အခန္း(၅)
လူ႕ဘ၀တြင္ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ေပၚလာသည့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၏ ေ၀ဒနာကို ကၽြန္မ ခံစားခဲ့ရပါသည္။ သည္လို ပထမဦးဆံုးခံစားရေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၏ စိတ္ေ၀ဒနာကို တစ္ သက္ တြင္ ေနာက္ တစ္ေက်ာ့ ျပန္ၿပီး ခံစား ရေတာ့မည္မဟုတ္သည့္အတြက္လည္း ကၽြန္မ ၀မ္း အသာႀကီး သာခဲ့မိ ပါသည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ၏ စိတ္ေ၀ဒနာမ်ိဳးကို ကဗ်ာဆရာေတြက ဘယ္လိုပဲ ကာရံ အႏုအလွေတြႏွင့္ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ ၾကေစကာ မူ စိတ္ေ၀ဒနာသည္ကား စိတ္ေ၀ဒနာပင္ျဖစ္ပါ၏။ ၿပီး ေတာ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးႀကီး တစ္ရပ္ လည္း ျဖစ္ပါေခ်သည္။
ထိုအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ၏အသက္မွာ ၂၁ႏွစ္မွ်သာရွိပါေသးသည္။ ၂၁ႏွစ္ရြယ္မွ်သာရွိေသး ေသာ မိန္းမပ်ိဳကေလးမ်ားကား သူရသတၱိႏွင့္ ျပည့္စံုၾကသည္မဟုတ္။ သူတို႕သည္ အထိုက္ အေလ်ာက္ေတာ့ သူရဲေဘာေၾကာင္ၾက စၿမဲျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမဲ့ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႕ေနတတ္ ၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ အလြယ္ကေလးႏွင့္လည္း အသည္းႏွလံုးမွာ စြဲထင္တတ္ၾကသည္။ ဒဏ္ရာ အနာတရျဖစ္တတ္ၾကသည္။ ထိခိုက္ နာက်ည္းေစေသာ စကားလံုးမ်ားကိုလည္း နာသာခံခက္ ျဖစ္တတ္ၾကသည္။
ယခုေတာ့ ကၽြန္မ၏အသက္မွာ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္သို႕ ေရာက္လာပါၿပီ။ သည္လို အသက္ အရြယ္ ကေလး ရလာေတာ့ ေလာကဓံတရားမ်ားကို အထိုက္အေလ်ာက္ ခံႏိုင္ရည္ရွိလာပါၿပီ။ ခံႏိုင္ရည္ ရွိလာပါၿပီ ဟု ဆိုႏိုင္သည့္တိုင္ေအာင္ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေျပာလိုက္ေသာ စကားလံုးမ်ား လိုပင္ နာက်ည္း ခ်င္ နာက်ည္းေနတတ္ျပန္ပါသည္။ မထီမဲ့ျမင္ အၾကည့္ခံရျခင္းကိုပင္ ေသတပန္သက္ဆံုး အသည္း ဆတ္ဆတ္ ခါခ်င္ခါေနတတ္ျပန္ပါသည္။ ကိုယ့္အေပၚမွာ မရိုး မသားဆက္ဆံျခင္းကိုလည္း 'မခ်စ္ေသာ္ လည္း ေအာင့္ကာနမ္း၊ မနမ္းေသာ္လည္း ပင့္သက္ရွဴ ျခင္း'မွန္းသိကာ မလိုတမာ လည္း ျဖစ္တတ္ ပါေသး သည္။
အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္ၿပီးသူမ်ားအေနျဖင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ဖို႕ဆိုသည္မွာ မလြယ္ကူ ေတာ့ပါ။ အထစ္အေငါ့မ်ားကိုလည္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္စြမ္းရွိၾကပါၿပီ။ သို႕ေသာ္ ထို အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ သည္ ငယ္ရြယ္ေသးသူမို႕ သည္လို တည္ၿငိမ္မႈမ်ိဳး မရွိခဲ့ပါ။ မေျပာ ပေလာက္ေသာ အေၾကာင္း အရာ ကေလးတစ္ခုကိုပင္ မခံမရပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ နာက်ည္း ခ်င္ နာက်ည္းေန တတ္ပါသည္။ မျဖစ္ေလာက္ေသာ အေၾကာင္းအရာကေလးတစ္ခုေၾကာင့္ လည္း မေနတတ္ မထိုင္ တတ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေန တတ္ ပါသည္။
''ဒီကေန႕ တစ္မနက္စာလံုး ညည္းဘာေတြမ်ား လုပ္ေနသလဲ"
