ရထားေပၚကလူမ်ား (2)
ဘူတာႀကီး နံပါတ္(၇) စႀကႍန္မွာ ဆိုက္ကပ္ထားေသာ ေျမာက္ပိုင္းဆင္ေျခဖံုးသြားရထားေပၚ တက္လိုက္ ကတည္းက ခံုတန္းလ်ားရွည္ေတြမွာ လူေတြက အျပည့္နီးပါး။
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ တင္ပါးတစ္ေနရာစာရွိဖို႕ကေတာ့ လိုပါသည္။ ကမန္တာ္သြားမည့္ ခရီးဆံုးထိဆိုလွ်င္ အနည္းေလး တစ္နာရီခြဲ ( မိနစ္ ၉၀) ၾကာျမင့္ပါမည္။ မိနစ္ ၉၀ လံုး မတ္တပ္ရပ္လိုက္ဖို႕ဆိုတာ အိုေလ်ာ့ ေနၿပီျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ေျခသလံုး ႀကြက္သားမ်ာက သည္းခံႏိုင္မည္မထင္ပါ။ ေရွ႕ဘူတာတြင္ ခရီးသည္ ေတြက သည္ထက္တိုးလာဖို႕ပျရွိသည္။ ေနာက္ဆံုး ေအာက္ဆီဂ်င္ မလံုေလာက္သည္အထိိ တြဲတြင္းမွာ လူေတြ မ်ားလာႏိုင္စရာ ရွိသည္။ ယခုအခါ ရထားစီး၍ ဆင္ေျခဖံုးသို႕ ခရီးသြားခဲ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္နီးပါး ရွိေတာ့မည္။ ရထားစီးျခင္း အေတြ႕အႀကံဳေတြက ေတာင္ပံုရာပံုျဖစ္လာေနၿပီ။ ဘယ္ေကြ႕မွာ ဘယ္ေသာင္၊ ဘယ္ကမ္း မွာ ဘယ္ေက်ာက္တန္း၊ ဘယ္ခရီးမွာ ဘယ္ေရစီးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ခန္႕မွန္းႏိုင္ပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္သည္ တစ္တြဲတက္ တစ္တြဲဆင္းကာ တင္ပါးတစ္ေနရာစာရွာသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ေန႕ ဘူတာႀကီး ေရာက္တာ နည္းနည္းေနာက္က်ခဲ့သည္။ ညေန ၄ နာရီေလာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္အယ္ဒီတာ အျဖစ္ ဝင္လုပ္ေပးေနသည့္ မဂၢဇင္းတိုက္ သို႕ မိတ္ေဆြစာေရးဆရာအခ်ိဳ႕ ေရာက္လာသည္။ သို႕ႏွင့္ ၄၇ လမ္းရွိ မုန္႕ဟင္းခါး ရေသာ ကဖီးဆိုသို႕ ခ်ီတက္ရာတြင္ ပါသြားခဲ့သည္။ သည္ေလာကတြင္ ေနေပ်ာ္ ေနသည္မွာ စာေရးဆရာခ်င္းဆံုေတြ႕လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ ေထြရာေလးပါး ေလပစ္ရေသာ အရသာက ဘာႏွင့္မွ် မလဲႏိုင္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ဘဝလံုး ေတာင့္တခဲ့သည္မွာလည္း သည္စာေရးဆရာဘဝမ်ိဳးသာ။ စာေရးဆရာ ဘဝႏွင့္ ဘာကိုမွ် ကၽြန္ေတာ္မလဲႏိုင္ပါ။ ဆရာႀကီးပီမိုးနင္း က ေနာင္ဘဝဆက္တိုင္း စာေရးဆရာ ျဖစ္ရပါလို၏ ဟု ဆုေတာင္းသြားတာ ယခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နားလည္သြားပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တစ္တဲြတက္ တစ္တဲြဆင္း႐ွာရင္း ရထား၏ အလယ္တဲြေလာက္တြင္ ခံုတန္းလ်ား႐ွည္ေထာင့္စြန္း ၌ ကၽြန္ေတာ့္ တင္ပါးတစ္ေနရာစာ ရ႐ွိခဲ့ပါသည္။ နည္းနည္းဟ ေနေသာ ခရီးသည္ႏွစ္ဦးကုိ ေတာင္းပန္ကာ ပူးကပ္ ထုိင္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ ပူအုိက္ေလွာင္ေနေသာ္လည္း၊ က်ပ္ညပ္ေနေသာ္လည္း ေနရာ တစ္ေနရာ အတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႐ွိရပါသည္။ ကံေကာင္းသည္က ကၽြန္ေတာ္ ေနရာရၿပီး မၾကာမီ ရထားထြက္ ပါသည္။ ရထားက ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ေနေသာ ဆင္ေျခဖံုးၿမိဳ႕သစ္ထိ ခုတ္ေမာင္း ပါလိမ့္မည္။ ရထားလည္း ခုလုိ ညေနေတြဆုိ မႏုိင္၀န္ထမ္းရ႐ွာပါသည္။
ရထားထြက္ေတာ့ ရထားျပတင္းမ်ားမွ ေလေအးအခ်ိဳ႕ တုိး၀င္လာၿပီး ေလပူမ်ားကုိ တြန္းေ႐ႊ႕သြားပါသည္။ ဘူတာႀကီး မွ ရထားစစထြက္ခ်င္းမွာ ခံုတန္းလ်ားျပည့္ေသာ္လည္း မတ္ရပ္ခရီးသည္တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ ေယာက္စ သာ။ ပထမေတာ့ မုိးေပါက္ကေလးေတြ က်လာေသးသည္။ တစ္ၿပိဳင္တည္း ေနေရာင္က ၀င္းပေန သည္။ မုိးေပါက္ကေလးေတြက ေငြေရာင္ေ႐ႊေရာင္ေတာက္ပ က်ဆင္းေနသည္။
ရထား က ညေန ၅ နာရီထုိးလုနီးမွာ ထြက္ခဲ့တာျဖစ္သည္။ ဘုရားလမ္းဘူတာေရာက္ေတာ့ လူအုပ္ႀကီးက ရထား ေပၚ သြန္က်လာပါသည္။ သည္အခ်ိန္သည္ဘူတာမွာ သည္လုိစီးဆင္းၿမဲဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ သိေနပါ သည္။ ဆင္းသူက နည္းၿပီး တက္လာသူက မ်ားပါသည္။ စတုိးဆုိင္၊ အေရာင္းေစ်းသည္ေလးမ်ား၊ ကြန္ပ်ဴတာ အလုပ္သမမ်ား၊ စာေရးစာခ်ီ၀န္ထမ္းမ်ားလည္း ပါတတ္ပါသည္။ ဒါက နိစၥဓူ၀ မနက္ဆုိ ၿမိဳ႕တြင္း ၀င္လာ၊ ညေနဆုိ ၿမိဳ႕တြင္းမွ ဆင္ေျခဖံုးသုိ႔ ျပန္ထြက္သူမ်ား။
