Monday, January 10, 2011

ပဆစ္အိမ္ အပိုင္း (၃၂) ဇာတ္သိမ္း

ညပိုင္း ႐ူဘီႏွင့္ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့...
    'ေန႕လည္က အျဖစ္ ဟာ သိပ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာပဲေနာ္'
    ဆုိေသးသည္။
    'ေတာ္စမ္းပါ ႐ူဘီရယ္၊ ညိဳမာျဖင့္ မ်က္ႏွာကို ဘယ္လုိထားရမွန္းေတာင္ မသိဘူး၊ ေျခဖ်ား လက္ဖ်ား ေတြ ကို ေအးစက္ေနေတာ့တာပဲ'

    'အရသာဟာ ဒါပဲေပါ့ ညိဳမာ'
    'ဟင္'
    'မ်က္ႏွာ ဘယ္လုိထားရမွန္း မသိတာ၊ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ေနတာဟာ အရသာပဲေပါ့'
    'ေတာ္ပါေတာ့ ႐ူဘီရယ္၊ ဒီအရသာမ်ိဳးေတာ့ မခံစားပါရေစနဲ႕၊ ၿပီးေတာ့ ကံေကာင္းလုိ႕ ကိုယ့္က်ိဳး နည္း မကုန္ၾကတာေနာ္၊ ဒီကစားနည္းမ်ိဳးကုိ ေနာက္မကစားၾကေၾကးလုိ႕ ကိုယ့္ကို ကတိေပး'
    'ကတိေပးပါတယ္ ညိဳမာ။ ကိုယ္ကလဲ စမ္းသပ္မႈ တစ္ခုကို တစ္ခါသာ လုပ္ေလ့ရွိသူပါ'

    အျခားသူေတြကေတာ့ ႐ူဘီကို 'မိေပါက္'ဟု ေခၚသည္။
    ခပ္ေ၀းေ၀းေရွာင္ၾကရွားၾကသည္။
    ညိဳမာ တစ္ေယာက္ သာ စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ေပါင္းခ့ဲျခင္း ျဖစ္သည္။
    စင္စစ္ ႐ူဘီ ၏ စိတ္က အဆန္းၾကယ္သား။

    သူမက စိတ္ပညာ စာအုပ္ေတြ ဖတ္သည္။ 'ဆန္ဂမန္ဖ႐ုိက္'၏ 'စိတ္ခြဲပညာ'စာအုပ္ကို ႀကိဳက္သည္ဟု ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ေျပာတတ္သည္။
    ငယ္စဥ္က ၾကည့္ခ့ဲရသည့္ 'အဲဖရက္ဟစ္ခ်္ေကာ့'၏ 'စိတၱဇ' (Psycho) ႐ုပ္ရွင္ကားမွာ သူမ ၾကည့္ခ့ဲဖူး ခ့ဲ သမွ် ႐ုပ္ရွင္ကားမ်ားအနက္ အေကာင္းဆံုး ဆိုသည္။
    ညိဳမာ ကေတာ့ သည္႐ုပ္ရွင္ကို မၾကည့္ဖူး၊ မမွီခ့ဲ။

    တစ္ေလာက 'ကာဘရး' (Cabaret) ႐ုပ္ရွင္ကား ၾကည့္ၾကသည္။ ႐ုပ္ရွင္ကားထဲမွ ဇာတ္လုိက္ မင္းသား ႏွင့္ မင္းသမီး တံတားေအာက္၀င္ၿပီး တံတားေပၚက မီးရထား ျဖတ္ေမာင္းသြားေသာအခါ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ၾက သည့္ အခန္း ပါသည္။
    စိတ္ ေဖ်ာ္ေျဖမႈ တစ္ရပ္ပင္။ သို႕မဟုတ္ ႐ူးႏွမ္းျခင္း တစ္မ်ိဳးပင္။
    ႐ူဘီ သည္ ညိဳမာ့ကုိ ေခၚကာ သည္လုိ စမ္းၾကည့္ဖုိ႕ ႀကိဳးစားေသးသည္။
    ညိဳမာ အတန္တန္ ျငင္းခ့ဲရသည္။

    မိဘႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း ႐ူဘီ၏ စိတ္ထားကတစ္မ်ိဳး၊ အေလးအနက္ မထားတတ္။ မသိတတ္။
    သုိ႕စင္လ်က္...
    အခုေတာ့ ႐ူဘီကိုယ္တုိင္က ငိုလုိက္တ့ဲ။
    အားရေအာင္ ငိုလုိက္တ့ဲ။
    အေျပာေကာင္းလုိက္တာကြယ္။
    ညိဳမာသည္ လြတ္ဟာေနေသာ ေမ့ေမ့ အိပ္ရာကို ၾကည့္လုိက္သည္။

    ျပန္႕ျပဴးေသသပ္ကာ အစဥ္လုိ 'အုိဒီကလံုး'နံ႕ သင္းေနေလ့ရွိသည့္ မာမီ့အိပ္ရာတြင္ မာမီသည္ ဘယ္အခါ မွ် ျပန္လည္ အိပ္စက္ခြင့္ ရေတာ့မည္မဟုတ္ေခ်။
    မာမီ့ကို သည္အိပ္ရာထက္မွာ ႏြမ္းနယ္ ေဖ်ာ့ေတာ့စြာ လွဲေလ်ာင္းေနသည္ကို ဘယ္အခါမွ် ျမင္ရ ေတာ့မည္ မဟုတ္ေခ်။
    ညိဳမာ က အဘယ္မွ် စည္းကမ္းမ့ဲသည္ျဖစ္ေစ။ မာမီ သည္ ညိဳမာ့ အိပ္ရာကိုလည္း သူမ အိပ္ရာႏွယ္ပင္ ေန႕စဥ္ ခင္းက်င္းေပးေနက်၊ အိပ္ရာခင္း ေခါင္းအံုးစြပ္တုိ႕ကို လဲလွယ္ေပးေနက်။ 'အုိဒီကလံုး' ဆြတ္ဖ်န္း ေပးေနက်။ သည္မွ်မက ညိဳမာတုိ႕ အသင့္စားေသာက္ႏုိင္ေအာင္ အသင့္၀တ္ ႏုိင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးေနက်။

    မနက္ျဖန္ မွ စ၍ ညိဳမာသည္ ကိုယ့္အိပ္ရာကို ကိုယ့္ဖာသာ ခင္းက်င္းသန္႕စင္ရေတာ့မည္။
    ဧည့္ခန္း အတြင္း ၀င္လာသူ စိတ္ေအးခ်မ္းသြားေအာင္ ဖန္တီးဖုိ႕ တာ၀န္မွာ ညိဳမာ့တာ၀န္ ျဖစ္လာ ေပေတာ့မည္။
    လူတစ္ေယာက္ ၏ တန္ဖုိးကို သူမရွိေတာ့ၿပီဆုိမွ သိရတတ္ေလ့ရွိသည္။

    အိမ္ေရွ႕ခန္း သို႕ ျပန္ထြက္လာသည္။
    ဒယ္ဒီ သည္ ဒုတိယခြက္ကို စတင္ေသာက္ေနၿပီ။
    ဒယ္ဒီ သည္ ညိဳမာ့ပုခံုးကို လွမ္း၍ ဖက္လုိက္သည္။
    ဆံပင္မ်ား ကို နမ္းလုိက္သည္။
    'သမီးေလး သိပ္ စိတ္ထိခုိက္ေနသလားဟင္'
    ညိဳမာက အေမးကို မေျဖ။

    'ဒယ္ဒီ'
    ညိဳမာေခၚသည္။
    'ဟင္'
    'ညိဳမာ့ကို ေမြးတုန္းက မာမီက သူ႕အသက္ထက္ ညိဳမာ့အသက္ကို ဦးစားေပးဖုိ႕ ဆရာ၀န္ေတြကို ေျပာခ့ဲ တာ အမွန္ပဲလားဟင္'
    'အမွန္ပဲေပါ့ သမီး ရယ္၊ အမွန္ပဲေပါ့'
    'မာမီနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ညိဳမာ့ကိုယ္ ညိဳမာ မုန္းတယ္ ဒယ္ဒီ၊ ညိဳမာဟာ ဒယ္ဒီ့ကို အထင္ႀကီးတယ္၊ ေလးစား တယ္၊ ကိုးကြယ္တယ္၊ မာမီ့ကိုေတာ့ အထင္ေသးခ့ဲတယ္။ ထပ္ကာတလဲလဲ ေစာ္ကားခ့ဲတယ္။ ဘာေၾကာင့္ လဲ ဆုိေတာ့ မာမီရဲ႕ အေကာင္းဆံုး အင္အားေတြ၊ အလုိအပ္ဆံုး ေစတနာေတြကို မာမီရဲ႕ အားနည္းခ်က္ ေတြလုိ႕ အထင္ရွိခ့ဲလုိ႕ပဲ။ ေပ်ာ့ညံခ်က္လုိ႕ ထင္ခ့ဲလုိ႕ပဲ။ ညိဳမာရဲ႕ အေတြးေတြဟာ တစ္လြဲဆံပင္ေကာင္း ဆုိ သလုိ ျဖစ္ခ့ဲရတာခ်ည္းပါပဲ'

    ဒယ္ဒီက ညိဳမာ့ စကားမ်ားကို စိတ္၀င္စားမိသလုိ ေစာင့္နားေထာင္ေနသည္။
    'သမီးရယ္၊ မာမီရယ္၊ ဒယ္ဒီရယ္ အၾကားမွာ အမွားအယြင္း တစ္ခုခုေတာ့ ရွိခ့ဲလိမ့္မယ္ ထင္တယ္၊ အဲဒါ ဘာလဲလုိ႕ သမီးေတာ့မသိဘူး ဒယ္ဒီ'
    'ဒယ္ဒီေတာ့ သိပါတယ္ သမီးရယ္၊ အဲဒါက သမီးတုိ႕ ဒယ္ဒီတုိ႕ဟာ ၿမိဳင့္ရဲ႕ သာယာမႈကို ဥေပကၡာ ျပဳထား ခ့ဲၾကတာပဲ။ သာယာမႈအတြင္း ၿမိဳင့္ကို လက္တြဲေခၚယူဖုိ႕ မႀကိဳးစားဘဲ သူ႕ကို အထီးက်န္ထားၿပီး ကိုယ့္ သာယာမႈ ကိုယ္ရွာေဖြခ့ဲမိၾကတ့ဲ အမွားပါပဲ၊ သမီးတို႕ ဒယ္ဒီတုိ႕ တစ္ကိုယ္ေကာင္း ဆန္ခ့ဲၾကတ့ဲ အမွားပါပဲ'

    'အခုေတာ့ ညိဳမာ့ အမွားေတြကို သိရၿပီ။ ညိဳမာ အထင္ႀကီးေလးစားသင့္တာ မာမီဆုိတာ သိလာခ့ဲၿပီ။ ညိဳမာ တစ္ခု ျဖစ္ခ်င္တယ္ ဒယ္ဒီ'
    'ဘာလဲ ညိဳမာ'
    'ညိဳမာ ေရာဘတ္ကို လက္မထပ္ေတာ့ဘူး၊ ၾသစေတးလ်ားကို လုိက္မသြားေတာ့ဘူး၊ ဒယ္ဒီနဲ႕ပဲ အတူတူ ေနမယ္။ ၿပီး... ညိဳမာေလ မာမီ့ လုိ မိန္းမေကာင္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္၊ အိမ္ရွင္မေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္'

    'ျဖစ္လာရမွာေပါ့ကြယ္'
    'အဲဒီလုိ ျဖစ္လာဖုိ႕ ညိဳမာ့ကို ဒယ္ဒီ အကူအညီေပးမလားဟင္'
    'ေပးရမွာေပါ့ သမီးရယ္၊ အေသအခ်ာ ေပးရမွာေပါ့'
    ညိဳမာသန္႕သည္ ယခုမွ တစ္ကယ္တမ္း ဘ၀ကို စတင္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
    ပဆစ္ စကားႏွင့္ ေျပာရလွ်င္ေတာ့ လြတ္ေနေသာ 'က်စ' ကေလး....
    'အထုိင္' အိမ္သို႕ ၀င္ေရာက္မိျခင္းပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။

ၿပီးပါၿပီ
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

တို႕ဘဝ တို႕ ကမၻာ အပိုင္း (၂၈)

၁၄
ဒင္နီ ၏ အိမ္မွ သာယာေသာဘ၀၊ လက္ေဆာင္ရလုိက္သည့္ ၀က္တစ္ေကာင္၊ အ႐ွည္ႀကီးေဘာ့ပ္၏ ဒုကၡႏွင့္ အဘုိးအုိ ရာဗင္းႏုိး၏ လဲြမွားေသာ အခ်စ္

ေတာ္လီလာဖလက္ရပ္ကြက္မွ ပီဆာႏုိးမ်ားသည္ စားပဲြတင္နာရီႏွင့္ လက္ပတ္နာရီမ်ားကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မသံုးေခ်။ ဒင္နီႏွင့္ သူ႔အေပါင္းအသင္းမ်ားထဲမွ တစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ အလြန္ထူးဆန္းေသာနည္းျဖင့္ လက္ပတ္နာရီတစ္လံုး တေလကုိ မၾကာမၾကာရလာတတ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ကုန္ပစၥည္းခ်င္း ဖလွယ္ရာ၌ အဖုိးထုိက္တန္သည့္ ပစၥည္းတစ္ခု အျဖစ္သာ လူႀကိဳက္မ်ားျခင္းျဖစ္၏။ သူတုိ႔၏ ဘ၀တြင္ လက္ပတ္နာရီ သည္ အေရးပါ အရာေရာက္သည့္ ပစၥည္းတစ္ခုမဟုတ္ေပ။ အခ်ိန္နာရီ သိဖုိ႔ဆုိရင္ ေ႐ႊေရာင္လႊမ္း ေနေသာ ေနမင္းႀကီး သည္ သူတုိ႔အတြက္ အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္ေသာ နာရီႀကီးျဖစ္သည္။ ေနနာရီ သည္ လက္ပတ္နာရီထက္ ေကာင္း၏။ ညပီးေတာ့ လက္ပတ္နာရီထက္ ပုိ၍ လံုၿခံဳသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ ေနနာရီ ကုိ ေတာ္ရဲလီးဆုိင္သုိ႔ ပုိ႔ၿပီး အရက္ႏွင့္ လဲ၍ မေသာက္ႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္ေပတည္း။

ေႏြရာသီတြင္ နာရီလက္တံက ခုနစ္ဂဏန္းကုိ ညႊန္ျပသည့္အခါ အိပ္ရာမွထရန္ အခ်ိန္ေကာင္းျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ လည္း ေဆာင္းရာသီ၌ ထုိအခ်ိန္သည္ လံုး၀ တန္ဖုိးမ႐ွိေတာ့ေပ။ ေဆာင္းရာသီ၌ဆုိလွ်င္ ေနက ညႊန္ျပေသာ အခ်ိန္သည္သာလွ်င္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္၏။ အမွန္ေတာ့ ေႏြရာသီ၌ျဖစ္ေစ၊ ေဆာင္းရာသီ ၌ ျဖစ္ေစ၊ ထင္း႐ွဴးပင္ ထိပ္ဖ်ားကုိ ေနေက်ာ္လာၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕ဆင္၀င္ထက္သုိ႔ ေနေရာင္ထုိးလာေသာ အခ်ိန္ သည္ အိပ္ရာမွ ထသင့္ သည့္အခ်ိန္ျဖစ္၏။ အူႏွင့္ ေဟာင္းေလာင္း ျဖစ္ေနေသာ ၀မ္းဗုိက္ မလႈပ္႐ွား ေတာ့သည့္ အခ်ိန္ျဖစ္၏။

ပင္လယ္ဓားျပႏွင့္ သူ႔ေခြးမ်ားသည္ ဧည့္ခန္းထဲ႐ွိ သူတုိ႔အတြက္ ေပးထားေသာ ေထာင့္တြင္ လံုလံုၿခံဳၿခံဳ ေႏြးေႏြး ေထြးေထြး အိပ္ေပ်ာ္လ်က္႐ွိၾကသည္။ ပီလြန္၊ ပက္ဘလုိ၊ ဂ်ီးဆပ္စ္ေမရီယာ၊ ဒင္နီႏွင့္ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳး တုိ႔ ကေတာ့ အိပ္ခန္းထဲတြင္ အိပ္ေနၾကသည္။ ဒင္နီသည္ သနားၾကင္နာတတ္ၿပီး အေပးအကမ္း ရက္ေရာသူ တစ္ဦး ျဖစ္သည္မွာ မွန္ေသာ္လည္း သူ႔အိပ္ရာကုိမူ သူမွတစ္ပါး အျခားလူမ်ားကုိ အိပ္ခြင့္ မျပဳေခ်။ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳးသည္ ဒင္နိ၏ အိပ္ရာေပၚ တက္အိပ္ရန္ ႏွစ္ႀကိမ္မွ် ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း က်ဴးေက်ာ္ ၍ မရသျဖင့္ ဒင္နီ႔အိပ္ရာ၏ တန္ဖုိးကုိ နားလည္သြားသည္အထိ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း ဒဏ္ ခံလုိက္သျဖင့္ ေနာက္ထပ္ တက္အိပ္ဖုိ႔ မႀကိဳးစား၀ံ့ေတာ့ေခ်။

ဒင္နီ၏ သူငယ္ခ်င္း မ်ားသည္ ၾကမ္းေပၚ၌ အိပ္ၾကသည္ျဖစ္ရာ သူတုိ႔၏ အိပ္ရာခင္းႏွင့္ ေစာင္မ်ားသည္ ေတြ႕ေနက် ျမင္ေနက် ပစၥည္းမ်ားမဟုတ္။ ပက္ဘလုိ သည္ သုိးေရသံုးခ်ပ္ စပ္ခ်ဳပ္ထားသည့္ အရာကုိ ေစာင္အျဖစ္ ၿခံဳအိပ္သည္။ ဂ်ီးဆပ္စ္ေမရီယာတြင္ အေပၚ၀တ္ ကုတ္အက်ႌ႐ွည္ႀကီး တစ္ထည္႐ွိရာ သူ႔ေျခ ေထာက္ႏွစ္ဖက္ ကုိ အက်ႌလက္ေမာင္း တစ္ဖက္တြင္ သြင္းၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ က်န္အက်ႌ လက္ေမာင္း တစ္ဖက္ တြင္ သြင္းအိပ္သည္။ ပီလြန္ကေတာ့ ေကာ္ေဇာေဟာင္းတစ္ခု ႏွင့္ သူ႔တစ္ကုိယ္လံုးကုိ ပတ္၍ အိပ္သည္။ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳးကေတာ့ အခ်ိန္႐ွိသမွ် ေခြးတစ္ေကာင္ကဲ့ သုိ႔ ေကြး၍အိပ္ သည္။ သူ႔ကုိယ္ေပၚတြင္ သူ႔အက်ႌ ႏွင့္ ေဘာင္းဘီ မွ လဲြ၍ အျခားဘာမွမ႐ွိ။

ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳးသည္ ဘာပစၥည္းကုိမွ သူ႔လက္ထဲတြင္ ၾကာၾကာၿမဲေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္သူမဟုတ္။ သူ႔လက္ထဲ သုိ႔ ေရာက္လာသည့္ ပစၥည္းတုိင္းကုိ ၀ုိင္ႏွင့္ လဲေသာက္ရာ၌ ပါရမီထူးသူ တစ္ဦးျဖစ္၏။ ဤသု႔ိျဖင့္ သူတုိ႔လူစုသည္ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ေဟာက္သံမ်ားျဖင့္ ဆူညံေနတတ္ေသာ္လည္း အမ်ားအားျဖင့္ သက္ေသာင့္ သက္သာ အိပ္ၾကရသည္။ အလြန္ ေအးေသာ ညတစ္ညတြင္ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳးသည္ ပင္လယ္ဓားျပ ထံ မွ ေခြးတစ္ေကာင္ကုိ ငွားၿပီး သူ႔ေျခေထာက္ မ်ား အေႏြးဓာတ္ရရန္ အားထုတ္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူ႔သခင္ပင္လယ္ဓားျပ မွ လဲြ၍ ဘယ္သူ႔ကုိမွ လူမထင္ေသာ ေခြး က ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳး၏ ေျခထာက္ ကုိ ကုိက္သျဖင့္ ဒဏ္ရာရျခင္းသာလွ်င္ အျမတ္ထြက္ခဲ့ေလသည္။

ဒင္နိ၏ အိမ္ျပတင္းေပါက္မ်ားတြင္ ခန္းဆီးမ်ား တပ္မထားေပ။ သုိ႔ေသာ္လည္း သဘာ၀တရားက ဖန္တီးေပး ထားသျဖင့္ ျပတင္းေပါက္မွန္မ်ားေပၚတြင္ ပင့္ကူအိမ္မ်ားသည္ ဖုန္မႈန္႔မ်ားေရာကာ ခန္းဆီးမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္လ်က္ ႐ွိသည္။
" ျပတင္းေပါက္ ေတြကုိ ဆပ္ျပာနဲ႔ တုိက္ၿပီး ေဆးလုိက္ရင္ ေကာင္းမယ္" ဟု ဒင္နီက ေျပာဖူးသည္။

ပီလြန္ က သေဘာမတူ။ " ျပတင္းေပါက္ကုိ ေရေဆးလုိက္ရင္ အျပင္က အလင္းေရာင္ေတြ အမ်ားႀကီး ၀င္လာလိမ့္မယ္" ဟု ေျပာသည္။ " အိမ္ထဲမွာ အလင္းေရာင္ သိပ္မ်ားေနရင္ ငါတုိ႔ အျပင္ထြက္ၿပီး အခ်ိန္မျဖဳန္း ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ကုန္မွာ။ ၿပီးေတာ့လည္း ညညက်ရင္ ေလ က သိပ္ေအးတာ၊ အဲဒီအခ်ိန္မ်ိဳး က်ေတာ့ လည္း အျပင္ က အလင္းေရာင္ကုိ ရဖုိ႔ မလုိပါဘူး"

ထုိအခါ ဒင္နီ က သူ႔စိတ္ကူးကုိ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ေတာ့ေပ။ ျပတင္းေပါက္မ်ားသည္ နဂုိအတုိင္းပင္ တည္ ေနသည္။ ဤၾကားထဲတြင္ ယင္ေကာင္မ်ားသည္ တစ္ေကာင္ၿပီး တစ္ေကာင္ ပင့္ကူအိမ္မ်ားတြင္ ၀င္၍ ၿငိတြယ္ ၿပီး သူတုိ႔၏ အေသြးအသားမ်ားကုိ ပင့္ကူမိသားစုအား ပူေဇာ္ၾကသည္။ အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာေသာ အခါ ယင္ ေကာင္အေသမ်ားသည္ ဖုန္မႈန္႔မ်ား၊ ပင့္ကူအိမ္မ်ားႏွင့္ လံုးေထြးကာ ျပတင္းေပါက္မွန္မ်ားတြင္ ကပ္ေနၾကသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ေန႔ခင္းေန႔လယ္မွာပင္ အျပင္မွ အလင္းေရာင္သည္ အတြင္းသုိ႔ မ၀င္ႏုိင္ ေတာ့ ဘဲ တစ္အိမ္လံုး အၿမဲတေစ ေမွာင္မုိက္ေနေလေတာ့သည္။

သူတုိ႔အေနျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အိပ္ၾကရသည္ကား မွန္ပါ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း မနက္လင္း၍ ျပတင္းေပါက္မွန္မ်ား ေပၚ ေနေရာင္က်လာသည့္အခါတြင္မူ သူတုိ႔အားလံုး အိပ္ရာမွ ထၾကရေလေတာ့သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ေနေရာင္ သည္ အိမ္ထဲသုိ႔ ေရာက္ေအာင္ မ၀င္ႏုိင္သျဖင့္ သူတုိ႔လူစုသည္ အေႏြးဓာတ္ကုိ မရၾကေတာ့ေပ။ ထုိအခ်ိန္ တြင္ အျပင္ဘက္ အိမ္ေ႐ွ႕ဆင္၀င္၌ ေနေရာင္မ်ား က်ေနၿပီျဖစ္၍ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ႐ွိေနၿပီျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လည္း သူတုိ႔သည္ အိပ္ရာမွ မထခ်င္ ထခ်င္ႏွင့္ ထကာ ဖိနပ္မ်ားကုိ ႐ွာ၍ စီးၾကသည္။ မီးေမႊးၿပီး လက္ဖက္ေျခာက္ ႏွပ္ကာ လက္ဖက္ရည္ တစ္ေယာက္တစ္ခြက္ ေသာက္ၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အိမ္ေ႐ွ႕ ဆင္၀င္ တြင္ တန္းစီ၍ ထုိင္ကာ ေနစာလံႈၾကသည္။ ယင္ေကာင္ မ်ားသည္ သူတုိ႔ အနီး ပတ္ပတ္လည္တြင္ တ၀ီ၀ီ ပ်ံသန္း ေနလ်က္႐ွိၾက၏။

အိပ္ခ်င္စိတ္ကား မေျပေသး။ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ စကားမေျပာမျဖစ္၍သာ ေျပာေနၾကသည္၊ စိတ္ ကေတာ့ မပါ။ ေႏွးေကြးေလးလံလွ၏။ ၾကာလာေသာအခါတြင္မူ အေျခအေန ေျပာင္းလာသည္။ ေျပာစရာ အေၾကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး႐ွိလာသည္။ စိတ္၀င္စားစရာ အေၾကာင္းေတြကလည္း တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေပၚလာ သည္။ ထုိအခါ စကားေျပာလုိ႔ ေကာင္းလာသည္။ သြက္လက္တက္ႂကြလာသည္။ စိတ္အား ထက္သန္ လာသည္။

သူတုိ႔ၾကားတြင္ ႐ွိေနေသာ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္သည္ ျပန္လည္ ႐ွင္သန္ကာ တည္႐ွိလာသည္။ အမ်ား အားျဖင့္ သူတုိ႔၏ အေတြးမ်ားသည္ ေကာ္နဲလီယာ႐ုဇ္ထံသုိ႔ ေရာက္သြားၾကသည္က မ်ား၏။ ယင္းကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ရျခင္း မွာလည္း အေၾကာင္းမဲ့ေတာ့မဟုတ္။ ေကာ္နဲလီယာ႐ုဇ္သည္ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း ေန႔ေရာညပါ ျပႆနာ ႐ွိ ေနသူျဖစ္၏။ သူ႔ျပႆနာမ်ားသည္ စိတ္၀င္စားစရာလည္း ေကာင္းသည္။ ထူးလည္း ထူးဆန္းသည္။ သူျဖစ္လုိက္လွ်င္ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္မ်ား မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူ႔ျဖစ္စဥ္မ်ားထဲတြင္ ကုိယ္က်င့္ တရား ေကာင္းမြန္ ေရးအတြက္ သင္ခန္းစာယူစရာဆုိ၍ ဘာတစ္ခုမွ် မ႐ွိ။

ထုိေန႔မနက္က ေနေရာင္သည္ ထင္း႐ွဴးပင္မ်ားၾကားမွ ေဖာက္ထြင္းကာ တ၀င္း၀င္း တလက္လက္ ေတာက္ပေန သည္။ ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာ ေျမနံ႔ ႏွင့္ ကတ္စတီလီ ႏွင္းဆီပန္းနံ႔မ်ားသည္ ေလထဲတြင္ တသင္းသင္းပ်ံ႔ေန သည္။ အခုလုိ သာယာေနေသာအခ်ိန္သည္ ဒင္နီ တုိ႔ လူစုအဖုိ႔ အေကာင္းဆံုးေသာ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔သည္ သူတုိ႔၏ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ားအေၾကာင္း အတင္းအဖ်င္း ေျပာ ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း မေကာင္း ေသာစိတ္ျဖင့္မဟုတ္။ စိတ္၀င္စားစရာ အေၾကာင္းအရာအျဖစ္ ထား၍ ေျပာၾကျခင္း။

" မေန႔က အဲလ္ဘတ္ရပ္စ္မတ္ဆင္နဲ႔ ငါ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္" ဟု ဒင္နီက ေျပာသည္။ " သူ ေကာ္နဲလီယာ အိမ္က ျပန္လာတာ လုိ႔ ေျပာတယ္။ ေကာ္နဲလီယာဆုိတဲ့ ေကာင္မက ဘာျပႆနာ တက္ျပန္သလဲ မသိဘူး၊ ဒီေကာင္မက ေန႔စဥ္ လုိလုိ ျပႆနာ႐ွိတဲ့ ေကာင္မပါလား "
" ဒါက သူ႔အထာပဲေလကြာ" ဟု ပက္ဘလုိက ေျပာသည္။ " ေကာ္နဲလီယာမွာ အခ်စ္ပဲြနဲ႔ ရန္ပဲြကလဲြလုိ႔ တျခား ဘာမွ မ႐ွိတာ မွ မဟုတ္ဘဲ"
" မင္းက သူ႔ မွာ အဲဒီႏွစ္ခုကလဲြၿပီး တျခားဘာမ်ား ႐ွိေစခ်င္ေသးလုိ႔လဲကြာ" ဟု ပီလြန္က ေမးသည္။

" ဒီေကာင္မက ဘယ္ေတာ့မွ ေအးေအးေဆးေဆး မ႐ွိပါဘူးကြာ" ဟု ဂ်ီးဆပ္စ္ေမရီယာ က စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေသာ ေလသံျဖင့္ ေျပာသည္။
" သူကုိယ္တုိင္ကလည္း ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္တဲ့ ေကာင္မမွ မဟုတ္တာ" ဟု ပီလြန္က ေျပာသည္။ " သူ႔ကုိ ေအးေအးေဆးေဆး ေနခုိင္းလုိက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း အသက္ထြက္သြားမွာေပါ့၊  သူက ခ်စ္မယ္၊ ရန္ျဖစ္မယ္ ဆုိတဲ့ မိန္းမစား တစ္ေယာက္ကြ၊ မင္း ေျပာဖူးတဲ့ စကားတစ္ခု ႐ွိတယ္ေလ၊ အခ်စ္ပဲြရယ္၊ ရန္ပြဲရယ္၊ ၿပီးေတာ့ ၀ုိင္ရယ္၊ အဲဒီ သံုးမ်ိဳးသာ ႐ွိေနရင္ လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္သက္လံုး စိတ္ပ်ိဳကုိယ္ႏု ျဖစ္ေန မွာေပါ့ ဆုိတဲ့ စကားေလ၊အဲဒီစကားဟာ ေကာ္နဲလီယာအတြက္ အလြန္မွန္တဲ့စကားပဲ ပက္ဘလုိ၊ ဒါနဲ႔ ေနစမ္းပါဦး၊ မေန႔က ေကာ္နဲလီယာ ဘာျဖစ္တာလဲ "

