ်ားေတာင္ ရွိသါားၿပီ၊ ဒီအလုပ္ကုိ သူရွာေပးတာေလ၊ ခု ပုိေကာင္းတဲ့ အခန္းတစ္ခန္း ၀ယ္ထားတယ္။ တစ္ပတ္မွာ သံုးရက္အတူအိပ္တယ္၊ ဒီလုိပဲဆက္သြားမယ္ေလ၊ ဒက္ဖနီဲ႔ကုိခ်စ္ခဲ့တာ ဒီမတ္လ မွာ ဆယ့္တစ္ႏွစ္ျပည့္မယ္၊ ေအာ္လီဗာကေတာ့ ေၾကာင္တယ္ထင္မလားပဲ၊ ရဴးတယ္ လုိ႔ဆုိခ်င္ ဆုိ၊ သူ႔ကုိ အရမ္းခ်စ္ေနမိတာကုိး"
ဒက္ဖနီ ကုိၾကည့္ရသည္မွာ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ေနဟန္။ ေအာ္လီဗာ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္သြားသည္။ မယားရွိလင္တစ္ေယာက္ကုိ ခ်စ္ရသည့္မိန္းကေလးက သူ႔ဘ၀သူ လံုး၀ေက်နပ္ေနသည္တဲ့။
" မင္း တကယ္ေျပာေနတာလားဒက္ဖနီ၊ ကုိယ့္ဘက္က နစ္နာေနတယ္လုိ႔ တစ္ခါမွမစဥ္းစားမိဘူးလား "
" ဟင့္အင္း … မနစ္နာပါဘူး၊ ခုဆုိ သူ႔ကေလးေတြလဲ ေကာလိပ္ေရာက္ကုန္ၿပီ၊ သူ႔မိန္းမကလဲ အသင္းအဖဲြ႕ ေပါင္းဆယ့္ေျခာက္ခုေလာက္မွာ အၿမဲအလုပ္မ်ားေနတယ္၊ သူ႔ရဲ႕ ဟုိဘက္ ဘ၀မ်က္ႏွာစာ ကလဲ ေပ်ာ္စရာ ပါပဲ၊ သူ႔မိန္းမကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မထားခဲ့ဘူးဆုိတာလဲ ဒက္ဖနီသိတယ္ေလ "
" ဟာ … မဟုတ္ေသးပါဘူး၊ ဒက္ဖနီဘက္က နာတာေပါ့၊ မင္းဟာ ဒါထက္ပုိၿပီး ထုိက္ထုိက္ တန္တန္ေနရာ ရရမယ့္မိန္းကေလးမ်ိဳးပါကြာ "
" အုိ …. မဟုတ္ပါဘူး၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ လက္ထပ္လုိက္ရင္ ကဲြခ်င္ကဲြမယ္၊ မကဲြဘဲ စိတ္ဆင္းရဲ ခ်င္ ဆင္းရဲမယ္၊ ဘာမွအာမခံခ်င္ရွိတဲ့ကိစၥမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး၊ ကေလးယူဖုိ႔ စိတ္ကူးေသးတ္၊ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ငါး ႏွစ္ေလာက္က ေနမေကာင္းျဖစ္ရာကေန ကေလးမရႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ ခုေတာ့ လုိလဲ မလုိခ်င္ေတာ့ ဘူး၊ ေတာ္ ေလာက္ၿပီ၊ ဒက္ဖနီ႔ ဘ၀ျပည့္စံုေနၿပီပဲ၊ သူမ်ားေတြ အတြက္ ထူးဆန္းခ်င္ ထူးဆန္းေနမယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒက္ဖနီ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ဘ၀တစ္ခုပဲ၊ ကဲ …. သူငယ္ခ်င္း၊ အဲဒါ ဒက္ဖနီရဲ႕ ဇာတ္လမ္းပဲ၊ သူသိထားသင့္တယ္ထင္လုိ႔ ေျပာျပတာေနာ္ "
ညင္သာ စြာ ၿပံဳးသည္။ ၿပီးမ် စကားဆက္သည္။
" ဘာလုိ႔လဲ သိလား၊ ေအာ္လီဗာကုိ ခင္လုိ႔ "
" ကုိယ္လဲ မင္းကုိခင္ပါတယ္ ဒက္ဖနီ "
ေအာ္လီဗာ ရွက္ၿပံဳးၿပံဳးၿပီး ခပ္ေနာက္ေနာက္ ဆက္ေျပာသည္။
" ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္အသည္းေတြ ကဲြေၾကကုန္သလုိပဲ "
ရင္ထဲတြင္ ေပါ့သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရ၏။ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ပုိ၍ရင္းႏွီးသြားၾကၿပီ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္သြားၾကၿပီ။
" ဘယ္ေန႔မွာ သူ႔မိန္းမကုိ ထားခဲ့ၿပီး မင္းဆီ အၿပီးေရာက္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ မထင္ဘူးလား "
" မထင္ပါဘူး ဆုိ၊ သူ အဲဒီလုိလုပ္ရင္လဲ ဒက္ဖနီ သူ႔ကုိ လက္ထပ္ခ်င္မွ လက္ထပ္မွာ၊ ခုလုိေနရတာက လြတ္ လပ္တယ္။ အေႏွာင္အဖဲြ႕မရွိဘူး၊ ကုိယ့္အလုပ္နဲ႔ ကုိယ့္တက္လမ္းနဲ႔၊ ကုိယ့္အေပါင္းအသင္းနဲ႔၊ ၿပီးေတာ့ ကုိယ့္ခ်စ္သူနဲ႔၊ တစ္ခုေတာ့ရွိတာေပါ့၊ ရံုးပိတ္ရက္ေတြနဲ႔ စေန၊ တနဂၤေႏြမွာေတာ့ အထီးက်န္ နုိင္တာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဆီက ဒီေလာက္ပဲ ရႏုိင္မည္ဆုိတာ သိထားေတာ့ ေတြ႕ရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ပုိေပ်ာ္ ရတယ္ေလ"
ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းၿပီး ေတာ္ေတာ္ ေတြးတတ္တဲ့ မိန္းကေလးပါလား။ သူ႔ပြင့္လင္း ရုိးသားမႈ အတြက္ ေအာ္လီဗာေလးစား မိသည္။
" မင္းလုိ မ်ိဳး ကုိယ္ေတြးတတ္ခ်င္တယ္ ဒက္ဖနီ "
" တစ္ေန႔က် ေတြးတတ္လာမွာေပါ့ ေအာ္လီဗာရယ္ "
အိမ္ေရွ႕တြင္ ကားထုိးရပ္လုိက္သည္။
" ခုလုိေျပာျပတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးလဲတင္ပါတယ္ ဒက္ဖနီ "
" ေအာ္လီဗာ့ကုိ ယံုတယ္ေလ၊ ၿပီးေတာ့ သိထားသင့္တယ္ထင္လုိ႔၊ ကေလးေတြလဲ စိတ္မပူေစခ်င္ ဘူးေလ "
ေအာ္လီဗာ ရယ္သည္။
" ေကာင္းပါေလ့ဗ်ာ၊ ကုိယ္က သူတုိ႔နဲ႔ ဘယ္လုိ မိတ္ဆက္ေပးရမွာလဲ၊ ကေလးတုိ႔၊ မင္းတုိ႔ ဘာမွ မပူနဲ႔၊ ေဟာဒီ အန္တီ က အိမ္ေထာင္သည္ တစ္ေယာက္ ကုိ အရူးအမူး ခ်စ္ေနတာလုိ႔ ေျပာရမလား "
ထုိတဒဂၤ တြင္ ေအာ္လီဗာ၏ မ်က္လံုးမ်ား ထူးဆန္းစြာရႊန္းလဲ့ေနသည္။
" မင္းဟာ ေတာ္ေတာ့ကုိ ထူးဆန္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးပဲ၊ ႀကိဳက္သြားၿပီ၊ မင္းအတြက္ ကုိယ္ ဘာလုပ္ေပးရေပးရ ပါ။ ကုိယ့္ကုိ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္လုိ သေဘာထားေနာ္၊ လုိတာေျပာ "
" မပူပါနဲ႔၊ ေျပာမွာပါ၊ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ေျခာက္ေျခာက္ေသြ႕ေသြ႕ ႏုိင္တာေပါ့ေလ၊ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ ဘာသာ ကုိယ္ ထိန္းႏုိင္လာတယ္၊ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ေနထုိင္မေကာင္းျဖစ္ေနတာေတာင္ သူ႔ရက္ မဟုတ္ရင္ သူ႔ဆီ ဖုန္းမဆက္ဘူး၊ ကုိယ့္ကိစၥ ကုိယ္ရွင္းလင္း၊ ဒက္ဖနီ႕အတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္ "
ေအာ္လီဗာ ေခါင္းယမ္းသည္။
" မင္းနဲ႔စာရင္ ကုိယ္ဟာ ကေလးပဲ ဒက္ဖနီ "
ေလးဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ထဲ ေရာက္ခဲ့ၿပီ။ ေခါင္းအံုတာက အစ ဆာရာ၏ အျပဳစုခံယူခ်င္ေနဆဲ။
" သိပ္အထင္မႀကီးနဲ႕ ဦး၊ ဒက္ဖနီ ေၾကာင္တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာ၊ အေဖနဲ႔ အေမက ဒက္ဖနီကုိ အဲဒီလုိ ထင္ၾက တယ္၊ သိသလား "
" သူတုိ႔ ဒီအေၾကာင္းေတြ သိလား "
" သိတယ္၊ အားလံုး ေျပာျပထားတယ္၊ အေမက လေပါင္းမ်ားစြာ အငုိမတိတ္ဘူး၊ ခုေတာ့လဲ ဘာမွ ဆက္ မေျပာေတာ့ဘူး၊ အစ္ကုိက ကေလးေျခာက္ေယာက္ေတာင္ ရွိတယ္၊ အဲဒါ ဒက္ဖနီ႔ အတြက္ ခပ္ေကာင္း ေကာင္းပဲ၊ အဘုိးႀကီး၊ အဘြားႀကီးရဲ႕ အာရံုက ကေလးေတြ ဆီ မွာ ေရာက္ေနတာ မ်ား တယ္ေလ၊ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေနာ္ "
ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ၿပီး ကားေပၚမွဆင္းၾကသည္။ အင္ဒီေျပးထြက္လာၿပီး ပတတ္ရပ္ ႏႈတ္ဆက္သည္။ ဒက္ဖနီ ေဘာင္းဘီေပၚ တြင္ ေရွ႕ လက္ႏွစ္ဖက္အရာေတြ ထင္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဒက္ဖနီက အေရး မထား။
သူတုိ ႔ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ထဲ၀င္သြားေတာ့ ဆမ္ကေလး တီဗြီထုိင္ၾကည့္ေနသည္။ မယ္လီဆာက မီးဖုိေဆာင္ တြင္ အက္နက္ ကုိ ကူေန၏။ ေအာ္လီဗာက ဒက္ဖနီႏွင့္ ဆမ္ကုိ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ ဆမ္က အမ်ိဳးသမီး ကုိ စိတ္၀င္တစားၾကည့္ၿပီး ….
