ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ပင္လယ္ဓားျပသည္ သူေပးထားသည့္ ကတိအတုိင္း မြန္ထေရးၿမိဳ႕ထဲသုိ႔ သြားသည္။ သူ႔ စိတ္ထဲ မွ ေကာင္းႏုိးရာရာမ်ားကုိ သတိႏွင့္ၾကည့္၍ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ေစ်းဆစ္ၿပီးမွ ၀ယ္သည္။ သူျပန္လာသည့္ အခါ အစိမ္းႏွင့္အျပာ ေရာထားသည့္ လည္စည္း ပုိးလက္ကုိင္ပ၀ါ တစ္ထည္ႏွင့္ မွန္စမ်ားကုိ ေရာင္စံုေက်ာက္တု မ်ား လုပ္၍ စီျခယ္ထားေသာ ခါးပတ္ႀကီး တစ္ခုပါလာသည္။ ၀ယ္လာေသာ ပစၥည္း မ်ားကုိ ၾကည့္ၿပီး သူ႔ သူငယ္ခ်င္း မ်ားက တအံ့တၾသ ခ်ီးမြမ္းၾကသည္။
" ဒါေတြ ၀ယ္လာတာကေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ၊ အ၀တ္အစားက်ေတာ့ မင္းက ဘာ၀တ္မွာလဲ" ဟု ဒင္နီက စိတ္ပ်က္ လက္ပ်က္ ေမးသည္။ " မင္းေျခေထာက္က ေရာင္ေနတဲ့အနာ သက္သာေအာင္ဆုိၿပီး ေဖာက္ထား တဲ့ ဖိနပ္ အေပါက္က ေျခေခ်ာင္းေတြ ထြက္ေနၿပီ၊ ဖိနပ္ကလည္း မဟန္ေတာ့ဘူး၊ အေပၚ၀တ္ အက်ႌကလည္း စုတ္ျပတ္ ေနတာပဲ၊ ဦးထုပ္ လည္း မ႐ွိဘူး၊ ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ"
" ထူးပါဘူးကြာ၊ ငါတုိ႔ အ၀တ္အစားေတြ ငွားလုိက္တာေပါ့" ဟု ဂ်ီးဆပ္ေမရီယာက ၀င္ေျပာသည္။ " ငါ့ဆီက ကုတ္အက်ႌ တစ္ထည္႐ွိတယ္ မဟုတ္လား။ ဟုိအေကာင္ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳးဆီမွာ အျပာေရာင္ ေဘာင္းဘီေတြ ႐ွိ ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္"
" ငါတု႔ိအ၀တ္ေတြ သူ႔ကုိ ငွားလုိက္ရင္ ငါတုိ႔မွာ ၀တ္စရာ မက်န္ေတာ့ဘူး။ ငါတုိ႔က ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး လုိက္ႏုိင္ ေတာ့မွာလဲ" ဟု ပီလြန္က ညည္းညည္းေျပာသည္။
" ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္စင္ လွဴမွာက ငါတုိ႔မွ မဟုတ္ဘဲကြ" ဟု ဂ်ီးဆပ္စ္ေမရီယာက ေျပာသည္။ " ဘုန္းႀကီးရာမြန္ ကလည္း ငါတုိ႔ ဘယ္လုိပဲ ၀တ္လာလာ ဘာမွေျပာမယ္ မထင္ပါဘူး "
ထုိေန႔ မြန္းလဲြပုိင္းတြင္ သူတုိ႔သည္ ပင္လယ္ဓားျပ၏ ေငြထုပ္ကုိ ၀န္းရံ ေစာင့္ေ႐ွာက္ကာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ အိမ္ သုိ႔ သြားပုိ႔ၾကသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ပင္လယ္ဓားျပ ေျပာျပသည့္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ေသာ ေခြးအေၾကာင္း ကုိ နားေထာင္သည္။ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားသည္ ၾကင္နာမႈကုိ ေဖာ္ျပလ်က္႐ွိသည္။
" အဲဒီ ေနာက္မွာေတာ့ ေခြးရဲ႕ ႏွာ ေခါင္းဟာ ေျခာက္လာတယ္၊ သူ႔မ်က္လံုးေတြကလည္း ပင္လယ္ေရထဲက ဆယ္လုိ႔ရ တဲ့ ပုလင္းအေရာင္လုိ ျဖစ္လာ တယ္။ ညည္းတာလည္း အဆက္မျပတ္ဘူး၊ သူ႔ကုိယ္ထဲက နာေနလုိ႔ အဲသလုိျဖစ္တာ" ဟု ပင္လယ္ဓားျပက ေျပာသည္။ " ဒါနဲ႔ပဲ တပည့္ေတာ္က သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္စစ္ဆီ မွာ ဒီေခြးေနေကာင္းသြားရင္ ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္စင္ တစ္ခု လွဴပါ့မယ္လုိ႔ အဓိပ႒ာန္ ျပဳၿပီး ဆုေတာင္း ခဲ့ တယ္။ အ႐ွင္ စိန္႔ဖရန္စစ္ဟာ တပည့္ ေတာ္ရဲ႕ ေက်းဇူး႐ွင္ပါ၊ တပည့္ေတာ္ ဆုေတာင္းၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ တန္ခုိးဣဒၶိပါဒ္ ျပေတာ့တာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္ လဲဆုိေတာ့ တပည့္ေတာ္ ေခြးက အၿမီးကုိ သံုးႀကိမ္ တိတိ နန္႔ျပတယ္။ အဲသလုိလည္း ျပၿပီးေရာ တစ္ခါတည္း ေနေကာင္းသြားတာပဲ၊ ဒါဟာ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္စစ္ ကျပတဲ့ တန္ခုိးဣဒၶိပါဒ္ပါပဲ၊ တပည့္ေတာ္ ထင္တာမွန္တယ္ မဟုတ္လား "
ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ " မွန္ပါတယ္ကြယ္" ဟု ေျပာသည္။ " အဲဒါ ဟာ သူေတာ္စင္ အ႐ွင္စိန္႔ ဖ၇န္စစ္ က ျပတဲ့ တန္ခုိးဣဒၶိပါတ္ပါပဲ၊ ငါ မင္းအတြက္ ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္စင္ ၀ယ္ေပးပါ့မယ္" ပင္လယ္ဓားျပ က ဘုန္းေတာ္ႀကီး စကားကုိ ၾကားရေသာအခါ အလြန္၀မ္းသာသည္။ တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါမွ် အဓိပဠာန္ ျပဳ႐ံုျဖင့္ သူေတာ္စင္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးထံ မွ အေျဖရဖုိ႔ဆုိသည္မွာ အလြန္မလြယ္သည့္ ကိစၥျဖစ္သည္။ ဤသတင္းကုိ တစ္ဆင့္ စကား တစ္ဆင့္ၾကား၍ လူမ်ားနားလုိ႔ ေရာက္သြားခဲ့ပါမူ သူသည္ ေတာ္လီလာဖလက္ ရပ္ကြက္ တြင္ အျမင့္ဆံုး ေသာ ေနရာသုိ႔ ေရာက္ရေတာ့မည္ျဖစ္၏။ အခုပဲၾကည့္၊ သူ႔မိတ္ေဆြမ်ားက သူ႔ကုိၾကည့္ပံုမွာ ေစာေစာကထက္ တေလးတစား႐ွိလာသည္။
ယခင္ တုန္းကေတာ့ သူ႔ကုိ သူတုိ႔ေလာက္ ဥာဏ္မေကာင္းဟု ထင္ ခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အခုက်ေတာ့ သူ႔တြင္ ႐ွိေနသည့္ နည္းပါးေသာ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးတြင္ ေကာင္းကင္ဘံု မွ သူေတာ္စင္မ်ား၏ တန္ခုိး လာေရာက္ေပါင္းစပ္လ်က္႐ွိေၾကာင္းကုိ သူတုိ႔ ဒိ႒ဓမၼ ျမင္ေတြ႕သြားၾကရၿပီ မဟုတ္ပါလား။
သူတုိ႔သည္ ဒင္နီ၏ အိမ္သုိ႔ ျပန္လာၾကသည္။ ေခြးအုပ္သည္ သူတုိ႔ေနာက္မွ တေကာက္ေကာက္။ ပင္လယ္ဓားျပ သည္ တစ္လမ္းလံုး သူ႔အျဖစ္သူ ေက်နပ္ကာ ပီတိျဖစ္လာသည္။ သူ႔တစ္ကုိယ္လံုးမွာ စိတ္၏ ခ်မ္းသာမႈ တည္းဟူေသာ ပီတိလိႈင္းသည္ စိမ့္၀င္ပ်ံ႕ႏွံ႕လ်က္႐ွိ၏။ ပီဆာႏုိးတစ္စုမွာလည္း ပင္လယ္ဓားျပ၏ ေငြ ကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးလုိက္ရသည့္အတြက္ ကုသုိလ္စိတ္ပြားလာသည္။ ပီလြန္သည္ ဤေငြကုိ ခုိးယူ ဖုိ႔ ပထမဆံုး ႀကံစည္ခဲ့သူျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း မခုိးျဖစ္ခဲ့ေပ။ အခုက်ေတာ့လည္း ယင္းကဲ့သုိ႔ မခုိးျဖစ္ခဲ့ သည့္အတြက္ သူ႔စိတ္မွာမ်ားစြာ သက္သာရာရခဲ့၏။
ပင္လယ္ကမ္းေျခမွ ေကာက္ယူခဲ့ေသာ တုိလီမုိလီ ပစၥည္းအေဟာင္းအျမင္းမ်ား ေရာင္းခဲ့သည့္ ေငြ ငါးေဒၚလာ သည္ ဒင္နီ၏ အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ႐ွိေနေသးသည္။ အခုလုိအခ်ိန္တြင္ ထုိေငြကုိ ဘယ္လုိသံုးလွ်င္ သင့္မည္ ကုိ ဒင္နီ ေကာင္းစြာသိသည္။ သူသည္ ပီလြန္ကုိ ေခၚ၍ ေစ်းသုိ႔သြားကာ အမဲသားဟင္း ခုႏွစ္ေပါင္၊ ၾကက္သြန္နီ တစ္အိတ္၊ ေပါင္မုန္႔ႏွင့္သၾကားမုန္႔မ်ား ၀ယ္သည္။ ပက္ဘလုိႏွင့္ ဂ်ီးဆပ္ေမရီယာတုိ႔ ေတာ္ရဲလီးဆုိင္ သုိ႔ သြားကာ ၀ုိင္ႏွစ္ဂါလံ ၀ယ္သည္။ ဟုိတုန္းကလုိ အိမ္အျပန္လမ္းတြင္ ၀ုိင္ကုိ ေသာက္လာျခင္း မျပဳ။
ထုိညတြင္ မီးဖုိမီးကုိ တထိန္ထိန္ တညီးညီး ေတာက္ေလာင္ေနေအာင္ ဖုိထားသည္။ စားပဲြေပၚတြင္ ဖေယာင္းတုိင္ ႏွစ္တုိင္ ထြန္းထားသည္။ သူငယ္ခ်င္း တစ္စုသည္ အစားအစာကုိ အလွ်ံပင္ စားၾကသည္။ ပင္လယ္ဓားျပ ကုိ ဂုဏ္ျပဳသည့္ ပါတီပဲြ တစ္ခုေပတည္း။ ပင္လယ္ဓားျပ သည္ ဤပါတီပဲြတြင္ သူ႔ကုိယ္သူ ဂုဏ္သိကၡာ တက္ေအာင္ ျပဳမူေနထုိင္လ်က္ ႐ွိ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူ႔ကုိယ္သူ တည္ၿငိမ္ေလးနက္ေသာ မ်က္ႏွာ ထားျဖင့္ ဣေႁႏၵရရ ေနႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစား၍ မရျဖစ္ေနသည္။ ၿပံဳးစရာအေၾကာင္းထူး မ႐ွိပါဘဲလ်က္ တၿပံဳးၿပံဳး ျဖစ္ေနသည္။
အစားအစာမ်ားကုိ အ၀အၿပဲ စားၿပီးေသာအခါ သူတုိ႔အားလံုး ၀ုိင္းထုိင္ကာ ၀ုိင္အရသာ ခံၾကသည္။ သူတုိ႔က ပင္လယ္ဓားျပကုိ " တုိ႔မ်ားရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း" ဟု ေခၚၾကသည္။
ဂ်ီးဆပ္စ္ေမရီယာက ေမးခြန္းတစ္ခု ထုတ္သည္။ " အဲဒါ ျဖစ္တုန္းက မင္းစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိခံစားရသလဲ၊ ဟုိ ဟာကြာ၊ မင္းက ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္ လွဴမယ္လုိ႔ အဓိဠာန္ ျပဳလုိက္ေတာ့ မင္းေခြး ေနေကာင္းလာတယ္ေလ၊ အဲဒီ တုန္းက မင္းစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိ႐ွိခဲ့သလဲ၊ အတိတ္နိမိတ္ ျပတာကုိေကာ မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ခဲ့ေသးလား"
