အခန္း- ၁၆
တေန႕သ၌ ၀မ္လန္းသည္ အိပ္ရာထဲ၌ အိုလင္ႏွင့္အတူ အိပ္လ်က္ရိွစဥ္ ၎၏လက္သည္ အိုလင္၏ ရင္ဘတ္ ေပၚမွ လက္သီးဆုပ္ခန္႕ရိွေသာ မာေက်ာသည့္ အရာ၀တၳဳ တခုကိုသြား၍ ထိမိေလ၏။ "ဒါ ဘယ့္ႏွယ္ ဟာႀကီးလဲ"ဟု ေမးေမးေျပာေျပာ ထိမိေသာအရာကို ကိုင္စမ္း၍ ႀကည့္လိုက္မိသည္တြင္၊ မာက်စ္ ၍ ေနသည့္ အဝတ္ထုပ္ တခုျဖစ္ေႀကာင္းေတြ႕ရေလ၏။ ပ႒မ၌ အိုလင္သည္ရုန္းဖယ္ ကန္ ေႀကာက္ ၍ ေနေလ၏။ ၀မ္လန္းကအထုပ္ကို ဆြဲျဖတ္လိုက္ေတာ့မည္ ျပဳမွ "ကဲ-ကဲ ဒါေလာက္ေတာင္ ျဖစ္ေနမွ ႀကည့္-ႀကည့္-ေရာ့" ဟု ဆိုျပီး လယ္ပင္း၌ဆြဲထားသည့္ အထုပ္ကို ႀကိဳးျဖတ္၍ လွမ္းေပး လိုက္ေလ၏။
၀မ္လန္းသည္ ရစ္ပတ္ထားေသာ အ၀တ္စကို စုတ္ျဖဲလိုက္ေသာအခါ၊ လက္ထဲသို႕ ၀င္းလက္ေသာ ေက်ာက္မ်က္ ရတနာေတြ ထြက္က်လာေလ၏။ ဤမွ်မ်ားျပားေသာ ရတနာမ်ိဳးစုံကို အိပ္မက္ ပင္ မမက္ ဘူးခဲ့ေခ်၊ အခ်ိဳ႕မွာ ဖရဲသီး အတြင္းသား ပမာ နီနီကေလးေတြ ျဖစ္လ်က္၊ အခ်ိဳ႕မွာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာက္ပ ေနျပီး လွ်င္၊ အခ်ိဳ႕မွာ မိုဃ္းဦးက် ရြက္ႏု ကေလးမ်ား လို စိမ္း၍ အခ်ိဳ႕မွာ စမ္းေရ လို ႀကည္လင္ ေတာက္ပ ၍ ေနေလ၏။
တသက္ ႏွင့္ တကိုယ္ ဤမွ်အဖိုးထိုက္ေသာ ရတနာမ်ားကို ျမင္လည္းမျမင္ဘူး၊ အမ်ိဳးအစား အေကာင္း အဆိုး လည္း ခြဲျခား၍ သိနားမလယ္၊ သို႕ေသာ္- ျပိဳးျပိဳး ျပက္ျပက္ တခဲနက္၀င္းလွ်ံေနေသာ ပစၥည္းမ်ားကို လက္ထဲ တြင္ ဆုပ္ကိုင္ထားမိရင္း၊ မိမိမွာ ထိုရတနာမ်ားျဖင့္ပင္ အေတာ္ခ်မ္းသာေနျပီ ျဖစ္ေႀကာင္း ေတြးေတာ မိေလ၏။ ရုတ္တရက္ စကားမေျပာႏိုင္ စိန္ေရာင္ေက်ာက္ေရာင္ ပတၱျမားေရာင္မ်ားျဖင့္ မူးေမာ္ အန္ေတြ ႀကက္ေသ ေသလ်က္ ေနႀကေလ၏။
တေန႕သ၌ ၀မ္လန္းသည္ အိပ္ရာထဲ၌ အိုလင္ႏွင့္အတူ အိပ္လ်က္ရိွစဥ္ ၎၏လက္သည္ အိုလင္၏ ရင္ဘတ္ ေပၚမွ လက္သီးဆုပ္ခန္႕ရိွေသာ မာေက်ာသည့္ အရာ၀တၳဳ တခုကိုသြား၍ ထိမိေလ၏။ "ဒါ ဘယ့္ႏွယ္ ဟာႀကီးလဲ"ဟု ေမးေမးေျပာေျပာ ထိမိေသာအရာကို ကိုင္စမ္း၍ ႀကည့္လိုက္မိသည္တြင္၊ မာက်စ္ ၍ ေနသည့္ အဝတ္ထုပ္ တခုျဖစ္ေႀကာင္းေတြ႕ရေလ၏။ ပ႒မ၌ အိုလင္သည္ရုန္းဖယ္ ကန္ ေႀကာက္ ၍ ေနေလ၏။ ၀မ္လန္းကအထုပ္ကို ဆြဲျဖတ္လိုက္ေတာ့မည္ ျပဳမွ "ကဲ-ကဲ ဒါေလာက္ေတာင္ ျဖစ္ေနမွ ႀကည့္-ႀကည့္-ေရာ့" ဟု ဆိုျပီး လယ္ပင္း၌ဆြဲထားသည့္ အထုပ္ကို ႀကိဳးျဖတ္၍ လွမ္းေပး လိုက္ေလ၏။
