အသံတဂ်ဳံးဂ်ံဳးျမည္ကာ ရထားႀကီးက ကၽြန္မတုိ႔ကို
သယ္ေဆာင္ေျပးေနခုိက္မွာပင္ မစၥတာ ဒီဝင္းတား ႏွင့္ ကၽြန္မ သည္ တစ္စတစ္စျဖင့္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ
ေဝးကြာလာၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ရထားႀကီး က ေျပာျပေန သလို ရွိလိမ့္မည္။ သည္လိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ
သူကေတာ့ ဟိုတယ္ထဲရွိ ကၽြန္မသိသည့္ စားပြဲမွာ တစ္ကိုယ္ တည္းထုိင္ရင္း စာတစ္အုပ္ကို ဖတ္ေနလိမ့္မည္။
သူ႔ကိုခြဲခြာၿပီး ကၽြန္မ ထြက္လာ ခဲ့ရေသာ္လည္း သူ႔ စိတ္ထဲမွာ မည္သို႔မွ် ထိခုိက္ခံစားရမည္မဟုတ္။
ကၽြန္မ အေၾကာင္း ကေလး ကိုေတာင္ မွ ေတြးေတာ စိတ္ကူးေနလိမ့္မည္မဟုတ္။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္....
ကၽြန္မ တုိ႔ ဟိုတယ္ မွ ထြက္ခြာမသြားမီ နားေနခန္းထဲမွာ သူ႔ကိုသြားၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရပါ့မည္။ သည္လို ႏႈတ္ ဆက္ရေသာ္လည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ႀကီးေတာ့ မဟုတ္။ မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါး ေတြ႕သြားမည္ကို စိုးရိမ္ မိသည့္အတြက္ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ႏုိင္ လြန္းေပလိမ့္မည္။ ထစ္ထစ္ေငါ့ေငါ့လည္း ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ ၿပီး ေတာ့ အၿပံဳးကေလးျဖင့္ သည္လိုစကားမ်ဳိးကိုလည္း ေျပာမိေကာင္း ေျပာမိၾကပါလိမ့္မည္။
"ေကာင္းပါၿပီကြယ္… စာေရးေပါ့"
"ကၽြန္မအေပၚမွာ ၾကင္ၾကင္နာနာ ဆက္ဆံခဲ့တာေတြအတြက္ ေက်းဇူးတင္စကားေတာင္ ကၽြန္မ မေျပာ ျဖစ္ခဲ့ဘူး ရွင္"ဆိုတာမ်ဳိး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့…
"ကၽြန္မတုိ႔႐ုိက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုကေလးေတြ ကၽြန္မဆီသုိ႔ ပို႔ေပးပါေနာ္"ဆိုတာမ်ဳိး။
"မင္းလိပ္စာ လဲ ေျပာဦးမွေပါ့"
"ဟုတ္ကဲ့ရွင္… ေနာက္မွ ကၽြန္မ ပို႔လုိက္ပါ့မယ္"
သည္လိုေျပာၿပီးေသာအခါ သူက ထံုးစံအတိုင္း စီးကရက္ကို မီးညႇိလိမ့္မည္။ အနီးမွ ျဖတ္သြားေသာ စားပြဲထိုး တစ္ေယာက္ထံမွ မီးေတာင္းလိမ့္မည္။ သည္လိုအခ်ိန္မ်ဳိးကေလးမွာပင္ "သူနဲ႔ ခြဲသြားဖို႔ ေလးမိ နစ္ခြဲပဲ အခ်ိန္က်န္ေတာ့သည္။ သူ႔ကို ဘယ္ေတာ့မွ ငါ ထပ္ၿပီး ေတြ႕ရေတာ့မွာမဟုတ္ပါဘူး"ဟုလည္း ကၽြန္မ ၏ စိတ္ ထဲက ေတြးမိေကာင္း ေတြးမိေနေပလိမ့္မည္။
အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သူႏွင့္ေဝးရာသို႔ ကၽြန္မ သြားရေပေတာ့မည္။ သည္ကိစၥေတြ အားလံုးက လည္း ျပည္ဖံုးကား ခ်သြားၿပီ။ ေနာက္ထပ္ ဘာမွ်လည္း ေျပာစရာမရွိေတာ့။ ကၽြန္မတုိ႔ႏွစ္ေယက္မွာ သူ စိမ္းျပင္ျပင္ မ်ား ျဖစ္သြားၾကပါၿပီ။ သူႏွင့္ ကၽြန္မတုိ႔၏ေတြ႕ဆံုျခင္းသည္ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္လဲျဖစ္၊ တစ္ ႀကိမ္တည္း လည္းျဖစ္ ဆိုေသာ အေတြ႕မ်ဳိးပင္။ သည္အခ်ိန္မွာပင္ ကၽြန္မ၏အတြင္းစိတ္ကေတာ့ မခံမ ရပ္ႏိုင္ေအာင္ နာက်ည္းေဆြးေျမ႕ေနပါၿပီ။ စိတ္ထဲမွာလည္း က်ိတ္၍ ႐ႈိက္ညည္းငိုေႂကြးကာ…
"ရွင့္ကို ကၽြန္မ အသည္း တုန္ေအာင္ ခ်စ္ရပါတယ္ရွင္။ ကၽြန္မ ဘယ္လိုမွ ေျဖဆည္လုိ႔မရေတာ့ပါဘူး။ ဒီအျဖစ္မ်ဳိး ကို ဘယ္တုန္းကမွလဲ မႀကံဳခဲ့ဖူးပါဘူး။ ေနာက္ထပ္လဲ ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္ႀကံဳႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး"စသည္ျဖင့္ ရင္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ ကေလး က်ိတ္ၿပီး ေျပာေနမိေပလိမ့္မည္။