ဒင္နီက အေပၚစီးရလုိက္ၿပီဟူေသာ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ ပီလြန္ကုိ ၾကည့္သည္။ ပီလြန္သည္ ေတာ္တီလာဖလက္ ရပ္ကြက္ အတြင္း၌ ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကုိ သိသူဟု နာမည္တစ္လံုးႏွင့္ ေနသူျဖစ္၏။ အခုကိစၥက်ေတာ့ သူမသိ။
 မင္းတုိ႔ အားလံုး သိၾကတာပဲ" ဟု ဒင္နီက ေျပာသည္။ " ေယာက္်ားေတြ ေကာ္နဲလီယာဆီ လာရင္ လက္ေဆာင္ တစ္ခုခု ယူလာတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ၾကက္တစ္ေကာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ယုန္တစ္ေကာင္၊ ဒါမွ မဟုတ္ ေဂၚဖိထုပ္ တစ္ထုပ္ စတဲ့ဟာမ်ိဳး တစ္ခုခုေပါ့၊ အဖုိးတန္တဲ့ ပစၥည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာ္နဲလီယာ က လည္း အဖုိးတန္တာ မတန္တာ အဒိက မဟုတ္ဘူး။

လက္ေဆာင္ပါရင္ သိပ္သေဘာက်တတ္တယ္ မဟုတ္လား၊ အဲ ... မေန႔ကေတာ့ အီမီလီယုိ မူရီယက္တားက ေကာ္နဲလီယာအတြက္ ၀က္ေပါက္စ တစ္ေကာင္ လက္ေဆာင္ယူလာသတဲ့။ ၀က္က ပန္းေရာင္တဲ့၊ အဲဒီ၀က္ေပါက္စကုိ အီမီလီယုိက လုိက္လုိ႔ သူက ဒုန္းစုိင္း ေျပးခဲ့ရသတဲ့၊ ေနာက္ဆံုး လြတ္လာခဲ့တယ္ ဆုိပါေတာ့၊ လြတ္လည္းလြတ္ေရာ သူက ေကာ္နဲလီယာဆီ တန္း လာခဲ့သတဲ့။
" အီမီလီယုိ ဆုိတဲ့ ေကာင္ကလည္း ေလအုိးတစ္ေယာက္ပါကြာ၊ သူက ေကာ္နဲလီယာကုိ ၀က္တစ္ေကာင္ ေမြးရ တာ သိပ္ေကာင္းတယ္၊ ၀က္ဆုိတဲ့ အေကာင္မ်ိဳးက ဘာေကၽြးေကၽြးစားတဲ့ ေကာင္မ်ိဳး၊ ေမြးလုိ႔ ေကာင္း တဲ့ တိရစၦာန္၊ ဒီ၀က္ကေလးကုိ ခ်စ္ပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဒီ၀က္ႀကီးလာရင္ေတာ့ အခ်ိဳးေျပာင္းလာလိမ့္မယ္၊ ယုတ္မာ ညစ္ညမ္း လာလိမ့္မယ္၊ အဲဒီအခါက်ရင္ေတာ့ သူ႔ကုိ မခ်စ္နဲ႔ေတာ့၊ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ အဲဒီ၀က္က နင့္ကုိ ကုိက္ရင္ နင္ေဒါသျဖစ္မယ္၊ အဲဒီေတာ့လည္း ဒီ၀က္ကုိ သတ္ၿပီး စားလုိက္႐ံုပဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းသလဲ လုိ႔ ေျပာသတဲ့"

ဒင္နီ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ လုပ္၍ နားေထာင္ၾကသည္။ ပီလြန္က သူ႔ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ ၀င္ ေျပာသည္။ " အီမိလီယုိ ဆုိတဲ့ ေကာင္က ေလႀကီးေပမယ့္ လူအ တစ္ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးကြ၊ တခ်ိဳ႕ေနရာ ေတြမွာ အင္မတန္ လည္တယ္၊ ဒီ၀က္ကုိ အရင္းျပဳၿပီး သူ႔သာယာမႈအတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ကပ္တြယ္သြားမွန္းမွ မသိတာ၊ ငါ သူနဲ႔ေတြ႕ၿပီး ေမးၾကည့္ရဦးမယ္"
" ၀က္အေၾကာင္း ဆက္ေျပာစမ္းပါဦး" ဟု ပက္ဘလုိက ၾကားျဖတ္ေမးသည္။

ဒင္နီက ေျပာလက္စ စကားကုိ ဆက္သည္။ " ေကာ္နဲလီယာက သူေပးတဲ့ ၀က္ကုိ ယူတယ္၊ အီမီလီယုိ အေပၚ မွာလည္း ထံုးစံအတုိင္း သိပ္ေကာင္းလုိက္တယ္၊ ကိစၥ၀ိစၥ ၿပီးလုိ႔လစ္ေရာ သူက ေသတၱာေဟာင္း ေလးတစ္လံုး ကုိ မီးဖုိေဘးမွာထားၿပီး ၀က္ေပါက္စကုိ အဲဒီထဲ ထည့္ထားသတဲ့။

" အဲဒီေနာက္ေတာ့ သူ႔အေပါင္းအသင္း မိန္းမေတြက ၀က္ေပါက္စကုိ လာလာၿပီး ၾကည့္ၾကသတဲ့။ သူ႔၀က္ေပါက္စကုိ ေပြကလုိက္ ပုိက္လုိက္ လုပ္ေတာ့လည္း ေကာ္နီလီယာက သေဘာက်တာေပါ့၊ တစ္ေန႔က် ေတာ့ ရာမီးရက္ဇ္က ၀က္ေပါက္စကုိ လာၾကည့္ရင္းနဲ႔ ၀က္ၿမီးကုိ တက္နင္းမိသတဲ့၊ ၀က္က ေအာ္လုိက္တာ ႂကြက္ႂကြက္ကုိ ညံေရာတဲ့၊ ရထားေခါင္းဆဲြ ဥၾသမႈတ္သံထက္ေတာင္ ဆုိးေသးသတဲ့၊ အဲဒီအခ်ိန္ မွာ အိမ္ေ႐ွ႕တံခါးကလည္း ပြင့္ေနေတာ့ အျပင္ဘက္က ၀က္မႀကီး သူ႔ကေလးဆီ ေျပး၀င္လာ တာေပါ့၊ အဲဒီမွာ ပဲြႀကီး ပဲြေကာင္းက စေတာ့တာပဲ၊ စားပဲြေတြ ကၽြမ္းထုိးေမွာက္ခံုျဖစ္၊ ပန္းကန္ေတြက်ကဲြ၊ ကုလားထုိင္ေတြ က်ိဳးနဲ႔ တစ္အိမ္လံုး ေျဗာင္းဆန္သြားတာပဲတဲ့၊ ၀က္မႀကီးက ရာမီးရက္ဇ္ကုိလည္း ကုိက္တယ္၊ ေကာ္နယ္လီယာရဲ႕ စကက္ကုိလည္း ကုိက္ဆဲြလုိ႔ ရစရာမ႐ွိေအာင္ စုတ္ျပတ္ကုန္သတဲ့၊ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလံုး မီးဖုိခန္းထဲ ၀င္ေျပး ၿပီးတံခါးကုိ ေသာ့ခတ္ထားေတာ့မွ ၀က္မႀကီးက ျပန္သြားတယ္၊ ၀က္ေပါက္စ ကလည္း သူ႔အေမ ၀က္မႀကီးေနာက္ကုိ လုိက္သြားတာေပါ့၊ သူက အီမီလီယုိကုိ ႐ုိက္မယ္လုိ႔ တစ္ႀကိမ္တည္း ႀကိမ္းေနသတဲ့"

" ေအး အဲဒါပဲ ၾကည့္ေတာ့" ဟု ပက္ဘလုိက ေျပာသည္။ " ဘ၀ဆုိတာ အဲဒါပဲကြ၊ မင္းတုိ႔ ငါတုိ႔ စီစဥ္ထားတဲ့ အတုိင္း ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ဘူး၊ အ႐ွည္ႀကီး ေဘာ့ပ္စမုတ္ တစ္ေယာက္ သူကုိယ္သူ သက္ေသဖုိ႔အထိ ျဖစ္သြား တာဟာ အဲဒီလုိ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ႔ ႀကံဳရလုိ႔ေပါ့"
သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ မ်က္ႏွာမ်ားသည္ ပက္ဘလုိဘက္သုိ႔ လွည့္လာၾကၿပီး စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနၾကသည္။

" ေဘာ့ပ္စမုတ္ကုိ မင္းတုိ႔ သိၾကပါလိမ့္မယ္" ပက္ဘလုိက ေျပာသည္။ " သူ႔ပံုပန္းက တကယ့္ ေကာင္းဘြိဳင္ ပံုမ်ိဳးပဲ၊ ေျခတံက ႐ွည္႐ွည္၊ လူလံုးလူဖန္က ပိန္ပိန္ပါးပါးကြ၊ ဒါေပမယ့္ ေဟ့ ျမင္းေကာင္းေကာင္း မစီးတတ္ဘူး၊ ျမင္း႐ုိင္း ႏြား႐ုိင္း အစီးၿပိဳင္ပဲြေတြမွာ သူ ၀င္ၿပိဳင္လုိ႔ကေတာ့ ေျမႀကီးေပၚ လိမ့္က်ၿပီး ဖုတ္ထဲမွာ လူးေနတာက မ်ားတယ္ကြ သိလား၊ ခတ္တာက ေဘာ့ပ္ဆုိတဲ့ ငနဲက သူ႔ကုိ လူအမ်ားက ၀ုိင္းၿပီး အံ့ၾသၾက၊ ခ်ီးမြမ္းၾက၊ ၾသဘာေပးၾကတာကုိ သိပ္ ခံခ်င္တယ္၊ အခမ္းအနား ဖြင့္ပဲြေတြမွာ လူေတြ တန္းစီ ေလွ်ာက္ၿပီ ဆုိရင္ သူက ဒုိင္လူႀကီး လုပ္ခ်င္တယ္၊ ပဲြတစ္ခုခု ႐ွိၿပီဆုိရင္ ငါေ႐ွ႕ဆံုးက ေနမယ္လုိ႔ ဦးေအာင္ေျပာတဲ့ လူဟာ သူပဲ၊ ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္တယ္ကြ၊ ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ႀကီးက်ယ္ထင္႐ွားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ျဖစ္ခ်င္ တဲ့ လူဟာ ႐ွိတာပဲ၊ အဲဒီ လူစားမ်ိဳးဆုိတာက လူအမ်ား၀ုိင္းၿပီး ၾကည့္တာကုိ ခံခ်င္တယ္။

" တကယ္ေတာ့ကြာ၊ ဒီလုိ လူစားဟာ သနားစရာ ေကာင္းတဲ့ သတၱ၀ါပဲကြ၊ ေမြးကတည္းက အမ်ားက ၀ုိင္းၿပီး ရယ္တာ သေရာ္တာ ခံရဖုိ႔ ျဖစ္လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပဲ၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ရယ္ၾကတာပဲ၊ အဲ ... အဲဒီ အ႐ွည္ႀကီး ေဘာ့ပ္စမုတ္ကုိလည္း ရယ္တဲ့လူကပဲ သတ္တာပဲ။

" မင္းတုိ႔ မွတ္မိခ်င္လည္း မွတ္မိၾကဦးမွာပါ၊ လူေတြ တန္းစီၿပီး ေလွ်ာက္တဲ့ ပဲြတစ္ပဲြမွာ သူက ေ႐ွ႕ဆံုးက အလံ ကုိင္ေလကြာ၊ ေဘာ့ပ္က ျမင္းျဖဴႀကီး တစ္ေကာင္ေပၚမွာ အခံ့သား ထုိင္လုိက္လာတယ္၊ အဲ အေရးပါ အရာေရာက္ တဲ့ လူႀကီးေတြ ထုိင္ေနတဲ့ ပဲြၾကည့္စင္ေ႐ွ႕ တည့္တည့္လည္း ေရာက္ကေရာ သူစီးလာတဲ့ ျမင္းက အပူဒဏ္ မခံႏိုင္လုိ႔ ေလးဖက္ပစ္ၿပီး လဲပါေလေရာ၊ ေဘာ့ပ္လည္း ျမင္းေပၚက လြင့္က်သြားတယ္။ အလံ ကလည္း လက္ထဲက ပစ္လႊတ္လုိက္တဲ့ လွံတစ္ေခ်ာင္းလုိ အေ၀းႀကီးကုိ ေရာက္သြားတယ္။

" သူ႔ အျဖစ္က အဲဒါပါ၊ သိပ္ၿပီး ႀကီးက်ယ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားတုိင္း ကုိး႐ုိးကားရား တစ္ခုခု ျဖစ္ၿပီး လူတုိင္းက ၀ုိင္းရယ္တာကုိ ခံရတာခ်ည္းပဲ၊ မင္းတုိ႔ မွတ္မိၾကလိမ့္ဦးမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ သူ ေခြးေလ ဖမ္းဆီးေရးမွဴး လုပ္ေနတုန္းက မြန္းလဲြပုိင္းဆုိရင္ သူ ေခြးဖမ္းထြက္တယ္။ သူ ေခြးဖမ္းထြက္ၿပီေဟ့ဆုိရင္ ၿမိဳ႕ထဲက လူေတြက ပဲြၾကည့္သလုိပဲ ၀ုိင္းၿပီး ၾကည့္ေလ့႐ွိတယ္။ တစ္ရက္မွာ သူက ေခြးတစ္ေကာင္ကုိ ႀကိဳးကြင္းနဲ႔ ပစ္ဖမ္းတယ္၊ ေခြးက ဖ်တ္ခနဲ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္လုိက္ေတာ့ ႀကိဳးက မိမိရရ မစြပ္မိေတာ့ဘူး၊ ေခြး ထြက္ေျပး ေတာ့ သူပါ တ`၇ြတ္တုိက္ ပါသြားေရာ၊ ဟာ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ ေဘးက ရပ္ၾကည့္ ေနၾက တဲ့ လူေတြက ဟားတုိက္ၿပီး ရယ္ၾကတာေပါ့။

သူလည္း သိပ္႐ွက္သြားတယ္၊ ငါ့ကုိယ္ငါ သက္ေသလုိက္ေတာ့မယ္၊ ဒါဆုိရင္ လူေတြအားလံုး ၀မ္းနည္းၾကမွာပဲ၊ သူတုိ႔ ငါ့ကုိ ၀ုိင္းၿပီး ရယ္မိၾကတဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ကုန္ၾကမွာ ေသခ်ာတယ္လုိ႔ ေတြးသတဲ့၊ အဲ ... ေနာက္ၿပီးေတာ့မွ တစ္ခါ " ဒါေပမယ့္ ငါ့ကုိယ္ငါ သက္ေသလုိက္ရင္ ငါပဲ ေသသြားမွာပဲ၊ သူတုိ႔တစ္ေတြ၊ ဘယ္ေလာက္အထိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကတယ္ဆုိတာကုိ ငါ သိႏိုင္ပါဦးေတာ့မလား" လုိ႔ တစ္မ်ိဳးထပ္ေတြးမိျပန္တယ္။ အဲသလုိ ေတြး မိေတာ့ အစီအစသ္ တစ္ခု လုပ္တယ္၊ သူလုပ္တဲ့ အစီအစဥ္က ငါ့အခန္းကုိ တစ္စံုတစ္ဦး လာတဲ့အခ်ိန္ထိ ငါ ေစာင့္ေနမယ္၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ ၀င္လာၿပီဆုိေတာ့မွ ငါ့ပစၥတုိနဲ႔ ငါ့ေခါင္းကုိ ခ်ိန္ထားလုိက္မယ္၊ အဲဒီအခါ က်ရင္ သူက ငါ့ကုိ တားမယ္၊ ငါ့ကုိယ္ငါ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္မေသပါဘူးဆုိတဲ့ ကတိကုိ သူက ေတာင္းလိမ့္မယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ အစီအစဥ္ကြ၊ သူေတြးပံုက အဲသလုိကြ၊ သိလား။

" အဲသလုိေတြးၿပီး သူ အိမ္ျပန္သြားေရာ၊ လမ္းမွာ ေတြ႕တဲ့လူတုိင္းက ေခြးေလဖမ္းလုိ႔ ရခဲ့သလား ေဘာ့ပ္လုိ႔ ေမး ၾကတယ္၊ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူစိတ္က ပုိၿပီး ထိခုိက္လာတယ္။ သူ႔ပစၥတုိကုိ ထုတ္ၿပီး က်ည္ဆန္ ထည့္ တယ္၊ ၿပီးေတာ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ အိမ္ေရာက္အလာကုိ ေစာင့္တယ္။

" သူ႔ အစီအစဥ္ကုိ ဘယ္လုိ အေကာင္အထည္ ေဖာ္မယ္ဆုိတာကုိ စဥ္းစားတယ္၊ ပစၥတုိ ေသနတ္နဲ႔ ဘယ္လုိ ခ်ိန္ၿပီး ဘယ္လုိ လုပ္လုိက္မယ္ ဆုိတာ မ်ိဳးေပါ့ကြာ၊ အဲ သူ လုပ္ကုိင္ေနတာကုိ သူ႔မိတ္ေဆြေတြက ျမင္ရင္ " ေဟ့ မင္း ဘာလုပ္မလုိ႔လဲ၊ မင္းကုိယ္မင္း ေသနတ္နဲ႔ ပစ္မလုိ႔လား၊ မလုပ္နဲ႔ေလကြာ" လုိ႔ ေျပာမယ္၊ အဲဒီအခါမွာ သူက လူေတြ ဆုိးသြမ္းယုတ္မာလြန္းလုိ႔ လူ႔ျပည္မွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူးလုိ႔ သူက ေျဖလုိက္မယ္ေပါ့၊ သူက သူ႔စိတ္ကူးနဲ႔သူ အဲသလုိ ေတြးေနတယ္။

" အဲသလုိ ေတြးရင္းေတြးရင္းနဲ႔ ေစာင့္ေနလုိက္တာ တစ္ေကာင္မွ ေပၚမလာဘူး၊ ေနာက္တစ္ေန႔ ဆက္ေစာင့္ ေတာ့လည္း တစ္ေယာက္မွ ေပးမလာဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တစ္ညက်ေတာ့ ခ်ာလီမီးလား ေရာက္လာပါ ေလေရာ၊ ခ်ာလီမီးလား ဆင္၀င္ေအာက္ ေရာက္လာတာကုိ သူၾကားေတာ့ ေဘာ့ပ္ ပစၥတုိ ေသနတ္ေျပာင္း၀ ကုိ သူ႔ေခါင္းမွာ ေတ့ထားလုိက္တယ္၊ ျမင္ရတဲ့လူ ပုိၿပီး ယံုၾကည္သြားေအာင္ ေသနတ္ေမာင္းကုိလည္း တင္ထား လုိက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူ ငါ့ကုိ တရားခ်ေတာ့မွာပဲ၊ သူ တရားခ်တာကုိ ငါက နားေထာင္လုိက္မယ္လုိ႔ ေတြး လုိက္ေသးတယ္။

" ခ်ာလီမီးလားက တံခါးဖြင့္ၿပီး ၀င္လာေရာ၊ ေဘာ့ပ္က ပစၥတုိနဲ႔ သူ႔ေခါင္းသူ ခ်ိန္ထားတာျမင္ေရာ၊ ဒါေပမယ့္ သူက ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ လန္႔ဖ်ပ္ၿပီး အတင္း ၀င္ဆဲြပါေလေရာ၊ အဲဒီေတာ့ ေသနတ္က်ည္ဆန္ ထြက္သြား တာေပါ့၊ က်ည္ဆန္က ႐ုိး႐ုိးတန္းတန္း ထြက္တယ္ဆုိရင္ ဟုတ္ေသးတယ္။ အခုဟာက ေဘာ့ရဲ႕ ႏွာေခါင္း ထိပ္ဖ်ားကုိ ႐ွပ္မွန္သြားတာ ဆုိေတာ့ ႏွာေခါင္းထိပ္က ျပတ္ပါသြားတာေပါ့ကြ၊ ေအး အဲဒီ ေနာက္ေတာ့ လူေတြက အရင္ကထက္ ပုိၿပီး ရယ္ၾကတာေပါ့၊ သူ႔အေၾကာင္းက သတင္းစာထဲ ပါလာ လုိက္ေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕လံုးက ၀ုိင္းရယ္ၾကတာေပါ့။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

Sunday, January 9, 2011

စိမ္းေနဦးမည္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေျမ အပိုင္း (၂၆)

အခန္း (၁၅)

အစ္မ ကို အက်ဥ္းခ်ံဳး သျဂ္ံလ္ျပီးေသာအခါ အဘသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ဘေထြးေလးတုိ႔ႏွင့္ အပ္ကာ ဂ်ပန္ကို ေတြ႔ရာ သခ်ၤဳိင္း ဓားမဆိုင္းသတ္ရန္ ရြာမွထြက္ခြာသြားသည္။
ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ ဘာမွ်မဆန္း...၊ အဘသည္ တစ္ၾကိမ္က ဤနည္းတူ အစ္မႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုစြန႔္ကာ တစ္ကၽြန္း သုိ႔ပင္ သြားခဲ့ဖူးျပီ။ အဘဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ မ်ားမ်ားသတ္ႏိုင္ပါ ေစဟုပင္ ဆုေတာင္းေနမိသည္။

ဆရာက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေတာ္လွန္ေရးသမားၾကီးဟု ေခၚခဲ့ဖူးသည္။ ထုိစဥ္က ေတာ္လွန္ေရး ဆိုေသာ စကား ကုိ ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ခဲ့။ ယခုမူ ရင္ ၌ နာက်င္ေအာင္ နားလည္ခဲ့ျပီ။
ေတာ္လွန္ေရး ဆိုသည္မွာ... အသက္ႏွင့္ ရင္းရပါတကား။ ေသြးကိုစေတးရပါတကား...၊ ခ်စ္ျမတ္ႏို္းသူတို႔ႏွင့္ ေကြကြင္းျခင္း ကို ဆုလာဘ္အျဖစ္ ပန္ဆင္္ရေလပါျပီတကား...၊ မ်က္ရည္တုိ႔ႏွင့္ အနက္အဓိပၸာယ္ ေဖာ္ယူေလ ရသည္ တကား...။

အစ္မအတြက္ သံုးရက္ဆက္၍ ကၽြန္ေတာ္ငိုေၾကြးခဲ့သည္။ ဤထက္ပို၍ မငိုႏိုင္။ ငို၍လည္း မည္သမွ် ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေခ်ာ့အားသည္ မဟုတ္။
ေတာ္လွန္ေရး၏ ေသြးလွဴပြဲကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရြာႏွင့္ အနီးတစ္၀ိုက္ရြာမ်ားတြင္ ေသျခင္းမဆန္းေတာ့။ ေသျခင္း အတြက္ မတိတ္တမ္းငုိေၾကြးဆိုလွ်င္ ရြာတိုင္း၌ ငိုသံစဲေလမည္ မဟုတ္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပါစိေနာင္တုိ႔ႏွင့္အတူ ကင္းေထာက္ျမဲ ေထာက္ရသည္။ တစ္ခါတရံ ဗိုလ္ျမင့္ဦး တုိ႔ တိုက္ပြဲျဖစ္လွ်င္ ေရွ႕တန္းအေရာက္ က်ည္ဆန္လိုက္ပို႔ေပးသည္။ တစ္ရြာမွတစ္ရြာ ဆက္သား အျဖစ္ လည္း သြားေပးသည္။

မည္သည္ ကို လုပ္ေနသည္ျဖစ္ေစ ကၽြန္ေတာ္ရင္မွာ အျမဲဟာေန၏။ ေလာကၾကီးမွာလည္း က်ယ္၀န္း လြန္း ၍ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္မွာလည္း ေသးငယ္လြန္းသည္ ထင္မိ၏။ တစ္နည္းဆိုေသာ္ အားငယ္စိတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ပထမဆံုး သတိျပဳမိျခင္း ျဖစ္သည္။

အစ္မရွိစဥ္ကမူ တစ္ခါမွ် ဤသို႔အားမငယ္ဖူး။ အစ္မ မရွိသည့္တိုင္ မမရွင္ႏွင့္ ေန႔စဥ္ေတြ႔ေနရက မေထာင္းတာ...၊ မမရွင္ႏွင့္မေတြ႔ရသည္ထား၊ မယဥ္ႏြယ္ႏွင့္ဆံု၍ ၾကံဳသမ်ွကိုေျပာႏိုင္လ်ွင္ အတူ ငိုၾက ရသည္ ျဖစ္ေစ၊ ကၽြန္ေတာ္ေနသာေပမည္။ ယခုမူ ရြာ၌ မယဥ္ႏြယ္လည္း မရွိျပီ။
ဤသို႔ျဖင့္ ေႏြဦးကုန္လာသည္။ ရြက္၀ါတို႔လည္း ေၾကြစဥ္ျပီး ပိေတာက္တို႔လည္း ထိန္ခဲ့သည္။ ရြက္သစ္တို႔ပင္ ရင့္စျပဳ၏။

တိုက္ပြဲမ်ားလည္း စဲသြားသည္။ ျမိဳ႕၌ဂ်ပန္တစ္ေကာင္မ်ွ မက်န္ေတာ့ေၾကာင္း ၾကားၾကရသည္။
တစ္ညေန တြင္ ေတာ္လွန္ေရးစကတည္းမွ ရြာသို႔မေပၚလာေသာ ဌာနာပိုင္ၾကီးဦးထြန္း ဆိုက္ေရာက္ လာသည္။ သူႏွင့္အတူ မ်က္မွန္ထူထူႏွင့္ လူတစ္ဦးပါလာ၏။ သခင္သိန္းဟု ေခၚသည္။
သခင္သိန္း၊ ဦးထြန္းႏွင့္ ဗိုလ္ျမင့္ဦးတို႔သည္ အေရးတၾကီး တိုင္ပင္ၾကသည္။

ဦးထြန္းေျပာျပခ်က္အရ အဂၤလိပ္တပ္မ်ား ေျမာက္ဘက္ ၀တ္ထီးကန္ အထိ ေရာက္ေနျပီျဖစ္ ေၾကာင္းၾကား သိရသည္။
အစေသာ္... ဦးထြန္း၏စကားကို ယံုရခက္မယံုရခက္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ ထိုညေနမ၀င္မီပင္ ေျမာက္ဘက္ ဆီ မွ တ၀ုန္း၀ုန္းတအိမ့္အိမ့္ ျမည္ဟည္းေပါက္ကြဲေသာ အေျမာက္သံၾကီးမ်ား ၾကားရသည္။
ဂ်ပန္ တို႔မွာ ေတာရိပ္ခုိ၍ ဆုတ္ဆဲျဖစ္သည္။ ယခုအဂၤလိပ္တပ္မ်ား ၀င္လာျပီ ေတာ္လွန္ေရး သမားမ်ား ဘာလုပ္ၾက မည္နည္း။
ထုိညေန၀င္ရီသေရာ ၌ ကိုျမင့္ဦး၊ သခင္သိန္းႏွင့္ ဦးထြန္းတို႔သည္ သိုက္တြင္းမ်ားရွိရာ ထြက္ခဲ့ၾကသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပါ လိုက္ခဲ့သည္။

ေတာင္ထိပ္မွ ကင္းရဲေဘာ္တစ္ဦးက ဆီးတားသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွန္းသိ၍ ေတာင္စြယ္ တစ္ခုဆီ ေခၚသြား သည္။
ေတာင္စြယ္အစြန္း မွ အဘ၊ ဆရာ ဗိုလ္ေစာလင္းတို႔သည္ မွန္ေျပာင္းတစ္ခုႏွင့္ တစ္စံုတရာ ကို စိတ္၀င္စားစြာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ မမရွင္တုိ႔မူ မေတြ႔ရ။
''ဘာေတြ႔ရလို႔လဲ ဆရာ''
ဗိုလ္ျမင့္ဦးကေမးမွ ဆရာသည္ လွည့္ၾကည့္သည္။ ဘာမ်ွမေျဖဘဲ ဗိုလ္ျမင့္ဦးကို မွန္ေျပာင္း သာ လွမ္းေပး သည္။ အတန္ၾကာၾကာ ၾကည့္ျပီးေသာ ဗိုလ္ျမင့္ဦး လႈပ္ရွားလာသည္။
''ဂ်ပန္ ေတြ ပဲ နည္းတဲ့တပ္ၾကီးေတာ့ မဟုတ္ဘူး''

''အဲဒါ စဥ္းစားေနတာေပါ့၊ ဒီေလာက္ၾကီးတဲ့ တပ္ၾကီးဟာ ဒီနားအထိ ေရာက္လာတာ ဘာမွ သတင္း အစအန မရဘူး၊ ဘာသေဘာလဲ.... ''
ဆရာ က စဥ္းစဥ္းစားစားေမးသည္။
ဗိုလ္ေစာလင္း မွန္ေျပာင္း ကို ယူ၍ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ျပန္သည္။
''သူတုိ႔က သဲေခ်ာင္းအတုိင္း လာေနၾကတယ္၊ အလို ... ျဖဴျဖဴေတြလဲ ေတြ႔တယ္.... ''
''ဘာေတြလဲ အဲဒါေတြ''
''မသိဘူး၊ အလင္းေရာင္ ကလဲ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး''

အားလုံးျငိမ္ေနၾကျပီးမွ ''ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ'' ဟုအဘက ေမး၏။
ဗိုလ္ျမင့္ဦးသည္ အတန္ၾကာခ်င့္ခ်ိန္ေနျပီးမွ ေလးပင္စြာ သူ႔အျမင္ကို ရွင္းျပ၏။
''ဒီေလာက္ၾကီးတဲ့တပ္ၾကီးနဲ႔ ၀င္ေမႊရင္ ရြာေတြေၾကကုန္တာ ၾကာျပီ၊ ဘာမွ ဒုကၡမေပးဘဲ လာၾကပံု ေထာက္ေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ဆုတ္လာတဲ့တပ္ပဲနဲ႔ တူတယ္၊ အခုလည္း ရြာေတြဘက္မသြားဘူး၊ ေခ်ာင္းအတိုင္း ရိုးမ ဆီ သြားၾကပံုရတယ္''
ဤထင္ျမင္ခ်က္ ကို အားလံုးသေဘာတူၾကသည္။

ဗိုလ္ျမင့္ဦးသည္ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ကို ေခၚ၍ ေပါက္ေခါင္းဘက္ရွိ ရြာမ်ားကို သတင္းပို႔ရန္ ဆက္သား အျမန္ လႊတ္သည္။ ေတာင္ေပၚရွိသမွ် လူအားလုံးကမူ အကာ ကြယ္ယူ၍ ေခ်ာင္းကမ္းပါး ေတာခ်ဳံမ်ား အတြင္း မွ အေျခအေန ကုိ အကဲခတ္ၾကသည္။

ေနမွာ အားလုံး၀င္သြား၍ လေရာင္မွိန္မွိန္သာ ရွိသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ဂ်ပန္တပ္ႀကီး သည္ နီးကပ္လာ၍ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ ေခ်ာင္းေနရာ ေအာက္မွ ျဖတ္သြားၾကသည္။
သဲေခ်ာင္းႀကီးမွာ က်ယ္၍ ကမ္းပါးႏွစ္ဖက္၌ သစ္၀ါးခ်ဳံႏြယ္ထပ္သည္။ ဤေခ်ာင္းရိပ္ကုိခုိ၍ ဂ်ပန္တုိ႔ ဆုတ္ခြာလာဟန္တူသည္။ လွည္းမ်ားလည္း ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ႏြားဆဲြ၍ အခ်ဳိ႕ကုိ ဂ်ပန္မ်ားကုိယ္တုိင္ဆဲြၾကသည္။