၀မ္လန္းသည္ ရစ္ပတ္ထားေသာ အ၀တ္စကို စုတ္ျဖဲလိုက္ေသာအခါ၊ လက္ထဲသို႕ ၀င္းလက္ေသာ ေက်ာက္မ်က္ ရတနာေတြ ထြက္က်လာေလ၏။ ဤမွ်မ်ားျပားေသာ ရတနာမ်ိဳးစုံကို အိပ္မက္ ပင္ မမက္ ဘူးခဲ့ေခ်၊ အခ်ိဳ႕မွာ ဖရဲသီး အတြင္းသား ပမာ နီနီကေလးေတြ ျဖစ္လ်က္၊ အခ်ိဳ႕မွာ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာက္ပ ေနျပီး လွ်င္၊ အခ်ိဳ႕မွာ မိုဃ္းဦးက် ရြက္ႏု ကေလးမ်ား လို စိမ္း၍ အခ်ိဳ႕မွာ စမ္းေရ လို ႀကည္လင္ ေတာက္ပ ၍ ေနေလ၏။
တသက္ ႏွင့္ တကိုယ္ ဤမွ်အဖိုးထိုက္ေသာ ရတနာမ်ားကို ျမင္လည္းမျမင္ဘူး၊ အမ်ိဳးအစား အေကာင္း အဆိုး လည္း ခြဲျခား၍ သိနားမလယ္၊ သို႕ေသာ္- ျပိဳးျပိဳး ျပက္ျပက္ တခဲနက္၀င္းလွ်ံေနေသာ ပစၥည္းမ်ားကို လက္ထဲ တြင္ ဆုပ္ကိုင္ထားမိရင္း၊ မိမိမွာ ထိုရတနာမ်ားျဖင့္ပင္ အေတာ္ခ်မ္းသာေနျပီ ျဖစ္ေႀကာင္း ေတြးေတာ မိေလ၏။ ရုတ္တရက္ စကားမေျပာႏိုင္ စိန္ေရာင္ေက်ာက္ေရာင္ ပတၱျမားေရာင္မ်ားျဖင့္ မူးေမာ္ အန္ေတြ ႀကက္ေသ ေသလ်က္ ေနႀကေလ၏။
အတန္ငယ္ႀကာမွ "ဘယ္ကရ တာလဲ…… …ဘယ္က ရတာလဲ"ဟု ေလသံျဖင့္ အသက္မရႈႏိုင္ပဲ ေမးလိုက္သည္တြင္ အိုလင္ကလည္း ေလသံကေလးျဖင့္ "ဟို- သူေ႒းအိမ္ ကေပါ့၊ သူေ႒းအခ်စ္ေတာ္ တေယာက္ေယာက္ရဲ႕ဟာေတြ လို႕ ေအာက္ေမ့တာပဲ အု႒္နံရံႀကီးမွာ အုဌ္တခ်ပ္္ ေခ်ာင္ေနတာ ေတြ႕ရလို႕အသာ ဒီျပင္လူေတြ မျမင္ေအာင္ သြားပီးဆြဲ ႏုတ္ႀကည့္လုိက္ေတာ့ ဒါေတြ ေတြ႕ရတာပဲ" "ႏို႕… ဒီေနရာထားမွန္ မင္းဘယ္ႏွယ္ လုပ္သိသလဲ"။
ထိုအခါ အိုလင္က ျပဳံး၍။
"ဘယ့္ႏွယ္ေတာ္ က်ဳပ္သူေ႒းအိမ္မွာမ်ား မေနခဲ့ဘူး- ဘူးလို႕ ေအာက္ေမ့လို႕လား၊ သူေ႒းဆိုတာ ဟာ ေန႕ရိွ သမွ် တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ေနႀကရတာေတာ့ က်ဳပ္ ဟိုအိမ္ႀကီးမွာ ေနခဲ့တုံးက။ တႏွစ္ေပါ့ ဓါးျမေတြ ၀င္တိုက္ တာ၊ သူေ႒းအေပ်ာ္မယား ေတြေရာ ကၽြန္မ ေတြေရာ သခင္မႀကီး ေရာ ဟာ- ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္ေျပး ႀကတာပဲ၊ သူတို႕ အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြ ကိုယ္စီကိုယ္စီ တိတ္တိတ္ ၀ွက္ထားတဲ့ ေနရာေတြ ရိွတယ္၊ ဒီေတာ့ အုဌ္တခ်ပ္ေခ်ာင္ေနတဲ့ အဓိပၸါယ္ က်ဳပ္နားလယ္တာေပါ့"
ထုိေနာက္ ျငိမ္သက္ သြားႀကေလ၏။ အတန္ႀကာေသာအခါ ၀မ္လန္းက အသက္ျပင္းျပင္း ႀကီးရႈလိုက္ ျပီး။