ရထားျပန္ထြက္ၿပီး တစ္ေအာင့္ၾကာေတာ့ လမ္းမေတာ္ဘူတာတြင္ဆင္းရန္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ ထသည္။ ရပ္ေနေသာ ခရီးသည္ေတြထဲမွ ခံုႏွင့္အနီးဆံုး တုတ္တုတ္ခုိင္ခုိင္ လူတစ္ ေယာက္ က ထုိလစ္လပ္သြားေသာ ေနရာကုိ ႐ုတ္ခနဲ၀င္ထုိင္လုိက္ပါသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွ မိန္းကေလး တခ်ိဳ႕ ကေတာ့ ဣေႁႏၵရရ ရပ္ၿမဲရပ္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္တြင္ သည္လူ႔ႏွယ္ ေယာက္်ား ရင့္မာ သန္သန္ မာမာ ႀကီးနဲ႔ မိန္းကေလးေတြမွ အားမနာဟု ေတြးေနမိေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ လူဆုိတာ အတၱသတၱ၀ါ ေတြပဲေလဆုိကာ စိတ္ေျဖရသည္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ကေရာ။ တင္ပါးတစ္ေနရာစာအတြက္ ႐ွာ ခဲ့ရတာ၊ ယခု လုိ တစ္ေနရာ ရေတာ့လည္း ၿမဲၿမံထားတာ။ အင္း ... သည္လူႏွင့္ငါက သိပ္ကြာျခားမႈမ႐ွိဘူးဟု ျပန္ေတြး ေနမိ သည္။
လမ္းမေတာ္ဘူတာေရာက္ေတာ့လည္း ဆင္းသူႏွင့္ တက္သူမွာ တက္သူက အမ်ားစုပဲျဖစ္သည္။ ရထားတဲြ တြင္း မွာ ေအာက္စီဂ်င္က ပုိမုိ႐ွားပါးလာသည္။ ရထားသြားေနလွ်င္ေတာ့ အသက္၀၀႐ွဴလုိ႔ ေကာင္း ေနပါသည္။ ရထားရပ္သည္ႏွင့္ ကာဗြန္ဒုိင္ေအာက္ဆုိက္ေတြက ရာႏႈန္းပုိမ်ားလာသည္ဟု စိတ္မွာ ထင္ေန ပါသည္။
လမ္းမေတာ္ ဘူတာမွ တက္လာေသာ ေျမးအဘုိးႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႕မွာ လာရပ္ေနသည္ကုိ ရထား သြားေနၿပီး အတန္ၾကာမွ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိပါသည္။ အဘုိးႀကီးမွာ အေတာ္ကေလးပိန္ၿပီး အားနည္း ေနပံုလည္းရပါသည္။ သူ႔ေနာက္ဘက္က ေျမးမေလးကုိ ထီးပါရဲ႕လားဟု ေမးေနသည္။ ေျမးမေလး က ထီးကုိ အဘုိးျဖစ္သူထံ ကမ္းေပးသည္။ ရထားအေကြ႕မွာ ယိမ္းသြားရာ အဘုိးျဖစ္သူမွာ ထီး လွမ္းယူရင္း လဲမလုိ ၿပိဳမလုိ ျဖစ္သြားသည္။ ထီးက အ႐ြက္ေတြလန္ၿပီး ကုိ႔လုိ႔ကန္႔လန္႔ ျဖစ္ေန၏။ ထီးေလး ပိတ္ေပးပါဟု အဘုိးအုိက ဆုိပါသည္။ ထုိင္ေနသူဆီ အကူအညီေတာင္းျခင္းျဖစ္၏။ သူလုပ္ မလုိလုိ ငါလုပ္မလုိလုိ ႏွင့္ ထုိင္ေနသူေတြထံမွ ခ်က္ခ်င္းတံု႔ျပန္မႈမရပါ။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထီးကုိ လွမ္းယူ ၿပီး ေနာက္ ေခါက္ ေပးလုိက္သည္။
" က်ဳပ္က ဗုိက္ခဲြထားလုိ႔ပါ။ အခုမွ ေဆး႐ံုက ဆင္းလာတာပါ။ ခဏေလးကုိင္ထားေပးပါ။ က်ဳပ္ခါးက သိပ္ လႈပ္ လုိ႔ မေကာင္းဘူး "
သူက ေျမးမေလးလြယ္ထားေသာ အိတ္ထဲမွ သေရပတ္ျပားႀကီးကုိ ခါးပတ္ဖုိ႔ျပင္ပါသည္။ ရထားေစ်းသည္ ေတြ တုိးတုိက္မႈ၊ ရထားယိမ္းလႈပ္မႈႏွင့္ အဘုိးႀကီးမွာ အေတာ္ခက္ခဲေနပါသည္။ သားေရခါးပတ္ျပားႀကီးက သူ႔ ခါး ကုိ ၿငိမ္သက္ေအာင္ ထိန္းေပးႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ သည္ေနရာ တြင္ ထုိနာလန္ထ လူနာအတြက္ ၿငိမ္သက္ ထုိင္လုိက္ပါဖုိ႔ လုိပါမည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက တုတ္တုတ္ခုိင္ခုိင္လူမ်ား သူ႔ေနရာမွ ထေပးမလား။ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ၾကည့္ျဖစ္ေသးသည္။ ထုိသူက မလႈပ္၊ တစ္ဖက္ကုိပင္ မ်က္ႏွာလွည့္လုိက္ေသးသည္။ အမွန္ တကယ္ ပင္ သည္နာလန္ထလူနာလည္း ထုိင္စရာေနရမွျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ ေစတနာ မပါဘဲ တင္ပါး တစ္ေနရာစာ လွဴတန္းဖုိ႔ အေျခအေနက တြန္းပုိ႔ေနပါသည္။ မတတ္ႏုိင္ပါ။ အရာရာကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ွဴ ဥေပကၡာထားဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ အင္အားမ႐ွိပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ေနရာမွထလုိက္ၿပီး ဦးေလးဒီမွာထုိင္ပါဆုိကာ သူ႔လက္ကုိဆဲြကာ ထုိင္ခံုေနရာေပးလုိက္သည္။ သူက အားနာေနေသးသည္။ ထုိင္ပါ ထုိင္ပါ ရပါတယ္ဗ်ာ လုပ္ေနေသးသည္။ သူဟန္ေဆာင္ေျပာေျပာတာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သူ႔အေျခအေနက ထုိင္စရာတစ္ေနရာလုိအပ္ေနပါသည္။ ရထားခရီးသည္ေတြက တဲြလံုး ျပည့္ က်ပ္ညပ္ေနခဲ့ၿပီ။ မတ္တတ္ရပ္ရတာပင္ သက္ေတာင့္သက္သာမ႐ွိ။
အဘုိးအုိ က ထုိင္ခံုမွာ ထုိင္မိၿပီး သားေရခါးပတ္ျပားႀကီးကုိ သူ႔ခါးမွာ ပတ္ေနသည္။ က်ဳပ္ဗုိက္က ႏွစ္ခါျပန္ ေတာင္ခ်ဳပ္ရတာဟု သူေျပာေနသည္။
" ပထမ ခ်ဳပ္႐ုိးကက်ဲေတာ့ ျပတ္ထြက္ၿပီး အူေတြ ထြက္လာတာ။ အဲဒါနဲ႔ ျပန္ခ်ဳပ္ရတယ္။ ေဆး႐ံုေပၚ မွာေတာ့ လူနာေတြကလည္း က်ပ္ေနတာ။ ဗုိက္ခဲြတဲ့လူနာေပမယ့္ သံုးေလးငါးရက္ ခ်ဳပ္ရိုးျဖည္ၿပီး တာနဲ႔ ဆင္း ခုိင္းတာ။ တခ်ိဳ႕ အနာမက်က္ လုိ႔ အိမ္ေရာက္မွ ျပန္တက္ရတာ႐ွိတယ္ "