ထူးထူးဆန္းဆန္း ကေလးငုိသံမ်ားလည္း ၾကားရ၏။ လေရာင္ေၾကာင္း သူတုိ႔ကုိကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အေပၚမွစီး၍ သဲကြဲစြာ ျမင္ရသည္။ ထုိအခါမွ ေစာေစာက ဗုိလ္ေစာလင္းေျပာေသာ ျဖဴျဖဴအရာမ်ားကုိ ဘာမွန္း သိၾကရသည္။ ဂါ၀န္ဝတ္ ဂ်ပန္မမ်ား တည္း။…။
အခ်ဳိ႕ဂ်ပန္မမ်ားမွာ ကေလးခ်ီလ်က္ အခ်ဳိ႕မွာ ကုိယ္၀န္မ်ားႏွင့္ အခ်ဳိ႕မွာ လမ္းပင္ေကာင္း ေကာင္း မေလွ်ာက္ႏုိ္င္ၾကေတာ႕။
သူတုိ႔ကုိ ၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္္ရင္၌ ထူးထူးျခားျခားေ၀ဒနာခံစားရသည္။

တစ္ႀကိမ္ က ျမန္မာ့ေျမေပၚတြင္ ဗုိလ္က်အႏုိင္က်င့္ရက္စက္သူ အရွင္သခင္မ်ား …။
ယခု ျမင္ရသည္ မွာ သနားစဖြင္ပင္ ျဖစ္သည္။ လက္နက္လြယ္ထားေသာ္လည္း စစ္သားတုိ႔မွာ ေခါင္းငုိက္စုိက္ ႏွင့္ ေျခလွမ္းမ်ား ေလးကန္လွသည္။ ေထာ့နင္းေထာ့နင္းႏွင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အႏုိင္ႏုိင္ သယ္ရသူ မ်ားလည္း ပါသည္။
အားလုံးေပါငး္ သုံးရာခန္႔ ရွိမည္ထင္သည္။

တေရြ႕ေရြ႕တအိိအိႏွင့္ သူတုိ႔ျဖတ္သြား၍ မ်က္စိတစ္ဆုံး၌ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္အထိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ၿငိမ္ေန ၾကသည္။
အဘက စ စကားေျပာသည္။
''ဒုိ႕လူစုၿပီး ေနာက္ကလုိက္ၾကမလား ''
ဗုိလ္ျမင့္ဦး က ေခါင္းခါသည္။

''ေနပါေစ၊ သြားၾကပါေစ၊ ဒါေနာက္ဆုံးတပ္ ျဖစ္ပုံရတယ္၊ ဒီအတုိင္းဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ နယ္မွာ ဂ်ပန္ကုန္ၿပီ''
အဘက မေက်နပ္။

''ဒါေပမယ့္ ဟုိနယ္ဘက္မွာ ၀င္ေမႊရင္ေကာ''
၀င္ေမႊမယ္ မထင္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လုိက္တုိက္မွ ျဖန္႔ကဲြၿပီး ရမ္းေမႊမယ့္ ေဘးရွိတယ္၊ သူတုိ႔ဘာသာသူတုိ႔ ရုိးမထဲ ၀င္သြားပါေစ၊ ေပါက္ေခါင္းဘက္လည္း ဆတ္သားလႊတ္ထား ၿပီးၿပီပဲ၊ ဒီေတာ႕ ခု ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တာ၀န္ က သူတုိ႔ေနာက္လုိက္ဖုိ႔ မဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္ထပ္ ေရာက္လာတဲ႔ ရန္သူသစ္ကုိ ဘယ္လုိ ရင္ဆုိင္ ရမလဲ… ဒါပဲျဖစ္တယ္….''
''ဘယ္လုိ ရန္သူသစ္ ဟုတ္လား''
ဆရာက နားမလည္သေယာင္ ေမးသည္။

ဗိုလ္ျမင့္ဦးသည္ ဗိုလ္ေစာလင္းအား တစ္ခ်က္အားနာသေယာင္ ၾကည့္၍ ဆိုသည္။
'' အဂၤလိပ္တပ္ေတြ ၀က္ထီးကန္ ေရာက္ေနျပီ၊ အေျမာက္သံေတြ ၾကားၾကတယ္မဟုတ္ လား၊ ဗိုလ္ေစာလင္း ကိုေတာ့ အားနာပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒီတပ္ေတြကို ဘယ္လုိသေဘာ ထားရမွန္း အတိအက်မသိခင္ ရန္သူ လိုပဲ သတ္မွတ္ထားရမွာ''

ဗိုလ္ေစာလင္းမွာ အေနရအထိုင္ရၾကပ္ပံု ေပၚသြားသည္။ မ်က္ႏွာ၌လည္း စိတ္ထိခိုက္သြား ဟန္ျပ၏။ သုိ႔ရာ တြင္ စကားကိုမူ တည္ျငိမ္စြာ ေျပာသည္။
''က်ဳပ္သူတို႔ ေလထီးတပ္က ဟုတ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘီအိုင္ေအ ဗိုလ္ေဟာင္းတစ္ဦးပဲ၊ က်ဳပ္ သစၥာခံ ထားတာက ေဂ်ာ့ဘုရင္မဟုတ္ဘူး၊ ျမန္မာျပည္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပဲ၊ ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔နဲ႔ က်ဳပ္မခြဲဘူး၊ ခင္ဗ်ား တို႔ အမ်ား သေဘာတူတာ ဆံုးျဖတ္ၾကပါ။ က်ဳပ္လိုက္နာမယ္''
ဗိုလ္ျမင့္ဦး သည္ စိတ္ထိခိုက္သြား၍ ဗိုလ္ေစာလင္းအား လက္ကိုဆြဲဆုပ္ကာ ေတာင္းပန္သည္။

''ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာမွားသြားတယ္ ဗိုလ္ေစာလင္း၊ ခြင့္လႊတ္ပါ၊ ကဲ....အခု ဦးထြန္းနဲ႔ သခင္သိန္းက အေရးၾကီးတဲ့သတင္း ယူလာတယ္၊ သခင္သိန္းက ဒီတိုင္းရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး တာ၀န္ခံကိုယ္စား လာတာပဲ၊ အဲဒါေဆြးေတြေဆြးေႏြးၾကရေအာင္ ေတာင္ေပၚျပန္သြား မယ္''
သိုက္တြင္းရွိရာ ဂူမွာ ဆရာတုိ႔၏ ယာယီစခန္းျဖစ္သည္။ ဂူတြင္းတစ္ေနရာတြင္ ဖိုထားေသာ မီးပံုေဘး၌ ဆရာ တုိ႔ အားလံုး ၀ိုင္းထိုင္၍ ေဆြးေႏြးၾကသည္။
သူတုိ႔ ေဆြးသည့္ စကားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းစြနားမလည္။ ကၽြန္ေတာ္မၾကားဖူးေသာ နာမည္မ်ားႏွင့္ အသစ္ အဆန္း ျဖစ္ေသာ အသံုးအႏႈန္းမ်ား ပါ၏။

ငိုက္ျမည္းခ်င္လာေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ဂူတစ္ေထာင့္ဆီသုိ႔ ေရာက္သြားရာ မ်က္လံုးက်ယ္ သြားသည္။
ဂူေထာင့္ ၌ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေပါက္ျပားကိုဆြဲကာ ဂူျပင္ထြက္ခဲ့သည္။
လူၾကီး တုိ႔ အလစ္၌ ျခေတာင္ပုိ႔ၾကီးသည္ အခၽြန္အတက္တုိ႔ ႏွင့္ တကယ့္နဂါးၾကီးပမာ ရွိေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္ အႏွစ္ႏွစ္ အလလ ေတာင့္တခဲ့ေသာ အလုပ္ကို လုပ္ရေတာ့မည္။

ယခင္က ဤျခေတာင္ပို႔ၾကီးကို ျဖိဳလိုေသာ္လည္း ေအးေအးေဆးေဆး အခြင့္အေရးမရ။ လူၾကီးမ်ားလည္း မပါ။ ယခုမူ မလွမ္းမကမ္း ၌ လက္နက္အျပည့္အစံုႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္အား အကိုးဆံုး လူၾကီးမ်ား ရွိေနသည္ မဟုတ္ပါေလာ...။
ကၽြန္ေတာ္က ျခေတာင္ပို႔ၾကီးကို ခါးလယ္မွျဖတ္၍ အားရပါးရျဖိဳသည္။ ေတာင္ပို႔တြင္း၌ ညအခ်ိန္အထိ အလုပ္ မ်ား ဟန္တူသူ ျချဖဴျဖဴတုိ႔ အရြြရြ လႈပ္ရွားေန၏။
အလယ္ပိုင္း ႏွင့္ အျမီးပိုင္းကိုျဖိဳျပီး ေျမ၌အတန္နက္ေအာင္ တူးမိသည္အထိ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္သည္ကို မေတြ႔။

ေနာက္ဆံုး တြင္ ထုထည္အၾကီးဆံုးႏွင့္ အခက္အခဲဆံုးျဖစ္ေသာ ေခါင္းပိုင္းကိုတူးသည္။
ထိုအခ်ိန္ ၌ ျချဖဴျဖဴတုိ႔ မြမြၾကဲေနျပီ ေဘးအႏၱရယ္ ေရာက္မွန္းသိေသာ ဤသတၱ၀ါတုိ႔က ကၽြန္ေတာ့္ ေျခေထာက္မ်ား ကို ကိုက္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕က ေျခေထာက္မွသည္ တစ္ကိုယ္လံုးႏွံ႕ေအာင္ တက္ၾကသည္။
လက္အံ ေသလာခိုက္ ေပါက္ျပားသြားသည္ မာေက်ာေသာ အရာတစ္ခုကို ခိုက္မိ၏။
ကၽြန္ေတာ္ရင္ မွာ တဒိုင္းဒိုင္း လႈပ္ရွားလာသည္။ အားလည္းတက္၍ လက္လည္းသြက္ လာခဲ့သည္။

ေျမမ်ားကို သတိၾကီးစြာဖယ္ရင္း ငံု႔ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္မွာ ကိုယ့္မ်က္လံုး ကိုပင္ ကိုယ္မယံုမိ...။
ကၽြန္ေတာ္ တူးထား၍ ေလးေပခန႔္ ေျမအနက္၌ မာမာလံုးလံုးအရာၾကီး တစ္ခုသည္ ငုတ္တုတ္ၾကီး ေပၚေန ၏။
ကၽြန္ေတာ္ ၏ ၀မ္းသာျခင္းကား မဆံုးႏိုင္ျပီ။
ျခသံ....။ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ကၽြန္ေတာ္ရွာခဲ့ေသာ ...ျခသံ။

၀မ္းသာေဇာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အဘကိုလွမ္းေခၚသည္။
''အဘေရ....လာပါ....ျမန္ျမန္လာပါ။ ျခသံေအာင္ျပီ ကၽြန္ေတာ္ေအာင္ျပီဗ်''
ပါးစပ္က ေအာ္ရင္း အလံုးၾကီးကိုမသည္၊ အလံုးၾကီးသည္ ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္ထက္ ေလးသည္။
ကၽြန္ေတာ္အသံေၾကာင့္ လူၾကီးမ်ား ေျပးထြက္လာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ အလံုးကို ထမ္းမိျပီးျဖစ္သည္။

''ေဟ့ေကာင္ ...လူကေလး ဘာျဖစ္တာလဲ အလန႔္တၾကား''
''အလန္႔တၾကားမဟုတ္ဘူး.... က်ဳပ္ေအာင္ျပီဗ်''
လူၾကီးေတြ အားလံုး ကၽြန္ေတာ့္စကား နားမလည္ၾက။
''ငယ္ေလးရ...ဘာေအာင္တာလဲကြ''
ကိုျမင့္ဦးက ေမးသည္။

''ျခသံဗ်....ျခသံေလ''
''ဘာလဲ ျခသံေလ''
ကၽြန္ေတာ္သည္ စိတ္မရွည္ေတာ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ''နားမလည္လည္း ေနၾကဗ်ာ.... '' ဟုဆုိျပီး မီးေရာင္ရွိရာ ဂူတြင္း သို႔ အလံုးၾကီးထမ္းျပီး ေျပးခဲ့ရာ လူၾကီးမ်ား ေနာက္ကလိုက္လာသည္။
''ေနပါဦး...သန႔္ဇင္ရ ...ဘာေတြ ေတာက္တီးေတာက္တဲ့ ေျပာေနတာလဲ၊ ဘာလဲ...ျခသံ''
ဆရာ ကပါ ၀င္ေမးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္က အလံုးၾကီး၌ ကပ္လ်က္ရွိေသာ ေျမးေစးမ်ားကိုခြာ ရင္းရွင္းျပရသည္။

''ျခသံဆိုတာ...တုတ္ျပီး .ဓားျပီး...ေသနတ္ျပီး....ကိုယ္ေရာင္ေဖ်ာက္လုိ႔ရတဲ့ ....သံ''
လူၾကီးမ်ားသည္ ယံုရခက္၊ မယံုရခက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္သမွ် ၾကည့္ေနသည္။
အေပၚယံကပ္ေနေသာ ေျမေစးမ်ားကြာ၍ အတြင္းမွအရာ ေပၚလာေသာအခါ ကိုျမင့္ဦးသည္ တဟားဟားရယ္သည္။
''ဘယ္မွာလဲ သန္႔ဇင္ရ.... မင္းျခသံက စဥ့္အိုးၾကီး၊ ဟား.....ဟား...ဟား...... ''
ကၽြန္ေတာ့္၀မ္းသာမႈ တုိ႔ ေပ်ာက္ကုန္သည္။ ယူက်ံဳးမရလည္း ျဖစ္လာသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ ေရွ႕ မွ အရာသည္ ကုိျမင့္ဦးေျပာသကဲ့သုိ႔ စဥ့္အိုးတစ္လံုး သာပါတကား။
ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ငိုင္ၾကည့္ေနခိုက္ အဘသည္ လႈပ္ရွားလာသည္။
''ဖယ္စမ္း....ဖယ္စမ္း....ငယ္ေလး..... ''
အဘသည္ စဥ့္အိုးကို ေသခ်ာစြာစစ္ေဆးသည္။ ထုိ႔ေနာက္ စဥ့္အိုးဖင္ပိုင္းကို လွန္ၾကည့္သည္။ စဥ့္အိုးဖင္၌ ၾကက္ေျခခတ္ အမွတ္အသား တစ္ခုပါသည္။
''ဟုတ္ျပီ...ဟုတ္ျပီ..... ''

အဘ သည္ တုန္ယင္ေသာအသံႏွင့္ ေအာ္သည္။
က်န္လူအားလံုးက မ်က္လံုးျပဴးသြားၾကသည္။
အဘကသာ မည္သူ႔ကိုမွ် ဂရိုမစိုက္ဘဲ စဥ့္အိုးထိပ္မွ ေျမမ်ားကို ဖယ္သည္။ ေျမမ်ားကုန္သြားေသာ္လည္း အ၀မွာ အေသပိတ္ထားသည္။ အဘက ဓားေႏွာင့္ႏွင့္ ေဆာင့္ခ်လိုက္ရာ အဖံုးပြင့္သြား၏။
စဥ့္အိုးတြင္း လက္ႏႈိက္ ၍ အဘထုတ္ယူလိုက္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ျမင္ေသာ္ အားလံုး၏ ပါးစပ္မွ ''ဟယ္..... '' ကနဲ ျပိဳင္တူေအာ္မိၾကသည္။

အဘလက္တြင္း၌ ေရႊေတာင့္ေရႊခဲႏွင့္ အျခားလက္၀တ္ရတနာ ပစၥည္းမ်ား......။
မည္သူမွ် စကားမေျပာႏိုင္ၾက။ အိပ္မက္မက္ေနသည္ ထင္ၾကလားမသိ။ မ်က္စိမ်ား ပြတ္ၾကည့္ၾက၏။
''က်ဳပ္ ဒါကိုျပန္ရွာေနတာၾကာျပီ၊ အခုေတာ့ ကံမွန္လုိ႔ က်ဳပ္သားက ၾကံၾကံဖန္ဖန္ေတြ႕ တာပဲ''
ဆရာ ကိုအုန္းေဖ သည္ ပထမဦးစြာ ေမးသည္။

''ဒါေတြ ဘယ္က ပစၥည္းေတြလဲ ဦးေလး''
အဘသည္ ပစၥည္းမ်ားကို အိုးတြင္းျပန္ထည့္၍ ရွင္းျပသည္။
''ဘယ္က ပစၥည္းလဲ ဆိုေတာ့....က်ဳပ္ရဲ႕ပစၥည္းေတြပဲ၊ က်ဳပ္ဆရာစံဆီသြားေပါင္းေတာ့ .. က်ဳပ္တုိ႔ ဘိုးဘြား အဆက္ဆက္ က စုေဆာင္းခဲ့တဲ့ ေရႊြႏွစ္ပိႆ နဲ႔ လက္၀တ္လက္စားေတြပါ ယူသြားခဲ့တယ္၊ တိုက္ၾက ခိုက္ၾက ရင္း စစ္စရိတ္ အျဖစ္ ေရႊတစ္ပိႆေက်ာ္ ကုန္သြားတာေပါ့၊ ေနာက္....က်ဳပ္တုိ႔က အေရးေတာ္ပံု ရႈံး တဲ့ အခ်ိန္ က်ဳပ္ဒီနယ္ျပန္လာတယ္၊ ကုလားတပ္ေတြကလည္း.... ေနာက္ကထက္ၾကပ္ေပါ့''

အဘ သည္ စဥ့္အိုးကိုပြတ္ရင္း ေရွးအခါက ရန္သူေဘးမွ ေျပးရေသာသူ႔ဘ၀ကုိ အမွတ္ရေနဟန္တူသည္။
''ကုလား ေတြကလည္း ေနာက္ကလိုက္၊ က်ဳပ္ေနာက္ပါ လူေတြကလည္း စိတ္ဓာတ္ပ်က္နဲ႔ ဆုိေတာ့....က်န္တဲ့ ေရႊတစ္ပိႆကို တစ္ညသန္းေခါင္ေက်ာ္မွာ ကတုိက္ကရိုက္ နဲ႔ ဒီေတာင္ေပၚမွာ ျမွဳပ္ထား ရတယ္၊ အထူးအမွတ္အသားေတြ ဘာေတြ လုပ္ခ်ိန္လည္း မရဘူး၊ သိုက္တြင္း အေနာက္ဘက္ ေလာက္ သာ အမွတ္ျပဳ ခဲ့ရတယ္''
အဘ သည္ ေခတၱနားသည္။ သူ႔သ႑ာန္မွာ ရင္နာဖြယ္တစ္စံု တစ္ခုကို အမွတ္ရေနဟန္တူ သည္။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ပဆစ္အိမ္ အပိုင္း (၃၁)

ညိဳမာ သည္ ၾကမ္းျပင္မွာ လက္ေထာက္က တအားက်ံဳးေအာ္ပစ္လုိက္သည္
    '႐ုိက္ပါ၊ ႐ိုက္ပါ။ သူမ်ားေပ်ာ္သလို မေပ်ာ္ႏုိင္တုိင္း၊ သူမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္တာကို ၀န္တုိတုိင္း အၿငိဳးနဲ႕ ႐ိုက္ေနတာ သိပါတယ္။ ေက်နပ္ေအာင္ ႐ုိက္လုိက္စမ္းပါ'
    မာမီသည္ ညိဳမာ့စကားေၾကာင့္ အ့ံအားသင့္သလုိ ျဖစ္သြားရာမွ မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်လာ သည္။ တစ္ဘက္သို႕ ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္သြား္သည္။
    အမွန္ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ဒယ္ဒီႏွင့္ မသက္ဇင္အေၾကာင္းကို ညိဳမာသိထားသည္မွာ ၾကာၿပီ။

    သႀကၤန္ လည္ၾကေတာ့ မဆံုမည့္သာ မဆံုသည္၊ ကားက ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ဆုိသလုိပင္။
    သူငယ္ခ်င္း ေတြက မသက္ဇင္ႏွင့္ ဒက္ဒီ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပၾကသည္ ငပလီမွာ ဆုိလွ်င္ေတာ့ ေရာဘတ္ ကိုယ္တုိင္ သူတုိ႕အတြဲကို ေတြ႕ခ့ဲေသးသည္ဟု သိရသည္။
    သို႕ေပမယ့္ ..... ဒက္ဒီ့ကို အျပစ္မတင္လုိ။

    ဒက္ဒီ ကိုယ္တုိင္သည္လည္း ညိဳမာ့ႏွယ္ပင္ မာမီ့ကို စိတ္ကုန္ေနလိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္။
    ကားသည္ 'ရတနာအထူးကုေဆးခန္း'သို႕ ေရာက္လာသည္။ မာမီ့နာမည္ေျပာေတာ့ တတိယထပ္ တြင္ရွိသည္ဆုိ၍ ညိဳမာတို႕ ဓာတ္ေလွကားႏွင့္ တက္ခ့ဲရသည္။
    စႀကႍလမ္း မွ ခံုတန္းရွည္ေပၚတြင္ ဒက္ဒီတစ္ေယာက္တည္း ထုိင္ေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

    ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားမွာ လက္ကို ထားကာ လက္ထဲတြင္ စီးကရက္တစ္လိပ္ ရွိေနသည္။ ဒက္ဒီသည္ ေခါင္းငိုက္စုိက္ ခ်ထားသည္။
    ညိဳမာ့ေျခသံ ၾကားရေသာ္လည္း လွည့္မၾကည့္။ ဒက္ဒီ့မ်က္ႏွာညိႈးေနသည္။ ႏြမ္းနယ္ဟန္ ေပါက္ေနသည္။
    ညိဳမာ က ဒယ္ဒီ့အနီးတြင္ ကပ္၍ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။

    'စိုးရိမ္ရသလား ဒယ္ဒီ'
    ေခါင္းညိတ္ျပသည္။
    'ဘယ္လုိျဖစ္တာလည္း'
    'ဒယ္ဒီ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မင့္မာမီ ဟာ ခါတုိင္းလုိ တံခါးလာဖြင့္မေပးဘူး၊ အိမ္ေဖာ္ တစ္ေယာက္က လာဖြင့္ ေပးတယ္။ သူက မင့္မာမီ တစ္ခုခုျဖစ္သလားမသိဘူးေျပာလုိ႕ သြားၾကည့္ေတာ့ အိပ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ႏႈိး လုိ႕မရဘူး၊ ေျခေတြလက္ေတြ ေအးစက္ၿပီး တစ္ကိုယ္လံုး ျပာသလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါနဲ႕ ေဖေဖ လဲ ကားေပၚေပြ႕တင္ၿပီး အနီးဆံုးေဆးခန္းကို ပို႕ခ့ဲရတာပဲ'

    'သတိမရဘူးလား'
    'ေစာေစာ ကေတာ့ တစ္ႀကိမ္ သတိျပန္လည္လာေသးတယ္လုိ႕ ေျပာတယ္'
    အခန္းတံခါး ပြင့္လာသည္။ ဆရာမတစ္ေယာက္ ထြက္လာသည္။ အခန္းနံပါတ္ကို သည္အခါမွ သတိထား ၾကည့္မိသည္။
    ၁၃....။
    မာမီ့အတြက္ ကံမေကာင္းဟု ညိဳမာထင္လုိက္သည္။

    ညိဳမာ မတ္တတ္ရပ္လုိက္သည္။
    'ဒီမွာ ဆရာမ'
    'ဟုတ္က့ဲ'
    'အထဲကို ၀င္ၾကည့္လုိ႕ ရမလားဟင္'
    'ဟင့္အင္း'
    'ကၽြန္မ ေဒၚခင္ေမၿမိဳင္ ရဲ႕သမီးပါ၊ ၀င္ပါရေစရွင္'
    'ေနပါဦး၊ ခဏေစာင့္ပါဦး'
    ဆရာမ သည္ စႀကႍလမ္းအတုိင္း ေလွ်ာက္သြားသည္။

    မၾကာမီ ေဆးပစၥည္းအထုပ္အပိုးတစ္ခုႏွင့္ ျပန္၀င္သြားသည္။
    ဒယ္ဒီ သည္ စီးကရက္တစ္လိပ္ၿပီးတစ္လိပ္ ဖြာေနသည္။
    ညိဳမာကေတာ့ လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားကို အႀကိမ္ႀကိမ္ခ်ိဳးေနသည္။
    'ဒယ္ဒီ တုိ႕ ကိစၥကို သူသိသြားၿပီလား'
    'အင္း၊ ဒီည ပဲ ဖြင့္ေျပာလုိက္တယ္'
    ဒါေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္မွာပါဟု ညိဳမာေတြးမိသည္။

    မာမီ့ အတြက္ စိုးရိမ္ပူပန္စျပဳလာသည္။
    ယခုေတာ့ ေသြးကပဲ စကားေျပာလာေလသလားမသိ၊ ႏွေျမာတသမႈေတြ၊ ၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈေတြကို ခံစား လာရသည္။
    မာမီ သက္သာပါေစ ဆုေတာင္းမိေသးသည္။
    သည္လုိႏွင့္ နံနက္ေလးနာရီ ရွိလာသည္။ အခန္းနံပါတ္ ၁၃ ၏ တံခါးသည္ ပြင့္လာသည္။ ဂ်ဴတီကုတ္ ၀တ္ထားေသာ အမ်ိဳးသမီးဆရာ၀န္မသည္ အခန္းထဲမွ ထြက္လာသည္။
    ဒက္ဒီ ေရာ ညိဳမာပါ ထုိင္ရာမွ ထရပ္လုိက္ၾကသည္။

    ႏြမ္းနယ္ေနဟန္တူေသာ ဆရာ၀န္မက တုိးညႇင္းစြာ ေျပာလုိက္သည္။
    '၀င္ၾကည့္ခ်င္ ၾကည့္ႏုိင္ပါၿပီ ဦးတင္ေမာင္သန္း'
    'သူ႕..... သူ႕အေျခအေန'
    'သူ ဆံုးရွာပါၿပီ'
    'အုိ... ၿမိဳင္ရယ္...'

    အစေသာ္ ညိဳမာ၏ စိတ္မွာ ခပ္ေပါ့ေပါ့ပင္ျဖစ္သည္။ မာမီေဆး႐ံုေရာက္ရသည္က မဆန္း၊  ေဆး႐ံုသို႕ လုိက္ေတြ႕ခ့ဲ ရဖူးသည္က အခါခါပင္၊ မာမီ ဆံုးၿပီဆုိမွပင္ ႐ုတ္တရက္ အိပ္မက္မွ လန္႕ႏုိးလာရသူလုိ ရွိသည္။ ရင္၀ သို႕ အလံုးႀကီးတစ္လံုး ဒိန္းခနဲ လာေဆာင့္သည္။
    ညိဳမာသည္ 'အမေလး မာမီရဲ႕' ေအာ္ဟစ္ငိုပစ္လုိက္သည္။ 'ညိဳမာ တုိ႕ကို တကယ္ခြဲသြားၿပီလား မာမီ ရယ္'
    ဆရာ၀န္မေနာက္မွ ကပ္၍ လုိက္ပါလာေသာ သူနာျပဳ ဆရာမကို ညိဳမာမေက်နပ္၊ ရန္သူသဖြယ္ ၾကည့္လုိက္သည္။ ရန္ေတြ႕စကားဆုိသည္။

    'ေစာေစာက ဘာလုိ႕ ၀င္ၾကည့္ခြင့္ မေပးတာလဲဟင္၊ ခုဆုိ အသက္ေတာင္ မမွီလုိက္ရေတာ့ပါလား ရွင္'
    သူနာျပဳ ဆရာမက ေအးေဆးစြာပင္ တံု႕ျပန္လာသည္။
    '၀မ္းနည္း ပါတယ္၊ လူနာ က သူ႕ဆီကို သူ႕ခင္ပြန္းေရာ သမီးပါ ၀င္ေတြ႕ခြင့္ မေပးၾကပါနဲ႕ လုိ႕ တားျမစ္ ထားခ့ဲလုိ႕ပါ'
    ညိဳမာ သည္ ၾကားလုိက္ရေသာ စကားအတြက္ ၾကက္ေသ ေသသြားသလုိ ရွိသည္။ မင္သက္သြားမိသလုိ ရွိသည္။ ရင္ထဲမွာ နင့္သြားကာ လည္ေခ်ာင္း တြင္ တစ္ဆုိ႕လာသည္။
    ဦးတင္ေမာင္သန္႕သည္ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ကာ မ်က္ရည္ေတြ ရစ္၀ဲေနရာမွ လႈိက္လဲတုန္ရီ စြာ ေျပာလုိက္ သည္။

    'ဒါ... တုိ႕မ်ားကို သူ လက္စားေခ်သြားတာပဲ၊ အင္မတန္ ထိေရာက္ျပင္းထန္လွတ့ဲ လက္စားေခ်မႈပါပဲ ၿမိဳင္ ရယ္...'
    ေရွ႕ပိုင္းက ေျပာခ့ဲပါသည္။
    ပဆစ္၀ုိင္း တြင္ 'တစ္စိတ္'သည္ အင္အားအရွိဆံုး၊ 'တစ္စိတ္'ပစ္ႏုိင္မွ 'ေၾကြႏုိး'သည္ အကြက္အစိတ္အထိ ေပးခြင့္ရွိသည္။ သို႕ေသာ္... 'တစ္စိတ္'ခ်ည္း သံုးခါ ဆက္တုိက္က်ျပန္ေတာ့ တစ္မွတ္မရ။
    'ကန္း'ေလသည္။ 'ေသ'ေလသည္။

    ေဒၚခင္ေမၿမိဳင္ ၏ ဘ၀အစမ်ားသည္ အေကာင္းခ်ည္းျဖစ္သည္။ ပင္ကိုယ္ကတည္းက ခ်မ္းသာ လာခ့ဲသည္။ လုိလားေတာင့္တအပ္ေသာ ခ်စ္သူကို ရခ့ဲသည္။ အခက္အခဲေတြ အၾကားမွ သမီးကို ေမြးဖြား ေပးႏုိင္ခ့ဲ သည္။
    ပဆစ္စကားႏွင့္ ေျပာရလွ်င္ေတာ့ 'တစ္စိတ္ခ်ည္း'သံုးခါဆက္တုိက္ ပစ္ႏုိင္ခ့ဲသည့္ ေၾကြသမား။
    သို႕ေသာ္... ထုိ႕ေၾကာင့္ပင္ ေဒၚခင္ေမၿမိဳင္၏ ေၾကြသည္ 'ကန္း'ခ့ဲေလသည္။ 'ေသ' ခ့ဲေလသည္။
    ပဆစ္၀ိုင္း မွာ ေၾကြပစ္သမား ေကာင္းတုိင္းလည္း ႏုိင္ေလ့ရွိသည္မဟုတ္။