"ဒီလို အဖိုးတန္ ရတနာေတြဆိုတာ၊ ႀကာႀကာသိမ္းထားလို႕ ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး၊ အင္မတန္ ေဘးရန္မ်ား တဲ့ ဟာေတြ ထုခြဲေရာင္းခ်ပစ္ပီး မေပ်ာက္မပ်က္တဲ့ ပစၥည္းတခုခု လုပ္ပစ္မွာ မေပ်ာက္ မပ်က္တဲ့ ပစၥည္းဆိုလဲ လယ္ပဲ ရိွတာပဲ၊ ႏို႕မို႕- ဒါေတြ ဒို႕လက္ထဲရိွမွန္း လူသိရင္ ဓါးျမ၀င္ တိုက္လို႕ မႀကာခင္ အသတ္ခံ ရလိမ့္မယ္………. ျမန္ျမန္ လယ္၀ယ္ပစ္ မွ အိုလင္ …… ႏို႕မို႕ရင္ ငါအိပ္ေပ်ာ္ ေတာ့မွာ မဟုတ္ ေတာ့ဘူး"ဟု ေျပာဆိုကာ၊ ေက်ာက္မ်က္ရတနာမ်ားကို အ၀တ္ႏွင့္ျပန္ ထုတ္လ်က္၊ ရင္ဘတ္ႀကား ထဲ ထည့္ထား မည္ဟု အက်ႌက်ယ္သီးမ်ားကို အျဖဳတ္လိုက္။ ဇနီးသယ္၏ မ်က္ႏွာကို အမွတ္တမဲ့ သြား၍ ျမင္မိ ေလ၏။ အိုလင္မွာကုတင္ေပၚ၌ ေျခ၂ေခ်ာင္းခ်ိတ္၍ ထိုင္ေန ေလရာ၊ ၎း၏ႏႈတ္ခမ္းမ်ားမွာ တခုခု ေျပာခ်င္ သလိုလို တလႈပ္လႈပ္ တရြရြ ျဖစ္ေနေလ၏ အ့ံႀသလ်က္ "ဘာလဲကြ- ဘာေျပာခ်င္လို႕လဲ" ထိုအခါ အိုလင္ က ေလသံျဖင့္။
"ဒါေတြ အားလုံး ေရာင္းပစ္လိုက္ေတာ့ မလို႕လားဟင္-"
"အားလုံး ေရာင္းမပစ္လို႕၊ ဘာလုပ္ရအံုးမွာလဲ- အိမ္စုတ္နဲ႕ေနပီး ဒါေတြ လက္ထဲ ထားလို႕ ေတာ္ပါ႕ မလားကြ" ဟု အံ့အားႀကီးသင့္လ်က္ ျပန္ေျပာလိုက္လွ်င္။
"ေႀသာ္ က်ဳပ္က ၂ခုေလာက္က်ဳပ္အတြက္ ယူထားလိုက္ခ်င္လို႕-"ဟု ေျပာကာ အိုလင္မွာ ခဲေလသမွ်၊ သဲေရက် ျဖစ္သြား သကဲ့သို႕ ေငးမႈိင္၍သြားေလ၏။ ၀မ္လန္းမွာ ကစားစရာတခုခုကိုလို ခ်င္ေတာင့္တ ေနေသာ သားငယ္အား ျမင္ရသည့္ အခါဂရုဏာ သက္မိသကဲ့သို႕ အိုလင္အား သနား ၍သြားေလ၏။
"ဘာေျပာတယ္"
"က်ဳပ္ဖို႕ ၂ခုေလာက္ေပးႏိုင္ရင္" ဟု ေႀကာက္ေႀကာက္ ရြံ႕ရြံ႕ႏွင့္ ေျပာကာ၊ "ေသးေသးကေလး ၂ခုထဲပါ၊ ပုလဲ ကေလး ၂လုံး ဆိုေတာ္ပါပီ"
"ပုလဲ………" "ဟုတ္တယ္ ---က်ဳပ္ထုတ္မ၀တ္ပါဘူး သိမ္းရုံသိမ္းထားမွာပါ"
အိုလင္ သည္ မ်က္လြာကေလးကိုခ်လ်က္၊ အိပ္ရာခင္းမွာ အပ္ခ်ည္မွ်င္ကေလးတမွ်င္ကို ဆြဲလိမ္ရင္း အေျဖ ကို ေစာင့္၍ ေနေလ၏။
၀မ္လန္းမွာ ရုတ္တရက္နားမလယ္ႏိုင္ပဲ ဇနီးသယ္ကိုႀကည့္၍ ေနေလ၏။ အိုလင္ကား၊ သူႏွင့္အတူ ဒိုးတူ ေဘာင္ဘက္ ဘာပစၥည္း၊ ဘာဆုလာဘ္မွ မေမွ်ာ္ကိုး၊ မရိရိွပဲသစၥာ ရိွရိွႏွင့္လုပ္ကိုင္ ဆင္းရဲခဲ့ရ ၏။ သူေ႒း အိမ္ တြင္ ေနရစဥ္တုံး ကလည္း၊ စိန္ေတြ ေရႊေတြကို ျမင္ရလ်က္ႏွင့္ သူ႕ချမာလက္ဖ်ား ႏွင့္ မွ ထိခဲ့ရမည္ မဟုတ္ ဟု စဥ္းစားေနမိေလ၏။ သို႕စဥ္စားေနစဥ္။
"တခါတခါ ေတာ့လဲ၊ က်ဳပ္ဒါေလး ေတြ လက္ထဲမွာ ထည့္ပီး ကိုင္ထား ႏိုင္တာေပါ့………" ဟု အိုလင္က ထပ္၍ ေျပာလိုက္သည့္ အခါ မ်ားစြာ သနားသြားလ်က္၊ အထုပ္ကိုလွမ္း၍ ေပးလိုက္မိေလ၏။ ထိုအခါ အိုလင္သည္ ျဖဴေဖြးေသာ ပုလဲကေလး ၂လုံးကိုေရြး၍ယူျပီး၊ အ၀တ္ကေလးႏွင့္ ထုပ္၍၊ သူ႕လယ္ပင္း အကႌ် ေအာက္ တြင္ ဆြဲထားလိုက္ေလ၏။