ပင္လယ္ဓားျပက ထုိစဥ္က အျဖစ္အပ်က္ကုိ သတိျပန္ရလာေအာင္ အားထုတ္သည္။ " ဘယ္လုိမွ မခံစားရဘူး၊ ဘာမွလည္း မျမင္ခဲ့ဘူးလုိ႔ ထင္တာပဲ၊ အတိတ္နိမိတ္ေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ျမင္ခဲ့ရသလား မေျပာတတ္ဘူး၊ က်ဳပ္ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္႔စစ္ကုိ ေလထဲမွာ ျမင္ခဲ့မိတယ္လုိ႔ ထင္တာပဲ၊ သူ႔တစ္ကုိယ္လံုး ေနမင္းႀကီး လုိ လင္း လက္ေနတယ္ "
" မင္းကလည္းကြာ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိဘူးလား" ဟု ပီလြန္က ၀င္ေထာက္သည္။
" မွတ္မိသလုိလုိေတာ့ ႐ွိပါတယ္။ စိန္႔ဖရန္စစ္က က်ဳပ္ကုိ ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၿပံဳးျပတယ္။ အဲဒါပဲ ေနာက္ ေတာ့ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး၊ သူေျပာသြားတာက အုိ အလြန္ညစ္ပတ္ ေပေရေနေသာ လူသား ေခြးေတြ ကုိ သနား ပါတဲ့"
" သူက မင္းကုိ အဲဒီလုိပဲ ေခၚရသလားကြာ "
" ဟုတ္တယ္၊ အဲသလုိပဲ ေျပာသြားတယ္၊ သူ႔အေနနဲ႔ အဲသလုိ မေျပာလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ၊ လိမ္ေျပာရင္ သူေတာ္စင္ ဘယ္ဟုတ္ေတာ့မွာလဲဗ်ာ "
" အကုန္လံုး ကုိ မင္းမွတ္မိမယ္ မထင္ပါဘူးကြာ" ဟု ပက္ဘလုိက ေျပာသည္။
" အင္းေပါ့ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာပဲ" ပင္လယ္ဓားျပသည္ သူ႔ကုိ အားလံုးက ၀ုိင္း၍ မ်က္ႏွာသာ ေပးၿပီး အေရးတယူ ျပဳေနၾကသည့္အတြက္ သာယာေပ်ာ္႐ႊင္မႈျဖင့္ ယစ္မူးလ်က္ ႐ွိေလသည္။
" ငါ့အဘြားကေတာ့ မယ္ေတာ္ မာရီယာကုိေတာင္ ျမင္ဖူးတယ္ကြ" ဟု ဂ်ိဳးဆပ္စ္ေမရီယာက ေျပာသည္။ " အဲဒီ တုန္းက အဘြားဟာ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္။ ေသခါနီးဆဲဆဲေပါ့၊ အဘြားေအာ္ေျပာေနတဲ့ စကားေတြ ကုိ ငါကုိယ္တုိင္ နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ ၾကားရတာ၊ အုိ ငါမယ္ေတာ္မာရီယာကုိ ျမင္ေနရတယ္။ အုိ မယ္ေတာ္ ေမရီလုိ႔ ေျပာေနတာကြ"
" ဒါေတြက တခ်ိဳ႕လူေတြသာ ျမင္ရတာကြ" ဟု ဒင္နီက ေျပာသည္။ " ငါ့အေဖက သိပ္ၿပီးေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူဟာ သူေတာ္စင္ေတြကုိ ျမင္ေနရတယ္၊ ဒါမ်ိဳးက အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ ျမင္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႔စိတ္ဟာ ေကာင္းသလား ဆုိးသလားဆုိတဲ့ အခ်က္ေပၚမွာ တည္ေနတယ္၊ မင္း တျခား အတိတ္နမိတ္ ေတြ ေကာ ျမင္ဖူးေသးသလား ပင္လယ္ဓားျပ "
" ဟင့္အင္း" ဟု ပင္လယ္ဓားျပက ေျဖသည္။ " ေနာက္ထပ္ ျမင္ရေတြ႕ရမွာလည္း က်ဳပ္ ေၾကာက္ပါတယ္ ဗ်ာ"
သူတုိ႔ပါတီပဲြကေလးသည္ သိမ္ေမြ႕ညင္သာစြာျဖင့္ စခန္းသြားလ်က္႐ွိသည္။ ထုိညအဖုိ႔ အိမ္ထဲတြင္ သူတုိ႔ သာလွ်င္ ႐ွိၾကသည္မဟုတ္။ အိမ္နံရံ မ်ားသည္ သူတုိ႔ကုိ ၾကည့္ေနၾကသည္ဟု စိတ္ထဲက ခံစားေနၾက ရသည္။
" တနဂၤေႏြေန႔ဆုိရင္ မင္းရဲ႕ ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္စင္ဟာ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲ ေရာက္ေနေတာ့မယ္" ဟု ပီလြန္ က ေျပာသည္။ " မင္းတုိ႔ကုိ တုိ႔အ၀တ္ေတြ ငွားလုိက္ရမွာဆုိေတာ့ ငါတုိ႔ လုိက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ " မင္းတုိ႔ကုိ တုိ႔ အ၀တ္ေတြ ငွားလုိက္ရမွာဆုိေတာ့ ငါတုိ႔လုိက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဘုန္းႀကီးရာမြန္ ကေတာ့ မင္းနာမည္ ကုိ ထုတ္ၿပီး ေျပာခ်င္မွ ေျပာမွာ၊ ဒါေပမယ့္ မင္းလွဴတဲ့ ဖေယာင္းတုိင္စင္ အေၾကာင္းကုိေတာ့ မေျပာဘဲေနမွာ မဟုတ္ဘူး၊ သူ ဘာေတြေျပာတယ္ဆုိတာ မင္းမွတ္လာခဲ့ကြာ၊ ၿပီးေတာ့ ငါတုိ႔ကုိ ျပန္ေျပာေပါ့၊ ဟုတ္ဘူးလား"
ထုိ႔ေနာက္ ပီလြန္၏ မ်က္ႏွာထားသည္ တည္ၿငိမ္သြားသည္။ " သူငယ္ခ်င္းကေလးေရ၊ ကေန႔ေတာ့ ဘုန္းႀကီး ရာမြန္ ရဲ႕ အိမ္ထဲမွာ မင္းေခြးေတြနဲ႔ ျပည့္သြားတာပဲ၊ ကေန႔တစ္ေန႔ အဖုိ႔ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တနဂၤေႏြေန႔ သြားရင္ေတာ့ မင္းေခြးေတြ ေခၚသြားလုိ႔ မျဖစ္ေပဘူး ထင္တယ္။ ေခြးေတြ ဘုရား႐ွိခုိး ေက်ာင္းထဲ ၀င္တာကေတာ့ မသင့္ေလ်ာ္ဘူးကြ၊ ေခြးေတြကုိ အိမ္မွာပဲ ထားခဲ့ပါကြာ"
ပင္လယ္ဓားျပသည္ စိတ္ထိခုိက္သြားပံုရသည္။ " က်ဳပ္ေခြးေတြကလည္း လုိက္ခ်င္ၾကမွာပဲ၊ က်ဳပ္သူတုိ႔ကုိ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ထားခဲ့ရမွာလဲ၊ ဘယ္မွာထားခဲ့ရမွာလဲ"
" ဒါမ်ိဳးက်ေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ထိန္းမွေပါ့ ပင္လယ္ဓားျပရယ္။ ေနာက္ဆံုး ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ၿပီးဆံုးခါနီးမွာ ဘုရား သခင္ ရဲ႕ အထြတ္အျမတ္ေနရာ ကုိ မင္း ျပစ္မွားခ်င္ သလား "
" မျပစ္မွားခ်င္ဘူး" ဟု ပင္လယ္ဓားျပက ေျပာသည္။
" ေအးေလ၊ အဲသလုိ ဆုိရင္ေတာ့ ေခြးေတြကုိ အိမ္မွာပဲထားခဲ့ေပါ့၊ ငါတုိ႔က မင္းေခြးေတြကုိ ဘာမွ မျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ထားပါ့မယ္၊ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲ ေခၚသြားရင္ေတာ့ ျပစ္မွားသလုိ ျဖစ္သြားမွာ ေသခ်ာ တယ္ကြ"
ထုိညက သူတုိ႔ အရက္ေသာက္ပံုမွာ ေအးေအးေဆးေဆး တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္ ႐ွိလွ၏။ ညဥ့္နက္ပုိင္း လူေျခတိတ္ ခ်ိန္တြင္ ညစ္ပတ္စုတ္ျပတ္ေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ သံကုန္ဟစ္၍ ဆုိမိၾကသည္။ သူတုိ႔စိတ္ မ်ားသည္ မေကာင္းေသာ မိန္းမမ်ားဆီသုိ႔ တရစ္၀ဲ၀ဲ ေရာက္သြားၾကေသးသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အရက္ ေသာက္တုိင္း လုပ္ေနက်ျဖစ္သည့္ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ေဆာ္ရန္ တာစူ၍ မရၾကေခ်။ သူတုိ႔ တစ္သက္တာတြင္ မေကာင္းေသာ အရာဟူ၍ ဘာတစ္ခုမွ မျဖစ္ဘဲ ၿပီးဆံုးသြားသည့္ အရက္၀ုိင္းမွာ ဤတစ္ႀကိမ္ သာလွ်င္ ႐ွိေသးသည္ဟု ေျပာစမ်တ္ ျပဳႏုိင္ၿပီ ျဖစ္ေလသည္။
တနဂၤေႏြေန႔ နံနက္သည္ သူတုိ႔ အလုပ္အ႐ႈပ္ဆံုးေန႔ျ့ဖစ္သည္။ သူတုိ႔သည္ ပင္လယ္ဓားျပကုိ ေရခ်ိဳးေပးၾက သည္။ နား႐ြက္ေပါက္မ်ား ႏွင့္ ႏွာေခါင္းေပါက္မ်ားတြင္ ေခ်းေညွာ္စင္ မစင္ ဂ႐ုစုိက္၍ ၾကည့္ၾကသည္။ ေစာင္ႀကီး ပတ္ထားေသာ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳးသည္ သူ၏ အျပာေရာင္ ေဘာင္းဘီ႐ွည္မ်ားကုိ ၀တ္ေနသည့္ ပင္လယ္ဓားျပ အား ထုိင္ၾကည့္ေနသည္။ မွန္မ်ားကုိ ရတနာအတုလုပ္၍ စီျခယ္ထားေသာ ခါးပတ္ႀကီးကုိ ကုတ္အက်ႌ အျပင္ဘက္ မွ ထုတ္၍ မပတ္ရန္ ပင္လယ္ဓားျပအား ၀ုိင္း၍ နားခ်ၾကသည္။ ခါးပတ္ကုိ အထဲတြင္ ပတ္ၿပီး ကုတ္အက်ႌကုိ ဟထားလုိက္လွ်င္ အေရဂာင္မ်ားသည္ ၀င္းခနဲ လက္ခနဲ ျဖစ္ကာ ပုိ၍ ၾကည့္ေကာင္းလိမ့္မည္ဟု နား၀င္ေအာင္ ႐ွင္းျပ၏ ေျခေထာက္ႏွင့္ ေတာ္ေသာ ဖိနပ္မွာ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳး ဖိနပ္ သာ႐ွိ၏။ ထုိတစ္ရန္တည္းေသာ ဖိနပ္မွာ ပင္လယ္ဓားျပ၏ ဖိနပ္ထက္ပင္ စုတ္ခ်ာေန၏။
ထုိဖိနပ္ ကုိ စီးေပးရာ၌ အခက္ခဲဆံုး အပုိင္းမွာ ေရာင္ေနေသာ ေျခေထာက္မ်ားကုိ ေလသလပ္ေအာင္ ေဖာက္ထားသည့္ အေပါက္ကုိ လူမျမင္ေအာင္ ကာကြယ္ေပးဖုိ႔ ျဖစ္ သည္။ သည္အတုိင္းထားလွ်င္ အေပါက္မွ ထြက္ေနေသာ ေျခေခ်ာင္းမ်ားကုိ အတုိင္းသားျမင္ေနရ၏။ ဤျပႆနာကုိ ပီလြန္က သူ႔နည္း သူ႔ဟန္ျဖင့္ ေျဖ႐ွင္းသည္။ မီးဖုိမွ က်ပ္ခုိးမ်ားျဖင့္ ပင္လယ္ဓားျပ၏ ေျခေခ်ာင္းမ်ားကုိ မည္းနက္သြားေအာင္ သုတ္ေပးသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ဖိနပ္အေရာင္ႏွင့္ ခဲြျခား၍ မရႏုိင္ေတာ့ေပ။
ေနာက္ဆံုးတြင္ ပင္လယ္ဓားျပ၏ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈသည္ ၿပီးဆံုးသြားသည္။ သူ႔ေခါင္းတြင္ ပီလြန္႔ဖခင္၏ ဦးထုပ္၊ ကုိယ္ေပၚတြင္ ဒင္နီ၏ ႐ွပ္အက်ႌ၊ ခါးတြင္ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳး ၏ ေဘာင္းဘီ၊ လည္တုိင္တြင္ သူကုိယ္တုိင္ ၀ယ္လာ သည့္ လက္ကုိင္ပ၀ါႀကီး စည္းလ်က္၊ ခါးတြင္ ပတ္ထားသည့္ ခါးပတ္မွ အေရာင္သည္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္၊ သူသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေ႐ွ႕ေမွာက္ တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ျပသည္။
