အခန္း (၂၆)
ေမာ္ေတာ္ကားကို စြန္႕ပစ္လိုက္ျခင္းသည္ အၾကီးဆံုး အမွာႀကီးတစ္ရပ္ကို က်ဴးလြန္လိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္ ေပသည္။ အလြန္တရာ မိုက္မဲသည့္ ရူးႏွမ္းသည့္ အျပဳအမူမွ်သာ ျဖစ္သည္။
ေရာ့လဂၢလာ သည္ ကံတရားကို ယံုၾကည္သူျဖစ္ေလသည္။ ယေန႔ေတာ့ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကံဆိုး ေန ေတာ့သည္။ ဘာလုပ္လုပ္ အားလံုးတလြဲေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနေလသည္။
ေမာေရွာ့ေရကန္ တြင္ နန္စီကို ေတြ႕ကတည္းက ကိပ္ေကာ့ကို တစ္ခါတည္း ေက်ာခိုင္းပစ္ရမည္ျဖစ္ သည္။ ကံတရား သည္ မိမိဘက္မရွိေတာ့ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ဖို႕ေကာင္းသည္။
ယခုေတာ့ သူ အရမ္းမိုက္မဲခဲ့သည္။ တစ္ေနရာရာမွာ တစ္ရက္ေလာက္ ေအာင္းေနျပီး ေနာက္တစ္ ေန႔တြင္ နန္စီ တို႕ လင္မယား ႏွင့္ သြားေတြ႕ကာ ေငြေတာင္းဖို႔ကိုပင္ စိတ္ကူးလိုက္ေသးသည္။
ဘယ္ေလာက္ႏြားက်လိုက္ပါသနည္း။
ကံဇာတာ ၫိႇူးမွိန္သည့္ အခ်ိန္တြင္ နန္စီတို႔ အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္သို႔ ေရာက္ခဲ့မိသည္။
ထိုအခ်ိန္မွာပင္ နန္စီတို႕၏ ကေလးမ်ားက တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ေပ်ာက္ဆံုးေနၾကသည္။
ဟာမြန္ ၏ ကေလးမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ နန္စီ ပါဝင္ပတ္သက္သည္ဟု ေရာ့က ဘယ္တုန္း ကမွ မယံုၾကည္ခဲ့။
နည္းနည္းကေလး မွ သံသယ မျဖစ္ခဲ့ဖူးေပ။
သို႔ေသာ္လည္း ယခု ကိစၥကိုေတာ့ မည္သူ ေျပာႏိုင္ပါေတာ့မည္နည္း။
သူ႔ကို ကားလ္ဟာမြန္ ေျပာျပဖူးသလိုပင္ နန္စီ သက္သက္မဲ့ အရူးထျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။
ေမာ္ေတာ္ကားကို စြန္႔ခြာျပီးေနာက္ ေတာင္ဘက္ရွိ အျမန္လိုင္းေျပးလမ္းမၾကီးရွိရာသို႕ သူ ဦးတည္ျပီး ထြက္လာ ခဲ့သည္။
ထို လမ္းမၾကီး သည္ ကိပ္ေကာနယ္ကို အလယ္မွ ျဖတ္သန္းသြားျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
သို႔ေသာ္လည္း သူ ကံမေကာင္းေတာ့ပါ။
ရဲကားတစ္စီးက သူ႔ေဘးမွ ျဖတ္ေမာင္းသြားသည္။
လြတ္ရံုကေလး ေရွာင္တိမ္းကာ ပုန္းေအာင္းလိုက္ရသည္။
သည္အတိုင္း ဆိုလွ်င္ေတာ့ လမ္းမ်ားကို ပိတ္ဆိုရွာေဖြေနၾကေတာ့မည္။
အျမန္လမ္းမၾကီးသို႔ေရာက္ျပီး အျမန္ကားတစ္စီးကို တားစီးႏိုင္သည့္တိုင္ေအာင္ ပိတ္ဆို႕ရွာေဖြမႈ မ်ားကို လြတ္ေအာင္ ေရွာင္တိမ္းႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္။
တံတားၾကီးကိုလည္း ပိတ္ထားျပီး ျဖစ္ေနေရာ့မည္။
ပင္လယ္ေအာ္ဘက္သို႕ သြားျခင္းက အေျခအေနပို၍ ေကာင္းႏိုင္သည္။
ယခုရာသီတြင္ ဘုိတဲအေတာ္မ်ားမ်ားကို ပိတ္ထားၾကသည္။
အခ်ိဳ႔ဘိုတဲမ်ားတြင္ အစားအေသာက္မ်ားကိုပင္ သိုေလွာင္ထားတတ္ၾကသည္။
ထိုသို႔ေသာ ဘိုတဲမ်ိဳးႏွင့္ ေတြ႕လွ်င္ ေဖာက္ထြင္းဝင္ေရာက္ရမည္။
အေျခအေနေကာင္းေသာ တစ္ရက္ရက္တြင္ ထရပ္ကားတစ္စီးစီးကို တားျပီး ကားေနာက္ခန္းထဲမွာ ပုန္း လိုက္ သြားမည္။
ကိပ္ေကာ့ေဒသမွ လြတ္ေျမာက္သြားလွ်င္ လံုၿခံဳမႈ ရွိသြားေပျပီ။
မည္းေမွာင္ျပီး က်ဥ္းေျမာင္းလွေသာ လမ္းကေလးအတိုင္း ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္လာရင္း သူ ခိုက္ခိုက္ တုန္ ေအာင္ ခ်မ္ေနသည္။
ရာသီဥတုက တစ္မိနစ္ထက္ တစ္မိနစ္ပို၍ သာ ဆိုးေလသည္။
အေကာင္းဘက္က လွည့္ေတြးလွ်င္ ရာသီဥတု ဆိုးရြားေနသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ရေသး ေတာ့သည္။
လမ္းေပၚ တြင္ လမ္းသလားေနသူမ်ားႏွင့္ တိုးမည့္ အႏၱရာယ္ႏွင့္ ေဝးသြားသည္။
လမ္းေပၚ တြင္ ဥဒဟို ေမာင္းႏွင္ေနသည့္ ေမာ္ေတာ္ကားမာ်းကိုလည္း မေတြ႕ရေတာ့။
သို႔ေသာ္လည္း လမ္းခ်ိဳးတစ္ခုသို႔အေရာက္တြင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ မီးလံုးၾကီးမ်ားဖြင့္ျပီး ေမာင္ႏွင္ လာ သည့္ ကားတစ္စီး ႏွင့္ ဆံုေသာေၾကာင့္ နီးရာခံ်ဳဖုတ္ထဲသို႕ ေသေျပးရွင္ေျပး ခုန္ဝင္ေျပးလိုက္ရ သည္။
အသက္ရႈ မွန္ေအာင္ ႀကိဳးစားသည္။
ဘုရားသခင္……
ေနာက္ထပ္ ရဲကားတစ္စီး ေမာင္းလာျပန္သည္။
သည္အတင္းဆိုလွ်င္ေတာ့ လမ္းေပၚမွာရဲကားမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနပံုရသည္။
လမ္းအတိုင္း သြားေနလို႕ ကေတာ့ လံုၿခံဳမႈမရွိႏိုင္။
လမ္းကိုခြာျပီး ေတာ ကို ျဖတ္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္။
ပင္လယ္ကမ္းေျခသို႕ ေရာက္ဖို႕ ဘာမွမေဝးေတာ့။
