အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေဆးရြက္ႀကီးေတြ လွမ္းေနဆဲ ရွိပါေသးတယ္။ အငတ္ေဘးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု ျဖတ္သန္း ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ေဆးေတြ ေစ်းေကာင္းရဖို႔ ရွိပါတယ္။ တင္ေနတဲ့ ေၾကြး ေတြလည္း ဆပ္ႏိုင္ ေတာ့မွာပါ။ မေျပလည္စရာအေၾကာင္း မျမင္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ေက်ာင္း စရိတ္ေကာေပါ့။ တစ္ပိုင္း တစ္စ နဲ႔ ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ေနာက္ထပ္ႀကံဳေတြ႕စရာမရွိေတာ့ ပါဘူး။ ေက်ာင္းျပန္တက္ဖို႔ အသင့္ ျပင္ထားရပါမယ္။
"ေဟ့ မၾကာခင္ ကမ္ကြမ္ဘာ ေက်ာင္းျပန္တက္မွာကြ" လို႔ စိတ္ထဲက ႀကံဳး၀ါးလိုက္ပါတယ္။
"ေဟ့ မၾကာခင္ ကမ္ကြမ္ဘာ ေက်ာင္းျပန္တက္မွာကြ" လို႔ စိတ္ထဲက ႀကံဳး၀ါးလိုက္ပါတယ္။
အခန္း (၁၀)
ေက်ာင္းေတြ ျပန္ဖြင့္ပါေတာ့မယ္။ အေဖဘာမွ မေျပာေသးပါဘူး။ ဗလာ စာအုပ္နဲ႔ ခဲတံ၀ယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံ ထုတ္ေပးၿပီးခါ မွ ေနာက္ပိုင္း ႏႈတ္ဆိတ္ေနတာပါ။ အေမကလည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဆပ္ျပာေတာင့္ ေတြ ဘာေတြ ၀ယ္ေပးထားၿပီးပါၿပီ။ အက်ႌအျဖဴကိုလည္း အစက္အေပ်ာက္ မရွိေအာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလွ်ာ္ထား ၿပီးပါၿပီ၊ စိတ္ထဲမွာေတာ့ အိမ္ရဲ႕ အေျခအေနဟာ ပံုမွန္ ျပန္ေရာက္ေနၿပီလို႔ ကၽြန္ေတာ္တြက္ ထားပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္ ဖို႔ကို ဆယ္မိနစ္တစ္ခါေလာက္ ကၽြန္ေတာ္ သတိရေနပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သံုးပတ္ကုန္ သြားပါတယ္။
ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းဖြင့္မယ့္ရက္ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။ မ်က္ႏွာၾကက္က ျခကိုက္ ေနသံ ကို အတုိင္းသား ၾကားေနရပါတယ္။ မာလာ၀ီဟာ ျခအေပါဆံုး တိုင္းျပည္လား မသိပါဘူး။ သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔အတူ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္သန္ေနပါတယ္။ တစ္ပိုင္းကလည္း ေတြးပူရ ေသးတယ္။ သူတို႔ေတြက ေရွ႕ေက်ာေနၿပီ။ စာေတြ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ႏိုင္ပါ့မလား။ သူတို႔က သူတို႔မွတ္စု ေတြ ကို ေပးကူးပါ့မလား။ ဘယ္သူေတြနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ရမွာပါလိမ့္။ အငတ္ေဘးထဲ ဘယ္သူေတြမ်ား ပါသြား ပါလိမ့္။
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ဂီးလ္ဘတ္ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္သြားပါတယ္။
သူက ၀မ္းသာအားရ ေျပာပါတယ္။
"ႀကိဳဆိုပါတယ္ သူငယ္ခ်င္း၊ မင္းနဲ႔အတူတူ ေက်ာင္းျပန္တက္ရမွာမို႔ ငါအရမ္းေပ်ာ္ေနတယ္။