" ေျခေထာက္ကုိ ေျမွာက္ၿပီး ေလွ်ာက္ကြ"
" ဖိနပ္ကို ႐ွပ္မတုိက္နဲ႔"
" လက္ကုိင္ပ၀ါႀကီးကုိ ခဏခဏ မကုိင္နဲ႔ေလကြာ"
" လူေတြက မင္းကုိ အ၀တ္အစားသစ္ မ၀တ္ဖူးလုိ႔ ထင္ကုန္လိမ့္မယ္ကြ"
ပင္လယ္ဓားျပက သူ႔မိတ္ေဆြမ်ားကုိ လွည့္ၾကည့္သည္။ " ေခြးေတြကုိ ေခၚသြားရင္လည္း ျဖစ္မွာပါဗ်ာ၊ က်ဳပ္ က သူတုိ႔ကုိ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲ မ၀င္နဲ႔လုိ႔ ေျပာရင္ နားေထာင္မွာပါ" ဟု ေျပာသည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း ပီဆာႏုိးမ်ားက အေလွ်ာ့မေပး။ " မေခၚနဲ႔ကြာ" ဟု ဒင္နီက ကန္႔ကြက္သည္။ " ဒီေကာင္ေတြ တစ္နည္းနည္း နဲ႔ အထဲ၀င္မွာပဲ၊ သူတုိ႔ကုိ အိမ္မွာပဲထားခဲ့၊ ဘာမွမျဖစ္ေအာင္ ငါတုိ႔ ၾကည့္ထားေပးမယ္"
" အဲသလုိ ထားခဲ့ရင္ သူတုိ႔ ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ဘူးဗ်" ဟု ပင္လယ္ဓားကျပက ေျပာသည္။ " သူတုိ႔ ပ်င္းေနမွာ စုိးရတယ္" သူသည္ အခန္းေထာင့္ထဲတြင္ ေခြေနၾကေသာ ေခြးမ်ားကုိ လွည့္ၾကည့္သည္။ " မင္းတုိ႔ ဒီမွာေနခဲ့ၾကဟု" လွမ္းေျပာသည္။ " ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းကုိ မင္းတုိ႔ လုိက္လုိ႔မျဖစ္ဘူး၊ ငါျပန္လာတဲ့အထိ ငါ့မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ မင္းတုိ႔ ေနခဲ့ၾက"။ ထုိ႔ေနာက္ ပင္လယ္ဓားျပသည္ အိမ္ထဲမွ ထြက္ကာ တံခါးကုိ အသာျပန္ပိတ္သည္။ ႐ုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္း ေခြးေဟာင္သံမ်ားႏွင့္အတူ အူသံမ်ားသည္ အိမ္ထဲတြင္ ေသာေသာညံ သြားသည္။ သူ႔မိတ္ေဆြမ်ား အေပၚတြင္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈ အျပည့္အ၀႐ွိေနၿပီျဖစ္ေသာ ပင္လယ္ဓားျပ သည္ ေနာက္ပိုင္းသုိ႔ ျပန္လွည့္ မလာေတာ့ေခ်။
လမ္းေပၚတြင္ ေလွ်ာ္ကလာေနေသာ ပင္လယ္ဓားျပ၏ စိတ္သည္ သူ႔ေခြးမ်ား ပါမလာသျဖင့္ မလံုမလဲ ျဖစ္ေနသည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ အကာအကြယ္ မဲ့ေနသလုိလုိ၊ ကုိယ္လံုးတီးႀကီး ေလွ်ာက္ေနရသလုိ ခံစား ေနရသည္။ သူသည္ တစ္ေယာက္တည္း သြားရ လာရမည္ကုိ ေၾကာက္သည္။ သူ တစ္ေယာက္တည္း ဆုိလွ်င္ တစ္ေယာက္ေယာက္ က သူ႔ကုိ ရန္ျပဳလိမ့္မည္ဟု ထင္ေနသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူသည္ စိတ္ကုိတင္းကာ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ပင္ ေလွ်ာက္သြားသည္။ ၿမိဳ႕ထဲမွ ျဖတ္၍ ၿမိဳ႕ျပင္ထြက္ကာ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းဆီသုိ႔ ဦး တည္လ်က္။
သူသည္ ဘုရား၀တ္မျပဳမီ ထံုးစံအတုိင္း ေက်ာက္စီေရခြက္ထဲမွ ဘုရားသခင္ေတာ္၏ ေရစင္ေတာ္တြင္ လက္ျဖင့္ ႏွစ္၍ နဖူးႏွင့္ပခံုး ႏွစ္ဖက္ကုိ တုိ႔ကာ ၾကက္ေျခခတ္ လုပ္လုိက္ၿပီးေနာက္ မယ္ေတာ္မာရီယာ၏ ႐ုပ္တု ေ႐ွ႕တြင္ ခဏမွ် ဒူးေထာက္ကာ အ႐ုိအေသ ျပဳသည္။ ထုိ႔ေနာက္တြင္ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းမႀကီးထဲသုိ႔ ၀င္ခဲ့သည္။ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲတြင္ ေမွာင္မည္းလ်က္႐ွိ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း စင္ျမင့္ထက္႐ွိ လက္၀ါးကပ္ တုိင္ႀကီးတြြင္ မူ ဖေယာင္းတုိင္မ်ား ထြန္းထားသည္။ ေဘးတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္႐ွိ ႐ုပ္တုမ်ားေ႐ွ႕တြင္ လည္း ဖေယာင္းတုိင္ မ်ားသည္ တလက္လက္ လင္းေနၾကသည္။
ပင္လယ္ဓားျပသည္ လက္၀ါးကပ္တုိင္ႀကီးေ႐ွ႕၌ ထုိင္ကာ ေတြေ၀ေငးေမာေနသည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ျမင့္ျမတ္ ေသာ ဤအရာသည္ သူႏွင့္ အလြန္အလွမ္းေ၀းလွသည္ဟု ထင္ေနမိ၏။ သူလုိ ဆင္းရဲသား ပါမႊား တစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ ဘုရားသခင္ႏွင့္ နီးစပ္ရန္ မလြယ္ကူဟု ေတြးေနမိသည္။ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားသည္ သူ႔ရင္ ကုိ ေႏြးေထြးသြား ေစမည့္ အရာ၊ သူ႔ကုိ ေၾကာက္လန္႔ေသာစိတ္ မ၀င္ေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္မည့္ အရာကုိ စူးစမ္း႐ွာေဖြ လ်က္႐ွိသည္။ စိန္႔ဖရန္စစ္႐ုပ္တုေ႐ွ႕တြင္ ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္စင္ တစ္ခု၊ ထုိစင္ေပၚ၌ တင္ထြန္း ထားသည့္ ဖေယာင္းတုိင္ႀကီးသည္ တ၀င္း၀င္း တလက္လက္။
ပင္လယ္ဓားျပ ၏ စိတ္သည္ လႈပ္႐ွားလ်က္႐ွိ၏။
လူအမ်ားသည္ ၀င္ၾက ထြက္ၾကႏွင့္ လႈပ္႐ွားလ်က္႐ွိသည္။ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္း တံခါးသည္ ပိတ္လုိက္ ဖြင့္လုိက္ ႏွင့္ ရပ္နားေနသည္မ႐ွိ။ ဘုရား၀တ္ျပဳပဲြစၿပီ။ ပင္လယ္ဓားျပသည္ ၀တ္ျပဳပဲြအေပၚ အာ႐ံုစူးစုိက္၍မရ။ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားသည္ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္စစ္၏ ႐ုပ္တု ႏွင့္ ႐ုပ္တုေ႐ွ႕႐ွိ ဖေယာင္းတုိင္ စင္ေပၚ၌ စူးစုိက္လ်က္ ႐ွိသည္။ ၾကည့္ေနရသည္မွာ က်က္သေရ ႐ွိလွပါဘိ၏။ သပၸာယ္လွဘိ၏။ ဖေယာင္းတုိင္စင္ ကုိ လွဴခဲ့သူမွာ သူမွ ဟုတ္ပါေလစ။ ပင္လယ္ဓားျပသည္ သူ႔ကုိယ္သူ မယံု ၾကည္ ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လ်က္႐ွိ၏။ သူလွဴထားေသာ ဖေယာင္းတုိင္စင္ကုိ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္႔စစ္က ႏွစ္သက္ ပါမည္လား။ သူသည္ သံသယ မကင္းေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ႐ုပ္တု၏ မ်က္ႏွာကုိ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ၾကည့္ေနသည္။ ႐ုပ္တု၏ မ်က္ႏွာသည္ မၾကာခဏ ၿပံဳးၿပံဳးေနသည္ဟု ထင္၏။ အၿပံဳးမွာ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ သာယာမႈ ကုိ ေဖာ္ျပေသာ အၿပံဳး။
ေနာက္ဆံုးတြင္ ဘုရား၀တ္ျပဳပဲြ ၿပီးသြားသျဖင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဓမၼၾသ၀ါဒစကား ေျပာၾကားသည္။ " ယေန႔ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္း ထဲမွာ အင္မတန္ သစ္လြင္တဲ့ အလွတစ္ပါး ေပါက္ဖြားေနတယ္" ဟု ဘုန္းေတာ္ႀကီး ရာမြန္ က မိန္႔ၾကားသည္။" ဒီ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းရဲ႕ သားသမီးေတြထဲက သားတစ္ေယာက္ဟာ သူေတာ္စင္ အ႐ွင္သူျမတ္ စိန္႔ဖရန္စစ္ ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ပူေဇာ္တဲ့အေနနဲ႔ ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္ စင္တစ္စင္ ကုိ လွဴခဲ့တယ္" ဘုန္းေတာ္ႀကီး က ပင္လယ္ဓားျပ ေျပာခဲ့သည့္ ေနမေကာင္းျဖစ္ခဲ့ေသာ ေခြးအေၾကာင္းကုိ ေျပာျပသည္။ သူ႔ မ်က္လံုး မ်ားသည္ တရားနာပရိသတ္၏ အရိပ္အျခည္ကုိ အကဲခတ္လ်က္႐ွိ၏။ တခ်ိဳ႕က ၿပံဳးေနၾကသည္ကုိ သူျမင္သြားသည္။
" ဒီ အျဖစ္အပ်က္ကေလးဟာ ရယ္စရာေကာင္းတယ္လုိ႔ တြက္လုိ႔ မျဖစ္ဘူး" ဟု ေျပာသည္။ " စိန္႔ဖရန္စစ္ ဟာ တိရစၦာန္ေတြအေပၚမွာ ေမတၱာထား႐ွာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လည္း သူတုိ႔ကုိ တရားေဟာေတာ္မူတယ္ မဟုတ္လား" ထုိ႔ေနာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးရာမြန္က ဂတ္ဘီယုိ၏ ၀ံပုေလြယုတ္ဇာတ္ေၾကာင္း၊ ခ်ိဳးလည္ေျပာက္ မ်ားႏွင့္ မုိးေဆြငွက္မ်ား ဇာတ္ေၾကာင္းကုိ ေဟာျပသည္။ ပင္လယ္ဓားျပသည္ အံ့အားႀကီးသင့္ကာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ မ်က္ႏွာကုိ ေငးၾကည့္ေနသည္။
႐ုတ္တရက္ တံခါးဆီမွ ေပၚလာေသာ တုိးသံ၊ ေ၀ွ႕သံမ်ား၊ ေခြးေဟာင္သံမ်ားႏွင့္ တံခါးကုိ ကုတ္ျခစ္သံမ်ား။ တံခါး သည္ ျဖုန္းခနဲပြင့္သြားၿပီး ဖလက္၊ ႐ူးေဒါ့၊ အင္ရီေကြး။ ပါဂ်ာရီတုိ႔ႏွင့္ ဆီေညာ္အလက္သြန္မဆင္ တုိ႔သည္ ၀႐ုန္းသုန္းကား ကဆုန္ေပါက္၍ ၀င္လာၾကသည္။ သူတုိ႔သည္ ႏႈတ္သီးမ်ားကုိ အေပၚသုိ႔ ေမာ့၍ အနံ႔ခံၿပီး ပင္လယ္ဓားျပ ကုိယ္ေပၚသုိ႔ ခုန္တက္ကာ တစ္ကုိယ္လံုး နမ္းၾက၊ ႐ႈပ္ၾက၊ လွ်ာမ်ားႏွင့္ လ်က္ၾက၊ ပါးစပ္ မ်ားမွလည္း တအင္အင္ ေအာ္ၾက။
ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ စကား ဆက္မေျပာေတာ့ဘဲ ရပ္သြားသည္။ တင္းမာေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ပင္လယ္ဓားျပ တုိ႔ကုိ ၾကည့္ေနသည္။ ပင္လယ္ဓားျပခမ်ာ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဘုန္းႀကီး၏ မ်က္ႏွာကုိ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္႐ြံ႕စြာျဖင့္ ျပန္ၾကည့္ေနသည္။ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေနရာတြင္ သူ႔ေခြးမ်ားေၾကာင့္ ယုတ္ညံ့မႈ တစ္ခုကုိ က်ဴးလြန္သည့္ အေျခအေနသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္သြားခဲ့ရေလၿပီ။
ထုိ႔ေနာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ရာမြန္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ခ်လုိက္သျဖင့္ တရားနာ ပရိသတ္ကပါ လုိက္ ၍ ရယ္ၾကသည္။ " မင္းေခြးေတြကုိ အျပင္ကုိ ေခၚထုတ္သြား" ဟု သူက လွမ္းေျပာသည္။ " ငါတုိ႔ တရားပဲြၿပီးခ်ိန္ အထိ သူတုိ႔ကုိ အျပင္က ေစာင့္ခုိင္းထား"
ပင္လယ္ဓားျပသည္ ေတာင္းပန္တုိးလွ်ိဳသည့္ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ တစ္ခ်က္မွ် ေမာ့ၾကည့္လုိက္ၿပီး သူ႕ ေခြးမ်ားကုိ ေခၚထုတ္သြားသည္။ " မင္းတုိ႔ လုပ္တာ မွားတယ္ " ဟု သူ႔ေခြးမ်ားကုိ ေျပာသည္။ " ငါမင္းတုိ႔ကုိ စိတ္ဆုိးတယ္၊ မင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ငါအ႐ွက္ကဲြရတယ္" ေခြမ်ားသည္ ေျမႀကီးေပၚ၌ ၀ပ္ကာ တအင္အင္ ညည္းေနၾကသည္။ " မင္းတုိ႔ ဘာေတြလုပ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ငါသိတယ္" ဟု ပင္လယ္ဓားျပက ထပ္ေျပာသည္။ " မင္းတုိ႔ ငါ့မိတ္ေဆြေတြကုိ ကုိက္ၿပီး ျပတင္းေပါက္က ခုန္ဆင္းလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီကုိလာတယ္၊ မင္းတုိ႔ဟာ ယုတ္မာ တဲ့ ေခြးေတြပါလား၊ ကဲ အခု ဒီေနရာက ဘယ္မွမသြားနဲ႔၊ ဒီေနရာကေန ေစာင့္ၾက "
သူသည္ စိတ္ညစ္ စိတ္႐ႈပ္ေထြးစြာျဖင့္ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲသုိ႔ ျပန္၀င္သည္။ ယခုအခ်ိန္အထိ အရယ္ မရပ္ႏုိင္ ၾကေသးေပ တရားနာပရိသတ္က သူ႔ကုိ ၀ုိင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ သူသည္ ႐ွက္စိတ္ျဖင့္ မႊန္ထူကာ သူ႔ေနရာသူ ျပန္ထုိင္သည္။
"မ႐ွက္ပါနဲ႔" ဟု ဘုန္းေတာ္ႀကီး ရာမြန္က လွမ္းေျပာသည္။ " မင္းေခြးေတြက မင္းကုိခ်စ္တာ၊ မင္းက မင္းေခြးေတြ ကုိ ခ်စ္တာဟာ ဒုစ႐ုိက္မႈတစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး။ စိန္႔ဖရန္စစ္ကလည္း တိရစၦာန္ေတြကုိ ခ်စ္တာပဲ မဟုတ္လား" ထုိ႔ေနာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက သူေတာ္စင္ႏွင့္ တိရစၦာန္မ်ား၏ ဇာတ္ေၾကာင္းမ်ားကုိ ထပ္မံ ေျပာျပ ျပန္သည္။
ပင္လယ္ဓားျပသည္ စိတ္သက္သာရာ ရသြားသည္။ " ဒီစကားေတြကုိ ေခြးေတြသာ ၾကားရင္ ၀မ္းသာ ၾကမွာပဲ"ဟု ေတြးသည္။ တရားပဲြ ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္အထိ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဟာေျပာလုိက္ေသာ ဇာတ္လမ္း မ်ားသည္ သူ႔နားထဲမွ မထြက္ေသး။ အခမ္းအနား ၿပီးသြားသည့္အခါ သူသည္ ေ႐ွ႕ဆံုးမွ ဦးေအာင္ အျပင္သုိ႔ ထြက္သည္။ သူ႔ေခြးမ်ား က သူ႔ကုိ ဆီးႀကိဳႏႈတ္ဆက္ေနၾကသည္။
" ကဲ လာၾက" ဟု ပင္လယ္ဓားျပကေခးသည္။ " ငါ မင္းတုိ႔ကုိ ေျပာစရာ႐ွိတယ္" သူသည္ ထင္း႐ွဴးေတာဘက္သုိ႔ ခပ္သုတ္သုတ္သြားသည္။ ေခြးမ်ားက သူ႔ေနာက္မွ အေျပးအလႊားလုိက္ၾကသည္။ ထင္း႐ွဴးပင္မ်ားၾကားတြင္ လမ္းသြယ္ကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနေသာ ေနရာသုိ႔ ေရာက္မွ အေျပးရပ္သည္။
" မင္းတုိ႔ တစ္ေတြ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲ၀င္ၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးေဟာတဲ့ တရားကုိသာ နာရရင္ ေကာင္းမ်ာ" ဟု ေျပာသည္။ သူသည္ အနီးအနားမွ ေက်ာက္တံုးမ်ားကုိ ေကာက္ကာ တစ္လံုးေပၚတစ္လံုးဆင့္၍ တင္သည္။ " ေဟာဒီမွာေတြ႕လား၊ ဒါက သူေတာ္စင္ ႐ုပ္တုကြ" ဟု သူ႔ေခြးမ်ားကုိ လွမ္းေျပာသည္။ သူသည္ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း ေကာက္၍ ေျမႀကီးေပၚ၌ စုိက္လုိက္သည္။ " ဒီဟာ ကေတာ့ ဖေယာင္းတုိင္စင္ကြ။ စင္ေပၚ မွ ဖေယာင္းတုိင္ ထြန္းထားတယ္ ဆုိပါေတာ့ကြာ၊ ဟုတ္လား "
သူတုိ႔ ထုိင္ေနေသာ ေနရာသည္ သစ္ရိပ္မ်ားေၾကာင့္ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ ျဖစ္ေနသည္။ ေလသည္ ထင္း႐ွဴးနံ႔ သင္း လ်က္႐ွိသည္။ ျဖည္းျဖည္းသာသာ တုိက္ခတ္လ်က္႐ွိေသာ ေလအ႐ွိန္ျဖင့္ သစ္ပင္မ်ားသည္ ယိမ္းႏဲြ႕လႈပ္႐ွားေန ၾကသည္။ ပင္လယ္ဓားျပသည္ သူ႔ေခြးမ်ားဘက္ လွည့္၍ အမိန္႔ေပးသည္။ " ကဲ လာ အင္ရီေကြး က ဒီေနရာမွာ ထုိင္၊ ႐ူးေဒါကလည္း ဒီေနရာမွာပဲထုိင္၊ ဖလက္က အငယ္ဆံုးအေကာင္ဆုိေတာ့ သူ႔ကုိ ဒီေနရာ ေပးမွ၊ ပါဂ်ရီတုိ ကေတာ့ ဒီဘက္းမွာထုိင္၊ ေဟ့ေကာင္ ဆီေညာ္အလက္သြန္ဆင္၊ မင္းက လွဲမေနနဲ႔ဦး"
ပင္လယ္ဓားျပသည္ ေခြးမ်ားကုိ ႏွစ္တန္းခဲြ၍ ေနရာခ်ေပးသည္။ ႏွစ္ေကာင္က ေ႐ွ႕တန္း၊ သံုးေကာင္က ေနာက္ တန္း။
" ငါ မင္းတုိ႔ကုိ ေျပာျပမယ္" ဟု သူက ေျပာသည္။ " မင္းတုိ႔ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲ ၀င္တာကုိ ခြင့္လႊတ္လုိက္တယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ရာမြန္က အခု တစ္ႀကိမ္ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲကုိ မင္းတုိ႔ ၀င္တာဟာ ယုတ္ညံ့ေအာင္ ျပဳတာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္၊ မင္းတုိ႔ကုိ ထပ္ၿပီးေျပာစရာ ႐ွိေသးတယ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ၾက"
ေခြးမ်ားသည္ သူတုိ႔ေနရာတြင္ သူတုိ႔ထုိင္ကာ သူတုိ႔သခင္ ေျပာသမွ်ကုိ နားစြင့္ေနၾကသည္။ ဆီေညာ္အလက္သြန္မဆင္က အၿမီးတနန္႔နန္႔လုပ္သည္။ " ဒီေနရာဟာ အၿမီးႏွန္႔ဖုိ႔ေနရာ မဟုတ္ဘူးကြ" ဟု ပင္လယ္ဓားျပက လွမ္းေျပာသည္။ " စိန္ဖရန္႔စစ္ကေတာ့ ခြင့္လႊတ္မွာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ ငါ့စကားေျပာ ေနတာကုိ နားေထာင္ရင္ အၿမီးနန္႔တာ မႀကိဳက္ဘူး၊ ကဲ အားလံုးနားေထာင္ၾက၊ ငါ မင္းတုိ႔ကုိ စိန္႔ဖရန္စစ္ အေၾကာင္း ေျပာျပမယ္"
ထုိ႔ေန႔အဖုိ႔ ပင္လယ္ဓားျပ၏ မွတ္ဥာဏ္မ်ားသည္ မ်ားစြာ ေကာင္းလ်က္႐ွီသည္။ ေခြးမ်ားသည္ သူေပးထားေသာ ေနရာမွ မေ႐ႊ႕။ ေခြးမ်ား၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေပၚ၌ စူးစုိက္လ်က္႐ွိသည္။ သူသည္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဟာေျပာလုိက္သည့္ ဇာတ္၀တၳဳမ်ားကုိ တစ္လံုးမက်န္ ေျပာျပေနသည္။
သူေျပာလုိသမွ် ေျပာၿပီးေသာအခါ သူသည္ ေခြးမ်ား၏ အရိပ္အေျခကုိ တည္ၿငိမ္ေလးနက္ေသာ မ်က္ႏွာထား ျဖင့္ အကဲခတ္သည္။ " သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္စစ္ဟာ အဲဒီအလုပ္ေတြ လုပ္ခဲ့တယ္ကြ" ဟု ေျပာသည္။ သစ္ပင္မ်ားသည္ ေအာ္ျမည္ ညည္းညဴလ်က္႐ွိၾက၏။ ထင္း႐ွဴးေတာ တစ္ေတာလံုး ၿငိမ္ဆိတ္ ေနသည္။
႐ုတ္တရက္ ပင္လယ္ဓားျပ၏ ေနာက္မွ အသံတစ္သံ ထြက္လာသည္။ အသံမွာ ခပ္ေသးေသး။ ေခြးမ်ားက အသံလာရာ ဆီသုိ႔ ဖ်တ္ခနဲ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ၾကသည္။ ပင္လယ္ဓားျပကေတာ့ ေနာက္သုိ႔ လွည့္မၾကည့္ရဲ။ ေၾကာက္စိတ္ျဖင့္ အသာကေလး ၿငိမ္ေနသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ် ကုန္လြန္သြားသည္။
ထုိ႔ေနာက္ ေခြးမ်ားသည္ ေမာ့ၾကည့္ရာမွ သူတုိ႔ေခါင္းမ်ားကုိ ေအာက္သုိ႔ ဖ်တ္ခနဲ ျပန္ငံု႔လုိက္ၾကသည္။ သစ္ပင္ ထိပ္မ်ားဆီမွ သစ္႐ြက္ေလတုိးသံမ်ားႏွင့္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေ႐ြ႕လ်ားသြားေနေသာ ေနေရာင္ အကြက္မ်ား။
ပင္လယ္ဓားျပ သည္ အလြန္အမင္း ေပ်ာ္႐ႊင္ျမဴးႂကြလ်က္႐ွိသည္။ " မင္းတုိ႔သူ႔ကုိ ျမင္လုိက္တယ္မဟုတ္လား " ဟု ေအာ္ေမးသည္။ " အဲဒါ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္႔စစ္ေပါ့၊ သူေတာ္စင္ ကုိယ္ေရာင္ျပတာကုိ ျမင္ရင္ မင္း တုိ႔ဟာ တကယ့္ေခြးေကာင္ေတြပဲကြ"
ေခြးမ်ားသည္ သူတုိ႔ထုိင္ေနၾကသည့္ ေနရာမ်ားမွ ခုန္ထလာၾကသည္။ သူတုိ႔ ပါးစပ္မ်ားသည္ ဟလ်က္။ သူတုိ႔ အၿမီးမ်ားသည္ ႏွန္႔လ်က္။
---------------------------------
ဆက္ရန္
.