ခ်ံဳဖုတ္ကေလး မ်ား ကို အကာအကြယ္ယူျပီး ခပ္သြက္သြက္ သူ ေလွ်ာက္လာသည္။
သူ သြားေနသည့္ လမ္း မွာ ကမ္းေျခသို႔ေရာက္ရန္ နည္းနည္းေတာ့ ပိုေဝးသည္။
သို႔ေသာ္လည္း လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရသည္။
ေရကန္ၾကီး နားမွာ ငါ့ကို နန္စီ ျမင္သြားသလားဟု သူ ေတြးၾကည့္သည္။
သူ တည့္တည့္ ကို နန္စီ လွမ္းၾကည့္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း မျမင္ဘဲလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုေနရာသို႔ ေရာက္ခဲ့ေၾကာင္းကို သူ ျငင္းရမည္။
ယုတ္စြ အဆံုး ကိပ္ေကာ့အရပ္သို႕ လံုးဝ မေရာက္ခဲ့ေၾကာင္းဘူးကြယ္ရမည္။
မိမိ ကို နန္စီျမင္ပါသည္ဆိုရံုႏွင့္ မခိုင္လံုေသးေၾကာင္း ေတြးမိသည္။
သူ႔ကို မည္သူမွ မျမင္။ ဒါတစ္ခုေတာ့ ေသခ်ာသည္။
သို႔ေသာ္ စေတရွင္ ဝက္ဂြန္းကားဒရိုင္ဘာက ရွိေသးသည္။ နယ္ခံတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္း ရွိသည္။
သူ႔ေမာ္ေတာ္ကား နံပါတ္က ဂ…၆၄၂…
ဟုတ္သည္။
သူေကာင္းေကာင္းမွတ္မိသည္။ ဘာေၾကာင့္ ထိုကားနဲ႕ နံပါတ္ကို တစ္ၾကိမ္ျမင္ရံုႏွင့္ မွတ္မိေနရ သနည္း။
ဂဏန္းေတြ အားလံုး စံုဂဏန္းျဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ နံပါတ္တစ္ခုျခား ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ ငယ္စဥ္ၾကီးလိုက္ ၂…၄….၆….၈ မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ မွတ္မိလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
အကယ္၍ သူ႔ကို ဖမ္းမိသြားလွ်င္ ထိုစေတရွင္ဝက္ဂြန္း ကားအေၾကာင္း ရဲကို ေျပာျပဖို႔လည္း စိတ္ကူး ထားသည္။
ထိုကားသည္ နန္စီတို႔ၿခံထဲမွ ေျမလမ္းအတိုင္း ေမာင္းထြက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ေမာင္သည္မွာလည္း ေနာက္ျပန္ဆုတ္ လာျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူ ပိုၿပီး သတိထားမိျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုအခ်ိန္ တြင္ နန္စီအဲလ္ရက္ခ်္၏ ကေလးမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးသည့္အခ်ိန္ပင္ ျဖစ္ရေပလိမ့္မည္။
သို႔ေသာ္လည္း ေနာက္တစ္နည္း စဥ္းစားႏိုင္ေသးသည္။ ထိုစေတရွင္ ဝက္ဂြန္းကားသည္ နန္စီတို႔ အိမ္သို႔ ပစၥည္း ပို႔ေနၾက ကားေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ဥပမာ ႏြားႏို႕ပိုသည့္ကား ဆိုပါေတာ့။ ထိုကား အေၾကာင္း သူတို႔ အားလံုးသိျပီးသားေရာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။
ဒရိုင္ဘာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္လိုက္ရသည္ဟု ေတာ့မေျပာသာ။ လူေကာင္ႀကီး ထြားထြားက်ိဳင္း က်ုိဳင္းႏွင့္ ဝဝတုတ္တုတ္ႀကီး ျဖစ္ေၾကာင္းေလာက္သာ သူေျပာျပႏိုင္မည္။
မည္သို႔ ဆိုေစ၊ ေစာေစာက ေတြးသလို သူတို႔ အိမ္သို႕ႏြားႏို႕ပိုေနၾကကား၊ ျဖစ္ေနမည္ ဆိုလွ်င္ ဘာတန္ဖုိး ရွိေတာ့ မည္နည္း။
သည္လိုလည္းမဟုတ္ေသး။ ဘာမွ မေျပာတာက ပိုေကာင္းမည္။ ဖမ္းမိသြာလွ်င္ ထိုအေၾကာင္းကို ေရငံု ႏႈတ္ပိတ္ ေနလိုက္ျခင္းက ပိုေကာင္းမည္။
နန္စီတို႔ထံ အလည္သြားဖို႔ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္လည္း ကိပ္ေကာ့ကြန္ျမဴနီတီ သတင္းစာ တြင္ မိမိဓာတ္ပံုပါသည့္ ဟာမြန္ကေလးမ်ား အသတ္ခံရမႈ ေဆာင္းပါးကို ေတြ႕ရသျဖင့္ မိမိထြက္ေျပးဖို႕ ဆံုးျဖတ္ ခဲ့ေၾကာင္းေလာက္သာ အစစ္ခံလွ်င္ ေကာင္မည္။
ထိုစိတ္ကူးကေလးရေတာ့မွပဲ သူ အသက္ရွဴ ေခ်ာင္သြားေတာ့သည္။ စိတ္လက္ေပါပါးကာ ေရွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။
ပင္လယ္ကမ္းေျခ သို႔ ေရာက္ျပီး ဘိုတဲတစ္လံုးလံုးထဲသို႔ တံခါးဖ်က္ဝင္ေရာက္ျပီးလွ်င္-
ေျခလွမ္း ပိုသြက္လိုက္သည္။
သို႔ေသာ္လည္း သစ္ပင္ရိပ္မ်ားေအာက္မွ အျပင္မထြက္မိေအာင္ေတာ့ သတိၾကီးစြာထားသည္။
ေခ်ာ္ျပီး ယိုင္သြားေသးသည္။
သူ႔ ကိုယ္သူ က်ိတ္ဆဲသည္။
ကိုယ္ကို ျပန္မတ္သည္။
မိုးသီးမ်ားသည္ လမ္းမ်ားကို လံုးဝေလာက္နီးပါးသံုးမရေတာ့ေအာင္ ဖန္တီးပစ္ေနသည္။
အရမ္းေခ်ာ္ေနသည္။
သို႔ေသာ္လည္း သူ႔မွာ ေျခက်င္ခရီး မ်ားမ်ား စားစား မက်န္ေတာ့ပါ။
မၾကာခင္ ဘိုတဲတစ္လံုးထဲသို႔ သူ ေရာက္ေတာ့မည္
သို႔တည္းမဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္က သူ႔ကို ေတြ႔သြားျပီး အဖမ္းခံရေတာ့မည္။
ေရခဲေတြ ဖံုးေနသည့္ သစ္ပင္တစ္ပင္ကို ကိုင္ျပီး ကုိယ္ကို ျပန္မတ္သည္။