" အန္တီ ေဖေဖနဲ႔အတူတူ အလုပ္လုပ္တာလားဟင္ "
" ဒါေပါ့၊ အန္တီ့မွာ သားတုိ႔အရြယ္ တူကေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ သူကလဲ သားလုိပဲ နပန္းကားေတြ သိပ္ ႀကိဳက္တာ "
ကုိးႏွစ္သားကေလးေတြႏွင့္ လည္း ဒက္ဖနီ တည့္ေအာင္ ေပါင္းတတ္ပံုရသည္။ ဆမ္ သေဘာက် သြားဟန္ျဖင့္ ေခါင္း ညိတ္သည္။
" ေဖေဖက သားကုိ မႏွစ္က တကယ့္နပန္းပဲြ ေခၚသြားတယ္၊ အရမ္းၾကည့္ေကာင္းတာပဲ "
" အန္တီ လဲ အန္တီ့တူကေလးေရွာင္နဲ႔ တစ္ခါသြားၾကည့္ပါတယ္ကြယ္၊ သူက သေဘာေတြက်လုိ႔ အန္တီ ကေတာ့ ေၾကာက္လုိက္တာ "
ဆမ္ကေလး သေဘာက်ၿပီး ရယ္ေနသည္။ ထုိစဥ္ မယ္လီဆာ အခန္းထဲ ပင္လာသည္။
" လာ …. သမီး၊ ေဟာဒါက ဒက္ဖနီ ဟတ္ခ်င္ဆန္၊ ဒက္ဖနီ၊ ဒါသမီး မယ္လီဆာေလ "
အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ လက္ဆဲြႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ အက္နက္က မယ္လီဆာေနာက္က ပါလာၿပီးမွ မီးဖုိ ေဆာင္ ဘက္ ျပန္လစ္သြားသည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ အစ္ကုိေလး အတဲြမ်ားေနၿပီလားဟု ေတြးရင္း သုတ္ေျခ တင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္၏။ မမေလး လုပ္သါားပံုေၾကာင့္ အစ္ကုိေလး အတဲြရွာလွ်င္ အက္နက္ အျပစ္တင္ မည္ မဟုတ္ပါ။
အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ စကားလက္ဆံုက်ေနၾက၏။ မယ္လီဆာက စကားေျပာရင္း ဒက္ဖနီ႔ကုိ အကဲ ခတ္ေနေၾကာင္း ေအာ္လီဗာ သတိထားမိ၏။ ၀တ္စားထားပံုကုိ မယ္လီဆာသေဘာက်သည္။ နက္ေမွာင္ သည့္ ဆံပင္က ေလ်ာ့ရဲရဲ လြယ္ထားေသာ အနက္ေရာင္ သားေရလက္ကုိင္အိတ္ႏွင့္ လုိက္ဖက္ လွသည္။
ဒက္ဖနီ သည္ ဘယ္ေတာ့မဆုိ လွပေသသပ္စြာ ဆင္ယင္ထံုးဖဲြကတတ္၏။ အဖုိးတန္ရတနာမ်ားကုိ သူ႔ကုိယ္ ေပၚ တြင္ ေတြ႕ရစၿမဲ။ သူ႔အဘုိးႀကီးဆီမွ ရသည့္ လက္ေဆာင္မ်ား ျဖစ္ဟန္တူသည္။
သူေျပာ သြားသည့္ ဇာတ္လမ္းကုိ နားေထာင္ၿပီး ေအာ္လီဗာ အံ့ၾသလုိ႔ မဆံုးေသး။ စိတ္၀င္စားစရာ လည္း ေကာင္း၏။ မယ္လီဆာ သည္ ဒက္ဖနီအား အႏၱရာယ္ရွိမည့္ အမ်ိဳးသမီးမဟုတ္ေၾကာင္း သိေန သည့္ အလား တရင္းတႏွီး စကားေျပာသည္။ ေဖေဖႏွင့္ ရုိးရုိးသားသားျဖစ္ေၾကာင္း ဒက္ဖနီအမူအရာႏွင့္ အေျပာအဆုိ မ်ား က သက္ေသခံေနသည္မဟုတ္လား၊
" ဘင္ဂ်မင္ေကာ သမီး " ေနာက္ဆံုးမွ ေအာ္လီဗာေမးသည္။
မယ္လီဆာက ဒက္ဖနီ႕ကုိ ၾကည့္ေနရာမွ ၿပံဳးၿပီး …
" အျပင္ေနမွာေပါ့၊ ေဖေဖကလဲ အဆန္းလုပ္လုိ႔၊ မယ္လီဆာမွာ အစ္ကုိတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ဒက္ဖနီ၊ မတည့္ ပါဘူး၊ သူ႔ကုိ မုန္းတာ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ေတာင္ ရွိခါနီးၿပီ၊ ခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး လူႀကီးဆန္လာပါၿပီ "
ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ရွိသည့္ ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ေလးဦးသား ဆက္စကားေျပာၾကသည္။ အင္ဒီကုိ ေခၚၿပီး လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ လုိက္ၾကေသး၏။ အင္ဒီကုိ ေခၚၿပီး လမ္းထြက္ေလွ်ာက္လုိက္ၾကေသး၏။ ညစာ စားခ်ိန္ ေရာက္မွ ဘင္ဂ်မင္ျပန္ေရာက္လာသည္။ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ျဖစ္ကာ စိတ္ဓာတ္ အက်ႀကီး က်ေနပံု။ ေဘာလံုးကုိ ကစားသည္ဆုိရံုကစားၿပီး ဆာရာတုိ႔အိမ္တြင္ ၀င္ေခြေနျခင္းျဖစ္၏။
ဆႏၵရာ ၏ အေဖႏွင့္အေမ မွာ ကဲြေနၾကၿပီျဖစ္၍ သူတုိ႔အတြက္ ေတြ႕ခ်ိန္ေတြ ပုိရေနသည္။ အေမက အိမ္မွာ ကပ္သည္ မရွိ။ အေဖက ဖီလာဒီဖီယားသုိ႔ ေျပာင္းသြားၿပီ။
ဘင္ဂ်မင္ က ဒက္ဖနီကုိ ေအးစက္စြာ ဆက္ဆံသည္။ ညစာစားဖုိ႔ အျပင္ထြက္ၾကေတာ့ ကားေပၚတြင္ အားလံုး တိတ္ဆိတ္ေနၾကသည္။ ေအာ္လီဗာေျပာသည့္ အီတာလ်ံစားေသာက္ဆုိင္ကေလးတြင္ သူတုိ႔ စားၾက သည္။
ညစာ၀ုိင္းကမူ စုိျပည္သည္။ ရယ္စရာေတြေျပာၾက၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးစားေသာက္ၾကႏွင့္ ဘင္ဂ်မင္သည္ပင္လွ်င္ ရယ္ရယ္ၿပံဳးေဖာ္ ရလာသည္။ သုိ႔ေသာ္ အေဖႏွင့္ ဒက္ဖနီကုိ မၾကာခဏ အကဲခတ္ ေနသည္။
အခ်ိဳပဲြ ကုိ အိမ္မွာျပန္စားၾကသည္။ အက္နက္၏ လက္ျဖစ္မုန္႔ေတြႏွင့္ အသီးအႏွံေတြ။ သူတုိ႔တစ္ေတြ အခ်ိဳ တည္းေနၾကစဥ္ အင္ဒီက မီးးလင္းဖုိနားတါင္ အားလ်ားေမွာက္အိပ္ေန၏။ သူတုိ႕ အားလံုး အတြက္ ေပ်ာ္စရာ ေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္သည္။ သည္လုိ ေန႔မ်ိဳးႏွင့္ ေ၀းခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီ။
ဆမ္ကေလးေျပာသည့္ တေစၦပံုျပင္ေတြကုိ ၀ုိင္းနားေထာင္ေနစဥ္တြင္ တယ္လီဖုန္း ျမည္လာ သည္။ ေအာ္လီဗာ သြား ကုိင္ေတာ့ တစ္ဖက္က အေဖ့အသံကုိ ၾကားရ၏။ အားလံုး ၀ုိင္းၿပီး နားစြင့္ေန ၾကသည္။
" ဟုတ္ကဲ့ … ဟုတ္ကဲ့ … ေဖေဖ၊ ျဖည္းျဖည္းေျပာပါ၊ ခု … ဘယ္မွာလဲ၊ ဟုတ္လား၊ ေဖေဖေတာ့ ေနေကာင္း တယ္ေနာ္၊ စိတ္ေအးေအးထားပါေဖေဖ၊ အဲဒီမွာ ပဲေန၊ ကၽြန္ေတာ္ လာေခၚ မယ္၊ ကားကုိ အဲဒီမွာပဲ ထား လုိက္ေပါ့၊ မနက္ျဖန္မွ ယူရင္ျဖစ္တာပဲ "
စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ အမူအရာႏွင့္ တယ္လီဖုန္းခ်လုိက္သည္။ ကေလးေတြ သူ႔ကုိ အထိတ္တလန္႔ ေစာင့္ ၾကည့္ေန ၾက၏။ သူ႔လက္ေတြမသိမသာ တုန္ေနသည္။
" ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ အဘြား ကားေမာင္းရင္း အိမ္နီးနားခ်င္းတစ္ေယာက္ကုိ တုိက္မိလုိ႔တဲ့၊ အေျခအေန သိပ္မဆုိး ပါဘူး၊ အဘြားနည္းနည္း စိတ္ထိခုိက္သြားတယ္၊ ဒီည သူ႔ကုိ ေဆးရံုမွာပဲ ထားရမယ္၊ ဘုိးဘုိး အရမ္း စိတ္ပူေန တယ္ …..