" ဒါေတြ ၀ယ္လာတာကေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ၊ အ၀တ္အစားက်ေတာ့ မင္းက ဘာ၀တ္မွာလဲ" ဟု ဒင္နီက စိတ္ပ်က္ လက္ပ်က္ ေမးသည္။ " မင္းေျခေထာက္က ေရာင္ေနတဲ့အနာ သက္သာေအာင္ဆုိၿပီး ေဖာက္ထား တဲ့ ဖိနပ္ အေပါက္က ေျခေခ်ာင္းေတြ ထြက္ေနၿပီ၊ ဖိနပ္ကလည္း မဟန္ေတာ့ဘူး၊ အေပၚ၀တ္ အက်ႌကလည္း စုတ္ျပတ္ ေနတာပဲ၊ ဦးထုပ္ လည္း မ႐ွိဘူး၊ ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ"
" ထူးပါဘူးကြာ၊ ငါတုိ႔ အ၀တ္အစားေတြ ငွားလုိက္တာေပါ့" ဟု ဂ်ီးဆပ္ေမရီယာက ၀င္ေျပာသည္။ " ငါ့ဆီက ကုတ္အက်ႌ တစ္ထည္႐ွိတယ္ မဟုတ္လား။ ဟုိအေကာင္ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳးဆီမွာ အျပာေရာင္ ေဘာင္းဘီေတြ ႐ွိ ေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္"
" ငါတု႔ိအ၀တ္ေတြ သူ႔ကုိ ငွားလုိက္ရင္ ငါတုိ႔မွာ ၀တ္စရာ မက်န္ေတာ့ဘူး။ ငါတုိ႔က ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး လုိက္ႏုိင္ ေတာ့မွာလဲ" ဟု ပီလြန္က ညည္းညည္းေျပာသည္။
" ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္စင္ လွဴမွာက ငါတုိ႔မွ မဟုတ္ဘဲကြ" ဟု ဂ်ီးဆပ္စ္ေမရီယာက ေျပာသည္။ " ဘုန္းႀကီးရာမြန္ ကလည္း ငါတုိ႔ ဘယ္လုိပဲ ၀တ္လာလာ ဘာမွေျပာမယ္ မထင္ပါဘူး "
ထုိေန႔ မြန္းလဲြပုိင္းတြင္ သူတုိ႔သည္ ပင္လယ္ဓားျပ၏ ေငြထုပ္ကုိ ၀န္းရံ ေစာင့္ေ႐ွာက္ကာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ အိမ္ သုိ႔ သြားပုိ႔ၾကသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ပင္လယ္ဓားျပ ေျပာျပသည့္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ေသာ ေခြးအေၾကာင္း ကုိ နားေထာင္သည္။ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားသည္ ၾကင္နာမႈကုိ ေဖာ္ျပလ်က္႐ွိသည္။
" အဲဒီ ေနာက္မွာေတာ့ ေခြးရဲ႕ ႏွာ ေခါင္းဟာ ေျခာက္လာတယ္၊ သူ႔မ်က္လံုးေတြကလည္း ပင္လယ္ေရထဲက ဆယ္လုိ႔ရ တဲ့ ပုလင္းအေရာင္လုိ ျဖစ္လာ တယ္။ ညည္းတာလည္း အဆက္မျပတ္ဘူး၊ သူ႔ကုိယ္ထဲက နာေနလုိ႔ အဲသလုိျဖစ္တာ" ဟု ပင္လယ္ဓားျပက ေျပာသည္။ " ဒါနဲ႔ပဲ တပည့္ေတာ္က သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္စစ္ဆီ မွာ ဒီေခြးေနေကာင္းသြားရင္ ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္စင္ တစ္ခု လွဴပါ့မယ္လုိ႔ အဓိပ႒ာန္ ျပဳၿပီး ဆုေတာင္း ခဲ့ တယ္။ အ႐ွင္ စိန္႔ဖရန္စစ္ဟာ တပည့္ ေတာ္ရဲ႕ ေက်းဇူး႐ွင္ပါ၊ တပည့္ေတာ္ ဆုေတာင္းၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ တန္ခုိးဣဒၶိပါဒ္ ျပေတာ့တာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္ လဲဆုိေတာ့ တပည့္ေတာ္ ေခြးက အၿမီးကုိ သံုးႀကိမ္ တိတိ နန္႔ျပတယ္။ အဲသလုိလည္း ျပၿပီးေရာ တစ္ခါတည္း ေနေကာင္းသြားတာပဲ၊ ဒါဟာ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္စစ္ ကျပတဲ့ တန္ခုိးဣဒၶိပါဒ္ပါပဲ၊ တပည့္ေတာ္ ထင္တာမွန္တယ္ မဟုတ္လား "
ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ " မွန္ပါတယ္ကြယ္" ဟု ေျပာသည္။ " အဲဒါ ဟာ သူေတာ္စင္ အ႐ွင္စိန္႔ ဖ၇န္စစ္ က ျပတဲ့ တန္ခုိးဣဒၶိပါတ္ပါပဲ၊ ငါ မင္းအတြက္ ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္စင္ ၀ယ္ေပးပါ့မယ္" ပင္လယ္ဓားျပ က ဘုန္းေတာ္ႀကီး စကားကုိ ၾကားရေသာအခါ အလြန္၀မ္းသာသည္။ တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါမွ် အဓိပဠာန္ ျပဳ႐ံုျဖင့္ သူေတာ္စင္ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးထံ မွ အေျဖရဖုိ႔ဆုိသည္မွာ အလြန္မလြယ္သည့္ ကိစၥျဖစ္သည္။ ဤသတင္းကုိ တစ္ဆင့္ စကား တစ္ဆင့္ၾကား၍ လူမ်ားနားလုိ႔ ေရာက္သြားခဲ့ပါမူ သူသည္ ေတာ္လီလာဖလက္ ရပ္ကြက္ တြင္ အျမင့္ဆံုး ေသာ ေနရာသုိ႔ ေရာက္ရေတာ့မည္ျဖစ္၏။ အခုပဲၾကည့္၊ သူ႔မိတ္ေဆြမ်ားက သူ႔ကုိၾကည့္ပံုမွာ ေစာေစာကထက္ တေလးတစား႐ွိလာသည္။
ယခင္ တုန္းကေတာ့ သူ႔ကုိ သူတုိ႔ေလာက္ ဥာဏ္မေကာင္းဟု ထင္ ခဲ့ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အခုက်ေတာ့ သူ႔တြင္ ႐ွိေနသည့္ နည္းပါးေသာ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြးတြင္ ေကာင္းကင္ဘံု မွ သူေတာ္စင္မ်ား၏ တန္ခုိး လာေရာက္ေပါင္းစပ္လ်က္႐ွိေၾကာင္းကုိ သူတုိ႔ ဒိ႒ဓမၼ ျမင္ေတြ႕သြားၾကရၿပီ မဟုတ္ပါလား။
သူတုိ႔သည္ ဒင္နီ၏ အိမ္သုိ႔ ျပန္လာၾကသည္။ ေခြးအုပ္သည္ သူတုိ႔ေနာက္မွ တေကာက္ေကာက္။ ပင္လယ္ဓားျပ သည္ တစ္လမ္းလံုး သူ႔အျဖစ္သူ ေက်နပ္ကာ ပီတိျဖစ္လာသည္။ သူ႔တစ္ကုိယ္လံုးမွာ စိတ္၏ ခ်မ္းသာမႈ တည္းဟူေသာ ပီတိလိႈင္းသည္ စိမ့္၀င္ပ်ံ႕ႏွံ႕လ်က္႐ွိ၏။ ပီဆာႏုိးတစ္စုမွာလည္း ပင္လယ္ဓားျပ၏ ေငြ ကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးလုိက္ရသည့္အတြက္ ကုသုိလ္စိတ္ပြားလာသည္။ ပီလြန္သည္ ဤေငြကုိ ခုိးယူ ဖုိ႔ ပထမဆံုး ႀကံစည္ခဲ့သူျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း မခုိးျဖစ္ခဲ့ေပ။ အခုက်ေတာ့လည္း ယင္းကဲ့သုိ႔ မခုိးျဖစ္ခဲ့ သည့္အတြက္ သူ႔စိတ္မွာမ်ားစြာ သက္သာရာရခဲ့၏။
ပင္လယ္ကမ္းေျခမွ ေကာက္ယူခဲ့ေသာ တုိလီမုိလီ ပစၥည္းအေဟာင္းအျမင္းမ်ား ေရာင္းခဲ့သည့္ ေငြ ငါးေဒၚလာ သည္ ဒင္နီ၏ အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ႐ွိေနေသးသည္။ အခုလုိအခ်ိန္တြင္ ထုိေငြကုိ ဘယ္လုိသံုးလွ်င္ သင့္မည္ ကုိ ဒင္နီ ေကာင္းစြာသိသည္။ သူသည္ ပီလြန္ကုိ ေခၚ၍ ေစ်းသုိ႔သြားကာ အမဲသားဟင္း ခုႏွစ္ေပါင္၊ ၾကက္သြန္နီ တစ္အိတ္၊ ေပါင္မုန္႔ႏွင့္သၾကားမုန္႔မ်ား ၀ယ္သည္။ ပက္ဘလုိႏွင့္ ဂ်ီးဆပ္ေမရီယာတုိ႔ ေတာ္ရဲလီးဆုိင္ သုိ႔ သြားကာ ၀ုိင္ႏွစ္ဂါလံ ၀ယ္သည္။ ဟုိတုန္းကလုိ အိမ္အျပန္လမ္းတြင္ ၀ုိင္ကုိ ေသာက္လာျခင္း မျပဳ။
ထုိညတြင္ မီးဖုိမီးကုိ တထိန္ထိန္ တညီးညီး ေတာက္ေလာင္ေနေအာင္ ဖုိထားသည္။ စားပဲြေပၚတြင္ ဖေယာင္းတုိင္ ႏွစ္တုိင္ ထြန္းထားသည္။ သူငယ္ခ်င္း တစ္စုသည္ အစားအစာကုိ အလွ်ံပင္ စားၾကသည္။ ပင္လယ္ဓားျပ ကုိ ဂုဏ္ျပဳသည့္ ပါတီပဲြ တစ္ခုေပတည္း။ ပင္လယ္ဓားျပ သည္ ဤပါတီပဲြတြင္ သူ႔ကုိယ္သူ ဂုဏ္သိကၡာ တက္ေအာင္ ျပဳမူေနထုိင္လ်က္ ႐ွိ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူ႔ကုိယ္သူ တည္ၿငိမ္ေလးနက္ေသာ မ်က္ႏွာ ထားျဖင့္ ဣေႁႏၵရရ ေနႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစား၍ မရျဖစ္ေနသည္။ ၿပံဳးစရာအေၾကာင္းထူး မ႐ွိပါဘဲလ်က္ တၿပံဳးၿပံဳး ျဖစ္ေနသည္။
အစားအစာမ်ားကုိ အ၀အၿပဲ စားၿပီးေသာအခါ သူတုိ႔အားလံုး ၀ုိင္းထုိင္ကာ ၀ုိင္အရသာ ခံၾကသည္။ သူတုိ႔က ပင္လယ္ဓားျပကုိ " တုိ႔မ်ားရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း" ဟု ေခၚၾကသည္။
ဂ်ီးဆပ္စ္ေမရီယာက ေမးခြန္းတစ္ခု ထုတ္သည္။ " အဲဒါ ျဖစ္တုန္းက မင္းစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိခံစားရသလဲ၊ ဟုိ ဟာကြာ၊ မင္းက ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္ လွဴမယ္လုိ႔ အဓိဠာန္ ျပဳလုိက္ေတာ့ မင္းေခြး ေနေကာင္းလာတယ္ေလ၊ အဲဒီ တုန္းက မင္းစိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိ႐ွိခဲ့သလဲ၊ အတိတ္နိမိတ္ ျပတာကုိေကာ မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ခဲ့ေသးလား"
ပင္လယ္ဓားျပက ထုိစဥ္က အျဖစ္အပ်က္ကုိ သတိျပန္ရလာေအာင္ အားထုတ္သည္။ " ဘယ္လုိမွ မခံစားရဘူး၊ ဘာမွလည္း မျမင္ခဲ့ဘူးလုိ႔ ထင္တာပဲ၊ အတိတ္နိမိတ္ေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ျမင္ခဲ့ရသလား မေျပာတတ္ဘူး၊ က်ဳပ္ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္႔စစ္ကုိ ေလထဲမွာ ျမင္ခဲ့မိတယ္လုိ႔ ထင္တာပဲ၊ သူ႔တစ္ကုိယ္လံုး ေနမင္းႀကီး လုိ လင္း လက္ေနတယ္ "
