ပုတီးစိပ္သည္။ ေမတၱာသုတ္ကို ဆယ့္ရွစ္ေခါက္ ရြတ္ေနက်။ ဂုဏ္ေတာ္ တစ္ေထာင္ စိပ္ေနက်။
သည္လို ႏွင့္ ရွစ္နာရီ ေရာက္လာေတာ့ ဆရာ၀န္ ညႊန္းသည့္ေဆးမ်ား ေသာက္သည္။ စာအုပ္ တစ္အုပ္ ယူကာ အိပ္ခန္း သို႔ ေရာက္ရၿမဲ။
အစကေတာ့ စာ သိပ္မဖတ္ ျဖစ္ခဲ့ေပ။
ကိုကို စာေပလုပ္ငန္း လုပ္ေတာ့မည္ ဆို မွ စာေတြ ျပန္ဖတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ "ပေဒသရာဇာ"က ထုတ္ေ၀ေသာ စာအုပ္မ်ားကိုမူ ၿမိဳင္ အရသာမခံတတ္။ ၿမိဳင္ အဖတ္မ်ားသည္ ၀တၳဳ မ်ား ျဖစ္သည္။ သြက္လက္လွေသာ အမ်ိဳးအစားထက္ နက္နက္ရႈိင္းရိႈင္း ရွိေသာ ၀တၳဳမ်ားကို ႀကိဳက္သည္။
စာအုပ္ကို ငွားဖတ္၍ရေၾကာင္း ယခင္က ၿမိဳင္မသိ။ အလ်င္ကေတာ့ ၀ယ္ဖတ္တာ မ်ားသည္။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ က အႀကံေပး၍ အငွားဆိုင္မွ ငွားဖတ္ ျဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ အငွားဆိုင္ ႏွင့္ ေဖာက္သည္ ျဖစ္ေနၿပီ။ တစ္ပတ္ လွ်င္ အနည္းဆံုးငါးအုပ္ေတာ့ ဖတ္ျဖစ္သည္။
ေစာေစာ က ဖတ္ေနသည့္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။
ေၾသာ္ … ေခါင္းအံုးေပၚမွာ ေမွာက္တင္ထားရင္းကေန ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ေလွ်ာက်ေနသည္ကိုး။
ၿမိဳင္စာအုပ္ကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ စာအုပ္က "မငိုရဘူး၊ မရယ္ရဘူး" တဲ့။ ႏွလံုးေရာဂါ အေၾကာင္း ေတြပါပဲ။
ၿမိဳင္ သည္ ခင္ေဆြဦး၊ ယု၀တီ ခင္စိန္လိႈင္၊ မစႏၵာ၊ မိုးမိုး (အင္းလ်ား) တို႔၏ ၀တၳဳမ်ားကို ဖတ္သည္။
ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး တို႔ ခင္ႏွင္းယု တို ႔စာေတြ မဖတ္ရတာ ၾကာၿပီ။ သူတို႔တေတြ စာမ်ားမ်ား ေရးလွ်င္ ေကာင္းမွာပဲ ေတြးမိသည္။
ၿမိဳင္သည္ "မငိုရဘူး၊ မရယ္ရဘူး" ကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ဘယ္ေနရာ ေရာက္သြားပါလိမ့္။ မွတ္ထား ေသာ စာမ်က္ႏွာကို ေမ့သြားၿပီ။ ဇာတ္ကိုလည္း ေမ့သြားၿပီ။ စာပိုဒ္ေတြကိုလည္း အမွတ္ မရေတာ့။ စာအုပ္ ကို ျပန္ခ်ထားလိုက္သည္။
"သူက အစ္မႀကီးနဲ႔ ကြာရွင္းျပတ္စဲ ခ်င္တယ္တဲ့ x x x ကၽြန္မနဲ႔ လက္ထပ္ခ်င္တယ္တဲ့ x x"
ေစာေစာ က စကားသံသည္ နားထဲတြင္ ပဲ့တင္ရိုက္ခတ္လာသည္။
ၿမိဳင္တစ္ခ်က္ ရိႈက္လိုက္မိသည္။
ငါးသံုးလံုး စီးကရက္ဗူးကို ဆြဲယူသည္။
ဆရာ၀န္ က တားျမစ္ထားေသာ္လည္း ၿမိဳင္သည္ စီးကရက္ကို မေသာက္ဘဲ မေနႏိုင္ခဲ့ေပ။
စင္စစ္ စီးကရက္စြဲ သည္မွာ ဘာမွ် မၾကာလွေသး။ ကိုကို ထားခဲ့သည့္ စီးကရက္ဘူးထဲမွ စီးကရက္ကို စမ္းေသာက္ ၾကည့္ၿပီး မွ စြဲသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ကိုကို အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေသာ ရက္မ်ား မွ စတင္ခဲ့သည္။ အထီးက်န္ ဆံရျခင္း မွ ေဆးလိပ္ကို အေဖာ္ရွာမိျခင္း ျဖစ္သည္။
ၿမိဳင္သည္ ခုတင္မွ ထသည္။ ျပတင္းေပါက္ရွိရာမွ လာရပ္သည္။ ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္ျဖစ္ေသာ ၿမိဳင္တို႔ အရပ္ မွာ ခုႏွစ္နာရီဆိုလွ်င္ လူအသြားအလာ က်ဲသြားတတ္သည္။ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ ေနတတ္ သည္။
တစ္စုံတစ္ေယာက္ထံ ဖုန္းဆက္ရ ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိသည္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ႏွင့္ စကား ေျပာခ်င္ ေနသည္။ ၿမိဳင့္တြင္ ကိုကုိႏွင့္ပတ္သက္ေသာ မိတ္ေဆြအမ်ားအျပားပင္ ရွိသည္။
အမ်ား အားျဖင့္ေတာ့ ကိုကို တို႔လို ေလးဆယ္အရြယ္ႏွင့္ ငါးဆယ္ ေျခာက္ဆယ္အရြယ္ေတြ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔သည္ ၿမိဳင္ တို႔ ထမင္းစားခန္း၏ ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
ၿမိဳင့္ကို လွသည္ဟု အၿမဲေျပာကာ၊ ၿမိဳင့္လက္ၤရာေတြကို ေကာင္းသည္ဟုဆိုကာ ကိုကို႔ကို မိန္းမရ ကံေကာင္းသူ ဟု ခ်ီးက်ဴးတတ္ၾက သူမ်ား ျဖစ္သည္။
ေရွ႕ေန ေရွ႕ရပ္ေတြ ပါသည္။ တရားသူႀကီးေတြ ပါသည္။ သူေဌးေတြ၊ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ ေက်ာင္းဆရာေတြ ပါသည္။ စာေရးဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ရုပ္ရွင္ ဒါရုိက္တာေတြ ပါသည္။
အရက္၀ိုင္းမွာ က်ယ္ေလာင္စြာ စကားေျပာၿပီး ေအာ္ဟစ္ ရယ္ေမာ တတ္ၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ အရက္၀ိုင္း မစမီ တြင္ သူတို႔ကို လူႀကီးလူေကာင္းေတြအျဖစ္ ၿမိဳင္ ျမင္မိေသာ္လည္း အရက္၀ိုင္း သိမ္းခ်ိန္တြင္မူ အရူးအေပါ ေတြ ဟုသာ ထင္မိေလသည္။
သူတို႔ကို "ၿမိဳင့္ေယာက်ာ္းက ၿမိဳင့္ကို ကြာရွင္းျပတ္စဲခ်င္တယ္တဲ့၊ တျခားမိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္ခ်င္ တယ္တဲ့"
ၿမိဳင္ ေျပာထြက္ႏိုင္ပါ့မလား။
သည္အထိ သတၱိရွိႏိုင္ပါ့မလား။
ဖုန္းဆက္ခဲ့သည့္ မိန္းကေလးကို ၿမိဳင္ မသိပါ။ အသံကိုပင္ မက်က္မိပါ။ ရုပ္သြင္က မည္သို႔ရွိမည္ မမွန္း တတ္ပါ။ သူ႔ဘ၀၊ သူ႔အက်င့္စာရိတၱေတြ ကို ၿမိဳင္ မသိႏိုင္ပါ။
သည္ကေန႔ ေခတ္ထဲက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္မည္ ဆိုသည္ကိုသာ သိသည္။
ၿမိဳင့္ထက္ေတာ့ ငယ္ေပမေပါ့။
ၿမိဳင့္ထက္ေတာ့ လွေပမေပါ့။
