ရွှေစင်ဦး ရဲ့ စာပေသမိုင်းကြောင်း

ဒီနေ့လည်း အလုပ်တွေ ရှုတ်နေတာနဲ့ အခုမှ ကွန်ပျူတာနား ထိုင်ရတယ်..၊ ထိုင်တော့ လည်း စာရေး ချင်ပြန်ရော..၊ အကယ်ဒမီဆုပေးပွဲကြီး အတွက် စာရေးထားသေးတယ်ဗျ.. ဒါပေမဲ့ ဆုစာရင်းက မထွက်နိုင် ဖြစ်နေတော့ တင်မရသေးဘူး..၊ ကြားထဲမှာ အပျင်းပြေဖတ်ရအောင် စာလေးတွေ ဟိုရောက် ဒီရောက် ရေးနေရတယ်..၊ အဲဒီအတွက်လည်း စာဖတ်သူများ ကို အားနာပါတယ်..။

ဟို.. ကိုကြီးကျောက်ကြီး ဖျားသွားတော့ တောင် ကိုပီတာ ကြီးက လာအော် သွားသေးတယ်..၊ ကျနော့် စာတွေ ဖတ်ရလို့နေမှာတဲ့...၊ မမရေ ဖြေးဖြေး ရေးပါတဲ့...၊ ကျနော်လည်း သူရေးသွားမှ သေချာ ပြန်စဉ်းစား တော့ ကိုကြီးကျောက် ဖျားတာ ငါ့ ပရောဂ မကင်းနိုင်ဘူးလို့..၊ သူခမျာ မော်ဒယ်ဖွားဖွား များနဲ့ အေးဆေး ပျော်နေလည်း မနာလို့တဲ့.. ကျနော်က စာလာဖတ်အုန်း ဆိုပြီး.. သွားခေါ်တော့ လာဖတ်ရှာ တယ်.. sorry  ကိုကြီး ကျောက် ရေ..။

နောက်တခြား သူတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်..၊ စာလာမဖတ်ရင် ကျနော် သွားသွားခေါ်နေတာ.. အားလုံး sorry  ပါ ..၊ အခု လည်း စာဖတ်သူများ ရဲ့ comment လေးများကို ဖြေပေးချင် တာနဲ့ ကျနော့် ရဲ့ စာပေသမိုင်း ကို လည်း ပြောချင်လို့ ဒီစာလေး ရေးပါတယ်..။

ပထမဆုံး ကိုမြစ်ကျိုးက ငါးပိပေါင်း တဲ့ မကြားဘူးပါဘူး တဲ့ ဝက်သားပေါင်း ဆိုရင်တော်သေးတယ်တဲ့.. ကျနော် ဝက်သားပေါင်းလည်း ကြိုက်တယ်ဗျ.. ဝက်သားကို အဆီနဲနဲ အသားများများ ဝယ်..၊ နှတ်နှတ်စင်း... ကြက်သွန်နီ..ဖြူ..ဂျင်း နဲနဲလောက် နှတ်နှတ်စင်း..၊ ဘဲဥ သုံးလုံးလောက် ခလောက်ထည့်.. တရုပ်မဆလာ လေး ထည့်.. ငရုပ်ကောင်း နဲနဲထည့် ဆေးဘဲဥ ရှိရှင်လည်း ပြုတ်ထည့်ပေါ့ ဗျာ ပြီးရင် ပေါင်းရုံပါဘဲ.. ဝက်သားလည်း မကြာမကြာပေါင်းစားပါတယ်..။

နောက်ပြီး ချစ်ညီမ က မန့်တော့ မမန့်ဘူးဗျ.. အပြင်မှာတော့ ပြောတယ်.. သူများတွေက ကောင်းကောင်း မွန်မွန် ရှယ်ချက်ပြီး ဘလော့ဂ် ပေါ်တင်.. ခင်ဗျားကတော့ အရိုးဆန်ပြုတ် တဲ့ ငါးပိပေါင်း တဲ့ သူက ရှက်နေတာဗျ.. ကျနော်လည်း ကျနော် ကြိုက်တာလေး တင်ရတာဘဲဗျာ.. ၊ ကဲ..နောက်တော့ ရွှေစင်ဦး နဲ့ အကြိုက်တူကြတဲ့ ညီမများ အတွက် ကောင်းကောင်း ချက်ပေး ပါမယ်ဗျာ..။

နောက်တခါ ကိုလူထွေးက (မတရားတဲ့ အမိန့်ကို အဖေသောဘာသော နားမလည်ဘဲ ဆန့်ကျင်ပြတာ  အတုယူထိုက်တယ်...) တဲ့.. အဲဒီအတွက်လည်း ပြောချင်ပါတယ်..၊ အဖေ မို့လို့ပေါ့ .. အဟဲ ..ရွှေစင်ဦး ကသတ္တိမရှိပါဘူး.. ကြောက်တတ်ပါတယ်..။

နောက်ပြီး ကျနော့် စာအများစုကို သရော်စာတွေတဲ့.. အမှန်တော့ သရော် တာကို ကျနော် မကြိုက်ဘူးဗျ.. တယောက် မျက်နှာ တယောက်ကြည့်ပြီး အားရပါးရ ကို ကလော် တုတ်ချင်တာဗျ.. ဘာကိုလည်း ဟုတ်လား.. ကျနော် မကြိုက်တာတွေကိုပါဗျာ.. ဒါပေမဲ့ ကျနော့် မှာ အခွင့်မရှိပါဘူး.. ကျနော် မကြိုက်တာ တွေကို အဲဒီလို ကလော်တုတ်နေရင် .. မကျေနပ်တဲ့ သူတွေက ရုံးတိုင်လိုက်လို့  အဟင်း..ဟင်း... ချစ်ချစ်ကြီး နဲ့ ခွဲနေရလိမ့်မယ်.. ရွှေစင်ဦး တို့က ခွဲနိုင်ဘူးဗျ.. အချစ်ကြီး တယ်..။

အခု စာတွေ ရေးတာများနေတော့ အရင်တုန်းက ငါဘာလို့များ စာမရေးခဲ့ တာပါလိမ့်.. ဆိုပြီး စဉ်းစားမိတယ်.. အမှန်တော့ ပျင်းလို့ပေါ့ဗျာ.. ဒါအပြင် မြန်မာပြည်က စာရေးဆရာများ ရသော စာမူခက သနားစရာကောင်းလောက် အောင် နဲလွန်းတော့  စာမူခ အများကြီး ရသော ကမ္ဘာစာရေးဆရာများ  ကိုကြည့်ပြီး စာမူခ ရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ငါစာရေးရတာနဲ့ မတန်ဘူး ဆိုပြီး မရေးခဲ့တာဗျ.. ကိုယ်ရေးချင်ရာ မရေးရလို့လည်း ပါတာပေါ့......ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး ဆန်းစစ် လိုက်တော့ ငွေနဲ့လည်း မဆိုင်ပါဘူး.. အခု ရေးနေတော့ လည်း ပိုက်ဆံ ရ မှ မရတာ.. ၊ နောက် ရေးချင်တာ မရေးရလို့ ဆိုတာနဲ့ လည်း မဆိုင်ပါဘူး.. အခုလည်း ရေးလို့ မှ မရတာ..တခုတော့ ရှိတယ်ဗျ.. မဂ္ဂဇင်း တွေထဲ ပါချင်ရင်တော့ အယ်ဒီတာမင်းများ တော့ ကြိုက်ရ မယ်ပေါ့ဗျာ..၊ အခုတော့ အယ်ဒီတာ မလိုတော့ပါဘူး.... ဒါပေမဲ့ စာဖတ်သူ အယ်ဒီတာ မင်းများတော့ ရှိတာပေါ့လေ..။

နောက်ဆုံး စဉ်းစားလိုက်တော့ စာဖတ်သူ များရှိနေကြလို့.. ကျနော်ရေးတဲ့ စာလေးများကို လာဖတ်ကြတဲ့ သူများသာ ကျနော့် ရဲ့ ကျေးဇူးရှင် အစစ်ပါလား..ဆိုပြီး တွေးမိပါတယ်.. ကျနော် ဘာသာ ရေးချင်တာတွေ ရေးနေတာကို ဖတ်သူမရှိဘဲ.. တင်ထားရရင်လည်း ကျနော် ရေးဖြစ်မှာမဟုတ်ပါဘူး.. နောက်တခုက စာဖတ်သူရဲ့ အသံကို ချက်ခြင်းကြားရလို့ပါဘဲ.. သိပ်မြန်တဲ့ ကမ္ဘာရွာကြီးဆိုတော့ ကျနော် published လုပ်ပြီးတာနဲ့ တန်းပြီး comment သိရတော့ ကျေနပ်တာပေါ့ဗျာ..။

စာရေးတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးဘာလို့ ဒီလောက်ပြောနေတာ လည်း ဆိုတော့ ကျနော် ကစာတွေ ဖတ်ဖတ် ပြီးတော့ စာရေးမယ် စာရေးမယ် နဲ့ တသက်လုံးကျွေးကြော် နေခဲ့တာဆိုတော့ စာမရေးဖြစ်ပေမဲ့ လည်း ကျနော့် မိသားစု နဲ့ သူငယ်ချင်းများကတော့ သိကြတာပေါ့..၊ နောက်ပြီး ကျနော် က ဘဝရည်မှန်းချက်က လည်း စာရေးရန် တဲ့ ရီရတယ်နော်...။

စာရေးမယ် ဆိုတော့ အားလုံးက စာရေးမယ် ဆိုရင် ရေးတော့လေပေါ့ ... ဘာလည်း မရေးတတ် ဘူးလားလို့ မခံချင်အောင် ပြောကြပြန်တယ် ..၊ စာ ၁ပုဒ် မှ ဘယ်လောက်ရတာ.. စာရေး ရတာ လက်ညောင်း တယ်.. အိပ်ရေးပျက်တယ်.. အိပ်ရေးပျက်ရင် အလှပျက်တယ်. အလှပျက်ရင် ချစ်ချစ်ကြီး ထားသွားမယ် ဆိုပြီး.. မရေးဘူး..၊ ကိုယ် ရေးချင်ရာ ရေးလို့ရရင်.. စာမူခ အများကြီး ရရင် ရေးမှပေါ့ ဘာညာ နဲ့ နည်းပေါင်းစုံ နဲ့ လှည့်တွက်ပြီး. စာမရေးဘူးဗျ.. ၊ အိမ်က မောင်လေး တွေက မခံချင်အောင် ပြောတာနဲ့ ရွှေစင်ဦး တို့က မရေးချင်လို့ ရေးချင်ရင် အချိန် မရွေး ဆိုပြီး ၂ပုဒ်  (အစ - အဆုံး) ရေးဘူးပါတယ်..၊ ၂ပုဒ် စလုံး  မြှားနတ်မောင် မဂ္ဂဇင်းထဲမှာ ပါ ဘူးပါတယ်..။

ရန်ကုန် သွားရင်းနဲ့ မဂ္ဂဇင်း တိုက်ရှိတဲ့ နေရာ (မဂ္ဂင်လမ်း လားမသိ ) ကို သွားပြီး စာမူခထုတ် တယ်ဗျ.. ၊ အဲဒီတုန်းက ဆရာဦးခင်မောင်တိုး (မိုးမိတ်) က အယ်ဒီတာ ဆိုတော့ ကျနော့် ကို ဆရာမ နောက်လည်း စာဆက်ရေးပါ..ဘာညာဆိုပြီး စာမူခလေး.. စာအိတ်နဲ့ ထည့်ပေး..၊ မဂ္ဂဇင်း လေးတွေ လက်မှတ် ထိုးပြီးပေး ဆိုတော့ ကျနော် က ဘာပြန်ပြောရမှန်း ကိုမသိဘူး.. ကိုယ့် အဆင့် အတန်းကိုယ် ကသိနေ တာကိုးဗျ.. ကိုယ့် ဝတ္ထု ပါတယ်ဆိုတာ.. ချစ်စေတမန် ထဲမှာ...၊ ပြီးတော့ မောင်လေး တွေကို မခံချင်စိတ်နဲ့ ဇာတ်လမ်းရှာပြီး ဖြစ်ညှစ် ရေးလိုက်တာဆိုတော့. ကိုယ့် စာ ကိုယ် ၂ခါ မဖတ်ရဲပါဘူးဗျာ.... ရှက်လွန်း လို့ပါ...။