    ေဒၚခင္ေမၿမိဳင္ သည္ ေၾကြပစ္သမားေကာင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ပဆစ္၀ိုင္းတြင္ အင္အား အေသးဆံုး ျဖစ္ေသာ 'ပါ' ျဖင့္ 'အစား'ခံခ့ဲ ရေလၿပီတည္း။ 'သံုးစားပါက်' ျဖစ္ခ့ဲရေလၿပီတည္း။

×         ×        ×

    အိမ္သို႕ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ အခ်ိန္မွာ နံနက္ ေလးနာရီခြဲ ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။
    အိမ္ မွာ ဦးတင္ေမာင္သန္႕ႏွင့္ ညိဳမာသန္႕ ႏွစ္ေယာက္တည္း။
    အိမ္သို႕ ေရာက္ၿပီဆုိလွ်င္ပင္ ဦးတင္ေမာင္သန္႕သည္ 'ဘားေကာင္တာ'သို႕ တန္းတန္းမတ္မတ္ သြားသည္။ အရက္ပုလင္း ကို ယူသည္။ ဖန္ခြက္ထဲသို႕ လက္ႏွစ္လံုးခန္႕ ေလာင္းထည့္လုိက္သည္။
    'ဒယ္ဒီ ကို ခြင့္ညႊတ္ပါ ညိဳမာ ဒယ္ဒီအဖုိ႕ ဒါဟာ လုိအပ္ေနတယ္'
    ဦးတင္ေမာင္သန္႕က လွမ္း၍ ခြင့္ေတာင္းသည္။

    'ညိဳမာ နားလည္ႏုိင္ပါတယ္ ဒယ္ဒီ'
    ညိဳမာသန္႕သည္ ဆုိဖာတစ္လံုးတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္သည္။
    ဒယ္ဒီ့အဖုိ႕ကေတာ့ ေသာကကို ေျဖသိမ့္စရာ သို႕မဟုတ္ ေမ့ေပ်ာက္ပစ္ေစႏုိင္ေသာအရာ ရွိေနခ့ဲၿပီ။ ညိဳမာ့ အဖုိ႕က်ေတာ့ေကာ...။
    ညိဳမာ ဘာလုပ္ရမည္မသိ။
    ရင္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးႀကီးပါပဲ။
    လြတ္ေနသလုိ၊ ဟာေနသလုိ ရွိသည္။
    တစ္စံုတစ္ရာ လုိအပ္ေနသလုိ ရွိသည္။

    ညိဳမာ့ေရွ႕မွာ စားပြဲေပၚတြင္ မာမီ နံနက္က ထုိးထားခ့ဲေသာ ပန္းအုိးရွိသည္။ ပန္းမ်ားသည္ လန္းလန္း ဆတ္ဆတ္ ပင္ ရွိေနေသးသည္။ ခရမ္းေရာင္ သစ္ခြပန္းကို ေတာက္တ့ဲ လက္၀ါးခက္မ်ားျဖင့္ ေရာစပ္ ထုိးထားျခင္းျဖစ္၍ အစိမ္းရင့္ထဲတြင္ ပန္းႏုေရာင္ ပန္းပြင့္သည္ ထင္းေနသည္။
    ဘုရားစင္ မွာေတာ့ ေညာင္ေရအုိး။ ပန္းေတြ ေ၀ေနသည္။ သစၥာပန္းမ်ား ျဖစ္သည္။ ပြင့္တစ္လီ၊ ဖူးတစ္ခ်ိဳ႕၊ ငံုတျဖာျဖင့္။
    သည္သို႕ပင္ မာမီ့ဘုရားစင္သည္ အစဥ္လုိ ပန္းေတြႏွင့္ေ၀ၿမဲ။

    မာမီ အႏွစ္ၿခိဳက္ဆံုး အေရာင္ျဖစ္သည့္ မီးခုိးေရာင္ ဇာခန္းဆီးစသည္ နံနက္ခင္း ေလညႇင္းမွာ လြင့္ေတာ့ မေယာင္ မလြင့္ေတာ့မေယာင္ႏွင့္ ယိမ္းႏြဲ႕ ႐ံုသာ ကစားေနသည္။
    အျပင္ မွာ ဘာေတြ ျဖစ္ခ့ဲျဖစ္ခ့ဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ပူပန္ခ့ဲ ပူပန္ခ့ဲ၊ မာမီ့ ဧည့္ခန္းအတြင္း ၀င္မိလွ်င္ ေျပေပ်ာက္ၿမဲ။ ဧျမၿမဲ။ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ရၿမဲ။
    မာမီ ထုိင္ေနက် အခန္းေထာင့္ ဆုိဖာေဘးမွ ခံုပုကေလးေပၚတြင္ 'ဓမၼပဒ'စာအုပ္သည္ တစ္၀က္တစ္ျပက္ ပြင့္ေနသည္။ မာမီ၏ အရိပ္သည္ ထုိေနရာမွ ထင္ဟပ္ေနသလုိ ရွိသည္။
    ညိဳမာ အိမ္သို႕ ျပန္ေရာက္ေလတုိင္း စိတ္ခ်လက္ခ် ရွိသြားဟန္ျဖင့္ မသိမသာ သက္ျပင္း႐ႈိက္ဟန္ကို ျမင္ေယာင္ မိသည္။

    ညိဳမာ အျပင္သို႕ ထြက္ေတာ့မည္ဆုိလွ်င္လည္း စိုးရိမ္မကင္းသည့္ မ်က္၀န္းညိဳႀကီးမ်ားျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ ေနတတ္ၿမဲ။
    ညိဳမာသည္ မာမီ့ကို ဖ်က္ခနဲ သတိရကာ 'အစ္'ခနဲ တစ္ခ်က္ ႐ႈိက္လုိက္သည္။
    ဒယ္ဒီ သည္ ညိဳမာ့ေဘးသို႕ ေရာက္လာသည္။
    ပခံုး ကို ႏွစ္သိမ့္မႈေပးသလုိ ဆုပ္ကိုင္ဖ်စ္ညႇစ္လုိက္သည္။

    တယ္လီဖုန္း ျမည္လာသည္။
    မာမီ့အခန္း ထဲမွာ ဖုန္းေရာက္ေနသည္။
    ညိဳမာသည္ မာမီ့အိပ္ခန္းထဲ သို႕ ၀င္ခ့ဲသည္။ မာမီ့အိပ္ရာတြင္၀င္ထုိင္ကာ စကားေျပာခြက္ကို ေကာက္ယူ လုိက္သည္။
    'ဟယ္လုိ'
    'ဟယ္လုိ... ညိဳမာလား...'
    'ဟုတ္ပါတယ္'
    '႐ူဘီ ပါ ညိဳမာ၊ အခုပဲ ေရာဘတ္ ျပန္ေရာက္လာတယ္၊ ယူ႕မာမီ သတင္းကို ၾကားရတယ္။ ႐ူဘီ စိတ္မေကာင္း ပါဘူးကြာ'
    ညိဳမာ့ရင္ထဲမွာ ဆုိ႕တတ္လာသည္။ ဘာမွ် ျပန္မေျပာႏုိင္။

    'မင္း ငိုေနသလား'
    'အင္း'
    'ေအးေပါ့ ငိုရမွာေပါ့၊ ေရာဘတ္က သူလည္း စိတ္မေကာင္းတ့ဲအေၾကာင္း ေျပာေပးပါတ့ဲ။ ဒါပါပဲ သူငယ္ခ်င္း ရယ္၊ မင္းကို ကိုယ္ဆက္ၿပီး အေႏွာင့္အယွက္ မေပးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ တစ္ခုပဲ ... ငိုလုိက္၊ အားရေအာင္ ေအာ္ငိုလုိက္ သိလား၊ ဒါမွ မင့္ရင္ထဲ ေပါ့သြားမွာ'
    တစ္ဘက္ က စကားေျပာခြက္ကို ခ်သြားသည္။

    ညိဳမာသည္ စကားေျပာခြက္ကို ေလးလံစြာ ျပန္ခ်သည္။
    ႐ူဘီ၊ ႐ူဘီ။
    သူတုိ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းထဲ ဆြဲသြင္းခ့ဲတ့ဲ ႐ူဘီ။
    ညိဳမာ့ ကို  စတင္ဖ်က္ဆီးခ့ဲသည္ ႐ူဘီ။
    ေက်ာင္းေျပးတတ္ေအာင္၊ ႐ုပ္ရွင္ခုိးၾကည့္တတ္ေအာင္ သင္ခ့ဲတ့ဲ ႐ူဘီ။
    'မိန္းမ ဆုိတာ လင္ကုိဘုရားတစ္ဆူ ဂူတစ္လံုးလုိ ကိုးကြယ္ရတ့ဲေခတ္ကုန္ၿပီ။ သူတုိ႕အတြက္ ထမင္းခ်က္ ေကၽြးဖုိ႕၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေပးဖုိ႕၊ အိပ္ရာခင္းေပးဖုိ႕ သက္သက္ခ်ည္း မိန္းမ ဆုိတာလူ႕ေလာကမွာ လူလာ ျဖစ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ မိန္းမဆုိတာ လူသားထဲက လူသား တစ္ေယာက္ပဲ၊ ေယာက်္ားေတြနဲ႕ ရင္ေဘာင္တန္း ရမယ္၊ ေယာက်္ားေတြရေနတ့ဲ အခြင့္အေရးေတြ၊ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ မွန္သမွ် မိန္းမေတြလဲ ရရမယ္' ဆုိခ့ဲတ့ဲ ႐ူဘီ။

    သည္ ႐ူဘီကို ခုႏွစ္တန္းႏွစ္ကတည္းက ညိဳမာ သိခ့ဲသည္။
    သိစကေတာ့ မ်က္ႏွာေၾကာမတည့္လွ။
    သို႕ေသာ္ ႐ူဘီသည္ ညိဳမာ့ ကို အတင္းကပ္သည္။ ရင္းႏွီးေအာင္ ႀကိဳးစားသည္။ သည္လုိႏွင့္ အားနာ ပါးနာ ခင္ခ့ဲရသည္။
    ခင္မိေတာ့လည္း ႐ူဘီသည္ မဆုိးလွဟု ထင္သည္။
    ႐ူဘီ ႏွင့္ ခင္ရသည္မွာ ရင္ခုန္ခ်င္စရာေတြႏွင့္လည္း ႀကံဳရသည္။ ေဘးအႏၱရာယ္မွ သီသီကေလး လြတ္ကင္း ရသည္မ်ိဳးလည္း ရွိသည္။
    ႐ူဘီ၏ စိတ္ထားကတစ္မ်ိဳးပင္။

    အဆန္းတၾကယ္ကေလးေတြ လုပ္တတ္သည္။ စြန္႕စားခန္းကေလးေတြ၊ ရင္ခုန္ရတာ ကေလးေတြကို၊ ရင္ခုန္ ရတာ ကေလးေတြကို လုပ္ခ်င္ေလ့ရွိသည္။
    စေနေန႕ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေစ်း ေရာက္ေတာ့ ရတနာဆုိင္သို႕ ၀င္သည္။ လက္၀တ္ လက္စားေတြကို ထုတ္ျပ ခုိင္းသည္။
    သည္အၾကားမွာ ႐ူဘီသည္ စိန္လက္စြပ္တစ္ကြင္းကို ယူၾကည့္သည္။ ျပန္မေပးဘဲ ညိဳမာ့အား ကမ္းေပး သည္။
    'မင္း လက္ေပြ႕အိတ္ထဲ ထည့္ထားလုိက္'
    ညိဳမာ ျငင္းပယ္မည္ ျပဳသည္။

    '႐ွဴး ဆုိင္ရွင္ေတြ႕ေတာ့မယ္၊ ျမန္ျမန္ထည့္'
    ညိဳမာ ေယာင္မွားၿပီး လက္ေပြ႕အိတ္ထဲ ထည့္သည္။
    ျပႆနာ က ဆုိင္မွ အထြက္တြင္ စသည္။
    ညိဳမာ တုိ႕ ဆုိင္မွ ထြက္မည္ျပဳေသာအခါ ဆုိင္ရွင္က ေရွ႕မွ တားဆီးလုိက္သည္။
    'ကေလး တုိ႕ ခဏေနၾကပါဦး'
    'ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ ရွင္'

    'ကေလး တုိ႕ အသက္အရြယ္၊ ကေလးတုိ႕ ႐ုပ္ရည္နဲ႕ ဒါမ်ိဳးမလုပ္သင့္ဘူး'
    'အုိ... ကၽြန္မတုိ႕ ဘာလုပ္လုိ႕လည္း'
    ႐ူဘီ က ႏႈတ္တံု႕ျပန္ေနေပမယ့္ ညိဳမာကေတာ့ တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ယင္ေနသည္။ ေခၽြးျပန္ေနသည္။ ေျခဖ်ား လက္ဖ်ား ေတြ ေအးစက္ေနသည္။
    'ကေလးတုိ႕ လက္ေပြ႕အိတ္ ျပစမ္းပါ'
    ညိဳမာက ကမ္းမေပးခင္မွာပင္ ဆုိင္ရွင္က လက္ေပြ႕အိတ္ကို ဆြဲယူၿပီး ျဖစ္ေနသည္။
    ဖြင့္ရွာေတာ့ လက္စြပ္ကို ေတြ႕သြားသည္။

    ႐ူဘီကေတာ့ မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းႏွင့္ပင္။
    ညိဳမာ ကေတာ့ အေတာင္ပံပါလွ်င္ မုိးသို႕ ပ်ံတတ္လုိက္ခ်င္သည္။ ေျမကို ခြဲ၍ ၀င္ေရာက္လုိက္ခ်င္သည္။
    'မင္း တုိ႕ အျပစ္ကို ၀န္ခံမလား'
    ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဘာေျပာရမည္ မသိ။
    'ရဲစခန္းကို တုိင္လုိက္ရမလား'
    'ဟင့္အင္း... ကၽြန္မတုိ႕ သက္သက္အေပ်ာ္လုပ္တာပါ၊ ကၽြန္မ တုိ႕ မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးေတြပါ'
    ညိဳမာက အလ်င္စလုိ ၀င္ေျပာရသည္။

    'ဒါနဲ႕မ်ားကြယ္'
    'မယံုရင္ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ပါ။ ကၽြန္မေဖေဖက ဦးတင္ေမာင္သန္႕၊ ေမေမက ေဒၚခင္ေမၿမိဳင္'
    'ေရႊေတာင္ၾကားလမ္း က ေဒၚခင္ေမၿမိဳင္လား'
    'ဟုတ္ပါတယ္'
    'ဒါဆုိ တုိ႕မ်ားေဖာက္သည္ပဲ၊ စံုစမ္းၾကည့္မယ္ေလ၊ ဖုန္းနံပါတ္ေပး'
    ညိဳမာ တယ္လီဖုန္းနံပါတ္ ေပးလုိက္သည္။
    မၾကာမီ မာမီ ေပါက္ခ်လာသည္။

    ေတာ္ပါေသးသည္။
    ဆုိင္ရွင္ က သေဘာေကာင္းေပလုိ႕ အက်ယ္အက်ယ္ မၿငိမ္းဖြယ္ေတြ မျဖစ္ခ့ဲ။
    သို႕ေသာ္ ညိဳမာ သည္ သည္အျဖစ္အတြက္ ႐ူဘီတစ္ေယာက္တည္းအေပၚ ပံုမခ်လို။ လုပ္ရဲလွ်င္ ခံရဲရမည္ ဟူေသာ အသိျဖင့္ အျပစ္တင္မႈ ကို ေ၀မွ် ခံယူလုိက္သည္။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

တို႕ဘဝ တို႕ ကမၻာ အပိုင္း (၂၇)

ဂ်ီးဆပ္ေမရီယာ သည္ ၾကင္နာေသာ ႏွလံုးသားပုိင္႐ွင္ တစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း သိခဲ့ၾကရၿပီးၿပီျဖစ္၏။ လူလူခ်င္း ကုိယ္ ခ်င္းစာတရား ထားတတ္ေသာ ဂ်ီးဆပ္စ္ေမရီယာ အဖုိ႔ေတာ့ လုိအပ္လာသည့္အခါမ်ားတြင္ သူ၏ ၾကင္နာမႈ ကုိ ျပဖုိ႔ ၀န္ေလးသူတစ္ဦး မဟုတ္ေပ။ သူသည္ တီရီဆီနာႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူျဖစ္၏။ 

သုိ႔ေသာ္လည္း တီရီဆီနာ၏ အိမ္သုိ႔ အ၀င္အထြက္ မလုပ္မိခဲ့သည္ လေပါင္းအေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ အကယ္၍သာ တီရီဆီနာတုိ႔ မိသားစု ရင္ဆုိင္ ေနရေသာ အေျခအေနကုိ ေစာေစာကတည္းကသာ သိခဲ့ ရပါမူ ေစာေစာကတည္းက လာ၍ အားေပးမည္ ျဖစ္၏။ ယခုေတာ့မူ သူ အသိေနာက္က်ခဲ့သျဖင့္ တီရီဆီနာ တုိ႔အိမ္တြင္ ေနာက္ဆံုးခ်န္ထားသည့္ လက္က်န္ပဲ တစ္ဆုပ္စာကုိ အုိးထဲထည့္၍ ျပဳတ္သည့္ ေန႔က် မွ ဤအိမ္ သုိ႔ သူေရာက္လာခဲ့ရေလသည္။

ဂ်ီးဆပ္ေမရီယာသည္ ရီတီဆီနာ၏ အိမ္ မီးဖုိခန္းထဲ၌ ထုိင္လ်က္႐ွိသည္။ ကေလးမ်ားသည္ သူ႔ ေျခေထာက္ အနီး တြင္ ပြတ္သီးပြတ္သပ္ လုပ္ကာ ကစားလ်က္႐ွိၾက၏။ သူသည္ တီရီဆီနာက ေျပာျပေနေသာ မိသားစု ရင္ဆုိင္ ရေတာ့မည့္ အငတ္ေဘးဒုကၡအေၾကာင္းကုိ စိတ္အလြန္ ထိခုိက္စြာျဖင့္ နားေထာင္ေနသည္။ တီရီဆီနာ က ျခင္းေတာင္းထဲတြင္ ပဲတစ္ေစ့မွ မက်န္ေတာ့ေၾကာင္းကုိ သက္ေသျပသည့္ အေနျဖင့္ ျခင္းေတာင္း ကုိ ခါ၍ ေခါက္ျပသည္။ တီရီဆီနာက သူ႔ကေလးမ်ားကုိ လက္ညိဴးထုိးျပၿပီး ဤကေလးအားလံုး ငတ္မြတ္မႈ ေၾကာင့္ အ႐ုိး ခ်ည္းျဖစ္ရေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ဆံုးတြင္ အားလံုး ေသၾကရလိမ့္ မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ ဂ်ီးဆပ္စ္ေမရီကေတာ့ တစ္ဖက္က ေျပာသမွ်ကုိ စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာျဖင့္ နားေထာင္ရင္း ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ လုပ္လ်က္႐ွိေလသည္။

ထုိ႕ေနာက္ တီရီဆီနာ ၏ အေမက မယ္ေတာ္မာရီယာ၏ အလိမ္ကုိ သူ ခံရေၾကာင္းေျပာသည္။ ဤစကား က်ေတာ့ ဂ်ီးဆပ္စ္မာရီယာက လက္မခံႏုိင္။ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားလည္း ထား၍မရ။
" ခင္ဗ်ား ဘာသိလုိ႔လဲ အဘြားႀကီးရဲ႕" ဟု သူက ခပ္မာမာ ေလသံျဖင့္ " မယ္ေတာ္မာရီယာက တျခား တစ္ေနရာ မွာ အလုပ္႐ွိခ်င္ ႐ွိေနမ်ာေပါ့ "
" ဒါေပမယ့္ကြယ္၊ ငါပူေဇာ္တာ ဆီမီးတုိင္ ေလးတုိင္ ေတာင္ ကုန္တယ္ကြယ့္" ဟု အဘြားႀကီးက ျပန္ေျပာ သည္။

ဂ်ီးဆပ္စ္ေမရီယာက အဘြားႀကီးကုိ ေအးစက္စက္ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ၾကည့္သည္။ " သူ႔အတြက္ ဖေယာင္းတုိင္ ေလးတုိင္ ဟာ ဘာမ်ား ျဖစ္ေလာက္လုိ႔လဲဗ်ာ" ဟု ေျပာသည္။ " က်ဳပ္ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းမွာ ျမင္ခဲ့ဖူးတာျဖင့္ သူကုိ ပူေဇာ္ထားတဲ့ ဖေယာင္းတုိင္ေပါင္း တစ္ရာေက်ာ္တယ္ သိလား၊ သူက ဖေယာင္းတုိင္ ကုိ သိပ္အေရးစုိက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မဟုတ္ပါဘူး "
 
အဘြားႀကီးကုိ ခပ္ဆတ္ဆတ္ ခပ္မာမာေျပာေနေသာ္လည္း သူ႔စိတ္ကေတာ့ တီရီဆီနာ၏ ဒုကၡေၾကာင့္ ဗေလာင္ဆူလ်က္ ႐ွိသည္။ ထုိညတြင္ သူဒင္နီအိမ္သုိ႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ဤအေၾကာင္းကုိ သူ႔အေပါင္း အသင္းမ်ားအား ေျပာျပသည္။ သူ၏ ၾကင္နာေသာ ႏွလံုးသားျဖင့္ ကေလးမ်ား၏ စားစရာပဲမ႐ွိေတာ့သည့္ အျဖစ္ ကုိ သနားက႐ုဏာျဖစ္လာေအာင္ ေျပာျပသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ သူ႔ႏွလံုးသားတြင္ ေလာင္ကၽြမ္းလ်က္ ႐ွိေသာ မီးေတာက္သည္ သူ႔အေပါင္းအသင္းမ်ား၏ ႏွလံုးသားမ်ားဆီသုိ႔ ကူးစက္ သြားသည္။ သူတုိ႔သည္ ထုိင္ရာ မွ ထၾက သည္။

" ကေလးေတြကုိေတာ့ အငတ္ထားလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ" ဟု တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာၾကသည္။ " ဒီကိစၥကုိ ငါတုိ႔ ကူညီရမွာေပါ့ "
" ငါတုိ႔ကေတာ့ စည္းစိမ္နဲ႔ စတုိင္က်က် ေနၾကတယ္ မဟုတ္လား" ဟု ပီလြန္က ေရ႐ြတ္သည္။

" ေအးေပါ့၊ အဲဒီေတာ့ ငါတုိ႔မွာ ႐ွိတာကုိ ေပးရမယ္" ဟု ဒင္နီက ေထာက္ခံသည္။ " တကယ္လုိ႔ သူတုိ႔မွာ ေနစရာ မ႐ွိရင္ သူတုိ႔ ဒီအိမ္မွာ လာၿပီး ေနႏုိင္တယ္ကြာ "
" မနက္ျဖန္ စၿပီး လုပ္ၾကမွ ျဖစ္မယ္" ဟု ပက္ဘလုိက ဆုိသည္။ " ပ်င္းေနလုိ႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးကြ၊ အလုပ္လုပ္ ၾကရမယ္၊ လုပ္စရာအလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနတာပဲ"
သူတုိ႔ စကားမ်ား သည္ ေလလံုးမုိးလံုး ထြားျခင္းမဟုတ္။ ငါးမ်ားရေအာင္ ႐ွာၿပီး စုေဆာင္းၾကသည္။ ဒဲလ္မြန္တီ ဟုိတယ္ မွ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္မ်ားကုိ အလစ္၀င္၍ ခုိးၾကသည္။ ေအာင္ျမင္မႈ အျပည့္အ၀ ရ႐ွိ ေသာ ပဲြတစ္ခု ျဖစ္၏။ သူတုိ႔သည္ ခုိးၿပီးရင္း ခုိးရင္းႏွင့္ ျပစ္မႈမ်ားကုိ က်ဴးလြန္ၾကသည္။

ပင္လယ္ဓားျပ က သူ႔ထင္းကုိ လွည္းတစ္စီးစာ ဆင့္သံုးဆယ္ တုိး၍ ယူၿပီး မနက္တုိင္း စားေသာက္ဆုိင္ သံုးဆုိင္ သုိ႔ မွန္မွန္ ပုိ႔ေပးရသည္။ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳးသည္ မစၥက္ပါလုိခ်ီကုိ၏ ဆိတ္မကုိ သြားသြားခုိးသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဆိတ္မက မေန၊ သူ႔သခင္အိမ္သုိ႔ ျပန္ျပန္သြားသည္။

တီရီဆီနာ၏ အိမ္ထဲတြင္ အစားအစာ အသစ္အဆန္းမ်ား ျပည့္လာသည္။ သူ႔အိမ္ေ႐ွ႕ဆင္၀င္တြင္ ဆလတ္႐ြက္ ပံုမ်ားသည္ တန္းစီေနၾကသည္။ ငါးကြမ္း႐ွပ္ အပုပ္မ်ား၏ အနံ႔သည္ သူ႔အိမ္နားနီးခ်င္းမ်ား မခံမရပ္ ႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ နံေစာ္လ်က္႐ွိ၏။ ဤမွ်ေလာက္အထိ အစားအစာ အလွ်ံပယ္ ျဖစ္ေနေသာ္ လည္း သူ႔မိတ္ေဆြ မ်ား၏ ေစတနာမီးေတာက္မွာ ေတာက္ေလာင္ဆဲ။
မြန္ထေရး ပုလိပ္အဖဲြ႔၏ အမႈတုိင္ခ်က္ စာအုပ္တြင္ ဤရက္အတြင္း ရာဇ၀တ္မႈ အေသးအဖဲြ႕မ်ားျဖင့္ ျပည့္ေန သည္။ ပုလိပ္ကားသည္ တစ္ေနရာမွ တစ္ေနရာသုိ႔ ကူးခ်ည္ျပန္ခ်ည္ ျဖစ္ေနသည္။ ဤေနရာတြင္ ၾကက္တစ္ ေကာင္ အခုိးခံရၿပီး ေနာက္တစ္ေနရာတြင္ ေ႐ႊဖ႐ံုသီး တစ္ခင္းလံုး ျပဳတ္ေအာင္ အခုိးခံရသည္။ ပလာဒီနီ ကုမၸဏီ မွ ေၾကာ္ရန္ ထားေသာ ပင္လယ္ခ႐ု အသားေပါင္တစ္ရာ၀င္ဘူး ႏွစ္ဘူး အခုိးခံရသည္ဟု ပုလိပ္အဖဲြ႕ကုိ တုိင္ ၾကားေလသည္။

တီရီဆီနာ၏ အိမ္တြင္ အစားအစာ ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ အျပည့္အသိပ္ ျဖစ္ေနခဲ့ေလၿပီ။ မီးဖုိခန္းထဲတြင္ အစားအစာ မ်ားသည္ အစုလုိက္ အၿပံဳလုိက္ ေနာက္ေဖးၿခံ၀င္းထဲတြင္ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္မ်ား ေတာင္လုိ ပံုေနသည္။ အစား အစာထုတ္လုပ္ေသာ ေနရာဌာနမ်ိဳးမွ ခုိးယူ၍ ရလာေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိ အသက္ပင္ မွန္မွန္မ႐ွဴႏုိင္ဘဲ အေမာ တေကာ ကဆုန္ေပါက္ ေျပးလာၿပီး အပ္ေလ့႐ွိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူတုိ႔သည္ ေနာက္ထပ္ ဘယ္လုိ အႀကံအဖန္ ဆက္လုပ္ရမည္ကုိ တီရီဆီနာ ႏွင့္ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ၿပီး အစီအစဥ္မ်ား ထပ္မံ ဆဲြၾကျပန္ေလသည္။

ပထမတြင္ တီရီဆီနာသည္ အစားအစာမ်ား မကုန္မခန္းႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ရေနသျဖင့္ အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ကာ အ႐ူးအမူး ျဖစ္လ်က္႐ွိသည္။ တနဂၤေႏြ တစ္ပတ္မွ် ကုန္လြန္သြားေသာအခါတြင္မူ သူ႔စိတ္သည္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္လာသည္။ ပထမဆံုး သူ၏ ႏုိ႔စုိ႔ကေလးသည္ ဗုိက္နာေရာဂါကုိ အျပင္းအထန္ ခံစားရသည္။ အီနီ ကေတာ့ မၾကာခဏ အစာမေၾက ျဖစ္လာသည္။ အယ္လ္ဖရက္ဒုိးမွာလည္း ဘယ္လုိျဖစ္သည္ မသိ၊ တစ္မ်က္ႏွာလံုး နီရဲ ေနသည္။ က်န္ကေလးမ်ားမွာလည္း အခ်ိန္႐ွိသေ႐ြ႕ တငုိငုိ တယုိယုိႏွင့္ ပူပူဆာဆာ ျဖစ္လာၾက၏။ တီရီဆီနာ သည္ ျဖစ္ေနသမွ်ကုိ သူ႔မိတ္ေဆြမ်ားအား အသိေပးခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အသိေပးရ မွာ အားနာလ်က္႐ွိ၏။

သူတုိ႔၏ ေစတနာကုိ ေစာ္ကားသလုိျဖစ္မွာ ေၾကာက္ေနသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ေျပာရမည့္ ကိစၥကုိ မေျပာျဖစ္ဘဲ ေနာက္ထပ္ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္လြန္ခဲ့ျပန္သည္။ တစ္ေန႔တြင္ မုန္ညင္း႐ြက္ေပါင္ ငါးဆယ္ စည္းႀကီး တစ္စည္း ႏွင့္ ဖရဲသီးျခင္းႀကီး တစ္ျခင္း ယူလာၾကသည္။ ထုိအခါက်ပင္ တီရီဆီနာက သူ ႀကံဳေတြ႕ေနရ သည့္ အျဖစ္ ကုိ ဖြင့္ေျပာမွ ျဖစ္ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္လုိက္ေလေတာ့သည္။ ဤအခ်ိန္တြင္ တီရီဆီနာ၏ အိမ္နီးခ်င္း မ်ားကလည္း သူ႔ကုိ သကၤာမကင္းေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ မ်က္ခံုးမ်ားပင့္၍ ၾကည့္စ ျပဳေနၾကေလၿပီ။

တီရီဆီနာက ဒင္နီႏွင့္ သူ႔အေပါင္းအသင္း အားလံုးကုိ မီးဖုိခန္းထဲသုိ႔ ဖိတ္ေခၚသည္၊ ထုိ႔ေနာက္ သူ ႀကံဳေနရ သည့္ ဒုကၡ ကုိ နားလည္ေအာင္ ႐ွင္းျပသည္။
" လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ဟင္းသီးဟင္း႐ြက္နဲ႔ သစ္သီးေတြဟာ ကေလးေတြနဲ႔ မသင့္ဘူး" ဟု သူက ႐ွင္းျပ သည္။ " ႏြားႏို႔က်ေတာ့လည္း ႏို႔ျဖတ္စကေလးေတြကုိ တုိက္ရင္ ၀မ္းခ်ဳပ္တတ္တယ္" ဟု သူက တစ္ကုိယ္လံုး နီရဲကာ စိတ္တုိေနၾကေသာ ကေလးမ်ားကုိ လက္ညိဴးထုိးျပသည္။ " ျမင္တယ္ မဟုတ္လား၊ သူတုိ႔အားလံုး ေနမေကာင္း ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ၊ သူတုိ႔နဲ႔ သင့္ေတာ္တဲ့ အစာကုိ မစားရလုိ႔ ျဖစ္တာ "
" သူတုိ႔နဲ႔ သင့္တဲ့ အစားအစာက ဘာလဲ" ဟု ပီလြန္က ေမးသည္။