အို … ၿမိဳင့္ထက္ သာ လို႔သာ ကိုကိုက လက္ထပ္ခ်င္တာ ျဖစ္မွာေပါ့။
တေလာက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေတာ့ သတိ အေပးသား။
"ကိုတင္ေမာင္သန္႔ကို ထိန္းဦးၿမိဳင္၊ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲေနတယ္၊ သူတို႔ သိပ္ေလးေလး နက္နက္ ျဖစ္ေနၾကတယ္၊ လြန္ကုန္ရင္ ရွင္းရခက္မယ္"
ကိုကို မိန္းမတစ္ေယာက္ ႏွင့္ တြဲသည္ဆိုသည္မွာ မဆန္း။
တစ္ေယာက္ မဟုတ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တြဲမည္ပင္။ ကိုကို က ၿမိဳင့္ႏွင့္အိမ္ေထာင္ေရးသုခ မရဘူးတဲ့ ေလ။ ဒါကို ၿမိဳင္ သိေနခဲ့ရသည္မွာ ၾကာၿပီေကာ။ ကိုကို႔ အသက္အရြယ္၊ ကိုကို႔ ဂုဏ္၊ ကိုကို႔ ၾကြယ္၀ မႈေတြေၾကာင့္ အျပင္ မွာ သာယာမႈ ရွာလွ်င္လည္း အလြယ္တကူ ရႏိုင္မည္ကို ၿမိဳင္ သိပါသည္။
သည္ကေန႔ေခတ္ မိန္းကေလးေတြကလည္း ၿမိဳင္တို႔လို ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မည္။ အညႇာလြယ္သည္။ အကာအကြယ္ ေတြကလည္း ေပါပါဘိနဲ႔။
အဂၤလိပ္စာတတ္ ေပတတ္ေတြက်ေတာ့ "ဟာရိုးေရာ္ဘင္"တို႔ "ဂ်ကၠလင္းဆူဆန္"တို႔၏ စာအုပ္ မ်ားကို ဖတ္ေနၾကသည္။ သည္စာအုပ္ ဖတ္သည့္အဆင့္မွာ ႏွစ္ဆယ္ႏွင့္ သံုးဆယ္ ၀န္းက်င္ ေခတ္ပညာတတ္တို႔ ျဖစ္ေန ၾက သည္။
သူတစ္ပါးေတြကိုထား။ ကိုယ့္သမီးပါးစပ္ က "ဒိုင္ယာဖရမ္"ေတြ "ရစ္သမက္မက္သဒ္" အေၾကာင္း ေတြ ေျပာသံ ၾကားရေတာ့၊ ၿမိဳင္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားလာမိသည္ အမွန္ပင္။
ၿမိဳင္ သည္ ယခုေတာ့ သံုးဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ ရွိလာၿပီ။ ေလာကအေၾကာင္းကို ထုိက္တန္ သေလာက္ေတာ့ သိေနၿပီ။ ေလာကအေၾကာင္းကို သိရေလေလ ေလာကထဲ တိုး၀င္ဖို႔ ေၾကာက္ေလေလ ျဖစ္သည္။
သည္လို ႏွင့္ ေလာက၏ အပစ္ပယ္ခံ ျဖစ္လာသည္။ ေလာကကို ေရွာင္ေလ ေလာက က ၿမိဳင့္ကို စိမ္း ေလေလ ျဖစ္သည္။
မိမိအတၱႏွင့္ မိမိဘ၀၊ မိမိေလာကႏွင့္ မိမိကမၻာ က်ဥ္းက်ဥ္းကေလးထဲမွာပင္ မိမိကုိယ္မိမိ ေပ်ာက္ဆံုး ေနေသာ ၿမိဳင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါၿပီ။
တစ္ေန႔ေသာ အခါ သည္အရာ ေပၚေပါ က္လာမည္ကို ၿမိဳင္ႀကိဳတင္ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီးသား ျဖစ္သည္။
ထုိ "တစ္ေန႔"သည္ ယခုေတာ့ ေရာက္လာရၿပီေပါ့။
သူတို႔ က ၿမိဳင့္ ကို အလိုမရွိေတာ့။
ၿမိဳင္သည္ သူတို႔အတြက္၊ အားလံုးအတြက္၊ အို ... တစ္ေလာကလုံး အတြက္ အပိုသက္သက္ အသက္ရွင္ ေနသည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနၿပီလား။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတုန္းကေတာ့ ၿမိဳင္သည္ အားလံုးအတြက္ အသံုးက်သည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါေသးသည္။
ကိုကို႔ ဘ၀ကို ျမႇင့္တင္ခဲ့သည္။ အခက္အခဲ ကုေဋ ကုဋာၾကားက ညိဳမာ့ ကို ေမြးဖြားေပးခဲ့ေသးသည့္ ၿမိဳင္ ျဖစ္ခဲ့ ပါသည္။
ကိုကို႔အား လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးရသည္ ထား။ တြယ္တာစရာအျဖစ္ သမီး က်န္ခဲ့ေသးလွ်င္ေတာ့ ေတာ္ပါ ေသးသည္။ ေျဖႏိုင္စရာ ရွိပါေသးသည္။
ယခုေတာ့ လြန္ခဲ့သည့္ ေမ ကပင္ သမီးသည္ တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ကို က်ရႈံးခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္ ဆက္တက္ ဖို႔ ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။
သူမ ၏ သူငယ္ခ်င္း ရူဘီ၏ အစ္ကို ေရာဘတ္ႏွင့္ လက္စြပ္ခ်င္း လဲခဲ့သည္။
ရူဘီ တို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္း က ကျပားမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
ျမန္မာျပည္ ၌ ေနမေပ်ာ္ေသာ သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ၾသစေတးလ်ားသို႔ တစ္သုတ္ၿပီးတစ္သုတ္ ေျပာင္းေရႊ႕ ေနၾကသည္။ ရူဘီတို႔၊ ေရာဘတ္ တို႔သည္ ေနာက္ဆံုးအသုတ္အျဖစ္ ေျပာင္းေရႊ႕ၾကေပ လိမ့္မည္။ သည္အခါ ညိဳမာ ခ်န္ေနရစ္ ခဲ့လိမ့္ မည္မဟုတ္။
ၿမိဳင္က သည္ကိစၥကို ကန္႔ကြက္ခဲ့ေပမယ့္ ကိုကိုကမူ သူႏွင့္ မဆိုင္သလို လုပ္ေနသည္။
"လူေတြဟာ ကိုယ့္ဘ၀လမ္းကို ကိုယ္ေလွ်ာက္ရမယ့္ လူခ်ည္းပဲ၊ ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္တီးၾကမွာပဲ၊ ဒယ္ဒီ ကေတာ့ ညိဳမာ ရဲ႕ သတၱိကုိ ခ်ီးက်ဴးတယ္"
ေျပာႏိုင္စြမ္း ရွိခဲ့ေသးသည္။
သည္ေတာ့ ... သူတို႔အားလံုး ၿမိဳင့္ကို စြန္႔ခြာသြားၾကေတာ့မည္ ဆိုသည္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ ရွိေနၿပီ။
ၿမိဳင့္ ကို တစ္ေယာက္ တည္း ထားခဲ့ၾကေတာ့မယ္လား။
ေဖေဖ၊ ေမေမႏွင့္ အစ္ကို အစ္မေတြက အလ်င္စြန္႔ခြာသြားႏွင့္ ၾကသည္။ သည္တစ္ခါ ကိုကိုႏွင့္ ညိဳမာ အလွည့္လား။
အစဥ္ လို အေရာင္ႏုေတြႏွင့္ ေမွးမွိန္ေနသည့္ အိမ္၊ အိမ္ေစႏွင့္ မာလီက လြဲ၍ ေဆြးမ်ိဳးသားခ်င္း ကင္းသည္ အိမ္၊ ပန္းပင္ ပန္းအိုးေတြလို အ၀ိညာဏကသာ ႀကီးစိုးေနသည့္ အိမ္မွာ ၿမိဳင္ တစ္ကိုယ္ တည္း စီးကရက္ တစ္လိပ္၊ စာတစ္အုပ္ ႏွင့္ အေဖာ္လုပ္ ေနရေတာ့မွာလား။
ဆရာ၀န္ မ်ား၏ ၿမိဳင့္ ေနာက္ပါးမွ ေျပာစကားအရ ၿမိဳင့္ လူေလာကမွာ ၾကာၾကာေနရေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ေနလွ ေလးငါးႏွစ္ အလြန္ဆံုးပါပဲတဲ့။