အသံမထြက္ဘဲ ရင္ထဲက သည္လိုေျပာရင္း ကၽြန္မ၏အမူအရာကိုမူ မပူ႐ုပ္ဆင္ကာ အံတင္းထားပါ လိမ့္မည္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အပူကို ဖံုးမိသည့္အေနျဖင့္ ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးကေလးလည္း ၿပဳံးမိပါလိမ့္မည္။ ရင္ထဲ က အသံ ကို ဖံုးဖိထားလ်က္က ႏႈတ္ဖ်ားမွ တကယ္ထြက္သြားႏုိင္သည့္ စကားလံုးမ်ားကား…
"ေဟာဟို နား က အဘိုးႀကီးကိုၾကည့္လုိက္စမ္းပါရွင္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရယ္စရာေကာင္းလုိက္ပါသလဲ။ သူ ဘယ္သူမ်ား ပါလိမ့္… ဒီကိုေရာက္လာတဲ့ လူသစ္နဲ႔တူတယ္ေနာ္" ဆိုတာမ်ဳိး ျဖစ္ေနႏိုင္သည္။ ၿပီး ေတာ့ ကၽြန္မ တို႔၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကေလးတြင္ ထိုမ်က္ႏွာစိမ္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ရယ္ပြဲဖြဲ႕ေနမိၾကပါ လိမ့္မည္။ သူႏွင့္ ကၽြန္မ သည္ပင္လွ်င္ အျပန္အလွန္ စိမ္းေနၾကၿပီမဟုတ္ပါလား။
"ကၽြန္မတုိ႔ ႐ုိက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုကေလးေတြ ေကာင္းမွာပါေနာ္… "ဟု ေနရခက္ ထိုင္ရ ခက္ျဖင့္ ေစာေစာက ေျပာခဲ့ၿပီးသား စကားကိုပင္ ထပ္မံ ၍ ေျပာမိေကာင္း ေျပာမိေနေပ လိမ့္မည္။
"ေကာင္းမွာပါကြယ္။ ပန္းၿခံထဲမွာ႐ုိက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုကေကာင္းမွာပါ။ အဲဒီတုန္းက အလင္းေရာင္ကလဲ အေလာေတာ္ ပဲမဟုတ္လား"ဟု သူက ျပန္ေျပာေပလိမ့္မည္။ တကယ္ဆိုေတာ့ ဓာတ္ပံုေကာင္း မေကာင္း တာ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါ။ မည္းသည္ျဖစ္ေစ၊ ေမွာင္သည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္မ ဂ႐ုစိုက္မည္မဟုတ္ ပါ။ စကားမရွိ စကားရွာၿပီး ယခုလို ေျပာေနမိျခင္းမွာလည္း သူႏွင့္ကၽြန္မ တုိ႔၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ကေလး ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ အခ်ိန္ဆြဲသည္အေနျဖင့္ ယခု လို ေျပာေန မိျခင္း သာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ႏုိင္ဖုိ႔သည္သာလွ်င္ အေရးအႀကီးဆံုး ျဖစ္ပါသည္။
"ဒါထက္ရွင္… ရွင့္ ကို ေက်းဇူးတင္လို႔မဆံုးေၾကာင္းတစ္ႀကိမ္ထပ္ၿပီး ေျပာပါရေစဦး"လို႔ ေျပာရင္း ပံုပ်က္ ပန္းပ်က္ ကၽြန္မ ၿပံဳးမိေပလိမ့္မည္။ ထိုပံုပ်က္ ပန္းပ်က္အၿပံဳးႀကီးက ကၽြန္မ၏တစ္မ်က္ႏွာလံုးကို ဖံုးအုပ္ ထားေပ လိမ့္မည္။
"ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မ အတူသြားလာ လည္ပတ္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မ ေပ်ာ္လုိက္တာ။ ဘယ္လိုေျပာရမွန္း ေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့နဲ႔ ေဆြမ်ဳိးေတာင္ ေမ့ သြားတာပဲ" ဟူေသာ စကားမ်ဳိးကို လည္း ကၽြန္မ ေျပာမိေပလိမ့္မည္။
သည္စကားမ်ဳိးကို ကၽြန္မ၏တစ္သက္တြင္ ဘယ္တုန္းကမွ် မသံုးႏႈန္းခဲ့ဖူးပါ။ "ေဆြမ်ဳိးေတာင္ ေမ့သြား တာပဲ" ဆိုေသာ စကား။ သည္စကားလံုးႀကီး၏ အဓိပၸာယ္က ဘယ္ကိုမ်ား သက္ေရာက္ေစပါလိမ့္။ ဘုရားသခင္ မွပင္ သိေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္မလို မိန္းမပ်ဳိကေလးတစ္ေယာက္က သူလို လူစိမ္းေယာက္်ား သားတစ္ေယာက္ ကို "ရွင္န႔ဲအတူေနရတာ ေဆြမ်ဳိးေတာင္ေမ့သြားတာပဲ"ဟူေသာ စကားမ်ဳိး ေျပာသင့္ပါ သလား။
ဘာကိုမွ် ကၽြန္မ ဂ႐ုမစုိက္ႏုိင္ေတာ့ပါ။ ေက်ာင္းသူကေလးေတြ ေဟာကီအ႐ႈံးအႏုိင္သတင္းကို အခ်င္း ခ်င္း ေျပာၾက သလို ကၽြန္မ ေျပာခ်လုိက္ပါသည္။ သည္လိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ဓာတ္ေလွကားတံခါးပြင့္လာလိမ့္ မည္။ အတြင္းမွ မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါး ထြက္လာလိမ့္မည္။ နားေနခန္းကိုျဖတ္ၿပီး အဘြားႀကီးွဆီသို႔ ကၽြန္မ က ေလွ်ာက္သြား လိမ့္မည္။ သူကလည္း သူ၏ေထာင့္ေနရာကေလးသုိ႔ ျပန္ေလွ်ာက္သြားကာ သတင္း စာတစ္ေစာင္ ကို ေကာက္ယူေပလိမ့္မည္။