" ေတာ္ေသးတယ္၊ ၀င္တုိက္ခံရတဲ့သူငယ္က လ်င္လုိ႔၊ ခုန္ၿပီးေရွာင္လုိက္တာ ေျခသပြတ္တုိင္ လည္သြား ရံုပဲ၊ မဟုတ္ရင္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးမလြယ္ဘူး "
" အဘြား ကုိ ကားေပးေမာင္း ဖုိ႔ မေကာင္းေတာ့ပါဘူးေဖေဖရယ္ "
မယ္လီဆာ ပူပူပင္ပင္ ေျပာသည္။
" ဘုိးဘုိးက ေပးမေမာင္းေတာ့ပါဘူး သမီးရဲ႕၊ ဘုိးဘုိး အလစ္မွာ ေမာင္းထြက္သြားတာ "
ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ဆရာမမ်ားအား အဘြားကသားကုိ ေက်ာင္းႀကိဳဖုိ႔ ေမာင္းလာတာပါကြယ္" ဟု ေျပာေၾကာင္းႏွင့္ တယ္လီဖုန္းေျပာရင္း ဘုိးဘုိး ငုိေနသည့္အေၾကာင္းကုိေတာ့ ေအာ္လီဗာ ထည့္ မေျပာ ေတာ့။ စိတၱဇေဆးရံုတြင္ တင္ထားၿပီး အနီးကပ္ ကုသဖုိ႔လုိၿပီဟု ဆရာ၀န္ေတြက မွတ္ခ်က္ ခ်ေၾကာင္း ေျပာ ရင္း ေဖေဖ တရႈပ္ရႈပ္ ငုိခ်လုိက္ျခင္းျဖစ္၏။
ဒက္ဖနီ ကုိ ေအာ္လီဗာ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ၿပီး …
" စိတ္ေတာ့မေကာင္းဘူး ဒက္ဖနီ၊ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္သြားလုိ႔မျဖစ္ဘူး၊ အေမ့ထက္ ေဖေဖ့အတြက္ ပုိၿပီး စိတ္ ပူစရာ ျဖစ္ေနတယ္၊ မင္းကုိ ကုိယ္ဘူတာရံုမ်ာ ခ်ေပးခဲ့မယ္ေလ "
ရထားခ်ိန္ က တစ္နာရီခန္႔ လုိေသးသည္။ ဘူတာရံုမွာ သူ႔ကုိ တစ္ေယာက္တည္း ထားခဲ့ရမည့္ အတြက္ ေအာ္လီ အားတံု႔အားနာျဖစ္ေနသည္။
" ရပါတယ္၊ ဒက္ဖနီ တကၠစီနဲ႔သြားမွာေပါ့၊ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္သြားေလ "
ဒက္ဖနီ က ကေလးေတြမ်က္ႏွာကုိ ေ၀့ၾကည့္လုိက္သည္။
" ကေလးေတြနဲ႔ ဆက္စကားေျပာေနမယ္ေလ၊ သူတုိ႔သေဘာက်မယ္ ဆုိရင္ေပါ့ "
မယ္လီဆာႏွင့္ ဆမ္က ၀မ္းသာအားရ လက္ခံသည္။ ဘင္ဂ်မင္ကမူ ခပ္မဆိတ္ေန၏။
" အဲဒါ ေကာင္းတယ္ "
ေအာ္လီဗာ ေက်းဇူးတင္စြာ ၿပံဳးလုိက္ၿပီး မယ္လီဆာကုိ ကုိးနာရီဆယ့္ငါးမိနစ္တိတိတြင္ တကၠစီေခၚေပး ဖုိ႔ ေျပာၿပီးမွ …..
" ဘင္ဂ်မင္ ေမာင္းပုိ႔လဲ ရတာပဲ "
" တကၠစီနဲ႔ပဲ သြားပါ့မယ္၊ ဘင္ဂ်မင္မွာ လုပ္စရာေတြရွိဦးမွာေပါ့၊ ၿပီးေတာ့ ….. အဘြားႀကီးေတြကုိ ဘယ္ေမာင္းပုိ႔ခ်င္ပါ့မလဲ "
တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ျဖစ္ေနသည့္ ဘင္ဂ်မင့္ အမူအရာကုိ သတိထားမိသျဖင့္ ဒက္ဖနီ အရႊန္းေဖာက္ လုိက္ျခင္းျဖစ္၏။
ခဏေနေတာ့ ေအာ္လီဗာ ထြက္သြားသည္။ ဘင္ဂ်မင္လည္း ကေလးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ဧည့္သည္ကုိ ထားခဲ့ၿပီး မသိမသာ လစ္ထြက္သြားသည္။
ဆမ္ က မုန္႔ထပ္ထည့္ရန္ မီးဖုိေဆာင္ဘက္သုိ႔ ထြက္သြားခ်ိန္တြင္ မယ္လီဆာက သူက ေနသည့္ ျပဇာတ္ ဇာတ္ညႊန္း ကုိ အေပးထပ္သုိ႔ ေျပးတက္ယူသည္။ ဒက္ဖနီ႔ကုိ သူျပခ်င္လွၿပီ။ အက္နက္က သူ႔အလုပ္ၿပီး သျဖင့္ အိပ္ရာ၀င္သြားၿပီ။ ဒက္ဖနီ တစ္ေယာက္တည္း ဧည့္ခန္းထဲတြင္ က်န္ခဲ့၏။
ထုိစဥ္ တယ္လီဖုန္း ျမည္လာျခင္းျဖစ္၏။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘဲ ခဏေတြေနသည္။ ကေလးေတြ ျပန္ေပၚ မလာေသး သျဖင့္ ေကာက္ကုိင္လုိက္ရသည္။ ေအာ္လီဗာထင္ပါရဲ႕၊ ဘာမ်ား ျဖစ္လုိ႔ပါလိမ့္ …။
သုိ႔ေသာ္ ဖုန္းထဲမွ အသံက အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္၏အသံ။