၀မ္လန္းသည္ထိုေန႕မွစ၍ ဇနီးသယ္ကို အကဲခတ္၍ ႀကည့္မိရာ အိုလင္မွာသူ႕ပုလဲကေလးမ်ားကို၊ တခါမွ ထုတ္ႀကည့္ သည္ မေတြ႕ရ၊ သူလယ္ပင္း တြင္ ဆြဲျမဲဆြဲထားသည္ကို သာေတြ႕ရေလ၏။
ထုိေနာက္ ၀မ္လန္းသည္ သူ႕စိတ္ကူးအတိုင္းက်န္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာမ်ားျဖင့္ လယ္ထပ္၀ယ္ရန္ ရည္ရြယ္ လ်က္၊ ယြမ့္အိမ္ႀကီးသို႕ ေနာက္ထပ္ ေရာင္းရန္ လယ္မ်ားရိွလုိ ရိွ ျငား စုံးစမ္းရင္း ထြက္ခဲ့ေလ၏။
ထိုအခါ အိုလင္က ျပဳံး၍။
"ဘယ့္ႏွယ္ေတာ္ က်ဳပ္သူေ႒းအိမ္မွာမ်ား မေနခဲ့ဘူး- ဘူးလို႕ ေအာက္ေမ့လို႕လား၊ သူေ႒းဆိုတာ ဟာ ေန႕ရိွ သမွ် တထိတ္ထိတ္နဲ႕ ေနႀကရတာေတာ့ က်ဳပ္ ဟိုအိမ္ႀကီးမွာ ေနခဲ့တုံးက။ တႏွစ္ေပါ့ ဓါးျမေတြ ၀င္တိုက္ တာ၊ သူေ႒းအေပ်ာ္မယား ေတြေရာ ကၽြန္မ ေတြေရာ သခင္မႀကီး ေရာ ဟာ- ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္ေျပး ႀကတာပဲ၊ သူတို႕ အဖိုးတန္ပစၥည္းေတြ ကိုယ္စီကိုယ္စီ တိတ္တိတ္ ၀ွက္ထားတဲ့ ေနရာေတြ ရိွတယ္၊ ဒီေတာ့ အုဌ္တခ်ပ္ေခ်ာင္ေနတဲ့ အဓိပၸါယ္ က်ဳပ္နားလယ္တာေပါ့"
ထုိေနာက္ ျငိမ္သက္ သြားႀကေလ၏။ အတန္ႀကာေသာအခါ ၀မ္လန္းက အသက္ျပင္းျပင္း ႀကီးရႈလိုက္ ျပီး။
"ဒီလို အဖိုးတန္ ရတနာေတြဆိုတာ၊ ႀကာႀကာသိမ္းထားလို႕ ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး၊ အင္မတန္ ေဘးရန္မ်ား တဲ့ ဟာေတြ ထုခြဲေရာင္းခ်ပစ္ပီး မေပ်ာက္မပ်က္တဲ့ ပစၥည္းတခုခု လုပ္ပစ္မွာ မေပ်ာက္ မပ်က္တဲ့ ပစၥည္းဆိုလဲ လယ္ပဲ ရိွတာပဲ၊ ႏို႕မို႕- ဒါေတြ ဒို႕လက္ထဲရိွမွန္း လူသိရင္ ဓါးျမ၀င္ တိုက္လို႕ မႀကာခင္ အသတ္ခံ ရလိမ့္မယ္………. ျမန္ျမန္ လယ္၀ယ္ပစ္ မွ အိုလင္ …… ႏို႕မို႕ရင္ ငါအိပ္ေပ်ာ္ ေတာ့မွာ မဟုတ္ ေတာ့ဘူး"ဟု ေျပာဆိုကာ၊ ေက်ာက္မ်က္ရတနာမ်ားကို အ၀တ္ႏွင့္ျပန္ ထုတ္လ်က္၊ ရင္ဘတ္ႀကား ထဲ ထည့္ထား မည္ဟု အက်ႌက်ယ္သီးမ်ားကို အျဖဳတ္လိုက္။ ဇနီးသယ္၏ မ်က္ႏွာကို အမွတ္တမဲ့ သြား၍ ျမင္မိ ေလ၏။ အိုလင္မွာကုတင္ေပၚ၌ ေျခ၂ေခ်ာင္းခ်ိတ္၍ ထိုင္ေန ေလရာ၊ ၎း၏ႏႈတ္ခမ္းမ်ားမွာ တခုခု ေျပာခ်င္ သလိုလို တလႈပ္လႈပ္ တရြရြ ျဖစ္ေနေလ၏ အ့ံႀသလ်က္ "ဘာလဲကြ- ဘာေျပာခ်င္လို႕လဲ" ထိုအခါ အိုလင္ က ေလသံျဖင့္။
"ဒါေတြ အားလုံး ေရာင္းပစ္လိုက္ေတာ့ မလို႕လားဟင္-"
"အားလုံး ေရာင္းမပစ္လို႕၊ ဘာလုပ္ရအံုးမွာလဲ- အိမ္စုတ္နဲ႕ေနပီး ဒါေတြ လက္ထဲ ထားလို႕ ေတာ္ပါ႕ မလားကြ" ဟု အံ့အားႀကီးသင့္လ်က္ ျပန္ေျပာလိုက္လွ်င္။