ၿပီးေတာ့ ျမန္ႏိုင္သမွ် ျမန္ေအာင္ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
အခန္း (၂၇)
သာစတန္ဂစ္ဗင္သည္ အိမ္ေနာက္ဘက္ရွိ မွန္အလံု ကာထားေသာ လသာေဆာင္တြင္ ထိုင္ျပီး မုန္တိုင္း တိုက္ခတ္ပံု ကို ၾကည့္ေနသည္။
အခ်ိန္မွာ ညေနပုိင္း ေမွာင္ရီဝိုးတဝါး အခ်ိန္ျဖစ္သည္။
သူ႔အသက္ ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ျပီ။
ယခုလိုမုန္တိုင္းတိုက္သည္ကုိ မွန္လံုခန္းထဲမွ ၾကည့္ခဲ့သည့္အၾကိမ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ျပီ။
သို႔ေသာ္လည္း သူ မတင္းတိမ္ႏိုင္။
ေနာက္ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ၾကာေအာင္ၾကည့္ရဦးမည္ဆိုလွ်င္လည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ၾကည့္ဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။
ေရဒီယို ကုိ တိုးတိုးကေလးဖြင့္ထားသည္။
အဲလ္ဒရက္ခ်္၏ ကေလးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ ၍ ေနာက္ဆံုးသတင္းကို သူ နားေထာင္ျပီးျပီ။
ကေလးမ်ားအေၾကာင္းဘာသဲလြန္စမွ မရၾကေသး။
သာစတန္သည္ အိမ္ေနာက္ဘက္သို႔ မ်က္ေတာင္ မခတ္ေငးၾကည့္ေနသည္။
ကေလးသူငယ္ မ်ားတြင္ ဘာေၾကာင့္မ်ား စိတ္မခ်မ္းသာ စရာ ေတြ ျဖစ္တတ္ပါလိမ့္ဟု စဥ္းစားေန သည္။
သူသည္ အိမ္ေျမပြဲစားအလုပ္မွ အနားယူထားသူျဖစ္သည္။
ေရးအဲလ္ဒရက္ခ်္ ကို သူစတန္ေကာင္းစြားသိသည္။
အမွန္ေတာ့ ေရးကို သာမက ေရး၏အေဖ၊ ေရး၏ အစ္ကိုတို႔ ႏွင့္ မိတ္ေဆြရင္းခ်ာမ်ား ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။
ေရး သည္ စိတ္သေဘာထားျဖဴစင္သူ ျဖစ္သည္။
ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ သူ ျဖစ္သည္။
ကိပ္ေကာ့နယ္ တြင္ ေရးကဲ့သို႔ လူေတာ္လူေကာင္း တစ္ေယာက္ လိုအပ္ေနသည္မွာ အမွန္ျဖစ္သည္။
ေပါင္သင္း ဆက္ဆံေရးေကာင္းသည္။
ပြဲစားေကာင္ တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သည္။
ေငြမ်က္ႏွာ တစ္ခုတည္း ကို ၾကည့္ေနသူ မဟုတ္။
ပြဲခ ရျပီးေရာ သေဘာမ်ိဳးျဖင့္ လုပ္ေနမဟုတ္။
ေရာင္းသလည္းအက်ိဳးေစ၊ စိတ္ခ်မ္းသာေစ၊ ဝယ္သူလည္း အက်ိဳးရွိေစ၊ စိတ္ခ်မ္းသာေစ ဟူေသာ အေျခခံျဖင့္ ပြဲစား လုပ္ေနသူ ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ လည္း နယ္သူနယ္သားမ်ားကပါ သူ႕ကို ခင္မင္ၾကသည္။
ထိုသို႔ေသာ လူတစ္ေယာက္၏ သားသမီးမ်ား မျဖစ္သင့္တာျဖစ္မည္ဆိုလွ်င္ ဘယ္ေလာက္ ရွက္စရာ ေကာင္း လိုက္ ပါသနည္းဟု သာစတန္ေတြးၾကည့္ေနမိသည္။
နန္စီ ကိုလည္း သာစတန္ ေကာင္းေကာင္းသိသည္။
ဟာမြန္ ႏွင့္ ရခဲ့သည့္ ကေလးမ်ားကို သတ္ပစ္သည္ဟု စီရင္ခ်က္ခ်ျခင္းခံခဲ့ရသည္။
သို႔ေသာ္ လည္း သူစတန္ ကေတာ့ နည္းနည္းကေလးမွ သံသယ မျဖစ္မိ။
နန္စီ သည္ သူကိုယ္တိုင္ေမြးထားသည့္ သားရင္း သမီးရင္းမ်ားကို ထား၍ အျခားမည္သူ႕ကိုမွ သတ္ မည့္ လူစားမ်ိဳး မဟုတ္ေၾကာင္း သူ အတပ္သိေနသည္။
လူအမ်ား မသိႏိုင္ေသာေၾကာင့္ တစ္ခုခု ရွိေနရမည္ဟု သူစတန္ေတြးသည္။
စိတ္ကူးယဥ္ေက်ာ မွာ သူ ေမွ်ာပါေနသည္။
ထိုအခိုက္ အိမ္ေနာက္ဘက္ သစ္ေတာထဲမွာ လႈပ္ရွားမႈ တစ္ခုက သူ႔အာရံုကို ဖမ္းဆြဲလိုက္သည္။
ေရွ႕သို႔ သူ ကိုင္းလိုက္သည္။
မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္လိုက္သည္။
မ်က္လံုး မ်ားကို က်ဥ္းၾကည့္လိုက္သည္။
ေတာအုပ္ထဲမွာ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ရွိေနသည္။
တစ္ေနရာ မွ တစ္ေနရာသို႕ ေရႊ႕ေနသည္။
ပုန္လွ်ိဳး ကြယ္လွ်ိဳး သြားေနသည္မွာ ေသခ်ာထင္ရွားသည္။
လူေကာင္း တစ္ယာက္ ဆိုလွ်င္ သည္လိုရာသီဥတုမ်ိဳးတြင္ သည္လိုေတာအုပ္ထဲသို႕ ေရာက္လာ စရာ အေၾကာင္း မရွိ။
ဘယ္လို လူေကာင္း ကမွ အရူးထမည္မဟုတ္။
ေနာက္ျပီးေတာ့ ယခုတေလာ ကိပ္ေကာ့နယ္တြင္ ဓားျပတိုက္မႈေတြ ျဖစ္ေနသည္။
အထူးသျဖင့္ ယခု သူတို႔ ေနသည့္ အပိုင္းတြင္ ပို အျဖစ္မ်ားသည္။
သာစတန္က ဖုန္းေကာက္ကိုင္သည္။
ခရိုင္ရဲဌာနခ်ဳပ္ နံပါတ္လွည့္သည္။
ခရိုင္ရဲအရာရွိ ဂ်က္ေကာ္ဖင္ သည္ သူ၏ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္း ျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္လည္း ဂ်က္သည္ သူ႔ရံုးတြင္ ရွိခ်င္မွ ရွိမည္။
အဲလ္ဒရက္ခ်္ ၏ ကေလးမ်ား ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာေၾကာင့္ ထိုကစၥႏွင့္ အျပင္သို႔ ထြက္ခ်င္ထြက္ေန လိမ့္မည္။
ရဲဌာနခ်ဳပ္က ျပန္ထူးသည္။
"ေအဒမ္ပို႔ ရဲဌာနခ်ဳပ္ က ရဲတပ္ၾကပ္ႀကီး ပိုလာစကား ေျပာ…."