"ငါက ပိုေပ်ာ္ေနတာပါကြာ"
ေက်ာင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပန္ဆံုရတာ ေပ်ာ္စရာပါ။ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းကေတာ့ လူစုံတက္စုံ ျပန္မေတြ႕ ရတာပါပဲ။
"ေဟး ဂ်ိဳးဇက္ တစ္ေယာက္ မေတြ႕ပါလား။ ဘီတန္းကေလ"
ဆံပင္တိုတို၊ အသားလတ္လတ္နဲ႔ေကာင္ေလးကို မေတြ႕တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့ တစ္ေယာက္က ေျဖ ပါတယ္။
"မင္း မၾကာဘူးလား၊ ေသတဲ့အထဲ သူတို႔မိသားစု ပါသြားတယ္ေလ"
အျခား အတန္းေတြထဲကလည္း အမ်ားအျပား အငတ္ေဘးထဲ ပါသြားပါတယ္။
စာေတြ ေနာက္က်ေနတဲ့အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းစိတ္ပူေနပါတယ္။ စာၾကည့္တုိက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ ခဲ့တာ ဘာသာစုံ မဟုတ္ပါဘူး။ ပထ၀ီနဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးေရးသိပၸံဆိုရင္ ေခါင္းထဲမွာ ဘာမွ မရွိသလိုပဲ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ သူငယ္ခ်င္းေတြက သူတို႔မွတ္စုေတြ ေပးကူးၾကပါတယ္။
ဆယ္ရက္ ေလာက္ၾကာေတာ့ ေနာက္ဆံုးေက်ာင္းလခ သြင္းရမယ့္န႔ကို ေရာက္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပူစ ျပဳလာပါၿပီ။ ဒီရက္ကို အေဖ သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ ဘာမွ မေျပာေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း ဒီအေၾကာင္း စေပးဖို႔ မရြံ႕မရဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ အေဖက စ ေမးပါတယ္။
"ေက်ာင္းမွာ အေျခအေန ဘယ္လိုလဲ"
"ေကာင္းပါတယ္ အေဖ၊ စာေတြ ေနာက္က်ေနေပမယ့္ အမီ လိုက္ႏိုင္မွာပါ"
"ေအး ႀကိဳးစားေပါ့ကြာ"
ကၽြန္ေတာ္တို႔ သားအဖ ေျပာေနပံုက ဘာမွ မထူးဆန္းသလိုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္စိုးရိမ္စိတ္က ထိပ္တက္ ေနပါၿပီ။ ဒုတိယပတ္ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာေတာ့ ဆရာႀကီးက စုေ၀းခန္းထဲမွာ ၾသ၀ါဒေပးရင္း ေၾကညာပါ ေတာ့တယ္။
"ဒီႏွစ္၀က္အတြက္ ေက်ာင္းလခ မေပးရေသးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ဒီေန႔ ေနာက္ဆံုးထားၿပီး ေပးၾကပါ"
ေတာ္ေတာ့ကို ေခါင္းႀကီးစရာနဲ႔ႀကံဳေနမွန္း ကၽြန္ေတာ္ မသိခဲ့ပါ။ ဒီႏွစ္၀က္တက္မယ္ဆိုရင္ မႏွစ္က ႏွစ္၀က္ အတြက္ပါ ကၽြန္ေတာ္ သြင္းရမွာတဲ့။ ဒါဆို အားလံုးႏွစ္ေထာင္ေပါ့။ သြားပါၿပီ၊ အေဖ ဘယ္လိုမွ ေပးႏိုင္ မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ဒီမွာတင္ ၿပီးၿပီထင္ပါရဲ႕။
ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္က အေဖ့ဆီက ပိုက္ဆံမေတာင္းဘဲ အလကား တက္လို႔ရေအာင္ အႀကံအဖန္ လုပ္ ပါတယ္။