ပြီးတော့ မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့ စာမူခ သွားထုတ်သေးတယ်..၊ ဆရာ နဲ့ တွေတဲ့ အချိန်မှာ ဆရာက ဆရာမ တခွန်းခေါ်တိုင်း ကျနော် ရဲ့ အရှက် ဒီဂရီ ဟာ တက်တက် လာပြီး.. နောက် ကို ရွှေစင်ဦး ဒီလို ဘယ်တော့ မှ မမိုက်တော့ပါဘူး ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်မိတယ်..၊ တကယ် လည်း မမိုက်တော့ပါဘူး..၊ ချစ်ကိုယ်တွေ့ လေး ရေးပြီး ဆရာ ခင်မောင်တိုး တို့လို အဆင့် အတန်းမျိုးက ဆရာမ အခေါ်ခံရတာကို ရှက်လွန်းလို့ပါဗျာ.. တကယ်ကို ပါဘဲ..၊ ဒီလို စာမျိုးရေး တဲ့ စာရေးဆရာမ တော့ ဘယ်တော့ မှ မလုပ်ဘူးပေါ့.. ဒါပေမဲ့ လည်း ကိုယ်ရေးခဲ့ တာလည်း ဒါဘဲ ဆိုတော့ တသက်စာ နောင်ကျဉ် သွားပြီး စာရေးဆရာ ဇာတ်လမ်း တခန်း ရပ်သွား ပါတယ် ...။

ဒါပေမဲ့ မောင်တွေ ညီမ တွေကို တော့ ကြွားစရာ တခုတော့ ရသွားတယ်..၊ ရွှေစင်ဦး မလုပ်ချင်လို့ လုပ်ချင်ရင် အချိန်မရွေး ဆိုပြီး.. ခပ်ကြွားကြွား လေး ပြောစရာတော့ ရသွားတာပေါ့ဗျာ..၊ ဒါက ရွှေစင်ဦး ရဲ့ နောက်ခံ စာပေသမိုင်း ကြောင်း.. ၊ အဲဒီ ၂ ပုဒ် ပါတဲ့ မဂ္ဂဇင်း လေး တွေ ကိုလည်း ရိုရိုသေသေ သိမ်းထား ပါတယ် (ရွဲ့ ပြောတာပါ )..၊  မရှိတော့တာ အတော်ကြာသွားပါပြီ.၊ တခါထဲ အပြတ်ဖြတ်ထားတာ တော်ကြာ ဘလော့ဂ် ပေါ်တင်ပေးပါ ဆိုရင် အရှက်ကွဲနေမှာဆိုးလို့... စတာပါဗျာ.. တကယ်ကို မရှိတော့ တာပါ..။

ဒါပေမဲ့ ဆရာသာထက်အောင် က မြှားနတ်မောင် မဂ္ဂဇင်းထဲ က ချစ်စေတမန် ကဏ္ဍာ က ဝတ္ထုလေးတွေ နဲ့ စာရေးသူ တွေကို ဝေဖန်ထားတဲ့ မဂ္ဂဇင်း ကိုတော့ သေချာ သိမ်းထားတယ်.. အခု ခင်ဗျား တို့ ကို ပြမလို့.. ရှာမတွေ့ပြန်ဘူး.. ပြန်ရှာလို့ရရင် တင်ပေးပါမယ်.. ဒါက စာပေသမိုင်း အကုန်ပါဘဲ...။

အခုတော့ ကျနော် ဟာ စာ တအား ရေးချင်နေတယ်ဗျ..၊ အရင် တုန်းက ဆက်မရေးမိတာ မှားလေခြင်း ပေါ့..၊ အဲဒီမှာ.. စာပေ ကို ငွေ နဲ့ တန်ဘိုးဖြတ်.. အကြောင်းမျိုးစုံ ပြပြီး စာမရေးခဲ့တာ မှားတယ်ပေါ့..၊ စာရေးရင်း နဲ့ အသိတခု တော့ ရတယ်ဗျ.. စာရေးတတ်ချင်ရင် တကယ်ကို စာရေး..၊  စာရေးမှ စာရေးတတ် မှာ ဆိုတာဘဲ..၊ စာဖတ် ခဲ့ တဲ့ ဝမ်းစာတော့ ရှိရမှာပေါ့ဗျာ.. စာမဖတ်ဘဲ စာရေးလို့ တော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်ဘူး လို့ ထင်ပါတယ်..။

နောက်တခုက ကျနော် ရဲ့ ဘလော့ဂါ မောင်နှမ တွေထဲမှာ စာရေးကောင်း တဲ့ သူတွေ အများကြီး တွေ့ပါတယ်.. ဒါပေမဲ့ စာသိပ်မရေး ကြတာဘဲ.. ၊ ဘာအကြောင်း နဲဘဲ မရေး.၊ မရေး.. နှမြောတော့ နှမြောတယ်.. ကျနော် က စာကောင်းလေး တွေ ဖတ်ချင်တာကိုးဗျ...၊ ဒါပေမဲ့ ချစ်သော ဘလော့ဂါများ ထဲမှာ စာရေးချင်တဲ့ သူ ရှိရင်တော့ စာရေးကြပါလို့ဘဲ ပြောချင်ပါတယ်..။

ကျနော် အဓိက ပြောချင်တာကတော့ ကျနော် ရေးတဲ့ စာလေးတွေ လာ လာဖတ်ကြတဲ့.... ချစ်သော စာဖတ်သူများ ကို ပါဘဲ..၊ စာဖတ် ရတာလည်း မလွယ်ဘူး (မလွယ်ဘူး ဆိုတာ ကိုယ် မကြိုက်ခဲ့ရင် ပေါ့ဗျာ) ဆိုတာ ကျနော် သိပါတယ်.. ၊ မလွယ်တဲ့ ကြားက စာလေးတွေ လာဖတ် ရင်း ကောမန့်လေးတွေပေးလို့ အားဆေး လေးတွေ တိုက် တိုက်သွားကြတဲ့ ကျနော့် ရဲ့ ချစ်သော စာဖတ်သူများ ကို ကျေးဇူး အထူး တင်ပါတယ်ဆိုတာ.. ထပ်ခါ ထပ်ခါ ပြောချင်ပါတယ်ဗျာ..။

လေးစားစွာဖြင့်

စာရေးသူ-ရွှေစင်ဦး
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္ အပိုင္း ( ၂၁)

ကၽြန္မကမူ စက္ဘီးစီး၍ မီးရထား အလုပ္သမားမ်ား၏ တန္းလ်ားသုိ႔ ထြက္လာခဲ့၏။ ထိုေနရာ တြင္ မိသားစု အေတာ္ မ်ားမ်ား ေနထုိင္လ်က္ရွိေၾကာင္း မူလကပင္ သိထားပါသည္။ ထိုေနရာတြင္ ေနထိုင္လ်က္ရွိေသာ မိသားစုမ်ား အားလံုး၏ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ မစၥတာ နက္ဒီကရု(စ္)ႏွင့္ ေတြ႕ဆံု၍ ၄င္းတို႔အေနႏွင့္ မည္သုိ႔ စီစဥ္ ထားေၾကာင္း ေမးျမန္းပါသည္။

သူတို႔၏ လက္ရွိေနရာႏွင့္ ေျခာက္မိုင္မွ် ေ၀းကြာေသာ “ဘရာဘတ္္တီးယား” ေက်းရြာရွိ သြပ္မိုးထားသည့္ ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ၌ သူတို႔လူစုအား ခိုလႈံခြင့္ျပဳမည္ဟု သက္ဆိုင္ရာမွ အသိေပး ထားေၾကာင္းျဖင့္ သူက ေျပာျပ ပါသည္။ ေနာက္ထပ္လူႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေနရာရွိေသးေၾကာင္း ေသခ်ာသည္ဟု သူက ေျပာပါ သည္။

ကၽြန္မသည္ အိမ္သုိ႔ ျပန္သြားၿပီး တင္ေဆာင္ႏိုင္သမွ် ပစၥည္းတို႔ကိုယူ၍ မီးရထားတန္းလ်ားသို႔ ျပန္လာခဲ့ရာ ကၽြန္မအား ''ဘရာဘတ္တီးယား'' ေက်းရြာသို႔ မသြားေသးမခ်င္း သူတို႔ႏွင့္အတူ ေနထိုင္ ခြင့္ ေပးပါသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ ၆ နာရီခန္႔တြင္ ကၽြန္မသည္ တန္းလ်ားကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေနစဥ္ ေလယာဥ္ပ်ံသံမ်ား ကို ၾကားသည္။ လူေတြက သူတို႔၏ အခန္းအသီးသီးမွ ထြက္လာၾကၿပီး အယ္(L)ပံု သ႑ာန္လုပ္ထားသည့္ ဗံုးခိုက်င္း ရွိရာသို႔ ေျပးလႊားသြားရင္ ကၽြန္မကိုလည္း သူတို႔ေနာက္သို႔ လိုက္လာ ရန္ ေအာ္သြားၾကသည္။

ကၽြန္မကလည္း သူတို႔ႏွင့္အတူ ေျပးလိုက္သြားမည္ျပဳစဥ္ မ်က္စိေထာင့္ တစ္ေနရာမွ ၾကက္တူ ေရြးကေလး ေကာ္ကီ သည္ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္စြာ အခန္းတြင္း၌ ေျပးလႊားခုန္ေပါက္ ေအာ္ျမည္ေန သည္ကို ေတြ႕ရ၏။ ကၽြန္မ သူ႔ကုိ လွမ္းဖမ္းသည္ကို လြတ္ေအာင္တိမ္းေရွာင္ေနပါသည္။ ကၽြန္မသည္ စားပြဲေအာက္သုိ႔ ၀ပ္တြား ၀င္သြား ၿပီး ပါးစပ္မွလည္း သူ႔ကို ေခ်ာ့သံေပး၍ ေျခေထာက္ကို ဖမ္းကိုင္လိုက္ စဥ္ ပထမဆံုးဗံုးက်ကာ ေပါက္ကြဲ ပါသည္။ တစ္အိမ္လံုး တုန္ခါသြားပါသည္။ အုတ္ခဲ အပိုင္းအစမ်ား စားပြဲေပၚသုိ႔ က်လာပါသည္။ စားပြဲက ခံႏိုင္ရည္ရွိ၍ ေတာ္ပါေသးသည္။

ေကာ့္ကီကို ေပြ႕၍ အျပင္သုိ႔ ေျပးထြက္လာရာ တစ္ျခံလံုး အံ့ၾသဖြယ္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္ကို သတိ ျပဳမိပါသည္။ မီးခိုးႏွင့္ ဖုန္မႈန္႔မ်ား တလူလူထေနသည့္ၾကားထဲမွ အသံတစ္သံမွ် ထြက္ေပၚမလာ ပါ။

ကၽြန္မ သည္ ဗံုးခိုက်င္းရွိရာသို႔ ေျပးသြားခဲ့၏။ ဗံုးခိုက်င္း အတြင္း၌ လူ ၁၃ေယာက္စလံုး ေသဆံုးကုန္ၾကပါၿပီ။ သူတို႔၏ ကိုယ္ေပၚ၌ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မေတြ႕ပါ။ မ်က္ႏွာမ်ားကမူ ျပာႏွမ္းေန သည္။ ဗံုး၏ ေပါက္ကြဲမႈဒဏ္က အဆုတ္ ကို ေၾကမြသြားေစသည္ဟု ယူဆရပါသည္။

သူတို႔ကို ေကာင္းမြန္စြာ သၿဂႋလ္ရန္ ကၽြန္မတို႔တြင္ အခ်ိန္မရပါ။ သို႔ျဖစ္၍ ဗံုးခိုက်င္းကုိပင္ ျပန္ဖို႔ၿပီး သၿဂဳႋလ္ လိုက္ရ ပါသည္။
ကၽြန္မ တို႔သည္ ဤေနရာ၌ လိုသည္ထက္ပိုေနပါက မိုက္မဲရာက်ပါလိမ့္မည္။  ကၽြန္မသည္ လက္တြန္းလွည္း တစ္စီး ကို ငွားရမ္းကာ ဖခင္ႏွင့္ အထုပ္အပိုးမ်ားကို တင္ေဆာင္၍ ၿမဳိ႕ျပင္သုိ႔ ထြက္လာ ခဲ့သည္။

    ''ဒီတစ္ခါ ဘယ္ကုိ သြားၾကမလဲ''ဟု ဖခင္က ႏြမ္းရိစြာ ေမးရာ
    ''ဘရာဘတ္တီးယားရြာကို သြားမယ္''ဟု ကၽြန္မက ျပန္ေျဖပါသည္။
    ''အဲဒါ ဘာနဲ႔တူသလဲ''

    ''ကၽြန္မေတာ့ မသိဘူး၊ ဟုိေရာက္မွပဲ သိရေတာ့မယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ အသံုး ျပဳရ မွာပဲ''ဟု ကၽြန္မက ျပန္ေျပာသည္။
ဖခင္ သည္ မ်က္လံုးမ်ားကို မွိတ္ထားလိုက္ၿပီး သက္ေသာင့္သက္သာ မွိန္းေနပါသည္။ တစ္ခ်ိန္ က ဖခင္၏ ကိုယ္ အေလးခ်ိန္ သည္ ၂၂၄ ေပါင္မွ်ရွိခဲ့ေသာလည္း ကၽြန္မ၏ မ်က္စိေရွ႔တြင္ပင္ တျဖည္းျဖည္း ပိန္ခ်ဳံး လာရာ ယခုအခါတြင္ အရိုးေပၚအေရတင္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။
ႏွစ္သစ္ကူး လာပါၿပီ။ ကၽြန္မတို႔ တစ္ေတြအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ရန္ အေရးမွာ အလြန္ေ၀းကြာလ်က္ ရိွေန ပါေတာ့ သည္။
  