ထိုစဥ္က မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါး ေမးခဲ့သည့္ေမးခြန္းကို ယခုတိုင္ေအာင္ပင္ ကၽြန္မျပန္ လည္ၾကား ေယာင္ေန မိပါေသး သည္။ ထိုသို႕ ေမးစဥ္က မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါးသည္ ခုတင္ေပၚတြင္ ေခါင္းအံုး မ်ားကို ေမွးမွီကာ လူမမာ လုပ္ေနရေသာ အခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္တကယ္ ဖ်ားနာေနျခင္းကား မဟုတ္ပါ။ သို႕ေသာ္လည္း အိပ္ရာ ထဲ မွာ ရက္ရွည္ႀကီး လဲေလ်ာင္းေနရသည့္အတြက္ သူကိုယ္ တုိင္ လည္း ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေနပံုေပါက္ပါသည္။
ကၽြန္မက ခုတင္ေဘးရွိ စားပြဲအံဆြဲထဲမွ ဖဲထုပ္ကို ဆြဲထုတ္ယူလိုက္ပါသည္။ အျပစ္တစ္ခုခုကို က်ဴးလြန္ထားမိသကဲ့သို႕ လည္ပင္းသို႕တိုင္ေအာင္လည္း ၾကက္သီးေမြးညႇင္းမ်ား ထမိပါသည္။
"တင္းနစ္အရိုက္သင္ေပးတဲ့ ဆရာနဲ႕အတူတူ တင္းနစ္ကစားေနပါတယ္ရွင္"
အဘြားႀကီး ကို ကၽြန္မ လိမ္ေျပာလိုက္မိပါသည္။ သည္လို လိမ္ေျပာလုိက္မိသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္ တည္း ေၾကာက္စိတ္မ်ားက ကၽြန္မကိုယ္ကို ဖံုးလႊမ္းသြားျပန္ပါသည္။ ယခုလို ေျပာလုိက္မိခ်ိန္ မွာပင္ တင္းနစ္အရိုက္သင္ဆရာက သည္အခန္းထဲသို႕ တက္လာၿပီး ရက္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာ ေအာင္ ကၽြန္မ ေလ့က်င့္ခန္းမဆင္းဘဲေနေၾကာင္း ေျပာပါက ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ေလမည္နည္း။
လူ႕ဘ၀တြင္ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္ေပၚလာသည့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၏ ေ၀ဒနာကို ကၽြန္မ ခံစားခဲ့ရပါသည္။ သည္လို ပထမဦးဆံုးခံစားရေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၏ စိတ္ေ၀ဒနာကို တစ္ သက္ တြင္ ေနာက္ တစ္ေက်ာ့ ျပန္ၿပီး ခံစား ရေတာ့မည္မဟုတ္သည့္အတြက္လည္း ကၽြန္မ ၀မ္း အသာႀကီး သာခဲ့မိ ပါသည္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ၏ စိတ္ေ၀ဒနာမ်ိဳးကို ကဗ်ာဆရာေတြက ဘယ္လိုပဲ ကာရံ အႏုအလွေတြႏွင့္ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ ၾကေစကာ မူ စိတ္ေ၀ဒနာသည္ကား စိတ္ေ၀ဒနာပင္ျဖစ္ပါ၏။ ၿပီး ေတာ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးႀကီး တစ္ရပ္ လည္း ျဖစ္ပါေခ်သည္။
ထိုအခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ၏အသက္မွာ ၂၁ႏွစ္မွ်သာရွိပါေသးသည္။ ၂၁ႏွစ္ရြယ္မွ်သာရွိေသး ေသာ မိန္းမပ်ိဳကေလးမ်ားကား သူရသတၱိႏွင့္ ျပည့္စံုၾကသည္မဟုတ္။ သူတို႕သည္ အထိုက္ အေလ်ာက္ေတာ့ သူရဲေဘာေၾကာင္ၾက စၿမဲျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမဲ့ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႕ေနတတ္ ၾကသည္။ ၿပီးေတာ့ အလြယ္ကေလးႏွင့္လည္း အသည္းႏွလံုးမွာ စြဲထင္တတ္ၾကသည္။ ဒဏ္ရာ အနာတရျဖစ္တတ္ၾကသည္။ ထိခိုက္ နာက်ည္းေစေသာ စကားလံုးမ်ားကိုလည္း နာသာခံခက္ ျဖစ္တတ္ၾကသည္။
ယခုေတာ့ ကၽြန္မ၏အသက္မွာ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္သို႕ ေရာက္လာပါၿပီ။ သည္လို အသက္ အရြယ္ ကေလး ရလာေတာ့ ေလာကဓံတရားမ်ားကို အထိုက္အေလ်ာက္ ခံႏိုင္ရည္ရွိလာပါၿပီ။ ခံႏိုင္ရည္ ရွိလာပါၿပီ ဟု ဆိုႏိုင္သည့္တိုင္ေအာင္ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ေျပာလိုက္ေသာ စကားလံုးမ်ား လိုပင္ နာက်ည္း ခ်င္ နာက်ည္းေနတတ္ျပန္ပါသည္။ မထီမဲ့ျမင္ အၾကည့္ခံရျခင္းကိုပင္ ေသတပန္သက္ဆံုး အသည္း ဆတ္ဆတ္ ခါခ်င္ခါေနတတ္ျပန္ပါသည္။ ကိုယ့္အေပၚမွာ မရိုး မသားဆက္ဆံျခင္းကိုလည္း 'မခ်စ္ေသာ္ လည္း ေအာင့္ကာနမ္း၊ မနမ္းေသာ္လည္း ပင့္သက္ရွဴ ျခင္း'မွန္းသိကာ မလိုတမာ လည္း ျဖစ္တတ္ ပါေသး သည္။
အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္ၿပီးသူမ်ားအေနျဖင့္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ဖို႕ဆိုသည္မွာ မလြယ္ကူ ေတာ့ပါ။ အထစ္အေငါ့မ်ားကိုလည္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္စြမ္းရွိၾကပါၿပီ။ သို႕ေသာ္ ထို အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ သည္ ငယ္ရြယ္ေသးသူမို႕ သည္လို တည္ၿငိမ္မႈမ်ိဳး မရွိခဲ့ပါ။ မေျပာ ပေလာက္ေသာ အေၾကာင္း အရာ ကေလးတစ္ခုကိုပင္ မခံမရပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ နာက်ည္း ခ်င္ နာက်ည္းေန တတ္ပါသည္။ မျဖစ္ေလာက္ေသာ အေၾကာင္းအရာကေလးတစ္ခုေၾကာင့္ လည္း မေနတတ္ မထိုင္ တတ္ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေန တတ္ ပါသည္။
''ဒီကေန႕ တစ္မနက္စာလံုး ညည္းဘာေတြမ်ား လုပ္ေနသလဲ"
ထိုစဥ္က မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါး ေမးခဲ့သည့္ေမးခြန္းကို ယခုတိုင္ေအာင္ပင္ ကၽြန္မျပန္ လည္ၾကား ေယာင္ေန မိပါေသး သည္။ ထိုသို႕ ေမးစဥ္က မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါးသည္ ခုတင္ေပၚတြင္ ေခါင္းအံုး မ်ားကို ေမွးမွီကာ လူမမာ လုပ္ေနရေသာ အခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္တကယ္ ဖ်ားနာေနျခင္းကား မဟုတ္ပါ။ သို႕ေသာ္လည္း အိပ္ရာ ထဲ မွာ ရက္ရွည္ႀကီး လဲေလ်ာင္းေနရသည့္အတြက္ သူကိုယ္ တုိင္ လည္း ေနမထိ ထိုင္မသာ ျဖစ္ေနပံုေပါက္ပါသည္။
ကၽြန္မက ခုတင္ေဘးရွိ စားပြဲအံဆြဲထဲမွ ဖဲထုပ္ကို ဆြဲထုတ္ယူလိုက္ပါသည္။ အျပစ္တစ္ခုခုကို က်ဴးလြန္ထားမိသကဲ့သို႕ လည္ပင္းသို႕တိုင္ေအာင္လည္း ၾကက္သီးေမြးညႇင္းမ်ား ထမိပါသည္။
"တင္းနစ္အရိုက္သင္ေပးတဲ့ ဆရာနဲ႕အတူတူ တင္းနစ္ကစားေနပါတယ္ရွင္"
အဘြားႀကီး ကို ကၽြန္မ လိမ္ေျပာလိုက္မိပါသည္။ သည္လို လိမ္ေျပာလုိက္မိသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္ တည္း ေၾကာက္စိတ္မ်ားက ကၽြန္မကိုယ္ကို ဖံုးလႊမ္းသြားျပန္ပါသည္။ ယခုလို ေျပာလုိက္မိခ်ိန္ မွာပင္ တင္းနစ္အရိုက္သင္ဆရာက သည္အခန္းထဲသို႕ တက္လာၿပီး ရက္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာ ေအာင္ ကၽြန္မ ေလ့က်င့္ခန္းမဆင္းဘဲေနေၾကာင္း ေျပာပါက ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ေလမည္နည္း။
"ေအးကြယ္...ငါက အခုလိုအိပ္ရာထဲ ဘံုးဘံုးလဲေနေတာ့ "ေအးကြယ္… ငါက အခုလိုအိပ္ရာထဲ ဘံုးဘံုးလဲေနေတာ့ မင္းအဖုိ႔လဲ ဘာလုပ္လို႔ ဘာကုိင္ရမွန္း မသိ ေအာင္ကို ျဖစ္ေနေတာ့မွာေပါ့"
မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါး က စီးကရက္တိုကို မိက္ကပ္ဖ်က္သည့္ ဆီဗူးထဲသို႔ ထိုးေျခထည့္လုိက္ၿပီး ဖဲထုပ္ကို ကုလားဖန္ထိုးေန ပါေတာ့သည္။ သူ ကုလားဖန္ထိုးပံုမွာ အလြန္ကၽြမ္းက်င္လွပါသည္။ ဖဲသံုးခ်ပ္စီကို လည္း အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ ေမႊေႏွာက္ေနသည္။
"တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခန္း မင္း ဘာေတြလုပ္ေနသလဲဆိုတာ ငါျဖင့္ မေတြးတတ္ေအာင္ပဲ၊ မင္းဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီပံုၾကမ္းေတြလဲ ငါ့ကို မျပေတာ့ပါလား၊ ၿပီးေတာ့ ငါ့ဖို႔ တက္ေဇာလ္အစာေၾကေဆး ဝယ္ေပးဖုိ႔လဲ မင္း ေမ့ေနၿပီ။ မင္း တင္းနစ္ ကစားတာ တုိးတက္မႈရွိပါေစလုိ႔ ငါ ဆုေတာင္းပါတယ္၊ ငါေတာ့ ဒါပဲ ေျပာ တတ္ေတာ့တယ္၊ မင္း ေကာင္းေကာင္းကစားတတ္ရင္ တစ္ေန႔က်ရင္ မင္းအဖို႔ အမ်ားႀကီးအသံုးတည့္ မယ္၊ ေကာင္းေကာင္း မကစားတတ္ေသးရင္ေတာ့ အင္မတန္ စိတ္ကုန္စရာေကာင္းတယ္၊ ဒါထက္ စ ေပးေဘာကို ေအာက္ပင့္႐ုိက္ေနတုန္းပဲလား"
ေျပာရင္းဆုိရင္း စပိတ္ကြင္း ဖဲတစ္ခ်ပ္ ကို ဖဲပံုထဲသုိ႔ ပစ္ခ်လုိက္ပါသည္။ ဖဲခ်ပ္ေပၚရွိ ဘုရင္မ၏မ်က္ႏွာ မည္းမည္းႀကီး က မိန္းမရႊင္မ်က္ႏွာမ်ဳိးႏွင့္ ကၽြန္မကို ေမာ့ၾကည့္ေနပါသည္။
"ဟုတ္ကဲ့ပါရွင္"
အလုိက္သင့္ ျပန္ေျဖလုိက္ရေသာ္လည္း သူ႔ေမြးခြန္းႀကီးက ကၽြန္မကုိ ပ်ားတုပ္သလို ခံလုိက္ရပါသည္။ မွန္ပါသည္။ ယခုထက္ တုိင္ေအာင္ တင္းနစ္ စေပးေဘာကို ေအာက္ပင့္႐ုိက္ေနရဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။ တင္းနစ္အ႐ုိက္သင္ ဆရာႏွင့္ ကၽြန္မ မကစားခဲ့ပါ။ မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါး အိပ္ရာထဲလဲၿပီဆိုကတည္းက တင္းနစ္ကြင္းေပၚ မွာ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် ေျခမခ်ဖူးေတာ့ပါ။ ယခုဆိုလွ်င္ ရက္သတၱႏွစ္ပတ္ပင္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။
သို႔ေသာ္ လည္း အမွန္အတုိင္းမေျပာဘဲ ဘာေၾကာင့္ လိမ္လည္ေျပာလုိက္မိေၾကာင္း ကၽြန္မ ျပန္ စဥ္းစား ေနမိ ပါသည္။ မနက္တုိင္း မစၥတာဒီဝင္းတာႏွင့္အတူ ကားေလွ်ာက္စီးေနသည္ကို ဘာေၾကာင့္ အမွန္ အ တိုင္း ဖြင့္မေျပာမိပါလိမ့္။ မစၥတာဒီဝင္းတာႏွင့္အတူတူ သူ႔စားပြဲ မွာ ေန႔တုိင္း ထုိင္ကာ ေန႔လယ္ စာ စားခဲ့ ၾကသည္ကို ဘာေၾကာင့္ ဖြင္မေျပာမိပါလိမ့္။
"တင္းနစ္ကစားရင္ ပိုက္ဘက္ကို မ်ားမ်ားတက္၊ ဒီလို မတက္လို႔ကေတာ့ မင္း ဘယ္ေတာ့မွ လူေတာ္ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး"
အဘြားႀကီး က စကားတံ ရွည္ေနသည္။ ကၽြန္မကလည္း သူ ေျပာသည္ကို လက္ခံလုိက္ပါသည္။ ၿပီး ေတာ့ မိန္းမေတာ္ မိန္းမေကာင္း၊ မိန္းမအလိမၼာႀကီး အေယာင္ေဆာင္ကာ ဖူးနီကင္းဖဲခ်ပ္ျဖင့္ သူ႔စပိတ္ ကြင္းကို ဖံုးအုပ္ပစ္လုိက္မိပါေတာ့သည္။
မြန္တီကာလို အပန္းေျခစခန္းတြင္ ေနခဲ့ရစဥ္က ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည့္အေၾကာင္းအရာ အေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ကၽြန္မ ေမ့ေလ်ာ့ေနပါၿပီ။ အဲဒီရက္မ်ားတုန္းက မနက္တုိင္း သူႏွင့္ ကၽြန္မ ကားေလွ်ာက္စီးခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းမ်ား၊ ဘယ္ေနရာေတြကို ေရာက္ခဲ့သည္ဆုိသည္မ်ား၊ ၿပီးေတာ့ ဘာအေၾကာင္းေတြ စကား ေဖာင္ဖြဲ႕ခဲ့ၾကသည္ ဆိုသည္မ်ားကို ေကာင္းစြာ မမွတ္မိေတာ့ပါ။
သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္မ မေမ့ႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းမ်ားကေတာ့ ရွိေနပါေသးသည္။ သူႏွင့္ေတြ႕ရေတာ့ မည္ ဆိုလွ်င္ ကၽြန္မ၏လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ား မည္မွ်ေလာက္ တုန္ယင္ေနၾကသည္ ကို လည္းေကာင္း၊ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း ဦးထုပ္ေဆာင္းလာခဲ့မိသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ ဓာတ္ေလွကား ဆင္းေနပံု က သည္းမခံ ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေႏွးေကြးေနေသာေၾကာင့္ စႀကႍမ်ားအတိုင္း တရၾကမ္း ေျပးကာ ေလွကားထစ္မ်ား ကို ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားေျပးဆင္းခဲ့မိသည္ကိုလည္းေကာင္း၊ အျပင္ ထြက္ျပန္ေတာ့လည္း ဆံုလည္တံခါးကို တံခါးေစာင့္ဖြင့္ေပးသည္ကိုပင္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ အေလာသံုးဆယ္ တြန္းဖြင့္ထြက္ခဲ့ သည္မ်ားကိုလည္းေကာင္း ကၽြန္မ လံုးဝ ေမ့ႏုိင္ေတာ့ မည္ မဟုတ္ပါ။