ေတာ္ေတာ္ေတာ့ သတိထားၿပီး အခ်ိန္ကိုက္ လႈပ္ရွားဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ ဆရာႀကီးက အခန္းတစ္ခန္းကို အၿမဲတမ္း စုံညီ အစည္းအေ၀းခန္း လုပ္ထားပါတယ္။ လခ မသြင္းရေသးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ နာမည္ကို အက်ယ္ႀကီး ဖတ္ျပပါတယ္။ သြင္းၿပီးသား ေက်ာင္းသားေတြကို အတန္း သြားတက္ခုိင္းၿပီး မသြင္းႏိုင္ေသးတဲ့ ေက်ာင္းသား ေတြကို စုေ၀းခန္းထဲမွာပဲ ရပ္ေနေစပါတယ္။ အတန္းပိုင္ဆရာကလည္း ေက်ာင္းလခ ေပးသြင္းၿပီးေၾကာင္း ေျပစာေတြကို စစ္ေဆးၿပီးမွ အတန္းထဲ ၀င္ခြင့္ျပဳပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အျဖစ္က သိပ္ကို ရွက္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဂ်က္ဖရီလည္း လခမေက်တဲ့ အုပ္စုထဲမွာ ခဏခဏ ပါပါ တယ္။
စီမံကိန္းစဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ အသင့္ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေက်ာင္းေရာက္လို႔ စုေ၀းခန္းထဲ၀င္ဖို႔ ေက်ာင္းသားေတြ တန္းစီ ခ်ိန္ မွာ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္သာခန္းထဲ အသာကေလး လစ္၀င္လိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ ျပန္ထြက္လာ မွ ၾကက္ၿခံ ထဲ က ေၾကာင္တစ္ေကာင္ရဲ႕ လ်င္ျမန္မွဳမ်ိဳးနဲ႔ လူတန္းထဲကို လွစ္ခနဲ ၀င္လိုက္ပါတယ္။
အတန္းထဲေရာက္ေတာ့ စိတ္က မလုံတာနဲ႔ ေနာက္က်က် ခုံတန္းမွာပဲ ေနရာ ယူလိုက္တယ္။ နားမလည္တာ ရွိလည္း ထ မေမးရဲဘူး။ ဆရာ သတိျပဳမိသြားမွာ စိုးလို႔ေလ။
ခုိးတက္ တဲ့ ေက်ာင္းသားမိရင္ တရား၀င္ ေက်ာင္းထုတ္ခံရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကစားေနတဲ့ ေတာ္ေတာ့ကို ရင္ခုန္ ခ်င္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ခုတေလာ မနက္မနက္ဆို ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္နာေနတတ္ တယ္။ တစ္ေန႔ မွာေတာ့ အေဖ့ကို ဖြင့္ေျပာၿပီး ေက်ာင္းထြက္လိုက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဂီးလ္ဘတ္က ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ပံု ကို သေဘာက်ေနတယ္။ အားလည္း ေပးတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္သတၱိကို လည္း ခ်ီးက်ဴးတယ္။
"မင္း ခုခ်ိန္အထိ ကံေကာင္းေနတာ သိပ္၀မ္းသာတယ္ သူငယ္ခ်င္း"
"ေအး ဒီေန႔အထိေတာ့ ကံေကာင္းေနေသးတာေပါ့ကြာ"
"အဲဒီအတိုင္းသာ ခပ္တည္တည္ဆက္လုပ္၊ အိုေကမွာပါ"
ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ၾကာၾကာ ကံမေကာင္းလိုက္ပါ။ ေက်ာင္းလခ ေၾကြးက်န္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ နာမည္ကို အတန္းပိုင္ ဆရာ မစၥတာ တင္ဘိုက ဖတ္ျပေတာ့ ဘူးေပၚသလို ေပၚသြားပါေတာ့တယ္။
မ်က္ရည္မနည္းဆည္ၿပီး အတန္းထဲက ထြက္လာခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေဖ့ကို ေျပာျပေတာ့