သာစတန္ က စိတ္မရွည္ႏိုင္ဘဲ ျဖတ္ေျပာသည္။
"သာစတန္ဂစ္ဗင္ စကားေျပာေနတယ္၊ ငါ့အိမ္ေနာက္ေတာအုပ္ထဲမွာ မသကၤစရာ လူတစ္ေယာက္ ေတြ႕ေန လို႔ ပင္လယ္ကမ္းေျခဆီကို သြားေနတယ္"
အခန္း (၂၈)
နန္စီ သည္ ခံုတန္းလ်ားေပၚမွာ ကိုယ္ကို မတ္မတ္ထားျပီး ထိုင္ေနသည္။
ျပီးေတာ့ ေရွ႕တည့္တည့္ကို မ်က္ေတာင္မခတ္ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။
ေရးက မီးလင္းဖိုထဲမွာ မီးထည့္ေပးေနသည္။ ထင္းေခ်ာင္းကေလးမ်ားကို ေလာင္ကၽြမ္းျပီးေသာ အခါ ထင္းတံုးႀကီး ကို မီးကူးေနသည္။
ထင္းေခ်ာင္းကေလးမ်ား
မေန႕က…
ဟုတ္ပါသည္။ မေန႕ကပဲ ျဖစ္ပါသည္။
ဘာမွ် မၾကားေသးပါ။ မေန႕က ဟုတ္ပါရဲလား။
သူႏွင့္ မိုက္ကယ္သည္ အိမ္ေရွ႕ျမက္ခင္းေပၚသို႕ က်ေနသည့္ သစ္ရြက္မ်ားကို ထြန္ျခစ္ႏွင့္ ရွင္းေနခဲ့ ၾက သည္။
"အခုရာသီ မွာ သစ္ရြက္ေျခာက္ ရွင္းတာဟာ ဒီတစ္ၾကိမ္ေနာက္ဆံုး ျဖစ္မွာပဲ သားေရ၊ သစ္ပင္ေပၚမွာ သစ္ရြက္ ေတြ ကုန္သေလာက္ ေၾကြကုန္ၾကၿပီေလ"
နန္စီ က မိုက္ကယ္ကို ေျပာခဲ့သည္။
မိုက္ကယ္ က တည္ျငိမ္စြာ ေခါင္းညိတ္ျပခဲ့သည္။
ျပီေတာ့ ဘာမေျပာ ညာမေျပာႏွင့္ သစ္ကိုင္းတစ္ကိုင္းကုိ သြားေကာက္လာသည္။
သစ္ရြက္ကေလးမ်ားကို ခိ်ဳးသည္။
"ဒီကိုင္ငယ္ကေလး ေတြက မီးဆိုက ္လို႕ေကာင္းတယ္ မာမီရ" ဟု လူၾကီးကေလးကို ေျပာသည္။
ထြန္ျခစ္ကို ျမက္ခင္းေပၚမွာ သူခ်ထားခဲ့သည္။
ပက္လက္ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ထြန္သြားမ်ားက မိုးေပၚသို႔ ေထာင္ေနသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ကားလမ္းကေလးဆီမွ မစ္စီ ေျပလာသည္ကို ေတြ႕ေသာအခါ မိုက္ကယ္က ထြန္ျခစ္ကို ေျပးျပီး ေမွာက္လိုက္သည္။
ေနာက္ျပီးေတာ့ ေတာင္းပန္သည့္ အၿပံဳေလးတစ္ခု ၿပံဳျပရင္းေျပာသည္။
"ထြန္ျခစ္ကို ပက္လက္ထားရင္ အႏၱရာယ္ျဖစ္တတ္တယ္လို႕ ဒယ္ဒီက အျမဲေျပာတယ္"
မိုက္ကယ္ သည္ မစ္စီ ကို အလြန္ေစာင့္ေရွာက္သူူ ျဖစ္သည္။
စိတ္ေကာင္း အလြန္ရွိသည္။
ေရး ႏွင့္ အရာရာမွာ တူသည္။
အေကာင္းဘက္က လွည့္ေတြးၾကည့္လွ်င္ မိုက္ကယ္သည္ မစ္စီႏွင့္ အတူ ရွိေနသျဖင့္ ေတာ္ေသး သည္ဟု နန္စီ ေတြးမိေလသည္။
ထိုသို႕ ေတြးမိေသာအခါ တကယ္လည္း စိတ္သက္သာမႈ အထိုက္အေလ်ာက္ ရေလသည္။
မည္သို႕ေသာ အေျခအေနမ်ိဳးမွာမဆို သူ႔ညီမေလးကို သူတတ္စြမ္းမွ် ေစာင့္ေရွာက္မည္မွာ ေသခ်ာသည္။
မိုက္ကယ္ သည္ သတိေကာင္းေသာ ကေလးတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္သည္။
ထို႕ေၾကာင့္ မစ္စီ အေအးမမိႏိုင္ေအာင္ အကႌ်ၾကယ္သီးမ်ားလံုလံုၿခံဳၿခံဳ တပ္ေပးထားမွာလည္း ေသခ်ာ ပါသည္။
ေသခ်ာ…..