"ေႀသာ္ က်ဳပ္က ၂ခုေလာက္က်ဳပ္အတြက္ ယူထားလိုက္ခ်င္လို႕-"ဟု ေျပာကာ အိုလင္မွာ ခဲေလသမွ်၊ သဲေရက် ျဖစ္သြား သကဲ့သို႕ ေငးမႈိင္၍သြားေလ၏။ ၀မ္လန္းမွာ ကစားစရာတခုခုကိုလို ခ်င္ေတာင့္တ ေနေသာ သားငယ္အား ျမင္ရသည့္ အခါဂရုဏာ သက္မိသကဲ့သို႕ အိုလင္အား သနား ၍သြားေလ၏။
"ဘာေျပာတယ္"
"က်ဳပ္ဖို႕ ၂ခုေလာက္ေပးႏိုင္ရင္" ဟု ေႀကာက္ေႀကာက္ ရြံ႕ရြံ႕ႏွင့္ ေျပာကာ၊ "ေသးေသးကေလး ၂ခုထဲပါ၊ ပုလဲ ကေလး ၂လုံး ဆိုေတာ္ပါပီ"
"ပုလဲ………" "ဟုတ္တယ္ ---က်ဳပ္ထုတ္မ၀တ္ပါဘူး သိမ္းရုံသိမ္းထားမွာပါ"
အိုလင္ သည္ မ်က္လြာကေလးကိုခ်လ်က္၊ အိပ္ရာခင္းမွာ အပ္ခ်ည္မွ်င္ကေလးတမွ်င္ကို ဆြဲလိမ္ရင္း အေျဖ ကို ေစာင့္၍ ေနေလ၏။
၀မ္လန္းမွာ ရုတ္တရက္နားမလယ္ႏိုင္ပဲ ဇနီးသယ္ကိုႀကည့္၍ ေနေလ၏။ အိုလင္ကား၊ သူႏွင့္အတူ ဒိုးတူ ေဘာင္ဘက္ ဘာပစၥည္း၊ ဘာဆုလာဘ္မွ မေမွ်ာ္ကိုး၊ မရိရိွပဲသစၥာ ရိွရိွႏွင့္လုပ္ကိုင္ ဆင္းရဲခဲ့ရ ၏။ သူေ႒း အိမ္ တြင္ ေနရစဥ္တုံး ကလည္း၊ စိန္ေတြ ေရႊေတြကို ျမင္ရလ်က္ႏွင့္ သူ႕ချမာလက္ဖ်ား ႏွင့္ မွ ထိခဲ့ရမည္ မဟုတ္ ဟု စဥ္းစားေနမိေလ၏။ သို႕စဥ္စားေနစဥ္။
"တခါတခါ ေတာ့လဲ၊ က်ဳပ္ဒါေလး ေတြ လက္ထဲမွာ ထည့္ပီး ကိုင္ထား ႏိုင္တာေပါ့………" ဟု အိုလင္က ထပ္၍ ေျပာလိုက္သည့္ အခါ မ်ားစြာ သနားသြားလ်က္၊ အထုပ္ကိုလွမ္း၍ ေပးလိုက္မိေလ၏။ ထိုအခါ အိုလင္သည္ ျဖဴေဖြးေသာ ပုလဲကေလး ၂လုံးကိုေရြး၍ယူျပီး၊ အ၀တ္ကေလးႏွင့္ ထုပ္၍၊ သူ႕လယ္ပင္း အကႌ် ေအာက္ တြင္ ဆြဲထားလိုက္ေလ၏။
၀မ္လန္းသည္ထိုေန႕မွစ၍ ဇနီးသယ္ကို အကဲခတ္၍ ႀကည့္မိရာ အိုလင္မွာသူ႕ပုလဲကေလးမ်ားကို၊ တခါမွ ထုတ္ႀကည့္ သည္ မေတြ႕ရ၊ သူလယ္ပင္း တြင္ ဆြဲျမဲဆြဲထားသည္ကို သာေတြ႕ရေလ၏။
ထုိေနာက္ ၀မ္လန္းသည္ သူ႕စိတ္ကူးအတိုင္းက်န္ ေက်ာက္မ်က္ရတနာမ်ားျဖင့္ လယ္ထပ္၀ယ္ရန္ ရည္ရြယ္ လ်က္၊ ယြမ့္အိမ္ႀကီးသို႕ ေနာက္ထပ္ ေရာင္းရန္ လယ္မ်ားရိွလုိ ရိွ ျငား စုံးစမ္းရင္း ထြက္ခဲ့ေလ၏။
အေျခ အေန မည္မွ် ေျပာင္းလဲခဲ့ျပီမသိ၊ ေရာက္သြားသည္႕အခါ ၀င္း၀ တြင္ တံခါး ေစာင့္ပင္ မရိွေတာ့ ၀င္းတံခါးႀကီး မ်ားမွာ ေသာ့ခတ္လ်က္ ပိတ္ထားသည္ကို ေတြ႕ရေလ၏။ ၀မ္လန္းသည္ ထိုတံခါးႀကီး မ်ားကို လက္သီး ျဖင့္ အခါခါ ထုသည့္တိုင္ မည္သူမွ် ထြက္လာသည္ကို မေတြ႕ရ တိတ္ဆိတ္၍သာ ေနေလ၏။
သို႕ေသာ္ ၀မ္လန္းသည္၊ စိတ္မပ်က္ဘဲ ဆက္လက္၍ သာထုေလရာ၊ မႀကာမီ ေျဖးညႇင္းစြာ ေလွ်ာက္လာ ေနေသာ ေျခသံမ်ားကို ႀကားရေလ၏။ ေျခသံမွာ သြက္လက္ပုံမရ ရပ္ဆိုင္း ရပ္ဆိုင္း ျဖစ္ေနလ်က္ ခဏႀကာ ေသာအခါ တံခါးမင္းတုံးကို ျဖည္းညႇင္းစြာ ျဖဳတ္ေနသံႀကားရျပီ၊ တံခါးႀကီးမွာ ကၽြိ-ခနဲဟလာကာ "ဘယ္သူလဲ" ဟု ခတ္တိုးတိုး ေမးသံတခုထြက္ေပၚလာေလ၏။