" ပဲေပါ့" ဟု သူက ျပန္ေျပာသည္။ " ပဲကေတာ့ သူတုိ႔အတြက္ စိတ္အခ်ရဆံုး အစာပဲ "
သူ႔မိတ္ေဆြ မ်ားသည္ ဘာမွ မေျပာၾကေတာ့ဘဲ အသာပင္ ၿငိမ္ကုပ္ၿပီး ျပန္သြားၾကသည္။ အမွန္အားျဖင့္ တီရီဆီနာ ၏ စကားကုိ ၾကားရသျဖင့္ သူတုိ႔ အားလံုး စိတ္ထိခုိက္ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း စိတ္မထိခုိက္ ေလဟန္ေဆာင္ ၍ ေနၾကသည္။ မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစ စိတ္အားထက္သန္စြာျဖင့္ ကူညီေစာင့္ေ႐ွာက္ လုိသည့္ စိတ္ကေတာ့ မ်ားစြာ ေလ်ာ့နည္းသြားခဲ့ရေလၿပီ။
ဤကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ သူတုိ႔လူစုသည္ ဒင္နီ၏ အိမ္တြင္ ထပ္မံ၍ ေဆြးေႏြး တုိင္ပင္ၾကသည္။ ဤကိစၥကုိ လူ သိခံ၍ေတာ့ မျဖစ္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဟူမူ ဤအမႈမ်ိဳးက်ေတာ့ ႀကီးေလးေသာ အျပစ္ဒဏ္ကုိ ခံရဖြယ္ရာ ႐ွိေနျခင္း ေၾကာင့္ျဖစ္၏။

ညတစ္ည သန္းေခါင္ေက်ာ္ အခ်ိန္တြင္ လူရိပ္မည္းမည္း ေလးခုသည္ မြန္ထေရးၿမိဳ႕တြင္းမွ ျဖတ္သြားသည္။ အေနာက္ပုိင္း ေဒသ ကုန္ပစၥည္းမ်ား ေရာင္း၀ယ္ ေဖာက္ကားေရး ကုမၸဏီပုိင္ ကုန္ေလွာင္႐ံုႀကီးဆီသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္ သည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ညေစာင့္က ထုိညက အသံမ်ား ၾကားရသျဖင့္ သူကုိယ္တုိင္ ေလွ်ာက္၍ စစ္ေဆးၾကည့္႐ႈ ခဲ့ေၾကာင္း သို႔ေသာ္လည္း ဘာကုိမွ မျမင္ရ မေတြ႕ရေၾကာင္း ေျပာျပသည္။ ေသာ့ကုိ မည္ကဲ့ သုိ႔ ႐ုိက္ခ်ိဳးသည္၊ တံခါးကုိ ဘယ္လုိဖြင့္သည္။ ပစၥည္းမ်ားကုိ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ထုတ္ယူ သြားသည္ ဟူေသာ အခ်က္မ်ားကုိမူကား သူ လံုး၀ မေျပာႏုိင္ေခ်။ ထုိညက ညေစာင့္ ကုလားေသကုလားေမာ အိပ္ေမာ က်ေနပါသည္ ဟု ဘယ္ေတာ့မွ ထုတ္ေဖာ္၍ ေျပာၾကလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။

ထုိညက လူရိပ္ေလးခုသည္ ၀န္ထုပ္၀န္ပုိးမ်ားကုိ ထမ္း၍ ကုန္ေလွာင္႐ံုအနီးမွ ကုန္းကုန္း ကုန္းကုန္းႏွင့္ ထြက္ခြာ သြားၾကသည္။ ထုိအရိပ္မည္းမည္းေလးခုဆီမွ တေဟာေဟာ တဟဲဟဲ ျမည္ေနေသာ အသက္႐ွဴသံ မ်ား ကုိခပ္လွမ္းလွမ္းမွပင္ ၾကားႏိုင္ေလာက္၏။ ထုိညက မနက္သံုးနာရီထုိးခန္႔တြင္ အိမ္ေနာက္ေဖး တံခါးဖြင့္သံ ၾကားရသျဖင့္ တီရီစီနာသည္ အိပ္ရာမွ လန္႔ႏုိးလာသည္။ " ဘယ္သူလဲ" ဟု သူက ေအာ္ေမးသည္။ အေျဖမရ၊ သုိ႔ေသာ္လည္း အေတာ္ေလးပံုရသည့္ ပစၥည္းထုပ္ ေလးထုပ္ခ်သံကုိ သူၾကားရ သည္။ ပစၥည္းထုပ္ ခ်လုိက္တုိင္း တစ္အိမ္လံုး သိမ့္ခနဲ လႈပ္ခါသြားသည္ကုိလည္း သူ သတိထားမိသည္။ သူသည္ ဖေယာင္းတုိင္တစ္တုိင္ ကပ်ာကယာ ထြန္းကာ ဖိနပ္ပင္ မစီးႏိုင္ေတာ့ဘဲ အိမ္ေနာက္ေဖး မီးဖုိေခ်ာင္ ဘက္သုိ႔ ခပ္သုတ္သုတ္ ေျပးသြားသည္။ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲတြင္ နံရံကုိမွီ၍ ေထာင္ထားေသာ ေပါင္တစ္ရာ၀င္ ပဲအိတ္ေလးအိတ္။

တီရီဆီနာသည္ သူ႔အေမကုိ ေျပးႏိႈးသည္။ " မီးဖုိထဲကုိ လာၾကည့္စမ္းပါဦး၊ မယံုႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကုိ ထူးဆန္း တာပဲ" ဟု ေအာ္ေျပာသည္။
အဘြားႀကီးသည္ ပဲအိတ္ေလးအိတ္ကုိ ၾကည့္ကာ အႀကီးအက်ယ္ အံ့အားသင့္လ်က္႐ွိသည္။ " တပည့္ေတာ္မ ဟာ အင္မတန္ ဆုိးသြမ္းယုတ္မာတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ တပည့္ေတာ္မကုိ ခြင့္လႊတ္ ေတာ္မူပါ။ သနားက႐ုဏာထားေတာ္မူပါ။ တပည့္ေတာ္မ အသက္နဲ႔ ကုိယ္ ၿမဲေနသမွ် ကာလပတ္ လံုး လစဥ္ ဖေယာင္းတုိင္ တစ္တုိင္ မယ္ေတာ့္ကုိ ပူေဇာ္သြားပါ့မယ္" ဟု ေရ႐ြတ္ ျမည္တမ္းလ်က္႐ွိသည္။

ဒင္နီ၏ အိမ္တြင္မူ သူငယ္ခ်င္း ေလးေယာက္သည္ ေစာင္ကုိယ္စီ ၿခံဳကာ လဲေလ်ာင္းလ်က္႐ွိၾက၏။ ေလးေယာက္စလံုး ကုိယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ခ်မ္းသာလ်က္႐ွိၾက၏။ သူတုိ႔သည္ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္သည့္ အလုပ္တစ္ခု ကုိ လုပ္ၿပီးခဲ့ၿပီျဖစ္၍ စိတ္ေအးနားေအး အိပ္ၾကသည္။ ေနဖင္ထုိးခါမွပင္ ႏိုးၾကေတာ့မည္ျဖစ္၏။

ထုိအခ်ိန္တြင္ တီရီဆိနာသည္ မလဲြႏုိင္ မမွားႏိုင္သည့္ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္ျဖင့္ သူ႔တြင္ ကေလးတစ္ေယာက္ ကုိယ္၀န္ ႐ွိဦးေတာ့မည့္ အေျခအေနကုိ အတိအက် သိေနၿပီျဖစ္၏။ သူသည္ ပဲတစ္ခြက္ကုိ ခပ္၍ အုိးထဲ ထည့္ရင္းက ထုိကေလး၏ အေဖသည္ ဒင္နီ၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားထဲမွ ဘယ္သူျဖစ္ႏုိင္မည္ကုိ အလုပ္မ႐ွိ အလုပ္႐ွာ ၍ စဥ္းစားေတြးေတာလ်က္႐ွိေလသည္။
-----------------------------------
ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

Saturday, January 8, 2011

စိမ္းေနဦးမည္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေျမ အပိုင္း (၂၅)

ကၽြန္ေတာ့္ဆရာႏွင့္မမရွင္၊ ဗိုလ္ေစာလင္း စသည္တို႕သည္ ရြာသို႕ ေျပာင္ေျပာင္ထင္ထင္ ၀င္ထြက္ သြား လာ ႏိုင္ ႀကျပီ။
တိုက္ေရးခိုက္ေရး ကိစၥမ်ားတြင္ ကိုျမင့္ဦးႏွင့္ ဗိုလ္ေစာလင္းတို႕က တာ၀န္ယူခန္႕ခြဲသည္။ အေထြေထြ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ႏွင့္ စည္းရုံးေရးတြင္ ဆရာႏွင့္အဘက ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ႀကသည္။
ကၽြန္ေတာ္ တို႕ နယ္တစ္၀ိုက္မွာ စစ္ေရးစစ္ရာအရ အခ်က္က်သည္ျဖစ္ေႀကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္ ပင္တျဖည္းျဖည္း သေဘာေပါက္လာသည္။

ရခိုင္ဘက္မွ ဆုတ္လာေသာ ဂ်ပန္တပ္မ်ားသည္ ပန္းေတာင္းမွ ျပည္သို႕ကူးသည္။ ျပည္မွ ေပါင္းတည္ ျဖတ္၍ ေပါက္ေခါင္းဆီ ေျပးသည္။ ေပါက္ေခါင္းမွ ပဲခူးရိုးမကို ေက်ာ္၍ အေရွ႕ဘက္သို႕ ဆက္သြားႏိုင္သည္။
အစေသာ္ ဂ်ပန္တို႕သည္ ကားလမ္းအတိုင္း ဆုတ္ႀကသည္။ ကားလမ္း၌ ေဘးမကင္း ေသာအခါ ေတာရိပ္ ေတာင္ရိပ္ ခို၍ ရြာမ်ားအနီးမွျဖတ္ကာ ဆုတ္ႀကသည္။ ဆုတ္ရင္းငတ္ ေသာ္ရြာတို႕ကို ၀င္ေမႊတတ္၏။

ေျမာက္ဘက္ ၀က္ထီးကန္နယ္ တစ္ေလွ်ာက္၌လည္း အထက္ဘက္မွ ဆင္းလာေသာ ဂ်ပန္ တပ္မ်ား ရိုးမဆီ ေရွ႕ရႈဆုတ္ခြာ ေနႀကေႀကာင္ သတင္းရႀကသည္။
ကိုျမင့္ဦး တို႕၏ စစ္ပရိယာယ္မွာ ဂ်ပန္အနည္းအက်ဥ္းဆိုလွ်င္ ၀ိုင္း၀န္းတိုက္ခိုက္ ေခ်မႈန္း သည္။ တစ္ခါတရံ ရြာတြင္း အ၀င္ခံ ၍ အစားအစာ ေကၽြးေမြးျပီး အလစ္ တြင္ သုတ္သင္ပစ္ ႀက၏။
ဂ်ပန္တပ္အားႀကီး လွ်င္ အေႏွာင့္အယွက္ မေပးဘဲ သြားေစသည္။ ရိုးမတြင္း၀င္မိမွ ၀ိုင္း ၀န္းတိုက္ခိုက ္ႀကသည္။ ေတာ္လွန္ေရးသမားတို႕ လက္ခ်က္ျဖင့္ မေသလွ်င္လည္း ေတာတြင္း၌ ရိကၡာျပတ္၍ လည္းေကာင္း၊ ေရာဂါဘယ ေႀကာင့္လည္း ေကာင္း ဂ်ပန္တို႕ ေသရမည္။

   ေတာ္လွန္ေရးသမား၏ ပရိယာယ္ကို ရိပ္မိသြားေသာ ဂ်ပန္တို႕သည္ သူတို႕တပ္ ႀကီးမ်ား မျဖတ္မီ အေသခံ တပ္ခြဲ မ်ားျဖင့္ ရြာတို႕အား ၀င္ေရာက္ေမႊေနာက္ရွာေဖြ ႀကသည္။
တစ္ေန႕တြင္ လက္နက္အျပည့္ႏွင့္ ဂ်ပန္ငါးဆယ္ခန္႕ ရြာဆီခ်ီလာသည္အား ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ေပစိေနာင္ သည္ ရြာအလြန္သခ်ႋဳင္းဇရပ္ မွ လွမ္းျမင္ရသည္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕သည္ ဣေျႏၵမပ်က္ ဇရပ္မွဆင္းကာ ေခ်ာင္းရိုးအတိုင္း ပုန္းကြယ္ေျပးလာ ႀက၍ ရြာထိပ္မွ ကင္း ကို အခ်က္ေပးသည္။

ခ်က္ခ်င္းပင္ ကိုျမင့္ဦးေရာက္လာ၍ မန္က်ည္းပင္တစ္ပင္ေပၚရိွ လင့္စင္မွေမွ်ာ္ႀကည့္ သည္။
လင့္စင္ေအာက္ ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ကိုျမင့္ဦးသည္ အျမန္ဆုံး စီမံခန္႕ခြဲသည္။
ဆက္သားအခ်ိဳ႕ ကို အနီးအပါးရြာမ်ားဆီ ေစလႊတ္အေႀကာင္းႀကား ခိုင္းသည္။

ဗိုလ္ေစာလင္းႏွင့္ ဆရာေခါင္းေဆာင္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမားအခ်ိဳ႕ကို အင္တိုင္းႏွင့္ ရိုးကေလးဆုံမွ တပ္ျဖန္႕ ပုန္းေစာင့္ေနႀကသည္။
ကိုျမင့္ဦး၊ အဘႏွင့္ ရဲေဘာ္အခ်ိဳ႕က ရြာတြင္း၌ပင္ ကိုယ္ေဖ်ာက္ေနရစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ပါစိေနာင္က အိမ္ေထာင့္၊ က်ီေထာင့္၊ စပါးပုုတ္ေထာင့္တို႕မွ ေခ်ာင္းေျမာင္း ႀကရ၏။
ရြာတြင္း ၀င္လာေသာ ဂ်ပန္မ်ားအနက္ ဤနယ္ကိုကၽြမ္းက်င္ေသာ ေပါင္းလတည္မွ ဂ်ပန္မ်ား ပါသည္။

သူတို႕သည္ ရြာကို တပ္ျဖန္႕စြဲလိုက္ျပီး ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္တို႕က သူႀကီးအိမ္သို႕ သြားသည္။ သူႀကီး.....မရိွ။ ရပ္ရြာ လူႀကီး မ်ားကို ရွာသည္။ တစ္ဦးမွ်......မေတြ႕။
ထိုအခါ ဂ်ပန္တို႕သည္ ရြာရိွမိန္းမမ်ားကို ဖမ္းေတာ့၏။
ဂ်ပန္ တို႕အနက္ ဤရြာအေႀကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိသူ ပါရမည္။

အေႀကာင္းမွာ ဖမ္းမိေသာ မိန္းမမ်ားကို စုေမာင္း၍ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ အိမ္ဆီေခၚသြားပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အိမ္ေရွ႕ ေရာက္ေသာ အခါ ရပ္လိုက္ႀက၏။
ကၽြန္ေတာ္ မွာ မ်က္လုံးျပဴးသြားသည္။ ရင္ႏွလုံးသည္လည္း လည္ေခ်ာင္းဆီ ခုန္တက္လာ သည္ဟု ေအာက္ေမ့ မိသည္။
အစ္မ သည္ အိမ္၀မွ ဂ်ပန္တို႔အား မ်က္လုံးအျပဴးသားႏွင့္ ၾကည့္ေနရွာသည္။ လူစိတ္ကင္းမဲ့ေသာ တိရစာၦန္ေကာင္ တုိ႔သည္ အစ္မ အား ၾကမ္းတမ္းစြာ ဖမ္းဆီးလ်က္ ေျမ၌လဲွကာ ကန္ေက်ာက္ၾကသည္။
ကၽြန္ေတာ္ က သတိလက္လႊတ္၍ အစ္မထံေျပးမည္လုပ္ရာ ပါစီေနာက္က ဆြဲဟန္႔သတိ ေပးသည္။

သန္႔ဇင္...အရမ္းမလုပ္နဲ႔၊ လာ...လာ..တုိ႔ ဦးႀကီးဆီ အေၾကာင္းၾကားရေအာင္
ကၽြန္ေတာ္ တို႔ သည္ အိမ္ႀကိဳအိမ္ၾကားမွ ပု၀မ္းေျပး၍ အဘတို႔ကို လုိက္ရွာသည္။
အဘႏွင့္ ကိုျမင့္ဦးကို ကုိးေဆာင္တြဲေက်ာင္း၀င္း ေစာင္ျခမ္းပင္မ်ားၾကား၌ သြားေတြ႔၏။
အဘ ..အစ္မ မိန္းမေတြက္ုိ ဂ်ပန္က ဖမ္းထားၿပီ၊ အစ္မကို ႏွိပ္စက္ေနတယ္..ျမန္ျမန္
အဘ သည္ သူ႔ေသနတ္ကုိ ေမာင္းတင္၍ ခ်က္ခ်င္း လိုက္ဟန္ျပင္သည္။ သို႔ရတြင္ ကိုျမင့္ဦးက တားျမစ္၏။

အရမ္းလုပ္လို႔မျဖစ္ဘူးဦးေလး၊ မိန္းမေတြ ေသရုံမက ရြာပါေၾကသြားမယ္
ကုိျမင့္ဦး ၏ သတိေပးခ်က္အရ အဘသည္ ျငိမ္က်သြားသည္။ မခံရပ္ႏုိင္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ ကသာ ၀င္ေျပာမိ၏။
ခင္ဗ်ားက အရမ္းမလုပ္နဲ႔ ေျပာေန.... ဟိုမွာ က်ဳပ္အစ္မေသေတာ့မယ္
ကိုျမင့္ဦးသည္ ေထာက္ထားညွာတာစြာ ၿပဳံးလုိက္မိသည္။

"ေတာ္လွန္ေရးမွာ... လူတစ္ေယာက္ေသတာ အေရးမဟုတ္ဘူး ..ငယ္ေလး၊ မေသထုိက္ သူေတြ မေသ ေအာင္ ငါၾကည့္စီစဥ္ေပးမယ္ ဟုတ္ပလား"
ကုိျမင့္ဦးသည္ ကၽြန္ေတာ့္အား ဤမွ်သာေျဖရွင္း၍ သူလုိုခ်င္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကုိ ဆက္ေမးသည္။
"ငယ္ေလး....ျမန္ျမန္နဲ႔ မွန္မွန္ေျဖစမ္း၊ အခု မိန္းမေတြကို ၀ိုင္းဖမ္းထားတာ ဂ်ပန္ဘယ္ႏွစ္ ေယာက္လဲ"
"ဆယ္ေယာက္... "

"ရြာထဲမွာ အားလုံး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေနာက္ထပ္ရွိေသးလဲ"
"ရြာ၀၊ ရြာလယ္ အခ်က္ေနရာေတြမွာ သုံးဆယ္ေလာက္ ျဖန္႔ရွိတယ္"
"ေကာင္းၿပီ...၊ ေသာင္းဟန္လာစမ္း၊...ရြာျပင္မွာ မင္းဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ေတြ႔ခဲ့လဲ"
"ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိမယ္"

ကိုျမင့္ဦးသည္ ေခတၱသာ စဥ္းစားသည္။ ျပီးေနာက္ အမိန္႔ဆင့္ကာ ေပးသည္။
"ဆက္သားတစ္ေယာက္.....ဗိုလ္ေစာလင္းတို႔ဆီ ေရာက္ေအာင္သြား၊ ရြာဆီအေရာက္၀င္ခဲ့ လို႔ ....၊ က်န္တဲ့ ရဲေဘာ္ ေတြက ရြာထဲကဂ်ပန္ေတြဆီ တတ္ႏိုင္သမွ် အနီးကပ္ပစ္၊ ပစ္... ဆိုတာက င့ါဆီက ေသနတ္သ ံၾကားမွ ....ၾကားလား၊ ကိုင္း.... ဦးေလး ဒူးေလးသမားေတြ ဘယ္မွာလဲ"
"အဆင္သင့္ပဲ..... ေဟာဟုိ သရက္ေတာထဲမွာ"
"ကဲ ..... လာသြားၾကရေအာင္"

ေက်ာက္ေျမာင္း ဘက္၌ အုပ္ေကာင္းေသာ သရက္ေတာရွိသည္။
သရက္ေတာတြင္း ေရာက္ေသာအခါ ဒူးေလးသမားငါးဦးႏွင့္ ေတြ႔သည္။
ကိုျမင့္ဦးက သူ႔ရည္ရြယ္ခ်က္ကို အတိုဆံုးရွင္းျပသည္။

"မိန္းမေတြဟာ သူတို႔လက္ထဲမွာ ဓားစာခံလိုရွိေနေတာ့ မလြယ္ဘူး၊ အရမ္း၀င္တုိက္ရင္ ေသကုန္မယ္၊ ကၽြန္ေတာ္တု႔ိႏိုင္ခ်က္က ရန္သူကို အငိုင္မိ အံ့အားသင့္ေစဖို႔ပဲ၊ လာ..သြားမယ္"
ကိုျမင့္ဦးေရွ႔ေဆာင္၍ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ သတိၾကီးစြာႏွင့္ အိမ္ေနာက္ဘက္ မရမ္းေတာဆီ ၀ပ္တြား လာခဲ့ၾကသည္။
၀ါးရံုႏွင့္ ဆူးရစ္ပင္တုိ႔၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အကာအကြယ္ ေကာင္းေကာင္းရကာ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔အိမ္ေနာက္ေဖး သုိ႔ ေရာက္လာသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွင့္ ကိုက္သံုးဆယ္ခန႔္အကြာမွ ျမင္ကြင္းသည္ ရႈရက္စရာမရွိ။

အစ္မ ႏွင့္ မိန္းမသံုးဦးကုိ ဂ်ပန္အခ်ိဳ႕က ပုဆစ္တုပ္ထိုင္ေစ၍ ဆံပင္ကို ေနာက္မွဆြဲလ်က္ ေခါင္းကိုေမာ့ ရင္ကိုေကာ့ ထားေစသည္။ ေကာ့ထားေသာ ရင္တို႔ထက္ က်န္ဂ်ပန္မ်ားက လွံစြပ္ႏွင့္ေထာက္၍ စစ္ေဆး ေန၏။ သူတု႔ိႏွင့္ပါလာေသာ စကားျပန္လုပ္သူမ်ားက ေအာ္ဟစ္ေမးေနသည္။

"ကိုအုန္းေဖ ဘယ္မွာလဲ"
"ဦးရန္ရွင္း ဘယ္မွာလဲ"
"ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ ....ရွိသလား"
"ျမန္မာစစ္သား....ရွိသလား"
အစ္မႏွင့္ မိန္းမမ်ား ေခါင္းတြင္တြင္ခါၾကသည္။
ဂ်ပန္ တုိ႔က ပါးကိုရိုက္-ေျခေထာက္ႏွင့္ေက်ာက္ လုပ္ၾကျပန္သည္။

ထုိ႔ေနာက္ လွံစြပ္ေထာက္၍ ေမးျပန္သည္။
"ကိုအုန္းေဖ....ရွိသလား"
"ဦးရန္ရွင္း...ဘယ္မွာလဲ၊ ျမန္မာစစ္သားရွိသလား"
ကိုျမင့္ဦးသည္ အံၾကိတ္၍ တိုးတိုးဆိုသည္။

"အဲဒီမုတ္ဆိတ္နဲ႔ဗိုလ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဖမ္းႏွိပ္စက္ခဲ့တဲ့ ဘုရားၾကီးက ကင္ေပတုိင္ဗိုလ္ပဲ၊ ဒီေကာင္ေတြ ရြာေတြ စနစ္တက် လိုက္ပိုက္စိပ္တုိက္ရွာပံု ရတယ္"
"ကဲ..... "
ကိုျမင့္ဦးသည္ သူ႔စက္ေသနတ္အငယ္စား (ေတာ္မီဂန္း) ကိုအဆင္သင့္ျပဳသျဖင့္ အဘကလည္း သူ႔ေသနတ္ ကို ဂ်ပန္မ်ားဆီ ခ်ိန္ရြယ္ထား၏။
"ဒူးေလးသမားေတြ အရင္မိန္းမေတြကို လွံစြပ္ေတ့ထားတဲ့ေကာင္ေတြ အရင္ပစ္၊ မလြတ္ေစနဲ႔ ပစ္.... "
ဒူးေလးျမား ထံတု႔ိ ေလကိုခြင္း၍ ဆင့္ကာဆင့္ကာ ပ်ံသြားၾကသည္။

လည္ပင္းႏွင့္ ရင္အံုခ်ည္းမွန္သျဖင့္ ဂ်ပန္တို႔ အသံနက္ၾကီးမ်ားျဖင့္ ေအာ္ရင္း က်ကုန္သည္။
ကိုျမင့္ဦး တြက္ကိန္းမွန္သည္။ အသံလာရာမသိေစေသာ ဒူးေလးလက္နက္သည္ ဂ်ပန္တုိ႔ကုိ အငိုင္မိေၾကာင္ ကုန္ေစသည္။
ထိုအခိုက္တြင္ပင္ ကိုျမင့္ဦးႏွင့္ အဘသည္ ၾကက္ေသေသေနေသာ ဂ်ပန္မ်ားဆီ စက္ေသနတ္မ်ားျဖင့္ ေမႊ႕၏။ မေရွးမေႏွာင္းပင္ အိမ္ေရွ႕လမ္းတစ္ဖက္ဆီမွ ေသနတ္သံမ်ား ေပၚလာ၏။
မိန္းမမ်ား အနီးရွိ ဗိုလ္မုတ္ဆိတ္ႏွင့္ ဂ်ပန္မ်ားမွာ ဒူးေလးႏွင့္ စက္ေသနတ္ဒဏ္ေၾကာင့္ အတံုးအရံုး က်ဆံုး ကုန္သည္။

ရြာလမ္းမွ ဂ်ပန္မ်ားသည္သာ ခံပစ္ရင္း ရြာတြင္းမွ ထြက္ေျပးသည္။
ရြာျပင္မွ ေသနတ္သံအမ်ားလည္း ေပၚထြက္လာ၏။
ထိုေန႔၌ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရြာအတြက္ အၾကီးဆံုးေအာင္ပြဲကို ရလုိက္သည္။ ဂ်ပန္ငါးဆယ္အနက္ ဆယ့္ငါးဦးသာ လြတ္ သြားသည္။ သံုးဆယ့္ငါးဦး မွာ အေလာင္းအျဖစ္ ေနရစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ အဘအတြက္မွာမူ...
ကၽြန္ေတာ္ သည္ ယခင္က ဆရာႏွင့္ မမရွင္ေၾကာင့္ ဂ်ပန္ကိုမုန္းသည္။ ယခုမူ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေအာင္ မုန္းသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ေသသည္အထိ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေအာင္ မုန္းသည္။
အေၾကာင္း မွာ တစ္ရြာလံုးေအာင္ပြဲခံေသာ ထိုည၌ ကိုယ္၀န္အရင့္အမာကို ဂ်ပန္ကန္ေက်ာက္ေသာဒဏ္ႏွင့္ အစ္မ ေသဆံုး ခဲ့ရေသာေၾကာင့္တည္း။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ပဆစ္အိမ္ အပိုင္း (၃၀)

"အပိုင္း သံုး ညိဳမာသန္႔ ဆယ္စုႏွစ္မ်ား"

"ဘိုင္စကုတ္ထဲကလို ခ်စ္ၾကတာ တကယ္မိ
ခုေတြ႕ေလ ခုႀကိဳက္ေလ၏။
ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ ဖြဲ႕ႏြဲ႕တာမရွိ
ခ်စ္မယ္ သိပ္ခ်စ္မယ္ ေဟ့
နင့္ကို ငါ ခ်စ္တယ္
ငါ့ကို နင္ ခ်စ္မလား
သိပ္ ... သိပ္ ... သိပ္ ... ခ်စ္ ... "

ဘိုဘိုဟန္
(စတီရီယို ေတးတစ္ပုဒ္)

အဘိုးအဘြားတို႔ ေျပာစကားကို ၾကားဖူးလိုက္သည္။
သူတို႔ေခတ္တုန္းက ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ႏွင့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ ခ်စ္ခြင့္ရဖို႔ သံုးႏွစ္သံုးမိုး ေစာင့္ရသည္တဲ့။ ခ်စ္ၾကၿပီ ဆိုလွ်င္လည္း ဆံျဖဴသြားေၾကြ၊ ပါးေရ နားေရ တြန္႔သည့္တိုင္ေအာင္ ေပါင္းၾက ရသတဲ့။

သူ႔ေခတ္ သူ႔အခါႏွင့္ေတာ့ ဟုတ္ေပမေပါ့။ သူတို႔ေခတ္က ေလွေခတ္၊ လွည္းေခတ္၊ မူးေခတ္၊ ပဲေခတ္။
သည္တုန္းက ဂ်က္ေလယာသ္ ဆိုတာလည္း မပ်ံေသး။ ဒုံးပ်ံဆိုတာလည္း မရွိေသး။ ေရဒီယို ကက္ဆက္၊ ေရခဲေသတၱာ ႏွင့္ တုိယိုတာ ကိုရုိလာ ဆုိတာလည္း မေပၚေသး။
ျမစ္တစ္ျမစ္တြင္ စီးဆင္းသြားသည့္ ေရအလ်ဥ္မွာ မေန႔က ေရအလ်ဥ္မဟုတ္။ မနက္ဖန္တြင္ စီးဆင္းမည့္ ေရအလ်ဥ္ လည္း မဟုတ္။ ေန၀န္းသည္ မေန႔က အေၾကာင္းကို ျပန္ေတြးၿပီး အေနာက္ မွသည္ အေရွ႕သို႔ ျပန္လွည့္ ထြက္လာရိုး ထံုးစံမရွိ။

အတိတ္ကို မလြမ္းတတ္ေသာ၊ အနာဂတ္ကို မစိုးရိမ္တတ္ေသာ ညိဳမာသန္႔တို႔လို ေတြးမေနခ်င္။ ေနာက္ထပ္ ျဖတ္ေက်ာ္ရမည့္ အနာဂတ္အတြက္လည္း ပူပန္မေနခ်င္။
ပစၥဳပၸန္သည္ သာေမြ႕ေလ်ာ္ရာ ပစၥဳပၸန္သည္သာ အားထားရာ၊ ပစၥဳပၸန္သည္သာ ကိုးကြယ္ရာ ...။