" မင္းကလည္းကြာ၊ ေသေသခ်ာခ်ာ မမွတ္မိဘူးလား" ဟု ပီလြန္က ၀င္ေထာက္သည္။
" မွတ္မိသလုိလုိေတာ့ ႐ွိပါတယ္။ စိန္႔ဖရန္စစ္က က်ဳပ္ကုိ ၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ၿပံဳးျပတယ္။ အဲဒါပဲ ေနာက္ ေတာ့ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး၊ သူေျပာသြားတာက အုိ အလြန္ညစ္ပတ္ ေပေရေနေသာ လူသား ေခြးေတြ ကုိ သနား ပါတဲ့"
" သူက မင္းကုိ အဲဒီလုိပဲ ေခၚရသလားကြာ "
" ဟုတ္တယ္၊ အဲသလုိပဲ ေျပာသြားတယ္၊ သူ႔အေနနဲ႔ အဲသလုိ မေျပာလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ၊ လိမ္ေျပာရင္ သူေတာ္စင္ ဘယ္ဟုတ္ေတာ့မွာလဲဗ်ာ "
" အကုန္လံုး ကုိ မင္းမွတ္မိမယ္ မထင္ပါဘူးကြာ" ဟု ပက္ဘလုိက ေျပာသည္။
" အင္းေပါ့ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာပဲ" ပင္လယ္ဓားျပသည္ သူ႔ကုိ အားလံုးက ၀ုိင္း၍ မ်က္ႏွာသာ ေပးၿပီး အေရးတယူ ျပဳေနၾကသည့္အတြက္ သာယာေပ်ာ္႐ႊင္မႈျဖင့္ ယစ္မူးလ်က္ ႐ွိေလသည္။
" ငါ့အဘြားကေတာ့ မယ္ေတာ္ မာရီယာကုိေတာင္ ျမင္ဖူးတယ္ကြ" ဟု ဂ်ိဳးဆပ္စ္ေမရီယာက ေျပာသည္။ " အဲဒီ တုန္းက အဘြားဟာ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္။ ေသခါနီးဆဲဆဲေပါ့၊ အဘြားေအာ္ေျပာေနတဲ့ စကားေတြ ကုိ ငါကုိယ္တုိင္ နားနဲ႔ဆတ္ဆတ္ ၾကားရတာ၊ အုိ ငါမယ္ေတာ္မာရီယာကုိ ျမင္ေနရတယ္။ အုိ မယ္ေတာ္ ေမရီလုိ႔ ေျပာေနတာကြ"
" ဒါေတြက တခ်ိဳ႕လူေတြသာ ျမင္ရတာကြ" ဟု ဒင္နီက ေျပာသည္။ " ငါ့အေဖက သိပ္ၿပီးေကာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူဟာ သူေတာ္စင္ေတြကုိ ျမင္ေနရတယ္၊ ဒါမ်ိဳးက အဲဒီပုဂၢိဳလ္ေတြကုိ ျမင္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႔စိတ္ဟာ ေကာင္းသလား ဆုိးသလားဆုိတဲ့ အခ်က္ေပၚမွာ တည္ေနတယ္၊ မင္း တျခား အတိတ္နမိတ္ ေတြ ေကာ ျမင္ဖူးေသးသလား ပင္လယ္ဓားျပ "
" ဟင့္အင္း" ဟု ပင္လယ္ဓားျပက ေျဖသည္။ " ေနာက္ထပ္ ျမင္ရေတြ႕ရမွာလည္း က်ဳပ္ ေၾကာက္ပါတယ္ ဗ်ာ"
သူတုိ႔ပါတီပဲြကေလးသည္ သိမ္ေမြ႕ညင္သာစြာျဖင့္ စခန္းသြားလ်က္႐ွိသည္။ ထုိညအဖုိ႔ အိမ္ထဲတြင္ သူတုိ႔ သာလွ်င္ ႐ွိၾကသည္မဟုတ္။ အိမ္နံရံ မ်ားသည္ သူတုိ႔ကုိ ၾကည့္ေနၾကသည္ဟု စိတ္ထဲက ခံစားေနၾက ရသည္။
" တနဂၤေႏြေန႔ဆုိရင္ မင္းရဲ႕ ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္စင္ဟာ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲ ေရာက္ေနေတာ့မယ္" ဟု ပီလြန္ က ေျပာသည္။ " မင္းတုိ႔ကုိ တုိ႔အ၀တ္ေတြ ငွားလုိက္ရမွာဆုိေတာ့ ငါတုိ႔ လုိက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ " မင္းတုိ႔ကုိ တုိ႔ အ၀တ္ေတြ ငွားလုိက္ရမွာဆုိေတာ့ ငါတုိ႔လုိက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဘုန္းႀကီးရာမြန္ ကေတာ့ မင္းနာမည္ ကုိ ထုတ္ၿပီး ေျပာခ်င္မွ ေျပာမွာ၊ ဒါေပမယ့္ မင္းလွဴတဲ့ ဖေယာင္းတုိင္စင္ အေၾကာင္းကုိေတာ့ မေျပာဘဲေနမွာ မဟုတ္ဘူး၊ သူ ဘာေတြေျပာတယ္ဆုိတာ မင္းမွတ္လာခဲ့ကြာ၊ ၿပီးေတာ့ ငါတုိ႔ကုိ ျပန္ေျပာေပါ့၊ ဟုတ္ဘူးလား"
ထုိ႔ေနာက္ ပီလြန္၏ မ်က္ႏွာထားသည္ တည္ၿငိမ္သြားသည္။ " သူငယ္ခ်င္းကေလးေရ၊ ကေန႔ေတာ့ ဘုန္းႀကီး ရာမြန္ ရဲ႕ အိမ္ထဲမွာ မင္းေခြးေတြနဲ႔ ျပည့္သြားတာပဲ၊ ကေန႔တစ္ေန႔ အဖုိ႔ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တနဂၤေႏြေန႔ သြားရင္ေတာ့ မင္းေခြးေတြ ေခၚသြားလုိ႔ မျဖစ္ေပဘူး ထင္တယ္။ ေခြးေတြ ဘုရား႐ွိခုိး ေက်ာင္းထဲ ၀င္တာကေတာ့ မသင့္ေလ်ာ္ဘူးကြ၊ ေခြးေတြကုိ အိမ္မွာပဲ ထားခဲ့ပါကြာ"
ပင္လယ္ဓားျပသည္ စိတ္ထိခုိက္သြားပံုရသည္။ " က်ဳပ္ေခြးေတြကလည္း လုိက္ခ်င္ၾကမွာပဲ၊ က်ဳပ္သူတုိ႔ကုိ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ထားခဲ့ရမွာလဲ၊ ဘယ္မွာထားခဲ့ရမွာလဲ"
" ဒါမ်ိဳးက်ေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ထိန္းမွေပါ့ ပင္လယ္ဓားျပရယ္။ ေနာက္ဆံုး ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ၿပီးဆံုးခါနီးမွာ ဘုရား သခင္ ရဲ႕ အထြတ္အျမတ္ေနရာ ကုိ မင္း ျပစ္မွားခ်င္ သလား "
" မျပစ္မွားခ်င္ဘူး" ဟု ပင္လယ္ဓားျပက ေျပာသည္။
" ေအးေလ၊ အဲသလုိ ဆုိရင္ေတာ့ ေခြးေတြကုိ အိမ္မွာပဲထားခဲ့ေပါ့၊ ငါတုိ႔က မင္းေခြးေတြကုိ ဘာမွ မျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ထားပါ့မယ္၊ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲ ေခၚသြားရင္ေတာ့ ျပစ္မွားသလုိ ျဖစ္သြားမွာ ေသခ်ာ တယ္ကြ"
ထုိညက သူတုိ႔ အရက္ေသာက္ပံုမွာ ေအးေအးေဆးေဆး တည္တည္ ၿငိမ္ၿငိမ္ ႐ွိလွ၏။ ညဥ့္နက္ပုိင္း လူေျခတိတ္ ခ်ိန္တြင္ ညစ္ပတ္စုတ္ျပတ္ေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ သံကုန္ဟစ္၍ ဆုိမိၾကသည္။ သူတုိ႔စိတ္ မ်ားသည္ မေကာင္းေသာ မိန္းမမ်ားဆီသုိ႔ တရစ္၀ဲ၀ဲ ေရာက္သြားၾကေသးသည္။ ထုိ႔ေနာက္ အရက္ ေသာက္တုိင္း လုပ္ေနက်ျဖစ္သည့္ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ေဆာ္ရန္ တာစူ၍ မရၾကေခ်။ သူတုိ႔ တစ္သက္တာတြင္ မေကာင္းေသာ အရာဟူ၍ ဘာတစ္ခုမွ မျဖစ္ဘဲ ၿပီးဆံုးသြားသည့္ အရက္၀ုိင္းမွာ ဤတစ္ႀကိမ္ သာလွ်င္ ႐ွိေသးသည္ဟု ေျပာစမ်တ္ ျပဳႏုိင္ၿပီ ျဖစ္ေလသည္။
တနဂၤေႏြေန႔ နံနက္သည္ သူတုိ႔ အလုပ္အ႐ႈပ္ဆံုးေန႔ျ့ဖစ္သည္။ သူတုိ႔သည္ ပင္လယ္ဓားျပကုိ ေရခ်ိဳးေပးၾက သည္။ နား႐ြက္ေပါက္မ်ား ႏွင့္ ႏွာေခါင္းေပါက္မ်ားတြင္ ေခ်းေညွာ္စင္ မစင္ ဂ႐ုစုိက္၍ ၾကည့္ၾကသည္။ ေစာင္ႀကီး ပတ္ထားေသာ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳးသည္ သူ၏ အျပာေရာင္ ေဘာင္းဘီ႐ွည္မ်ားကုိ ၀တ္ေနသည့္ ပင္လယ္ဓားျပ အား ထုိင္ၾကည့္ေနသည္။ မွန္မ်ားကုိ ရတနာအတုလုပ္၍ စီျခယ္ထားေသာ ခါးပတ္ႀကီးကုိ ကုတ္အက်ႌ အျပင္ဘက္ မွ ထုတ္၍ မပတ္ရန္ ပင္လယ္ဓားျပအား ၀ုိင္း၍ နားခ်ၾကသည္။ ခါးပတ္ကုိ အထဲတြင္ ပတ္ၿပီး ကုတ္အက်ႌကုိ ဟထားလုိက္လွ်င္ အေရဂာင္မ်ားသည္ ၀င္းခနဲ လက္ခနဲ ျဖစ္ကာ ပုိ၍ ၾကည့္ေကာင္းလိမ့္မည္ဟု နား၀င္ေအာင္ ႐ွင္းျပ၏ ေျခေထာက္ႏွင့္ ေတာ္ေသာ ဖိနပ္မွာ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳး ဖိနပ္ သာ႐ွိ၏။ ထုိတစ္ရန္တည္းေသာ ဖိနပ္မွာ ပင္လယ္ဓားျပ၏ ဖိနပ္ထက္ပင္ စုတ္ခ်ာေန၏။
ထုိဖိနပ္ ကုိ စီးေပးရာ၌ အခက္ခဲဆံုး အပုိင္းမွာ ေရာင္ေနေသာ ေျခေထာက္မ်ားကုိ ေလသလပ္ေအာင္ ေဖာက္ထားသည့္ အေပါက္ကုိ လူမျမင္ေအာင္ ကာကြယ္ေပးဖုိ႔ ျဖစ္ သည္။ သည္အတုိင္းထားလွ်င္ အေပါက္မွ ထြက္ေနေသာ ေျခေခ်ာင္းမ်ားကုိ အတုိင္းသားျမင္ေနရ၏။ ဤျပႆနာကုိ ပီလြန္က သူ႔နည္း သူ႔ဟန္ျဖင့္ ေျဖ႐ွင္းသည္။ မီးဖုိမွ က်ပ္ခုိးမ်ားျဖင့္ ပင္လယ္ဓားျပ၏ ေျခေခ်ာင္းမ်ားကုိ မည္းနက္သြားေအာင္ သုတ္ေပးသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ဖိနပ္အေရာင္ႏွင့္ ခဲြျခား၍ မရႏုိင္ေတာ့ေပ။
ေနာက္ဆံုးတြင္ ပင္လယ္ဓားျပ၏ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈသည္ ၿပီးဆံုးသြားသည္။ သူ႔ေခါင္းတြင္ ပီလြန္႔ဖခင္၏ ဦးထုပ္၊ ကုိယ္ေပၚတြင္ ဒင္နီ၏ ႐ွပ္အက်ႌ၊ ခါးတြင္ ေကာင္ႀကီးဂ်ိဳး ၏ ေဘာင္းဘီ၊ လည္တုိင္တြင္ သူကုိယ္တုိင္ ၀ယ္လာ သည့္ လက္ကုိင္ပ၀ါႀကီး စည္းလ်က္၊ ခါးတြင္ ပတ္ထားသည့္ ခါးပတ္မွ အေရာင္သည္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္၊ သူသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေ႐ွ႕ေမွာက္ တြင္ လမ္းေလွ်ာက္ျပသည္။
" ေျခေထာက္ကုိ ေျမွာက္ၿပီး ေလွ်ာက္ကြ"
" ဖိနပ္ကို ႐ွပ္မတုိက္နဲ႔"
" လက္ကုိင္ပ၀ါႀကီးကုိ ခဏခဏ မကုိင္နဲ႔ေလကြာ"
" လူေတြက မင္းကုိ အ၀တ္အစားသစ္ မ၀တ္ဖူးလုိ႔ ထင္ကုန္လိမ့္မယ္ကြ"