"ေအး တစ္ေန႔ ဒီလိုျဖစ္မယ္ဆိုတာ အေဖ သိပါတယ္ကြာ" လို႔ ေျပာရွာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းကို သြားၿပီး အတန္းပိုင္ ဆရာကို ေတာင္းပန္တယ္။
"ကၽြန္ေတာ္ ေဆးေတြ ေရာင္းရေတာ့မယ္ ဆရာ၊ ေငြေပၚတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း လာသြင္းပါ့မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သားေလး ကို ေလာေလာဆယ္ တက္ခြင့္ေပးထားပါ ဆရာ"
ဆရာတင္ဘို က အျခားဆရာေတြနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး လက္ခံလိုက္ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း သံုးပတ္လံုးလံုး ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ ထီေပါက္သူလို ေပ်ာ္ေနပါတယ္။ ဗိုက္လည္း မနာ ေတာ့ ပါဘူး။ ခုိးေၾကာင္ခုိး၀ွက္ လုပ္စရာလည္း မလိုေတာ့ပါဘူး။ ဘာသာစုံ ႀကိဳးစားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ ေနပါၿပီ။ ဆရာက ရယ္စရာေျပာရင္ ေအာ္ရယ္ႏိုင္ပါၿပီ။ မ်က္ႏွာေအာက္ခ်၊ မိႈင္လည္တဲ့ ဘ၀ ေနာက္မွာ က်န္ ခဲ့ပါၿပီ။ အတန္းသားေတြ တီးတိုးေျပာေနၾကပါတယ္။ "ဒီေကာက္ ေစာေစာပိုင္းက ေအးေအးေလးပါ။ ခုမွ ဘာလို႔ အူျမဴး ေနပါလိမ့္" တဲ့။
အဲဒီရက္သတၱပါတ္ကုန္ေတာ့ ေဆးရြက္ႀကီးေတြ ေျခာက္လာပါၿပီ။ ေခ်ာကလက္ေရာင္ သမ္းလာၿပီေလ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ေၾကြးရွင္ေတြ အိမ္မွာ ေျခခ်င္းလိမ္ေနေတာ့တာပဲ။ တစ္ေယာက္ကို ကီလိုငါးဆယ္၊ ေနာက္ တစ္ေယာက္ ကို ကီလိုႏွစ္ဆယ္၊ အဲ့ ႀကိဳပြိဳင့္ရိုက္ထားတဲ့လူေတြက တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္။ ဆပ္လုိ႔လည္း ၿပီးေရာ အိမ္မွာ ေျခာက္ဆယ့္ငါးကီလို ေဘထုတ္တစ္ထုတ္ပဲ က်န္ပါ ေတာ့တယ္။
အငတ္ေဘး ၿပီးခါစဆိုေတာ့ ေငြက ရွာေသးေတာ့ ရြာမွာ လာ၀ယ္တဲ့ လူေတြက မတရားေစ်းႏွိမ္ၾကပါ တယ္။ ဒါနဲ႔ အေဖက ၿမိဳ႕ေတာ္ လီလြန္ေဂြးအထိ တက္ေရာင္းပါတယ္။ ေစ်းေကာင္းေတာ့ ရပါရဲ႕၊ အမ်ိဳးအစား ထပ္ခြဲ လိုက္ေတာ့ ကီလိုငါးဆယ္သာ၊ အေမရိကန္ေဒၚလာ ဆယ့္ရွစ္ဆယ္ ေစ်းရလိုက္ ပါတယ္။ ကားခနဲ႔ အစိုးရ အခြန္ ႏႈတ္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းလခေပးဖို႔ ေလာက္ရုံပဲ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အိမ္အတြက္ မ၀ယ္မျဖစ္ တဲ့ အိမ္သံုးပစၥည္းနဲ႔ စားကုန္ေတြ ၀ယ္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစု ဒုံရင္း ဒုံရင္းပဲ ျပန္ေရာက္ သြားပါတယ္။
အေဖက ေက်ာင္းကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သြားၿပီး အသနားခံပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ မရေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းထုတ္ခံလိုက္ရျပန္ပါၿပီ။ ပညာ၀န္ႀကီး နယ္လွည့္စစ္ေဆးမွာမုိ႔ ဆရာေတြ တိတိက်က် အလုပ္ လုပ္ ေနၾကရပါတယ္။