ေရခ်ဳိးခန္း ထဲက သေပါ့ဖ်ာေပၚမွာ ကၽြန္မ ထုိင္ရင္း အေတြးအူခ်ာလုိက္ေနမိသည္မွာ ရယ္စရာ ပင္ ေကာင္းေသးေတာ့သည္။ သု႔ိေသာ္လည္း ကၽြန္မ၏အေတြးမ်ားသည္ တကယ္ပင္ျဖစ္ပ်က္ေန ၾကသ ေယာင္ ကၽြန္မ ခံစားခဲ့ရပါသည္။ အေမရိကန္သုိ႔ သေဘၤာစီးၿပီး ကၽြန္မတုိ႔ သြားၾကပံု၊ နယူးေယာက္ၿမဳိ႕ ႀကီး သို႔ ကၽြန္မတုိ႔ေရာက္သြားၾကပံုမ်ားကိုပါ ကၽြန္မ၏စိတ္အာ႐ံုေၾကးမံုျပင္တြင္ အရိပ္ ထင္လာပါ သည္။ ဟယ္လင္၏စူးရွေသာ အသံမ်ားကိုလည္း ၾကားေယာင္လာသည္။ ဟယ္လင္သည္ သူ႔ အေမ မစၥက္ဗန္ ေဟာ့ပါးအေသးစားကေလး ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
ကၽြန္မႏွင့္ အဆင့္အတန္းတူ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ဘဏ္တုိက္စာေရးကေလးမ်ားႏွင့္ ကၽြန္မကို မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါး က မိတ္ဆက္ေပးလိမ့္မည္။
"ဗုဒၶဟူးေန႔ညမွာ တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႕ၾကရေအာင္ေနာ္" ဆိုတာမ်ဳိးေတြ။
"ခင္ျမဴးျမဴးသီခ်င္းေတြကို မင္း ႀကဳိက္တတ္သလား" ဆိုတာမ်ဳိးေတြ။
မ်က္ႏွာမွာ အဆီေျပာင္ၿပီး ႏွာေခါင္းပြပြႏွင့္ ေကာင္ကေလးေတြက ကၽြန္မကို ေမးၾကေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္မ ကလည္း ထံုးတမ္းစဥ္လာ ယဥ္ေက်းမႈေတြကို လက္ခံေနရေပဦးမည္။ တကယ္တမ္းကေတာ့ အခုလို ေရခ်ဳိးခန္းထဲမွာ တံခါးေသာ့ခတ္ၿပီး စိတ္ေျပနေျပထုိင္ရင္း ကုိယ့္အေတြးႏွင့္သာကိုယ္ ေနပစ္ လုိက္ခ်င္ပါေတာ့သည္။ ထိုအခိုက္ အဘြားႀကီး မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါးက တံခါးကို လာဆြဲလႈပ္ပါသည္။
"ဟဲ့… အထဲမွာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ"
"ဟုတ္ကဲ့… စိတ္မရွိပါနဲ႔ရွင္။ ကၽြန္မ အခု လာပါၿပီ"ဟု ေျပာေျပာဆိုဆို ေရပုိက္ေခါင္းကိုဖြင့္ဟန္ေဆာင္ လုိက္ ရ ပါသည္။ မ်က္ႏွာသုတ္ပဝါကိုလည္း တန္းေပၚသုိ႔ ေခါက္တင္လုိက္ပါသည္။
တံခါးဖြင့္ၿပီး ထြက္လုိက္ေတာ့ အဘြားႀကီးက ကၽြန္မကို လူထူးလူဆန္းလို ၾကည့္ေနပါသည္။
"ဒီထဲမွာ ဒါေလာက္အၾကာႀကီး ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ။ ဒီေန႔မနက္ စိတ္ကူးယဥ္ေနဖို႔ အခ်ိန္မရွိဘူးဆို တာလဲ မင္း အသိသားနဲ႔၊ လုပ္စရာေတြ တစ္ပံုတစ္ေခါင္းႀကီးနဲ႔"
မစၥတာဒီဝင္းတား လည္း မန္ဒါေလစံအိမ္ႀကီးသို႔ ျပန္ေပလိမ့္မည္။ ဟုတ္ပါသည္။ ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္ အတြင္း သူလည္း ျပန္ေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္မ၏အေတြးမွ်င္မ်ားကား မျပတ္ႏိုင္ေသးပါ။ စံအိမ္ ႀကီး သုိ႔ သူ ျပန္ေရာက္သြားေတာ့ ခန္းမထဲကေနၿပီး ေတာင္ပံုရာပံု စာေတြက သူ႔ကို ေစာင့္ေနလိမ့္မည္။ ထိုစာေတြ ထဲတြင္ ကၽြန္မ၏စာကေလးတစ္ေစာင္လည္း ပါလိမ့္မည္။ နယူးေယာက္သုိ႔သြားရင္း သေဘၤာ ေပၚ တြင္ ေရးသည့္စာျဖစ္မည္။ ထိုစာမွာ ကၽြန္မ စိတ္ခ်မ္းသာေၾကာင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေၾကာင္းကို ဇြတ္ အတင္း လုပ္ကာ ရႊင္ရႊင္ျမဴးျမဴးကေလး ေရးထားသည့္စာျဖစ္လိမ့္မည္။ ကၽြန္မႏွင့္ ခရီးသြားေဖာ္ အျခား ခရီး သည္မ်ားအေၾကာင္းကိုလည္း ေရးသားျပမိေပလိမ့္မည္။