ပင္လယ္ဓားျပက သူ႔မိတ္ေဆြမ်ားကုိ လွည့္ၾကည့္သည္။ " ေခြးေတြကုိ ေခၚသြားရင္လည္း ျဖစ္မွာပါဗ်ာ၊ က်ဳပ္ က သူတုိ႔ကုိ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲ မ၀င္နဲ႔လုိ႔ ေျပာရင္ နားေထာင္မွာပါ" ဟု ေျပာသည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း ပီဆာႏုိးမ်ားက အေလွ်ာ့မေပး။ " မေခၚနဲ႔ကြာ" ဟု ဒင္နီက ကန္႔ကြက္သည္။ " ဒီေကာင္ေတြ တစ္နည္းနည္း နဲ႔ အထဲ၀င္မွာပဲ၊ သူတုိ႔ကုိ အိမ္မွာပဲထားခဲ့၊ ဘာမွမျဖစ္ေအာင္ ငါတုိ႔ ၾကည့္ထားေပးမယ္"
" အဲသလုိ ထားခဲ့ရင္ သူတုိ႔ ႀကိဳက္မွာမဟုတ္ဘူးဗ်" ဟု ပင္လယ္ဓားကျပက ေျပာသည္။ " သူတုိ႔ ပ်င္းေနမွာ စုိးရတယ္" သူသည္ အခန္းေထာင့္ထဲတြင္ ေခြေနၾကေသာ ေခြးမ်ားကုိ လွည့္ၾကည့္သည္။ " မင္းတုိ႔ ဒီမွာေနခဲ့ၾကဟု" လွမ္းေျပာသည္။ " ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းကုိ မင္းတုိ႔ လုိက္လုိ႔မျဖစ္ဘူး၊ ငါျပန္လာတဲ့အထိ ငါ့မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ မင္းတုိ႔ ေနခဲ့ၾက"။ ထုိ႔ေနာက္ ပင္လယ္ဓားျပသည္ အိမ္ထဲမွ ထြက္ကာ တံခါးကုိ အသာျပန္ပိတ္သည္။ ႐ုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္း ေခြးေဟာင္သံမ်ားႏွင့္အတူ အူသံမ်ားသည္ အိမ္ထဲတြင္ ေသာေသာညံ သြားသည္။ သူ႔မိတ္ေဆြမ်ား အေပၚတြင္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈ အျပည့္အ၀႐ွိေနၿပီျဖစ္ေသာ ပင္လယ္ဓားျပ သည္ ေနာက္ပိုင္းသုိ႔ ျပန္လွည့္ မလာေတာ့ေခ်။
လမ္းေပၚတြင္ ေလွ်ာ္ကလာေနေသာ ပင္လယ္ဓားျပ၏ စိတ္သည္ သူ႔ေခြးမ်ား ပါမလာသျဖင့္ မလံုမလဲ ျဖစ္ေနသည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ အကာအကြယ္ မဲ့ေနသလုိလုိ၊ ကုိယ္လံုးတီးႀကီး ေလွ်ာက္ေနရသလုိ ခံစား ေနရသည္။ သူသည္ တစ္ေယာက္တည္း သြားရ လာရမည္ကုိ ေၾကာက္သည္။ သူ တစ္ေယာက္တည္း ဆုိလွ်င္ တစ္ေယာက္ေယာက္ က သူ႔ကုိ ရန္ျပဳလိမ့္မည္ဟု ထင္ေနသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း သူသည္ စိတ္ကုိတင္းကာ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ပင္ ေလွ်ာက္သြားသည္။ ၿမိဳ႕ထဲမွ ျဖတ္၍ ၿမိဳ႕ျပင္ထြက္ကာ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းဆီသုိ႔ ဦး တည္လ်က္။
သူသည္ ဘုရား၀တ္မျပဳမီ ထံုးစံအတုိင္း ေက်ာက္စီေရခြက္ထဲမွ ဘုရားသခင္ေတာ္၏ ေရစင္ေတာ္တြင္ လက္ျဖင့္ ႏွစ္၍ နဖူးႏွင့္ပခံုး ႏွစ္ဖက္ကုိ တုိ႔ကာ ၾကက္ေျခခတ္ လုပ္လုိက္ၿပီးေနာက္ မယ္ေတာ္မာရီယာ၏ ႐ုပ္တု ေ႐ွ႕တြင္ ခဏမွ် ဒူးေထာက္ကာ အ႐ုိအေသ ျပဳသည္။ ထုိ႔ေနာက္တြင္ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းမႀကီးထဲသုိ႔ ၀င္ခဲ့သည္။ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲတြင္ ေမွာင္မည္းလ်က္႐ွိ၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း စင္ျမင့္ထက္႐ွိ လက္၀ါးကပ္ တုိင္ႀကီးတြြင္ မူ ဖေယာင္းတုိင္မ်ား ထြန္းထားသည္။ ေဘးတစ္ဖက္ တစ္ခ်က္႐ွိ ႐ုပ္တုမ်ားေ႐ွ႕တြင္ လည္း ဖေယာင္းတုိင္ မ်ားသည္ တလက္လက္ လင္းေနၾကသည္။
ပင္လယ္ဓားျပသည္ လက္၀ါးကပ္တုိင္ႀကီးေ႐ွ႕၌ ထုိင္ကာ ေတြေ၀ေငးေမာေနသည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ ျမင့္ျမတ္ ေသာ ဤအရာသည္ သူႏွင့္ အလြန္အလွမ္းေ၀းလွသည္ဟု ထင္ေနမိ၏။ သူလုိ ဆင္းရဲသား ပါမႊား တစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ ဘုရားသခင္ႏွင့္ နီးစပ္ရန္ မလြယ္ကူဟု ေတြးေနမိသည္။ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားသည္ သူ႔ရင္ ကုိ ေႏြးေထြးသြား ေစမည့္ အရာ၊ သူ႔ကုိ ေၾကာက္လန္႔ေသာစိတ္ မ၀င္ေအာင္ ျပဳလုပ္ႏုိင္မည့္ အရာကုိ စူးစမ္း႐ွာေဖြ လ်က္႐ွိသည္။ စိန္႔ဖရန္စစ္႐ုပ္တုေ႐ွ႕တြင္ ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္စင္ တစ္ခု၊ ထုိစင္ေပၚ၌ တင္ထြန္း ထားသည့္ ဖေယာင္းတုိင္ႀကီးသည္ တ၀င္း၀င္း တလက္လက္။
ပင္လယ္ဓားျပ ၏ စိတ္သည္ လႈပ္႐ွားလ်က္႐ွိ၏။
လူအမ်ားသည္ ၀င္ၾက ထြက္ၾကႏွင့္ လႈပ္႐ွားလ်က္႐ွိသည္။ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္း တံခါးသည္ ပိတ္လုိက္ ဖြင့္လုိက္ ႏွင့္ ရပ္နားေနသည္မ႐ွိ။ ဘုရား၀တ္ျပဳပဲြစၿပီ။ ပင္လယ္ဓားျပသည္ ၀တ္ျပဳပဲြအေပၚ အာ႐ံုစူးစုိက္၍မရ။ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားသည္ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္စစ္၏ ႐ုပ္တု ႏွင့္ ႐ုပ္တုေ႐ွ႕႐ွိ ဖေယာင္းတုိင္ စင္ေပၚ၌ စူးစုိက္လ်က္ ႐ွိသည္။ ၾကည့္ေနရသည္မွာ က်က္သေရ ႐ွိလွပါဘိ၏။ သပၸာယ္လွဘိ၏။ ဖေယာင္းတုိင္စင္ ကုိ လွဴခဲ့သူမွာ သူမွ ဟုတ္ပါေလစ။ ပင္လယ္ဓားျပသည္ သူ႔ကုိယ္သူ မယံု ၾကည္ ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လ်က္႐ွိ၏။ သူလွဴထားေသာ ဖေယာင္းတုိင္စင္ကုိ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္႔စစ္က ႏွစ္သက္ ပါမည္လား။ သူသည္ သံသယ မကင္းေသာ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ႐ုပ္တု၏ မ်က္ႏွာကုိ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ၾကည့္ေနသည္။ ႐ုပ္တု၏ မ်က္ႏွာသည္ မၾကာခဏ ၿပံဳးၿပံဳးေနသည္ဟု ထင္၏။ အၿပံဳးမွာ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ သာယာမႈ ကုိ ေဖာ္ျပေသာ အၿပံဳး။
ေနာက္ဆံုးတြင္ ဘုရား၀တ္ျပဳပဲြ ၿပီးသြားသျဖင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ဓမၼၾသ၀ါဒစကား ေျပာၾကားသည္။ " ယေန႔ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္း ထဲမွာ အင္မတန္ သစ္လြင္တဲ့ အလွတစ္ပါး ေပါက္ဖြားေနတယ္" ဟု ဘုန္းေတာ္ႀကီး ရာမြန္ က မိန္႔ၾကားသည္။" ဒီ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းရဲ႕ သားသမီးေတြထဲက သားတစ္ေယာက္ဟာ သူေတာ္စင္ အ႐ွင္သူျမတ္ စိန္႔ဖရန္စစ္ ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ကုိ ပူေဇာ္တဲ့အေနနဲ႔ ေ႐ႊဖေယာင္းတုိင္ စင္တစ္စင္ ကုိ လွဴခဲ့တယ္" ဘုန္းေတာ္ႀကီး က ပင္လယ္ဓားျပ ေျပာခဲ့သည့္ ေနမေကာင္းျဖစ္ခဲ့ေသာ ေခြးအေၾကာင္းကုိ ေျပာျပသည္။ သူ႔ မ်က္လံုး မ်ားသည္ တရားနာပရိသတ္၏ အရိပ္အျခည္ကုိ အကဲခတ္လ်က္႐ွိ၏။ တခ်ိဳ႕က ၿပံဳးေနၾကသည္ကုိ သူျမင္သြားသည္။
" ဒီ အျဖစ္အပ်က္ကေလးဟာ ရယ္စရာေကာင္းတယ္လုိ႔ တြက္လုိ႔ မျဖစ္ဘူး" ဟု ေျပာသည္။ " စိန္႔ဖရန္စစ္ ဟာ တိရစၦာန္ေတြအေပၚမွာ ေမတၱာထား႐ွာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လည္း သူတုိ႔ကုိ တရားေဟာေတာ္မူတယ္ မဟုတ္လား" ထုိ႔ေနာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးရာမြန္က ဂတ္ဘီယုိ၏ ၀ံပုေလြယုတ္ဇာတ္ေၾကာင္း၊ ခ်ိဳးလည္ေျပာက္ မ်ားႏွင့္ မုိးေဆြငွက္မ်ား ဇာတ္ေၾကာင္းကုိ ေဟာျပသည္။ ပင္လယ္ဓားျပသည္ အံ့အားႀကီးသင့္ကာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ မ်က္ႏွာကုိ ေငးၾကည့္ေနသည္။
႐ုတ္တရက္ တံခါးဆီမွ ေပၚလာေသာ တုိးသံ၊ ေ၀ွ႕သံမ်ား၊ ေခြးေဟာင္သံမ်ားႏွင့္ တံခါးကုိ ကုတ္ျခစ္သံမ်ား။ တံခါး သည္ ျဖုန္းခနဲပြင့္သြားၿပီး ဖလက္၊ ႐ူးေဒါ့၊ အင္ရီေကြး။ ပါဂ်ာရီတုိ႔ႏွင့္ ဆီေညာ္အလက္သြန္မဆင္ တုိ႔သည္ ၀႐ုန္းသုန္းကား ကဆုန္ေပါက္၍ ၀င္လာၾကသည္။ သူတုိ႔သည္ ႏႈတ္သီးမ်ားကုိ အေပၚသုိ႔ ေမာ့၍ အနံ႔ခံၿပီး ပင္လယ္ဓားျပ ကုိယ္ေပၚသုိ႔ ခုန္တက္ကာ တစ္ကုိယ္လံုး နမ္းၾက၊ ႐ႈပ္ၾက၊ လွ်ာမ်ားႏွင့္ လ်က္ၾက၊ ပါးစပ္ မ်ားမွလည္း တအင္အင္ ေအာ္ၾက။