ၿမိဳင္၏ ယိုယြင္းေနေသာ က်န္းမာေရးက သူတုိ႔ႏွင့္ ေ၀းရာကို ဆြဲေခၚသြားမွာပါ။
ေၾသာ္ ... သည္အထိေတာင္ မေစာင့္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးလားကြယ္ ...။
ျဖစ္ႏိုင္မည္ဆုိလွ်င္ ၿမိဳင္သည္ စိတ္အေတြးတို႔ မေလးနက္ေသးသည့္ ကေလးဘ၀သို႔ ျပန္ေရာက္ ခ်င္သည္။
ၿမိဳင္၏ စိတ္အစဥ္တြင္ ကေလးဘ၀ ကို ထုိင္ေငးခဲ့ရေသာ မိုးမခေခ်ာင္းကေလးကို သတိရေနသည္။
မုိးဦးက် ေလာက္မွာ သည္ေခ်ာင္းတြင္ "ကြန္မက" ေကာင္ကေလးမ်ား ေခ်ာင္းလံုးျပည့္ က်ဆင္း လာတတ္သည္ ကို သတိရေနသည္။
"ကြန္မက" ေကာင္ဆုိသည္မွာ ဂဏန္းေကာင္ကေလးမ်ား ျဖစ္သည္။ သေဘၤာသီးေစ့ အရြယ္ခန္႔ ရွိသည္။ သိန္းသန္း ကုေဋ ခ်ီကာ က်ဆင္းလာတတ္သည္။
သူတို႔သာ ႀကီးျပင္းလာၾကလွ်င္ေတာ့ ကမၻာေပၚမွာ သူတို႔ခ်ည္းသာ ရွိမည္ ထင္ရသည္။ သည္ေလာက္ပင္ မ်ားျပား သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔သည္ ပင္လယ္သို႔ ေရာက္သြားကာ ငါးမ်ား၏ အစာ ျဖစ္ကုန္သည္ဟု ဆိုသည္။
သူတစ္ပါး၏ အာဟာရ အတြက္ ကိုယ္က ေမြးဖြားေပးလာရသည္မွာ စင္စစ္ နာၾကည္းစရာေတာ့ ေကာင္းလွ သည္။
သည္ကာလ မွာပင္ ေဗဒါဒိုက္ေတြလည္း အမ်ားအျပား က်လာတတ္သည္။ ျပာလဲ့လဲ့ ေဗဒါပန္း သည္ အေ၀း မွ အၾကည့္ တြင္ အလြန္လွပသည္။
ယခု အသက္အရြယ္မွာ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ "ေဗဒါလမ္း" ကဗ်ာကို ဖတ္ရၿပီး ၾကည္ၾကည္ေဌးပါေသာ "ပန္းပန္လ်က္ပါ" ရုပ္ရွင္ ကို ၾကည့္ရေတာ့ ေဗဒါကို ပိုၿပီး ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးျခင္း ရွိရသည္။
ထုိေခ်ာင္းကေလး ၏ ေဘးတြင္ ၿမိဳင္တို႔၏ ဆန္စက္မ်ား ရွိသည္။ ဆန္စက္ႏွင့္ မနီးမေ၀းမွာပင္ ၿမိဳင္ တို႔၏ တိုက္အိမ္ ရွိသည္။
အိမ္မွာ မီးခံေသတၱာ လို လံုၿခံဳလွသည္ကို အမွတ္ရေနသည္။ အုတ္နံရံတို႔ ထူထဲကာ သံဘာဂ်ာ တံခါးကို ျပတင္းေပါက္တုိင္း ၌ တပ္ဆင္ထားသည္။
ၿမိဳင္ သည္ အေထြးဆံုးသမီးျဖစ္ကာ မိသားစုတြင္ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးလည္း ျဖစ္သည္။ ၿမိဳင့္တြင္ အစ္ကို သံုးေယာက္ ရွိသည္။ အစ္ကိုေတြက ၿမိဳင့္ကိုခ်စ္ကာ ၿမိဳင္ကလည္း အစ္ကိုေတြကို ခ်စ္သည္။
ငယ္စဥ္ ကပင္ ၿမိဳင္သည္ ဆူညံရႈပ္ေထြးေသာ ဆန္စက္ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကို မုန္းသည္။ သမၺာန္ ေဘာက္တူ ႏွင့္ သေဘၤာမ်ားႏွင့္ ေ၀းရာမွာ ေနတတ္သည္။
ၿမိဳင့္ကို အမ်ားဆံုး ေတြ႕တတ္သည္မွ ေညာင္ခ်ဥ္ပင္ ေအာက္တြင္သာ ျဖစ္သည္။
ၿမိဳင္ လူမွန္းသိတတ္ေစ အရြယ္မွာ ဒုတိယကမၻာစစ္ ျဖစ္သည္။ ဗံုးေတြ တ၀ုန္း၀ုန္း ႀကဲခ်ခံရၿပီး ေကာင္းကင္ယံ မွာ ေလေၾကာင္းတိုက္ပြဲမွာ မၾကာခဏျဖစ္ေတာ့ ၿမိဳင္တို႔ စစ္ေျပးၾကသည္။ ေတာင္ပိုင္းသို႔ ျဖစ္သည္။
သည္မွာ ကိုကိုႏွင့္စ၍ ေတြ႕ရျခင္း ျဖစ္သည္။
သည္တုန္းက ကိုကို႔ အမည္ တင္ေမာင္သန္႔ မဟုတ္ေသး။ "ေခြးညိဳ" သာ ျဖစ္သည္။ ေယာင္ေပ စူးကေလး ႏွင့္ ျဖစ္သည္။
ကိုကိုသည္ ၿမိဳင္တုိ႔မွ ပါ လာေသာ "ခ်ိစ္"ေခၚ ဒိန္ခဲကို မစားတတ္။ ေခ်ာကလက္ကို ခါးသည္ဆိုၿပီး မႀကိဳက္တတ္။
ကိုကို ႏွင့္ အတူ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ လုိက္သြားၿပီး "ယံမဂၤလံ" သင္ရတာေတြ၊ မန္က်ည္းပင္ ရိပ္မွာ ခုံညင္းဒိုး ပစ္ကစား တာေတြကို ခပ္ေရးေရးေတာ့ မွတ္မိေနေသးသည္။
ကိုကိုတို႔ရြာမွာ ၿမိဳင့္ အစ္ကုိငယ္ ဆံုးသည္။ ၿမိဳ႕မွာ က်န္ရစ္သည့္ အစ္ကုိႀကီးႏွင့္ အစ္ကုိလတ္တို႔ စပိုင္ဆိုၿပီး ဂ်ပန္ အသတ္ခံ ရတာေတြေတာ့ ၀ါးတားတား ျဖစ္ေနၿပီ။
တစ္ေန႔ မွာ ၿမိဳင္တို႔ကို ဓားျပတိုက္ဖို႔ လာေသာ လူစုႏွင့္ ကိုကို႔ေဖေဖ ေခါင္းေဆာင္ေသာ ရပ္ရြာ ကာကြယ္ေရး ေတြ တိုက္ပြဲ ျဖစ္ၾကသည္ကိုေတာ့ ေဖေဖ ေမေမတို႔က မၾကာခဏ ေျပာျပထား၍ ၿမိဳင္ သိေနသည္။ ကိုကို႔ကို သည္စဥ္ကပင္ ေက်းဇူး ရွိဖူးေသာ လူတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ၿမိဳင္ သတိထား ခဲ့မိ သည္။
တစ္ေန႔မွာေတာ့ ၿမိဳင့္ေဖေဖ့ကို ပစၥည္းမ်ား ထုပ္ပိုးျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ စစ္ႀကီး ၿပီးၿပီ၊ ၿမိဳ႕သို႔ ျပန္ၾက ရေတာ့မည္။
သည္မွာ ကိုကိုေရာ ၿမိဳင္ပါ ခြဲရမွာေၾကာက္ၿပီး ငိုခဲ့ၾကသည္။ ကိုကို က ၿမိဳင့္ကို သူ႔ ကစားစရာ ရႊံ႕ရုပ္ ကေလး ေတြ ေပးကာ ၿမိဳင္က ေကာ္ပတ္ရုတ္ကေလးေတြ အမွတ္တရ ေပးခဲ့သည္။
သည္ကတည္းက ခြဲခြါခဲ့ၾကၿပီး ကိုကိုႏွင့္ ၿမိဳင္တို႔ ျပန္ေတြ႕ၾကေသာအခါ ၿမိဳင္သည္ ကိုကို႔ကို မမွတ္မိေတာ့ေပ။
ျပည္တြင္း ၌ ေရာင္စုံေသာင္းက်န္သူမ်ား ထၾကြလာခ်ိန္မွာ ကိုကိုတို႔ မိသားစု ၿမိဳင္တို႔ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ လာသည္။
ၿမိဳင္သည္ အသက္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ရွိလာၿပီး ကိုကိုက ဆယ့္ငါးႏွစ္ ရွိေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။
ေဖေဖ ေမေမတို႔က ကိုကို႔ကို မိသားစုကို တစ္လွည့္တစ္ျပန္ ၾကည့္ရႈ ေစာင္မသည္။
စာသင္ပ်က္ခဲ့ေသာ ကိုကို႔ကို အလြတ္ပညာသင္ေက်ာင္းမွာ ထားေပးသည္။ ပညာေတာ္ေသာ ကိုကိုသည္ ဆန္တန္း ကို ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ေအာင္ျမင္သည္။ ေကာလိပ္သို႔ သြားသည္။