" ေအာ္လီဗာ အျပင္ထြက္သြားပါတယ္ရွင္၊ ဘာေျပာေပးမလဲဟင္ "
အလုပ္သေဘာ ဆန္ဆန္ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။ ဆာရာ ပင္ ျဖစ္ရမည္ဟု စိတ္ထဲက သိလုိက္၏။
" ကေလးေတြေကာ "
စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္သြား သည့္ ေလသံျဖင့္ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေမးသည္။
" ရွိပါတယ္၊ ေခၚေပးရမလားဟင္ "
" အဲ … အင္း … ေခၚေပးပါလား၊ ေန … ေနပါဦး၊ စိတ္မရွိနဲ႔ေနာ္၊ ခုေျပာတာ ဘယ္သူပါလဲ "
မယ္လီဆာ လာေနၿပီ။ တယ္လီဖုန္းထဲသုိ႔ အသံနိမ့္ျဖင့္
" ကၽြန္မ ကေလးထိန္းပါ၊ မယ္လီဆာ လာေနပါၿပီ၊ ေျပာေနာ္ "
မယ္လီဆာကုိ ၾကင္နာစြာ ၿပံဳးျပရင္း တယ္လီဖုန္း လွမ္းေပးလုိက္သည္။ ၿပီးမွ ဆမ္ကေလးရွိရာ မီးဖုိေဆာင္ သုိ႔ထြက္ခဲ့သည္။
ခ်ာတိတ္ က ပန္းသီးေတြ ပလုတ္ပေလာင္းစားရင္း ဒက္ဖနီ႔အတြက္ မုန္႔ေတြလွီးေနသည္။
" သားေမေမဆီက ဖုန္းထင္တယ္၊ မယ္လီဆာနဲ႔ စကားေျပာေနတယ္ "
" ဟုတ္လား … "
ဆမ္ကေလး လုပ္လက္စေတြအားလံုး ပစ္ခ်ခဲ့ၿပီး ဧည့္ခန္းဆီသုိ႔ ေျပးထြက္သြားသည္။ ဆယ္မိနစ္ၾကာမ် သူတုိ ႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မ်က္ႏွာေလးေတြညွိဳးလုိ႔။ ဒက္ဖနီ႔ ရင္ ထဲ တြင္ နင့္ခနဲျဖစ္သြားသည္။ ဆမ္က မ်က္ရည္စေတြကုိ အက်ႌလက္ျဖင့္ သုတ္ေန၏။ မေအႏ်င့္ စကားေျပာ ရင္းမ်က္ရည္က်ခဲ့ ဟန္ တူ၏။
"ကဲ … ဘယ္သူ မုန္႔ထပ္ယူၾကဦးမလဲ "
ဒက္ဖနီ က သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ အာရံုေျပာင္းေပးခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မည္သုိ႔ျပဳရမည္ကုိ မသိဘဲျဖစ္ေန ၏။ မယ္လီဆာက စူးစမ္းသည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ သူ႔ကုိၾကည့္ၿပီး ေမးသည္။
" ဒက္ဖနီ က ဘာျဖစ္လုိ႔ ေမေမ႕ ကုိ ကေလးထိန္းလုိ႔ ေျပာလုိက္တာလဲဟင္ "
ဒက္ဖနီ မယ္လီဆာ ကုိ တည့္တည့္စိုိက္ၾကည့္လုိက္သည္။
" ဘာျဖစ္လုိ႔ အဲဒီလုိ ေျပာလုိက္ရသလဲဆုိရင္ သမိးေမေမ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္မွာစုိးလုိ႔၊ အထင္မွား အျမင္မွားျဖစ္မ်ာစုိးလုိ႔ပဲ၊ ေဖေဖ နဲ႔ အန္တီဒက္ဖနီက ရုိးရုိးမိတ္ေဆြေတြ၊ အန္တီ့မွာ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူရွိ တယ္ေလ၊ ေဖေဖနဲ႔ အန္တီ ဟာ ဘယ္ေတာ့မွ သူငယ္ခ်င္းအဆင့္က တက္မွာ မဟုတ္ဘူး …. ဒါေၾကာင့္ သမီး တုိ႔ေမေမ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးေလ …
" အထင္အျမင္ လဲ မလဲြေစခ်င္ဘူး၊ ဒီကိစၥမ်ိဳး မပါေသးဘဲနဲ႔ကုိပဲ သမီးတုိ႔မိသားစုမွာ ေ၀ဒနာေတြကုိယ္စီ ခံစားေနၾကရတယ္ ဆုိတာ ကုိယ္သိေနတယ္ေလ "
မယ္လီဆာ ေခါင္းညိတ္သည္။ ဒက္ဖနီ႔ ကုိ ေက်းဇူးလည္းတင္မိ၏။
" လာမယ့္ အပတ္မွာလဲ မျပန္ႏုိင္ေသးဘူးတဲ့ ဒက္ဖနီရယ္၊ ေက်ာင္းစာေတြပိေနလုိ႔တဲ့ "
ဆမ္ ကေလး တရႈပ္ရႈပ္ငုိေနျပန္သည္။ ဒက္ဖနီ အမွတ္မထင္ဆဲြၿပီး ေပြ႕ဖက္ထားလုိက္မိသည္။
" ျပန္လာဖုိ႔ အဆင္မေျပေသး လုိ႔ ေနမွာေပါ့ သားရယ္၊ ေနာက္ေတာ့ အပတ္စဥ္ ျပန္လာႏုိင္မွာေပါ့၊ တိတ္ေတာ့ေနာ္ "
မယ္လီဆာက ေက်နပ္ဟန္မတူ။ ဆမ္က ေတြးေတြးဆဆ ေလသံျဖင့္ ..