(6)

ဘရာဘတ္တီးယား ရြာကေလးသည္ ေဂၚရခါးလူမ်ဳိးမ်ား ေနထိုင္ေသာရြာျဖစ္္၍ အမ်ားစုမွာ ၿဗိတိသွ်တို႔ အေပၚ ဇြဲနဘဲႀကီးစြာ သစ္စာေစာင့္သိေနသည့္ စစ္သားေဟာင္းႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။
ဂ်ပန္မ်ား ၏ တံု႕ျပန္မႈကို ေၾကာက္ရြ႕ံၾကသျဖင့္ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားအေနျဖင့္ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြကို လက္ခံ မထား လိုၾကပါ။

ထိုေနရာတြင္ ေဂၚရခါးႏွင့္ ျမန္မာတို႔၏ ျခားနားခ်က္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုသို႕ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားက သေဘာထား ၾကသည္ကို ကၽြန္မအေနႏွင့္ အျပစ္မတင္လိုေသာ္လည္း ၀မ္းေတာ့ နည္းမိပါသည္။ ဂ်ပန္မ်ားသည္ ျမန္မာမ်ား အား ကယ္တင္ရန္အတြက္ေရာက္လာၾကသည္ဟု ဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ ၿဗိတိသွ်တို႔၏ ကိုလိုနီ စနစ္သည္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈမရွိပါ။ ကိုလိုနီဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္သြားၾက၍ ျမန္မာမ်ား ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာ ျဖစ္သြားၾကသည္။

အမွန္ အားျဖင့္ အရွင္သခင္တစ္ဦး၏ လက္ေအာက္မွ အျခားအရွင္သခင္တစ္ဦး၏ လက္ေအာက္ သို႔ ေျပာင္းသြားျခင္း သာ ျဖစ္ေၾကာင္းသိရေသာအခါ အခ်ိန္ေႏွာင္းသြားပါၿပီ။ ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္ ေနာက္ေရာက္ လာသည့္ လူသစ္မ်ားအေပၚတြင္ တိုေတာင္းလွေသာ အခ်ိန္အတြင္း ရြံမုန္း သြားၾက ေသာ္လည္း လူေဟာင္းမ်ားကိုမူ ခ်စ္ရန္မျဖစ္ႏိုင္ၾကပါ။ တိုင္းျပည္တြင္းမွ ျမန္မန္ထြက္သြားရန္ျမန္မားမ်ားက လိုလား ခဲ့ၾကသည့္ လူမ်ဳိးမ်ားအတြက္ သူတို႕အသက္ကို ေပးၿပီး ကာကြယ္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္၍ မရပါ။

ေဂၚရခါးလူမ်ဳိးမ်ားကမူ ၿဗိတိသွ်လူမ်ဳိးမ်ားအေပၚတြင္ အစဥ္တစိုက္ သစၥာခံ လာၾကသူမ်ားျဖစ္၍ ျမန္မာ မ်ားႏွင့္ ႏိႈင္း၍ ရမည္မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မတို႔သည္ သူတို႔၏ မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတို႔မွာ အကူအညီ လိုေနၾကသည္။ သူတို႔က ကၽြန္မတို႔နားေနခိုလႈံရန္အတြက္ ေနရာေပးသည္။

ဖခင္ႀကီး အား ေနရာခ်ထားေပးၿပီးေနာက္ ျပင္ဦးလြင္သို႔ ျပန္သြားကာ က်န္ေသာ ရွိစုမဲ့စု ပစၥည္းမ်ား ယူခဲ့သည္။ ၾကက္တူေရြးေကာ့္ကီက ကၽြန္မ၏ ပခံုးေပၚတြင္၊ ေခြးႏွစ္ေကာင္က ကၽြန္မ၏ေဘးတြင္ ေျပးလႊား လ်က္၊ ကၽြန္မက စက္ဘီးေပၚတြင္ အိုးခြက္ ပစၥည္းမ်ားတင္၍ ငါးမိုင္မွ်ေ၀းေသာ ဘရာဘတ္တီးယားရြာသို႔ လွည္းလမ္းေၾကာင္းအတိုင္း စက္ဘီးကိုတြန္း၍ လာရသည္။ ရြာသို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ပင္ပန္းလြန္းသျဖင့္ ေျမႀကီးေပၚသို႔ အိပ္ခ်လုိက္ၿပီး ဤအႀကိမ္သည္ ေနာက္ဆံုး လႈပ္ရွားမႈသာ ျဖစ္ပါေစေတာ့ဟု စိတ္အား ထက္သန္ စြာ ေမွ်ာ္လင့္မိ၏။

ကၽြန္မတို႔သည္ ယခင္က ေက်ာင္းလုပ္ထားသည့္ သြပ္မိုး တန္းလ်ားႀကီး တစ္ခုတြင္ ေနရပါသည္။ ထိုတန္းလ်ားႀကီး အတြင္းတြင္ လူေပါင္း ၈၀၀ မွ် ေနရာခ်ထားေပးသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး မွာ လူစိမ္းမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ လူအခ်ိဳ႕သာ သိေဟာင္းကၽြမ္းေဟာင္းမ်ား ျဖစ္ေနၾက၍ မိမိ္တို႕၏ အေတြ႕ အႀကံဳ မ်ားကို အျပန္အလွန္ ေမးျမန္း ေျပာဆိုၾကပါ၏။
အေနအထုိင္ ဆင္းရဲေသာ္လည္း ဗံုးႀကဲမည့္ေနရာႏွင့္ ကင္းေ၀းရသျဖင့္ ေက်းဇူးတင္ရပါဦးမည္။ ကၽြန္မႏွင့္ ဖခင္ႀကီး အား အေဆာက္အအံု၏ အစြန္ရွိ ျပတင္းေပါက္အနားတြင္ ေနရာခ်ထားေပးသျဖင့္ ဖခင္ႀကီးမွာ ၀ရန္တာ သို႔ ထြက္ၾကည့္ႏိုင္ၿပီး သန္႔ရွင္းေသာ ေလျပည္ေလညင္းမ်ားကို ရွဴရွိဳက္ရပါသည္။

ကၽြန္မတို႔ အားလံုးသည္ က်ဥ္းက်ဥ္းက်ပ္က်ပ္ေနရသျဖင့္ ညည္းညဴေန၍လည္း အရာေရာက္မည္မဟုတ္ပါ။ စိတ္ဓာတ္ ကို ျမွင့္တင္ထားၿပီး ျဖစ္လာသမွ်ကို ၿပံဳးၿပံဳးကေလး ရင္ဆိုင္ရန္သာ ရွိပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မ တို႔သည္ က်ရာေနရာ ၌ အေျခအေနအေပၚ မူတည္ၿပီး က်င္႔သံုးႏိုင္ခဲ႔ၾကသည္။ အုတ္နီခဲ ႏွစ္လံုးကို တစ္ဖက္ တစ္ခ်က္ မွာ စီၿပီး ထင္းမ်ားကို အလယ္ေကာင္ တြင္ ထိုး၍ မီးဖိုလုပ္ကာ ထမင္းခ်က္စား ၾကသည္။ သန္႕ရွင္းေရး ကို အထူးဦးစားေပး၍ လုပ္ေဆာင္  ၾကရသည္။

ေနာက္ဆံုး ၌ မလြဲမေရွာင္သာဘဲ ကၽႊန္မ၏ အသက္ေမြးမႈ႕ ပညာမွာ လိုအပ္လာသျဖင္႔ ကၽြန္မသည္ ခရုိင္ သူနာျပဳ ဆရာမတဦး လို ျဖစ္လာရျပန္ပါသည္။ ဘရာဘတ္တီးယားရြာမွာ ဗံုးဒဏ္ မခံရေစကာမူ ဗံုးဒဏ္ မခံရ ေစကာမူ ဗံုးဒဏ္ခံရေသာ ျပင္ဦးလြင္မွ ဒဏ္ရာရသူမ်ား ကၽြန္မတို႕ရြာသို႕ တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာၾကသည္။ ေရာက္လာေသာ လူနာမ်ားကို လက္မလည္ေအာင္ျပဳစုေနရၿပီး ေက်ာင္းအတြင္း ၌ ဖ်ားနာသူမ်ား၊ ေရာဂါ အမ်ဳိးမ်ဳိး ႏွင္႔ ေရာက္လာၾကေသာ ေဂၚရခါး မ်ားကိုပါ အခ်ိန္ျပည္႕ ေဆးကုသ ေပးရပါေသးသည္။

ဆက္ရန္
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ အပိုင္း (၂၆)

ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္း ျပန္လည္တာစူျခင္း

    က်မသည္ ထိုသူ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာရွိေနၿပီျဖစ္၍ သူ၏သမီးမ်ားကို လာေရာက္ ျပန္ေခၚသည္ ကို တားျမစ္ရန္ မရွိပါ။ ၀မ္းသာအားရႏွင့္ပင္ ျပန္ထည့္လိုက္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ပစၥည္းဥစၥာကို ကံေထာက္မ၍ ရလာေသာ အခိုက္အတန္႔မွာ ေနာင္ေရးကို မေမွ်ာ္ေတြးဘဲ အရမ္းမဲ့ေအာက္ေျခ လြတ္ သံုးျဖဳံးမပစ္ ဘို႔ႏွင့္ အရင္းအႏွီး ရွိသည့္အခါ အိမ္ပိုင္ယာပိုင္ အေရာင္းအ၀ယ္ အလုပ္တခု ေကာင္းေရာင္း ေကာင္း၀ယ္ျပဳလုပ္၍ တသက္လံုး ထိုင္စား သြားႏိုင္ေအာင္ စီမံထားရန္ သတိေပး ျခင္း ျပဳမိပါသည္။

    သူကလဲ မွန္ပါသည္၊ ကၽြန္ေတာ္၏ သားသမီးမ်ားႏွင့္အတူ ျပန္ေနရလွ်င္ သံေယာဇဥ္အ ထိန္းအခ်ည္ ရွိသျဖင့္ အေျခတက် ျဖစ္ရပါလိမ့္မည္။ ယခုေတာ့ သူ႔မွာ တေယာက္တည္းျဖစ္ခါ ရွာရသမွ် ေရႊေငြမ်ားကို သူႏွင့္ အလားတူ ဘီ-အို-စီ ေရႊရည္ေရာင္းေဖၚမ်ားႏွင့္ ဖဲရိုက္ အရက္ ေသာက္ ေအာက္ေျခလြတ္ ေနမိ ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လယ္ကူလီဘ၀က ထပြသူမ်ား၏ ဖဲ၀ိုင္းမွာ ရာတန္ႏွင့္ ေရႊဒဂၤါး မ်ား ေရႊတံုး ေရႊခဲမ်ား ႏွင့္ခ်ည္းကို မီးခဲေလာင္းကစားၾကသည္။

ကၽြန္ေတာ္ဖဲရႈံး၍ ေရႊေတြ အေတာ္ျဖံဳးသြားၿပီး၊ ဒီအက်န္အၾကြင္းကေလးမ်ားႏွင့္ သားသမီးေတြ သတိရ၍ လာေခၚရ ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္တခါ ရွာေဖြရေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိ ေလာင္းကစားျခင္းျဖင့္ ျဖံဳးတီးမပစ္  ေတာ့ပါ ဟု ေျပာသြားပါသည္။ သုို႔ေသာ္ လူမိုက္ႏွင့္ေငြ အတူမေနဆိုေသာ စကားအတိုင္း သံလ်င္ ဘီ-အို-စီ ဓါတ္ဆီ တိုင္ကီႀကီး မ်ားကို ရြာသားတစုမွာ ဖဲရႈံးတုိင္း မၾကာခဏ လာေရာက္ ေဖာက္ယူ ခုိး ထုတ္ၾကသျဖင့္ ၾကာေသာ္ ဂ်ပန္စစ္ဘက္က စက္ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သတ္ရာတြင္ တႀကိမ္ မွာေတာ့ လူ အေတာ္ မ်ားမ်ား ေသဆံုး သြားၾကေၾကာင္း ၾကားရေသာအခါ အႏၱရာယ္ကင္းပါေစဟု ေမတၱသာ နာနာ ပို႔လိုက္ရ ေသာ္လည္း ယေန႔ အထိ သူ႔တို႔အား မေတြ႔ရေတာ့ပါ။