"အေဖ ႀကိဳးစားပါတယ္ကြာ၊ တရားခံကေတာ့ အငတ္ေဘးပဲ။ ဘာမွ ပံုမွန္ကို ျပန္မေရာက္ေတာ့ဘူး လား မသိ ပါဘူးကြာ"
ေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အနားမွာ ၀င္ထုိင္ပါတယ္။
"အေဖ့ကို နားလည္ပါကြာ"
ကၽြန္ေတာ္ အေဖ့မ်က္ႏွာကို မၾကည့္ရက္ေတာ့ပါ။
"နားလည္ပါတယ္ အေဖရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ပါတယ္ဗ်ာ"
ေနာက္ဆံုးမွာ သမီးေတြကို အင္နီ႔လို အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ အေဖ တုိက္တြန္းမည္လား မဆိုႏိုင္ပါ။
အိမ္တစ္ေဆာင္ မီးတစ္ေျပာင္နဲ႔ မငတ္ေအာင္ ေကၽြးႏုိင္တဲ့လူမ်ဳိးနဲ႔ေပါ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ကို ေက်ာင္း ဆက္ ထားႏုိင္ တဲ့ ေယာက်္ားမ်ဳိးကို အေဖ ပိုသေဘာက်မယ္ ထင္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ေယာက်္ားေလးက်ေတာ့ တစ္မ်ဳိးေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ပညာတတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ အေဖအတြက္ သိပ္ အေရးႀကီး ပါတယ္။ အဲဒီညမွာ အေဖက အေမ့ကို ''ငါ့သားအတြက္ ငါတာ၀န္မေက်ဘူးကြာ၊ တစ္ အိမ္လံုး အတြက္ တာ၀န္မေက်တာပါေလ''လို႔ ယူက်ဳံးမရ ဖြင့္ေျပာရွာပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေဖ့ကို အျပစ္မျမင္ရက္ပါဘူး။ ေၾကကြဲေနတဲ့ သူ႕မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ရင္မဆိုင္မိ ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏုိင္သမွ် ေရွာင္ေနပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ အစိုးရိမ္ အထိတ္လန္႔ရဆံုးဘ၀နဲ႔ တည့္တည့္တိုးေနပါၿပီ။ အေဖ့လိုပဲ ဆင္းရဲတဲ့ မာလာ၀ီ ေတာင္သူလယ္သမားဘ၀နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ညားရပါေတာ့မယ္။ ဖိနပ္မစီးႏုိင္တဲ့ဘ၀၊ လက္ေတြ ႏြားသား ေရလုိ မာေၾကာေနမယ့္ဘ၀၊ ရႊံ႕ထဲေရထဲမွာ ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ ေနရေတာ့မယ့္ဘ၀။ အေဖ့ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ပါတယ္။ ေလးလည္း ေလးစားပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ သူ႕ဘ၀မ်ဳိးနဲ႔ေတာ့ နိဂံုးမခ်ဳပ္ပါရေစနဲ႔။
အေဖ့ လို ဘ၀မ်ဳိးဟာ ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္မဖန္တီးႏိုင္ဘဲ မိုးရယ္၊ ဓာတ္ေျမၾသဇာ ေစ်းႏႈန္းရယ္၊ မ်ဳိးေစ့ေတြ ရယ္ကို အားကိုးေနရတဲ့ဘ၀မ်ဳိးပါ။ ဒီဘ၀မ်ဳိးမွာ ကၽြန္ေတာေနရရင္ အျခားမာလာ၀ီေတြလိုပဲ ဘုရားသ ခင္အလိုေတာ္အရ ၿပီးေတာ့ ဖြဲ႕စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံုအရ လႈပ္ရွားေနရမွာပါ။ ေျပာင္းစိုက္ရမယ့္ ကံေကာင္းရင္ ေဆးရြက္ႀကီးတြဲစုိက္ႏိုင္မယ္။ အထြက္ေကာင္းရင္ ၿပီးေတာ့ ေစ်းေကာင္းရင္ ေငြပိုေငြလွ်ံေလးရမယ္။ အဲ ဒီလိုအခါမ်ဳိးမွာ ဖိနပ္ကေလး ၀ယ္စီးႏုိင္မယ္၊ အိမ္သံုးေဆးကေလးဘာေလး ၀ယ္ႏုိင္မယ္။ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ဖုိ႔ အေတာ္ႀကီး ႐ုန္းကန္ရမယ့္ဘ၀မ်ဳိးပါ။ ဒါဟာ မာလာ၀ီဆင္းရဲသားတိုင္း ရင္ဆုိင္ရမယ့္၊ ရင္ ဆုိင္ေနရတဲ့ ဘ၀မ်ဳိးပါ။ ေတြးရင္း ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ္ ဖ်ားခ်င္သလိုလိုျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ ေတာ္က ဘာလုပ္ႏုိင္မွာလဲ၊ ဘာတတ္ႏုိင္မွာလဲ၊ ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဘာမွမတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒီဘ၀ကို လက္ခံ႐ုံမွအပ အျခားမရွိေတာ့ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္မွာ ညည္းညဴေနခ်ိန္၊ ေသာကေရာ္ကေနခ်ိန္ လံုး၀မရွိပါဘူး။ ေျပာင္းဖူးေတြ ခ်ဳိးရမယ့္အခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့ တစ္အိမ္လံုး ကြင္းထဲဆင္းရပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ႐ႈပ္ေထြးေနတာေပါ့။ ဒီတစ္ခါ ကြင္း ထဲ ဆင္းရတာ ေက်ာင္းကုိ အၿပီးေက်ာခိုင္းတာျဖစ္လို႔ ေထာင္ထဲ၀င္လာၿပီး အခန္းတံခါး ေသာ့ခတ္ခံ ထားလုိက္ရ တဲ့ အက်ဥ္းသားလုိ စိတ္ထဲထင္လုိက္ပါတယ္။ တစ္ဖက္က ၾကည့္ျပန္ေတာ့လည္း စားစရာ ရိကၡာ ရေတာ့မွာ ပါလားဆိုၿပီး ၀မ္းသာမိပါရဲ႕။ ဘုရားသခင္ေက်းဇူးေတာ္နဲ႔ ေျပာင္းေတြ ဒီႏွစ္အရမ္းဖူးပါ တယ္။ အဖူးေတြလည္း ႀကီးပါတယ္။ အေစ့ေတြလည္း ေအာင္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း အ ေကာင္းဆံုးလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။
ႏွစ္ပတ္လံုးလံုး ကၽြန္ေတာ္တို႔ မနားတမ္း အလုပ္လုပ္ၾကရပါတယ္။ ပထမဆံုး ေျပာင္းပင္တန္းထဲကို ဓား ကိုယ္စီ ထမ္းၿပီး ၀င္ၾကရပါတယ္။ တစ္ေယာက္က ပင္စည္ေတြကို တြင္တြင္ခုတ္သြား၊ ေနာက္တစ္ ေယာက္ က လုိက္သိမ္း၊ ဆယ္ပင္တစ္ပံု ကန႔္လန႔္ျဖတ္ပံု၊ အတန္းလုိက္ ခုတ္ၿပီးမွ ျပန္သိမ္း၊ ၿပီးမွ စုပံုရပါ တယ္။ ပံုတဲ့ အခါ ေျပာင္းပင္ေတြကို ေဒါင္လိုက္ပံုရပါတယ္။ တံုးလံုးလွဲပံုလိုက္ရင္ ၾကြက္စာခ်စာ ျဖစ္ သြားပါလိမ့္မယ္။
လကုန္ေတာ့ ဧရာမေျပာင္းဖူးပံုႀကီး ရလိုက္ပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း အမ်ားဆံုးရတာလို႔ ဆိုၾက ပါတယ္။ အေဖက အားရေက်နပ္တဲ့ပံုနဲ႔ မိသားစုရဲ႕လုပ္အားဆုလာဘ္အပံုႀကီးကို ေငးၾကည့္ေနပါတယ္။
''ဒါေတာင္ ငတ္တုန္းက အပင္ေတြကို တု႔ိအမ်ားႀကီး ႏုတ္စားထားတာေနာ္၊ အခိုးလည္း ခံရေသးတယ္'' လို႔ ေျပာပါတယ္။
ေနာက္ၿပီးမွ ေျပာင္းဖူးေတြခ်ဳိးၿပီး အိမ္ကုိလွည္းနဲ႔တိုက္ယူပါတယ္။ ေျပာင္းဆန္ကို အိမ္ေရွ႕မွာ ေခၽြၿပီး အိတ္ ေတြထဲ ထည့္ရပါတယ္။ အဆံခၽြတ္ရင္ ေရဒီယိုနားေထာင္ၾကတယ္။ ရာသီဥတုအေၾကာင္း ေျပာ ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ ္တို႔ဘ၀ ပံုမွန္ျပန္ေရာက္လာခဲ့ပါၿပီ။