ၿမိဳင္ကေတာ့ ေဖေဖ ေမေမတို႔က သမီးမိန္းကေလးမို႔ စိတ္မခ်သည္ႏွင့္၊ ေမေမ့က်န္းမာေရး အေျခ အေန မေကာင္းသည္ ႏွင့္ ရွစ္တန္းႏွစ္မွာပင္ ေက်ာင္းထြက္ေစခဲ့သည္။
ၿမိဳင့္မိဘမ်ားက "သမီးမိန္းကေလးဆိုတာ စာမ်ားမ်ား တတ္ဖို႔ မလိုပါဘူး" ဟူေသာ ေရွးရိုးဆန္သည့္ အယူအဆ ရွိသည္။
ၿမိဳင္ သည္ ေမေမ့ကို ျပဳစုရင္း အခ်ိန္အား၌ ၀တၳဳမ်ားကိုသာ ဖတ္ေနခဲ့သည္။
အမွန္ေတာ့ ေဖေဖ ေမေမတို႔က ကိုကိုႏွင့္ ၿမိဳင့္ကို ေနရာခ်ထားေပးရန္ မရည္ရြယ္ခဲ့။ ၿမိဳင္ႏွင့္ လက္ထပ္ ေစခ်င္သူ မွာ ဆန္စက္မ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူ ကိုမင္းေသာင္ႏွင့္သာ ျဖစ္သည္။
ကိုမင္းေသာင္သည္ ေဖေဖ၏ လက္ရုံး။ ေဖေဖ၏ ယံုၾကည္အားထားရာ။ ၿပီး ၿမိဳင္ႏွင့္လည္း ငယ္စဥ္ ကတည္း က လက္ပြန္းတတီး ရွိခဲ့သူ။ သူက ၿမိဳင့္ထက္ေတာ့ အရြယ္ႀကီးသည္။
ကိုမင္းေသာင္ ကို ၿမိဳင္ ခ်စ္ မခ်စ္ မသိခဲ့ေပ။ သိရန္အရြယ္ကလည္း ငယ္ေသးသည္။
ၿမိဳင္ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္မွာ ေမေမက ၿမိဳင့္ကို ကိုမင္းေသာင္ႏွင့္ လက္ထပ္ေပးမည္ဟု ဆိုသည္။ သည္စဥ္ ကေတာ့ ျငင္းပယ္ ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိ။ လက္ခံရေကာင္းမွန္းလည္း မသိ။ ေမေမတုိ႔ သင့္ေတာ္၍ စီမံသည္ ထင္ကာ ၿငိမ္ေနခဲ့သည္။
ခ်စ္သည္၊ လက္ထပ္သည္ ဆိုးျခင္းကိုလည္း ေလးေလးနက္နက္ မေတြးတတ္ခဲ့။
လူတို႔ လက္ထပ္ၾကသည္မွာ အတူေနၾကဖို႔ ျဖစ္သည္ဆိုျခင္းေလာက္ပဲ သိသည္။ အေမြဆက္ခံရန္ သားသမီး ေတြ ေမြးၾကသည္ဆိုတာေလာက္ပဲ သိသည္။
ေဖေဖႏွင့္ ေမေမလည္း သည္အတုိင္းပဲ မဟုတ္လား။
လက္ထပ္ၿပီး အတူေနၾကကာ ၿမိဳင္တို႔ကို ေမြးဖြားခဲ႔သည္ပဲ မဟုတ္လား။
သည္ႏွစ္မွာ ကိုကို ၿမိဳင့္ဘ၀ဲ ၀င္လာသည္။ ဘြဲ႕ရၿပီးေနာက္ ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္သည္။
လက္ထပ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ၿမိဳင့္အေတြးတို႔က ေျပာင္းကျပန္ ျဖစ္ရေလေတာ့သည္။
ကိုကိုသည္ ၿမိဳ႕မွ ထြက္ခြာသြားသည္ထက္ ေခ်ာေမာလွပလာသည္။ ထြားက်ိဳင္းသန္႔စင္လာသည္။ ေဖေဖ ေမေမတို႔ ကိုယ္တိုင္က ကိုကုိ႔ကို ပညာတတ္တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံၾကသည္။
ယခင္ကေတာ့ လူခ်င္း ရင္းႏွီးေအာင္ဆိုကာ ညေနပိုင္းတြင္ လယ္ကြင္းမ်ားဆီသို႔ ၿမိဳင္ႏွင့္ ကိုမင္းေသာင္ တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ၾကသည္။ ဇာတ္ပြဲမ်ား၊ ရုပ္ရွင္မ်ား ၾကည့္ၾကသည္။
ကိုမင္းေသာင္ ႏွင့္ ၿမိဳင္တို႔ အလြန္ ပ်င္းရိေျခာက္ေသြ႕ဖြယ္ေကာင္းေသာ စကားမ်ား ေျပာၾကသည္။ ကိုမင္းေသာင္ က ၿမိဳင္ႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးလွ်င္ ဆန္စက္ေတြ တိုးခ်ဲ႕ဖို႔၊ လယ္သမားေတြထံ စပါးေပးႏွင့္ ေငြတိုးေခ်း ဖုိ႔ အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပတတ္ေလ့ ရွိသည္။
ကိုကို ေရာက္လာေသာအခါ ၿမိဳင္သည္ ကိုမင္းေသာင္ႏွင့္ တြဲ၍ လမ္းေလွ်ာက္ရသည္ထက္ ကိုကို ႏွင့္ တြဲ၍ လမ္းေလွ်ာက္ ရသည္ကို ပိုမို ႏွစ္ၿခိဳက္မိသည္။ ၿပီး ... ကိုကို ေျပာေသာ စကားမ်ားမွာ ကိုမင္းေသာင္၏ စကား မ်ားလို ပ်င္းရိ ေျခာက္ေသြ႕ဖြယ္ မေကာင္း။
ယူနီဗာစီတီ အေၾကာင္း၊ အဂၤလိပ္ ရုပ္ရွင္ေတြအေၾကာင္း၊ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း၊ ပန္းခ်ီကားေတြ အေၾကာင္း။
သည္အခ်ိန္က ၿမိဳင္တို႔ ကိုျမႀကီး၊ စိန္စိန္အတြဲဆိုလွ်င္ အသည္းစြဲေပါ့။ ကိုျမႀကီး၏ "မခင္ႏွင္းဆီ" သီခ်င္းမွာ အေရာင္း ဓာတ္ျပားေလာက မွာ ဘုရင္ေပါ့။ မခင္ႏွင္းဆီအဆက္ျဖစ္ေသာ "မခင္ႏွင္းဆီရဲ႕ ႏွင္းဆီ၊ "မခင္ႏွင္းဆီ ဇာတ္သိမ္း" သီခ်င္းေတြကို သိပ္ႀကိဳက္ခဲ့သည္။ သည္သီခ်င္းေရးသည့္ "ျမတ္ေလး" ကို၊ ကိုကို တို႔ တကၠသိုလ္ မွာ ဆံုဖူးသည္ဆိုေတာ့ ကိုကို႔ကို အထင္ႀကီးမိသည္။
ကိုကိုႏွင့္ စကားေျပာရသည္က စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းသည္။ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသည္။ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ ဆိုင္ဆိုင္ ရွိသည္။
သို႔ျဖင့္ ... ကိုမင္းေသာင္က လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ေခၚလွ်င္ ၿမိဳင္သည္ေခါင္းကိုက္သည္၊ ၀မ္းနာသည္ႏွင့္ ေရွာင္စ ျပဳလာ သည္။
အခ်စ္ဆိုသည္ကိုလည္း ကိုကိုက သင္ေပးတာပဲ မဟုတ္လား။
ေနာက္ ... အတူ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လက္ကေလးေတြကို ကိုင္ကာ၊ ပခံုးကေလးေတြကို ဖက္ကာ ၿမိဳင့္ ႏွလံုးသား ကို ပူေႏြးေစခဲ့တာ ကိုကိုပဲ မဟုတ္လား။
ညတစ္ည ၿမိဳင္တို႔ အိမ္ျပန္ ေနာက္က်ၾကသည္။ ရုပရွင္ညပြဲ ၾကည့္ၾကသည္။ ၿမိဳင္တို႔ ၾကည့္ၾကသည့္ ရုပ္ရွင္ မွာ အဂၤလိပ္ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကား ျဖစ္သည္။
လ အလြန္အမင္း သာသည့္ ေဆာင္းညကေလး တစ္ညမွာ ျဖစ္သည္။ ညသည္ ေအးစိမ့္ၿပီး ဆိပ္ဖလူး ပန္းရနံ႔ လည္း သင္းေမႊးေနသည္။
ၿခံ၀ိုင္း၏ သံတံခါးေပါက္ေရွ႕မွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္ ၿမိဳင့္ကို ကိုကို နမ္းခဲ့သည့္။ ရုပ္ရွင္ကားထဲ ကလို ျဖစ္သည္။
ၿမိဳင့္အသည္းတံခါး ကို စတင္ဖြင့္ခဲ့တာ၊ ၿမိဳင့္ အခ်စ္ကာလနဂါး ကို ႏိႈးခဲ့တာ ကိုကို ကိုယ္တိုင္ပါပဲ ကိုကိုရယ္ ...။
ဆက္ရန္
.