    ထို႔ေၾကာင့္ ဤခေလးမ ၃-ေယာက္ ျပန္ထည့္လိုက္ရေသာ အခါ ေယာက်ာ္း ေကာင္ကေလး ၂-ေယာက္ သာ က်န္ခဲ့သည္။ သူတို႔မွာ မေလာက္ေလး မေလာက္စား အရြယ္ျဖစ္ၿပီး အိမ္ေဖာ္အျဖစ္ လည္း အသံုးခ် ၍မရ။ အား, အားရွိလွ်င္ ကစား၍သာေနတတ္ရာ ထမင္းခ်က္ရန္ အိမ္အမႈလုပ္ရန္ အိမ္ေဖာ္မ်ား ငွားမရ ေသာ အခက္အခဲႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရေလသည္။ လုပ္ရဲ ကိုင္ရဲ ေရာင္း၀ယ္ရဲသူ လူမြဲ ေတြမွာ လက္ဖ်ား ေငြသီး ေနခ်ိန္ ျဖစ္သျဖင့္ အိမ္ေဖာ္လခစား အျဖစ္ႏွင့္ မည္သူမွ် လုပ္ကုိင္လိုေသာ ဆႏၵမရွိ ဘာပစၥည္း ျဖစ္ျဖစ္ လက္လႊဲ အေရာင္း အ၀ယ္ျပဳလုပ္ ေငြရႊင္၍ ဆူၿဖိဳးျမဲ ျဖစ္ပါသည္။

    ဒါေၾကာင့္ အိမ္ႀကီးကုိ ငွား၍ရေသာ္လည္း ေနမည့္သူက လူႀကီးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ေကာင္ငယ္ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ ေပါင္း ေလးေယာက္သာ ျဖစ္ေနသျဖင့္ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ ေနေရး ထိုင္ေရး အဆင္မေျပေသးသူ အသိ မိတ္ေဆြမ်ားအား က်မတို႔အိမ္က်ယ္က်ယ္ႀကီးမွာ ေနေရးတြင္မက စားေရးပါ တာ၀န္ ယူၿပီး အတူ လာေနရန္ ေခၚထားလိုက္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပ႒မဦးဆံုး ထိုအိမ္ႀကီး ကို ေျပာင္းေရြ႕ လာေသာအခါ ကြယ္လြန္သူ အင္ဒီပင့္ဒင့္ ေဒၚစန္း(ေဒၚကြာစိ)ႏွင့္ ပန္းခ်ီဆရာ လင္မယား၊ အျခားအမည္ မမွတ္မိ ေတာ့ေသာ ကုလားကျပား ကုန္သည္လင္မယား၊ ေပါင္း ၅-ေယာက္ျဖစ္ၾက၏။ ကုန္သည္ လင္မယား မွာ ညေလာက္ သာအိပ္၍ တလေလာက္ေနၿပီး ၿမဳိ႕တည္း အလုပ္တုိက္ ဆိုင္ဖြင့္သျဖင့္ ျပန္ေရႊ႕ ေျပာင္းသြား ပါသည္။

    မနက္လင္း လွ်င္ ၿမဳိ႕တြင္းက ပံုႏွိပ္တိုက္ သြားၾကည့္ၾကရင္း စားေသာက္ ဖြယ္ရာမ်ား ၀ယ္ ခ်မ္းလာရသည္။ ၿမဳိ႕တည္းမွ ညစဥ္ေလယာဥ္ပ်ံလာ ဗံုးၾကဲသျဖင့္ ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္သူ႔ အိမ္ ဘယ္သူ႔တိုက္ထိ၍ ၿပဳိပိ ပ်က္ျပဳန္းၾက ရမည္မသိ။ မေကာင္းသူထိပ္ ေကာင္းသူထိပ္ဆိုသလို ျဖစ္ေနၾကရေသာအခါ ပံုႏွိပ္စက္ ပိုင္ရွင္မ်ား က သူတို႔စက္မ်ား ေဘးကင္းရာ ေျပာင္းေရႊ႕သယ္ယူ ထားၿပီး ပံုႏွိပ္စက္ငွားခ ေပးျမဲ ေပးထားမည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ စက္ပိုင္ရွင္မ်ားကလည္း အားရေၾကနပ္ စြာ ေျပာင္းေရႊ႕ယူရန္ သေဘာတူကာ ငွားျမဲတိုင္း ငွားထားပါသည္။

    ဤတြင္ တိုက္ႀကီးၿမဳိ႕၌ ေရႊ႕ယူထားသည့္ က်မ၏ တိုင္းျပည္ျပဳ ပံုႏွိပ္တိုက္ ပစၥည္းမ်ားျဖစ္ ေသာ မ်က္ႏွာဖံုး ကာလာရိုက္ စက္ကေလး စာပံုႏွိပ္တိုက္ဆိုင္ရာ ပစၥည္းအသံုးအေဆာင္မ်ား၊ ဒဂုန္ ခင္ခင္ေလး ၀တၳဳတိုက္မွ ထုတ္ေ၀ေသာ စာအုပ္မ်ား၊ အလုပ္တိုက္သံုး ရုံးသံုးစားပြဲ ကုလားထိုင္ ဘီရိုစသည္တို႔ႏွင့္ အိမ္ေထာင္မႈ ပစၥည္းမ်ားပါ ကုန္တင္ကားႀကီးမ်ားႏွင့္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ဆက္ကာ ေရႊ႕ေျပာင္းသယ္ယူရပါသည္။ တိုင္းျပည္ျပဳ ပံုႏွိပ္တိုက္ႏွင့္ စာအုပ္တိုက္ျပန္လည္ ဖြင့္လွစ္မည္ၾကား ေသာအခါ မူလတပည့္ေဟာင္း၊ အလုပ္သမား ေဟာင္းမ်ား ျပန္ေရာက္ရွိလာၾကပါသည္။ အခ်ဳိ႕ လည္း ကုန္သည္ႀကီးမ်ားျဖစ္သြားၾက၍ အလုပ္တိုက္ သို႔ ျပန္မ၀င္ေတာ့ဘဲ ဧည့္သည္အျဖစ္ႏွင့္သာ မၾကာ မၾကာလာေရာက္ လည္ပတ္ ေလ့ရွိၾကပါသည္။

    ၄၇-လမ္းအိမ္မွာ ဆြဲခ်ိပ္ထားေသာ တိုင္းျပည္ျပဳပံုႏွိပ္တုိက္ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး ကိုလည္း ျဖဳတ္ ယူကာ ေရႊဂံုတိုင္ လမ္းအိမ္ႀကီး ၏ ၀င္းေပါက္၀တြင္ စိုက္ထူထားပါသည္။ ေရႊ႕လာေသာ အငွားပံုႏွိပ္ စက္ကိုလည္း အိမ္ႀကီး ၏ ေရွ႕ပိုင္းရွိ ေျမလပ္မွာ ယာယီဓနိမိုးတဲႀကီးတခု ထိုးလ်က္စက္လည္စရာ တပ္ဆင္ ျပဳျပင္ ေနရ ပါသည္။ အိမ္ေအာက္ထပ္ရွိ အခန္းတ၀က္မွာ စာစီခံုမ်ားထား၍ ေရွ႕ဆင္၀င္ခန္း မႀကီးမွာ ဧည့္ခန္း အျဖစ္ႏွင့္ အလုပ္အခန္းအျဖစ္ ေပါင္းထားၿပီး တဘက္ေဆာင္ ခန္းမႀကီးမွာေတာ့ ထမင္းစားခန္းအျဖစ္ အသံုးခ် ထားပါသည္။ ေနာက္ပုိင္းရွိ အခန္းမ်ားမွာလည္း သူ႔ေနရာႏွင့္သူဆိုင္ ရာ အသံုးခ် ထားလုိက္ေသာ အခါ အိမ္ႀကီးက က်ယ္သေလာက္ဟာ မေနဘဲ အလိုက္အထိုက္ျပည့္ သြားပါသည္။ ဤအခ်ိန္က အစပ်ဳိး လိုက္သည္မွာ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အိမ္အျပည့္ လူအျပည့္မွ ေနာက္ ေဖးအေစခံ တန္းလ်ားမ်ားအထိ တအံုးအံုး တရုံးရုံး ျဖစ္ရွိလာပါေတာ့သည္။

    ပံုႏွိပ္စက္လည္ရန္မွာ ဓါတ္မီးအား ရရွိဘို႔လည္း လိုအပ္လာပါသည္။ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္မ်ားသည္ အႀကိဳ အၾကား မက်န္ရွာေဖြကာ ပံုႏွိပ္တိုက္မွန္သမွ် သူတို႔အသံုးခ်လိုေသာ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ရိုက္ရန္ အပ္ႏွံ ၾကပါသည္။ ပံုႏွိပ္တိုက္ကလည္း မ်ားမ်ားစားစားမရွိေသးမွီ က်မတိုင္းျပည္ျပဳ ပံုႏွိပ္ တိုက္ကို ေရာက္လာ ၾကသည္။ အပ္လိုေသာ ပုိစတာမ်ားကို ဓါတ္မီးအားရမွ ရိုက္ႏွိပ္ႏိုင္မည္ကိုသိ၍ မီးသြယ္ေပးရန္ ကူညီ မည္ဆိုသည္။ စစ္မျဖစ္မွီက ဗမာျပည္တြင္ လာေရာက္ေနထိုင္သြားေသာ ဗုဒၶ ဘာသာ ဂ်ပန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးနာဂါအီ ႏွင့္ မ်က္ႏွာသိခဲ့ဘူး၍ ဓါတ္မီးတပ္ဆင္ေပးရန္ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ မ်ားကို ေျပာရာ၌ အကူ အညီ ေပးပါသည္။ ဂ်ပန္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးနာဂါအီသည္ ဂ်ပန္မ်ား ၀င္လာ ေသာအခါ ၾသဇာရွိ ပုဂၢိဳလ္ တဦး ျဖစ္ေနပါသည္။ ေစာေစာစီးစီး လွ်ပ္စစ္ဓါတ္မီးရရွိဘို႔မွာ ႀကီးႀကီး မာစတာေခၚ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ား၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ ရမွ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

ဂ်ပန္ေခတ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး

    ဂ်ပန္မ်ား၀င္ေရာက္လာေသာအခါ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕မွ အစျပဳ၍ ၿမဳိ႕ႀကီးၿမဳိ႕ငယ္ အသီးသီး၌ ရွိၾက ေသာ ၿမဳိ႕မိၿမဳိ႕ဘအေခၚခံ လူႀကီးလူေကာင္းမ်ားမွာ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ ေဒသအေလ်ာက္ ပုဆိုးရွည္ ေခါင္းေပါင္းစ မ်ားႏွင့္ ႀကိဳဆုိကာ ဧည့္၀တ္ေတာ္ေၾကေၾကႏွင့္ ကြမ္းေရေတာ္ ကမ္းၾကပါသည္။ သုိ႔ရာ တြင္ ခက္ထန္ေသာ ဂ်ပန္မာစတာတု႔ိ၏ ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းစြာ ျပဳမူေၾကာင့္ ေအာင့္သက္သက္ႏွင့္ ခိုးလိုးခုလုျဖစ္ၾကရရွာသည္။

    ၾသဇာအာဏာ ကလည္း အလြန္အမင္း ျပင္းျပသည္။ စ၍၀င္လွ်င္ ၀င္ျခင္း ၿမဳိ႕ခံ လူႀကီးမင္း မ်ားႏွင့္ ယာယီ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွ စလံုးေရး စကာ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႔ႀကိဳးကိုင္ထားေသာ လြတ္ လပ္ေရးေခၚ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကုိ ေဒါက္တာဘေမာ္ အမွဴးျပဳေသာ ဗမာအစိုးရ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕အားျဖင့္ ဖြဲ႕ စည္းအုပ္ခ်ဳပ္သြား ေစကာမူ တကဲ့ အာဏာမွာ သူတို႔လက္တြင္း၌သာထားၿပီး ကင္ေပတိုင္အဖြဲ႕ ေကဘိုတိုင္ အဖြဲ႕၊ ေခၽြးတပ္ အဖြဲ႕ စသည္ စင္းလ်က္ရွိၾကပါသည္။

    ဂ်ပန္မ်ား ၀င္စအုပ္ခ်ဳပ္ေရး အသားမက်မွီ အခ်ိန္က ေဒါက္တာဘေမာ္၊ သခင္ႏုစသသည္႕ ႏုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ တို႔အား အဂၤလိပ္အစိုးရမ်ားက ခ်ထားခဲ့ေသာ ေထာင္အတြင္းတြင္ က်န္ရွိခဲ့ရာ အဂၤလိပ္ ေျပးသြား ေသာ စပ္ကူးမတ္ကူး အခါ ေထာင္အာဏာပိုင္္မ်ားက အျပင္ထုတ္လ်က္ ေစာင့္ေရွာက္ ထားသင့္ သူ ကို ေစာင့္ေရွာက္ ကူညီထားၾကသျဖင့္ ဂ်ပန္အစိုးရက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဖြဲ႕ရာ တြင္ အသင့္၀င္ေရာက္ ပါ၀င္ ႏိုင္ၾက သည္။