တယ္လီဖုန္းလာေသာ အခ်ိန္မွာ  ကိုးနာရီခြဲခန္႔ ရွိၿပီ။ ညိဳမာသန္႔သည္ သည္ည ရူဘီႏွင့္အတူ အိပ္ေတာ့မည္ အေၾကာင္း အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ကာနီး ဆဲဲဆဲတြင္ ျဖစ္သည္။
ေစာေစာပိုင္းတုန္းကေတာ့ အိမ္ျပန္ဖို႔ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရူဘီတို႔ႏွင့္ "လက္စီကြန္" ကစားၾကသည္။ ညိဳမာသည္ စာလံုး ခုႏွစ္လံုးကို တစ္ဆက္တည္း ဆက္ႏိုင္ခါ အႏိုင္ရလိုက္သည္။
ၿပီးလွ်င္ေတာ့ ဆိုဖာမ်ားတြင္ ထုိင္ကာ စကား ေကာင္းေနၾကသည္။

သည္ည ေရာဘတ္က ဟင္းခ်က္နည္း စာအုပ္ထဲက နည္းအတိုင္း ညလယ္စာ ခ်က္စားၾကရန္ အႀကံျပဳ ထားသည္။ ဟင္းခ်က္နည္းကို ျငင္းခုန္ေနၾကဆဲ၀ယ္ တယ္လီဖုန္းလာသည္။ ရူဘီက ညိဳမာ့ အတြက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။

"မင့္ ဒယ္ဒီ့ဆီက ထင္တာပဲ"
ညိဳမာ နားေထာင္လုိက္သည္။
ဒယ္ဒီ့ အသံကို ၾကားရသည္။
"ဟုတ္ကဲ့ ဒယ္ဒီ"
"ညိဳမာ ... သမီးကို ေဖေဖ သတင္းတစ္ခု ေျပာစရာ ရွိတယ္။ သတင္းကေတာ့ မေကာင္းလွဘူး"

"အို ... ဟုတ္လား၊ ဘာမ်ားပါလိမ့္ ေဖေဖ"
"သမီးရဲ႕မာမီ အထူးကုေဆးခန္းကို ေရာက္ေနတယ္"
"မာမီ၊ မာမီ ဘာျဖစ္လို႔လဲ"
"ေဆးမွားတယ္ ထင္ရတာပဲ၊ ဆရာေတြက သူ႔အသက္ကို လုေနၾကတယ္"
"ေဆးမွား ရေအာင္ ဆိုတာက"

"ကေလးရယ္ ... တယ္လီဖုန္းက တစ္ဆင့္ မေျပာခ်င္ဘူး၊ အျမန္ဆံုးလာခဲ့ရင္ ေကာင္းမယ္"
"ဒယ္ဒီ ဘယ္က ေျပာေနတာလဲ ဟင္"
"ရတနာ အထူးကုေဆးခန္းကပဲ၊ သမီး သိတယ္ မဟုတ္လား"
"သိပါတယ္၊ ညိဳမာ အျမန္ဆံုး လာခဲ့ပါ့မယ္ ဒယ္ဒီ"
"ဘာျဖစ္တာတဲ့လဲ ဟင္၊ ဘာတဲ့လဲ"

ရူဘီက သိခ်င္စိတ္ေစာသလို ေမးသည္။
"ကုိယ့္ မာမီပါကြာ၊ ေဆးခန္း ေရာက္ေနတယ္တဲ့"
"အို ... ဟုတ္လား"
"မာမီ ေဆးခန္း ေရာက္တာ သိပ္မဆန္းပါဘူးကြာ။ မၾကာခဏ ေရာက္ေနက်ပါ။ သူက နာတာရွည္ ေရာဂါသည္ မဟုတ္လား"
သည္အခ်ိန္ထိေတာ့၊ ညိဳမာသည္ စိုးရိမ္ ေၾကာင့္ၾကျခင္း မရွိလွေသးေခ်။

"ေဆာရီးပဲ ေရာဘတ္ ေရ၊ ယူ႔ ညလယ္စာကို ေနာက္မ်ားမွပဲ စားရပါေစေတာ့။ ဒီညေတာ့ ညိဳမာ ျပန္မွ ျဖစ္မယ္"
"တို႔ လုိက္ပို႔မယ္ေလ"
"ေက်းဇူးပါပဲ ေရာဘတ္ရယ္"
လမ္းတြင္ ညိဳမာသည္ မာမီ၏ သနားစရာေကာင္းေသာ အျဖစ္မ်ားကို ေတြးေနေလသည္။
ငယ္စဥ္ က ညိဳမာသည္ မာမီ့ႏို႔ကို မစိုခဲ့ရ။

မာမီ၏ ထိန္းေက်ာင္းမႈကို မခံစားခဲ့ရ။
ႏို႔မႈန္႔ႏွင့္ ႀကီးခဲ့ရေသာ ကေလးထိန္းလက္တြင္ ေပ်ာ္ခဲ့ရသည္။ ညိဳမာ့ကို ေမြးၿပီး မာမီက မက်န္းမာလွ၍ ျဖစ္သည္။
လူမွန္း သိတတ္စ အရြယ္တြင္ အျခားကေလးမ်ားလို ေမာင္ ညီမ ကေလးမ်ားကို အလိုရွိခဲ့သည္။ မာမီက ေမြးဖြား မေပးႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းကို သိရၿပီး စိတ္ပ်က္ခဲ့သည္။
ေနာက္ ညိဳမာ သည္ ဒယ္ဒီ၏ အစီအစဥ္ျဖင့္ မူႀကိဳေက်ာင္းမွာ ေနခဲ့ရသည္။ ၿပီးလွ်င္ေတာ့ မူလတန္း မွသည္ တကၠသိုလ္ အထိ ေက်ာင္းအလုပ္ေတြႏွင့္ ရႈပ္ေနခဲ့သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ေယဘုယ် ေျပာရလွ်င္ေတာ့ ညိဳမာႏွင့္ မာမီသည္ သိပ္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မရွိလွ။

မာမီက အိမ့္ျပင္ထြက္ခဲ့သျဖင့္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္မည္၊ ေပ်ာ္ပြဲ ရႊင္ပြဲသြားမည္ဆုိလွ်င္ ဒယ္ဒီႏွင့္သာ မ်ားသည္။
ဒယ္ဒီက ညိဳမာ့ကို သမီးမိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနအထက္ထက္ သားေယာက်္ားကေလး တစ္ေယာက္ ေပါင္းသည္။ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ မျပဳလွ။
မာမီကေတာ့ ဘယ္ ဟုတ္လိမ့္မလဲ။ ေျခနင္း ၾကမ္းတာက အစ၊ ရယ္တာ ေမာတာ အစ လိုက္ၿပီး အျပစ္ျမင္ ေနသည္။

ကားရွိလွ်င္ ေျခရႈပ္သည္ဆိုကာ ညိဳမာ့ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ၀ယ္ေပးခဲ့သည့္ ကိုရိုလာကားကို ေရာင္းပစ္ခဲ့သည့္ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ မာမ့ီအေပၚ မေက်နပ္။
ညိဳမာ သည္ မာမီ့ကို အထင္ေသးသေလာက္ ဒယ္ဒီ့ကို အထင္ႀကီးသည္။
ခ်စ္သည္၊ ေလးစားသည္။
ျမတ္ႏိုး ကုိးကြယ္သည္။

ညိဳမာ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္ အရြယ္ေရာက္ေတာ့ မာမီခ်ဳပ္ေပးသည့္ အ၀တ္အစားေတြအေပၚ ဘ၀င္မက် ျဖစ္ရသည္။
ညိဳမာသည္ သည္အခ်ိန္တုန္းက ေယာက်္ားကေလးေတြလို ၀တ္ခ်င္သည္။

မာမီက ဆံပင္ရွည္ကို ျမတ္ႏိုးသူ၊ ညိဳမာတို႔အဖြဲ႕ေတြက စႏၵာပံုလို အတိုေတြ ညႇပ္ၾကသည္။ လည္ကုပ္၀ ဲပံုစံ ကို ႏွစ္ၿခိဳက္ၾကသည္။ တိတ္တခိုး ဆံပင္ကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္သည္။
ေယာက်္ားကေလး ေတြ ၀တ္သည့္ ရွင္အက်ႌ ေၾကာင္ေၾကာင္က်ားက်ားမ်ား တီရွပ္မ်ား ၀တ္သည္။ မာမီႏွင့္ တက်က္က်က္ ရန္ျဖစ္ရသည္။

ေနာက္ပိုင္း ညိဳမာတုိ႔က ဘရာတို႔ ဘေလာက္စ္တို႔ ၀တ္ျပန္ေတာ့လည္း လည္ပင္းအ၀ိုက္က က်ယ္လြန္းသည္။ ပိတ္သားက ပါးလြန္းသည္ႏွင့္။ ေခါင္းေလာင္းလက္တို႔၊ ဂ်ဴးလိယက္ အက်ႌတို႔ကို မ်က္စိႏွင့္မေတြ႕ ဆုိသည္။

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေရႊရတုတုန္းက ေရွးေခတ္ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူေတြ အက်ႌလက္ပြ ၀တ္ထား သည့္ ဓာတ္ပံု ျမင္ၿပီး ရယ္ခဲ့ၾကသည္။ ယခုေတာ့ ညိဳမာကိုယ္တုိင္ အက်ႌလက္ပြေတြ ၀တ္သည္။
ဘာျဖစ္ရဦးမွာလဲ။ ဖက္္ရွင္ဆုိသည္မွာ အသစ္ေတြ ေဟာင္းလာလွ်င္ အေဟာင္းေတြ ျပန္သစ္ လာလိမ့္ မေပါ့။ တကၠသိုလ္ဆိုလို႔ ညိဳမာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ အရိုက္ခံရသည့္ ေန႔ကိုမေမ့။
သည္ကိစၥမွာေတာ့ ညဳိမာ့အဆိုးျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မည္။

ညိဳမာသည္ မာမီတို႔မိဘမ်ား ခ်မ္းသာခဲ့ၾကသည္ကို သိသည္။ ၿမိဳ႕ငယ္ကေလးတစ္ၿမိဳ႕မွာ ဆန္စက္ ေတြရွိသည္။ လယ္ယာေခ်ာင္းေျမာင္းေတြ ရွိသည္ကို သိသည္။
ေခတ္ေနာက္က်ဟန္တူေသာ မာမီ့ မိဖမ်ားက မာမီခုႏွစ္တန္း ေအာင္ေသာအခါ မိန္းကေလးဆိုတာ ပညာသိပ္တတ္ေနစရာ မလိုပါဘူးဆိုၿပီး ေက်ာင္း ႏႈတ္ခဲ့သည္ကို သိသည္။

ညိဳမာ တကၠသိုလ္ ဒုတိယေရာက္ႏွစ္ေရာက္ေတာ့ လူလည္ က်ေနၿပီ။ အေပါင္းအသင္း စုံေနၿပီ။ ေက်ာင္းေခၚ ခ်ိန္မျပည့္။ စာေမးပြဲ ေျဖခြင့္မရ။ မာမီက ေက်ာင္းျပန္တက္ခုိင္းေပမယ့္ ညိဳမာ ျငင္း သည္။  သည္တုန္းက ညိဳမာ့မွာ ခံစားခ်က္ေတြ ရွိေနသည္ေလ။ ပထမဦးဆံုး ခ်စ္သူ၏ လွည့္စားျခင္း ခံရၿပီးစ ျဖစ္သည္ေလ။ သည္မွာ ေက်ာင္းျပန္တက္ဖို႔ မတက္ဖို႔ စကားလုေျပာရင္း အေျခအေန တင္းမာလာသည္။

"မာမီက ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ ဆယ္တန္း မေအာင္ပဲနဲ႔ ညိဳမာ့ကို ဘာအျပစ္မွ ေျပာေနစရာ မလိုပါ ဘူး၊ ညိဳမာက မာမီ့ထက္ေတာ့ ပညာတစ္ဆေလာက္ ပိုတတ္ပါေသးတယ္ေနာ္"
သည္ မွာ မာမီသည္ ညိဳမာ့ပါးကို လွမ္းရုိက္လိုက္ေလသည္။

"ကိုယ့္ေခတ္ ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ ကိုယ္ ဆယ္တန္း မေအာင္တာနဲ႔ ညည္းဘာသာ ပညာဆက္မသင္တာ ဘာဆုိင္သလဲ ညိဳမာ။ ညည္း ငါ့ကို ေနာက္ ဒါမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ မေစာ္ကားနဲ႔"
ေျပာလွ်င္ေတာ့ ညိဳမာႏွင့္ မာမီက ျပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္းခ်ညး္ပင္။
ၾကည့္ ... မာမီ ဘယ္ေလာက္ တံုးသလဲ ဆိုတာ။

ညိဳမာက အႏုပညာ ၀ါသနာပါသည္။ အတီးတစ္ခုခု တတ္ခ်င္သည္ဆိုေတာ့ မာမီက ၀မ္းသာ အားရ ေစာင္းႀကီး တစ္လက္ ၀ယ္လာေပးသည္။
"ဒါႀကီးကို ဘာလုပ္ဖို႔လဲ"

"သမီးပဲ အတီးတစ္ခုခု တတ္ခ်င္တယ္ဆို။ မာမီတို႔ အသိထဲမွ ေစာင္းဆရာ တစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သူ႔ကို အခ်ိန္ပိုင္းနဲ႔ ေခၚသင္တာေပါ့"
"ေၾသာ္ ... စိတ္နဲ႔ ငါနဲ႔ ညစ္ရပါလားေနာ္။ ညိဳမာ တတ္ခ်င္တာက ေခတ္ေပၚ စတီရီယိုေတး၊ တီးခ်င္တာက ဂစ္တာ"
"ေစာင္းဟာ ျမန္မာ့အႏုပညာ စင္စစ္ပါကြယ္"

"ေခါက္ထားစမ္းပါ၊ ညိဳမာတို႔ေခတ္က ေလွေခတ္ လွည္းေခတ္ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ အဏုျမဴေခတ္ပါ၊ လွ်ပ္စစ္ေခတ္ပါ။ ဓူ၀ံၾကယ္ ေျမမွာ ခေၾကြတဲ့ ေခတ္ မဟုတ္ဘူး။ ပြမ္ပြမ္ျမည္တဲ့ကားထဲ အတြဲေလး အသစ္နဲ႔ေဟ ဆိုတဲ့ ေခတ္ပါ"
အမွန္ပင္ ညိဳမာသည္ "ပေလးဘြိဳင္"၊ "ေအ့စက္"ႏွင့္ "အီးမက္ရွင္း" တို႔ကို ႀကိဳက္သည္။ စိုင္းထီးဆိုင္ ႏွင့္ ဘိုဘိုဟန္ ဆိုဟန္က ေကာင္းသည္။
သည္လုိႏွင့္ ညိဳမာလည္း ဂစ္တာ မသင္ျဖစ္။

ေစာင္းႀကီးမွာလည္း အိမ္ဧည့္ခန္းတြင္ အလွအပ ပစၥည္းတစ္ခုအျဖစ္သာ ဖုန္တက္ ေနေလေတာ့ သည္။
မာမီက မိန္းမပီပီ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိေနကာ အိမ္မႈကိစၥေတြကို ၀င္ေရာက္ကူညီ လုပ္ကိုင္ေစ ခ်င္သည္။ ညိဳမာ ကေတာ့ အိမ္အလုပ္ဆိုတာကို  ၀ါသနာ မပါေရးခ် မပါ။
ေငြ ရွိသည္။
ခ်မ္းသာသည္။

ညိဳမာတို႔က ဘာ၀င္လုပ္စရာ လုိသလဲ။
အေစခံေတြ၊ အိမ္ေဖာ္ေတြ ေမြးထားမွေတာ့ သူတို႔လုပ္လိမ့္မေပါ့။
ညိဳမာတို႔ တစ္သက္လံုး မဆင္းရဲေတာ့ပါဘူး။ ေဖေဖက အေျပာသား။ ညိဳမာတို႔ တစ္သက္မဟုတ္ ဆယ္သက္ ထုိင္စားႏိုင္သတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ ပညာေတြ သိပ္တတ္ထားဖို႔လည္း မလိုလွ ထင္သည္။ ဘြဲ႕ရၿပီ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနၾကတာ တစ္ပုံႀကီး။

သည္ေတာ့ မာမီက "ေအး ... မင္းတို႔ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ဆိုတာ မခံစားရဖူးေတာ့လဲ ေျပာေတာ့မေပါ့" ဆိုခဲ့သည္။
ညိဳမာတို႔က စစ္ေဘး စစ္ဒဏ္ မခံစားရဘူးေပမယ့္ စစ္ကိုေတာ့ မုန္းၾကတာပါပဲ။ "ပိစ္" ဆိုတာ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း အမွတ္အသား ေပါ့ ေမေမရဲ႕။ "မိတ္ခ္လဖ္၊ ေနာ့တ္၀ါး" ဆိုတာ ညိဳမာတို႔ ေၾကြးေၾကာ္ ေနက်။
ဒုတိယ အႀကိမ္ ပါးရိုက္ခံရတာ ဒီဇင္ဘာမွာေပါ့။။

ခရစၥမတ္အိဗ္ (Chirstmas Eve) မွာေပါ့။ ဒီဇင္ဘာ ၂၄ရက္ေန႔ည။
ရူဘီတို႔ႏွင့္အတူ ခရစၥမတ္အိဗ္မွာ ညိဳမာ ေပ်ာ္သည္။
 သည္မွာ ပက္ထရစ္ဆိုေသာ ေကာင္ေလးသည္ တစ္ညလံုးလိုလို ညိဳမာ့အပါးမွာ ကပ္ေနသည္။

ညိဳမာ့ထက္ေတာ့ အသက္ငယ္မည္။ သုိ႔ေသာ္ ေကာင္ေလးက လူေခ်ာေလး ျဖစ္သည္။
ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ တစ္ဦး ၏ သားဟု သိရသည္။
ဂစ္တာအဖြဲ႕ မွာ ဒရမ္တီးသည္။
ညသန္းေကာင္ေက်ာ္ ေတာ့ ပြဲသိမ္းသည္။

ပက္ထရစ္ က ညိဳမာ့ကို အိမ္သို႔ ျပန္ပို႔ေပးမည္ဆိုကာ သူ႔ကားႏွင့္ တင္ေခၚလာခဲ့သည္။
လမ္းမွာ ေမာ္ေတာ္ကား မၾကာခဏ ေမွာက္မည္ ျဖစ္သည္ကိုေတာ့ သိသည္။ တစ္ျခား ဘာေတြ ျဖစ္ခဲ့သည္ကိုေတာ့ မေျပာတတ္ေတာ့ပါဘူး။
အိမ္ေပါက္၀ မွာ ကားထိုးရပ္မိေတာ့ ညႏွစ္နာရီထုိးေနၿပီ။

ပက္ထရစ္သည္ ညိဳမာ့ကို ကားေပၚမွ တြဲခ်ေပးသည္။ သို႔ေသာ္ ရုတ္တရက္ ကိုယ္ကို လႊတ္မေပးခဲ့။ နမ္းဖို႔ ႀကိဳးစားသည္။
သည္မွာ အိမ္ေရွ႕ မီးျဖတ္ခနဲ လင္းလာသည္။ အိမ္ေပါက္၀မွာ မာမီ ေပၚလာသည္။
"ဘုရား ... ဘုရား ... ဘယ္လိုျဖစ္လာတာလဲ ညိဳမာရယ္"

"ညိဳမာ ဘာျဖစ္သလဲ၊ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး မာမီရဲ႕၊ ညိဳမာ ေပ်ာ္ေနတာပါ။ ေၾသာ္ ... မာမီနဲ႔ မိတ္ဆက္ ေပးရဦးမယ္။ ဒီက "ပက္ထရစ္"
ပက္ထရစ္က "ေတြ႕ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ အန္တီ" ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ မာမီက ရြံရွာစြာျဖင့္ ...
"ထြက္သြားစမ္းကြယ္၊ မင္း ငါ့ၿခံထဲက ထြက္သြားစမ္း"

မာမီ့အသံကို မုိးၿခိမ္းသံကို က်ယ္ေလာင္ေနသည္။
ပက္ထရစ္သည္ အံ့အားသင့္ေနသည္။
"ခင္ဗ်ာ၊ ကၽြန္ ... ကၽြန္ေတာ္"
"ထြက္သြားစမ္းပါ၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ၿခံထဲက ထြက္သြားစမ္းပါ"

"အို ... မာမီ၊ သူ႔ကို ဒီလုိႏွင့္ဖို႔ မေကာင္းပါဘူး။ သူက လူႀကီး လူေကာင္းရဲ႕ သားသမီးပါ"
"ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ထြက္ဆို ခုထြက္"
မာမီသည္ ညိဳမာ့ကို အၾကမ္းပတမ္းဆြဲယူကာ အိမ္ထဲသို႔ သြင္းလိုက္သည္။ တံခါးကို ပိတ္ပစ္လိုက္ သည္။
မၾကာမီ ပက္ထရ၏ ကားထြက္သြားသံ ၾကားရသည္။

"မာမီ ဆက္ဆံတာ သိပ္ရိုင္းတာပဲ"
ညိဳမာက မေက်ႏိုင္မခ်မ္းႏိုင္ ဆုိသည္။
သည္ေနာက္မွာေတာ့ ညိဳမာ အန္ခ်င္လာသည္။ မီးဖိုခန္းသို႔ ၀င္သည္။

လက္ေဆးေၾကြဇလံုမွာ အန္ခ်လိုက္သည္။ အကုန္ပါပဲ။ စားထား ေသာက္ထားသမွ် အကုန္ပါပဲ။
ညိဳမာ့ အန္ဖတ္မွာ ခ်ဥ္ေနသည္။ အရက္နံ႔ ေဟာင္ေနသည္။
ေက်ာဘက္တြင္ မာမီလာရပ္သည္။
"ညိဳမာ"
ညိဳမာက မထူးဘဲ ပလုတ္က်င္းရာမွ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။

"ဒါ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ အိမ္ျပန္တဲ့ အခ်ိန္လား ဟင္"
"ဒီကေန႔ ခရစၥမတ္အိဗ္ေလ ေမေမရဲ႕၊ လူေတြ ေပ်ာ္ၾကတဲ့ေန႔ပဲ"
"ညည္း အရက္ေသာက္လာတယ္ မဟုတ္လား"

"မဟုတ္ဘူး မာမီ၊ သမီးတို႔က လိေမၼာ္ရည္ပဲေသာက္တာ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူက ေနာက္ၿပီး အလစ္မွာ  လိေမၼာ္ရည္ထဲ ဂ်င္အရက္ေတြ လာေရာသြားသလဲ မသိဘူး"
"အဲဒီလိုေနရာမ်ိဳးကို သြားရင္ ဒါမ်ိဳးေတြ ျဖစ္မွာပဲ။ အို ... ညည္း မေကာင္းေတာ့ပါလား ညိဳမာ"
"ညိဳမာ ဘာျဖစ္လို႔ မေကာင္းရတာလဲ။ ညိဳမာ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ မွဲ႕တစ္ေပါက္ မစြန္းပဲ အိမ္ျပန္ ေရာက္လာတာ မဟုတ္လား"
"ညည္း ေသာက္လာတာကေကာ"

"ေျပာပါၿပီေကာ ဘယ္သူက လိေမၼာ္ရည္ထဲ ဂ်င္ေရာလိုက္သလဲ မသိဘူးလို႔။ ကဲပါ မာမီရယ္ ... ဒါေလာက္ကေလးမ်ား ျပႆနာလုပ္ မေနစမ္းပါနဲ႔"
"ဒါေပမယ့္ ဒါ ျမန္မာျပည္။ ကိုယ့္ယဥ္ေက်းမႈ၊ ကိုယ့္ဘာသာတရား၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္နဲ႔ ေနေနတဲ့ တုိင္းျပည္မွာ စုန္းျပဴးေတြရဲ႕ စကားကို နားေယာင္ၿပီး ျဖစ္ခ်င္တုိင္း ျဖစ္မေနခ်င္ဘူး"
"မာမီက ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္"
"ဘာ"

"မာမီဟာ ေခတ္မမွီေတာ့ဘူး၊ မာမီ့အေတြးအေခၚေတြဟာ ႏိုင္တီး၀မ္တီးက အေတြးအေခၚေတြ ျဖစ္ေနၿပီ"
"ညိဳမာ"
ညိဳမာ ကိုယ္ကို မတ္လိုက္သည္။

"ညည္း ေစာ္ကားေပါင္းမ်ားၿပီ။ ငါဟာ ညည္းရဲ႕အေမ။ ညည္းကို ေမြးထုတ္ခဲ့တဲ့ အေမ။ အေမ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ေတာင္ ေလးစားမႈ မရွိေတာ့ပါလားဟင္။ ညည္းကိုယ္ညည္း သိပ္ဟုတ္လွၿပီလို႔ ထင္ေနတဲ့ မိန္းမေပါ့ ဟုတ္လား။ ဒါဆိုရင္ ညည္းနဲ႔ထုိက္တန္သလို ဆံုးမရေတာ့မွာပဲ"
သည္ကစၿပီး မာမီ့ လက္ဖ၀ါးမ်ားသည္ ညိဳမာ့ပါးျပင္ေပၚသို႔ က်လာသည္။

တစ္ခ်က္မက။ ႏွစ္ခ်က္မက။
အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ။
ညိဳမာသည္ မူးရီေနသျဖင့္ ေရွာင္တိမ္းႏိုင္စြမ္း မရွိ။
ကာကြယ္ႏိုင္စြမ္း မရွိ။
ရုန္းကန္ႏိုင္စြမ္း မရွိ။

ညိဳမာ၏ မ်က္ႏွာမွာ ရဲေနသည္။
မ်က္၀န္းတို႔သည္ မီးထြက္မတတ္ ေျပာင္လက္ေနသည္။
မ်က္ရည္မ်ား စီးက်ေနသည္။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

တို႕ဘဝ တို႕ ကမၻာ အပိုင္း (၂၆)

၁၃
ဒင္နီ၏ အေပါင္းအသင္းမ်ားသည္ ဒုကၡေရာက္ေနသည့္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကုိ ကူညီေစာင့္ေ႐ွာက္ရန္ အေၾကာင္းဖန္လာျခင္း

ဆုိႏုိရာ တီရီဆီနာ ေကာ္တက္ဇ္သည္ သားသမီး႐ွစ္ေယာက္၊ သူ႔မိခင္ႀကီးႏွင့္ အတူ ေတာ္လီလာဖလက္ ရပ္ကြက္ ေတာင္ဘက္ဖ်ား ေခ်ာက္ကမ္းပါး တစ္ခု၏ ထိပ္႐ွိ သပ္ရပ္သန္႔႐ွင္းေသာ ေကာ့တိတ္ခ်္ေခၚ တစ္ထပ္တုိက္ ကေလးတြင္ ေနသည္။ တီရီဆီနာမွာ ကုိယ္လံုးကုိယ္ေပါက္ ေတာင့္ေတာင့္ လွလွႏ်င့္ တည္ၿငိမ္ ရင့္က်က္ေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ အသက္မွာ သံုးဆယ္နီးပါး။ သူ႔အေမမွာ အလြန္ ေ႐ွးဆန္၍ ပိန္ေျခာက္ေျခာက္ႏွင့္ သြားတစ္ေခ်ာင္းမွ မ႐ွိေတာ့သည့္ အသက္ငါးဆယ္နီးပါးအ႐ြယ္ မိန္းမ ႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သူ႔ကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ ေ႐ွးေဟာင္းေခတ္ မ်ိဳးဆက္တစ္ခု၏ အေမြအႏွစ္ကုိ ျမင္ရသကဲ့ သုိ႔ ႐ွီသည္။ အင္ဂ်ီလီကာဟုေခၚေသာ သူ႔နာမည္ကုိ မွတ္မိသူပင္ ရပ္ကြက္ထဲ၌ တစ္ေယာက္မွ် မ႐ွိ ေတာ့ ဟု ယူဆရ၏။

အဘြားႀကီးသည္ ရက္သတၱ တစ္ပတ္လံုးလံုး အလုပ္ႏွင့္ လက္ႏွင့္ျပတ္သည္ဟု မ႐ွိေပ။ သူ႔တာ၀န္မွာ သူ႔ေျမး ႐ွစ္ေယာက္ထဲ မွ ခုနစ္ေယာက္ကုိ ေကၽြးေမြး သုတ္သင္ရန္၊ ထိန္းေက်ာင္းရန္၊ ေရမိုးခ်ိဳး အ၀တ္အစား လဲေပးရန္ ႏွင့္ သိပ္ရန္ ျဖစ္သည္။ သမီးျဖစ္သူ တီရီဆီနာကေတာ့ ႐ွစ္ေယာက္ေျမာက္ကေလး၏ ေ၀ယ်ာ၀စၥမ်ား ႏွင့္ ကုိးေယာက္ေျမာက္ ေမြးလာမည့္ ကေလးအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ားျဖင့္ မအားမလပ္ ျဖစ္ေနသည္က မ်ားေလသည္။

မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ တနဂၤေႏြ တစ္ရက္မွာေတာ့ျဖင့္ အဘြားႀကီးသည္ အလြန္ေ႐ွးက်ၿပီး ေခတ္မမီေတာ့သည့္ အနက္ေရာင္ အ၀တ္အစားမ်ားကုိ ၀တ္၍ ေကာက္႐ုိးဦးထုပ္အနက္ကုိ ေဆာင္း၍ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းသုိ႔ မွန္မွန္ သြားကာ ၀တ္ျပဳသည္။ တစ္လလွ်င္ တစ္ရက္ မြန္းလဲြပုိင္းအခ်ိန္တြင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးထံ သြား၍ သူျပဳမိ ခဲ့ေသာ အမွားမ်ားကုိ ၀န္ခံျခင္းျပဳသည္။ ဘာသာတရား၏ ထံုးစံအရ သူျပဳခဲ့မိေသာ အမွားမ်ားကုိ ၀န္ခံျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ႔အေနျဖင့္ မည္သည့္ အမွားမ်ားကုိ က်ဴးလြန္ခဲ့မိေလသနည္း။ ေဘးလူမ်ားအဖုိ႔ေတာ့ သူ႔တြင္ မေကာင္းမႈ ဒုစ႐ုိက္ျပဳစရာ အခ်ိန္လည္းမ႐ွိ။ မေကာင္းမႈျပဳစရာ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္းမ႐ွိ။ သူ ေနထုိင္လ်က္ ႐ွိသည့္ သမိး တီရီဆီနာ၏ အိမ္တြင္ ကေလးမ်ားမွတစ္ပါး အျခားဘယ္သူမွ ႐ွိသည္မဟုတ္။ ဤကေလးမ်ား အတြက္ မနားမေန အလုပ္လုပ္ေနရေသာ သူ႔တြင္ မေကာင္းမႈျပဳစရာ အခ်ိန္လည္း မ႐ွိႏိုင္။