ကၽြန္မ ေရာက္သြားေတာ့ ကားထဲ က ကားေမာင္းသူေနရာမွာ သူ ထုိင္ေနေပလိမ့္မည္။ သတင္းစာ တစ္ ေစာင္ကိုလည္း ဖတ္ေနေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္မကုိျမင္ေတာ့ ၿပံဳးလိမ့္မည္။ လက္ထဲက သတင္းစာကို ပခံုး ေပၚေက်ာ္ၿပီး ေနာက္ ထုိင္ခံုေပၚသုိ႔ လွမ္းပစ္တင္လုိက္လိမ့္မည္။ တစ္ဆက္တည္း တံခါးဖြင့္ကာ ေမး လိမ့္မည္။
"ကိုင္း… အေဖာ္သဟဲေကာင္းကေလး… ဒီေန႔မနက္ က်န္းခန္႔သာလုိ႔ မာပါစ၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အေဖာ္ သဟဲေကာင္းကေလး က ဘယ္အရပ္ကိုမ်ား သြားလိုပါသတဲ့လဲ ခင္ဗ်ာ…"
သူႏွင့္သာ အတူတူေနရမည္ဆုိလွ်င္ တစ္ေနရာတည္းမွာပင္ ပတ္ခ်ာလွည့္ၿပီး သူ ေမာင္းလိုက ေမာင္း စမ္းပါေစ။ ကၽြန္မတုိ႔ကေတာ့ အေရးမစုိက္ႏုိင္ပါၿပီ။ သူ႔ေဘးက ထုိင္ခံုမွာ ဝင္ထုိက္မိၿပီဆုိသည္ႏွင့္ တစ္ ၿပဳိင္တည္း ကၽြန္မ၏တစ္ကိုယ္လံုးရွိ ေသြးမ်ားက ဆူေဝေျပးလႊား တြန္းထိုးကုန္ၾကၿပီ မဟုတ္လား။ ေရွ႕ က ေလကာမွန္ဘက္ သို႔ ကိုယ္ကို ကုိင္းလုိက္ၿပီး ဒူးႏွစ္ဖက္ကို လက္ႏွင့္ သုိင္းဖက္ထားမိေတာ့သည္။ သူႏွင့္ေတြ႕သည့္ အခါတုိင္း အတန္းငယ္ေသာ ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ အတန္း ႀကီးေသာ ေက်ာင္းသားႀကီး နွင့္ေတြ႕ၿပီး ဂ႐ုစုိက္ခံရသည့္အခါ ခံစားရသလို စိတ္ထဲ မွာ ျဖစ္ေပၚ စၿမဲပင္။ ေနာက္ၿပီး ေတာ့ သူက ပုိၿပီး ၾကင္နာသည္။ ပိုၿပီး ေဖာ္ေရြသည္။
"ဒီကေန႔ တုိက္တဲ့ေလ က နည္းနည္းပိုစိမ့္တယ္။ က်ဳပ္ကုတ္အက်ႌကို ၿခံဳထားလုိက္ရင္ ေကာင္းမယ္"
ထိုအေၾကာင္းကေလး ကိုလည္း ကၽြန္မ ေကာင္းစြာ မွတ္မိေနပါေသးသည္။ သူ႔အဝတ္အစားကို ဝတ္ ဆင္ခြင့္ရသည့္ အတြက္လည္း အလြန္တရာ ပီတိျဖစ္ေလာက္ေအာင္ အသက္အရြယ္ကလည္း ငယ္ႏု ေနေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က သူ ေလးစားအထင္ႀကီးသည့္ ေက်ာင္း သားႀကီးတစ္ေယာက္ ၏ အဝတ္အစားကို လည္ပင္းမွာ ခ်ီပတ္ထားခြင့္ရသည့္အခါတြင္ ဂုဏ္ယူမိသလို ကၽြန္မ လည္း သူ႔အဝတ္အစားကို မိနစ္အနည္းငယ္မွ်ပင္ ဝတ္ဆင္ခြင့္ရေစဦးေတာ့ ကၽြန္မအဖုိ႔ေတာ့ ဧရာမေအာင္ပြဲႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ေန ပါေတာ့သည္။ ထိုနံနက္ခင္းကား သာယာမႈအေပါင္းတုိ႔ႏွင့္ အတိၿပီးေန သည္တကား။
သူႏွင့္ ကၽြန္မ၏ ဆက္ဆံေရးကား အခ်စ္ဝတၳဳမ်ားထဲတြင္ ကၽြန္မဖတ္ခဲ့ရဖူးသလို မဟုတ္။ မထိခလုတ္ ထိခလုတ္ႏွင့္ ေထ့ေတ့ေတ့ ေျပာပံုဆိုပံုမ်ဳိးလည္း မရွိ။ ေျပးႏိုင္မွ လြတ္ေစ့မေနာ္ဆိုကာ အတင္းလုိက္ အတင္းေျပး ရသည္မ်ဳိးလည္း မရွိ။ ဓားခ်င္းယွဥ္ၿပဳိင္ ထိုးခုတ္သူႏွစ္ဦးတုိ႔ အျပန္အလွန္ ဟန္ေရးျပကာ အသည္းယား စရာ ရန္စၿပံဳးမ်ား ၿပံဳးျပရသည္လည္း မရွိ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေရလာေျမာင္းေပး အတတ္ ပညာမ်ဳိး ကိုလည္း ကၽြန္မ မတတ္ေျမာက္႐ိုးအမွန္ပါ။ သူ႔ေျမပံု စာရြက္ကေလးကို ေပါင္ေပၚမွာတင္ၿပီး သည္အတုိင္း ပဲ သူ႔ေဘးမွာ ထုိင္ေနမိတတ္သည္။ သူ စကားေျပာသည္ျဖစ္ေစ၊ မေျပာသည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္မ ကေတာ့ ရင္ထဲမွာ ၾကည္ႏူးခ်မ္းသာေနမိသည္။