" သားတုိ႔က ဘာလုိ႔ လုိက္သြားၿပီး မေတြ႕ႏုိင္ရတာလဲ "
" အဲဒါေတာ့ အန္တီလဲ မသိေသးဘူးသားရယ္ "
မ်က္ရည္သုတ္ေပးရင္း ဒက္ဖနီေျပာသည္။ သံုးေယာက္သားထုိင္ၿပီး ေရွ႕မွ ပန္းသီးေတြႏွင့္ မုန္႔ေတြကုိ ဘယ္သူ မွ သတိမရၾကေတာ့။
မယ္လီဆာက မေက်နပ္သည့္ေလသံျဖင့္ …
" အခန္းျပင္လုိ႔ မၿပီးေသးဘူးတဲ့၊ တုိ႔ အိပ္စရာ ေနရာမရွိဘူးတဲ့၊ လံုး၀မမုိက္ဘူး "
ဆမ္ကေလး အငုိတိတ္သြားသည္။ သံုးေယာက္သားဆက္ၿပီး စကားေကာင္းေနသျဖင့္ ကုိးနာရီ ဆယ့္ငါးမိနစ္ ေက်ာ္သြားသည္။
ဒက္ဖနီ သတိရၿပီး နာရီၾကည့္ေတာ့ ကုိးနာရီခဲြေနၿပီ။
" ေဟာေတာ့ … ဒုကၡပါပဲ၊ ေနာက္ရထား ရွိေသးလားဟင္ "
မယ္လီဆာ က ေခါင္းညိတ္ၿပီး …
" ဆယ့္တစ္နာရီ မွာ တစ္စီးရွိေသးတယ္ ဒက္ဖနီ "
" ဒါဆုိ အဲဒီရထား နဲ႔မွ ျပန္ေတာ့မယ္ "
" ဟာ … သိပ္ေကာင္းေပါ့ "
ဆမ္ကေလးက ဒက္ဖနီ႔လက္ကုိဆဲြၿပီး ၀မ္းသာအားရေျပာသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လံုး စိတ္ပန္း လူပန္းျဖစ္ေနပံု။ ဆမ္ကေလးကုိ ေခ်ာ့သိပ္လုိက္သည္။
ၿပီးေတာ့ မယ္လီဆာႏွင့္ စကားဆက္ေျပာသည္။ မယ္လီဆာပါ အိပ္ငုိက္လာသျဖင့္ ဆယ္ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ တြင္ တက္အိပ္ခုိင္းလုိက္သည္။
" သြားအိပ္ေတာ့ သမီး၊ ဆယ္နာရီခဲြေလာက္မွ ကုိယ့္ဘာသာ တကၠစီေခၚၿပီး ျပန္မယ္၊ ေလာေလာဆယ္ စာ ဖတ္ေနမယ္ "
မယ္လီဆာ အားတံု႔အားနာႏွင့္ တက္သြားသည္။ ဒက္ဖနီ စာဖတ္က်န္ရစ္၏။
ဆယ္နာရီခဲြ ခါနီးတြင္ ေအာ္လီဗာ ျပန္ေရာက္လာသည္။
ဒက္ဖနီ မျပန္ေသးေၾကာင္း ေတြ႕ရသျဖင့္ တအံ့တၾသ ျဖစ္ေနသည္။ ဒက္ဖနီက ေရာက္မဆုိက္ …
" အေျခအေန ဘယ္လုိလဲဟင္၊ ေအာ္လီတုိ႔ ေဖေဖေကာ "
" အင္ … မဆုိးဘူးထင္ပါတယ္ "
ေအာ္လီဗာ့ ကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ အလြန္အမင္း ႏြမ္းနယ္ေနပံု။ အေဖ့ကုိ ကုိယ္တုိင္ အိပ္ရာထဲ ပုိ႔ခဲ့ရသည္။ ကေလး တစ္ေယက္ လုိ ေခ်ာ့သိပ္ခဲ့ရသည္။ အေမ့ကိစၥ ဘာဆက္လုပ္မည္ကုိ မနက္ျဖန္မွ ဆံုးျဖတ္ၾကဖုိ ႔ႏွင့္ ေနာက္ေန႔ ဆက္ဆက္လာခဲ့မည့္အေၾကာင္း ေျပာၿပီး ျပန္ခြင့္ေတာင္းခဲ့ရသည္။
" စိတ္ဓာတ္က် စရာ ပါပဲကြာ၊ ေမေမက စိတ္ေရာဂါ နဲ႔ ေဆးရံုမွာ၊ ေဖေဖက ေမေမ့အျဖစ္ကုိၾကည့္ၿပီး ဗုန္းဗုန္း လဲမယ့္ အေျခအေန "
" ဒက္ဖနီ စိတ္မေကာင္း လုိက္တာ ေအာ္လီဗာရယ္ "
အေဖႏွင့္အေမ ငယ္ၾကေသး၍ ေတာ္ေသးသည္ဟု ဒက္ဖနီေတြးေနမိသည္။ အေဖႏွင့္အေမက ခုနစ္ဆယ္ ႏွင့္ ခုနစ္ဆယ့္ငါး ဆုိေပမယ့္ ငါးဆယ္ေလာက္ပဲ ေအာက္ေမ့ရသည္။ ဆာရာ ဖုန္းဆက္သည္ ကုိ သတိရလာ ၿပီး …
" ေၾသာ္ … ဒါထက္ … အမ်ိဳးသမီးဖုန္းဆက္လာတယ္ "
" ဟာ … ဒုကၡပါပဲ၊ သူတုိ႔အေမကုိ ကေလးေတြ ဘာမ်ားေလွ်ာက္ေျပာေသးလဲဟင္ "