အဘုိးႀကီး အသံမွာ ေမာဟုိက္သံပါေနသည္။ ေလက မဆက္မိခ်င္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အားနာၿပီး ဘယ္ဆင္း မွာလဲဟု ေမးေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ရထားလမ္းဆံုးနားထိဆုိတာ မေျပာပါ။ ရပါတယ္ ... ဦးေလး ဘယ္ဆင္း မွာလဲဟုသာ ေမးလုိက္ပါသည္။
" သမုိင္းဘူတာ အဲဒီက ဆင္းၿပီး႐ြာကုိ ကားစီးရမယ္ "
" တကၠစီငွားစီးသြားေပါ့။ ခုလုိေဆး႐ံု က ဆင္းခါစမွာ "
" ဘတ္စ္ကား က နီးနီးပဲစီးရမွာ ခံုးတံတားေက်ာ္ရင္ ေရာက္ၿပီ။ ဂြမ္းလိပ္ကအစ အပ္ခ်ိတ္ကအစ ၀ယ္ရတာ။ ဘာမွ အလကားမရဘူး ... "
" ဦးေလး ဘယ္ေလာက္ကုန္သြားလဲ ... "
" က်ဳပ္က ဆယ္ရက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ၾကာသြားတယ္။ ခုႏွစ္သိန္းေလာက္ ကုန္သြားတယ္။ က်ဳပ္လည္း တတ္ႏုိင္ လုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ ႐ြာေဆြမ်ိဳးက စုေပးၾကရတာ ... "
" ဦးေလးက ဘာျဖစ္လုိ႔ ေဆး႐ံုတက္ရတာလဲ ... "
" အူလမ္းေၾကာင္း ပိတ္တာတဲ့။ ခဲြစိတ္ၿပီး အူထဲကပိတ္ေနတဲ့ အစာေတြထုတ္လုိက္တာ။ ခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ေျခာက္ဆယ္သား ေလာက္႐ွိသတဲ့။ က်ဳပ္လည္း အစားကုိ ပံုမွန္စားတာပါပဲ။ က်ဳပ္က ထမင္းပဲ စားတာပဲ။ ဘယ္လုိ ျဖစ္တယ္မသိဘူး "
" ဘယ္လုိ ျဖစ္တာလဲ၊ တအားေအာင့္တာလား၊ ပိတ္ေတာ့ေလ ... "
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ညီတစ္ေယာက္လည္း အစာလမ္းေၾကာင္းပိတ္ၿပီး ေဆး႐ံု တက္ရသတဲ့။ သူကေတာ့ ေသာက္ေဆး ထုိးေဆးႏွင့္ သက္သာသြားသည္ဟု ဆုိသည္။
" ဘယ္လုိမွမျဖစ္ဘူး၊ အစားစားလုိ႔မရဘူး။ ေနာက္ေတာ့ အရည္ပါေသာက္လုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ဒါပဲ သိပ္နာတာ ေအာင့္တာလည္း မ႐ွိဘူး ... "
" အေဖာ္မပါဘူးလား။ ဦးေလးဇနီးလာမႀကိဳဘူးလား ... "
" က်ုပ္ က မိန္းမဆံုးတာၾကာၿပီ။ ခုဆင္းေတာ့ က်ဳပ္ ေျမးေလးနဲ႔ပဲ "
" ဦးေလး က အသက္ ဘယ္ေလာက္႐ွိၿပီလဲ ... "
" ေျခာက္ဆယ့္ေလးႏွစ္႐ွိၿပီဗ်ာ။ အသက္ႀကီးၿပီ မေသႏုိင္ေသးဘူး။ ဒုကၡေတြကလည္း မ်ားပါ့ ... "
ေၾသာ္ ... ။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ ဦးေလးေခၚေနသည္ သူ႔အသက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္မကြာလွ။ သံုးေလးႏွစ္။ သုိ႔ေသာ္ က်န္းမာေရး ဘ၀ေရး ဖိစီးမႈေၾကာင့္ အုိစာလွေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ထုိသူကုိ ပထမက အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ ဟု ထင္ေနခဲ့ပါသည္။
ၾကည့္ျမင္တုိင္ ဘူတာေက်ာ္ၿပီးသည္ႏွင့္ အတက္က ပုိမ်ားလာျပန္သည္။ သမုိင္းဘူတာေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထုိင္ခံုရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ တင္ပါးတစ္ေနရာစာ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ရျခင္းျဖစ္သည္။ နာလန္ထ အဘုိးအုိ မွာ သူ႔ေျမးလက္ဆဲြကာ ဆင္းသြားေလၿပီ။
ၾကည့္ျမင္တုိင္ဘူတာမွစ၍ လက္လုပ္လက္စား ေအာက္ေျခအလႊာမ်ား အမ်ားစုရထားေပၚတက္ေရာက္လာ တတ္ၾက ပါသည္။ ကုန္ထမ္းသမား၊ ပန္းရံအလုပ္သမား၊ ပ်ံက်ေစ်းသည္စသည္ျဖင့္။
ရထား သည္ ေရေႏြးေငြ႕ေပါင္းအုိးတစ္လံုးႏွင့္ ပုိမုိတူလာသည္။ ေပါင္းအုိးမွာ ဆူညံေနေသာ အသံဗလံ ေတြပါ အျပည့္အသိပ္ တင္ေဆာင္ထားပါသည္။ ရပ္ကြက္လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားမွာ တစ္ေနကုန္ ေအာ္ဟစ္ ေရာင္းခ် ခဲ့ေသာ၊ မုန္႔လက္ေကာက္သည္၊ သာကူ၊ မုန္႔ၾကာစိသည္၊ ဖရဲသီးသည္။ ဒိန္ခ်ဥ္သည္၊ လက္သုပ္သည္ တုိ႔မွာ ရထားတဲြ လူသြားလမ္းမွာ ဗန္းမ်ားကုိ ခ်လ်က္၊ ထုိင္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ကာ လက္က်န္ မုန္႔ မ်ားကုိ ေရာင္းခ်ေနပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ လူတုတ္ခုိင္ကေတာ့ ထုိင္ခံုမွာ ေနာက္မွီကာအိပ္မ်ားပင္ အိပ္ေနပါသည္။ ဘယ္တုန္း ထဲက အိပ္ေနသည္မသိ။ ႀကိဳ႕ကုန္းဘူတာေရာက္ေတာ့ သူမ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လာ၏။ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္ ေနတာ ကုိ ေတြ႕ျမင္သြားေသာအခါ စကားစပါသည္။
" ခင္ဗ်ား က စာဖတ္ ၀ါသနာပါသကုိး ... "
ကၽြန္ေတာ္က ၿပံဳးလွည့္ ေခါင္းညိတ္ျပပါသည္။
" ကၽြန္ေတာ္က စာအုပ္ေရာင္းတယ္။ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းမွာပါ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လမ္းေ႐ွ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေရာင္း ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားက ဘာလုပ္သလဲ "