    လွ်ပ္စစ္မီးအားမ်ား ရရွိေသာအခါ ပံုႏွိပ္တိုက္လုပ္ငန္းကို စႏိုင္ပါၿပီ၊ တစီစီႏွင့္ ေန႔ေရာညပါ အခါမျပတ္ လာေလ့ရွိေသာ အဂၤလိပ္ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ပ်ံမ်ားကလည္း သူ႔၀တၱရားအတိုင္း တရက္ျခား ႏွစ္ရက္ျခား ဆိုသလို ၀တ္မပ်က္ လာေရာက္ဗုန္းၾကဲခ်သည္။ ဂ်ပန္စစ္တပ္ကလည္း ေလယာဥ္ပ်ံ ပစ္ အေျမာက္မ်ားႏွင့္ ျပန္ခုခံ သည္။ ေလေၾကာင္းအခ်က္ေပးဥၾသဆြဲလွ်င္ ရန္ကုန္လူထုမွာ နီးရာ ဗုန္းခုိက်င္းအတြင္းသုိ႔ ဆင္းေျပး ၍ အႏၱရာယ္ကင္းပါၿပီဆိုေသာ ဥၾသသံၾကားေသာအခါမွ က်င္းက ထြက္ေသာ ပလူပရြက္တို႔ ကဲ့သို႔ ကူးလူး ဆန္ခပ္ သြားလာ ေရာင္း၀ယ္ျခင္း အလုပ္မ်ားကို ဆက္လုပ္ ၿပီး နီးစပ္ရာ ဗုန္းဒဏ္ထိသူ ကံဆိုးမိ သူမ်ား အတြက္ လည္း မရႈရက္ မျမင္သာ ျဖစ္ၾကရပါသည္။

    သု႔ိရာတြင္ ၾကာေတာ့လဲ ဤအေတြ႕အၾကံဳမ်ဳိးက ရိုးသြားၿပီး မိမိတို႔စီးပြားေရးကုိသာ သဲသဲ မဲမဲ လုပ္ကုိင္ ရွာေဖြျခင္း ျပဳၾကသည္။ က်မတို႔အိမ္မွာလည္း အရပ္ရပ္မွ လာေရာက္ၾကသူ ကုန္ကူး သမားမ်ား အစိုးရ လခစား မ်ားကုိ ဇရပ္တခုပမာ တည္းခုိစရာအျဖစ္ လက္သင့္ခံရလ်က္ရွိေနပါသည္။ ထိုသုိ႔ စစ္အတြင္း ေလေၾကာင္း ရန္ကို မျပတ္္ခံယူရရင္းပင္ ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္ ဒို႔ဗမာသခင္မ်ား ျဖစ္ၾကေသာ သခင္ႏု၊ သခင္ ဗစိန္၊ သခင္ထြန္းအုပ္တို႔ႏွင့္ ဗႏၶဳလဦးစိန္ စေသာ ၀န္ႀကီးမ်ား၏ ေခါင္း ေဆာင္ ေဒါက္တာဘေမာ္အား အဓိပတိ ႀကီးဟု ေခၚၾကရသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအမွဴးျပဳေသာ ဘီအိုေအ တပ္မေတာ္ကိုလည္း စနစ္ တက် ျပန္လည္စုရံုးကာ ဘီဒီေအဟု အမည္ေျပာင္းလဲ ေခၚေစသည္။

    ေခတ္တမ်ဳိး ေျပာင္းလာေသာ အခါသမယကို ေဖၚျပရျခင္းသာျဖစ္၍ က်မ၏ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀၊ ဘ၀ခရီးကို ဤအေျပာင္းအလဲမ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာေမ်ာပါရသမွ် ဆက္လက္ေရးသားရမည္ ျဖစ္ပါ သည္။ ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ ေနရင္းမွ စာအုပ္မ်ားျပန္လည္ရိုက္ႏွိပ္ရန္ ႀကိဳးစားရျပန္ပါသည္။ စာေရးမည္ဟု စားပြဲ၌ထိုင္လိုက္ၿပီး တရြက္ တေလမွ် ေရးအၿပီးေလာက္မွာ ေၾကာက္စရာေကာင္း ေသာ ေလေၾကာင္းဥၾသသံႀကီး ေပၚလာ တက္သည္။

ထိုအခါ ထိတ္ထိတ္ျပာျပာႏွင့္ ဗုန္းခိုက်င္းရွိရာ ဆင္းေျပးရပါသည္။ အႏၱရာယ္ကင္း ဥၾသသံၾကားရမွ က်င္းထဲက ထြက္လာရပါသည္။ သည္ေတာ့ လဲ ေရးလက္စ စာကို ဆက္၍မေရးခ်င္ေလာက္ေအာင္ သတင္း ဆိုး အမ်ဳိးမ်ဳိး တို႔ကို ၾကားရပါသည္။ ထိုသတင္းဆိုးမ်ားမွာ ဘယ္ေနရာ ဘယ္အရပ္မွာ ဗုန္းထိသြားၿပီ၊ လူေတြ ဘယ္ေလာက္ ေသၿပီ၊ တိုက္ေတြဘယ္ေလာက္ ၿပိဳလ်က္ မီးေလာင္ဗုန္း လက္ခ်က္ေၾကာင့္ မီးခိုးေတြ တလူလူ တက္လာ သည့္ ကံဆိုးမုိးေမွာင္ရပ္ကြက္မ်ားဆီသုိ႔ ေမွ်ာ္မွန္းၾကည့္လိုက္ရတိုင္း စိတ္မခ်မ္းမသာႏွင့္ ငါတို႔လဲ ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဒီအျဖစ္မ်ဳိးၾကံဳလာ ရမလဲဟု ေက်ာထဲက စိမ့္လာၾကရပါသည္။

    ၀တၳဳရွည္စာမူတခုကို တခါတရံ ၄-၅ရက္ႏွင့္ ေရးခ်ႏိုင္ခဲ့ဘူးေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္မွာ ရိုက္ လက္စ တပိုင္း တစရွိခဲ့ေသာ သ၀ဏ္လႊာေခၚ ၀တၳဳတပုဒ္ကို အဆံုးသတ္ရန္ စာမ်က္ႏွာအနည္းငယ္ လိုေနသည္ ကိုပင္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္အစသတ္၍ မရေအာင္ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္း က အျပင္အပ အလုပ္မ်ား ရွိေနသျဖင့္ က်မ ဆီကစာမူ ခ်မေပးႏိုင္ ေသာ္လည္း သူ႔အလုပ္ႏွင့္သူ လည္ေနပါသည္။ ပံုႏွိပ္ရန္ စာရြက္ စာတမ္း အပ္ႏွံသူမ်ားမွာ ဂ်ပန္စစ္ဘက္မွ အသံုးခ်ေသာ စာရြက္ စာတမ္းမ်ားမွာ အစိုးရ စာပံုႏွိပ္တိုက္ တြင္ ရိုက္ႏိွပ္ရန္ မႏိုင္မနင္းျဖစ္လာသမွ် အျပင္အပ ပံုႏွိပ္တိုက္ အသီးသီးသို႔ ခြဲေ၀ ေပးအပ္ လ်က္ ရွိေသာ အလုပ္မ်ားျဖစ္၍ အျခားပံုႏွိပ္တိုက္မ်ားနည္းတူ လက္ခံ ရိုက္ႏွိပ္ေပးလ်က္ရွိပါသည္။

သို႔ႏွင့္ အလုပ္မ်ားတြင္က်ယ္စျပဳလာေသာအခါ ပံုႏွိပ္စက္ကို အခႏွင့္ ငွားထားသူ ပစၥည္းရွင္ ကျပန္လည္ ေျပာင္းေရႊ႕ ယူလိုသည္။ သူတို႔လည္း ေရႊၾကက္ယက္ ကုန္းအနီးရွိ ျခံမွာ ပံုႏွိပ္တိုက္ဖြင့္ၿပီး အျပင္ အလုပ္မ်ား လုပ္ေတာ့မည္ ဆိုေသာေၾကာင့္ ပံုႏွိပ္စက္အစားထိုးရန္ အေျပးအလႊား ရွာေဖြ၀ယ္ယူရပါသည္။

၀ယ္ယူရရွိေသာ ပံုႏွိပ္စက္မွာလည္း စစ္ႀကီးအတြင္းျဖစ္၍ ရရာကို ရွာယူလ်က္ အပ်က္အစီး မ်ား အစား ျဖည့္စြက္ တပ္ဆင္အသံုးျပဳမွသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ထုိေၾကာင့္ ၿမဳိ႕ထည္းရွိ အစိုးရပံုႏွိပ္ တိုက္တြင္ အႏွစ္ ၂၀-ေလာက္ သံုးၿပီး ေဟာင္းႏြမ္းပ်က္စီးၿပီး သံတိုမယ္န ျဖစ္ေနသျဖင့္ ပစ္ထား ေသာ ပံုႏွိပ္စက္အပ်က္ႀကီး ႏွစ္လံုး ကို တင္ဒါစနစ္ႏွင့္ ခ်ေရာင္းခိုက္မွာ ၀ယ္ယူလိုက္ရပါသည္။ ပံုႏွိပ္ စက္သာဆိုသည္ ကိုယ္ထည္ႏွင့္ ဆလင္ဒါ ေခၚ မ်ဥ္းလံုးႀကီးသာပါလာသည္။ စပယ္ယာပတ္ေခၚ က်န္ပစၥည္း အစိပ္အပိုင္း တ၀က္ေလာက္မွာ အျပင္ အပ သံပစၥည္းေရာင္းေသာဆိုင္မ်ားမွ ၀ယ္ျခင္း၊ ၀ယ္မရေသာ ပစၥည္းမ်ား ပန္းဘဲမွာျဖစ္သလို လုပ္ခိုင္း ၍ တပ္ဆင္ျခင္း ျပဳလုပ္ေသာအခါမွ အျပည့္ အစံုရိုက္ႏွိပ္၍ ရရွိပါသည္။

ဗုန္းၾကား အေျမာက္ၾကားမွ စတုဒီသာ ဆက္ရန္

.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

စားကြမယ်ဟေ့ ငါးပိပေါင်း

 ဒီနေ့ စာမရေးရသေးတာနဲ့ နေလို့ မကောင်းချင် ဖြစ်နေတယ်ဗျ..၊ ဒါနဲ့ ရေးအုန်းမှ ပါလို့.. စဉ်းစားပြီး ရေးလိုက်တယ်..ရောက်တတ်ရာရာ ပေါ့ဗျာ..၊ အပျင်းပြေ ဖတ်ဘို့ပါ..။

ကျနော် ငယ်ငယ်က (အိမ်ထောင်မကျခင်ထိပေါ့) ကျနော့် တို့အိမ်မှာ ငါးပိ မစားရဘူး.. ငံပြာရည် သုံးရင် လည်း ပဲ ငံပြာရည်ဘဲ သုံးရတယ်..၊ ကျနော် တို့ အဖေ က ငါးပိမကြိုက်လို့ လား.. မဟုတ်ဘူး ကြိုက် သလား မမေးနဲ့ သူများအိမ်က ငါးပိကြော်တို့ ငါးပိရည်တို့ ဆို တအားစားတာ..၊ သူက အိမ်မှာဘဲ မစား ရတာ..  နံ လို့တဲ့ ၊ ညစ်ပတ်လို့ တဲ့.. အနိုင်ကျင့်တာပေါ့ဗျာ..၊ ဘယ်ဗမာက ငါးပိမစားဘဲ နေနိုင်မှာလည်း..။

အဲဒီတော့ ကျနော် တို့ တမိသားစုလုံးက ဒီအမိန့်ဟာ မတရားဘူးပေါ့..၊ အဲဒီတော့ မတရား တဲ့ ဥပဒေ မှန်သမျှ ဆန့်ကျင်ကြတဲ့...၊ စိတ်ချ .. အားရှိပါးရှိကို ဆန့်ကျင့်ပြမယ်.ဆိုပြီး  ကျနော် တို့ တအိမ်လုံး က ဆန့်ကျင့်ကြတယ်...၊ အားလုံး က ငါးပိကြိုက်တာကိုးဗျ..၊ သူများအိမ်က ငါးပိစားရအောင် ဘယ်သူက နေတိုင်း ထမင်းဖိတ်ကျွေး နိုင်မှာလည်း..၊ အဲဒီတော့ ကျနော် တို့လည်း နေ့တိုင်း ငါးပိစားနိုင်အောင် အကြံအဖန် တီးရတာပေါ့..။