"ကၽြန္ေတာ္ေလ- ၀မ္လန္းပါ"ဟု ၀မ္လန္းက ခတ္က်ယ္က်ယ္ ျပန္၍ေျဖလိုက္သည္တြင္၊ ညည္း ညည္း ညဴညဴ ႏွင့္ " တယ္- ငါေကာ္ တုပ္လိုက္ရမေကာင္းဘူး……... ဘယ္က၀မ္လန္းလဲ"
ေျပာပုံဆိုပုံ ကို ေထာက္လ်က္၊ သူေ႒းကိုယ္တိုက္ ျဖစ္ေႀကာင္းသိရလွ်င္၊ ၀မ္လန္း က ေစာေစာက ထက္ပို၍ ရိုရို ေသေသ……
"သူေ႒းမင္းခင္ဗ်ာ- ကိစၥကေလးတခုရိွလို႕လာခဲ့ပါတယ္၊ သူေ႒းမင္း ကို ေႏွာင့္ယွက္ ရေအာင္လာ တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူေ႒းမင္းရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္နဲ႕ အလုပ္ကိစၥကေလးတစ္ခု စကားေျပာရေအာင္ လာခဲ့ တာပါ" ဟု ေျပာလိုက္၏။
"ဒီမေအေသရာလား…….. ေခြးမသား ငါ့ဆီကထြက္သြားတာ ႀကာလွပီ- အခုဒီမွာမရိွဘူး"ဟု တံခါးကို မဖြင့္ပဲ ျပန္ေျပာေလ၏။
၀မ္လန္းမွာ မည္သို႕ျပန္ေျပာရမည္ မသိေအာင္ ေခါင္းရႈပ္သြားေလ၏၊ လယ္၀ယ္ရန္ကိစၥမွာ သူေ႒းႏွင့္ တိုက္ရိုက္ စကားေျပာျခင္းမွာ မသင့္၊ သို႕ေသာ္ အဖိုးတန္ရတနာေတြ ကို ရင္ဘတ္ႀကား ထဲ၌ ထည့္ထား ရသည္မွာ မီးကဲ့သို႕ ပူလွဘိ၏။ ျမန္ျမန္ ထုခဲြပစ္ လုိက္ ခ်င္လွ၏။ ထို႕ထက္ လယ္မ်ား ကို ထပ္၀ယ္ခ်င္ စိတ္က ပို၍ ျပင္းထန္ေနျပန္ေလသည္။ သို႕ျဖစ္ေလရာ- စိတ္တင္းလ်က္။
သို႕ေသာ္ ၀မ္လန္းသည္၊ စိတ္မပ်က္ဘဲ ဆက္လက္၍ သာထုေလရာ၊ မႀကာမီ ေျဖးညႇင္းစြာ ေလွ်ာက္လာ ေနေသာ ေျခသံမ်ားကို ႀကားရေလ၏။ ေျခသံမွာ သြက္လက္ပုံမရ ရပ္ဆိုင္း ရပ္ဆိုင္း ျဖစ္ေနလ်က္ ခဏႀကာ ေသာအခါ တံခါးမင္းတုံးကို ျဖည္းညႇင္းစြာ ျဖဳတ္ေနသံႀကားရျပီ၊ တံခါးႀကီးမွာ ကၽြိ-ခနဲဟလာကာ "ဘယ္သူလဲ" ဟု ခတ္တိုးတိုး ေမးသံတခုထြက္ေပၚလာေလ၏။
"ကၽြန္ေတာ္ေလ- ၀မ္လန္းပါ"ဟု ၀မ္လန္းက ခတ္က်ယ္က်ယ္ ျပန္၍ေျဖလိုက္သည္တြင္၊ ညည္း ညည္း ညဴညဴ ႏွင့္ " တယ္- ငါေကာ္ တုပ္လိုက္ရမေကာင္းဘူး……... ဘယ္က၀မ္လန္းလဲ"
ေျပာပုံဆိုပုံ ကို ေထာက္လ်က္၊ သူေ႒းကိုယ္တိုက္ ျဖစ္ေႀကာင္းသိရလွ်င္၊ ၀မ္လန္း က ေစာေစာက ထက္ပို၍ ရိုရို ေသေသ……
"သူေ႒းမင္းခင္ဗ်ာ- ကိစၥကေလးတခုရိွလို႕လာခဲ့ပါတယ္၊ သူေ႒းမင္း ကို ေႏွာင့္ယွက္ ရေအာင္လာ တာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူေ႒းမင္းရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ေတာ္နဲ႕ အလုပ္ကိစၥကေလးတစ္ခု စကားေျပာရေအာင္ လာခဲ့ တာပါ" ဟု ေျပာလိုက္၏။
"ဒီမေအေသရာလား…….. ေခြးမသား ငါ့ဆီကထြက္သြားတာ ႀကာလွပီ- အခုဒီမွာမရိွဘူး"ဟု တံခါးကို မဖြင့္ပဲ ျပန္ေျပာေလ၏။