"ဘုရားသခင္…"
ေတြးေနရင္း တန္းလန္း ေယာင္ျပီး ဘုရားတလိုက္မိသည္။
သူ႕အသံအက်ယ္ၾကီး ထြက္သြားသည္ကို သူကိုယ္တိုင္မသိလို္က္။
ေရး က အထိတ္တလန္႕ ေမာ့ၾကည့္သည္။
ကုလားထိုင္ၾကီးႀကီးတစ္လံုးေပၚမွာ သူထို္င္ေနသည္။
သူ႔စိတ္ကို သူ အရမ္း ထိန္းထားသည့္ အမူအရာေပၚေနသည္။
နဖူးေၾကာႀကီး မ်ား ေထာင္ထေနသည္ကို အထင္အရွား ျမင္ေနရသည္။
မိမိအား ကိုင္တြယ္ပြတ္သပ္ျခင္းကို ယခုအခ်ိန္တြင္ မိမိမလိုလားေၾကာင္း ေရးသိေနသည္ကိုလည္း နန္စီ အကဲခတ္ မိေနသည္။
ႀကံဳေတြ႕ေနရသည္မ်ားကို အရွိအတိုင္း လက္ခံႏို္င္ရန္ နန္စီ ႀကိဳးစားေနသည္။
ကေလးေတြ ေသသြားျပီ ဆိုျခင္းကို မယံုၾကည္ရ။
ဘယ္နည္းႏွင့္မွ မေသႏိိုင္။
သို႔ေသာ္လည္း သူတို႕ တစ္ခုခုမျဖစ္ခင္ ျပန္ေတြ႔မွ ျဖစ္ေတာ့မည္ကို နန္စီစိတ္ထဲက ေျပာေနမိ သည္။
ေဒၚေရာ္သီကလည္း နန္စီကို အကဲခတ္ၾကည့္ေနသည္။
ေဒၚေရာ္သီ ၾကည့္ေနရင္းမွ ပင္ မိနစ္ပိုင္ နာရီပိုင္း အတြင္း အရမ္းအိုစာသြားသည္။
သတိလက္လြတ္လည္း ျဖစ္ေနသည္။
ေဒၚေရာ္သီသည္ ကေလးမ်ား ၏ ေခါင္းကိုင္ ဘြားေအ ျဖစ္လို႕ေနသည္။
သို႔ေသာ္ နန္စီက လက္မခံ။
ကားေမွာက္ျပီး ေသသြာသည့္ သူ႔အေမ ေနရာတြင္ မည္သူ႕ကိုမွ အစားမထိုးႏိုင္။
ကေလးမ်ားကိုလည္း တျခားဘြားေအ အစားမေပးႏိုင္။
ယေန႕ေတာ့ ေဒၚေရာ္သီသည္ မိမိတို႕ အေပၚတြင္ အဘယ္မွ် သံေယာဇဥ္ၾကီးေၾကာင္း နန္စီလက္ ေတြ႕ သိရ ေလေတာ့သည္။ သည္လိုဆိုေတာ့လည္း ေဒၚေရာ္သီအေပၚ ခပ္တန္းတန္းေနခဲ့မိသည္ မ်ားကို ျပန္ေတြးျပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိျပန္ေလသည္။
"ငါ့မွာ အတၱစိတ္ေတြ တယ္မ်ားပါလား" ဟု နန္စီက ေတြးသည္။
အမွန္ေတာ့ ေဒၚေရာ္သီ မွာ အထီးက်န္ျဖစ္ေနသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ အေဖာ္လိုသည္.။
မိုက္ကယ္ႏွင့္ မစ္စီ ကုိ သူ႔ေျမးေလးေတြလို သေဘာထားျပီး ခ်စ္လိုသည္။
သို႔ေသာ္ နန္စီက ခြင့္မျပဳခဲ့။
"ငါဟာ ဘယ္ေလာက္ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္လိုက္ပါသလဲ" ဟု ဆက္ျပီး စဥ္းစားမိျပန္သည္။
ယခု ကိုယ္ဒုကၡေရာက္ေသာ အခါ ကိုယ္စိတ္ေျပရာ ေျပရာ ေျပေၾကာင္း ေဖ်ာင္းဖ်ဖို႕လိုေသာ အခါ ေဒၚေရာ္သီ သည္ အနားမွ တစ္ဖဝါး မခြာဘဲ ရွိေနေလသည္။
နန္စီမွာ ထိုအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း ပို၍ စိတ္ထိခိုက္လာသည္။
"ေရာ့လဂၢလာ၊ မနက္တုန္းက ေရကန္နားမွာ ေရာ့လဂၢလာကို ကၽြန္မေတြ႕လိုက္တယ္လို႔ ေျပာမိတယ္ေနာ္"
နန္စီက ေျပာသည္။
"ဟုတ္တယ္"
ေရးက ျပန္ေျဖသည္။
"ကၽြန္မ အိပ္မက္မက္ေနတာမ်ားလားဟင္၊ သူ႕ကို ကၽြန္မျမင္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာတာ ေဒါက္တာက ယံု ၾကည္ရဲ႕ လား၊ ကၽြန္မ အမွန္ေတြကို ေျပာေနတယ္လို႕ ဆရာဝန္က ယံုၾကည္ရဲ႕လား"
ေရးစဥ္းစားသည္.။ ျပီးေတာ့ မွန္သည့္အတိုင္း ေျပာလိုက္ဖို႕ ဆံုးျဖတ္သည္။
နန္စီ၏ စိတ္ဓာတ္ျပန္လည္ခိုင္မာလာစျပဳၿပီး ခြန္အားေတြ ျပန္လည္ရရွိလာစျပဳၿပီ။
အမွန္တရား ကို လက္ခံလာႏိုင္စြမ္းရွိျပီ။
ယခု ေျပာေနသည့္ စကားမ်ားသည္ တိုက္ရိုက္က်ေသာ စကားမ်ားျဖစ္သည္။
သြယ္ဝိုက္ ေျပာမေနေတာ့။
"ရာခိုင္ႏႈန္းျပည့္ မွန္ကန္တဲ့စကားေတါကို မင္းေျပာေနတယ္ လို႕ ဆရာဝန္ လက္ခံတယ္လို႔ ကိုယ္ ယံု ၾကည္တယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ နန္းစီ မင္းတစ္ခုသိထားဖို႕က လဂၢလာကို ကိုယ္တို႕ အိမ္နားတစ္ ဝိုက္မွာ မေန႕ညကေရာ ဒီေန႔မနက္ကပါ ေတြ႕လိုက္ၾကရတယ္။"
"ေရာ့လဂၢလာဟာ ကေလးေတြ ဒဏ္ရာ အနာတရာျဖစ္ေအာင္ေတာ့ လုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး"
ခံစားခ်က္ ကင္းမဲ့ေသာ ေလသံျဖင့္ နန္စီက ေျပာသည္။
ထိုအေၾကာင္း ေၾကာင့္လည္း သူ စိတ္သက္သာရာ အထိုက္အေလ်ာက္ရလာျခင္း ျဖစ္သည္။
"ကေလးေတြကို သူေခၚသြားတာ ဆိုရင္ ကေလးေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး သူ တာဝန္ယူတယ္ဆိုရင္ ကေလး ေတြ နာက်င္ေအာင္ သူ ဘယ္နည္း နဲ႕မွ လုပ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မသိတယ္"