အဲဒီတော့ ကျနော် တို့ က ဖေဖေ ကျောင်းသွားမဲ့ အချိန်ကိုစောင့်တယ်... ဖေဖေ ကျောင်းသွားတာ သေချာ အောင်လည်း နာရီဝက်လောက် စောင့်ရတယ်..၊ တခါတခါ စိတ်မထင် ရင် ပြန်ပြန် လှည့်လာတယ်.. စာအုပ် ကျန်လို့ ဘာညာပေါ့ဗျာ.. အမှန်တော့ သူက သူ့အမိန့် ကို နာခံကြရဲ့ လားဆိုတာ လာလာ ထောက်လှန်း တာ.. ထောက်လှန်းရေး ကောင်းတယ်ပေါ့ဗျာ... ဖေဖေ ရဲ့ ပုံမှန် ထောက်လှန်းရေး ကို တန်ပြန် ထောက်လှန်း ရေးနဲ့  ကျနော် တို့က ဆန့်ကျင် ရတာပေါ့...။

ဖေဖေ သွားတာ သေချာပြီ လို့ထင်ရင် အားလုံး သဘောတူ စားချင်တဲ့ ငါးပိနဲ့ ပတ်သက်တာ လုပ်စားကြတယ်ဗျ..၊ ငါးပိကြော်..၊ ငါးပိထောင်း..၊ ဘာလချောင်ကြော်..၊ ငါးပိသုတ်..၊ ..ငါးပိချက်..၊ ငါးပိရည်..၊ ငါးပိပေါင်း ပေါ့..၊ အဲဒီထဲမှာ မှ ကျနော် တို့ မကြာမကြာ လုပ်စားလေ့ ရှိတဲ့ ငါးပိပေါင်း လုပ်နည်း လေး ပြောချင်လို့ ဗျ.. ကျနော် တို့ အားလုံး ငါးပိပေါင်း ကို ကြိုက်တယ်ဗျ...၊ ငါးပိဆိုရင် ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ကြိက်တော့ ကြိုက်တာပါဘဲ...။

ပထမဆုံး မေမေ ဈေးက ဝယ်လာတဲ့ လှို့ဝှက် တဲ့ နေရာက ငါးပိအစိမ်း ငါးကျပ်သားလောက် ကို ယူ ဟင်းပန်ကန် ခပ်ပက်ပက် လေးထဲမှာထည့် ..  ကြက်သွန်ဖြူ ပါးပါး လှီး ..ကြက်သွန်နီလည်း ပါးပါးလှှီး.. ပုဇွန်ခြောက် မှုန့် ဒါမှမဟုတ် အကောင်လိုက်ပေါ့.. ပြီးတော့ ငရုပ်သီး အစိမ်း ပါးပါးလှီး .. နောက် ငရုပ်သီး အကြမ်းမှုန့်ပေါ့ အဲဒါတွေ အားလုံးကို အဲဒီ ဟင်းပန်ကန် ပက်လေးထဲ ဒါမှ မဟုတ် ဂျိုင့် ခပ်ကြီးကြီးထဲ မှာ တပုံစီ ထည့်.. ။

အားလုံး ထည့် ပြီးမှ ဆီစိမ်း ကို ငါးပိ မြုပ်နေအောင်ထည့် တယ်ဗျ...၊ ပြီးရင်တော့ ရေနွေးတည် ပြီး ပေါင်းတော့တာဘဲ.. ငါးပိနံလေး မွှေးပြီး.. ကြက်သွန်တွေ နပ်ပြီဆိုရင်တော့ စားလို့ရပြီပေါ့.. ရှယ်ဗျ.. ကောင်းသလား မမေးနဲ့ အချဉ်စားချင်ရင် လည်း သံပရာသီးလေး ညှစ်လိုက်ကြပေါ့ဗျာ..။

အဲ.. ပြောဘို့မေ့တော့မလို့ အားလုံးစားပြီးရင် အဖုံးကို လုံအောင် ပိတ်ပြီး ဖေဖေ မတွေ့နိုင်တဲ့ ဆန်အိုးထဲမှာ ထည့်ပြီး ဖွက်ခဲ့ဘို့ လည်း မမေ့ကြနဲ့နော်...၊ ဒါက အရေးအကြီးဆုံးဘဲ.. ၊ အဲ.. သိသွား  ရင်တော့ ဟိုဘက် ဘလောဂ့် က ညီမ အင်ကြင်း လာပေးတာလို့ ညာပြောလိုက် ကြနော်..။

တကယ်ဆိုရင်.. ဖေဖေ ရေ မညာ ချင်ပါဘူး.. ၊ ဒါပေမဲ့ တခါတလေ ကြရင် လူတွေ လက်မခံနိုင်တဲ့ ဥပဒေ မျိုး မလိုက်နာနိုင်တဲ့ ဥပဒေမျိုး ထုတ်တဲ့အခါ စထုတ်တဲ့ အချိန်က စပြီး အဲ့ဒီ ဥပဒေ ဟာ ပြယ်သွားပြီတဲ့.. ဖေဖေ ပြောခဲ့တာနော်..၊ မြန်မာ အိမ်တအိမ် မှာ ငါးပိ မစားရလို့ ဖေဖေ တသက်လုံး အမိန့်ထုတ်ထားတယ်နော်.. မတရားတဲ့ ဥပဒေ နဲ့မလိုက်နာနိုင်တဲ့ ဥပဒေ မျိုး ဖြစ် နေတဲ့ အတွက်.. ရွှေစင်ဦး တို့ တမိသားစုလုံး အဲဒီလိုမျိုး ဆန့်ကျင့်ခဲ့ ညာခဲ့ပါတယ်..ဖေဖေရေ..။

(ဤ စာစုလေး အား  ရုံးတရုံး မှ ဝန်ထမ်း များအားလုံးအား G mail နှင့် G talk မသုံးရဟု အမိန့်ထုတ်ပြန် လိုက်ကြောင်း နှင့် ယင်းအမိန့် အား သိရှိကြောင်း တရုံးလုံး လက်မှတ် ထိုး လိုက်ရကြောင်း ဆိုတဲ့ သတင်းလေး ကို ကြားလိုက်ရတော့ စိတ်ထဲမှာ ခံစား လိုက်ရတာလေး အတွက် ရေးလိုက်တာပါ..)

အင်း..ရေးသာရေးရတယ်.. အိမ်က သမီးတွေ gtalk သုံးလွန်းလို့ ချစ်ညီမ များ အမိန့် ထုတ်လိုက်လေသလား...

စာရေးသူ-ရွှေစင်ဦး

.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ အပိုင္း (၂၅)

အဂၤလိပ္အေျပးဂ်ပန္အ၀င္

တိုက္ႀကီးျမိဳ႕မွာလည္း သူ႕ပရိသတ္သူ႕, သူ႕အပူႏွင့္သူ ျဖစ္လာျပန္ပါသည္။ ျမိဳ႕ထိပ္မွာလာ၍ စခန္းခ်, ခ်ေနေသာစစ္တပ္မ်ားက ျမိဳ႕ကိုမီးတင္ရွိဳ႕ သြားလိမ့္မည္ဟူေသာ ေကာ႒ာဟလ ျဖစ္ျပီး ထိတ္ထိတ္ျပာ ရိွလာႀကသည္။ လမ္းေပၚမွာတိုက္ပြဲ ျဖစ္ခ်င္လည္းျဖစ္ဦးေတာ့ မလိုလို၊

သို႕ေႀကာင့္ တိုက္ပြဲျဖစ္လွ်င္ လြတ္ရာ႒ာနသို႕ ေခတၱေရွာင္တိမ္းေနရန္ ဂ်ိဳးျဖဴကန္ အနီးရိွလိေမၼာ္ျခံမွာ ယာယီတဲ တခုသြားေရာက္ေဆာက္လုပ္ ထားရပါသည္။ ထိုမွ်မကေသး၊ ေနအိမ္သို႕မီးေလာင္သြားပါက္ ကပစၥည္းအသံုးအေဆာင္မ်ား မပါရေလေအာင္ ေျမက်င္းႀကီး တခုကို လူငွားတူးေစသည္။ ၿပီးမွ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကို က်င္းႀကီးထဲ သယ္ခ်၍ အေပၚက ၀ါးကပ္ဖိကာလ်က္ ေျမႀကီးမ်ား ယက္ဖို႔ ဖံုးတင္ ထားေစရသည္။

ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းေနရေတာ့မည္ ထင္ကာမွ လူ႔ဘ၀၏ တိုေတာင္းလွေသာ တသက္သာ ကေလး မွာ မ်ားလိုက္ ရသည့္ဒုကၡ၊ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံေရး အရိပ္အေယာင္ မကင္းသူမ်ားႏွင့္ ၎တို႔၏ ေနာက္လိုက္ နီးစပ္သူ တို႔မွာ စပ္ကူး၊ မတ္ကူး ျဖစ္ေနခ်ိန္မို႔ ကသီကရီ ျဖစ္ရသည္။ ဂ်ပန္ႏွင့္ လက္တြဲ ခ်ီတက္လာေသာ ဗမာ့ တပ္မေတာ္ႀကီးက တႏိုင္ငံလံုး သိမ္းပိုက္မိေသာအခါ ဂ်ပန္က ဗမာျပည္ႀကီးအား ဒို႔ဗမာမ်ားလက္သို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးအပ္ခဲ့မည္၊ ထုိအခါ ေအးခ်မ္းသာယာစြာ ေနၾကရမည္ဟု ယံုၾကည္ေနၾကသည္။

မ်ားမၾကာမီခင္ ဂ်ပန္စစ္တပ္ႏွင့္ ဗမာ့တပ္မေတာ္တုိ႔ ရန္ကုန္ဘက္သို႔ ခ်ီတက္လာေနၿပီ ဆိုေသာ သတင္း ေပၚလာသည္။ တိုက္ႀကီးၿမိဳ႕မွာေတာ့ တိုက္ပြဲမျဖစ္ဘဲ အဂၤလိပ္စစ္တပ္မ်ား ဆုတ္ခြါ သြားေလၿပီ၊ ေနာက္တေန႔ တြင္ က်မတို႔ ေနထိုင္ရန္ ဂ်ိဳးျဖဴ ကန္ေစင္း လိေမၼာ္ၿခံတြင္ အေရးေပၚ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ တဲငယ္မွာ ဘီ-အိုင္-ေအ ဗမာ့တပ္မေတာ္မွ ဗိုလ္ေတဇ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း)ႏွင့္ ေနာက္ပါ တပ္မေတာ္ သားမ်ား ၀င္ေရာက္ စတဲခ်ေနေၾကာင္း ေျပာလာ သည္။

ဤတြင္ တုိက္ႀကီးၿမိဳ႕မွ ႏိုင္ငံေရး အဆက္အသြယ္သမားအခ်ိဳ႕ႏွင့္အတူ အျပင္လူမ်ားလည္း အူးယား၊ ဖားယား လိုက္ပါသြားၾကသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔က ပဲခူးရုိးမ၏ အတြင္းလမ္းမွ လွ်ိဳ႕၀ွက္ လာၾက ေသာေၾကာင့္ ဂ်ိဳးျဖဴကန္ေစာင္း လိေမၼာ္ၿခံသို႔ ေရာက္လာရျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိကမွ တဆင့္ ရန္ကုန္ ဆင္းရန္ ျဖစ္ပါ သည္။

ဘီ-အိုင္-ေအ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ေရာက္ေလရာ အရပ္တို႔မွ လူငယ္ လူလတ္မ်ားသည္ တပ္မေတာ္ သားအျဖစ္ စုၿပံဳ လုိက္ပါသြားၾကသည္။ ၿမိတ္ ထား၀ယ္သားမ်ား၊ ေမာ္လၿမိဳင္သားမ်ားက စစ္ဦး ဘီလူး အခ်ိန္ ေစာေစာ ပိုင္းကပင္ ဘီ-အိုင္-ေအ တပ္မေတာ္သားမ်ားအျဖစ္ စုျပံဳလိုက္ပါလာၾကၿပီး သား ျဖစ္ေနပါသည္။ တိုက္ႀကီး ၿမဳိ႕နယ္ တ၀ိုက္ေရာက္လာျပန္ေတာ့လည္း လူငယ္ လူရြယ္မ်ား ရန္ကုန္အထိ စုျပံဳ လိုက္ ပါသြားၾကသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရပါသည္။

ဗမာ့ တပ္မေတာ္ အကူအညီႏွင့္ ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္မ်ား ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ႀကီး ၀င္စီးမိၾကေသာအခါ၌ တိုက္မည့္ စစ္တပ္ လည္း မရွိေတာ့ပါ။ တိုက္တာေနအိမ္ အေဆာက္အဦးႀကီးတို႔တြင္ အရွင္မဲ့ျဖစ္ခါ ႀကိဳက္ရာ ၀င္ေနလိုက္ ၾကသည္။ ဂ်ပန္စစ္တပ္သို႔၄င္း၊ ဘီ-အိုင္-ေအ ဗမာ့ တပ္မေတာ္ေနာက္သို႔၄င္း၊ ခါေတာ္မွီ လက္ၿမဲ ႏႈိက္ရန္ အၾကံႏွင့္ စုျပံဳေရာေယာင္ ပါလာေသာ လူတစု၏ အေရအတြက္ကလည္း မနည္းလွပါ။