" ကၽြန္ေတာ္ က အယ္ဒီတ ာလုပ္ပါတယ္ "
" ဟုတ္လား၊ ဘယ္ဂ်ာနယ္လဲ၊ ဘယ္မဂၢဇင္းလဲ ... "
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပလုိက္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေသာ မဂၢဇင္းကုိ ေကာင္းေကာင္းသိပံုမေပၚ။ ကၽြန္ေတာ္ က စာအုပ္အေရာင္းအ၀ယ္ အေျခအေန ေမးၾကည့္ေတာ့ မုိးတြင္းမုိ႔ သိပ္မေကာင္းေၾကာင္း၊ ရတဲ့ အခါလည္း ျမတ္ျမတ္ကေလး ရတာ႐ွိေပမယ့္ ေစ်းဦးမေပါက္တဲ့ေန႔႐ွိေၾကာင္း ေျပာပါသည္။
" ခင္ဗ်ား အသက္ ဘယ္ေလာက္႐ွိၿပီလဲ ... "
ကၽြန္ေတာ္က ေျပာျပလုိက္ေတာ့။
" ဟင္ ... ကၽြန္ေတာ့္ထက္ႀကီးပါလား။ ကၽြန္ေတာ္က ႐ြယ္တူေအာင္ ေမ့ေနတာ။ ဒီမွာ အစ္ကုိႀကီးရ ကၽြန္ေတာ္ က အသက္ ၅၀ ျပည့္ၿပီးကတည္းက ဘာမွ ၀ါဒီမထားေတာ့ဘူး။ က်ဳပ္မိန္းမနဲ႔ ကေလး ေတြကုိလည္း ငါတတ္ႏုိင္သမွ် လုပ္ကုိင္ေကၽြးမယ္၊ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ ညာျဖစ္ခ်င္တယ္ ငါ့လာမေျပာနဲ႔။ အိမ္ေထာင္က် သြားတဲ့ေကာင္ မႏၱေလးမွာေနတယ္။ သူ႔အေမကေတာ့ အဆင္မွေျပပါ့မလားဆုိၿပီး ပူပန္ ေသာက ေတြ မ်ားေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွမပူဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေ႐ွ႕ေလွ်ာက္ေသဖုိ႔ပဲ ႐ွိ ေတာ့တာ။ ေရေ၀း ကုိ မ်က္ေစာင္းထုိးေနရၿပီ။ ေျခလွမ္းျပင္ေနရၿပီ မဟုတ္ဘူးလား အစ္ကုိႀကီးရ ဒီအ႐ြယ္ မွာ။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘာ၀ါဒီမွ မထားေတာ့ဘူး။
႐ွိရင္စားမယ္ မ႐ွိရင္ မစားဘူး။ မိန္းမကုိလည္း ႏွစ္ေထာင္႐ွိရင္ တစ္ေထာင့္ငါးရာေပးလုိက္မယ္။ မ႐ွိ ရင္ေတာ့ မတတ္ႏုိင္ဘူး။ သမီးေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ သူက ႐ွစ္တန္း၊ သူမ်ားဘာ၀တ္တယ္ ဘာဖိနပ္ စီးတယ္ လာမေျပာနဲ႔။ သူမ်ား႐ွိတာ ကုိယ့္႐ွိတာမဟုတ္ဘူး။ ဟုတ္တယ္မုိ႔လား၊ ေရာ့ အေဖတတ္ ႏုိင္တာ ေက်ာင္း၀တ္စံုႏွစ္စံု ဒါပဲ။ အ၀တ္အစားက အေရးမႀကီးပါဘူး။ ပညာသင္တာ ပညာတတ္ဖုိ႔ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘာ၀ါဒီမွမထားဘူး။ ဥပကၡာပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဒီအ႐ြယ္မွာ ပါဂ်႐ုိး စီးခ်င္လုိ႔လည္း မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ မိန္းမကုိလည္း ေျပာထားတယ္။ ငါ့ကုိ ဘာမွလာမေျပာနဲ႔။ သူမ်ား အေၾကာင္း လာမေျပာနဲ႔ ကုိယ့္႐ွိတာကုိယ္စား၊ ကုိယ္လုပ္စရာ႐ွိတာလုပ္။ မဟုတ္ဘူးလား အစ္ကုိႀကီး ရာ။ ဒီအ႐ြယ္မွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနားေအး ပါးေအးပဲ ေနခ်င္ေတာ့တယ္ "
" ခင္ဗ်ား အသက္ငယ္ပါေသးတယ္။ သူမ်ားေတြ အသက္ ခုႏွစ္ဆယ္၊ ႐ွစ္ဆယ္အလုပ္ လုပ္ေကာင္း တုန္းဗ်ာ။ ဘာလဲ ... ခင္ဗ်ားက တရားအားထုတ္ခ်င္ေနၿပီလား ...၊ ေလာကီၿငီးေငြ႕လုိ႔ ဘုန္းႀကီး ၀တ္လုိက္ ရင္လည္း ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ။ ဘ၀ၿငိမ္းခ်မ္းတာေပါ့ ... "
အမွန္ေတာ့ နားၿငီးလာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကုိ အ႐ြဲ႕တုိက္ေျပာလုိက္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ သုိ႔တုိင္ သူက မသိပါ။ ေနာက္ပုိင္း သူ႔စကားမ်ားက သူ႔စ႐ုိက္ကုိပုိၿပီး ေပၚလြင္ေစပါသည္။
" ဒါေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေသးဘူး အစ္ကုိႀကီးရာ။ ဘုန္းႀကီးေတာ့ မ၀တ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ညေနဆုိ တစ္ပုိင္း ေလာက္ေတာ့ ေသာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က တပ္ထဲ၀င္ဖူးတယ္။ ဂန္းေ႐ွာ့နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ နား ခဲ့တာ။ တျခားဟာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မလုပ္ပါဘူး။ မိန္းမတုိ႔ ေလာင္းကစားတုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ႏွစ္လံုး သံုးလံုး ေတာင္ မလုပ္ဘူး။ အရက္ကေတာ့ ႀကိဳက္လုိ႔ပါ အစ္ကုိႀကီးရာ"
အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းရမည့္ ဘူတာမွာ ေနာက္ထပ္ေလးငါးေျခာက္ဘူတာ က်န္ပါေသးသည္။ သုိ႔တုိင္ ကၽြန္ေတာ္ ယခုရပ္မည့္ ဘူတာတြင္ ဆင္းပါေတာ့မည္။ တျခားေ႐ြးခ်ယ္စရာ မ႐ွိပါ။ တစ္ေန႔လံုး ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိပင္ပန္းခဲ့သည္။ ယခုထပ္ၿပီး နားကုိအပင္ပန္းမခံႏုိင္ေတာ့ပါ။
၂၀၀၉၊ ေအာက္တုိဘာ၊ ၁၂ ရက္၊
ျမန္မာသစ္မဂၢဇင္း။
.