သူ စကားေျပာျခင္း၊ မေျပာျခင္းမွာ ကၽြန္မ၏စိတ္ကို မည္သုိ႔မွ် မေျပာင္းလဲေစပါ။ မည္သို႔မွ်လည္း မထိ ခုိက္ေစ ပါ။ ကၽြန္မ၏တစ္ခုတည္းေသာ ရန္သူမွာ ေမာ္ေတာ္ကားေရွ႕ဒုိင္ခြက္ခံုရွိ နာရီကေလးပင္ ျဖစ္ပါ သည္။ နာရီလက္တံမ်ားက တားမႏုိင္ ဆီးမရ မနားတမ္း ေရြ႕လ်ားေနၾကသည္။ ယခုပင္ တစ္နာရီထိုး သြားေခ်ၿပီ။ အေရွ႕အရပ္ကုိလည္း ကၽြန္မတို႔ ေမာင္းခဲ့ၾကပါ၏။ အေနာက္အရပ္ဘက္သို႔လည္း ကၽြန္မ တို႔ ေမာင္းခဲ့ၾကပါ၏။ ေျမထဲပင္လယ္ကမ္းေျခကို မွီခိုေနၾကရသည့္ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ ေက်းရြာကေလး မ်ား ကိုလည္း ျဖတ္ေက်ာ္ ေမာင္းႏွင္ခဲ့ပါ၏။ ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ထိုေက်းရြာကေလး တစ္ရြာတေလကိုမွ် ပင္ ကၽြန္မ ျပန္လည္ မွတ္မိႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ပါ။
ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္မိေနေသးသည္ကား ကၽြန္မထုိင္ေနသည့္ ေမာ္ေတာ္ကားထုိင္ခံုမွ သားေရ ၏ အထိအေတြ႕ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ၏ေပါင္ေပၚတြင္ တင္ထားေသာ သူ႔ေျမပံုစာ ရြက္ကေလး ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေျမပံုစာရြက္ကေလး၏ အနားသားမ်ားက စုတ္ၿပဲေနၿပီ။ ကိုင္တြယ္ဖန္ မ်ား ေသာေၾကာင့္ ေခါက္႐ိုးသားမ်ားကလည္း က်ဳိးေၾကေနၿပီ။
တစ္ရက္တြင္မူ နာရီဒိုင္ခြက္ကေလးကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္မ စိတ္႐ူးေပါက္ေနမိ၏။ "အခု တဒဂၤ အခ်ိန္က ေလးကို ၾကည့္စမ္း။ အခု တဒဂၤအခ်ိန္ကေလးဟာ ဆယ့္တစ္နာရီထိုးၿပီးလုိ႔ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သြားၿပီ၊ ဒီအခ်ိန္ကေလး ေပ်ာက္ဆံုးမသြားပါေစနဲ႔"ဟု စိတ္ကူးရင္း ဆုေတာင္းေနမိသည္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္လံုး မ်ားကို စံုမွိတ္ထားလုိက္မိပါသည္။ သည္လို မ်က္လုံးစံုမွိတ္ထားျခင္းအားျဖင့္ သည္တဒဂၤကေလး ကို စိတ္အာ႐ံုထဲမွာ ပိုလို႔ စြဲမွတ္မိေစပါသည္။
ကၽြန္မ မ်က္လံုးျပန္ဖြင့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ ကားကေလး ေကြ႕တစ္ခုသုိ႔ေရာက္ေနၿပီ။ ၿခံဳေစာင္အနက္ ကေလး ပခံုးေပၚတင္ထားသည့္ လယ္သူမကေလးတစ္ဦးက ကၽြန္မတုိ႔ကို လက္ေဝွ႔ယမ္းျပေနသည္။ သည္ လယ္သူမကေလး ကို ယခုပင္ ျမင္ေယာင္ေနမိပါသည္။ ဖုန္ေပေနေသာ ဂါဝန္၊ ႏွစ္လိုရႊင္ပ်ေသာ အၿပံဳးမ်ား ကို ယခုပင္ ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္ေနမိပါေသးသည္။ စကၠန္႔ပိုင္းကေလးအတြင္းမွာပင္ ကား လမ္းေကြ႕ ကို ကၽြန္မတို႔ ခ်ဳိးလုိက္ေတာ့ လယ္သူမ ကေလး လည္း ေတာစြယ္ႏွင့္ ကြယ္ကာ ျမင္ကြင္းမွ ေပ်ာက္သြားေလေတာ့သည္။ သူသည္ အတိတ္ျဖစ္သြားပါၿပီ။ အတိတ္ ကာလႏွင့္သာ သက္္ဆုိင္ သြားပါ ၿပီ။ အတိတ္မွာသာ ေနရစ္ခဲ့ေပေတာ့။ စိတ္အာ႐ံုတြင္ မွတ္ထင္စရာ ကေလးတစ္ခုအျဖစ္သာ ရွိေပါေစ ေတာ့။
ထိုေနရာကေလးကို ကၽြန္မ ျပန္သြားလုိက္ခ်င္ပါေသးသည္။ ဟိုတုန္းက ကၽြန္မခံစားခဲ့ရသည့္ ၾကည္ႏူး ခ်မ္းသာ ကေလး ကို ျပန္လည္ ရယူခံစားလုိက္ခ်င္ပါေသးသည္။ သုိ႔ပါေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ကၽြန္မ ျပန္သြားမည္ ဆိုလွ်င္ ဟိုတုန္းကအတုိင္း တသေဝမတိမ္း ျပန္လည္ႀကံဳေတြ႕ရလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ ဟိုး တုန္း က ေနမင္း၏အေရာင္သည္ပင္လွ်င္ ယခုအခါတြင္ ေျပာင္းလဲေနေပလိမ့္မည္။