ကၽြန္မ၏စာကေလးသည္ မင္စုတ္စကၠဴအနားတြင္ သည္အတုိင္း ရွိေနေပလိမ့္မည္။ ရက္ သတၱပတ္ ေပါင္းမ်ားစြာၾကာမွ ထိုစာကို အမွတ္မထင္ သူေတြ႕ၿပီး ျပန္စာေရးလိမ့္မည္။ သည္လို ေတြ႕ရျခင္း မွာ လည္း တနဂၤေႏြ တစ္နံနက္တြင္ ေန႔လယ္စာမစားမီ အခန္းထဲသုိ႔ အူလ်ား ဖားလ်ား ဝင္လာကာ ေငြေပး ေခ်စရာရွိသည့္ ေငြေတာင္းလႊာမ်ားကို ရွင္းလင္း ရင္း ေတြ႕ျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္ မည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ေတာ့ ဘာစာမွ မလာေတာ့။
သည္လိုျဖင့္ နာတာလူးပြဲေတာ္ေရာက္လာေသာအခါ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာငယ္ရပါဦးမည္။ မေကာင္း တတ္ ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မထံသုိ႔ နာတာလူးပြဲေတာ္ ဆုေတာင္းကတ္ျပားကေလး သူ ပို႔ေပး လိမ့္မည္။ ႏွင္းခဲ ေနေသာ ျမင္ကြင္းႀကီးကို ေနာက္ခံထားသည့္ မန္ဒါေလစံအိမ္ႀကီးပံုပါေသာ ကတ္ျပားျဖစ္ လိမ့္မည္။ "ခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ေကာင္းေသာ နာတာလူးပြဲေတာ္ႏွင့္ စည္ပင္တိုးတက္ သည့္ ႏွစ္သစ္မဂၤလာျဖစ္ပါေစလို႔ မက္ဇီမီလ်ံ ဒီဝင္းတားက ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္"ဟူေသာ စာသား မ်ားကို ပံုႏွိပ္ထားေပလိမ့္မည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း ကၽြန္မကို အၾကင္နာတရားေလး ျပသသည့္အေနျဖင့္ တစ္နည္းဆိုရလွ်င္ ႏွစ္သိမ့္သည့္ အေနျဖင့္ ပံုႏွိပ္ထားသည့္ သူ႔အမည္ ကို မင္ႏွင့္ဖ်က္ပစ္ကာ ကုိယ္တုိင္ လက္မွတ္ေရးထိုးေပးလိမ့္မည္။ က်န္ေနေသး သည့္ ေနရာကေလးတြင္လည္း "နယူးေယာက္ၿမဳိ႕ႀကီးမွာ မင္း ေပ်ာ္ေနေရာေပါ့"ဟု ထပ္မံ ေရးေပ လိမ့္မည္။ ၿပီးေတာ့ စာအိတ္ပိတ္၊ တံဆိပ္ေခါင္းကပ္ကာ အျခားစာပံုႀကီးထဲမွာ ထည့္ထား လုိက္ ေပမည္။
"ခင္ဗ်ားတုိ႔ မနက္ျဖန္ သြားၾကေတာ့မယ္ဆိုတာ အေတာ္မနိပ္တာပဲဗ်ာ။ ေနာက္အပတ္ဆုိရင္ ဘဲေလး ကပြဲႀကီး စေတာ့ မယ္ေလ။ ခင္ဗ်ားလဲ သိသားပဲ၊ မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါးေရာ ဒီအေၾကာင္းသိရဲ႕လား"
ဧည့္ႀကဳိစာေရး က လက္တစ္ဖက္က တယ္လီဖုန္းကိုင္ထားရင္း ကၽြန္မကို လွမ္းေမးလုိက္ပါသည္။ သည္ ေတာ့မွပင္ မန္ဒါေလစံအိမ္ႀကီးႏွင့္ နာတာလူးပြဲေတာ္မ်ားဆီသုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ အာ႐ံု လြင့္ေမ်ာေနေသာ ကၽြန္မ သည္ လက္ရွိပစၥဳပၸန္ဘဝသုိ႔ ျပန္ေရာက္လာပါေတာ့သည္။
မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါးသည္ တုပ္ေကြးမိၿပီးကတည္းက ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ႏွင့္ စားေသာက္ခန္းထဲသုိ႔ ဆင္းကာ ယေန ႔ေန႔လည္စာ စားသည္။ သူ႔ေနာက္မွကပ္ၿပီး ခန္းမထဲသို႔ ကၽြန္မ ဝင္လုိက္လာရင္း ရင္ထဲ မွာ နာက်င္သည့္ေဝဒနာ တစ္မ်ဳိးကို ကၽြန္မခံစားေနရပါသည္။ ကိန္းၿမဳိ႕သုိ႔ မစၥတာဒီဝင္းတား သြားေန သည္။ မေန႔တုန္း က သူကုိယ္တုိင္ ကၽြန္မကို ေျပာျပထားေသာေၾကာင့္ သည္ေလာက္ေတာ့ ကၽြန္မ သိ ထားသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အလုိက္ကန္းဆိုးမသိတတ္ေသာ စာပြဲထိုးကလာၿပီး "မမေလး… ဒီေန႔ညစာ ကို အခါတိုင္း လိုပဲ ဆရာႀကီးနဲ႔အတူတူ စားမွာလားခင္ဗ်ာ"ဟုေမးေနလွ်င္ ေသာက္ဂြေတာ့ က်ရခ်ည္ရဲ႕ ဟု စိတ္ပူ မိပါသည္။ ကၽြန္မတုိ႔စားပြဲနားကို သူ ကပ္လာေတာ့ အနည္းငယ္ စႏိုးစေနာင့္ျဖစ္မိပါသည္။ တကယ္တမ္း သူေရာက္ လာေသာအခါ ဘာမွ်မေျပာသျဖင့္ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။
ထုပ္ရင္းပိုးရင္း၊ သမ္းရင္းဆည္းရင္းျဖင့္ တစ္ေနကုန္သြားသည္။ ညဦးပိုင္းက်ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ဖို႔ ဧည့္ သည္ေတြ ေရာက္လာၾကသည္။ ဧည့္ခန္းထဲမွာပဲ ကၽြန္မတုိ႔ ညစာစားလုိက္ၾကသည္။ ညစာ စားၿပီးသည္ ႏွင့္တစ္ၿပဳိင္တည္း အဘြားႀကီးက အိပ္ရာတန္းဝင္ေတာ့သည္။