" မသိဘူး ေအာ္လီဗာ၊ ဒက္ဖနီ မီးဖုိခန္းထဲ သြားေနတယ္၊ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေျပာရေအာင္လုိ႔ေလ၊ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းလာေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ဘယ္သူမွ မရွိတာနဲ႔ ဒက္ဖနီ ကုိင္လုိက္တယ္၊ ဘယ္သူလဲေမးေတာ့ ကၽြန္မ ကေလးထိန္း ပါလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္ "
ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ၾကသည္။
" ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဒက္ဖနီ၊ စကားေျပာၿပီးေတာ့ သူ တုိ႔အေျခအေန ဘယ္လုိအကဲခတ္မိသလဲ "
" ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ စိတ္ဓာတ္က်သြားပံုရတယ္၊ ဒီအပတ္လဲ ဆာရာ ျပန္မလာႏုိင္ေသးဘူးတဲ့၊ သူတုိ႔ လုိက္သြားဖုိ႔လဲ အေျခအေနမေပးေသးဘူး ဆုိလားပဲ၊ ဆမ္ကေလးငုိတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒက္ဖနီေခ်ာ့ေတာ့ အငုိတိတ္သြားတယ္"
" မင္းဟာ တကယ့္ကုိ အံ့ၾသစရာေကာင္းတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ဒက္ဖနီ "
နာရီကုိ ငံု႔ၾကည့္လုိက္သည္။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြား၏။
" ကုိယ္မလုပ္ခ်င္တဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ရေတာ့မယ္၊ မင္းကုိ ဘူတာရံုလုိက္ပုိ႔မယ္ေလ … သြားစုိ႔ "
ဒက္ဖနီ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ လမ္းတြင္ တစ္ေန႔တာအေၾကာင္း စားၿမံဳ႕ျပန္ရင္း ဒက္ဖနီက …
" ဒီေန႔ စိတ္မေကာင္းစရာေတြခ်ည္းပဲေနာ္ "
" ဟုတ္တယ္ ဒက္ဖနီ၊ မင္းကုိထားခဲ့ၿပီး ထြက္သြားရတဲ့အတြက္လဲ ကုိယ္ စိတ္မေကာင္းဘူး "
" အုိ … ကိစၥမရွိပါဘူး၊ ေအာ္လီအတြက္သာ ဒက္ဖနီ စိတ္မေကာင္းတာပါ၊ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ အေျခအေနေတြ ေကာင္းလာမွာေပါ့ေလ "
ေအာ္လီဗာ ႏြမ္းလ်စြာၿပံဳးၿပီး …
" အဲဒီေန႔ေရာက္ေတာ့ ကုိယ္က သခ်ႋဳင္းကုန္းကုိ ေျခတစ္ဖက္လွမ္းေနေရာေပါ့ "
ႏွစ္ေယာက္သား ရထားေစာင့္ၾကသည္။ ရထား လာေတာ့ အစ္ကုိက ညီမ ကုိ ႏႈတ္ဆက္ ဟန္ျဖင့္ ေပြ႕ဖက္ ႏႈတ္ဆက္ သည္။ ရထား ထြက္ေတာ့ အတန္ၾကာ လက္ျပႏႈတ္ ဆက္ၾက သည္။
ကား ကုိ ခပ္ျဖည္းျဖည္းေမာင္းျပန္လာခဲ့သည္။
ရင္ထဲ တြင္ တင္းက်ပ္က်ပ္ႀကီး ျဖစ္ေန၏။ ဒက္ဖနီသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ဆုိလွ်င္ အေျခအေန တစ္မ်ိဳး တစ္ဖံုျဖစ္လာႏုိင္ မလားပဲ။ အုိ …. ဒါေတြက တဒဂၤစိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြပါ။
ဒက္ဖနီ ဘယ္ေလာက္လွလွ၊ ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္ … ေအာ္လီဗာ အလုိခ်င္ဆံုးက ဆာရာသာပါ။
အိမ္ေရာက္ေရာက္ ခ်င္း သူေပးထား သည့္ ဖုန္းနံပါတ္ ကုိ ေကာက္ လွည့္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘယ္သူမွ လာ မကုိင္။
ဆက္ရန္
.