လယ္သူမေလးကို ျပန္ေတြ႕သည္ထားဦးေတာ့၊ ဟိုတုန္းက ပံုစံမ်ဳိးျဖစ္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မ တုိ႔ကိုလည္း လက္ေဝွ႕ ယမ္းျပေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မတုိ႔ကို သူ ျမင္ခ်င္မွေတာင္ ျမင္ေပလိမ့္မည္။ သည္လို ေတြးလုိက္မိ သည္ႏွင့္ တစ္ၿပဳိင္ တည္း ေစာေစာက ေႏြးေထြးေနေသာ ကၽြန္မ၏ စိတ္အာ႐ံုမ်ားသည္ ပ်က္ျပယ္သြားရ ေလေတာ့သည္။
နာရီဒိုင္ခြက္ကို ကၽြန္မ လွမ္းၾကည့္လုိက္မိျပန္ပါသည္။ မိနစ္တည္းဟူေသာ အခ်ိန္ပင္ ကုန္ဆံုး လြတ္ ေျမာက္သြားေလၿပီ။ ကၽြန္မ၏ ထို "တဒဂၤ" ကေလးသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ငါးမိနစ္အခ်ိန္မွာ က်န္ရစ္ ခဲ့ေလ ၿပီ။ ခဏၾကာလွ်င္ပင္ သတ္မွတ္ထားသည့္ အခ်ိန္ေစ့ေရာက္ေပေတာ့မည္။ အခ်ိန္ေစ့ေရာက္ သည္ႏွင့္ တစ္ၿပဳိင္တည္း ဟိုတယ္သို႔ မျပန္လိုေသာ္လည္း မျပန္မျဖစ္ ျပန္ကိုျပန္ရပါေတာ့မည္။
နာရီဒိုင္ခြက္ကို ကၽြန္မ လွမ္းၾကည့္လုိက္မိျပန္ပါသည္။ မိနစ္တည္းဟူေသာ အခ်ိန္ပင္ ကုန္ဆံုး လြတ္ ေျမာက္သြားေလၿပီ။ ကၽြန္မ၏ ထို "တဒဂၤ" ကေလးသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ငါးမိနစ္အခ်ိန္မွာ က်န္ရစ္ ခဲ့ေလ ၿပီ။ ခဏၾကာလွ်င္ပင္ သတ္မွတ္ထားသည့္ အခ်ိန္ေစ့ေရာက္ေပေတာ့မည္။ အခ်ိန္ေစ့ေရာက္ သည္ႏွင့္ တစ္ၿပဳိင္တည္း ဟိုတယ္သို႔ မျပန္လိုေသာ္လည္း မျပန္မျဖစ္ ျပန္ကိုျပန္ရပါေတာ့မည္။
"ကိုယ့္စိတ္ထဲက အၿမဲထာဝရ မွတ္မိေနခ်င္တာကေလးကို ပုလင္းထဲမွာ ထည့္သိမ္းထားလို႔ရတဲ့ တီ ထြင္မႈမ်ဳိး လုပ္လို႔ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္…"ဟု စိတ္လုိက္မာန္ပါပင္ ကၽြန္မ ေျပာလုိက္မိပါသည္။ ထို မွ်ႏွင့္ လည္း မရပ္နားေသး။ "ေရေမႊးကို ပုလင္းထဲမွာ ထည့္သိမ္းထားသလိုေလ… အနံ႔လဲ ဘယ္ေတာ့မွ မျပယ္ ဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွလဲ ေပ်ာက္ပ်ယ္မသြားဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင္ ကုိယ္ခံစားမွတ္မိ ခ်င္တာကေလး ကို ျပန္ၿပီး ခံစားခ်င္တဲ့အခါမွာ ပုလင္းဖံုးကိုဖြင့္ၿပီး ခံစားမွတ္မိႏုိင္တာေပါ့။ ခံစား မွတ္မိခ်င္တာ ကေလးကလဲ အသစ္တဖန္ ျပန္ျဖစ္လာမယ္"
ကၽြန္မ က ဆက္တုိက္ေျပာခ်ေနမိသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ကို ေမာ့ၾကည့္လုိက္သည္။ ဘာမ်ား သူ ေျပာေလ မလဲရယ္ လုိ႔ေပါ။ သူကေတာ့ ကၽြန္မဘက္ကို ငဲ့ေစာင္းလုိ႔မွ မၾကည့္ပါ။ ေရွ႕ကလမ္းကိုသာ မမွိတ္မသုန္ အာ႐ံုစုိက္ၿပီး ၾကည့္ေနသည္။
"မင္းရဲ႕ငယ္ရြယ္စဥ္ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက ဘယ္ဟာကိုမ်ား ျပန္ၿပီး ခံစားမွတ္မိႏိုင္ေအာင္ ပုလင္းထဲ ထည့္သိမ္းထားခ်င္ လို႔လဲ"ဟု သူက ေမးပါသည္။ သူ႔ေလသံကို နားေထာင္ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ကၽြန္မ ကို ေနာက္ေျပာင္လိုတာလား၊ အတည္ေပါက္ေျပာေနတာလား ကၽြန္မ အကဲမဖမ္းတတ္ပါ။
"ဘယ္ဟာရယ္ လုိ႔ေတာ့ မေသခ်ာပါဘူးရွင္၊ ဒါေပမဲ့ အခု ေလာေလာလတ္လတ္ ႀကံဳေတြ ႕ေနရတဲ့ ေဟာဒီ တဒဂၤအခ်ိန္ကေလးကို ကၽြန္မ ထည့္ၿပီးေတာ့ သိမ္းထားလုိက္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါမွ ေသတဲ့ အထိ တစ္သက္လံုး မေမ့ႏိုင္ေတာ့မွာ"
ကိုင္… ေကာင္းၾကပါေလေရာ။ မိန္းမပ်ဳိကေလးတန္မဲ့ႏွင့္ ေျပာသင့္ မေျပာသင့္ မဆင္ျခင္ မိ။ ေျပာ ေကာင္းသည္ မေျပာေကာင္းသည္ မစဥ္းစားမိ။ ဘာေျပာလွ်င္ ဘယ္အဓိပၸာယ္ေရာက္သည္ကိုမွ် မေတြးေတာ့ ဘဲ ႐ူးတူးတူး ေပါခ်ာခ်ာျဖင့္ ေျပာခ်မိလ်က္သား ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။