ပထမဆံုးကေလး ကုိယ္၀န္႐ွိခ်ိန္တြင္ တီရီဆီနာ ၏ အသက္မ်ာ ဆယ့္ေလးႏွစ္မွ်သာ ႐ွိေသးသည္ျဖစ္ရာ သူ႔ အဖုိ႔ အႀကီးအက်ယ္ ထိတ္လန္႔ေခ်ာက္ခ်ားစရာႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း သူသည္ ထုိကေလးကုိ ညပုိင္း လူေျခတိတ္ခ်ိန္တြင္ ကပဲြ မ်ား ျပဳလုပ္ရာ ပန္းၿခံအတြင္း၌ တိတ္တိတ္က်ိတ္၍ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ေမြးကင္းစ ကေလး ကုိ သတင္းစာ စကၠဴေဟာင္းႏွင့္ ထုပ္ကာ ညေစာင့္ေတြ႕ႏိုင္မည့္ ေနရာတစ္ေနရာ၌ အသာ စြန္႔ပစ္ ထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤကိစၥမွာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္တစ္ခုျဖစ္၏။ အကယ္၍ သက္ဆုိင္ရာမ်ားကသာ သိသြားခဲ့ ပါမူ တီရီဆီနာ သည္ ဒုကၡႏွင့္ ႀကံဳရဖုိ႔႐ွိေလသည္။

တီရီဆီနာ အသက္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္တြင္ မစၥတာ အဲလ္ဖရက္ ေကာ္တက္ဇ္က တရား၀င္ လက္ထပ္ယူၿပီး သူ႔ နာမည္ကုိ ဆက္ခံခြင့္ေပး႐ံုမက မိသားစု၏ အေျခခံ အုတ္ျမစ္မ်ားအျဖစ္ အယ္လ္ဖရက္ဒုိးႏွင့္ အီနီ ဟူေသာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ကုိ ဖြားျမင္ေစခဲ့သည္။ မစၥတာ ေကာ္တက္ဇ္သည္ သူ႔အမည္ကုိ ဆက္ခံခြင့္ ေပးရာ၌ မ်ားစြာ မွပင္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ႐ွိခဲ့၏။ အမွန္ေတာ့ သူသည္ မစၥတာ ေကာ္တက္ဇ္ဟူေသာ နာမည္ ကုိ ယာယီသေဘာျဖင့္ ေျပာင္းလဲမွည့္ေခၚထားျခင္းျဖစ္သည္။ သူသည္ မြန္ထေရးၿမိဳ႕သုိ႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ မလာမီ အခ်ိန္ ႏွင့္ မြန္ထေရးၿမိဳ႕မွ ထြက္ခြာသြားခ်ိန္တြင္ သူ႔နာမည္မွာ ဂတ္လီဖုိး ျဖစ္ေလသည္။ သူသည္ ဒုတိယ ကေလး အီနီ ကုိ ေမြးဖြားၿပီးေနာက္ မြန္ထေရးၿမိဳ႕မွ တစ္ခါတည္း အၿပီးအပုိင္ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ တီရီဆီနာ ကုိ လက္ထပ္ၿပီး အတူတကြ ေပါင္းသင္းေနထုိင္ရျခင္းသည္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး တည္ၿငိမ္မႈ ရ႐ွိ လိမ့္မည္ မဟုတ္ဟူေသာ အခက်္ကု ိႀကိဳတင္ခန္႔မွန္း သိျမင္၍ ယင္းကဲ့သုိ႔ ျပဳလုပ္သြားျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

တီရီဆီနာ သည္ မိခင္ေလာင္းဘ၀သုိ႔ မွန္မွန္ေရာက္႐ွိေနျခင္းအတြက္ သူ႔ကုိယ္သူ အံ့ၾသျခင္းေတာ့ ျဖစ္မိ၏။ တစ္ခါတစ္ရံ တြင္ သူသည္ မိခင္ေလာင္းဘ၀သုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ေနၿပီး ျဖစ္ေသာ္လည္း မၾကာမီ ေမြးဖြား လာေတာ့ မည့္သူ႔ဗုိက္ထဲမွ ကေလးအေဖ မည္သူမည္၀ါမွန္း အတိအက် မသိေခ်။ ဤအျဖစ္မွာလည္း သူ႔ အတြက္ အံ့ၾသ စရာတစ္ခုပင္ျဖစ္၏။

သုိ႔ေသာ္လည္း ဤအျဖစ္မ်ိဳးႏွင့္ ႀကံဳရဖန္မ်ားလာသည့္အခါ သူ႔အျဖစ္သည္ ထူးလ်က္ႏွင့္ မဆန္းသလုိ ျဖစ္လာ ခဲ့သည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ သူဘ၀တြင္ ခ်စ္သူဆုိသည္မွာ ႐ွိဖုိ႔မလုိအပ္ဟူေသာ အျမင္မ်ိဳး ၀င္လာ ခဲ့သည္။ သူ႔အျမင္ မွန္မမွန္ ဟူေသာ ကိစၥမွာ ဆံုးျဖတ္ရ ခက္လာသည့္အခါတုိင္း သူသည္ ဤျပႆနာကုိ သခင္ေယ႐ႈ ၏ မိခင္လက္ထဲသုိ႔ ပံု၍ အပ္ေလ့႐ွိသည္။ ယင္းကဲ့သုိ႔ ပံုအပ္ရျခင္းမွာလည္း တျခားေၾကာင့္ မဟုတ္။ ဤအျဖစ္မ်ိုး ႏွင့္ ႀကံရသည့္ ဘ၀အေၾကာင္းကုိ ယခင္ေယ႐ႈ၏ မိခင္က သူ႔ထက္ပုိ၍ နားလည္သည္ ဟု ထင္ေသာေၾကာင့္ ေပတည္း။

သူ႔အျပစ္သူ ၀န္ခံခ်က္ေပးၿပီး အာပတ္ေျဖေသာ အလုပ္ကုိ တီရီဆီနာသည္ မၾကာခဏ လုပ္ေလ့႐ွိ၏။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ရာမြန္ အဖုိ႔ က တီရီဆီနာသည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ႐ွိေတာ့သည့္ အာပတ္ေျဖသူ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။ သူ႔ေ႐ွ႕တြင္ ဒူးႏွစ္ဖက္ေထာက္၍၊ လက္ႏွစ္ဖက္ယွဥ္၍၊ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားလႈပ္၍ သူက်ဴးလြန္ၿပီးခဲ့သမွ် အျပစ္ မ်ားကုိ ၀န္ခံၿပီး အာပတ္ေျဖေနေသာ တီရီဆီနာ၏ မ်က္လႊာမ်ားေအာက္မွ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ေနာက္ထပ္ ဒုစ႐ုိက္ အသစ္တစ္ခုျပဳရန္ အားယူေနသည့္ႏွယ္ တဖ်တ္ဖ်တ္ေတာက္လ်က္ ႐ွိၾကသည္။

ယခု ေလာေလာဆယ္တြင္လည္း တီရီဆီနာသည္ ကုိးေယာက္ေျမာက္ ကေလးေမြးဖြားၿပီးစျဖစ္၍ ဘာအလုပ္ မွ မလုပ္ႏိုင္သည့္ အခ်ိန္ျဖစ္ရာ သူ႔မိခင္တြင္ တာ၀န္အသစ္တစ္ခု တုိးလာၿပီျဖစ္သည္။ အႀကီးဆံုး အယ္ဖ္ဖရက္ဒုိး ေက်ာင္းေနသည္မွာ သံုးႏွစ္တြင္း ေရာက္ၿပီျဖစ္၍ အီနီမွာ ဒုတိယႏွစ္တြင္း ေရာက္ေနၿပီ ျဖစ္သည္။ ပန္႔ခ်ိတုိမွာမူ ေက်ာင္းစေနရၿပီျဖစ္၏။

ဤအခ်ိန္ကာလတြင္ ကယ္လီဖုိးနီးယားျပည္နယ္အတြင္း၌ ေက်ာင္းသူနာျပဳ ဆရာမမ်ားက ေက်ာင္းတြင္း႐ွိ အတန္းတုိင္း သုိ႔ ၀င္၊ ကေလးသူငယ္မ်ားကုိ စစ္ေဆးျခင္းႏွင့္ ကေလးသူငယ္မ်ား၏ ေနအိမ္ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေန ကုိ အေသးစိတ္ ေလ့လာသံုးသပ္ျခင္း စေသာ လုပ္ငန္းမ်ား ေခတ္စားေနခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ဤသို႕ျဖင့္ အသက္အ႐ြယ္ႏွင့္ မလုိက္ေအာင္ ပိန္လွီ ေသးေကြးေနသည္ဟူေသာ အထင္ျဖင့္ အယ္လ္ဖရက္ဒုိး အား ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး႐ံုးခန္းသုိ႔ ဆင့္ေခၚျခင္းခံရေလသည္။

ေက်ာင္းသူနာျပဳ ဆရာမသည္ ကေလးစိတ္ပညာဘာသာရပ္ကုိ က်က်နန သင္ၾကားလာခဲ့ရသူ ျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ အလြန္ၾကင္နာၿပီး ေပ်ာ့ေပ်ာင္းခ်ိဳသာေသာ ေလသံျဖင့္ " ဖရက္ဒီ၊ မင္း အစား၀၀လင္လင္ စားရရဲ႕လား" ဟု ေမးသည္။
" စားရပါတယ္" ဟု အယ္လ္ဖရက္ဒုိက ေျဖသည္။
" ဟုတ္ၿပီ၊ ဒါဆုိရင္ မနက္စာ ဘာေတြ စားရသလဲ၊ ဆရာမကုိ ေျပာျပစမ္း"
" ပဲနဲ႔ ေတာ္တီလာမုန္႔ စားရပါတယ္"

သူနာျပဳဆရာမက စိတ္ပ်က္ေသာ အမူအရာျဖင့္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးဘက္သုိ႔ လွည့္၍ ေခါင္းတစ္ခ်က္ဆက္ျပ သည္။ " မင္း အိမ္ျပန္ၿပီး ေန႔လယ္စာ စားေတာ့ေကာ ဘာေတြ စားရသလဲ"
" ကၽြန္ေတာ္ အိမ္မွ မျပန္ဘဲ "
" ေန႔လယ္စာ မစားဘူးလားကြယ့္ "
" စားတာေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ က ပဲနဲ႔ ေတာ္တီလာမုန္႔ ထုပ္ ယူလာတယ္"
သူနာျပဳဆရာမ ၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ထိတ္လန္႔အံ့ၾသျခင္းကုိ ေဖာ္ျပေနသည္။" ညက်ေတာ့ေကာ မင္း ဘာစားသလဲ"
" ေတာ္တီလာမုန္႔နဲ႔ ပဲေပါ့ "

သူနာျပဳဆရာမ ထံမွ ကေလးစိတ္ပညာသည္ ထြက္ေျပးသြားသည္။ " နင္ အဲဒီေနရာမွာ ရပ္ေနတာဟာ ေတာ္တီ လာမုန္႔ နဲ႔  ပဲကလဲြၿပီး တျခားဘာမွမစားဘူးလုိ႔ ေျပာဖုိ႔ ရပ္ေနတာလား "
အယ္လ္ဖရက္ဒုိး အံ့အားသင့္သြားသည္။ " ဘုရားသခင္ ကယ္ေတာ္မူပါ " ဟု ေရ႐ြတ္သည္။ " ဆရာမက ကၽြန္ေတာ့္ ကုိ တျခားဘာမ်ား ေျပာေစခ်င္လုိ႔လဲ "

ဤသုိ႔ျဖင့္ ဤျဖစ္ရပ္ကုိ သူနာျပဳဆရာမက ေက်ာင္းဆရာ၀န္ထံ ႏႈတ္ျဖင့္ အစီရင္ခံသည္။ ဆရာ၀န္က ဆရာမ ေျပာသမွ်ကုိ နားေထာင္၍ ထိတ္လန္႔အံ့ၾသျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔တြင္ ဆရာ၀န္သည္ သူ႔ကားျဖင့္ တီရီဆိနာ ၏ အိမ္သုိ႔ ေရာက္လာၿပီး ေလ့လာစံုစမ္းသည္။ သူ ၿခံ၀င္းထဲ ၀င္သြားခုိက္တြင္ ကေလးတစ္အုပ္၏ ဆူဆူညံညံ အသံမ်ားကုိ ၾကားရသည္။ ဆရာ၀န္သည္ မီးဖုိခန္းအ၀မွရပ္၍ အထဲကုိ လွမ္းၾကည့္သည္။ အဘြားႀကီး သည္ သစ္သား ေယာင္းမႀကီးတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ မီးဖုိေပၚမွ အုိးကုိ ေမႊလ်က္႐ွိ၏။ အုိးထဲမွ ပဲျပဳတ္ မ်ားသည္ ၾကမ္းေပၚသုိ႔ လြင့္စဥ္က်လာလ်က္ ႐ွိသည္။ ဆူညံေနေသာ ကေလးမ်ား၏ အသံသည္ မီးကုိ ေရႏွင့္ သတ္လုိက္သည့္ ႏွယ္ တိတ္သြားသည္။

ကေလးမ်ားသည္ ၾကမ္းျပင္ေပၚ၌ က်ေနသည့္ ပဲျပဳတ္မ်ားကုိ တစ္ေစ့ခ်င္းစီ လုိက္ေကာက္ကာ စားၾကသည္။ အဘြားႀကီး ကုလားထုိင္တစ္လံုးေပၚတြင္ တစ္ခဏမွ်ထုိင္၍ နားေနခုိက္တြင္ ကေလးမ်ားသည္ အိပ္ရာ ခုတင္ေအာက္၊ ကုလားထုိင္ေအာက္၊ မီးဖုိခံုေအာက္သုိ႔ ေလးဖက္ေထာက္၀င္ကာ ပုိးေကာင္မ်ား လုိက္ဖမ္း ေနၾကသည္။ ဆရာ၀န္သည္ အိမ္ထဲတြင္ ႏွစ္နာရီၾကာမွ် ေလ့လာသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ သူ၏ သိပၸံ နည္းက်ေသာ စိတ္၀င္စားမႈသည္ ကေျပာင္းကျပန္ ျဖစ္ကုန္ေသာေၾကာင့္ေပတည္း။
ဆရာ၀န္ သည္ ေခါင္းတခါခါလုပ္၍ ျပန္သြားသည္။

သူ ေလ့လာခဲ့သမွ်ကုိ ျပန္၍ ေဖာက္သည္ခ်ေသာအခါတြင္လည္း သူသည္ ေခါင္းတခါခါပင္ျဖစ္သည္။ " ကၽြန္ေတာ္ သိထားသမွ် နည္းေတြနဲ႔ သူတုိ႔ကုိ စမ္းသပ္ၾကည့္ခဲ့တာပဲဗ်ာ" ဟု သူက ေျပာသည္။ " သူတုိ႔ရဲ႕ သြား၊ အေရျပား၊ ေသြး၊ အ႐ုိး၊ မ်က္လံုးအားလံုး တစ္ခုမက်န္ စစ္ေဆးခဲ့တယ္။ အခု သူတုိ႔စားေနတဲ့ အစားအစာ ဟာ ေမြးကတည္းက စားလာၾကတာ၊ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ေလာက္ သန္စြမ္းက်န္းမာတဲ့ ကေလး ေတြကုိ လံုး၀ မျမင္ဖူး ေသးဘူးဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရဲတယ္" သူသည္ ေျပာရင္းက စိတ္လႈပ္႐ွား လ်က္႐ွိသည္။ " ဒီေကာင္ေပါက္စ ကေလးေတြရဲ႕ သြားေတြဟာ တကယ္ကုိ ေကာင္းတာပဲ၊ ဒီေလာက္ ခုိင္တဲ့ သြားမ်ိဳး တစ္ခါ မွ မေတြ႕ခဲ့ဖူးဘူး"

တီရီဆီနာ သည္ သူ႔မိသားစုအတြက္ အစာကုိ မည္ကဲ့သုိ႔ စုေဆာင္းရ႐ွိပါသနည္း။ သူ စုေဆာင္းပံုမွာ အံ့ၾသစရာ ေတာ့ ေကာင္းသည္။ ပဲႀကိတ္သူမ်ား အလုပ္ခြင္ ၀င္ေနၾကသည့္အခါ တီရီဆီနာသည္ ေစာင္ႀကီး တစ္ထည္ ကုိ ပဲၾကိတ္စက္ ၏ ေလေအာက္ဘက္မွ ျဖန္႔ခင္းထားလုိက္သည္။ ေလထန္သည့္ မြန္းလဲြပုိင္း အခ်ိန္ မ်ားတြင္ ပဲၾကိတ္ စက္ဆီမွ ပဲမႈန္႔မ်ားသည္ ေလႏွင့္အတူ လုိက္ပါလာၿပီး သူခင္းထားသည့္ ေစာင္ ေပၚသုိ႔ က်သည္။ ဤ နည္းျဖင့္ တစ္ႀကိမ္ ပဲမ်ား ႀကိတ္ၿပီးသည့္အခါတုိင္း သူသည္ ပဲမႈန္႔ ေပါင္ႏွစ္ဆယ္၊ သုိ႔မဟုတ္ ေပါင္ႏွစ္ဆယ္ ေက်ာ္ေက်ာ္ခန္႔ကုိ ရ႐ွိေလသည္။

ေဆာင္းအကုန္ ေႏြအကူး ၾကားကာလ ရာသီတြင္ အဘြားႀကီးသည္ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္သည့္ သူ႔ေျမးမ်ားႏွင့္ အတူ ယာကြက္မ်ား အတြင္းသုိ႔ ဆင္း၍ ဆန္ကာတစ္ခ်ပ္ႏွင့္ ပဲေကာက္သင္း ေကာက္သည္။ ပဲခင္း႐ွင္မ်ား တားျမစ္ျခင္း မျပဳ။ အဘြားႀကီး တစ္ေယာက္ သူတုိ႔ပဲခင္းထဲ၀င္၍ ေကာက္သင္းေကာက္ျခင္းေၾကာင့္ အက်ိဳးစီးပြား ထိခုိက္စရာ လံုး၀မ႐ွိ။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ အဘြားႀကီးအဖုိ႔ကေတာ့ ပဲခင္းမ်ားမွ ပဲသီးႏွံ အထြက္ ေကာင္းသည့္ ႏွစ္တြင္ ပဲမႈန္႔ ေပါင္ေလးရာခန္႔သာ စုေဆာင္းရ႐ွိထားပါမူ ငတ္မြတ္ေခါင္းပါးမႈ ေဘးႏွင့္ ႀကံဳရမည္ ကုိ ေၾကာက္စရာ မလုိေတာ့ေပ။

အျခား စားေသာက္ဖြယ္ရာ ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ေသာ သၾကား၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး။ င႐ုတ္ေကာင္းမႈန္႔၊ ေကာ္ဖီမႈန္႔၊ ငါး၊ သုိ႔မဟုတ္ အသားတစ္မ်ိဳးမ်ိဳး သည္ ကံေကာင္း၍ အေၾကာင္း လွသည့္ အခါမ်ား၊ ဘုရားသခင္က ေစာင္မ ကူညီသည့္ အခါမ်ား ႏွင့္ မိမိတုိ႔၏ လံု႔လ၀ီရိယႏွင့္ သုိ႔မဟုတ္ လိမၼာ ပါးနပ္မႈကုိ ေကာင္းစြာ အသံုးခ်ႏုိင္သည့္ အခါ မ်ားတြင္ အလြယ္တကူ ရလာတတ္သည္။ အၿမဲတေစ ရႏုိင္ သည္မဟုတ္။ သုိ႔ျဖစ္ရာ ပဲမႈန္႔သာ မ်ားမ်ား ရထားဖုိ႔ လုိ၏။ ပဲမႈန္႔အလံုအေလာက္႐ွိေနပါမူ မိမိ၏ ဘ၀သည္ လံုၿခံဳ သည္။ တကယ္ေတာ့ ပဲသည္ ၀မ္းဗုိက္ ၏ ေခါင္မုိးတစ္ခုျဖစ္၍ စီးပြားေရး အေအးဒဏ္ ကုိ ေကာင္းစြာ ခံႏုိင္သည့္ အေပၚ၀တ္ အေႏြးထည္ႀကီး တစ္ထည္ ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

တီႏုိရာတီရီဆီနာ ေကာ္တက္ဇ္ မိသားစု၏ သာယာခ်မ္းေျမ့မႈႏွင့္ ဘ၀ကုိ ၿခိမ္းေျခာက္ႏိုင္ေသာ အရာဟူ၍ တစ္ခု တည္းသာ႐ွိ၏။ ယင္းမွာ အျခားမဟုတ္၊ ပဲသီးႏွံ ပ်က္စီးျခင္းပင္ျဖစ္သည္။
ပဲမ်ား မွည့္လာသည့္အခါ ခ်ံဳပင္မ်ားကုိ ႏုတ္၍ ပဲပင္မ်ားေပၚ အုပ္ေပးရသည္။ သီးေနသည့္ ပဲေတာင့္မ်ား ေျခာက္ၿပီး ႂကြပ္သြားေစရန္အတြက္ ထုိကဲ့သုိ႔ လုပ္ေပးရျခင္းျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မုိးမ႐ြာပါေစႏွင့္ဟု ဆုေတာင္းၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနဖုိ႔သာ႐ွိသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ယာသမားမ်ားသည္ မုိးေကာင္းကင္ အရိပ္အျခည္ ကုိ မ်က္ျခည္ မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတတ္ၾကသည္။ အကယ္၍ မုိး႐ြာခဲ့ပါမူ အုပ္ၿပီးသား ခ်ံဳပင္ မ်ားကုိ ဖယ္၍ ေနာက္ထပ္တစ္ႀကိမ္ အုပ္ေပးႏိုင္ေသးသည္။ အကယ္၍ တတိယအႀကိမ္ မုိး႐ြာခဲ့ပါမူကား ပဲပင္ မ်ားတြင္ မိႈတက္ ကာ ေဆြးျမည့္ပုပ္သုိးကုန္တတ္၏။ ဤအျဖစ္မ်ိဳးႏွင့္ ႀကံဳရပါမူ ပဲသီးႏွံ ပ်က္ေလၿပီ။

ပဲသိမ္းခ်ိန္ေရာက္၍ ပဲမ်ား ေနလွန္းဖုိ႔ အခ်ိန္ နီးကပ္လာေသာအခါ မယ္ေတာ္မာရီယာကုိ ဖေယာင္းတုိင္ တစ္တုိင္ျဖင့္ ဆီမီးပူေဇာ္ၿပီး ဆုေတာင္းေသာ အေလ့အထသည္ အဘြားႀကီး၏ ႏွစ္စဥ္ လုပ္ေနက်အလုပ္ ျဖစ္သည္။
ယခုႏွစ္ ပဲမ်ား ေနလွန္းခ်ိန္တြင္လည္း အဘြားႀကီးသည္ မယ္ေတာ္မာရီယာကုိ ဆီမီးပူေဇာ္ျခင္းျပဳသည္။ တီရီဆီနာ ၏ အိမ္ထဲတြင္လည္း ပဲမ်ားထည့္သြင္းသုိေလွာင္ရန္အတြက္ ဂုန္နီအိတ္မ်ား အသင့္ျပင္ထားၿပီ။

ပဲႀကိတ္စက္မ်ားကုိ ဆီထည့္ာ သုတ္သင္႐ွင္းလင္းထားၿပီ။
မုိးတစ္ႀကိမ္ ႐ြာသည္။
ထုိအခါ ယာသမာ္းမ်ားသည္ အျပင္လူမ်ားကုိပါ ငွား၍ ယာခင္းထဲသုိ႔ ဆင္းကာ ပဲပင္မ်ားေပၚ၌ အုပ္ထား သည့္ ခ်ံဳပင္မ်ားကုိ ဖယ္ၿပီး အသစ္ထပ္တင္ၾကသည္။ အဘြားႀကီးသည္ ေနာက္ထပ္ ဖေယာင္းတုိင္ တစ္တုိင္ ျဖင့္ မယ္ေတာ္ ကုိ ပူေဇာ္ျပန္သည္။
မုိးသည္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္၍ ႐ြာျပန္သည္။

ထုိအခါ အဘြားႀကီးသည္ ဖေယာင္းတုိင္ႏွစ္တုိင္၀ယ္ၿပီး သူ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အျမတ္တႏုိး သိမ္းဆည္း လာခဲ့သည့္ ေ႐ႊရည္သုတ္ ဖေယာင္းတုိင္စင္ ကေလးျဖင့္ ဆီမီး ပူေဇာ္ျပန္သည္။ ယာသမားမ်ားသည္ သူတုိ႔ ပဲခင္းမ်ားသုိ႔ ၀င္၍ အုပ္ထားသည့္ ခ်ံဳပင္မ်ားကုိ ဖယ္ကာ ေနာက္ထပ္ ခ်ံဳပင္အသစ္မ်ား အုပ္ၿပီး ပဲပင္မ်ား ေျခာက္ေသြ႕ေစရန္ အားထုတ္ၾကျပန္သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း တတိယအႀကိမ္ မုိးသည္းထန္စြာ ႐ြာျပန္၏။ မြန္ထေရးၿမိဳ႕ ေကာ္တီခ႐ုိင္ နယ္ေျမအတြင္းမွ ပဲခင္းမ်ား အားလံုးလုိလုိပင္ ပ်က္စီးကုန္ၾကေလ၏။

ဆီႏုိရာ တီရီဆီနာ ေကာ္တက္ဇ္ အိမ္အတြင္းသုိ႔ ေသာကသည္ ၀င္ေရာက္လာသည္။ သူတုိ႔ဘ၀၏ အားထားမွီ ခုိရာသည္ ပ်က္စီးသြားခဲ့ေလၿပီ။ သူတုိ႔ ၀မ္းဗုိက္မ်ား၏ ေခါင္မုိးကေလးသည္ ဖ်က္ဆီးခံရေလၿပီ။ ညပုိင္း တြင္ သူတုိ႔ထံ ခ်ဥ္းကပ္လာေနသည့္ အငတ္ေဘးကုိ ေၾကာက္႐ြံ႕သျဖင့္ ကေလးမ်ားက ငုိၾကသည္။ အငတ္ေဘး က်ေရာက္လာလိမ့္မည္ဟု သူတုိ႔ကုိ မည္သူကမွ် မေျပာ။ သုိ႔ေသာ္လည္းသူတုိ႔က နားလည္ ေနၾကသည္။

သူတုိ႔ အဘြား သည္ ယခုလုိ အျဖစ္မ်ိဳးႏွင့္ ႀကံဳရသည့္အခါ သူျပဳေနက် ထံုးစံအတုိင္း ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲ ေရာက္ေန သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း မယ္ေတာ္မာရီယာ၏ ႐ုပ္တုကုိ ၾကည့္ေနေသာ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္း မ်ားသည္ ေလွာင္ေျပာင္လုိေသာ သေဘာႏွင့္ ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်လုိေသာ သေဘာမ်ားကုိ ေဖာ္ျပ ေနၾကသည္။ " သခင္မဟာ တပည့္ေတာ္မရဲ႕ ဖေယာင္းတုိင္ေတြကုိေတာ့ ယူတယ္" ဟုေတြးသည္။

" ဖေယာင္းတုိင္ ရဖုိ႔က်ေတာ့ ေလာဘ တက္တယ္၊ ဖေယာင္းတုိင္ လွဴတဲ့လူကုိေတာ့ ဘာမွ မတံု႔ျပန္ခ်င္ဘူး" သူ ၏ ယံုၾကည္ကုိးစားမႈသည္ ဆန္တာက လာရာထံသုိ႔ ကူးေျပာင္းသြားသည္။ သူသည္ မယ္ေတာ္မာရီယာ လုပ္ပံု မတရား ဟု ထင္ေၾကာင္း ဆန္တာကလာရာထံ တုိင္တည္သည္။ သူ႔ရင္ထဲသုိ႔ အဘိဇၥ်စိတ္ ၀င္လာသည္။ မယ္ေတာ္မာရီယာ၏အေပၚ ၿငိဳျငင္ေသာစိတ္သည္ ျပင္းထန္လာသည္။ " အ႐ွင္ သိေတာ္မူတဲ့ အတုိင္းပါ၊ တစ္ခါတစ္ရံ တပည့္ေတာ္မရဲ႕ သမီး တီရီဆီနာလည္း သူေမြးတဲ့ ကေလးအေဖကုိ သူမသိပါဘူး" ဟု ဆန္တာကလာရာ ကုိ ထပ္မံ တုိင္တည္ ျပန္ေလသည္။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

Friday, January 7, 2011

စိမ္းေနဦးမည္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေျမ အပိုင္း (၂၄)

အဘ အိမ္မကပ္ႏိုင္ေသာ အခါ ကၽြန္ေတာ္ပို၍ အလုပ္မ်ားသည္။
အမကိုယ္၀န္မွာ ေန႔လေစ့၍ ေမြးဖြားခ်ိန္နီးျပီ၊ ေမြးဖြားခ်ိန္နီးသမွ် အစ္မက်န္းမာေရးမွာ ခၽြတ္ယြင္းလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အိမ္တာ၀န္မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္သည္ အရီးေလးႏွင့္ ဘေထြးတုိ႔ အကူအညီျဖင့္ အစစ ထမ္းေဆာင္ ရ၏။

ဘေထြး အျဖစ္မွာလည္း သနားစရာျဖစ္သည္။ သူ႕အိမ္တာ၀န္မ်ားကိုလည္း ထမ္းရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တို႕အိမ္ကိုလည္း ကူညီရသည္။ သူႀကီး အလုပ္ေတြကိုလည္း သြားလုပ္ေပး ရေသးသည္။
ကၽြန္ေတာ္ သည္ ယခုတေလာ အလုပ္ရႈပ္ေနသျဖင့္ မယဥ္ႏြယ္ႏွင့္ မေတြ႕အားခဲ့။ တစ္ေန႕ ခင္းတြင္ ဘေထြးသူႀကီး အိမ္မွာ ျပန္လာေသာအခါ အမွာစကားပါလာသည္။
"ငယ္ေလး မယဥ္ႏြယ္ က မွာလိုက္တယ္"
"ဟုတ္လား....မယဥ္ႏြယ္က ဘာမွာလိုက္လဲ"
"ဘာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး....ငါ့လူဘယ္ေပ်ာက္ေနလဲတဲ့"

"ဟုတ္တယ္ဗ်ာ.......က်ုဳပ္မယဥ္ႏြယ္နဲ႕ေတာင္ မေတြ႕အားဘူး၊ ကိစၥမရိွပါဘူး၊ က်ဳပ္သြား ေတြ႕လိုက္ ပါဦးမယ္"
ဘေထြးမ်က္လုံးျပဴးသြားသည္။
"ဘာရယ္....ငါ့လူက သြားေတြ႕မယ္၊ ႀကီးက်ယ္လွခ်ည့္လားကြာ...."
"မယဥ္ႏြယ္ ကို က်ဳပ္သြားေတြ႕မယ္ဆိုတာ...... ဘာမ်ားႀကီးက်ယ္လို႕လဲ"
"ဟာ.....ႀကီးက်ယ္တာေပါ့။ ငါ့လူက ဘယ္လိ္ုသြားေတြ႕မွာလဲ"
"ဘယ္လို သြားေတြ႕ေတြ႕ အေရးမႀကီးပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဘေထြးကို က်ဳပ္တစ္ခု ေတာင္းပန္  ခ်င္တယ္"