သည္လို ႏွင့္ ရွစ္နာရီ ေရာက္လာေတာ့ ဆရာ၀န္ ညႊန္းသည့္ေဆးမ်ား ေသာက္သည္။ စာအုပ္ တစ္အုပ္ ယူကာ အိပ္ခန္း သို႔ ေရာက္ရၿမဲ။
အစကေတာ့ စာ သိပ္မဖတ္ ျဖစ္ခဲ့ေပ။
ကိုကို စာေပလုပ္ငန္း လုပ္ေတာ့မည္ ဆို မွ စာေတြ ျပန္ဖတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။
သို႔ေသာ္ "ပေဒသရာဇာ"က ထုတ္ေ၀ေသာ စာအုပ္မ်ားကိုမူ ၿမိဳင္ အရသာမခံတတ္။ ၿမိဳင္ အဖတ္မ်ားသည္ ၀တၳဳ မ်ား ျဖစ္သည္။ သြက္လက္လွေသာ အမ်ိဳးအစားထက္ နက္နက္ရႈိင္းရိႈင္း ရွိေသာ ၀တၳဳမ်ားကို ႀကိဳက္သည္။
စာအုပ္ကို ငွားဖတ္၍ရေၾကာင္း ယခင္က ၿမိဳင္မသိ။ အလ်င္ကေတာ့ ၀ယ္ဖတ္တာ မ်ားသည္။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ က အႀကံေပး၍ အငွားဆိုင္မွ ငွားဖတ္ ျဖစ္သည္။ ယခုေတာ့ အငွားဆိုင္ ႏွင့္ ေဖာက္သည္ ျဖစ္ေနၿပီ။ တစ္ပတ္ လွ်င္ အနည္းဆံုးငါးအုပ္ေတာ့ ဖတ္ျဖစ္သည္။
ေစာေစာ က ဖတ္ေနသည့္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္။
ေၾသာ္ … ေခါင္းအံုးေပၚမွာ ေမွာက္တင္ထားရင္းကေန ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႔ ေလွ်ာက်ေနသည္ကိုး။
ၿမိဳင္စာအုပ္ကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ စာအုပ္က "မငိုရဘူး၊ မရယ္ရဘူး" တဲ့။ ႏွလံုးေရာဂါ အေၾကာင္း ေတြပါပဲ။
ၿမိဳင္ သည္ ခင္ေဆြဦး၊ ယု၀တီ ခင္စိန္လိႈင္၊ မစႏၵာ၊ မိုးမိုး (အင္းလ်ား) တို႔၏ ၀တၳဳမ်ားကို ဖတ္သည္။
ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး တို႔ ခင္ႏွင္းယု တို ႔စာေတြ မဖတ္ရတာ ၾကာၿပီ။ သူတို႔တေတြ စာမ်ားမ်ား ေရးလွ်င္ ေကာင္းမွာပဲ ေတြးမိသည္။
ၿမိဳင္သည္ "မငိုရဘူး၊ မရယ္ရဘူး" ကို ေကာက္ယူလိုက္သည္။ ဘယ္ေနရာ ေရာက္သြားပါလိမ့္။ မွတ္ထား ေသာ စာမ်က္ႏွာကို ေမ့သြားၿပီ။ ဇာတ္ကိုလည္း ေမ့သြားၿပီ။ စာပိုဒ္ေတြကိုလည္း အမွတ္ မရေတာ့။ စာအုပ္ ကို ျပန္ခ်ထားလိုက္သည္။
"သူက အစ္မႀကီးနဲ႔ ကြာရွင္းျပတ္စဲ ခ်င္တယ္တဲ့ x x x ကၽြန္မနဲ႔ လက္ထပ္ခ်င္တယ္တဲ့ x x"
ေစာေစာ က စကားသံသည္ နားထဲတြင္ ပဲ့တင္ရိုက္ခတ္လာသည္။
ၿမိဳင္တစ္ခ်က္ ရိႈက္လိုက္မိသည္။
ငါးသံုးလံုး စီးကရက္ဗူးကို ဆြဲယူသည္။
ဆရာ၀န္ က တားျမစ္ထားေသာ္လည္း ၿမိဳင္သည္ စီးကရက္ကို မေသာက္ဘဲ မေနႏိုင္ခဲ့ေပ။
စင္စစ္ စီးကရက္စြဲ သည္မွာ ဘာမွ် မၾကာလွေသး။ ကိုကို ထားခဲ့သည့္ စီးကရက္ဘူးထဲမွ စီးကရက္ကို စမ္းေသာက္ ၾကည့္ၿပီး မွ စြဲသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ကိုကို အိမ္ျပန္ေနာက္က်ေသာ ရက္မ်ား မွ စတင္ခဲ့သည္။ အထီးက်န္ ဆံရျခင္း မွ ေဆးလိပ္ကို အေဖာ္ရွာမိျခင္း ျဖစ္သည္။
ၿမိဳင္သည္ ခုတင္မွ ထသည္။ ျပတင္းေပါက္ရွိရာမွ လာရပ္သည္။ ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္ျဖစ္ေသာ ၿမိဳင္တို႔ အရပ္ မွာ ခုႏွစ္နာရီဆိုလွ်င္ လူအသြားအလာ က်ဲသြားတတ္သည္။ ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ ေနတတ္ သည္။
တစ္စုံတစ္ေယာက္ထံ ဖုန္းဆက္ရ ေကာင္းမလား စဥ္းစားမိသည္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ႏွင့္ စကား ေျပာခ်င္ ေနသည္။ ၿမိဳင့္တြင္ ကိုကုိႏွင့္ပတ္သက္ေသာ မိတ္ေဆြအမ်ားအျပားပင္ ရွိသည္။
အမ်ား အားျဖင့္ေတာ့ ကိုကို တို႔လို ေလးဆယ္အရြယ္ႏွင့္ ငါးဆယ္ ေျခာက္ဆယ္အရြယ္ေတြ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔သည္ ၿမိဳင္ တို႔ ထမင္းစားခန္း၏ ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
ၿမိဳင့္ကို လွသည္ဟု အၿမဲေျပာကာ၊ ၿမိဳင့္လက္ၤရာေတြကို ေကာင္းသည္ဟုဆိုကာ ကိုကို႔ကို မိန္းမရ ကံေကာင္းသူ ဟု ခ်ီးက်ဴးတတ္ၾက သူမ်ား ျဖစ္သည္။
ေရွ႕ေန ေရွ႕ရပ္ေတြ ပါသည္။ တရားသူႀကီးေတြ ပါသည္။ သူေဌးေတြ၊ လုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ ေက်ာင္းဆရာေတြ ပါသည္။ စာေရးဆရာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ရုပ္ရွင္ ဒါရုိက္တာေတြ ပါသည္။
အရက္၀ိုင္းမွာ က်ယ္ေလာင္စြာ စကားေျပာၿပီး ေအာ္ဟစ္ ရယ္ေမာ တတ္ၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ အရက္၀ိုင္း မစမီ တြင္ သူတို႔ကို လူႀကီးလူေကာင္းေတြအျဖစ္ ၿမိဳင္ ျမင္မိေသာ္လည္း အရက္၀ိုင္း သိမ္းခ်ိန္တြင္မူ အရူးအေပါ ေတြ ဟုသာ ထင္မိေလသည္။
သူတို႔ကို "ၿမိဳင့္ေယာက်ာ္းက ၿမိဳင့္ကို ကြာရွင္းျပတ္စဲခ်င္တယ္တဲ့၊ တျခားမိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္ခ်င္ တယ္တဲ့"
ၿမိဳင္ ေျပာထြက္ႏိုင္ပါ့မလား။
သည္အထိ သတၱိရွိႏိုင္ပါ့မလား။
ဖုန္းဆက္ခဲ့သည့္ မိန္းကေလးကို ၿမိဳင္ မသိပါ။ အသံကိုပင္ မက်က္မိပါ။ ရုပ္သြင္က မည္သို႔ရွိမည္ မမွန္း တတ္ပါ။ သူ႔ဘ၀၊ သူ႔အက်င့္စာရိတၱေတြ ကို ၿမိဳင္ မသိႏိုင္ပါ။
သည္ကေန႔ ေခတ္ထဲက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္မည္ ဆိုသည္ကိုသာ သိသည္။
ၿမိဳင့္ထက္ေတာ့ ငယ္ေပမေပါ့။
ၿမိဳင့္ထက္ေတာ့ လွေပမေပါ့။
အို … ၿမိဳင့္ထက္ သာ လို႔သာ ကိုကိုက လက္ထပ္ခ်င္တာ ျဖစ္မွာေပါ့။