ယခုအခ်ိန္ အထိ မစၥတာဒီဝင္းတားကို ကၽြန္မ မေတြ႕ရေသးပါ။ သို႔ျဖင့္ ညကိုးနာရီခြဲေတာ့ ေသတၱာမွာ နာမည္ေရးၿပီး ကပ္ ဖို႔ စကၠဴကတ္ျပားယူရန္ အေၾကာင္းျပကာ ေအာက္ထပ္သုိ႔ ကၽြန္မ ဆင္းခဲ့ ပါသည္။ ေအာက္ထပ္ မွာ လည္း သူ မရွိပါ။ သည္အခါတြင္ ကၽြန္မကို လွမ္းျမင္လုိက္ေသာ အျမင္ကပ္ စရာေကာင္း သည့္ ဧည္ႀကဳိစာေရးက စပ္ၿဖီးၿဖီးျဖင့္…
"မစၥတာဒီဝင္းတား ကို လာရွာတာဆိုရင္ေတာ့ ဒီေန႔ည သန္းေခါင္မတုိင္ခင္အထိ သူ ျပန္ေရာက္ဦးမွာ မဟုတ္ ပါဘူး။ ကိန္းၿမဳိ႕ကေနၿပီး သူ အေၾကာင္းၾကားလုိက္တာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဆီ ေရာက္ေနပါတယ္" ဟု ေျပာပါသည္။
"ကၽြန္မ စကၠဴကတ္ျပား တစ္ထုပ္ေလာက္ လိုခ်င္လို႔လာတာပါ"ဟု ကၽြန္မ ျပန္ေျပာလုိက္ပါသည္။ သုိ႔ ေသာ္လည္း ကၽြန္မ၏ေျပာစကားကို သူ မယံုေၾကာင္း သူ႔မ်က္လံုးမ်ားက ေဖာ္ျပေနပါသည္။ သည္လို ျဖင့္ ပင္ သူႏွင့္အတူတူေနရမည့္ ေနာက္ဆံုး ညဦးပုိင္းကေလးသည္ ေပ်ာက္ကြယ္ ပ်က္စီးသြား ရပါၿပီ။ ကၽြန္မအဖုိ႔ေတာ့ ခဲေလသမွ် သဲေရက်ျဖစ္ရပါေတာ့သည္။ သူႏွင့္ေတြ႕ဖုိ႔ တစ္ေန႔ လံုး ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္စားခဲ့ရသည္မ်ား သဲထဲေရသြန္ ျဖစ္ကုန္ရပါၿပီ။ ယခုမွေတာ့ ကုိယ့္အိပ္ခန္းထဲမွာ တစ္ကုိယ္ တည္း ေနရင္း ပစၥည္းေတြကို ေငးကာ အခ်ိန္ျဖဳန္းရပါေတာ့မည္။ ကၽြန္မသည္ သူ႔အတြက္ အေဖာ္ေကာင္း မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ၿပီ။ ေနႏွင့္လ ေရႊႏွင့္ျမ မဟုတ္ႏိုင္ေတာ့ၿပီ။ ကၽြန္မ၏မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ ကိုၾကည့္႐ံုမွ် ျဖင့္ သည္အေၾကာင္းကို သူ သိသြားေလၿပီထင့္။
ထိုေန႔ည က တစ္ညလံုး ကၽြန္မ ငိုပါသည္။ အသက္အရြယ္ ခပ္ငယ္ငယ္၊ မလိမ္မိုး မလိမၼာမိန္းမပ်ဳိေလး တစ္ေယာက္၏ ခါးသီးေသာ မ်က္ရည္မ်ဳိးကို ကၽြန္မ သြန္ခ်ခဲ့ပါသည္။ ယေန႔လို အသက္အရြယ္။ ယေန႔ လို အခ်ိန္အခါမ်ဳိးတြင္ ထိုစဥ္က သြန္ခ်ခဲ့ေသာ မ်က္ရည္မ်ဳိးကို သြန္ခ်ႏုိင္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ ထိုစဥ္က ငိုပံုငိုနည္း မ်ဳိးျဖင့္ ငိုေႂကြးႏုိင္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ ယေန႔ဆိုလွ်င္ ကၽြန္မတုိ႔သည္ အသက္ ၂၁ ႏွစ္၏ သည္ဘက္ပုိင္း သို႔ အမ်ားႀကီးေက်ာ္လြန္လာခဲ့ၾကပါၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ထိုစဥ္က ေခါင္းအံုးတစ္လံုးလံုး ရႊဲရႊဲနစ္ေအာင္ ငိုခဲ့သလို ယခု ငုိႏုိင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။
ထိုစဥ္က တစ္ေခါင္းလံုးလည္း အံုခဲေနပါသည္။ မ်က္လံုးေတြလည္း ေရာင္ကိုင္းေနခဲ့ပါသည္။ လည္ ေခ်ာင္း ထဲမွာလည္း တစ္ဆို႔ပိတ္က်ပ္ေနခဲ့ပါသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာ ေသာကအေရာက္ႀကီး ေရာက္ခဲ့ရပါသည္။ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ျဖစ္ေနေသာ သည္အပူ႐ုပ္ကို တစ္ေလာက လံုးက လူေတြ မျမင္ေတြ႕ႏုိင္ေအာင္ ဟန္လုပ္၍ ဖံုးအုပ္ရပါဦးမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရေအးေအး ကေလး ႏွင့္ ေရပတ္တုိက္ႏွိပ္နယ္ေပးရသည္။ ေအာ္ဒီကလံုး ေရေမႊးဆြတ္လုိက္သည္။ ငို႐ုပ္မေပၚေအာင္ မ်က္ ႏွာ ကို ေပါင္ဒါကေလး ဖို႔လုိက္ရေသးသည္။