အခန္းထဲ သို႕ လင္ဒန္ျပန္ေရာက္လာသည္။ သူ႔ေနာက္မွ ဂ်ဳိနသန္ကပ္ပါလာသည္။
ဂိ်ဳနသန္က ေဒၚေရာ္သီးကို ပထမဆံုး အလိုလိုလွမ္းၾကည့္မိလိုက္ေၾကာင္း သူ႔ဘာသာသူ သတိထားမိသည္။
ေဒၚေရာ္သီက လက္ႏွစ္ဘက္စလံုးကုိ ကုတ္အကႌ်အိတ္ထဲသို႔ ႏႈိက္ထားသည္။
ခ်မ္ေနေသာေၾကာင့္ လက္သီးမ်ား ဆုပ္ထားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဂ်ိဳနသန္ ခန္႕မွန္းၾကည့္မိပါသည္။
ေဒၚေရာ္သီကို ဂ်ိဳနသန္ အလြန္သေဘာက်ပါသည္။
အင္မတန္ တည္ျငိမ္ၿပီး ေနရာတကာတြင္ တိက်ေသာ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေလသည္။
ေရးက လွမ္းေမးလိုက္ေသာေၾကာင့္ ဂ်ိဳနသန္၏ စိတ္ကူးမ်ား ပ်က္သြားေလသည္။
"တယ္လီဖုန္းက ဘာတဲ့လဲဟင္"
"ဂ်က္ေကာဖင္ အျပင္ထြက္သြားတယ္"
ဂိ်ဳနသန္ က ဆင့္ေဝွ႕ရန္ေရွာင္ ေျဖသည္။
"ရပါတယ္ ေျပာပါ။ ဒီနားတစ္ဝိုက္မွာ ေရာ့လဂၢလာကို ေတြ႕ထားေၾကာင္းနန္စီ သိျပီးပါျပီ"
ေရးက ရွင္းျပသည္.။
"ဟုတ္တယ္ အဲဒီကိစၥနဲ႕ ဂ်က္ေကာ္ဖင္ အျပင္ ထြက္သြားတာ လဂၢလာက သူခိုးျပီး ေမာင္းသြားတဲ့ ကားကို အေဝးေျပးလမ္းမၾကီးေပၚမွာ ထားပစ္ခဲ့ျပီး လူခ်ည္း လက္လြတ္ထြက္ေျပးသြားတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒါေလာက္ ေတာင္ ရာသီဥတု ဆိုးေနတာ သူ ေဝးေဝးေျပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး"
"ဘယ္လိုေနေသးလဲ နန္စီ"
လင္ဒန္က နန္စီ ကို ေမးရင္း အနားကပ္ျပီး အကဲခတ္ၾကည့္သည္။
နန္စီ သည္ သူ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္ထက္ ပို၍ တည္ျငိမ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
"ကၽြန္မ ေနေကာင္းပါတယ္ရွင္၊ ကားလ္ အေၾကာင္းေတြ ကၽြန္မ အမ်ားၾကီး ေျပာပစ္လိုက္မိတယ္ ေနာ္ "
"ဟုတ္ကဲ့ "
"ကၽြန္မ သတိျပန္ရဖို႕ ၾကိဳးစားေနတာ တစ္ခုုရွိတယ္၊ သိပ္အေရးၾကီးတယ္။ ရွင့္ကို ေျပာျပခ်င္ေန တာ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုမွ မွတ္မိေအာင္ ႀကိဳးစားလို႕မရဘူး"
လင္ဒန္ က ပံုမွန္အသံမ်ိဳး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေျပာသည္။.
"တစ္ေလွ်ာက္လံုး မင္းေျပာေနတာက ကၽြန္မ မယံုၾကည္ႏိုင္ဘူး ကၽြန္မ မယံုၾကည္ႏိုင္ဘူး ဆိုတဲ့ စကားလံုးပဲ အဲဒီစကားကိုပဲ ထပ္ခါတလဲလဲ ေျပာေနတယ္ ဘာေၾကာင့္ ဒီစကားကိုခ်ည္း ေျပာေန တယ္ဆိုတာ မင္းကိုယ္မင္း သိႏိုင္မလား"
နန္စီ ေခါင္းခါသည္။
"မသိပါဘူး…"
နန္စီက ထိုင္ရာမွထျပီး ပင္ပန္းႏြယ္နယ္စြာျဖင့္ ျပတင္းေပါက္ဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားသည္။
"အျပင္မွာ အရမ္းေမွာင္ေနျပီေနာ္၊ တစ္ခုခုကို ေတြ႔ဖို႕ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေတြ႔ဖို႕ဆိုတာ မလြယ္ႏိုင္ ေတာ့ဘူး"
အျပင္ သို႔ လွမ္းၾကည့္ရင္း နန္စီက ေျပာသည္။
လိုအပ္သည္မ်ားကို စဥ္းစားႏိုင္ရန္ သူ႔ေခါင္းကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရွိေစခ်င္သည္။
သူ႔ကိုယ္သူ ငံု႕ၾကည့္သည္။
အိမ္ေနရင္း ဝတ္သည့္ သိုးေမြးအကႌ်ပြၾကီးကုိ ဝတ္ထားဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ယခုမွ သတိျပဳမိသည္။
"ကၽြန္မ အဝတ္သြားလဲလိုက္ဦးမယ္ ကၽြန္မ အဝတ္လဲခ်င္ေနတယ္"
နန္စီ က ခပ္ျဖည္းျဖည္း ေျပာသည္။
"မင္း နဲ႕အတူ….."
ေဒၚေရာ္သီက စကားမဆံုးမီ သူ႕ႏႈတ္ခမ္းကို သူ ကမန္းကတန္း ျပန္ကိုက္ျပီး ဘရိတ္အုပ္လိုက္ သည္။
နန္စီ အေပၚထပ္တက္ရာတြင္ မိမိပါ လိုက္ခဲ့ရမလားဟု သူ ေမးလိုရင္းျဖစ္သည္။
"ေနပါေစရွင္ ကၽြန္မဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး…"
နန္စီက ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသည့္ေလသံျဖင့္ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ ျပန္ေျပာသည္။
ေရာလဂၢလာ ကို သူတို႕ ဖမ္းၾကေသာအခါ သူ အဝတ္အစားလဲ ထားျပီးသား ျဖစ္ေနခ်င္သည္။.