ဘာမွန္း မသိေသာ ဘူးသီးေၾကာ္တံဆိပ္ လက္ပတ္အနီစာလံုးႏွင့္ လူေတြကလည္း မိုးက်ေရႊကိုယ္ အလား အႏွံ႔အျပား ေပၚလာၾကသည္။ ရန္ကုန္ျပန္၍ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ရာ ျပန္ေနရပါ မည့္ အေၾကာင္းကိုလည္း သူတို႔ကုိဘဲ အေၾကာင္းသင့္ေအာင္ေပါင္း၍ အခြင့္ေတာင္းမွ ရၾကသည္ ဟု ၾကားသိရပါသည္။

တိုက္ႀကီးၿမဳိ႕မွာ အိမ္တလံုး သီးသန္႔ငွါး၍ ရသျဖင့္လည္း ေျမႀကီးတြငင္းထဲမွ တိုင္းျပည္ျပဳ ပံုႏွိပ္ တိုက္၏ အသံုး အေဆာင္ ပစၥည္းမ်ား ေဖၚယူၿပီး ေျပာင္းေရႊ႕ထားရသည္။ သုိ႔ေၾကာင့္ ရန္ကုန္ႏွင့္ တိုက္ႀကီးၿမဳိ႕ကုိ ဥဒဟို သြားခ်ည္ျပန္ခ်ည္ လုပ္ေနရေသာအခါ ကားငယ္ကေလးႏွင့္ ေျပးလႊားကူး သန္းရသျဖင့္ သက္သက္သာသာရွိေသာ္လည္း အေခါက္ေရ မ်ားလာေသာအခါ အသံုးျပဳရေသာ ဓါတ္ဆီမွာ မူမမွန္ သျဖင့္ ခရီးလမ္း တြင္ ဒုကၡေပးစျပဳလာသည္။

ဓါတ္ဆီကို ၀ယ္ယူသံုးစြဲရာ၌ ေရွးယ ခင္ကလို သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းမရွိ၊ ေရေရာေသာ ဓါတ္ဆီ၊ အမႈိက္သရုိက္ ပါ၀င္ေသာ ဓါတ္ဆီမ်ားျဖစ္ရာ ထင္ထင္ရွားရွား ၀ယ္၍လည္းမရ၊ ခိုးေၾကာင္ ခိုး၀ွက္ေရာင္းခ်သူမ်ားထံမွ ၀ယ္ရသည္။ ေရာင္းရာ၌ ေလာဘေဇာတိုက္သူမ်ားက ဆီဂါလံမ်ားေအာင္ ေရေရာသည္။

ဓါတ္ဆီမွာ စစ္အတြင္းျဖစ္၍ ဂ်ပန္စစ္ဘက္မွ ရရွိသမွ် သိမ္းခ်ဳပ္ ထားေသာေၾကာင့္ အရပ္သူ အရပ္ သားမ်ား သံုးရန္ အလြယ္တကူ ၀ယ္ယူမရႏိုင္ေသာ အခက္အခဲေၾကာင့္ ကားႏွင့္မသြားမလာဘဲ မေနႏိုင္ သူမ်ားမွာ ရရာမွ ခဲရာ ခဲဆစ္ရွာေဖြ ၀ယ္ယူရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က ဓါတ္ဆီမွာ ေရႊ လိုရွားသည္။

ေရႊတြင္းတူးသူေတြလည္း အသက္ကို စြန္႔၍ လုပ္ကိုင္ရွာၾကရသည္။ သံလ်င္ ဘီအိုစီ ရပ္ကြက္မွ ဓါတ္ဆီ တိုင္ကီႀကီးမ်ားသည္ ေရႊတြင္းႀကီးမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္။ ေသနတ္ထမ္းေစာင့္သူ ဂ်ပန္စစ္သားမ်ား လက္လွမ္း မမွီရာ အရပ္မွ ေရႊရည္ေတြကို ခပ္ယူသယ္ပိုးၿပီး ေစ်းႀကီးႀကီးႏွင့္ ေရာင္းသူမ်ားသည္ တကဲ့ ေရႊထုပ္ႀကီး မ်ား ပိုက္ေနၾကရပါသည္။

ဓါတ္ဆီ ဒုကၡေပးမႈေၾကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ရန္ကုန္သြားလွ်င္ ဘတ္စ္ကားႏွင့္ လိုက္ရသည္။ ဂ်ပန္ စစ္ဘက္ မွလည္း စစ္သံုးပစၥည္းအျဖစ္ႏွင့္ အႏိုင္အထက္ ယူငင္သံုးစြဲရန္ သူတပါးပိုင္ ကားရွိသမွ်ကို မရအရ လုိက္၍ သိမ္းယူ ေနၾကသည္။

ေရာက္လာေသာ ၿမဳိ႕ရြာ ရပ္ကြက္မ်ား၌ ဘယ္အိမ္မွာ ကား ရွိေၾကာင္း ေမးျမန္းစံုစမ္း၍ ဂ်ပန္စကားျပန္မ်ား ညႊန္ၾကားရာ ႒ာနသို႔လိုက္လာၾကၿပီး အပိုင္ သိမ္းဆည္းဆြဲယူသြားေလ့ ရွိၾကရာ အခ်ဳိ႕ဂ်ပန္ စကားျပန္ မ်ားႏွင့္ အလႊမ္းသင့္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ေသာ ကားပိုင္ရွင္မ်ား လြတ္သြားေသာ္လည္း စကားျပန္တို႔ႏွင့္ မသိ မကၽြမ္း က ကားဆြဲခံၾကရျမဲ ျဖစ္ပါသည္။ ဤနည္းအတိုင္း က်မတို႔၏ အသံုးမခ်ေလာက္ေသာ ကားစုတ္ ကားငယ္ကေလးမွာ လည္း သက္သာရာမရ ဂ်ပန္လာဆြဲသြားသည္ကို ခံရျပန္ပါသည္။

စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္

ေျမစမ္းခရမ္းပ်ဳိး ဆိုသလို က်မတို႔သည္ ရန္ကုန္ကို မၾကာခဏသြားၿပီး ေနေရးထိုင္ေရးႏွင့္ အလုပ္ အကိုင္ျပန္ဖြင့္ရန္ ႀကိဳးစားေနေသာ္လည္း အခ်ဳိးအစားမက်ေသးသျဖင့္ ပစၥည္းမ်ားကို မသယ္ယူဘဲ လူခ်ည္းသာ အေနမ်ားပါသည္။ ထိုအတြင္း ပံုႏွိပ္လုပ္ငန္းကို အစပ်ဳိးရန္ ေမာင္ဂိုမာရီလမ္းေပၚရွိ လမ္း ၅၀-ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ စာပံုႏွိပ္စက္တခုကုိ ငွားၿပီး ပိုစတာမ်ား၊ ၿမဳိ႕ရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရး႒ာနတို႔မွ အေရး ေပၚစာရြက္စာတမ္းမ်ားကို လကၡံရိုက္ႏွိပ္ေပးေသာ လုပ္ငန္းတခုကို အစျပဳထားပါသည္။

၄၇-လမ္းအိမ္မွာ ေခတၱယာယီေနသာရုံမွ် စတဲခ်ေနခ်ိန္ျဖစ္၍ အိမ္ေထာင္ပစၥည္းလံုေလာက္စြာ မသယ္ ရေသး။ အိပ္ရာေနရာမေပးႏိုင္ေစကာမူ အေ၀းေရာက္ ဧည့္သည္မ်ားက ေရာက္လာၾကေလ ၿပီ။ ထိုသူမ်ား မွာ အထက္အညာရပ္ဆီမွ ျပန္ေရာက္လာၾကေသာ က်မ၏ တ၀မ္းကြဲ၊ ႏွစ္၀မ္းကြဲ ေမာင္မ်ားျဖစ္၍ ဂ်ပန္ အစိုးရ ၀င္လာၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစေတာ့မည္ျဖစ္ရာ သူတို႔၏ အစိုးရရာထူးမ်ားအ တိုင္း ျပန္လည္ရရန္လာေရာက္ စာရင္းေပးၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အိမ္တဘက္ အခန္းမွာလည္း ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚရွိ ေတာရြာအရပ္မွ ေရာက္လာၾကေသာ (သူ)၏ ေဆြမ်ဳိး သားခ်င္း အခ်ဳိ႕က ၀င္ေနၾကၿပီး အလုပ္အကိုင္ရွာေဖြၾကသည္။ စစ္အတြင္း ရန္ကုန္ၿမဳိ႕၏ အတြင္က်ယ္ဆံုးအလုပ္မွာ ဟိုေနရာက ပစၥည္းတခုခု ၀ယ္လာၿပီး ဒီေနရာမွာ ခ်ေရာင္းျခင္း အလုပ္မ်ားျဖစ္၍ ဤအလုပ္မ်ားကို လုပ္ကိုင္ၾကသည္။

ေစ်းအနီးတ၀ိုက္ရွိ လမ္းေဘးဘလက္ေဖါင္း မ်ားမွာ သူခိုးေစ်းေခၚ အဆိုပါ ယာယီက်ဘန္း ေစ်းသည္မ်ား ထံတြင္ ၀ယ္သူေတြ တိုးမေပါက္ ေအာင္ စည္ကားလွပါသည္။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ေရာင္းေသာ ေစ်းသည္မ်ား၊ သားငါးေရာင္းေသာ ေစ်းသည္မ်ား ၾကားမွ အဂၤလိပ္ အိမ္မ်ားတြင္သာ အသုံးမ်ားေသာ ေငြရည္သုတ္-ဇြန္း-ခရင္း-ဒါးမ်ား၊ ေငြရည္သုတ္ပန္းအိုး-ပန္းခြက္၊ လဘက္ရည္စုံမ်ားႏွင့္ ပန္းပုထုထားေသာ ကၽြန္းေသတၱာ ႀကီးငယ္ မ်ား၊ေကာ္ေဇာ၊ ခန္းဆီး၊ စားပြဲခင္းႀကီးမ်ားကို ခ်ေရာင္းေနၾကသည္။ ဂိုလ္ဒင္ဘဲလီ၊ ျပည္လမ္း တ၀ိုက္ရွိ အဂၤလိပ္ အိမ္မ်ားမွ ဇိမ္ခံပစၥည္းမ်ားကို အ၀တ္အထည္ေရႊတိုေငြစ ပစၥည္းမ်ားေလာက္ စုံမက္ျခင္း မရွိၾက၍ ေစ်းေပါေပါႏွင့္ခ်ေရာင္းေနသည္။

ဒါေတြကို နားလည္သူမ်ားက လိုက္လံ၀ယ္ယူၿပီး သိမ္းဆည္းကာ တန္ဘိုးနားလည္သူမ်ားထံသို႕ အျမတ္ တင္၍ ေရာင္းျခင္းျဖင့္ ၀င္ေငြေကာင္းလာကာ လူမြဲချမာတို႕ ၀မ္းေရးျပႆနာကို ေျဖရွင္း ႏိုင္ၾကသည္။

က်မတို႕ ရန္ကုန္သို႕ ျပန္ေျပာင္းလာၾကေတာ့မည့္အတြင္းမွာ အိႏၵိယေရာက္ အဂၤလိပ္ အစိုးရ႒ာနမွ ေရဒီယိုေက်ညာခ်က္မ်ားကို ၾကားသိရျပန္ပါသည္။ ၄င္းေက်ညာခ်က္၏ အဆိုမွာ ဗမာျပည္ကို ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ေတာ့မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေလေၾကာင္းမွ တိုက္ခိုက္မည္ျဖစ္ရာ ဗုံးမ်ား ႀကဲခ်စရာ အေဆာက္အဦမ်ားႏွင့္ နီးနီးကပ္ကပ္မေနၾကရန္ ေနမိေသာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြကိုလည္း ေျပာင္းေရႊ႕ ေရွာင္ရွား ေနၾကရန္ သတိေပးပါသည္။ ေရဒီယိုဖြင့္လိုက္တိုင္း ဤသတိေပးသံသာေပၚလာသည္ ေျပာသည့္ အတိုင္းလည္း ညဥ့္ဦးယံႏွင့္ သန္းေခါင္ပိုင္းမွာ အဂၤလိပ္တိုက္ေလယာဥ္မ်ားသည္ တ၀ီ၀ီႏွင့္ေရာက္လာၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္ တ၀ိုက္မွာ ဗုန္းမိုးရြာခ်ၾကေလသည္။