သည္ၾကားထဲကပင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ မေျဖဆည္ႏုိင္ဘဲ အသည္းကြဲေလာက္ေအာင္ ထပ္မံငိုေႂကြးမိဦး မည့္အေရး ကို ေတြးကာ ေသမေလာက္ ေၾကာက္ခဲ့ရပါသည္။ သည္လိုအခါမ်ဳိးတြင္ ကၽြန္မ မည္သို႔ ထိန္းသိမ္း ရပါမည္နည္း။ ငိုခ်င္လြန္းအားႀကီးသျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းေတြကလည္း တဆတ္ဆတ္တုန္ေပလိမ့္ ဦးမည္။ ထိုေန႔မနက္က ျပတင္းေပါက္တံခါးရြက္ကို အက်ယ္ဆံုးျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မ ဖြင့္ထားခဲ့သည္ကို အမွတ္ရေန ပါေသးသည္။ မ်က္ႏွေပၚမွာ ေပါင္ဒါဖုိ႔ထားေသာ္လည္း တစ္ညလံုးငိုထားခဲ့သျဖင့္ ပန္းႏု ေရာင္က ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ နံနက္ခင္း၏ေလျပည္ေလညႇင္း အတုိက္ခံ လုိက္ရလွ်င္ ထိုပန္းႏုေရာင္မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလမလားဟူေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ ျပတင္းတံခါးကို ဖြင့္ထားမိ ျဖင္းျဖစ္ပါသည္။
ေနေရာင္သည္ ထိုေန႔ကေလာက္ ေတာက္ပသည္ကို မျမင္ခဲ့ဖူးပါ။ ၿပီးေတာ့ ထိုေန႔ေလာက္ အာမခံ ခ်က္ ေတြျဖင့္ ျပည့္လွ်မ္းေနေသာ ေန႔ရက္မ်ဳိးလည္း မႀကံဳခဲ့ရဖူးပါ။ ႐ုတ္ျခည္းဆိုသလိုပင္ မြန္တီကာလို အပန္းေျဖစခန္းသည္ အၾကင္နာတရားေတြ ျပည့္လွ်ံေနေတာ့သည္။ အလွတရားေတြ ဖံုးလႊမ္းေနေတာ့ သည္။ ကမာၻေပၚ တြင္ ႐ုိးသားမႈတရားေတြ အျပည့္ဝဆံုးေသာ ေနရာတစ္ေနရာျဖစ္ေနၿပီ။
သည္ေနရာကို ကၽြန္မ ခ်စ္ပါသည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားက ကၽြန္မ၏တစ္ကုိယ္လံုးကို ဖံုးလႊမ္းထားပါ သည္။ သည္ေနရာမွာ ပဲ ေသသည္အထိ တစ္ဘဝလံုး ေနသြားခ်င္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ပင္လွ်င္ သည္ေနရာ ကို ခြဲခြာသြားရပါေတာ့မည္။
အလွျပင္စားပြဲက မွန္ထဲမွာၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မ ေခါင္းၿဖီးေနျခင္းသည္ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္ပါသည္။ ေရ စင္မွာ သြားၿပီး ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ႏွင့္လည္း သြားတုိက္ရပါဦးမည္။ သည္အိပ္ရာေပးမွာလည္း ဘယ္ေသာအခါတြင္မွ ျပန္လည္အိပ္စက္ခြင့္ရေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ လွ်ပ္စစ္မီးခလုတ္မ်ားကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ပိတ္ခြင့္ရေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ အမ်ားသူငါ အသံုးျပဳေနၾကေသာ သည္လို ဟိုတယ္ အိပ္ခန္းကေလး ကိုပင္ ကၽြန္မ၏စိတ္ထဲမွ တန္ဖိုးထား စဲြလမ္းတမ္းတေနပါေတာ့သည္။
"မင္း အေအးမိမေနပါဘူးေနာ္… ဟုတ္လား…"ဟု နံနက္စာစားၾကရင္း မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါးက ကၽြန္မ ကို ေမးပါသည္။
"မမိပါဘူးရွင္… အေအးမိေနတယ္လို႔ ကၽြန္မ မထင္မိပါဘူး" ကၽြန္မ ဆုတ္သာတက္သာအေျဖမ်ဳိးကို သာ ျပန္ေပးလုိက္ပါသည္။ သုိ႔မွသာ ကၽြန္မ၏မ်က္လံုးမ်ားရွိသင့္သည္ထက္ ပိုမိုနီရဲေနသည့္အေၾကာင္း ထပ္မံေမးျမန္း လာပါက အလုိက္သင့္ ေျဖႏုိင္မည္ျဖစ္ပါသည္။
"အခုလို အထုပ္အပိုးေတြ ျပင္ဆင္ၿပီးကာမွ ဒါေတြပတ္လည္မွာ တရစ္ဝဲဝဲလုပ္ေနရတာ ငါ အမုန္းဆံုးပဲ ကေလးမ ရယ္… ဒါေၾကာင့္ ေစာေစာထြက္တဲ့ ရထားနဲ႔ပဲ တုိ႔လုိက္ၾကရေအာင္။ ႀကဳိးစားၾကည့္ရင္ေတာ့ မီႏိုင္ေကာင္း ပါရဲ႕။ ဒါမွ ပါရီၿမဳိ႕မွာ အခ်ိန္ၾကာၾကာေနႏိုင္မယ္။ ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာမွာ တုိ႔ကို ေစာင့္မေန နဲ႔ ေတာ့လုိ႔ ဟယ္လင္ဆီကို ေၾကးနန္း႐ုိက္လိုက္ပါ။ ဒါေပမဲ့ တျခား တစ္ေနရာမွာေတြ႕ဖို႔ေတာ့ အစီအစဥ္ လုပ္လုိက္။ အင္း… ဘယ္ေနရာမွာေတြ႕ရပါ…" အဘြားႀကီးက သူ႔လက္ပတ္နာရီကို ငဲ့ၾကည့္လုိက္ သည္။ "ရထား လက္မွတ္ ႀကဳိတင္စီစဥ္ထားတာ သူတုိ႔ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕ကို ငါ ထင္တယ္၊ ေအးေလ… ႀကဳိးစားၾကည့္ေလ မမွားပါဘူး။ မင္း ဟိုတယ္႐ံုးခန္းသြားၿပီး စံုစမ္းၾကည့္ လုိက္ပါဦး"
"ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္"
ကၽြန္မသည္ ထိုမွ်ေျပာၿပီး အဘြားႀကီး စိတ္တိုင္းက် ကျပေပးေနရေသာ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္လို အိပ္ခန္းထဲသုိ႔ ဝင္လာခဲ့ ပါသည္။ ကုိယ္ေပၚမွာ အိမ္ေနဝတ္႐ံုႀကီးကို ခၽြတ္လုိက္သည္။ ဝတ္ေနက် ဖလန္နယ္ဂါဝန္ဝတ္ ၿပီး ၾကယ္သီး မ်ား တပ္လုိက္သည္။ လက္ျဖစ္ဆြယ္တာကို ေခါင္းမွ စြပ္ခ်လုိက္သည္။
တစ္ဆက္တည္း မွာပင္ အဘြားႀကီး မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါး အေပၚတြင္ မုန္းတီးစိတ္မ်ားပြားလာမိပါသည္။ ယခုေတာ့ အားလံုး နိဂံုးခ်ဳပ္သြားပါၿပီ။ ကၽြန္မ၏ကုိယ္ပိုင္ နံနက္ခင္းအခ်ိန္ကေလးကိုပင္ ကၽြန္မထံမွ လု ယူ သြားျခင္း ခံလုိက္ရေပေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုးျဖစ္ေသာ နာရီဝက္အခ်ိန္ကေလးကိုပင္ အျပင္က ကုန္းေလွ်ာ ကေလးေပၚမွာ မစၥတာဒီဝင္းတားႏွင့္အတူ ကၽြန္မ မထိုိင္ႏုိင္ေတာ့ၿပီ။ ယုတ္စြအဆံုး သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ စကားေျပာဖို႔ ဆယ္မိနစ္မွ်ေသာ အခ်ိန္ကေလးကိုပင္ မရႏုိင္ေတာ့ၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ဆို အဘြား ႀကီး သည္ သူ ထင္ထားသည္ထက္ ေစာၿပီး နံနက္စာစားၿပီး သြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
ဘာေၾကာင့္ ဆိုသည္ ဟိုတယ္ထဲမွာ ဆက္ေနဖုိ႔ သူ ၿငီးေငြ႕သြားေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
သည္လိုဆိုေတာ့လည္း ကၽြန္မ၏အလိုဆႏၵမ်ားကို ခၽြန္းအုပ္ထိန္းသိမ္းကာ သူသြားရာ ေနာက္သုိ႔လုိက္ ပါရေတာ့ မည္ေပါ့။ မာနႀကီးတစ္ခြဲသား လုပ္ေနစရာလည္း အေၾကာင္းမရွိေတာ့။ ကၽြန္မသည္ ဧည့္ခန္း တံခါး ကို ဒိုင္းကနဲပိတ္ပစ္ခဲ့ၿပီး စႀကႍအတုိင္း ေျပးထြက္လာမိသည္။ ဓာတ္ေလွကား ကိုလည္း ေစာင့္မေန ေတာ့ပါ။ စတုတၳထပ္ရွိရာသို႔ ေလွကားထစ္မ်ားအတုိင္း ေျပးတက္လာမိသည္။ တက္သည္ မွာလည္း ႐ိုး ႐ိုးမဟုတ္။ ေလွကားသံုးေလးထစ္ျခား ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားကာ တက္လာခဲ့ မိျခင္းျဖစ္ ပါသည္။
သူ႔အခန္းနံပါတ္ ကို ကၽြန္မ သိပါသည္။ ၁၄၈။ အခန္းတံခါးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပင္ ထုလုိက္မိသည္။ မ်က္ ႏွာေပၚ မွာလည္း ေသြးေရာင္ရဲရဲလႊမ္းေနၿပီ။ အသက္ကုိပင္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္မ႐ွဴႏုိင္။
"ဝင္ခဲ့ပါ"
အတြင္းမွ မစၥတာဒီဝင္းတား၏ေအာ္ေျပာသံကို ၾကားရသည္။ တံခါးကိုကၽြန္မဖြင့္လုိက္သည္။ မဆင္ မျခင္ဘဲ ယခုလို စိတ္လုိက္မာန္ပါ ျပဳလုပ္လုိက္မိသည့္အတြက္လည္း ကၽြန္မ ေနာင္တရလုိက္မိပါ သည္။ သူသည္ ယခုမွ အိပ္ရာက ႏိုးစျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ မေန႔ညတုန္းက အခ်ိန္ေနာက္က်ၿပီးမွ အိပ္ရာ ဝင္ခဲ့ေပ လိမ့္မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အိပ္ရာထဲမွာ လဲေလ်ာင္းေနတုန္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ အိပ္ရာႏိုးစမုိ႔ သူ႕ အာ႐ံုမွာလည္း မရွင္းမလင္း ပင္ ရွိေနေပလိမ့္ဦးမည္။
ဖြင့္ထားေသာ ျပတင္းေပါက္နားမွာ သူ ရပ္ၿပီး မုတ္ဆိတ္ေမြး ႏႈတ္ခမ္းေမြးမ်ားရိတ္ေနသည္။ ညဝတ္ ပဂ်ားမားအက်ႌေပၚတြင္ ကုလားအုပ္ေမြးအေပၚ အက်ႌထပ္ဝတ္ထားသည္။ ကၽြန္မ ဝတ္ထားသည့္ ဖလန္နယ္ ဂါဝန္၊ ဖိနပ္ထူထူႀကီးမ်ားႏွင့္ ယွဥ္ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မ၏အဝတ္အစားမ်ားက လြန္မင္းစြာ ထူကဲ ေနသလို ခံစားမိသည္။ ကုိယ့္ကိုယ္ကုိယ္ဇာတ္ဆန္လွၿပီဟု ကၽြန္မ ထင္ခဲ့သည္။ တကယ္ေတာ့ ႐ူးႏွမ္း ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။