ဘူတာႀကီး နံပါတ္(၇) စႀကႍန္မွာ ဆိုက္ကပ္ထားေသာ ေျမာက္ပိုင္းဆင္ေျခဖံုးသြားရထားေပၚ တက္လိုက္ ကတည္းက ခံုတန္းလ်ားရွည္ေတြမွာ လူေတြက အျပည့္နီးပါး။
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ တင္ပါးတစ္ေနရာစာရွိဖို႕ကေတာ့ လိုပါသည္။ ကမန္တာ္သြားမည့္ ခရီးဆံုးထိဆိုလွ်င္ အနည္းေလး တစ္နာရီခြဲ ( မိနစ္ ၉၀) ၾကာျမင့္ပါမည္။ မိနစ္ ၉၀ လံုး မတ္တပ္ရပ္လိုက္ဖို႕ဆိုတာ အိုေလ်ာ့ ေနၿပီျဖစ္သည့္ ကၽြန္ေတာ့္ေျခသလံုး ႀကြက္သားမ်ာက သည္းခံႏိုင္မည္မထင္ပါ။ ေရွ႕ဘူတာတြင္ ခရီးသည္ ေတြက သည္ထက္တိုးလာဖို႕ပျရွိသည္။ ေနာက္ဆံုး ေအာက္ဆီဂ်င္ မလံုေလာက္သည္အထိိ တြဲတြင္းမွာ လူေတြ မ်ားလာႏိုင္စရာ ရွိသည္။ ယခုအခါ ရထားစီး၍ ဆင္ေျခဖံုးသို႕ ခရီးသြားခဲ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္နီးပါး ရွိေတာ့မည္။ ရထားစီးျခင္း အေတြ႕အႀကံဳေတြက ေတာင္ပံုရာပံုျဖစ္လာေနၿပီ။ ဘယ္ေကြ႕မွာ ဘယ္ေသာင္၊ ဘယ္ကမ္း မွာ ဘယ္ေက်ာက္တန္း၊ ဘယ္ခရီးမွာ ဘယ္ေရစီးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ခန္႕မွန္းႏိုင္ပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္သည္ တစ္တြဲတက္ တစ္တြဲဆင္းကာ တင္ပါးတစ္ေနရာစာရွာသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ေန႕ ဘူတာႀကီး ေရာက္တာ နည္းနည္းေနာက္က်ခဲ့သည္။ ညေန ၄ နာရီေလာက္တြင္ ကၽြန္ေတာ္အယ္ဒီတာ အျဖစ္ ဝင္လုပ္ေပးေနသည့္ မဂၢဇင္းတိုက္ သို႕ မိတ္ေဆြစာေရးဆရာအခ်ိဳ႕ ေရာက္လာသည္။ သို႕ႏွင့္ ၄၇ လမ္းရွိ မုန္႕ဟင္းခါး ရေသာ ကဖီးဆိုသို႕ ခ်ီတက္ရာတြင္ ပါသြားခဲ့သည္။ သည္ေလာကတြင္ ေနေပ်ာ္ ေနသည္မွာ စာေရးဆရာခ်င္းဆံုေတြ႕လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ ေထြရာေလးပါး ေလပစ္ရေသာ အရသာက ဘာႏွင့္မွ် မလဲႏိုင္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္ဘဝလံုး ေတာင့္တခဲ့သည္မွာလည္း သည္စာေရးဆရာဘဝမ်ိဳးသာ။ စာေရးဆရာ ဘဝႏွင့္ ဘာကိုမွ် ကၽြန္ေတာ္မလဲႏိုင္ပါ။ ဆရာႀကီးပီမိုးနင္း က ေနာင္ဘဝဆက္တိုင္း စာေရးဆရာ ျဖစ္ရပါလို၏ ဟု ဆုေတာင္းသြားတာ ယခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နားလည္သြားပါသည္။
ကၽြန္ေတာ္တစ္တဲြတက္ တစ္တဲြဆင္း႐ွာရင္း ရထား၏ အလယ္တဲြေလာက္တြင္ ခံုတန္းလ်ား႐ွည္ေထာင့္စြန္း ၌ ကၽြန္ေတာ့္ တင္ပါးတစ္ေနရာစာ ရ႐ွိခဲ့ပါသည္။ နည္းနည္းဟ ေနေသာ ခရီးသည္ႏွစ္ဦးကုိ ေတာင္းပန္ကာ ပူးကပ္ ထုိင္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ ပူအုိက္ေလွာင္ေနေသာ္လည္း၊ က်ပ္ညပ္ေနေသာ္လည္း ေနရာ တစ္ေနရာ အတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႐ွိရပါသည္။ ကံေကာင္းသည္က ကၽြန္ေတာ္ ေနရာရၿပီး မၾကာမီ ရထားထြက္ ပါသည္။ ရထားက ကၽြန္ေတာ္ထုိင္ေနေသာ ဆင္ေျခဖံုးၿမိဳ႕သစ္ထိ ခုတ္ေမာင္း ပါလိမ့္မည္။ ရထားလည္း ခုလုိ ညေနေတြဆုိ မႏုိင္၀န္ထမ္းရ႐ွာပါသည္။
ရထားထြက္ေတာ့ ရထားျပတင္းမ်ားမွ ေလေအးအခ်ိဳ႕ တုိး၀င္လာၿပီး ေလပူမ်ားကုိ တြန္းေ႐ႊ႕သြားပါသည္။ ဘူတာႀကီး မွ ရထားစစထြက္ခ်င္းမွာ ခံုတန္းလ်ားျပည့္ေသာ္လည္း မတ္ရပ္ခရီးသည္တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ ေယာက္စ သာ။ ပထမေတာ့ မုိးေပါက္ကေလးေတြ က်လာေသးသည္။ တစ္ၿပိဳင္တည္း ေနေရာင္က ၀င္းပေန သည္။ မုိးေပါက္ကေလးေတြက ေငြေရာင္ေ႐ႊေရာင္ေတာက္ပ က်ဆင္းေနသည္။
ရထား က ညေန ၅ နာရီထုိးလုနီးမွာ ထြက္ခဲ့တာျဖစ္သည္။ ဘုရားလမ္းဘူတာေရာက္ေတာ့ လူအုပ္ႀကီးက ရထား ေပၚ သြန္က်လာပါသည္။ သည္အခ်ိန္သည္ဘူတာမွာ သည္လုိစီးဆင္းၿမဲဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ သိေနပါ သည္။ ဆင္းသူက နည္းၿပီး တက္လာသူက မ်ားပါသည္။ စတုိးဆုိင္၊ အေရာင္းေစ်းသည္ေလးမ်ား၊ ကြန္ပ်ဴတာ အလုပ္သမမ်ား၊ စာေရးစာခ်ီ၀န္ထမ္းမ်ားလည္း ပါတတ္ပါသည္။ ဒါက နိစၥဓူ၀ မနက္ဆုိ ၿမိဳ႕တြင္း ၀င္လာ၊ ညေနဆုိ ၿမိဳ႕တြင္းမွ ဆင္ေျခဖံုးသုိ႔ ျပန္ထြက္သူမ်ား။