တေလာက မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေတာ့ သတိ အေပးသား။
"ကိုတင္ေမာင္သန္႔ကို ထိန္းဦးၿမိဳင္၊ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ တြဲေနတယ္၊ သူတို႔ သိပ္ေလးေလး နက္နက္ ျဖစ္ေနၾကတယ္၊ လြန္ကုန္ရင္ ရွင္းရခက္မယ္"
ကိုကို မိန္းမတစ္ေယာက္ ႏွင့္ တြဲသည္ဆိုသည္မွာ မဆန္း။
တစ္ေယာက္ မဟုတ္ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တြဲမည္ပင္။ ကိုကို က ၿမိဳင့္ႏွင့္အိမ္ေထာင္ေရးသုခ မရဘူးတဲ့ ေလ။ ဒါကို ၿမိဳင္ သိေနခဲ့ရသည္မွာ ၾကာၿပီေကာ။ ကိုကို႔ အသက္အရြယ္၊ ကိုကို႔ ဂုဏ္၊ ကိုကို႔ ၾကြယ္၀ မႈေတြေၾကာင့္ အျပင္ မွာ သာယာမႈ ရွာလွ်င္လည္း အလြယ္တကူ ရႏိုင္မည္ကို ၿမိဳင္ သိပါသည္။
သည္ကေန႔ေခတ္ မိန္းကေလးေတြကလည္း ၿမိဳင္တို႔လို ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မည္။ အညႇာလြယ္သည္။ အကာအကြယ္ ေတြကလည္း ေပါပါဘိနဲ႔။
အဂၤလိပ္စာတတ္ ေပတတ္ေတြက်ေတာ့ "ဟာရိုးေရာ္ဘင္"တို႔ "ဂ်ကၠလင္းဆူဆန္"တို႔၏ စာအုပ္ မ်ားကို ဖတ္ေနၾကသည္။ သည္စာအုပ္ ဖတ္သည့္အဆင့္မွာ ႏွစ္ဆယ္ႏွင့္ သံုးဆယ္ ၀န္းက်င္ ေခတ္ပညာတတ္တို႔ ျဖစ္ေန ၾက သည္။
သူတစ္ပါးေတြကိုထား။ ကိုယ့္သမီးပါးစပ္ က "ဒိုင္ယာဖရမ္"ေတြ "ရစ္သမက္မက္သဒ္" အေၾကာင္း ေတြ ေျပာသံ ၾကားရေတာ့၊ ၿမိဳင္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားလာမိသည္ အမွန္ပင္။
ၿမိဳင္ သည္ ယခုေတာ့ သံုးဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ ရွိလာၿပီ။ ေလာကအေၾကာင္းကို ထုိက္တန္ သေလာက္ေတာ့ သိေနၿပီ။ ေလာကအေၾကာင္းကို သိရေလေလ ေလာကထဲ တိုး၀င္ဖို႔ ေၾကာက္ေလေလ ျဖစ္သည္။
သည္လို ႏွင့္ ေလာက၏ အပစ္ပယ္ခံ ျဖစ္လာသည္။ ေလာကကို ေရွာင္ေလ ေလာက က ၿမိဳင့္ကို စိမ္း ေလေလ ျဖစ္သည္။
မိမိအတၱႏွင့္ မိမိဘ၀၊ မိမိေလာကႏွင့္ မိမိကမၻာ က်ဥ္းက်ဥ္းကေလးထဲမွာပင္ မိမိကုိယ္မိမိ ေပ်ာက္ဆံုး ေနေသာ ၿမိဳင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါၿပီ။
တစ္ေန႔ေသာ အခါ သည္အရာ ေပၚေပါ က္လာမည္ကို ၿမိဳင္ႀကိဳတင္ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီးသား ျဖစ္သည္။
ထုိ "တစ္ေန႔"သည္ ယခုေတာ့ ေရာက္လာရၿပီေပါ့။
သူတို႔ က ၿမိဳင့္ ကို အလိုမရွိေတာ့။
ၿမိဳင္သည္ သူတို႔အတြက္၊ အားလံုးအတြက္၊ အို ... တစ္ေလာကလုံး အတြက္ အပိုသက္သက္ အသက္ရွင္ ေနသည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနၿပီလား။ တစ္ႀကိမ္တစ္ခါတုန္းကေတာ့ ၿမိဳင္သည္ အားလံုးအတြက္ အသံုးက်သည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါေသးသည္။
ကိုကို႔ ဘ၀ကို ျမႇင့္တင္ခဲ့သည္။ အခက္အခဲ ကုေဋ ကုဋာၾကားက ညိဳမာ့ ကို ေမြးဖြားေပးခဲ့ေသးသည့္ ၿမိဳင္ ျဖစ္ခဲ့ ပါသည္။
ကိုကို႔အား လက္လႊတ္ဆံုးရႈံးရသည္ ထား။ တြယ္တာစရာအျဖစ္ သမီး က်န္ခဲ့ေသးလွ်င္ေတာ့ ေတာ္ပါ ေသးသည္။ ေျဖႏိုင္စရာ ရွိပါေသးသည္။
ယခုေတာ့ လြန္ခဲ့သည့္ ေမ ကပင္ သမီးသည္ တကၠသိုလ္ ဒုတိယႏွစ္ကို က်ရႈံးခဲ့သည္။ တကၠသိုလ္ ဆက္တက္ ဖို႔ ျငင္းဆန္ခဲ့သည္။
သူမ ၏ သူငယ္ခ်င္း ရူဘီ၏ အစ္ကို ေရာဘတ္ႏွင့္ လက္စြပ္ခ်င္း လဲခဲ့သည္။
ရူဘီ တို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္း က ကျပားမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
ျမန္မာျပည္ ၌ ေနမေပ်ာ္ေသာ သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ၾသစေတးလ်ားသို႔ တစ္သုတ္ၿပီးတစ္သုတ္ ေျပာင္းေရႊ႕ ေနၾကသည္။ ရူဘီတို႔၊ ေရာဘတ္ တို႔သည္ ေနာက္ဆံုးအသုတ္အျဖစ္ ေျပာင္းေရႊ႕ၾကေပ လိမ့္မည္။ သည္အခါ ညိဳမာ ခ်န္ေနရစ္ ခဲ့လိမ့္ မည္မဟုတ္။
ၿမိဳင္က သည္ကိစၥကို ကန္႔ကြက္ခဲ့ေပမယ့္ ကိုကိုကမူ သူႏွင့္ မဆိုင္သလို လုပ္ေနသည္။
"လူေတြဟာ ကိုယ့္ဘ၀လမ္းကို ကိုယ္ေလွ်ာက္ရမယ့္ လူခ်ည္းပဲ၊ ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္တီးၾကမွာပဲ၊ ဒယ္ဒီ ကေတာ့ ညိဳမာ ရဲ႕ သတၱိကုိ ခ်ီးက်ဴးတယ္"
ေျပာႏိုင္စြမ္း ရွိခဲ့ေသးသည္။
သည္ေတာ့ ... သူတို႔အားလံုး ၿမိဳင့္ကို စြန္႔ခြာသြားၾကေတာ့မည္ ဆိုသည္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ ရွိေနၿပီ။
ၿမိဳင့္ ကို တစ္ေယာက္ တည္း ထားခဲ့ၾကေတာ့မယ္လား။
ေဖေဖ၊ ေမေမႏွင့္ အစ္ကို အစ္မေတြက အလ်င္စြန္႔ခြာသြားႏွင့္ ၾကသည္။ သည္တစ္ခါ ကိုကိုႏွင့္ ညိဳမာ အလွည့္လား။
အစဥ္ လို အေရာင္ႏုေတြႏွင့္ ေမွးမွိန္ေနသည့္ အိမ္၊ အိမ္ေစႏွင့္ မာလီက လြဲ၍ ေဆြးမ်ိဳးသားခ်င္း ကင္းသည္ အိမ္၊ ပန္းပင္ ပန္းအိုးေတြလို အ၀ိညာဏကသာ ႀကီးစိုးေနသည့္ အိမ္မွာ ၿမိဳင္ တစ္ကိုယ္ တည္း စီးကရက္ တစ္လိပ္၊ စာတစ္အုပ္ ႏွင့္ အေဖာ္လုပ္ ေနရေတာ့မွာလား။
ဆရာ၀န္ မ်ား၏ ၿမိဳင့္ ေနာက္ပါးမွ ေျပာစကားအရ ၿမိဳင့္ လူေလာကမွာ ၾကာၾကာေနရေတာ့မည္ မဟုတ္ပါ။ ေနလွ ေလးငါးႏွစ္ အလြန္ဆံုးပါပဲတဲ့။
ၿမိဳင္၏ ယိုယြင္းေနေသာ က်န္းမာေရးက သူတုိ႔ႏွင့္ ေ၀းရာကို ဆြဲေခၚသြားမွာပါ။