၀မ္လန္းမွာ မည္သို႕ျပန္ေျပာရမည္ မသိေအာင္ ေခါင္းရႈပ္သြားေလ၏၊ လယ္၀ယ္ရန္ကိစၥမွာ သူေ႒းႏွင့္ တိုက္ရိုက္ စကားေျပာျခင္းမွာ မသင့္၊ သို႕ေသာ္ အဖိုးတန္ရတနာေတြ ကို ရင္ဘတ္ႀကား ထဲ၌ ထည့္ထား ရသည္မွာ မီးကဲ့သို႕ ပူလွဘိ၏။ ျမန္ျမန္ ထုခဲြပစ္ လုိက္ ခ်င္လွ၏။ ထို႕ထက္ လယ္မ်ား ကို ထပ္၀ယ္ခ်င္ စိတ္က ပို၍ ျပင္းထန္ေနျပန္ေလသည္။ သို႕ျဖစ္ေလရာ- စိတ္တင္းလ်က္။
"ကၽြန္ေတာ္ ေငြေရးေႀကးေရး ကိစၥကေလး အတြက္ လာပါတယ္ခင္ဗ်ာ"ဟု ရြံ႕ေႀကာက္ရြံ႕ေႀကာက္ ႏွင့္ေျပာလိုက္မိလွ်င္ပင္၊ သူေ႒းႀကီးသည္ ဟ-ေနေသာ တံခါးကို-၀ုန္းကနဲ ဆြဲပိတ္လိုက္ျပီးေနာက္။
"အိမ္မွာ ပိုက္ဆံတျပားမွ မရိွဘူး၊ သူ႕အေမေသရာ သူခိုးဓါးျမေတြ တိုက္သြားလို႕ ဘာမွမက်န္ ေတာ့ဘူး၊ ဘာေၾကြး မွ မေမးႏိုင္ဘူးေဟ့"ဟု ေအာ္ဟစ္ ေျပာဆိုေလ၏။
"မဟုတ္ပါဘူး- မဟုတ္ပါဘူး- ကၽြန္ေတာ္လာတာ ေကၽြးေတာင္ရေအာင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေပးရေအာင္ လာတာပါ" ဟု ၀မ္လန္းက ျပာျပာသလဲ ေျပာလုိက္သည့္အခါ၊ အဘုိုးႀကီးေနာက္မွ စူးသွ်ေသာ ေအာ္သံတခု ထြက္ေပၚ လာလ်က္၊ တံခါးႀကားမွ မိန္းမပ်ိဳ တေယာက္၏ မ်က္ႏွာျပဴထြက္၍ လာေလ၏။
"ဒါမ်ိဳး မႀကားရတာမ်ား- ႀကာလွပါပေကာ။"
မိမိအား ႀကည့္ေနေသာ အလြန္လွပသည့္ မ်က္ႏွာကေလးတခုကို ၀မ္လန္းေတြ႕ျမင္ရေလ၏ မိန္းမပ်ိဳက "အထဲ၀င္ခဲ့ပါ" ဟု ေခၚငင္ျပီးလွ်င္၊ တံခါးကိုဖြင့္ေပးေလရာ၊ ၀မ္လန္းသည္ အထဲသို႕လွမ္း ၀င္၍ အံအားႀကီး သင့္ေနစဥ္ မိန္းမပ်ိဳသည္ ၀င္းတံခါးကို ပိတ္လိုက္ေလ၏။
၀မ္လန္း၏အနီး၌၊ သူေ႒းႀကီးမွာ ေဟာင္းႏြမ္းညစ္ေထးေနျပီ ျဖစ္ေသာဖဲအက်ႌႀကီးကို ၀တ္လ်က္၊ ေခ်ာင္း တဟုဟု ဆိုးရင္း ရပ္ေနေလ၏။ ေရွးက ၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္ႏွင့္ ခန္းျငားႀကက္သေရရိွေသာ သူေ႒းႀကီး မွာ- ယခု ကဲ့သို႕ပိန္ခ်ဳံး စုတ္ျပတ္၊ ရုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ေနျပီကို ေတြ႕ရေသာအခါ၊ ၀မ္လန္းမွာမယုံ ႀကည္ ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနေလ၏။
မိန္းမပ်ိဳမႈကား- သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရိွပါေပ၏ ရုပ္ဆင္းလည္း ေျပျပစ္ေခ်ာေမာလွပါဘိ၏ သို႕ေသာ္- စကား ေျပာပုံ ဆိုပံု ကို ေထာက္လုိက္လွ်င္၊ သူေ႒း၏ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းထဲမွ မဟုတ္တန္ရာေပ၊ ကၽြန္မ တေယာက္ သာ ျဖစ္ေလတန္၏။ အနီး ပတ္၀န္းက်င္သို႕ ႀကည့္လိုက္မိသည္တြင္၊ ၀မ္လန္းမွာ မည္သူ တဦးတေယာက္ မွ် မေတြ႕ရ။ ေရွးက စည္စည္ကားကား ႏွင့္ ခေလး ေတြ ကစားခုန္ေပါက္ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးေနခဲ့ေသာ အိမ္ႀကီးမ်ား မွာ သုႆန္တစျပင္ႀကီး ပမာေခ်ာက္ကပ္ တိတ္ဆိတ္ေနေလ ျပီကိုေတြ႕ရေလ၏။