ရထားျပန္ထြက္ၿပီး တစ္ေအာင့္ၾကာေတာ့ လမ္းမေတာ္ဘူတာတြင္ဆင္းရန္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ ထသည္။ ရပ္ေနေသာ ခရီးသည္ေတြထဲမွ ခံုႏွင့္အနီးဆံုး တုတ္တုတ္ခုိင္ခုိင္ လူတစ္ ေယာက္ က ထုိလစ္လပ္သြားေသာ ေနရာကုိ ႐ုတ္ခနဲ၀င္ထုိင္လုိက္ပါသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွ မိန္းကေလး တခ်ိဳ႕ ကေတာ့ ဣေႁႏၵရရ ရပ္ၿမဲရပ္ေနၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္တြင္ သည္လူ႔ႏွယ္ ေယာက္်ား ရင့္မာ သန္သန္ မာမာ ႀကီးနဲ႔ မိန္းကေလးေတြမွ အားမနာဟု ေတြးေနမိေသးသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ လူဆုိတာ အတၱသတၱ၀ါ ေတြပဲေလဆုိကာ စိတ္ေျဖရသည္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ကေရာ။ တင္ပါးတစ္ေနရာစာအတြက္ ႐ွာ ခဲ့ရတာ၊ ယခု လုိ တစ္ေနရာ ရေတာ့လည္း ၿမဲၿမံထားတာ။ အင္း ... သည္လူႏွင့္ငါက သိပ္ကြာျခားမႈမ႐ွိဘူးဟု ျပန္ေတြး ေနမိ သည္။
လမ္းမေတာ္ဘူတာေရာက္ေတာ့လည္း ဆင္းသူႏွင့္ တက္သူမွာ တက္သူက အမ်ားစုပဲျဖစ္သည္။ ရထားတဲြ တြင္း မွာ ေအာက္စီဂ်င္က ပုိမုိ႐ွားပါးလာသည္။ ရထားသြားေနလွ်င္ေတာ့ အသက္၀၀႐ွဴလုိ႔ ေကာင္း ေနပါသည္။ ရထားရပ္သည္ႏွင့္ ကာဗြန္ဒုိင္ေအာက္ဆုိက္ေတြက ရာႏႈန္းပုိမ်ားလာသည္ဟု စိတ္မွာ ထင္ေန ပါသည္။
လမ္းမေတာ္ ဘူတာမွ တက္လာေသာ ေျမးအဘုိးႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႕မွာ လာရပ္ေနသည္ကုိ ရထား သြားေနၿပီး အတန္ၾကာမွ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိပါသည္။ အဘုိးႀကီးမွာ အေတာ္ကေလးပိန္ၿပီး အားနည္း ေနပံုလည္းရပါသည္။ သူ႔ေနာက္ဘက္က ေျမးမေလးကုိ ထီးပါရဲ႕လားဟု ေမးေနသည္။ ေျမးမေလး က ထီးကုိ အဘုိးျဖစ္သူထံ ကမ္းေပးသည္။ ရထားအေကြ႕မွာ ယိမ္းသြားရာ အဘုိးျဖစ္သူမွာ ထီး လွမ္းယူရင္း လဲမလုိ ၿပိဳမလုိ ျဖစ္သြားသည္။ ထီးက အ႐ြက္ေတြလန္ၿပီး ကုိ႔လုိ႔ကန္႔လန္႔ ျဖစ္ေန၏။ ထီးေလး ပိတ္ေပးပါဟု အဘုိးအုိက ဆုိပါသည္။ ထုိင္ေနသူဆီ အကူအညီေတာင္းျခင္းျဖစ္၏။ သူလုပ္ မလုိလုိ ငါလုပ္မလုိလုိ ႏွင့္ ထုိင္ေနသူေတြထံမွ ခ်က္ခ်င္းတံု႔ျပန္မႈမရပါ။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထီးကုိ လွမ္းယူ ၿပီး ေနာက္ ေခါက္ ေပးလုိက္သည္။
" က်ဳပ္က ဗုိက္ခဲြထားလုိ႔ပါ။ အခုမွ ေဆး႐ံုက ဆင္းလာတာပါ။ ခဏေလးကုိင္ထားေပးပါ။ က်ဳပ္ခါးက သိပ္ လႈပ္ လုိ႔ မေကာင္းဘူး "
သူက ေျမးမေလးလြယ္ထားေသာ အိတ္ထဲမွ သေရပတ္ျပားႀကီးကုိ ခါးပတ္ဖုိ႔ျပင္ပါသည္။ ရထားေစ်းသည္ ေတြ တုိးတုိက္မႈ၊ ရထားယိမ္းလႈပ္မႈႏွင့္ အဘုိးႀကီးမွာ အေတာ္ခက္ခဲေနပါသည္။ သားေရခါးပတ္ျပားႀကီးက သူ႔ ခါး ကုိ ၿငိမ္သက္ေအာင္ ထိန္းေပးႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ သည္ေနရာ တြင္ ထုိနာလန္ထ လူနာအတြက္ ၿငိမ္သက္ ထုိင္လုိက္ပါဖုိ႔ လုိပါမည္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက တုတ္တုတ္ခုိင္ခုိင္လူမ်ား သူ႔ေနရာမွ ထေပးမလား။ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္ၾကည့္ျဖစ္ေသးသည္။ ထုိသူက မလႈပ္၊ တစ္ဖက္ကုိပင္ မ်က္ႏွာလွည့္လုိက္ေသးသည္။ အမွန္ တကယ္ ပင္ သည္နာလန္ထလူနာလည္း ထုိင္စရာေနရမွျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ ေစတနာ မပါဘဲ တင္ပါး တစ္ေနရာစာ လွဴတန္းဖုိ႔ အေျခအေနက တြန္းပုိ႔ေနပါသည္။ မတတ္ႏုိင္ပါ။ အရာရာကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ွဴ ဥေပကၡာထားဖုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္တြင္ အင္အားမ႐ွိပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ေနရာမွထလုိက္ၿပီး ဦးေလးဒီမွာထုိင္ပါဆုိကာ သူ႔လက္ကုိဆဲြကာ ထုိင္ခံုေနရာေပးလုိက္သည္။ သူက အားနာေနေသးသည္။ ထုိင္ပါ ထုိင္ပါ ရပါတယ္ဗ်ာ လုပ္ေနေသးသည္။ သူဟန္ေဆာင္ေျပာေျပာတာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သူ႔အေျခအေနက ထုိင္စရာတစ္ေနရာလုိအပ္ေနပါသည္။ ရထားခရီးသည္ေတြက တဲြလံုး ျပည့္ က်ပ္ညပ္ေနခဲ့ၿပီ။ မတ္တတ္ရပ္ရတာပင္ သက္ေတာင့္သက္သာမ႐ွိ။
အဘုိးအုိ က ထုိင္ခံုမွာ ထုိင္မိၿပီး သားေရခါးပတ္ျပားႀကီးကုိ သူ႔ခါးမွာ ပတ္ေနသည္။ က်ဳပ္ဗုိက္က ႏွစ္ခါျပန္ ေတာင္ခ်ဳပ္ရတာဟု သူေျပာေနသည္။
" ပထမ ခ်ဳပ္႐ုိးကက်ဲေတာ့ ျပတ္ထြက္ၿပီး အူေတြ ထြက္လာတာ။ အဲဒါနဲ႔ ျပန္ခ်ဳပ္ရတယ္။ ေဆး႐ံုေပၚ မွာေတာ့ လူနာေတြကလည္း က်ပ္ေနတာ။ ဗုိက္ခဲြတဲ့လူနာေပမယ့္ သံုးေလးငါးရက္ ခ်ဳပ္ရိုးျဖည္ၿပီး တာနဲ႔ ဆင္း ခုိင္းတာ။ တခ်ိဳ႕ အနာမက်က္ လုိ႔ အိမ္ေရာက္မွ ျပန္တက္ရတာ႐ွိတယ္ "