ေၾသာ္ ... သည္အထိေတာင္ မေစာင့္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူးလားကြယ္ ...။
ျဖစ္ႏိုင္မည္ဆုိလွ်င္ ၿမိဳင္သည္ စိတ္အေတြးတို႔ မေလးနက္ေသးသည့္ ကေလးဘ၀သို႔ ျပန္ေရာက္ ခ်င္သည္။
ၿမိဳင္၏ စိတ္အစဥ္တြင္ ကေလးဘ၀ ကို ထုိင္ေငးခဲ့ရေသာ မိုးမခေခ်ာင္းကေလးကို သတိရေနသည္။
မုိးဦးက် ေလာက္မွာ သည္ေခ်ာင္းတြင္ "ကြန္မက" ေကာင္ကေလးမ်ား ေခ်ာင္းလံုးျပည့္ က်ဆင္း လာတတ္သည္ ကို သတိရေနသည္။
"ကြန္မက" ေကာင္ဆုိသည္မွာ ဂဏန္းေကာင္ကေလးမ်ား ျဖစ္သည္။ သေဘၤာသီးေစ့ အရြယ္ခန္႔ ရွိသည္။ သိန္းသန္း ကုေဋ ခ်ီကာ က်ဆင္းလာတတ္သည္။
သူတို႔သာ ႀကီးျပင္းလာၾကလွ်င္ေတာ့ ကမၻာေပၚမွာ သူတို႔ခ်ည္းသာ ရွိမည္ ထင္ရသည္။ သည္ေလာက္ပင္ မ်ားျပား သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔သည္ ပင္လယ္သို႔ ေရာက္သြားကာ ငါးမ်ား၏ အစာ ျဖစ္ကုန္သည္ဟု ဆိုသည္။
သူတစ္ပါး၏ အာဟာရ အတြက္ ကိုယ္က ေမြးဖြားေပးလာရသည္မွာ စင္စစ္ နာၾကည္းစရာေတာ့ ေကာင္းလွ သည္။
သည္ကာလ မွာပင္ ေဗဒါဒိုက္ေတြလည္း အမ်ားအျပား က်လာတတ္သည္။ ျပာလဲ့လဲ့ ေဗဒါပန္း သည္ အေ၀း မွ အၾကည့္ တြင္ အလြန္လွပသည္။
ယခု အသက္အရြယ္မွာ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ "ေဗဒါလမ္း" ကဗ်ာကို ဖတ္ရၿပီး ၾကည္ၾကည္ေဌးပါေသာ "ပန္းပန္လ်က္ပါ" ရုပ္ရွင္ ကို ၾကည့္ရေတာ့ ေဗဒါကို ပိုၿပီး ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးျခင္း ရွိရသည္။
ထုိေခ်ာင္းကေလး ၏ ေဘးတြင္ ၿမိဳင္တို႔၏ ဆန္စက္မ်ား ရွိသည္။ ဆန္စက္ႏွင့္ မနီးမေ၀းမွာပင္ ၿမိဳင္ တို႔၏ တိုက္အိမ္ ရွိသည္။
အိမ္မွာ မီးခံေသတၱာ လို လံုၿခံဳလွသည္ကို အမွတ္ရေနသည္။ အုတ္နံရံတို႔ ထူထဲကာ သံဘာဂ်ာ တံခါးကို ျပတင္းေပါက္တုိင္း ၌ တပ္ဆင္ထားသည္။
ၿမိဳင္ သည္ အေထြးဆံုးသမီးျဖစ္ကာ မိသားစုတြင္ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးလည္း ျဖစ္သည္။ ၿမိဳင့္တြင္ အစ္ကို သံုးေယာက္ ရွိသည္။ အစ္ကိုေတြက ၿမိဳင့္ကိုခ်စ္ကာ ၿမိဳင္ကလည္း အစ္ကိုေတြကို ခ်စ္သည္။
ငယ္စဥ္ ကပင္ ၿမိဳင္သည္ ဆူညံရႈပ္ေထြးေသာ ဆန္စက္ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကို မုန္းသည္။ သမၺာန္ ေဘာက္တူ ႏွင့္ သေဘၤာမ်ားႏွင့္ ေ၀းရာမွာ ေနတတ္သည္။
ၿမိဳင့္ကို အမ်ားဆံုး ေတြ႕တတ္သည္မွ ေညာင္ခ်ဥ္ပင္ ေအာက္တြင္သာ ျဖစ္သည္။
ၿမိဳင္ လူမွန္းသိတတ္ေစ အရြယ္မွာ ဒုတိယကမၻာစစ္ ျဖစ္သည္။ ဗံုးေတြ တ၀ုန္း၀ုန္း ႀကဲခ်ခံရၿပီး ေကာင္းကင္ယံ မွာ ေလေၾကာင္းတိုက္ပြဲမွာ မၾကာခဏျဖစ္ေတာ့ ၿမိဳင္တို႔ စစ္ေျပးၾကသည္။ ေတာင္ပိုင္းသို႔ ျဖစ္သည္။
သည္မွာ ကိုကိုႏွင့္စ၍ ေတြ႕ရျခင္း ျဖစ္သည္။
သည္တုန္းက ကိုကို႔ အမည္ တင္ေမာင္သန္႔ မဟုတ္ေသး။ "ေခြးညိဳ" သာ ျဖစ္သည္။ ေယာင္ေပ စူးကေလး ႏွင့္ ျဖစ္သည္။
ကိုကိုသည္ ၿမိဳင္တုိ႔မွ ပါ လာေသာ "ခ်ိစ္"ေခၚ ဒိန္ခဲကို မစားတတ္။ ေခ်ာကလက္ကို ခါးသည္ဆိုၿပီး မႀကိဳက္တတ္။
ကိုကို ႏွင့္ အတူ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ လုိက္သြားၿပီး "ယံမဂၤလံ" သင္ရတာေတြ၊ မန္က်ည္းပင္ ရိပ္မွာ ခုံညင္းဒိုး ပစ္ကစား တာေတြကို ခပ္ေရးေရးေတာ့ မွတ္မိေနေသးသည္။
ကိုကိုတို႔ရြာမွာ ၿမိဳင့္ အစ္ကုိငယ္ ဆံုးသည္။ ၿမိဳ႕မွာ က်န္ရစ္သည့္ အစ္ကုိႀကီးႏွင့္ အစ္ကုိလတ္တို႔ စပိုင္ဆိုၿပီး ဂ်ပန္ အသတ္ခံ ရတာေတြေတာ့ ၀ါးတားတား ျဖစ္ေနၿပီ။
တစ္ေန႔ မွာ ၿမိဳင္တို႔ကို ဓားျပတိုက္ဖို႔ လာေသာ လူစုႏွင့္ ကိုကို႔ေဖေဖ ေခါင္းေဆာင္ေသာ ရပ္ရြာ ကာကြယ္ေရး ေတြ တိုက္ပြဲ ျဖစ္ၾကသည္ကိုေတာ့ ေဖေဖ ေမေမတို႔က မၾကာခဏ ေျပာျပထား၍ ၿမိဳင္ သိေနသည္။ ကိုကို႔ကို သည္စဥ္ကပင္ ေက်းဇူး ရွိဖူးေသာ လူတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ၿမိဳင္ သတိထား ခဲ့မိ သည္။
တစ္ေန႔မွာေတာ့ ၿမိဳင့္ေဖေဖ့ကို ပစၥည္းမ်ား ထုပ္ပိုးျပင္ဆင္ေနၾကသည္။ စစ္ႀကီး ၿပီးၿပီ၊ ၿမိဳ႕သို႔ ျပန္ၾက ရေတာ့မည္။
သည္မွာ ကိုကိုေရာ ၿမိဳင္ပါ ခြဲရမွာေၾကာက္ၿပီး ငိုခဲ့ၾကသည္။ ကိုကို က ၿမိဳင့္ကို သူ႔ ကစားစရာ ရႊံ႕ရုပ္ ကေလး ေတြ ေပးကာ ၿမိဳင္က ေကာ္ပတ္ရုတ္ကေလးေတြ အမွတ္တရ ေပးခဲ့သည္။
သည္ကတည္းက ခြဲခြါခဲ့ၾကၿပီး ကိုကိုႏွင့္ ၿမိဳင္တို႔ ျပန္ေတြ႕ၾကေသာအခါ ၿမိဳင္သည္ ကိုကို႔ကို မမွတ္မိေတာ့ေပ။
ျပည္တြင္း ၌ ေရာင္စုံေသာင္းက်န္သူမ်ား ထၾကြလာခ်ိန္မွာ ကိုကိုတို႔ မိသားစု ၿမိဳင္တို႔ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ လာသည္။
ၿမိဳင္သည္ အသက္ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ရွိလာၿပီး ကိုကိုက ဆယ့္ငါးႏွစ္ ရွိေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။
ေဖေဖ ေမေမတို႔က ကိုကို႔ကို မိသားစုကို တစ္လွည့္တစ္ျပန္ ၾကည့္ရႈ ေစာင္မသည္။
စာသင္ပ်က္ခဲ့ေသာ ကိုကို႔ကို အလြတ္ပညာသင္ေက်ာင္းမွာ ထားေပးသည္။ ပညာေတာ္ေသာ ကိုကိုသည္ ဆန္တန္း ကို ႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ေအာင္ျမင္သည္။ ေကာလိပ္သို႔ သြားသည္။