ဆက္ရန္
"အိမ္မွာ ပိုက္ဆံတျပားမွ မရိွဘူး၊ သူ႕အေမေသရာ သူခိုးဓါးျမေတြ တိုက္သြားလို႕ ဘာမွမက်န္ ေတာ့ဘူး၊ ဘာေၾကြး မွ မေမးႏိုင္ဘူးေဟ့"ဟု ေအာ္ဟစ္ ေျပာဆိုေလ၏။
"မဟုတ္ပါဘူး- မဟုတ္ပါဘူး- ကၽြန္ေတာ္လာတာ ေကၽြးေတာင္ရေအာင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေပးရေအာင္ လာတာပါ" ဟု ၀မ္လန္းက ျပာျပာသလဲ ေျပာလုိက္သည့္အခါ၊ အဘုိုးႀကီးေနာက္မွ စူးသွ်ေသာ ေအာ္သံတခု ထြက္ေပၚ လာလ်က္၊ တံခါးႀကားမွ မိန္းမပ်ိဳ တေယာက္၏ မ်က္ႏွာျပဴထြက္၍ လာေလ၏။
"ဒါမ်ိဳး မႀကားရတာမ်ား- ႀကာလွပါပေကာ။"
မိမိအား ႀကည့္ေနေသာ အလြန္လွပသည့္ မ်က္ႏွာကေလးတခုကို ၀မ္လန္းေတြ႕ျမင္ရေလ၏ မိန္းမပ်ိဳက "အထဲ၀င္ခဲ့ပါ" ဟု ေခၚငင္ျပီးလွ်င္၊ တံခါးကိုဖြင့္ေပးေလရာ၊ ၀မ္လန္းသည္ အထဲသို႕လွမ္း ၀င္၍ အံအားႀကီး သင့္ေနစဥ္ မိန္းမပ်ိဳသည္ ၀င္းတံခါးကို ပိတ္လိုက္ေလ၏။
၀မ္လန္း၏အနီး၌၊ သူေ႒းႀကီးမွာ ေဟာင္းႏြမ္းညစ္ေထးေနျပီ ျဖစ္ေသာဖဲအက်ႌႀကီးကို ၀တ္လ်က္၊ ေခ်ာင္း တဟုဟု ဆိုးရင္း ရပ္ေနေလ၏။ ေရွးက ၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္ႏွင့္ ခန္းျငားႀကက္သေရရိွေသာ သူေ႒းႀကီး မွာ- ယခု ကဲ့သို႕ပိန္ခ်ဳံး စုတ္ျပတ္၊ ရုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ ျဖစ္ေနျပီကို ေတြ႕ရေသာအခါ၊ ၀မ္လန္းမွာမယုံ ႀကည္ ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနေလ၏။
မိန္းမပ်ိဳမႈကား- သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရိွပါေပ၏ ရုပ္ဆင္းလည္း ေျပျပစ္ေခ်ာေမာလွပါဘိ၏ သို႕ေသာ္- စကား ေျပာပုံ ဆိုပံု ကို ေထာက္လုိက္လွ်င္၊ သူေ႒း၏ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းထဲမွ မဟုတ္တန္ရာေပ၊ ကၽြန္မ တေယာက္ သာ ျဖစ္ေလတန္၏။ အနီး ပတ္၀န္းက်င္သို႕ ႀကည့္လိုက္မိသည္တြင္၊ ၀မ္လန္းမွာ မည္သူ တဦးတေယာက္ မွ် မေတြ႕ရ။ ေရွးက စည္စည္ကားကား ႏွင့္ ခေလး ေတြ ကစားခုန္ေပါက္ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးေနခဲ့ေသာ အိမ္ႀကီးမ်ား မွာ သုႆန္တစျပင္ႀကီး ပမာေခ်ာက္ကပ္ တိတ္ဆိတ္ေနေလ ျပီကိုေတြ႕ရေလ၏။
ဆက္ရန္
.