အိမ္မွာ ေျပာင္းဆန္အိတ္ေတြ တန္းစီေနပါတယ္။ အိမ္နံေဘးက ျခံထဲမွာလည္း ပဲပုပ္ေစ့ေတြ ထြက္ပါ ေတာ့မယ္။ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္စားၾကရပါေတာ့မယ္။
အေမ က အေဖ့ကုိၾကည့္ၿပီး ေျပာတယ္။
''အေဖႀကီး၊ ရွင္ အရမ္းပိန္ေနတုန္းပဲ''
''ေအး မင္းကေတာ့ ျပန္ျပည့္လာပါၿပီ၊ ၀ီလ်ံလည္း ပိန္တုန္းပဲ။ ကြင္းထဲမွာတုန္းက ငါ့မွာ ပူလုိက္ရတာ၊ ေလျပင္းျပင္း တုိက္ရင္ သူ ပါသြားမွာစိုးလုိ႔ေလ''
အားလံုး ၀ုိင္းရယ္ၾကပါတယ္။
အားလံုး ကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုျပန္ေရာက္ခဲ့တာပါ။
ရိတ္သိမ္းခ်ိန္ၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ေလရဟတ္ပစၥည္းရွာေဖြေရးလုပ္ငန္းကို ျပန္စႏုိင္ပါေတာ့တယ္။ ျမက္ ေတာ ထဲက ပစၥည္းတစ္ခုေတြ႕ရင္ ေကာက္ကိုင္ၾကည့္လုိက္တာပါပဲ။ ဘယ္လိုသံုးရမလဲေပါ့။ တစ္ေန႔မွာ ျမက္ေတာ ထဲက ေလးဘီယက္ဂီယာအံုတစ္ခု သြားေတြ႕ပါတယ္။ ၀က္အူလွည့္နဲ႔ အဖံုးကိုဖြင့္လိုက္ေတာ့ အထဲမွာ အညဳိေရာင္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ အမဲဆီေတြ သြားေတြ႕ပါတယ္။ အသံုးလိုမွာပဲဆိုၿပီး ရသ မွ် ကေလာၿပီး ပလတ္စတစ္ အိတ္ ထဲထည့္ယူလာခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထိပ္ခြဲႏွစ္ခြပင္ေတြ၊ ၀ိုင္ယာႀကဳိး အတိုအစေတြလည္း ေကာက္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အသံုး၀င္ခ်င္မွ ၀င္မယ့္ ပစၥည္းတခ်ဳိ႕လည္း လုိလို မည္မည္ သယ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဘရိတ္ဆီလို၊ ဂီယာ လီဗာလို ကားေလးအင္ဂ်င္က က႐ိုင္းရွပ္လိုဟာမ်ဳိး ေတြေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းပါတယ္။ အေရးအႀကီးဆံုးနဲ႔ အသံုးအတည့္ဆံုးပစၥည္းတစ္ခုကို အိမ္မွာပဲ အလြယ္ တကူ ရလုိက္လို႔ပါပဲ။ ထားစရာ ေနရာမရွိလို႔ အိမ္နေဘးနံရံမွာ ကပ္ေထာင္ထားတဲ့ အေဖ့ရဲ႕စက္ဘီးအ စုတ္ႀကီးပါ။ အဂၤါမစံုေတာ့ပါဘူး။ ဘီးက တစ္ဘီးပဲရွိပါေတာ့တယ္။ လက္ကိုင္မရွိေတာ့ပါဘူး။ သံပံုးခ်ဳိင့္ က ပစၥည္းေတြလိုပဲ သံေခ်းေတြ တက္ေနပါတယ္။ ဒီစက္ဘီးကုိ ျပန္ျပင္ဖို႔ အေဖ့ကို ကၽြန္ေတာ္ အႀကိမ္ ႀကိမ္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ''ပိုက္ဆံ မရွိေသးပါဘူးကြာ''ဆိုၿပီး အေဖက အျမဲတမ္းပယ္ခ်ခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေနတဲ့ အစီအစဥ္ကိုေျပာျပၿပီး အဲဒီစက္ဘီးစုတ္ကုိ အသံုးျပဳခြင့္ေပးဖုိ႔ အေဖ့ဆီ ခြင့္ ေတာင္းပါတယ္။ ဒီစက္ဘီးအစုတ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ေလရဟတ္အတြက္ သိပ္စိတ္ခ်ရတဲ့ အဓိကကိုယ္ ထည္ ျဖစ္လာမွာပါ။