ဘုန္းေတာ္ႀကီးသည္ စကား ဆက္မေျပာေတာ့ဘဲ ရပ္သြားသည္။ တင္းမာေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ပင္လယ္ဓားျပ တုိ႔ကုိ ၾကည့္ေနသည္။ ပင္လယ္ဓားျပခမ်ာ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ဘုန္းႀကီး၏ မ်က္ႏွာကုိ ထိတ္လန္႔ ေၾကာက္႐ြံ႕စြာျဖင့္ ျပန္ၾကည့္ေနသည္။ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေနရာတြင္ သူ႔ေခြးမ်ားေၾကာင့္ ယုတ္ညံ့မႈ တစ္ခုကုိ က်ဴးလြန္သည့္ အေျခအေနသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္သြားခဲ့ရေလၿပီ။
ထုိ႔ေနာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ရာမြန္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ခ်လုိက္သျဖင့္ တရားနာ ပရိသတ္ကပါ လုိက္ ၍ ရယ္ၾကသည္။ " မင္းေခြးေတြကုိ အျပင္ကုိ ေခၚထုတ္သြား" ဟု သူက လွမ္းေျပာသည္။ " ငါတုိ႔ တရားပဲြၿပီးခ်ိန္ အထိ သူတုိ႔ကုိ အျပင္က ေစာင့္ခုိင္းထား"
ပင္လယ္ဓားျပသည္ ေတာင္းပန္တုိးလွ်ိဳသည့္ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ တစ္ခ်က္မွ် ေမာ့ၾကည့္လုိက္ၿပီး သူ႕ ေခြးမ်ားကုိ ေခၚထုတ္သြားသည္။ " မင္းတုိ႔ လုပ္တာ မွားတယ္ " ဟု သူ႔ေခြးမ်ားကုိ ေျပာသည္။ " ငါမင္းတုိ႔ကုိ စိတ္ဆုိးတယ္၊ မင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ငါအ႐ွက္ကဲြရတယ္" ေခြမ်ားသည္ ေျမႀကီးေပၚ၌ ၀ပ္ကာ တအင္အင္ ညည္းေနၾကသည္။ " မင္းတုိ႔ ဘာေတြလုပ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ငါသိတယ္" ဟု ပင္လယ္ဓားျပက ထပ္ေျပာသည္။ " မင္းတုိ႔ ငါ့မိတ္ေဆြေတြကုိ ကုိက္ၿပီး ျပတင္းေပါက္က ခုန္ဆင္းလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီကုိလာတယ္၊ မင္းတုိ႔ဟာ ယုတ္မာ တဲ့ ေခြးေတြပါလား၊ ကဲ အခု ဒီေနရာက ဘယ္မွမသြားနဲ႔၊ ဒီေနရာကေန ေစာင့္ၾက "
သူသည္ စိတ္ညစ္ စိတ္႐ႈပ္ေထြးစြာျဖင့္ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲသုိ႔ ျပန္၀င္သည္။ ယခုအခ်ိန္အထိ အရယ္ မရပ္ႏုိင္ ၾကေသးေပ တရားနာပရိသတ္က သူ႔ကုိ ၀ုိင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ သူသည္ ႐ွက္စိတ္ျဖင့္ မႊန္ထူကာ သူ႔ေနရာသူ ျပန္ထုိင္သည္။
"မ႐ွက္ပါနဲ႔" ဟု ဘုန္းေတာ္ႀကီး ရာမြန္က လွမ္းေျပာသည္။ " မင္းေခြးေတြက မင္းကုိခ်စ္တာ၊ မင္းက မင္းေခြးေတြ ကုိ ခ်စ္တာဟာ ဒုစ႐ုိက္မႈတစ္ခုမဟုတ္ပါဘူး။ စိန္႔ဖရန္စစ္ကလည္း တိရစၦာန္ေတြကုိ ခ်စ္တာပဲ မဟုတ္လား" ထုိ႔ေနာက္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက သူေတာ္စင္ႏွင့္ တိရစၦာန္မ်ား၏ ဇာတ္ေၾကာင္းမ်ားကုိ ထပ္မံ ေျပာျပ ျပန္သည္။
ပင္လယ္ဓားျပသည္ စိတ္သက္သာရာ ရသြားသည္။ " ဒီစကားေတြကုိ ေခြးေတြသာ ၾကားရင္ ၀မ္းသာ ၾကမွာပဲ"ဟု ေတြးသည္။ တရားပဲြ ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္အထိ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဟာေျပာလုိက္ေသာ ဇာတ္လမ္း မ်ားသည္ သူ႔နားထဲမွ မထြက္ေသး။ အခမ္းအနား ၿပီးသြားသည့္အခါ သူသည္ ေ႐ွ႕ဆံုးမွ ဦးေအာင္ အျပင္သုိ႔ ထြက္သည္။ သူ႔ေခြးမ်ား က သူ႔ကုိ ဆီးႀကိဳႏႈတ္ဆက္ေနၾကသည္။
" ကဲ လာၾက" ဟု ပင္လယ္ဓားျပကေခးသည္။ " ငါ မင္းတုိ႔ကုိ ေျပာစရာ႐ွိတယ္" သူသည္ ထင္း႐ွဴးေတာဘက္သုိ႔ ခပ္သုတ္သုတ္သြားသည္။ ေခြးမ်ားက သူ႔ေနာက္မွ အေျပးအလႊားလုိက္ၾကသည္။ ထင္း႐ွဴးပင္မ်ားၾကားတြင္ လမ္းသြယ္ကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနေသာ ေနရာသုိ႔ ေရာက္မွ အေျပးရပ္သည္။
" မင္းတုိ႔ တစ္ေတြ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲ၀င္ၿပီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးေဟာတဲ့ တရားကုိသာ နာရရင္ ေကာင္းမ်ာ" ဟု ေျပာသည္။ သူသည္ အနီးအနားမွ ေက်ာက္တံုးမ်ားကုိ ေကာက္ကာ တစ္လံုးေပၚတစ္လံုးဆင့္၍ တင္သည္။ " ေဟာဒီမွာေတြ႕လား၊ ဒါက သူေတာ္စင္ ႐ုပ္တုကြ" ဟု သူ႔ေခြးမ်ားကုိ လွမ္းေျပာသည္။ သူသည္ တုတ္တစ္ေခ်ာင္း ေကာက္၍ ေျမႀကီးေပၚ၌ စုိက္လုိက္သည္။ " ဒီဟာ ကေတာ့ ဖေယာင္းတုိင္စင္ကြ။ စင္ေပၚ မွ ဖေယာင္းတုိင္ ထြန္းထားတယ္ ဆုိပါေတာ့ကြာ၊ ဟုတ္လား "
သူတုိ႔ ထုိင္ေနေသာ ေနရာသည္ သစ္ရိပ္မ်ားေၾကာင့္ ခပ္ေမွာင္ေမွာင္ ျဖစ္ေနသည္။ ေလသည္ ထင္း႐ွဴးနံ႔ သင္း လ်က္႐ွိသည္။ ျဖည္းျဖည္းသာသာ တုိက္ခတ္လ်က္႐ွိေသာ ေလအ႐ွိန္ျဖင့္ သစ္ပင္မ်ားသည္ ယိမ္းႏဲြ႕လႈပ္႐ွားေန ၾကသည္။ ပင္လယ္ဓားျပသည္ သူ႔ေခြးမ်ားဘက္ လွည့္၍ အမိန္႔ေပးသည္။ " ကဲ လာ အင္ရီေကြး က ဒီေနရာမွာ ထုိင္၊ ႐ူးေဒါကလည္း ဒီေနရာမွာပဲထုိင္၊ ဖလက္က အငယ္ဆံုးအေကာင္ဆုိေတာ့ သူ႔ကုိ ဒီေနရာ ေပးမွ၊ ပါဂ်ရီတုိ ကေတာ့ ဒီဘက္းမွာထုိင္၊ ေဟ့ေကာင္ ဆီေညာ္အလက္သြန္ဆင္၊ မင္းက လွဲမေနနဲ႔ဦး"
ပင္လယ္ဓားျပသည္ ေခြးမ်ားကုိ ႏွစ္တန္းခဲြ၍ ေနရာခ်ေပးသည္။ ႏွစ္ေကာင္က ေ႐ွ႕တန္း၊ သံုးေကာင္က ေနာက္ တန္း။
" ငါ မင္းတုိ႔ကုိ ေျပာျပမယ္" ဟု သူက ေျပာသည္။ " မင္းတုိ႔ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲ ၀င္တာကုိ ခြင့္လႊတ္လုိက္တယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ရာမြန္က အခု တစ္ႀကိမ္ ဘုရား႐ွိခုိးေက်ာင္းထဲကုိ မင္းတုိ႔ ၀င္တာဟာ ယုတ္ညံ့ေအာင္ ျပဳတာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္၊ မင္းတုိ႔ကုိ ထပ္ၿပီးေျပာစရာ ႐ွိေသးတယ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ၾက"
ေခြးမ်ားသည္ သူတုိ႔ေနရာတြင္ သူတုိ႔ထုိင္ကာ သူတုိ႔သခင္ ေျပာသမွ်ကုိ နားစြင့္ေနၾကသည္။ ဆီေညာ္အလက္သြန္မဆင္က အၿမီးတနန္႔နန္႔လုပ္သည္။ " ဒီေနရာဟာ အၿမီးႏွန္႔ဖုိ႔ေနရာ မဟုတ္ဘူးကြ" ဟု ပင္လယ္ဓားျပက လွမ္းေျပာသည္။ " စိန္ဖရန္႔စစ္ကေတာ့ ခြင့္လႊတ္မွာပါ၊ ဒါေပမယ့္ ငါကေတာ့ ငါ့စကားေျပာ ေနတာကုိ နားေထာင္ရင္ အၿမီးနန္႔တာ မႀကိဳက္ဘူး၊ ကဲ အားလံုးနားေထာင္ၾက၊ ငါ မင္းတုိ႔ကုိ စိန္႔ဖရန္စစ္ အေၾကာင္း ေျပာျပမယ္"
ထုိ႔ေန႔အဖုိ႔ ပင္လယ္ဓားျပ၏ မွတ္ဥာဏ္မ်ားသည္ မ်ားစြာ ေကာင္းလ်က္႐ွီသည္။ ေခြးမ်ားသည္ သူေပးထားေသာ ေနရာမွ မေ႐ႊ႕။ ေခြးမ်ား၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေပၚ၌ စူးစုိက္လ်က္႐ွိသည္။ သူသည္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဟာေျပာလုိက္သည့္ ဇာတ္၀တၳဳမ်ားကုိ တစ္လံုးမက်န္ ေျပာျပေနသည္။
သူေျပာလုိသမွ် ေျပာၿပီးေသာအခါ သူသည္ ေခြးမ်ား၏ အရိပ္အေျခကုိ တည္ၿငိမ္ေလးနက္ေသာ မ်က္ႏွာထား ျဖင့္ အကဲခတ္သည္။ " သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္စစ္ဟာ အဲဒီအလုပ္ေတြ လုပ္ခဲ့တယ္ကြ" ဟု ေျပာသည္။ သစ္ပင္မ်ားသည္ ေအာ္ျမည္ ညည္းညဴလ်က္႐ွိၾက၏။ ထင္း႐ွဴးေတာ တစ္ေတာလံုး ၿငိမ္ဆိတ္ ေနသည္။
႐ုတ္တရက္ ပင္လယ္ဓားျပ၏ ေနာက္မွ အသံတစ္သံ ထြက္လာသည္။ အသံမွာ ခပ္ေသးေသး။ ေခြးမ်ားက အသံလာရာ ဆီသုိ႔ ဖ်တ္ခနဲ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ၾကသည္။ ပင္လယ္ဓားျပကေတာ့ ေနာက္သုိ႔ လွည့္မၾကည့္ရဲ။ ေၾကာက္စိတ္ျဖင့္ အသာကေလး ၿငိမ္ေနသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ် ကုန္လြန္သြားသည္။
ထုိ႔ေနာက္ ေခြးမ်ားသည္ ေမာ့ၾကည့္ရာမွ သူတုိ႔ေခါင္းမ်ားကုိ ေအာက္သုိ႔ ဖ်တ္ခနဲ ျပန္ငံု႔လုိက္ၾကသည္။ သစ္ပင္ ထိပ္မ်ားဆီမွ သစ္႐ြက္ေလတုိးသံမ်ားႏွင့္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေ႐ြ႕လ်ားသြားေနေသာ ေနေရာင္ အကြက္မ်ား။
ပင္လယ္ဓားျပ သည္ အလြန္အမင္း ေပ်ာ္႐ႊင္ျမဴးႂကြလ်က္႐ွိသည္။ " မင္းတုိ႔သူ႔ကုိ ျမင္လုိက္တယ္မဟုတ္လား " ဟု ေအာ္ေမးသည္။ " အဲဒါ သူေတာ္စင္ စိန္႔ဖရန္႔စစ္ေပါ့၊ သူေတာ္စင္ ကုိယ္ေရာင္ျပတာကုိ ျမင္ရင္ မင္း တုိ႔ဟာ တကယ့္ေခြးေကာင္ေတြပဲကြ"
ေခြးမ်ားသည္ သူတုိ႔ထုိင္ေနၾကသည့္ ေနရာမ်ားမွ ခုန္ထလာၾကသည္။ သူတုိ႔ ပါးစပ္မ်ားသည္ ဟလ်က္။ သူတုိ႔ အၿမီးမ်ားသည္ ႏွန္႔လ်က္။
---------------------------------
ဆက္ရန္
.