အဘုိးႀကီး အသံမွာ ေမာဟုိက္သံပါေနသည္။ ေလက မဆက္မိခ်င္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အားနာၿပီး ဘယ္ဆင္း မွာလဲဟု ေမးေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ရထားလမ္းဆံုးနားထိဆုိတာ မေျပာပါ။ ရပါတယ္ ... ဦးေလး ဘယ္ဆင္း မွာလဲဟုသာ ေမးလုိက္ပါသည္။
" သမုိင္းဘူတာ အဲဒီက ဆင္းၿပီး႐ြာကုိ ကားစီးရမယ္ "
" တကၠစီငွားစီးသြားေပါ့။ ခုလုိေဆး႐ံု က ဆင္းခါစမွာ "
" ဘတ္စ္ကား က နီးနီးပဲစီးရမွာ ခံုးတံတားေက်ာ္ရင္ ေရာက္ၿပီ။ ဂြမ္းလိပ္ကအစ အပ္ခ်ိတ္ကအစ ၀ယ္ရတာ။ ဘာမွ အလကားမရဘူး ... "
" ဦးေလး ဘယ္ေလာက္ကုန္သြားလဲ ... "
" က်ဳပ္က ဆယ္ရက္ေက်ာ္ေက်ာ္ ၾကာသြားတယ္။ ခုႏွစ္သိန္းေလာက္ ကုန္သြားတယ္။ က်ဳပ္လည္း တတ္ႏုိင္ လုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ ႐ြာေဆြမ်ိဳးက စုေပးၾကရတာ ... "
" ဦးေလးက ဘာျဖစ္လုိ႔ ေဆး႐ံုတက္ရတာလဲ ... "
" အူလမ္းေၾကာင္း ပိတ္တာတဲ့။ ခဲြစိတ္ၿပီး အူထဲကပိတ္ေနတဲ့ အစာေတြထုတ္လုိက္တာ။ ခ်ိန္ၾကည့္ေတာ့ ေျခာက္ဆယ္သား ေလာက္႐ွိသတဲ့။ က်ဳပ္လည္း အစားကုိ ပံုမွန္စားတာပါပဲ။ က်ဳပ္က ထမင္းပဲ စားတာပဲ။ ဘယ္လုိ ျဖစ္တယ္မသိဘူး "
" ဘယ္လုိ ျဖစ္တာလဲ၊ တအားေအာင့္တာလား၊ ပိတ္ေတာ့ေလ ... "
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ညီတစ္ေယာက္လည္း အစာလမ္းေၾကာင္းပိတ္ၿပီး ေဆး႐ံု တက္ရသတဲ့။ သူကေတာ့ ေသာက္ေဆး ထုိးေဆးႏွင့္ သက္သာသြားသည္ဟု ဆုိသည္။
" ဘယ္လုိမွမျဖစ္ဘူး၊ အစားစားလုိ႔မရဘူး။ ေနာက္ေတာ့ အရည္ပါေသာက္လုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ဒါပဲ သိပ္နာတာ ေအာင့္တာလည္း မ႐ွိဘူး ... "
" အေဖာ္မပါဘူးလား။ ဦးေလးဇနီးလာမႀကိဳဘူးလား ... "
" က်ုပ္ က မိန္းမဆံုးတာၾကာၿပီ။ ခုဆင္းေတာ့ က်ဳပ္ ေျမးေလးနဲ႔ပဲ "
" ဦးေလး က အသက္ ဘယ္ေလာက္႐ွိၿပီလဲ ... "
" ေျခာက္ဆယ့္ေလးႏွစ္႐ွိၿပီဗ်ာ။ အသက္ႀကီးၿပီ မေသႏုိင္ေသးဘူး။ ဒုကၡေတြကလည္း မ်ားပါ့ ... "
ေၾသာ္ ... ။ ကၽြန္ေတာ္ကသာ ဦးေလးေခၚေနသည္ သူ႔အသက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္မကြာလွ။ သံုးေလးႏွစ္။ သုိ႔ေသာ္ က်န္းမာေရး ဘ၀ေရး ဖိစီးမႈေၾကာင့္ အုိစာလွေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ထုိသူကုိ ပထမက အသက္ ၇၀ ေက်ာ္ ဟု ထင္ေနခဲ့ပါသည္။
ၾကည့္ျမင္တုိင္ ဘူတာေက်ာ္ၿပီးသည္ႏွင့္ အတက္က ပုိမ်ားလာျပန္သည္။ သမုိင္းဘူတာေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ထုိင္ခံုရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ တင္ပါးတစ္ေနရာစာ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ရျခင္းျဖစ္သည္။ နာလန္ထ အဘုိးအုိ မွာ သူ႔ေျမးလက္ဆဲြကာ ဆင္းသြားေလၿပီ။
ၾကည့္ျမင္တုိင္ဘူတာမွစ၍ လက္လုပ္လက္စား ေအာက္ေျခအလႊာမ်ား အမ်ားစုရထားေပၚတက္ေရာက္လာ တတ္ၾက ပါသည္။ ကုန္ထမ္းသမား၊ ပန္းရံအလုပ္သမား၊ ပ်ံက်ေစ်းသည္စသည္ျဖင့္။
ရထား သည္ ေရေႏြးေငြ႕ေပါင္းအုိးတစ္လံုးႏွင့္ ပုိမုိတူလာသည္။ ေပါင္းအုိးမွာ ဆူညံေနေသာ အသံဗလံ ေတြပါ အျပည့္အသိပ္ တင္ေဆာင္ထားပါသည္။ ရပ္ကြက္လမ္းႀကိဳလမ္းၾကားမွာ တစ္ေနကုန္ ေအာ္ဟစ္ ေရာင္းခ် ခဲ့ေသာ၊ မုန္႔လက္ေကာက္သည္၊ သာကူ၊ မုန္႔ၾကာစိသည္၊ ဖရဲသီးသည္။ ဒိန္ခ်ဥ္သည္၊ လက္သုပ္သည္ တုိ႔မွာ ရထားတဲြ လူသြားလမ္းမွာ ဗန္းမ်ားကုိ ခ်လ်က္၊ ထုိင္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ကာ လက္က်န္ မုန္႔ မ်ားကုိ ေရာင္းခ်ေနပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွ လူတုတ္ခုိင္ကေတာ့ ထုိင္ခံုမွာ ေနာက္မွီကာအိပ္မ်ားပင္ အိပ္ေနပါသည္။ ဘယ္တုန္း ထဲက အိပ္ေနသည္မသိ။ ႀကိဳ႕ကုန္းဘူတာေရာက္ေတာ့ သူမ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လာ၏။ ကၽြန္ေတာ္ စာဖတ္ ေနတာ ကုိ ေတြ႕ျမင္သြားေသာအခါ စကားစပါသည္။
" ခင္ဗ်ား က စာဖတ္ ၀ါသနာပါသကုိး ... "
ကၽြန္ေတာ္က ၿပံဳးလွည့္ ေခါင္းညိတ္ျပပါသည္။
" ကၽြန္ေတာ္က စာအုပ္ေရာင္းတယ္။ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းမွာပါ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လမ္းေ႐ွ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေရာင္း ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားက ဘာလုပ္သလဲ "
" ကၽြန္ေတာ္ က အယ္ဒီတ ာလုပ္ပါတယ္ "