ၿမိဳင္ကေတာ့ ေဖေဖ ေမေမတို႔က သမီးမိန္းကေလးမို႔ စိတ္မခ်သည္ႏွင့္၊ ေမေမ့က်န္းမာေရး အေျခ အေန မေကာင္းသည္ ႏွင့္ ရွစ္တန္းႏွစ္မွာပင္ ေက်ာင္းထြက္ေစခဲ့သည္။
ၿမိဳင့္မိဘမ်ားက "သမီးမိန္းကေလးဆိုတာ စာမ်ားမ်ား တတ္ဖို႔ မလိုပါဘူး" ဟူေသာ ေရွးရိုးဆန္သည့္ အယူအဆ ရွိသည္။
ၿမိဳင္ သည္ ေမေမ့ကို ျပဳစုရင္း အခ်ိန္အား၌ ၀တၳဳမ်ားကိုသာ ဖတ္ေနခဲ့သည္။
အမွန္ေတာ့ ေဖေဖ ေမေမတို႔က ကိုကိုႏွင့္ ၿမိဳင့္ကို ေနရာခ်ထားေပးရန္ မရည္ရြယ္ခဲ့။ ၿမိဳင္ႏွင့္ လက္ထပ္ ေစခ်င္သူ မွာ ဆန္စက္မ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူ ကိုမင္းေသာင္ႏွင့္သာ ျဖစ္သည္။
ကိုမင္းေသာင္သည္ ေဖေဖ၏ လက္ရုံး။ ေဖေဖ၏ ယံုၾကည္အားထားရာ။ ၿပီး ၿမိဳင္ႏွင့္လည္း ငယ္စဥ္ ကတည္း က လက္ပြန္းတတီး ရွိခဲ့သူ။ သူက ၿမိဳင့္ထက္ေတာ့ အရြယ္ႀကီးသည္။
ကိုမင္းေသာင္ ကို ၿမိဳင္ ခ်စ္ မခ်စ္ မသိခဲ့ေပ။ သိရန္အရြယ္ကလည္း ငယ္ေသးသည္။
ၿမိဳင္ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္မွာ ေမေမက ၿမိဳင့္ကို ကိုမင္းေသာင္ႏွင့္ လက္ထပ္ေပးမည္ဟု ဆိုသည္။ သည္စဥ္ ကေတာ့ ျငင္းပယ္ ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိ။ လက္ခံရေကာင္းမွန္းလည္း မသိ။ ေမေမတုိ႔ သင့္ေတာ္၍ စီမံသည္ ထင္ကာ ၿငိမ္ေနခဲ့သည္။
ခ်စ္သည္၊ လက္ထပ္သည္ ဆိုးျခင္းကိုလည္း ေလးေလးနက္နက္ မေတြးတတ္ခဲ့။
လူတို႔ လက္ထပ္ၾကသည္မွာ အတူေနၾကဖို႔ ျဖစ္သည္ဆိုျခင္းေလာက္ပဲ သိသည္။ အေမြဆက္ခံရန္ သားသမီး ေတြ ေမြးၾကသည္ဆိုတာေလာက္ပဲ သိသည္။
ေဖေဖႏွင့္ ေမေမလည္း သည္အတုိင္းပဲ မဟုတ္လား။
လက္ထပ္ၿပီး အတူေနၾကကာ ၿမိဳင္တို႔ကို ေမြးဖြားခဲ႔သည္ပဲ မဟုတ္လား။
သည္ႏွစ္မွာ ကိုကို ၿမိဳင့္ဘ၀ဲ ၀င္လာသည္။ ဘြဲ႕ရၿပီးေနာက္ ေရာက္ရွိလာျခင္း ျဖစ္သည္။
လက္ထပ္ေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ၿမိဳင့္အေတြးတို႔က ေျပာင္းကျပန္ ျဖစ္ရေလေတာ့သည္။
ကိုကိုသည္ ၿမိဳ႕မွ ထြက္ခြာသြားသည္ထက္ ေခ်ာေမာလွပလာသည္။ ထြားက်ိဳင္းသန္႔စင္လာသည္။ ေဖေဖ ေမေမတို႔ ကိုယ္တိုင္က ကိုကုိ႔ကို ပညာတတ္တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံၾကသည္။
ယခင္ကေတာ့ လူခ်င္း ရင္းႏွီးေအာင္ဆိုကာ ညေနပိုင္းတြင္ လယ္ကြင္းမ်ားဆီသို႔ ၿမိဳင္ႏွင့္ ကိုမင္းေသာင္ တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ ထြက္ၾကသည္။ ဇာတ္ပြဲမ်ား၊ ရုပ္ရွင္မ်ား ၾကည့္ၾကသည္။
ကိုမင္းေသာင္ ႏွင့္ ၿမိဳင္တို႔ အလြန္ ပ်င္းရိေျခာက္ေသြ႕ဖြယ္ေကာင္းေသာ စကားမ်ား ေျပာၾကသည္။ ကိုမင္းေသာင္ က ၿမိဳင္ႏွင့္ လက္ထပ္ၿပီးလွ်င္ ဆန္စက္ေတြ တိုးခ်ဲ႕ဖို႔၊ လယ္သမားေတြထံ စပါးေပးႏွင့္ ေငြတိုးေခ်း ဖုိ႔ အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပတတ္ေလ့ ရွိသည္။
ကိုကို ေရာက္လာေသာအခါ ၿမိဳင္သည္ ကိုမင္းေသာင္ႏွင့္ တြဲ၍ လမ္းေလွ်ာက္ရသည္ထက္ ကိုကို ႏွင့္ တြဲ၍ လမ္းေလွ်ာက္ ရသည္ကို ပိုမို ႏွစ္ၿခိဳက္မိသည္။ ၿပီး ... ကိုကို ေျပာေသာ စကားမ်ားမွာ ကိုမင္းေသာင္၏ စကား မ်ားလို ပ်င္းရိ ေျခာက္ေသြ႕ဖြယ္ မေကာင္း။
ယူနီဗာစီတီ အေၾကာင္း၊ အဂၤလိပ္ ရုပ္ရွင္ေတြအေၾကာင္း၊ စာအုပ္ေတြအေၾကာင္း၊ ပန္းခ်ီကားေတြ အေၾကာင္း။
သည္အခ်ိန္က ၿမိဳင္တို႔ ကိုျမႀကီး၊ စိန္စိန္အတြဲဆိုလွ်င္ အသည္းစြဲေပါ့။ ကိုျမႀကီး၏ "မခင္ႏွင္းဆီ" သီခ်င္းမွာ အေရာင္း ဓာတ္ျပားေလာက မွာ ဘုရင္ေပါ့။ မခင္ႏွင္းဆီအဆက္ျဖစ္ေသာ "မခင္ႏွင္းဆီရဲ႕ ႏွင္းဆီ၊ "မခင္ႏွင္းဆီ ဇာတ္သိမ္း" သီခ်င္းေတြကို သိပ္ႀကိဳက္ခဲ့သည္။ သည္သီခ်င္းေရးသည့္ "ျမတ္ေလး" ကို၊ ကိုကို တို႔ တကၠသိုလ္ မွာ ဆံုဖူးသည္ဆိုေတာ့ ကိုကို႔ကို အထင္ႀကီးမိသည္။
ကိုကိုႏွင့္ စကားေျပာရသည္က စိတ္၀င္စားဖြယ္ ေကာင္းသည္။ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသည္။ ၿမိဳင္ၿမိဳင္ ဆိုင္ဆိုင္ ရွိသည္။
သို႔ျဖင့္ ... ကိုမင္းေသာင္က လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ေခၚလွ်င္ ၿမိဳင္သည္ေခါင္းကိုက္သည္၊ ၀မ္းနာသည္ႏွင့္ ေရွာင္စ ျပဳလာ သည္။
အခ်စ္ဆိုသည္ကိုလည္း ကိုကိုက သင္ေပးတာပဲ မဟုတ္လား။
ေနာက္ ... အတူ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လက္ကေလးေတြကို ကိုင္ကာ၊ ပခံုးကေလးေတြကို ဖက္ကာ ၿမိဳင့္ ႏွလံုးသား ကို ပူေႏြးေစခဲ့တာ ကိုကိုပဲ မဟုတ္လား။
ညတစ္ည ၿမိဳင္တို႔ အိမ္ျပန္ ေနာက္က်ၾကသည္။ ရုပရွင္ညပြဲ ၾကည့္ၾကသည္။ ၿမိဳင္တို႔ ၾကည့္ၾကသည့္ ရုပ္ရွင္ မွာ အဂၤလိပ္ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကား ျဖစ္သည္။
လ အလြန္အမင္း သာသည့္ ေဆာင္းညကေလး တစ္ညမွာ ျဖစ္သည္။ ညသည္ ေအးစိမ့္ၿပီး ဆိပ္ဖလူး ပန္းရနံ႔ လည္း သင္းေမႊးေနသည္။
ၿခံ၀ိုင္း၏ သံတံခါးေပါက္ေရွ႕မွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ျဖစ္ ၿမိဳင့္ကို ကိုကို နမ္းခဲ့သည့္။ ရုပ္ရွင္ကားထဲ ကလို ျဖစ္သည္။
ၿမိဳင့္အသည္းတံခါး ကို စတင္ဖြင့္ခဲ့တာ၊ ၿမိဳင့္ အခ်စ္ကာလနဂါး ကို ႏိႈးခဲ့တာ ကိုကို ကိုယ္တိုင္ပါပဲ ကိုကိုရယ္ ...။
ဆက္ရန္
.