လဂၢလာ ကို သူတို႕ ဘယ္အရပ္သို႕ပင္ ေခၚသြားပါေစ၊ ျဖစ္သည့္နည္းျဖင့္လိုက္ျပီး သူ ေတြ႕ခ်င္ေန သည္။
ေရာလဂၢလာ ႏွင့္ ေတြ႕လွ်င္--
"ေရာ့ ကၽြန္မကေလးေတြ ဒဏ္ရာအနာတရ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူးဆိုတာ ကၽြန္မသိပါတယ္၊ ရွင္ ပိုက္ဆံလိုခ်င္သလား၊ ရွင္ဘာလိုခ်င္သလဲ၊ သားနဲ႕သမီး ဘယ္မွာရွိတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္မကို ေျပာပါ၊ ရွင္ လိုခ်င္တာ ဘာမဆို ကၽြန္မတို႕ ေပးပါ့မယ္" ဟူေသာ စကားကို သူ ေျပာခ်င္ေနသည္။
ထို႕ေၾကာင့္ အဆင့္သင့္ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳတင္ အဝတ္အစားလဲထားရေပမည္။
အေပၚထပ္ သူတို႔အိပ္ခန္းထဲ ေရာက္ေတာ့ ကိုယ္ေပၚမွ အဝတ္အစားမ်ားကို ခၽြတ္ခ်လုိက္သည္။
ပံုမွန္အတိုင္း ဆိုလွ်င္ ဗီရိုဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားမည္။
ခၽြတ္လိုက္သည့္ အဝတ္အစားမ်ားကို ဗီရိုထဲမွာ ခ်ိတ္မည္။
သို႔ေသာ္လည္း ယခုအၾကိမ္တြင္ ထိုသို႔ မလုပ္ျဖစ္။
သူ႔ေခါင္းထဲ မွာ ေပါ့ပါးေနသည္။
အုတ္နံရံ ကို ေခါင္းမွီလိုက္သည္။
အုတ္နံရံ၏ ေအးစက္ေသာ အေတြ႕ကို ခံစားလိုက္ရသည္။
အိပ္ခန္းတံခါး ပြင့္သြားသည္။
ေရး၏ ငိုသံပါၾကီး ႏွင့္ ေခၚသံကိုပါ ဆက္တိုက္ ၾကားရသည္။
"နန္စီ……"
ေရးက သူ႔ဆီသို႔ ခပ္သုပ္သုပ္ ေလွ်ာက္လာသည္။
အသံထဲတြင္ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔သည့္ အသံပါ ေရာပါေနေၾကာင္း နန္စီ သတိထားမိသည္။
သူ႔ဘက္ သို႕ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
ေရးက လက္ႏွစ္ဘက္ႏွင့္ သူ႔ကိုယ္လံုးကို သိုင္းဖက္သည္။
ေရးကိုယ ္ေပၚမွ အဝတ္မ်ား၏ ပူေႏြးမႈကို ခံစားရသည္။
"ကၽြန္မ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး၊ တကယ္ေျပာတာပါ"
နန္စီ က တည္ျငိမ္စြာ ျပန္ေျပာသည္။
"နန္စီ…"
ေရးက နန္စီ၏ မ်က္ႏွာကို ဆြဲေမာ့ယူသည္။
ျပီးေတာ့ နန္စီ ၏ ႏႈတ္ခမ္းေပၚသို႔ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက က်လာသည္။
နန္စီ ကလည္း သူ႔ကိုယ္လံုးကေလးကို ေရးႏွင့္ တအားပူးကပ္ထားလိုက္သည္။
သူတို႕ႏွစ္ေယာက္စျပီး ေတြ႕ၾကတုန္းကႏွင့္ တစ္ပံုစံတည္း တူညီေနပါသည္။
နန္စီ ၏ အိမ္သို႔ ေရး ညစာလာစားသည္။
ျပီေတာ့ ေမာ့ေရွာ့ေရကန္ၾကီးဆီသို႔ ႏွစ္ေယာက္လမ္းေလွ်ာက္ သြားၾကသည္။
ထိုေန႕ညတုန္းကလည္း ရာသီဥတု ေအးေနသည္။
သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ခ်မ္းေနသည္။
ေရး က သူ ကုတ္အကႌ်ရင္ဘတ္ကို ဖြင့္ေပးသည္။
ျပီးေတာ့ သူ ရယ္ကာ ထိုအထဲသို႔ နန္စီကုိ ဆြဲသြင္းသည္။
ဖြင့္ထားေသာ ကုတ္အကႌ်ကို နန္စီ ၏ ကိုယ္ေပၚသို႕ပါ ဖံုးျပီးျပန္ေစ့လိုက္သည္။
သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ တစ္သားတည္း ျဖစ္သြားၾကသည္။
ျပီးေတာ့ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ နန္စီကို သူနမ္းသည္။
ဘယ္လိုမွ ေရွာင္တိမ္း၍ ရႏိုင္မည္ မဟုတ္ေသာ အနမ္းျဖစ္ေၾကာင္း နန္စီက သိထားသည္။
နန္စီ ကလည္း အနမ္းခံခ်င္ပါသည္။
အရမ္းကို အနမ္းခံခ်င္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။
ယခုမွ မဟုတ္ပါ။ ေရးႏွင့္ စေတြ႕သည့္ အခ်ိန္ကတည္းက သူနမ္းသည္ကို ခံယူလိုခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။
ကားလ္ ႏွင့္ က်ေတာ့ သည္လိုမဟုတ္ပါ။ လားလ္နမ္းသည္ကုိ သူ မခံလိုပါ။
ထိုေၾကာင့္ ျပစ္မႈတစ္ခုခု ကို က်ဴးလြန္ထားမိသလို စိတ္ထဲမွာ ခံစားခဲ့ရေလသည္။
လီဇာ ေမြးျပီးေတာ့ ကားလ္ကလည္း သူ႔ကို မနမ္းေတာ့ပါ။ လင္မယားလို မဆက္ဆံေတာ့ပါ။
ဘာေၾကာင့္လဲ… မိမိမွာ အျပစ္တစ္ခုခုရွိေနျပီလား ဟု နန္စီ အျမဲတမ္းေတြးၾကည္ေနခ့ဲပါသည္။
"ခ်စ္တယ္…."
ထိုစကား ကို နန္စီ ေျပာလိုက္မိသည္။ ထိုစကားကို ေရး ၾကားေလာက္ရံု တိုးတိုးကေလး အၾကိမ္ ၾကိမ္ ေျပာခဲ့ဖူး ပါသည္။
အိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္ အခါမ်ားမွာပင္ မနားတမ္းသူ ေျပာဖူးခဲ့ပါသည္။
ယခု တစ္ၾကိမ္တြင္ သူ႔ႏႈတ္ဖ်ား မွ ထိုစကားထြက္သြားျခင္းကို သူ ကိုယ္တိုင္ပင္ မသိလိုက္ပါ။
"ကိုယ္ကလဲ မင္းကို ခ်စ္ပါတယ္ နန္စီ၊ ကိုယ္ဟာ မင္းအတြက္ သိပ္ကို ဆိုးခဲ့ေပလိမ့္မယ္၊ မင္းအ ေပၚမွာ ကိုယ္ နားလည္တယ္လို႕ ထင္ခဲ့တယ္၊ အမွန္ကေတာ့ ကုိယ္နားမလည္ခဲ့ဘူး"
"ေရး သားနဲသမီး ကို ကၽြန္မတို႕ ျပန္ရမွာလားဟင္.. "
နန္စီ၏ အသံ တုန္ယင္ လႈပ္ရွားေနသည္။ ျပီးေတာ့ တစ္ကုိယ္လံုးလည္း စတင္ တုန္ယင္လာ ေၾကာင္း စိတ္ထဲ မွာ ခံစားလာရသည္။
ေရးက တင္းတင္းၾကီး ဖက္လိုက္သည္။