"ဘာအလိုရွိပါသလဲ… ကိစၥမ်ားရွိသလားဟင္…"ဟု သူက ဆီးေမးသည္။
"ကၽြန္မ… ႏႈတ္ဆက္ရေအာင္ လာတာပါရွင္… ဒီေန႔မနက္ပဲ ကၽြန္မတို႔သြားၾကေတာ့မယ္"ဟု ကၽြန္မ က ျပန္ေျပာပါသည္။
သူက ကၽြန္မကို စုိက္ၾကည့္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ ေရစင္ေပၚမွာ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဓားကို တင္လုိက္သည္။
"တံခါး ျပန္ပိတ္လုိက္" ေက်ာဘက္က တံခါးကို ကၽြန္မ ျပန္ပိတ္လုိက္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ထုိေနရာမွာပင္ ရပ္ေနမိသည္။ ကၽြန္မ ကိုယ္ကၽြန္မ သတိထားထိန္းေနသည့္ၾကားကပင္ ျဖစ္ေနပံုက ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္ လွပါသည္။ ကၽြန္မ ၏လက္ႏွစ္ဖက္ကလည္း ေဘးမွာတြဲေလာင္းက်လ်က္။
"ဘာစကားေတြ လာေျပာေနတာလဲဟင္…" ဟု သူက ေမးပါသည္။
"တကယ္ေျပာတာပါ။ ကၽြန္မတို႔ ဒီေန႔သြားၾကေတာ့မယ္။ ပထမတုန္းကေတာ့ ေနာက္မွထြက္တဲ့ရထား နဲ႔ပဲ လုိက္ခ်င္ တယ္တဲ့ေလ… ရွင္နဲ႔ထပ္ၿပီး မေတြ႕ရေတာ့မွာကို ကၽြန္မ သိပ္ေၾကာက္ေနမိတယ္။ ကၽြန္မ တုိ႔မသြား ခင္ ရွင့္ကိုေတြ႕ၿပီး ေက်းဇူးတင္စကားေျပာမွ ျဖစ္မယ္လို႔ စိတ္ထဲမွာလဲ ခံစားေနရပါတယ္ရွင္"
မိုက္မဲေသာ စကားလံုးမ်ားကို ဖြင့္ေျပာမိလ်က္သားျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မ စိတ္ကူးယဥ္ထားခဲ့ သည့္ စကားလံုးမ်ားပင္ ျဖစ္ပါ၏။ ေတာင့္ေတာင့္ႀကီး ကၽြန္မ ရပ္ေနပံုကလည္း ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ႏုိင္လွပါ သည္။ ထိုတဒဂၤအခ်ိန္ကေလးတြင္ ကၽြန္မကို သူ အကဲခတ္ၾကည့္ေနသည္ဟုသာ ေျပာရပါေတာ့မည္။
"ေစာေစာတုန္းက ဘာျဖစ္လို႔ ဒီအေၾကာင္း က်ဳပ္ကို မေျပာခဲ့တာလဲကြယ္…"
"မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါး က မေန႔ကမွ ဆံုးျဖတ္လုိက္တာပါ။ အားလံုး ကတုိက္က႐ုိက္ျဖစ္ကုန္တယ္။ သူ႔သမီး က စေနေန႔ က်ရင္ နယူးေယာက္ကို သေဘၤာနဲ႔သြားမယ္၊ ကၽြန္မတုိ႔လဲ သူနဲ႔အတူတူ သေဘၤာနဲ႔လုိက္ရ မယ္။ ပါရီၿမဳိ႕မွာ သူ႔သမီး နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ဆံုၾကမယ္။ အဲဒီကတစ္ဆင့္ သေဘၤာထြက္မယ့္ ရွာဘူးဝါးၿမဳိ႕ကို ခရီးဆက္ၾကရမယ္"
"အဘြားႀကီး က မင္းကိုပါ သူနဲ႔အတူတူ နယူးေယာက္ၿမဳိ႕ကို ေခၚသြားမွာလား"
"ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ လုိက္မသြားခ်င္ဘူး။ ဒီလိုလုိက္သြားရမွာကို သိပ္မုန္းတာပဲ။ ကၽြန္မေတာ့ အရမ္း ကို စိတ္ မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရေတာ့မယ္"
"ဒီလိုဆိုရင္ ဘာေၾကာင့္ လုိက္သြားမွာလဲကြယ္…"
"မလိုက္လုိ႔ မျဖစ္ဘူးေလ… ရွင္သိပါတယ္။ လခရဖုိ႔ ကၽြန္မ အလုပ္လုပ္ေနရတာပါ။ ဒီအလုပ္က ထြက္ ပစ္ႏုိင္တဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ကၽြန္မမွာ မရွိပါဘူး" သူက မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဓားကို ေကာက္ကုိင္လုိက္သည္။ မ်က္ႏွာေပးမွ ဆပ္ျပာျမႇဳပ္မ်ားကို ရွင္းပစ္လုိက္ သည္။
"ထုိင္ပါဦး၊ မၾကာပါဘူး၊ ေရခ်ဳိးခန္းထဲမွာပဲ ကုိယ္အဝတ္အစားလဲလုိက္မယ္။ ငါးမိနစ္အတြင္း အဆင္ သင့္ျဖစ္မယ္" ကုလားထုိင္ေပၚမွ သူ႔အဝတ္အစားမ်ားကိုယူၿပီး ေရခ်ဳိးခန္းၾကမ္းျပင္ေပၚသုိ႔ လွမ္းပစ္ လုိက္သည္။ တစ္ ဆက္တည္း တံခါးကို ေဆာင့္ပိတ္လုိက္သည္။ ကၽြန္မကမူ ခုတင္ေပၚမွာ ထုိင္ခ်လုိက္ၿပီး လက္သဲမ်ား ကို သြားႏွင့္ စတင္ကုိက္ေနမိေတာ့သည္။
ဆက္ရန္
.