" ဟုတ္လား၊ ဘယ္ဂ်ာနယ္လဲ၊ ဘယ္မဂၢဇင္းလဲ ... "
ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပလုိက္ေတာ့ သူ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေသာ မဂၢဇင္းကုိ ေကာင္းေကာင္းသိပံုမေပၚ။ ကၽြန္ေတာ္ က စာအုပ္အေရာင္းအ၀ယ္ အေျခအေန ေမးၾကည့္ေတာ့ မုိးတြင္းမုိ႔ သိပ္မေကာင္းေၾကာင္း၊ ရတဲ့ အခါလည္း ျမတ္ျမတ္ကေလး ရတာ႐ွိေပမယ့္ ေစ်းဦးမေပါက္တဲ့ေန႔႐ွိေၾကာင္း ေျပာပါသည္။
" ခင္ဗ်ား အသက္ ဘယ္ေလာက္႐ွိၿပီလဲ ... "
ကၽြန္ေတာ္က ေျပာျပလုိက္ေတာ့။
" ဟင္ ... ကၽြန္ေတာ့္ထက္ႀကီးပါလား။ ကၽြန္ေတာ္က ႐ြယ္တူေအာင္ ေမ့ေနတာ။ ဒီမွာ အစ္ကုိႀကီးရ ကၽြန္ေတာ္ က အသက္ ၅၀ ျပည့္ၿပီးကတည္းက ဘာမွ ၀ါဒီမထားေတာ့ဘူး။ က်ဳပ္မိန္းမနဲ႔ ကေလး ေတြကုိလည္း ငါတတ္ႏုိင္သမွ် လုပ္ကုိင္ေကၽြးမယ္၊ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ ညာျဖစ္ခ်င္တယ္ ငါ့လာမေျပာနဲ႔။ အိမ္ေထာင္က် သြားတဲ့ေကာင္ မႏၱေလးမွာေနတယ္။ သူ႔အေမကေတာ့ အဆင္မွေျပပါ့မလားဆုိၿပီး ပူပန္ ေသာက ေတြ မ်ားေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာမွမပူဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေ႐ွ႕ေလွ်ာက္ေသဖုိ႔ပဲ ႐ွိ ေတာ့တာ။ ေရေ၀း ကုိ မ်က္ေစာင္းထုိးေနရၿပီ။ ေျခလွမ္းျပင္ေနရၿပီ မဟုတ္ဘူးလား အစ္ကုိႀကီးရ ဒီအ႐ြယ္ မွာ။ အဲေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘာ၀ါဒီမွ မထားေတာ့ဘူး။
႐ွိရင္စားမယ္ မ႐ွိရင္ မစားဘူး။ မိန္းမကုိလည္း ႏွစ္ေထာင္႐ွိရင္ တစ္ေထာင့္ငါးရာေပးလုိက္မယ္။ မ႐ွိ ရင္ေတာ့ မတတ္ႏုိင္ဘူး။ သမီးေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ သူက ႐ွစ္တန္း၊ သူမ်ားဘာ၀တ္တယ္ ဘာဖိနပ္ စီးတယ္ လာမေျပာနဲ႔။ သူမ်ား႐ွိတာ ကုိယ့္႐ွိတာမဟုတ္ဘူး။ ဟုတ္တယ္မုိ႔လား၊ ေရာ့ အေဖတတ္ ႏုိင္တာ ေက်ာင္း၀တ္စံုႏွစ္စံု ဒါပဲ။ အ၀တ္အစားက အေရးမႀကီးပါဘူး။ ပညာသင္တာ ပညာတတ္ဖုိ႔ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဘာ၀ါဒီမွမထားဘူး။ ဥပကၡာပဲ။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဒီအ႐ြယ္မွာ ပါဂ်႐ုိး စီးခ်င္လုိ႔လည္း မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ မိန္းမကုိလည္း ေျပာထားတယ္။ ငါ့ကုိ ဘာမွလာမေျပာနဲ႔။ သူမ်ား အေၾကာင္း လာမေျပာနဲ႔ ကုိယ့္႐ွိတာကုိယ္စား၊ ကုိယ္လုပ္စရာ႐ွိတာလုပ္။ မဟုတ္ဘူးလား အစ္ကုိႀကီး ရာ။ ဒီအ႐ြယ္မွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနားေအး ပါးေအးပဲ ေနခ်င္ေတာ့တယ္ "
" ခင္ဗ်ား အသက္ငယ္ပါေသးတယ္။ သူမ်ားေတြ အသက္ ခုႏွစ္ဆယ္၊ ႐ွစ္ဆယ္အလုပ္ လုပ္ေကာင္း တုန္းဗ်ာ။ ဘာလဲ ... ခင္ဗ်ားက တရားအားထုတ္ခ်င္ေနၿပီလား ...၊ ေလာကီၿငီးေငြ႕လုိ႔ ဘုန္းႀကီး ၀တ္လုိက္ ရင္လည္း ေကာင္းပါတယ္ဗ်ာ။ ဘ၀ၿငိမ္းခ်မ္းတာေပါ့ ... "
အမွန္ေတာ့ နားၿငီးလာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကုိ အ႐ြဲ႕တုိက္ေျပာလုိက္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ သုိ႔တုိင္ သူက မသိပါ။ ေနာက္ပုိင္း သူ႔စကားမ်ားက သူ႔စ႐ုိက္ကုိပုိၿပီး ေပၚလြင္ေစပါသည္။
" ဒါေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေသးဘူး အစ္ကုိႀကီးရာ။ ဘုန္းႀကီးေတာ့ မ၀တ္ႏုိင္ေသးဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က ညေနဆုိ တစ္ပုိင္း ေလာက္ေတာ့ ေသာက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္က တပ္ထဲ၀င္ဖူးတယ္။ ဂန္းေ႐ွာ့နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ နား ခဲ့တာ။ တျခားဟာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မလုပ္ပါဘူး။ မိန္းမတုိ႔ ေလာင္းကစားတုိ႔ ကၽြန္ေတာ္က ႏွစ္လံုး သံုးလံုး ေတာင္ မလုပ္ဘူး။ အရက္ကေတာ့ ႀကိဳက္လုိ႔ပါ အစ္ကုိႀကီးရာ"
အမွန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဆင္းရမည့္ ဘူတာမွာ ေနာက္ထပ္ေလးငါးေျခာက္ဘူတာ က်န္ပါေသးသည္။ သုိ႔တုိင္ ကၽြန္ေတာ္ ယခုရပ္မည့္ ဘူတာတြင္ ဆင္းပါေတာ့မည္။ တျခားေ႐ြးခ်ယ္စရာ မ႐ွိပါ။ တစ္ေန႔လံုး ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိပင္ပန္းခဲ့သည္။ ယခုထပ္ၿပီး နားကုိအပင္ပန္းမခံႏုိင္ေတာ့ပါ။
၂၀၀၉၊ ေအာက္တုိဘာ၊ ၁၂ ရက္၊
ျမန္မာသစ္မဂၢဇင္း။
.