"ကိုယ္မသိဘူးအခ်စ္ရယ္ ကိုယ္မသိေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ အျမဲသတိိရပါ၊ ကေလးေတြ ဘာပဲ ျဖစ္သြား ျဖစ္သြား ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ ရွိေနတယ္ဆိုတာေလးေတာ့ အျမဲတမ္း သိထားပါ။ ကိုယ္ တို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ပိုင္ဆိုင္ေနၾကေသးတာပဲ။ ဘာတစ္ခုမွ ေျပာင္း လဲမသြားႏိုင္ပါဘူး၊ သူတို႔ အခုပဲ ဂ်က္ေကာဖင္ ကို လာေခၚသြားၾကတယ္။
ေရာ့လဂၢလာ ကို သူတို႔ ဖမ္းမိၾကျပီ၊ ရဲစခန္း ေရာက္ေနျပီ ေဒါက္တာမိုင္လ္လဲ သူတို႔နဲ႕ လိုက္သြား တယ္၊ ဂ်ိဳနသန္ နဲ႕ ကိုယ္လဲ ထပ္လိုက္သြားၾကေတာ့မလို႕"
"ကၽြန္မလဲ လိုက္ခ်င္တယ္၊ သူ ကၽြန္မကို ေျပာခ်င္ေျပာမွာ----"
"မင္းလိုက္ လို႔ မျဖစ္ဘူး၊ ဂ်ိဳနသန္က စိတ္ကူးတစ္ခု ရတယ္။ သူ႔စိတ္ကူးက အလုပ္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ႏိုင္ တယ္၊ စမ္းၾကည့္ ရမွာပဲ ေရာ့မွာ ၾကံရာပါ တစ္ေယာက္ရွိခ်င္ရွိေနလိမ့္မယ္ ကေလးေတြဟာ အဲဒီၾကံ ရာပါရဲ႕ လက္ထဲမွာ ရွိႏိုင္တယ္၊ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အရင္အမႈတုန္းကလည္း သူ ပတ္သက္ေနခဲ့ ဖူးတယ္ မဟုတ္လား"
"ေရး……"
မိမိ၏ အသံထဲမွာ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈမ်ား ပါသြားေၾကာင္း နန္စီ သတိထားမိသည္၊
"ေနခဲ့ပါ အခ်စ္ရယ္ ခဏေလးပါ၊ ေရပန္နဲ႕ ေရေႏြးေႏြးေလးခ်ိဳးလိုက္ ျပီးေတာ့ အဝတ္အစား နဲ႕ မင္း အတူတူ ေဒၚေရာ္သီ ေနခဲ႕လိမ့္မယ္၊ မင္းစားဖို႔ ဆင္းဒဝစ္ ေတြ သူ လုပ္ေနတယ္၊ အခုေလာက္ဆိုရင္ ျပီး ေနေရာေပါ့၊ ကိစၥျပီးတာနဲ႕ ခ်က္ခ်င္း ကိုယ္ျပန္ခဲ့မယ္ေနာ္"
ေရးက မ်က္ႏွာ ကို နန္စီ၏ ဆံပင္မ်ားၾကားမွာ ခဏၾကာေအာင္ ျမႇပ္ထားလိုက္ေသးသည္။ ျပီးေတာ့ သူ ထြက္ခြာ သြား ေတာ့သည္။
နန္စီ သည္ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ေရခ်ိဳးခန္းဆီသို႔ ေလွ်ာက္သြားသည္။ ေရပန္းခလုတ္ကို ဖြင့္လိုက္ သည္။
ျပီးေတာ့ မ်က္ႏွာသစ္ ေၾကြဇလံုအထက္မွ မွန္ထဲသို႔လွမ္းၾကည့္သည္။ ေသြးေရာင္ကင္းမဲ့ျပီး ေခ်ာင္ က်ေနသည့္ သူ၏ မ်က္ႏွာ က သူ႕ကို ျပန္ၾကည့္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။
မ်က္လံုး မ်ားမွာလည္း လြမ္းရိပ္ ေဆြးရိပ္မ်ားျဖင့္ ညိဳ႕မႈိင္းေနေလသည္။
ထိုရုပ္သည္ ကားလ္ႏွင့္ အတူတူေနခဲ့ရသည့္ကာလမ်ားတုန္းက ရုပ္မ်ိဳးျဖစ္သည္။
သူ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လွည့္လိုက္သည္။ ဆံပင္ထံုးသည္။ ေရပန္း ေအာက္သို႔ ဝင္ရပ္သည္။
ေရပန္းမွ ထြက္လာသည့္ ပူေႏြးေသာ ေရပန္းပြားမ်ားက သူ႔ကိုယ္လံုးကို လာေရာက္ တိုက္ခိုက္ၾက သည္။ တင္း ေနသည့္ အေၾကာမ်ား ေလ်ာ့သြားေအာင္ ျငိမ္ေနလိုက္သည္။ စိတ္ကိုလည္း ေလွ်ာ့ ထားသည္။
ေရပန္း ႏွင့္ ေရခ်ိဳးရသည္ကို သူ သေဘာက်သည္။
ေရခ်ိဳးေၾကြဇလံုႏွင့္ ေရမခ်ိဳးသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္လွေခ်ျပီ။ ကားလ္ႏွင့္ ေပါင္းသင္းေန စဥ္ ကတည္းက ျဖစ္သည္။
ထိုအေၾကာင္း ကို သူ သတိမရေတာ့သည္မွာ ၾကာျပီ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာပါျပီ။ ယခုမွ ေၾကြဇလံု ႏွင့္ ေရခိ်ဳးျခင္း ကို ျပန္သတိရလိုက္မိျခင္းျဖစ္ေလသည္။
ကားလ္ ႏွင့္ သူ အေၾကာင္းပါေနစဥ္က ေရခ်ိဳးေၾကြဇလံုထဲမွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စ ရင္း ေၾကြဇလံုထဲ မွာ ကားလ္၏ မ်က္ႏွာ ျမႇပ္သြားဖူးသည္။
ကားလ္ အေၾကာက္လြန္ျပီး ေခါင္းကို ရုတ္တရက္ ျပန္မေဖာ္ႏိုင္။ ခဏၾကာမွ ျပန္ေဖာ္ႏိုင္သည္။ သူ ေရ အနညး္ငယ္ မြန္းသြားသည္။
ျပီးေတာ့ နန္စီ ကို သူ အရမ္းစိတ္ဆိုးသည္။
စိတ္ဆိုသည္ဆိုျခင္းထက္ ေၾကာက္သြားသည္ ဆိုျခင္းက ပိုမွန္ကန္ပါလိမ့္မည္။
ေၾကြဇလံုထဲမွာ ဘယ္လိုလုပ္ ေရနစ္ႏိုင္ပါမည္နည္း။ သို႔ေသာ္လည္း ကားလ္ အရမ္းေၾကာက္ေန သည္။
ထိုအျဖစ္ ကို တေရးေရး ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္လာသည္။ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားရင္း ပို၍ ထင္ထင္ ရွားရွား သတိရ လာသည္။
ဟုတ္ျပီ။
နန္စီ ျပန္သတိရဖို႕ ၾကိဳးစားေနျခင္းသည္ ထိုအခ်က္ျဖစ္သည္။
ကားလ္ သည္ ေရကို အရမ္းေၾကာက္သည္။ သို႕ေသာ္လည္း သူေရေၾကာက္သည့္ အေၾကာင္းကို ဖံုး ကြယ္ထားသည္။
ေရ ေၾကာက္သူက ဘာေၾကာင့္ ေရထဲမွာ ဆင္းေသပစ္ရသနည္း။
အိုး.. ဘုရားသခင္…..
နန္စီ၏ကိုယ္လံုးယိုင္သြားသည္။ တျဖည္းျဖည္း သူ ေပ်ာ့က်သြားသည္။ ရင္ထဲမွာ လိပ္တက္လာ သည္။ ေရပန္း ၏ အျပင္သို႔ေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားထြက္သည္။
အရမ္း အန္ခ်င္ လာသည္။ မိနစ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကုန္ဆံုးသြားသည္။
ထိုးအန္ပစ္သည္။
ဆက္တိုက္အန္သည္။
အိမ္သာကမုတ္ကို အားျပဳ ဖက္ထားရသည္။
ေနာက္ဆံုးတြင္ အအန္ရပ္သြားသည္။ တစ္ကိုယ္လံုး ေအးစက္လာသည္။
ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>