''မင္းက လွ်ပ္စစ္မီးရေအာင္ လုပ္မယ္၊ ေရလည္း ရမယ္၊ ဟုတ္စ''
အေဖ က ျပံဳးၿပီးေမးပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေခါင္းယမ္းၿပီး
''စက္ဘီးအစုတ္ ကေန တစ္စစီျဖစ္ေတာ့မွာပဲ၊ မင္း ဖ်က္တာ ေရဒီယိုလည္း ဘယ္ႏွလံုးရွိၿပီလဲ၊ ဒီစက္ ဘီး တစ္ေန႔ အသံုး၀င္လာမွာကြ''
ကၽြန္ေတာ္ ေတြးၾကည့္တယ္။ ဒီစက္ဘီးစုတ္က ဘယ္ေနရာမွာ သြားသံုးမွာလဲ။ ေရနံဆီရဖို႔ ခုနစ္ကီလိုမီ တာ ေလာက္ ေ၀းတဲ့ေနရာကို သြား၀ယ္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွ အားမစိုက္ရဘဲ မီးလင္းေအာင္ လုပ္ေပးမွာ။ အေဖ နား၀င္ေအာင္ တစ္နာရီေလာက္ ေဆြးေႏြးယူရတယ္။
''အေဖ စိတ္ခ်ပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ စမ္းပါရေစ၊ မီးေရာ၊ ေရေရာ ရေစရမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္သီးစား စိုက္လုိ႔ ရေတာ့မွာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေတာ့မွ အငတ္ေဘးနဲ႔ မေတြ႕ရေတာ့ဘူး''
အေဖက အေတာ္ၾကာၾကာ စဥ္းစားၿပီးမွ
''ေအး၊ စမ္းခ်င္စမ္းၾကည့္ေလ၊ တစ္စစီေတာ့ ျဖစ္မသြားေစနဲ႔ေနာ္''
ကၽြန္ေတာ္ အရမ္းေပ်ာ္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းထဲ ယူသြားၿပီး ေထာင္ထားလုိက္ပါတယ္။ တျခား ပစၥည္းေတြလည္း အခန္းထဲမွာ ေတာင္ပံုရာပံုျဖစ္ေနပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္အခန္းဟာ သံပံုခ်ဳိင့္အေသးစားက ေလး နဲ႔ တူေနပါေတာ့တယ္။
မိန္းကေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ့အခန္းထဲ၀င္ၿပီး သန႔္ရွင္းေရး မလုပ္ခိုင္းေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔ ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕ ၾကမွာ ေသခ်ာ ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တံျမက္စည္းလွည္းရင္ ပစၥည္းတစ္ခုခုပါသြားရင္ မခက္ပါလား။
''ဒါေပမဲ့ ၾကမ္းေတာ့ တုိက္ရဦးမွာေပါ့''
အီရွာ က အတြန႔္တက္ပါတယ္။
''ေနပေစ၊ မတိုက္နဲ႔၊ ဘယ္သူမွမ၀င္ရဘူး၊ ငါ၀င္ဆိုတဲ့ေန႔မွ ၀င္ရမယ္''
သံပံုခ်ဳိင့္ကို သြားမေနတဲ့အခ်ိန္မွာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္စာၾကည့္တိုက္ေရာက္ေနတာ မ်ားပါတယ္။ မဟုတ္ ရင္ အိမ္နံေဘး အဖီ မွာ စာဖတ္ေနတာခ်ည္းပါပဲ။
ကၽြန္တာ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကို အေဖနားမလည္ေပမယ့္ ေက်ာင္းဆက္မထားႏိုင္တဲ့အတြက္ အိမ္အ လုပ္ေတြ သိပ္မခုိင္းေတာ့ပါဘူး။ ဒါကို မိန္းကေလးေတြက သိပ္မေက်နပ္ၾကဘူး။ ေဒါရစ္ က ေၾကးတုိက္ တုိက္တဲ့အခါ အေဖ က ရွင္းျပတယ္။
''မင္းတုိ႔အလုပ္ မင္းတုိ႔လုပ္ၾက၊ သူအလုပ္တစ္ခုကို အ႐ူးထၿပီး လုပ္ေနတယ္။ လုပ္ပေစ၊ တစ္ေန႔က်ရင္ သူမွားမွန္း သိလာလိမ့္မယ္၊ အဲဒီအခါ ကြင္းထဲ ျပန္ဆင္းမွာပါ''
သည္ေတာ့မွ ညီအစ္မတစ္သုိက္ ေက်နပ္သြားၾကတယ္။
ဆက္ရန္
.