"ဘာလဲကြ"
"ဘေထြး ဒီညေန သူႀကီးအိမ္ေရာက္ဦးမလား"
"ေရာက္မွာေပါ့ကြာ....ငါလူဘာလုပ္ဦးမလို႕လဲ"
"ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး၊ မယဥ္ႏြယ္ကို ေျပာေပးပါလား.......သူ႕ကို က်ဳပ္တာေတြ႕မယ္လို႕"
"အလိုေလး ျမတ္စြာဘုရား၊ ငါ့လူက တကယ္သြားေတြ႕မယ္၊ ဘယ္လို္လုပ္ေတြ႕ မွာလဲ"
"အဲဒါ အေရးမႀကီးပါဘူးလို႕ က်ဳပ္ေျပာျပီးပါေရာလား၊ က်ဳပ္လာေတြ႕မယ္ဆိုတာသာ ေျပာေပးပါ၊ ဟုတ္လား ဘေထြး"

ဘေထြးသည္ ေခါင္းကိုစိတ္ပ်က္စြာ ခါသည္။
"ဘယ္လိုလဲ....ေျပာမေပးဘူးလား ဘေထြး"
"ငါ့လူရာ....ေျပာေပးတာ ၀န္မေလးပါဘူး၊ ဘာလို႕သြားေတြ႕တာလဲကြာ"
ဤတစ္ႀကိမ္တြင္မူ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေလေပ်ာ့ႏွင့္ ဘေထြးကို ေခ်ာ့ရသည္။

"ဘာလို႕ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆိုတာ......က်ဳပ္လည္းမသိဘူး ဘေထြးဒါေပမယ့္..မယဥ္ႏြယ္ဟာ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းပဲ၊ သူႀကီး ေႀကာင့္သာ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မေတြ႔ရတာ၊ က်ဳပ္တို႕ခ်င္း သိပ္ခင္တယ္၊ ဒါကို ဘေထြး မသနားဘူးလား"
ဘေထြးသည္ သေဘာေကာင္း၍ စိတ္ေပ်ာ့သူျဖစ္သည္။ သူသည္ မည္သူခိုင္းခိုင္း ျငင္းဆန္ ရဲသူမဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ့္ အသနားခံခ်က္ ကို လည္း မျငင္းႏိုင္။

"ေအးပါကြာ ငါ့လူရာ၊ မင္းကတယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ေကာင္၊ ငါ့ကို....ေျခာက္လိုက္ ေခ်ာ့လိုက္နဲ႕ လုပ္လိုက္ေပါ့ ငါ့လူရာ...ေကာင္းတယ္ထင္သလို လုပ္တာေပါ့"
"ဒါျဖင့္.......ဘေထြးက်ဳပ္ကို ေျပာမေပးဘူးလား"

"ငါ့လူခိုင္းတာ.....ဘယ္တုန္းကမ်ား ငါမလုပ္လို႕လဲ ငယ္ေလးရာ....က်ပ္ပါဘိ၊ ငါေျပာတယ္ မဟုတ္လား..... ေကာင္းတယ္ ထင္သလို လုပ္......တဲ့.."
ထိုည ေန၀င္ခ်ိန္၌ ၀င္ေနက်အေပါက္မွ၀င္၍ သူႀကီးျခံတြင္းသို႕ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ခဲ့ျပန္ သည္။ ဘေထြး ကတိတည္ စြာ ေျပာထားသျဖင့္ ျခံစပ္အေမွာင္ရိပ္၌ မယဥ္ႏြယ္ အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနရွာသည္။
ကၽြန္ေတာ္ တို႕ ႏွစ္ဦးသည္ အကာအကြယ္ အေကာင္းဆုံးေပးႏိုင္သည့္ ေကာက္ရိုးပုံႀကီး ေဘး၌ပင္ ထုိင္ႀက သည္။

"သန္႕ဇင္.....ခုတေလာ နင္ဘယ္ေပ်ာက္ေနတာလဲ"
"ရိွပါတယ္ဟာ....ရြာမွပါပဲ၊ ငါ...နည္းနည္း အလုပ္မ်ားေနလို႕ပါ"
"နင္ ဘာေတြအလုပ္မ်ားေနလဲ"
"ဘာရယ္လို႕ မဟုတ္ပါဘူးဟာ......အစ္မက ေမြးခါနီးဖြားခါနီး မဟုတ္လား၊ ဒီေတာ့... အိမ္အလုပ္ေတြ ကူညီ လုပ္ကိုင္ ေပး ေနရတာေပါ့"
"ေတာ္ပါ သန္႕ဇင္ရာ၊ နင္တကယ္ ဘေတြလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ ငါရိပ္မိပါတယ္"

"ငါ ဘာေတြလုပ္ေနလို႕လဲ...."
"နင္တို႕ ဂ်ပန္ကို ျပန္ခ်ေတာ့မယ္ မဟုတ္လား"
ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လုံးျပဴးသြားသည္။
"နင့္ ဘယ္သူေျပာလဲ မယဥ္ႏြယ္...."
"ဘယ္သူ မွ ေတာ့ မေျပာပါဘူး....ဒါေပမယ့္ ငါရိပ္မိတာေပါ့"
ကၽြန္ေတာ္ က ငိုင္ေနမိသည္။ မယဥ္ႏြယ္က အားမရဟန္ ကၽြန္ေတာ့လက္ေမာင္း ကိုဆုပ္ ကာေမးသည္။

"သန္႕ဇင္......ငါနင့္ဆီ သစၥာက်ိန္ဆိုထားတာ ေမ့သြားျပီးလား၊ နင္ငါ့ကို မယုံေတာ့ဘူးေပါ့"
မယဥ္ႏြယ္၏ အသံ၌ငိုသံပါသည္။ မ်က္ႏွာေလးကလည္း မဲ့လာ၏။ ကၽြန္ေတာ္ မခံႏိုင္ ေတာ့။
"ယုံပါတယ္ဟယ္၊ ကဲပါ ငါေျပာျပမယ္၊ တို႕ေတြ ဂ်ပန္ကို ခံခ်ႀကေတာ့မယ္"
"ဘယ္ေတာ့လဲ"
"အဲဒါေတာ့ ငါမသိဘူး၊ လူႀကီးေတြလုပ္ေနႀကတာ"
မယဥ္ႏြယ္ သည္ သက္ျပင္းေလးရိႈက္၍ တိုးတိုးေျပာသလည္။

"သန္႕ဇင္....နင့္ကို ငါမွာလိုက္တာ ဘာေႀကာင့္လဲ သိလား"
"ဟင့္အင္း"
"ငါေႀကာက္လို႕ဟယ္...."
"အို.....နင္ေႀကာက္လို႕၊ နင္ဘာကိုေႀကာက္တာလဲ"
"ဘာ ကို ေႀကာက္မွန္း မသိဘူး၊ ငါ့အဘလည္း သိပ္ေႀကာက္ေနတယ္၊ တိုက္ပိုင္ႀကီးလည္း သိပ္ေႀကာက္ ေနတယ္"
"သူတို႕ကေကာ ဘာေတြ ေႀကာက္ေနႀကတာလဲ...."
"သူတို႕က ေျပာေနတာပဲ၊ အခုေတာင္ အဘရယ္ တိုက္ပိုင္ႀကီးနဲ႕ တိုးတိုးက်ိတ္ တိုင္ပင္ ေနတုန္း ငါ လစ္ခဲ့တာ"

"ဒီေခြးေကာင္ႀကီး ေရာက္ေနျပန္ပလား...."
"တိုးတိုးဟယ္၊ ေအး.....ေရာက္ေနတယ္၊ ဒီလုိပဲ ခဏခဏလာတာပဲ"
"ေနပါဦး....သူတို႕ ဘာေျပာႀကသလဲ"
"သူတို႕က ေျပာတယ္၊ ျမိဳ႕ေပၚမွာ ဂ်ပန္ေတြဂနာမျငိမ္ ျဖစ္ေနတယ္တဲ့၊ ျမစ္ႀကီးနားဆို လား...အဲဒီဘက္က အဂၤလိပ္တပ္ေတြ ဆင္းလာျပီတဲ့၊ ျမန္မာေတြကလည္း ဂ်ပန္ကို ေန႕လား ညလားခ်ႀကေတာ့မွာပဲ.....တဲ့၊ ျမန္မာေတြ ထခ် ၇င္ တိုက္ပိုင္ႀကီးနဲ႕ အဘက သူတို႕ကိုပါသတ္မွာေႀကာက္ ေနႀကတယ္"

ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ ဘာမွ်ျပန္မေျပာႏိုင္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္တြင္း၌မူ ဗမာေတြ ဂ်ပန္ကို ထခ်လွ်င္ တိုက္ပိုင္ႀကီး ႏွင့္ သူႀကီးကိုပါ သတ္ထိုက္သည္ ထင္ေနသည္။ သုိ႕ရာတြင္ သူႀကီးသည္ မယဥ္ႏြယ္ ၏ အေဖျဖစ္ေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္က မလႈပ္မယွက္ ျဖစ္ေနေသာအခါ မယဥ္ႏြယ္သည္ ပိုမိုပူပန္ဟန္ ထပ္ေမးသည္။
 "သန္႕ဇင္.....ငါ့ကို အမွန္ေျဖစမ္းဟာ၊ နင္တို႕ေတြ ဂ်ပန္ကိုခ်ရင္ ငါ့အဘကိုေကာ သတ္ ႀကမွာလား"
ဤအေျဖကို ကၽြန္ေတာ္မသိ။ ဤအေျဖကို ေျဖႏိုင္သူမွာ ကၽြန္ေတာ္အဘႏွင့္ ကိုျမင့္ဦးတို႕ သာျဖစ္မည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ကၽြန္ေတာ္၌ အသိဥာဏ္၀င္လာ၍ ယုံႀကည္မႈတစ္ခုလည္း ေပၚလာသည္။ ထို႕ေႀကာင့္ မယဥ္ႏြယ္ ကို အားေပးစကား ေျပာႏိုင္၏။

"နင့္အဘ ကို သူတို႕ မသတ္ႀကပါဘူးဟာ"
"နင္တကယ္ေျပာတာလား"
"ငါယုံတာ ငါေျပာတာေလ"
"နင္က ..... ဘာယုံတာလဲ"
"ဒီမွာ မယဥ္ႏြယ္၊ ငါေျပာတာ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္းစမ္း"
ကၽြန္ေတာ္ အသံက ေလးနက္လာသျဖင့္ မယဥ္ႏြယ္သည္ မ်က္ေတာင္ေကာ့မ်ားလွန္၍ ကေလးပမာ ဆိတ္ျငိမ္စြာ နားေထာင္သည္။

"ငါ့အဘဟာ မဟုတ္မခံေမမယ့္ လူတစ္ဖက္သားကို မႏွိပ္စက္တတ္ဘူး၊ ကိုျမင့္ဦးက လည္းေျပာဖူးတယ္၊ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း မညႇင္းဆဲရဘူးတဲ့၊ ျပီးေတာ့........ အခုလုပ္ေနႀက တာမွာ ဆရာလည္း ေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦး ပဲ၊ ဆရာကငါ့ကိုလည္းခ်စ္တယ္၊ နင့္ကိုလည္း ခ်စ္တယ္၊ ဒီေတာ့..... နင့္အဘကို ရွန္ရွာမွ မဟုတ္ပါဘူး"
ဆရာ့ကို ေဖာ္ျပေျပာဆိုသံႀကားေသာ္ မယဥ္ႏြယ္၏ မ်က္ႏွာေလးမွာ အားတက္ရႊင္လန္း သြားသည္။

"ဆရာျပန္လာျပီလား"
"ေအး....ဆရာေရာ၊ မမရွင္ေရာ ျပန္လာျပီ၊ ကိုအုန္းေမာင္နဲ႕ မခင္သိန္းလည္း ပါလာ ႀကတယ္"
"သန္႕ဇင္..... နင္တကယ္ေျပာတာလား၊ အခုသူတို႕ဘယ္မွာလဲ"
"သူတို႕ ဒီရြာမွာမရိွေတာ့ဘူး၊ အနီးအနားမွာေတာ့ ရိွတယ္....ေနာက္ျပီး နင္နဲ႕ငါ ရိကၡာေပး ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ေစာလင္း လည္း ရိွေသးတယ္ မဟုတ္လား၊ ဒီေတာ့... နင့္အဘအတြက္ မပူပါနဲ႕ ဟာ"
မယဥ္ႏြယ္ သည္ စိတ္ခ်မ္းသာ သြားဟန္ ယေန႕ညအတြက္ ပထမဦးစြာအျဖစ္ ျပဳံးသည္။
"သန္႕ဇင္ ရယ္......နင္နဲ႕ေတြ႕ေတာ့မွပဲ စိတ္ခ်မ္းသာေတာ့တယ္၊ ဒါေပမယ့္......."
မယဥ္ႏြယ္သည္ စကားမဆက္ဘဲ ရပ္ထားသည္။

"ဒါေပမယ့္ .... ဘာျဖစ္လဲ မယဥ္ႏြယ္..."
လေရာင္မရိွ ႀကယ္ေရာင္မ်ားက ထြန္းလက္ေနသည္။ အေမွာင္၌ က်င့္သားရေသာ မ်က္လုံး မ်ားေႀကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး သဲကြဲေအာင္ ျမင္ေနႀကရာ မယဥ္ႏြယ္၏ မ်က္လုံးမ်ား ေတာက္ေျပာင္ အေရာင္ လက္ေနသည္ အား သတိထား မိသည္။
"ေျပာေလမယဥ္ႏြယ္ ဘာျဖစသလဲ...."
မယဥ္ႏြယ္က သဲ့သဲ့ရိႈက္သည္။ မယဥ္ႏါယ္ ငိုေနေလသည္တကား။
"အို......မယဥ္ႏြယ္....နင္ငိုေနတယ္"
ကၽြန္ေတာ္ေျပာခါ မွ မယဥ္ႏြယ္သည္ မထိန္းႏိုင္ဘဲ ငိုသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖက္ငိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကိုယ္ေလး ကို ေပြ႕ဖက္ပြတ္သပ္ ေခ်ာ့မိသည္။

"တိတ္ပါ မယဥ္ႏြယ္ရယ္တိတ္ပါ ဘာျဖစ္လို႕ ငိုရတာလဲ... ငါေျပာပါပေကာ၊ နင့္အဘကို တို႕ရန္မရွာဘူးလို႕"
မယဥ္ႏြယ္ သည္ အတန္ႀကာ ဆက္ငိုသည္။ ငို၍အားရမွ စကားဆိုသည္။
"ငါငိုတာ က အဘေႀကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး သန္႕ဇင္၊ နက္ျဖန္ဆိုငါတို႕ ဒီရြာက ေျပာင္းသြား ေတာ့မယ္"
ႀကားရေသာ စကားေႀကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ငိုင္သြားမိ၏။

"ဘာေျပာတယ္ မယဥ္ႏြယ္.... နင္တို႕ ဒီရြာက သြားေတာ့မယ္"
"ဟုတ္တယ္......အဘက ဒီရြာမွာမေနရဲဘူး၊ ျပည္ကနိဗိၺႏၵေခ်ာင္မွာ အဘေဆာက္ထား တဲ့ ေက်ာင္းရိွတယ္၊ အဲဒီကို တို႕တစ္အိမ္သားလုံး ေရြ႕သြားႀကေတာ့မယ္၊ ဟိုမွာေတာ့ တို႕ဆရာေတာ္က ႀသဇာရိွတယ္၊ တို႕ ေဘးကင္း ႏိုင္တယ္"
ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ်မေျဖႏိုင္။ မေျဖႏိုင္ရုံမက မယဥ္ႏြယ္ႏွင့္ ေရာငိုမိသည္။
ခ်စ္ေသာသူႏွင့္ ခြဲခြာရျခင္းသည္ ဒုကၡဟူ၍ စမၼစႀကာသင္ရစဥ္က ကၽြန္ေတာ္က မွတ္မိ ဖူးသည္။ ဤဒုကၡ၏ အနက္ အဓိပၸာယ္ အစစ္ ကို ဆရာႏွင့္ မမရွင္တို႕ႏွင့္ ခြဲရစဥ္က ေရးေရး သေဘာေပါက္မိဖူးသည္။ ယခု မယဥ္ႏြယ္ ႏွင့္ လည္း ခြဲရေတာ့မည္။ ထိုအခါ ဤဒုကၡ၏ဒဏ္ ကိုျပည့္ျပည့္၀၀ ခံစားနားလည္မိသည္။

ထုိညက မယဥ္ႏြယ္ႏွင့္ခြဲစဥ္ ကၽြန္ေတာ္ မက္မက္ေမာမာ ေတာင့္တမိေသာ အရာတစ္ ခုကို ျပဳမိသည္။
လွပေသာ မယဥ္ႏြယ္၏ ႏူးညံ့ေသာ ပါးကေလးမ်ားကို နမ္းမိသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ေရွးဦးစြာ နမ္းမိခ်ိန္ကတည္းက မယဥ္ႏြယ္၏ ပါးႏုႏုထက္ မ်က္ရည္ဥမ်ား ႏွင့္ သာတကား........။
ထိုႏွစ္ေခြသည္ ခပ္ႀကမ္းႀကမ္း ဆိုက္ေရာက္လာသည္။ ေတာင္ေလသည္ ေစာေစာ ဆိုက္ေရာက္၍ ရြက္၀ါ တို႕ကို တေသာေသာ ေႀကြေလသည္။
ရြက္၀ါေႀကြသံ ေလျပင္းသံ တို႕ႏွင့္အတူ ေလယာဥ္ပ်ံမ်ား သည္။ ေနေရာညပါ ဆူညံတတ္ သည္။

ေပါင္းတလည္ ေပါင္ေခါင္းလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အေနာက္မွ အေရွ႕ဆီ ဦးတည္ေမာင္းႏွင္ ဆုတ္ခြာလ်က္ ရိွေသာ ဂ်ပန္ကားတန္းမ်ားကို ျမင္ရသည္။ ၍ကားတန္းတို႕ ေနာက္မွ ေလယာဥ္ပ်ံတို႕သည္ စက္ေသနတ္ တရစပ္ပစ္ ၍ ပါလာစျမဲ ျဖစ္၏။
မယဥ္ႏြယ္တို႕ တစ္အိမ္သားလုံး ရြာမွေျပာင္းသြားျပီ သုံးရက္ေလာက္ ႀကာ၌ကိုျမင့္ဦးႏွင့္ သူ႕ရဲေဘာ္မ်ား ျပန္ေရာက္လာႀကသည္။
ဤအႀကိမ္၌ သူတို႕သည္ စစ္၀တ္တန္ဆာမ၀တ္၊ သူတို႕ကိုယ္၌ အမ်ားရြာသားတို႕ နည္းတူ ဆယ္ယင္ ထားသည္။ သူတို႕လက္ေမာင္းမ်ား၌ အနီခံတြင္ ႀကယ္ျဖဴတစ္ပြင့္ပါေသာ လက္ပတ္မ်ား စည္းထားသည္သာ ထူးျခား၏။

ကိုျမင့္ဦး သည္ ရဲေဘာ္မ်ားကို တစ္အိမ္တစ္ေယာက္ ေ၀ပုံခ်ခြဲထားသည္။ ရဲေဘာ္သည္ ထင္းခြဲ၊ ေရခပ္၊ ေမာင္းေထာင္း၊ ဆန္ဖြပ္အလုပ္မ်ားကို လုပ္ေပးရသည္။ ထမ္းကိုမူ ရြာခံအိမ္ ရွင္က တာ၀န္ယူရ၏။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ရြာႏွင့္ တကြ အနီးတစ္၀ိုက္ သစ္ပင္မ်ား၌ ေႀကာ္ျငာစာရြက္ႀကီးမ်ား ကပ္ထား သည္ကို ျမင္ႏိုင္သည္။
"ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ဗမာ့တပ္မေတာ္က ေတာ္လွန္ျပီ"
"ဗမာတစ္မ်ိဳးသားလုံး တပ္မေတာ္ႏွင့္ ပူးေပါင္းႀကေလာ့"
ဤစာမ်ိဳးတို႕ကို ေနရာအႏွံ႕အျပားေတြ႕ရ သည္။]

လက္နက္ကိုင္ ဓားျပလူဆိုးတို႕ပင္ တပ္မေတာ္သို႕ လက္နက္ခ်၍ သူတို႕ကိုယ္ကို ဂ်ပန္ တိုက္ရန္ လာအပ္ႀကသည္။
ျခံစည္းရိုးကို ပိုမိုလုံျခံဳေအာင္ ကာႀကသည္။ ရြာတံခါးမ်ားကို ေန႕ကင္းညကင္းခ်၍ ေစာင့္ ႀကသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း မ်ား ျဖစ္ႀကသည့္ နက္ေက်ာ၊ ေသာင္းဟန္၊ ပါစိေနာင္၊ တိမ္တစ္လုံး၊ ေဂြးက်ား၊ ငထစ္တို႕က ေန႕အခါ၌ ကၽြဲႏြားေက်ာင္းရင္း ရြာျပင္တြင္ မ်က္စိရွင္ ရွင္ေနႀကရသည္။ သစ္ပင္မ်ား ေပၚ မွ လည္းေကာင္း၊ သခႋ်ဳင္းဂူပ်က္မ်ားမွလည္းေကာင္း၊ ေခ်ာင္းေကြ႕ ကိုင္းစပ္ တို႕မွ လည္းေကာင္း၊ ေစာင့္၍ ဂ်ပန္အရိပ္အေယာင္ ျမင္ေသာ္ ကၽြဲခ်ိဳ မႈတ္တန္မႈတ္၊ ပေလြသံေပးတန္ေပးႏွင့္ ကင္းေထာက္ အခ်က္ ျပႀကရ၏။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ပဆစ္အိမ္ အပိုင္း (၂၉)

အထီးက်န္ ဆန္လာခဲ့သည္။
ၿမိဳင့္တြင္ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသာ ေန႔ရက္တုိ႔ မ်ားျပားလာသည္။
တစ္ေလာ ကေတာ့ မိသားစု ဆရာ၀န္လို ျဖစ္ေနေသာ ေဒါက္တာတင္ေအာင္ျမင့္ ထံ ေရာက္ခဲ့ သည္။

"ကဲ ဆိုပါဦး၊ ဒီတစ္ခါ ဘာျဖစ္သလဲ"
"ၿမိဳင္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး"
"ဘယ္ေလာက္ ၾကာၿပီလဲ"
"ၾကာပါၿပီ"
"တစ္ျခားေကာ"
"တစ္ျခားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး"
"ေသြးေလ အသြားအလာ မွန္ရဲ႕လား"
"သိပ္ သတိမထားမိဘူး"
"ဒါျဖင့္ စမ္းသပ္ၾကည့္ရေအာင္"

ဆရာ၀န္က ၿမိဳင့္ ႏွလံုးခုန္သံကို နားေထာင္သည္။ ေသြးေပါင္ခ်ိန္ၾကည့္သည္။ သူနာျပဳ ဆရာမ အား ေသြးနမူနာ ယူခိုင္သည္။ ဆီးယူခုိင္းသည္။ ေက်ာက္တက္ အေနအထား၊ အဆုတ္အေန အထား၊ အသည္း အေနအထား ေတြေရာ စုံေစ့ေအာင္ စမ္းသည္။ ေနာက္ရက္သို႔ ျပန္ခ်ိန္းသည္။
သည္တစ္ခါ ေရာက္သြားေသာအခါ ဆရာ၀န္က ေကာက္ကာ ငင္ကာ ေမးသည္။

"ေဒၚခင္ၿမိဳင္ရဲ႕ အသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ ဟင္"
"သံုးဆယ္ရွစ္ပါ"
"ဟုတ္လား၊ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသေနတယ္"
"ဘာကိုပါလိမ့္ ေဒါက္တာ"
"ဒီထက္မ်ား အသက္ပိုႀကီးေနမလားလို႔ ထင္ထားမိတာ"
"ေဒါက္တာ ဘာေတြ႕ရလို႔လဲ ဟင္"

"ေဒၚခင္ၿမိဳင္ ျဖစ္ေနတာက သိပၸံနည္းေတာ့ သိပ္မက်ဘူးထင္တာပဲ။ စိတ္ေၾကာင့္လို႔ ေျပာရမလား မသိဘူး။ ဘာေခၚမလဲ။ အရြယ္မတိုင္ခင္ ေသြးဆံုး (Pre-menopausal) ျဖစ္ခ်င္တဲ့ လကၡဏာကုိ ေတြ႕ေနရလို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ စိုးရိမ္စရာေတာ့ မဟုုတ္ဘူးေနာ္"
"အဲဒီအတြက္ ၿမိဳင္ မစိုးရိမ္ပါဘူး ေဒါက္တာ၊ ၿမိဳင္အလိုရွိတာက အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ပါပဲ"
"ဒါဆိုရင္လဲ အိပ္ေဆး အနည္းအပါးေတာ့ သံုးပါ"
ေက်းဇူးတင္ပါသည္ ေဒါက္တာေပါ့။

အိပ္ေဆးအနည္းအပါး သံုးခြင့္ၤရေတာ့ ၿမိဳင္ အိပ္ေပ်ာ္ရသည္ေပါ့။
အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းပါသလဲ။ ဘယ္ေလာက္ လြတ္လပ္ပါသလဲ။
ဘ၀ကို ေမ့သည္။
ေသာကကို ေမ့သည္။
ေလာကကို ေမ့သည္။

ၿမိဳင့္အဖို႔ေတာ့ အရာရာကို ေမ့ထားႏိုင္ျခင္းသည္ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာပင္
ၿမိဳင္သည္ စီးကရက္ကို ျပာခံခြက္၌ ထုိးေခ်လုိက္သည္
ကိုးနာရီခြဲၿပီ။
ကိုကို႔ဆီကို ဖုန္းမဆက္။
သမီးဆီက ဖုန္းမဆက္။
အဲ ... တစ္ေယာက္တည္းကသာ ဆက္သည္။
သူက သူစိမ္း။

"ကၽြန္မနာမည္ မသက္ဇင္ပါ x x x ကၽြန္မမွာ ေျပာစရာ စကားတစ္ခ်ိဳ႕ ရွိပါတယ္။ x x x ဦးတင္ေမာင္သန္႔နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ပါပဲ x x x သူက အစ္မႀကီးနဲ႔ ကြာရွင္းျပတ္စဲ ခ်င္တယ္တဲ့ x x x ကၽြန္မကို လက္ထပ္ ခ်င္တယ္တဲ့...

စကားသံမ်ားက နားမွ ပဲ့တင္ထပ္ဆဲ ျဖစ္သည္။
ၿမိဳင္သည္ အိပ္ရာဆီသို႔ ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။ မွန္တင္ခုံကို ျဖတ္ေက်ာ္ရေတာ့ မွန္ထဲမွာ မိမိရုပ္သြင္ကို ေခတၱ ရပ္ၾကည့္မိသည္။
မွန္ထဲတြင္ ျမင္ေနရေသာ ၾကည္ျပာေရာင္ ည၀တ္ အက်ႌေအာက္မွ ၿမိဳင္၏ ရုပ္သြင္သည္ ႀကံဳလွီ လွေလ သည္။

အသားေရာင္ သည္ ၀ါႏုေသာ္လည္း ေဖ်ာ့ေတာ့လွေလသည္။
ပင္ကိုက ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေႏွာင္းေႏွာင္းႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္ ဖြဖြ ျငင္ျငင္ကေလး ေလွ်ာက္တတ္သည္။
ဒါကိုပင္ လူေတြက ပိုးသားခန္းဆီးစကေလး လြင့္လာသလို ကႏြဲ႕ကယ ႏိုင္သည္ဟု တခုတ္တရ ခ်ီးမြမ္း တတ္ၾက ေသးသည္။
ၿမိဳင္ ၏ မ်က္ႏွာျပင္တြင္ အသားအရည္ ေလ်ာ့ပါးေနသည္။

မ်က္တြင္းက်ေနသျဖင့္ မ်က္ခံုးရုိး အရိပ္သည္ မ်က္ခြံေပၚမွာ က်ေနသည္။
မ်က္၀န္းသည္ ေဖ်ာ့ေသာ္လည္း တစ္ကိုယ္လံုးတြင္ အရွင္သန္ဆံုးလို ျဖစ္ေနသည္။
မွန္မွ ခြာသည္။
အိပ္ရာ သို႔ လာသည္။

ခုတင္ေခါင္းရင္းတြင္ စားပြဲခုံငယ္တစ္ခု ရွိသည္။ ေဆးပုလင္း အမ်ားအျပား တင္ထားသည္။ သူ႔အခ်ိန္ႏွင့္သူ ေသာက္ရမည့္ ေဆးမာ်း။ အျပားပါသည္။ အလံုးပါသည္။ အရည္ပါသည္။ ပုလင္း  အရြယ္ကလည္း အစုံစုံ၊ ေဆးလံုး ေဆးရည္ တို႔၏ အေရာင္ကလည္း အစုံ။ ျဖဴျဖဴ၊ နီနီ၊ ၀ါ၀ါ၊ ျပာျပာ၊ စိမ္းစိမ္း၊ ေရႊေရႊ။
ၿမိဳင္သည္ အစိမ္းေရာင္ ေဆးပုလင္း ကို လွမ္းယူလိုက္သည္။ အိပ္ေဆး အမ်ားအျပားပါေသာ ပုလင္း ျဖစ္သည္။ လက္တစ္ဆုပ္စာ မွ် လက္ထဲသို႔ ေလာင္းထည့္ကာ ေရႏွင့္က်ိဳက္ခ်လိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ လဲွေလ်ာင္း လုိက္သည္။

"ကၽြန္မနာမည္ မသက္ဇင္ပါ x x x ကၽြန္မမွာ ေျပာစရာ စကားတစ္ခ်ိဳ႕ ရွိပါတယ္ x x x ဦးတင္ေမာင္သန္႔နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ပါပဲ x x x သူက အစ္မႀကီးနဲ႔ ကြာရွင္းျပတ္စဲခ်င္တယ္တဲ့ x x x ကၽြန္မကို လက္ထပ္ ခ်င္တယ္တဲ့ x x x"
အစေသာ္ သည္အသံသည္ နား၀ယ္ ပဲ့တင္သံလို ရိုက္ခတ္ျမည္ဟိန္းေနသည္။

ေနာက္ေတာ့ တစ္စထက္တစ္စ ေ၀းလံသြားသည္။ တိုးတိတ္သြားသည္။
ၿမိဳင့္စိတ္မွာ ေပါ့ပါး လြတ္လပ္လာသည္။ စိတ္အေတြးတို႔သည္ ေလဟာျပင္က်ယ္ကို ျဖတ္ေက်ာ္ သြားသည့္ ႏွယ္ စၾက၀ဠာထဲ မွာ လြင့္ေမ်ာေနသလို ရွိသည္။
ၿမိဳင့္စိတ္မွာ ခ်မ္းေျမ့ရလြန္းလွပါကလား။

ဆက္ရန္
.
>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>