"ေဟာဗ်ာ… ဒီစကားဟာ ဒီကေန႔ ႀကံဳေတြ႕ရတာကေလးေတြအတြက္ တံု႔ျပန္တဲ့လက္ေဆာင္မြန္ေပပဲ လား၊ ဒါမွ မဟုတ္ က်ဳပ္ ကားေမာင္းေတာ္တယ္လုိ႔ ခ်ီးက်ဴးလုိက္တာေပပဲလား"
ထုိသုိ႔ ေျပာၿပီး သူက ရယ္ေမာေနပါသည္။ ႐ူးတူးတူး ေပါခ်ာခ်ာ ညီမငယ္တစ္ေယာက္ကို အစ္ကို တစ္ ေယာက္က သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္သည့္ ရယ္ပံုမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ သူကေတာ့ ရယ္ႏုိင္ေမာႏုိင္ၿပီေပါ့၊ ကၽြန္မ မွာသာလွ်င္ တစ္ခ်ီတည္းႏွင့္ ႏႈတ္ပိတ္တိတ္ၿငိမ္သြားရေတာ့သည္။ သူႏွင့္ ကၽြန္မၾကားရွိ ႀကီးမားေသာ ကြာဟ ခ်က္ႀကီးကိုလည္း ခ်က္ခ်င္း သိရွိခံစားလုိက္ရေတာ့သည္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ အေပၚမွာ သူ ထားရွိသည့္ ႀကီးမားေသာ အၾကင္နာတရားကလည္း ထိုကြာဟခ်က္ႀကီးကို ပို၍ က်ယ္ေျပာ သြားေစပါ သည္။ သူႏွင့္ ကၽြနမ ပို၍ ေဝးကြာသြားၾကၿပီဟုလည္း ကၽြန္မ ခံစားလုိက္ရပါသည္။
သည္ေန႔မနက္ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို မစၥက္ဗန္ေဟာ့ပါးအား ျပန္ေျပာျပ၍ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် မျဖစ္ႏုိင္ ေၾကာင္း ကၽြန္မ သေဘာေပါက္ နားလည္လုိက္ပါသည္။ မစၥတာဒီဝင္းတား၏အၿပံဳးက ကၽြန္မ ၏ႏွလံုး သားကို ဓားထက္ထက္ႏွင့္ မႊန္းသလိုရွိပါသည္။ ကၽြန္မ၏စကားကို ၾကားရလွ်င္လည္း ဟို အဘြားႀကီး က သည္လို သေရာ္ၿပံဳးမ်ဳိးကုိပင္ ၿပံဳးေပလိမ့္ဦးမည္။ ကၽြန္မ၏ႏွလံုးသားမ်ားကို ဓားႏွင့္မႊန္း သည့္ အၿပဳံး မ်ဳိး ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
ကၽြန္မ ျပန္ေျပာျပသည့္ စကားမ်ားကို ၾကားရ႐ံုမွ်ႏွင့္ အဘြားႀကီး စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုး ျဖစ္လိမ့္မည္ေတာ့ မဟုတ္ ပါ။ အံ့ၾသတႀကီးႏွင့္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားျခင္းလည္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မ၏စကား ကိုလည္း ယံုၾကည္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ခံုးကို မသိမသာ ခ်ီပင့္လုိက္ေပလိမ့္မည္။ ပခံုးကို လည္း တြန္႔လုိက္ေပလိမ့္မည္။ "နားရွိလို႔သာ ၾကားလုိက္ရပါတယ္ေအ"ဟူေသာ သေဘာမ်ဳိးျဖင့္…
"ဟုတ္လား မိန္းကေလးရဲ႕… မင္းကို ဒီလုိ ကားေမာင္းပို႔တယ္ဆိုေတာ့ သူဟာ မင္းအေပၚမွာ ရက္ရက္ ေရာရာႀကီး ကို အစြမ္းကုန္ အၾကင္နာတရားေတြ ထားလုိက္တာေပါ့ကြယ္။
မင္းကို ဒီလိုလုိက္ပို႔ေပး ေနရ တဲ့အတြက္ သူ႔ခ်ာ ေသခ်င္ပက္က်ိ ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ပ်င္းမေနဘူး ဆိုတာေတာ့ မင္း ေသခ်ာပါတယ္ ေနာ္…"ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ပါသည့္ စကားမ်ားကို ျပန္ေျပာလိမ့္မည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ၏ ပခံုးကို ခပ္သာ သာပုတ္ကာ တက္ေဇာ္လ္အစာေၾကေဆး အဝယ္ခုိင္းေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္မ၏ အသက္ ငယ္သည္မွာ မွန္ပါသည္။ သည္လို အသက္ငယ္သည့္အတြက္ အထင္ေသး အျမင္ေသးျဖစ္စရာေတြ ကၽြန္မမွာ ဘာ မ်ားရွိသနည္းဟု ေတြးရင္း ကၽြန္မ အသည္းယားလာပါသည္။ သည္လို စဥ္းစား မိေတာ့ မေက်မနပ္ျဖင့္ လက္သဲမ်ားကို ကၽြန္မ ျပန္ကိုက္ေနမိပါသည္။
ဆက္ရန္
.
ဆက္ရန္
.