    ၿမိဳ႕လယ္ရွိ လူေနအိမ္ေျခတိုက္တာ အေဆာက္အဦေတြမွာ ၊ဗုန္းခ်က္ေၾကာင့္ ၿပိဳပ်က္ၾကရျပန္သည္။ ဗုန္းစမွန္၍ ေသသူေတြ၊ တိုက္ၿပိဳပိ၍ မခ်ည့္မဆန္႕ေသရသူေတြမွာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားႏွင့္တကြ ဂ်ပန္ စစ္သားမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ သို႕ၾကာ္င့ ညညဆိုလွ်င္ မည္သူမွ အိပ္ေကာင္းျခင္း မအိပ္ရ၊ နားက တ၀ီ၀ီျမည္သံ ကိုသာ စြင့္ေနရပါသည္။

တေန႕ေသာညတြင္ က်မတို႕ေနထိုင္ရာ ၄၇-လမ္းအိမ္ႏွင့္ တအိမ္ျခားကစၿပီး ကရစ္လမ္း၊ လမ္း၅၀-တို႕အထိဒါးလြယ္ခုတ္ႀကီး ဗုန္းမ်ားဆက္တိုက္ ႀကဲခ်သြားျခင္းခံရသျဖင့္ ျမင္မေကာင္း ရႈမေကာင္း ျဖစ္သြားသည္။ ခါတိုင္းေန႕မ်ားဆိုလွ်င္ သည္ေလာက္နီးနီးနားနား မႀကဳံခဲ့ရ၍ ေၾကာက္ေပမင့္ ေနသာေသး ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကံေကာင္း၍သာ သီသီကေလး လြတ္သြားရသျဖင့္ အေတာ္ဘဲ တုန္လႈပ္ ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္ၾကရပါသည္။

ထို႕ျပင္ ညစဥ္ညတိုင္းဆိုသလိုက ေလယာဥ္ပ်ံသံၾကားလွွ်င္ အူယားဖါးယားႏွင့္ အိမ္ထဲက ေျပးထြက္ၿပီး လမ္းထိပ္ရွိ ေလေၾကာင္း ခိုလႈံရာ အုတ္ဂူကေလးမ်ားသို႕ လာေရာက္ပုန္းေအာင္းရသည္။ သို႕ပုန္းေအာင္း ၾကရာမွာလည္း သက္သာမႈမရွိပါ အုတ္ဂူကေလးမ်ား အတြင္း၍ ေန႕ခင္းေန႕လည္က လမ္းသြား တစုသည္ က်င္ႀကီးက်င္ငယ္ စြန္႕ေသာ အိမ္သာအျဖစ္ တာ၀န္မဲ့စြာ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသျဖင့္ ႏွာေခါင္းကို ပိတ္လ်က္ အသက္ေအာင့္ ေနၾကရပါသည္။ ၾကာလွ်င္ လက္ငင္းထိမည့္ ဗုန္းအႏၱရာယ္ထက္ အသက္ေအာင့္ ရေသာ ေ၀ဒနာႏွင့္ အလြန္စူးရွေသာ အနံ႕အသက္မ်ားေၾကာင့္ က်န္းမာေရး ထိခိုက္ လာမည့္ အႏၱရာယ္မွာ သာ၍ဆိုး၀ါးလာပါေတာ့မည္။

သို႕ေၾကာင့္ ၿမိဳကတြင္းမွာမေန၀ံ့၍ ၿမိဳ႕ျပင္ရွိေအးခ်မ္းမည့္ ရပ္ကြက္တြင္ အိမ္တခု ရွာေဖြ ေျပာင္းေရြ႕ၾကရန္ သႏၷိ႒ာန္ခ်လိုက္ရသည္။ ထိုအခ်ိန္က ႀကိဳက္ရာအိမ္ကို ၀င္ေနရဲၾကသူမ်ားမွာ အိျပႆနာရွင္းေနသည္။ အခ်ိဳ႕က ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္မေန၀ံ့ၾကသျဖင့္ ေနရဲသူမ်ားကို အိမ္ေစာင့္သဘြယ္ေနေတာ္မူၾကပါဟု ခခ ယယ တင္ထားၾကရပါသည္။

သို႕မဟုတ္ပါက ဂ်ပန္စစ္တပ္က သိမ္းယူအသုံးျပဳတတ္ၾကသည္။ သုံးလွ်င္လည္း ေအးေအး ေနၾကျခင္း မဟုတ္ အိမ္ထဲရွိ စားပြဲကုလားထိုင္ ဘီရိုစႏၵယားအထိ ထမင္းခ်က္ရန္ ထင္းမရွိ၍ ထင္းအျဖစ္ႏွင့္ အသုံးခ် တတ္ၾကသည္။ ထင္းအျဖစ္ အသုံးခ်ရန္ အိမ္ေထာင္မႈပစၥည္းမ်ား ကုန္ေသာအခါ ျပဴတင္းေပါက္ တံခါးရြက္ မ်ား ထရံမ်ားကိုပါ ခြာယူၿပီး မီးေမႊးၾကပါသည္။

သို႕ေၾကာင့္အိမ္ပိုင္ရွင္မ်ားမွာ ေနေပးမည့္လူကို ရွိခိုးဦးတင္လိုက္ရွာေနရေသာ အခိုက္အတန္႕တြင္ က်မတို႕ မွာေတာ့ ေရႊဂုံတိုင္လမ္း အမွတ္ ၂၂၁ရွိ အိမ္ႀကီး တလုံးကို တလလွ်င္ လခ ၁၀၀ိႏွင့္ သြားေရာက္ ငွားရမ္း ရပါသည္။ ေရႊဂုံတိုင္ရပ္ကြက္မွာ ထိုအခါက အႏၱရာယ္ကင္းၿပီး တိုက္ေလယဥ္ပ်ံမ်ားလာ၍ ဗုန္းခ် တတ္ေသာ ေနရာမ်ိဳးမဟုတ္ဟု ယူဆကာ၊ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ရန္ ပိုင္းျဖတ္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အိမ္ႀကီးမွာ ၀င္းၿခံႏွင့္ ေတာင္ပူစာ ကေလးေပၚတြင္ တည္ေဆာက္ထားေသာ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီး ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ေဖး အေစခံ တန္းလ်ားရွည္ႀကီးကပင္ ၈-ခန္းမွ်ရွိသည္ဟုထင္ ပါသည္။ အိမ္ကႀကီးၿပီး ေနသူက ေနးေနရာတြင္ က်မထံ၌ သားသၼီးအျဖစ္ ေမြးပါေတာ့ဟု အပႏွံထားေသာ ခေလးမကေလး သုံးဦး၏ဖခင္၊ ယခင္ ဒလဘက္၌ လယ္ကူလီလုပ္သူသည္။

ရုတ္တရက ေရႊထုပ္ႀကီးကိုင္ကာ ေပါက္လာပါေတာ့သည္။ သူယူလာေသာ ေရႊထုပ္ႀကီးကို ေျဖျပေသာအခါ ေရႊေျခက်င္း ေရႊလက္ေကာက္၊ ေရႊဆြဲႀကိဳးမ်ားကို ေတြ႕ျမင့္ရပါသည္။ သူသည ဘီအိုစီမွ ေရရည္ေတြကို သယ္ယူ ေရာင္းခ်ေသာ အလုပ္ႏွင့္ခ်မ္းသာ လာၿပီျဖစ္၍ သၼီးမ်ား၀တ္ဆင္ရန္ သည္ေရႊေတြယူလာသည္ သၼီမ်ား ကိုလည္းး သူွႏွင့္အတူေနထိုင္ရန္ ျပန္ေခၚသြားေတာ့မည္ဟု ဆိုပါသည္။

ပံုႏွိပ္ လုပ္ငန္း ျပန္လည္တာစူျခင္း
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္ အပိုင္း ( ၂၀)

သူသည္ ကၽြန္မ၏ အလုပ္ရွင္ျဖစ္ေႀကာင္းျဖင့္ ေဒါက္တာဆူဇူကီးက အျမဲမျပတ္သတိေပးေလ့ရွိ ပါသည္။ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ၌ ရာထူးအရိွန္အ၀ါ ရိွသည္ မွန္ေသာ္လည္း ျပင္ဦးလြင္၌ ေနထိုင္၍ မျဖစ္ႏိုင္ ေႀကာင္း ကၽြန္မကို တိုက္တြန္း ေျပာဆိုေလ့ရိွပါသည္။

မင္းသာ တကယ္လို႕ မလိုက္နာခဲ့ေသည္ ျဖစ္ေပၚလာမည့္အေျခအေနသည္ အလြန္းဆိုးရြားလိမ့္ မည္ျဖစ္ ေႀကာင္း ျဖင့္ေဒါက္တာဆူဇူကီးက သတိေပးပါသည္။ သူ၏စကားကို နားမေထာင္၍ မျဖစ္ပါ။ သူသည္ ဘုရင္ခံ တစ္ဦးပင္ျဖစ္၍ အစပထမ၌သူ၏ ျခမ္းေျခာက္မႈကို ေတာ္လွန္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ မရိွခဲ့ပါ။

အခ်ိန္မ်ားက တျဖည္းျဖည္း ကုန္လြန္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မ၏ သတၱိမ်ားကိုျပန္လည္ စုစည္းျပီးစြန္႕စား ႀကည့္ရန္ ဆုံးျဖတ္ လိုက္သည္။ ယင္းကဲ့သို႕ တစ္ခုခုကို စြန္႕စားရန္ ဆုံးျဖတ္ျခင္း မျပဳခဲ့ေသာ္ စစ္ပြဲႀကီး ျပီးဆုံး သြားသည္အထိ ရန္ကုန္တြင္ ေသာင္တင္ေနမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေဒါက္တာဆူဇူကီး သည္အေျခအေနအရ ကၽြန္မေပၚ၌ ေက်နပ္ေနသူျဖစ္၍ ကၽြန္မကိုျပန္ေခၚ၍ မရခဲ့ေသည္စိတ္ဆိုး မည္ျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ သူသည္ ကၽြန္မအားဖမ္းဆီး သည္အထိျပဳမႈလိမ့္မည္ မဟုတ္ဟု ယူဆထားပါသည္။

ေနာက္တစ္ေခါက္ ကၽြန္မ ျပင္ဦးလြင္သို႕ သြားေသာအခါ သူ၏အမိန္႕ကို ဖီဆန္ရန္ကၽြန္မဆုံးျဖတ္ လိုက္ ပါသည္။ သူထံမွကၽြန္မအား ရန္ကုန္ျမိဳ႕သို႕ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာရန္ အမိန္႕ေပးေသာစာႏွစ္ေစာင္ ရရိွခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္မက နားမေထာင္ခဲ့ပါ။

ျပီးျပီး ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားျပီဟု စိတ္ထဲတြင္ ထင္မွတ္ေနစဥ္ ျပင္ဦးလြင္ ရဲ႒ာနသို႕အျမန္သြား ေရာက္ သတင္းပို႕ရန္ ကၽြန္မထံသတိေပးစာ တစ္ေစာင္ေရာက္ခဲ့သည္။
႒ာနက "ကၽြန္မသည္ ေပးအပ္ေသာ အမိန္႕တာ၀န္ကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ျငင္းပယ္ခဲ့ျခင္း အတြက္ စစ္အရာရိွမ်ား ရိပ္သာတြင္ အေစခံအျဖစ္ေဆာင္ရြက္ ရမည္"ဟု ေျပာလိုက္ပါသည္။ ထုိအ လုပ္သည္ မည္သို႕ေသာ အလုပ္ျဖစ္သည္ကုိ အျခားသူမ်ားထံမွ ကၽြန္မသိထားျပီး ျဖစ္ပါသည္။

"ကၽြန္မသည္ သူနာျပဳဆရာမတစ္ဦးသာ ျဖစ္၍ မမာမက်န္းျဖစ္သူ မ်ားအား ေဆးကုသေပးသူ တစ္ဦး ျဖစ္ေႀကာင္း" ျဖင့္စိတ္ဆိုးဆိုးႏွင့္ ေျပာခ်လိုက္သည္။ ကၽြန္မအေနႏွင့္ စစ္တပ္တြင္ ေျဖေဖ်ာ္သူတစ္ဦးအျဖစ္ မလုပ္ ႏိုင္ေႀကာင္း ေဒါသတႀကီးႏွင့္ ေျပာျပေစကာမႈ ပုလိပ္အရာရိွမ်ားက နားမ၀င္ႀကပါ။ သို႕ေသာ္ လာဘ္ထိုး လိုက္ေသာအခါ ဟန္က်သြားခဲ့၏။ သူတို႕ကျပင္းထန္စြာ သတိ ေပးျပီးျပန္လႊတ္လိုက္ပါသည္။ သို႕ျဖင့္ ဂ်ပန္စစ္တပ္၏ 'ေျဖေဖ်ာ္သူ'(မိန္းမရႊင္) အျဖစ္မွ ကင္းလြတ္ ခဲ့ရပါသည္။

ဒီဇင္ဘာလထဲသို႕ ေရာက္ေသာအခါ ကၽြန္မႏွင့္ဖခင္တို႕အား လက္ရိွေနထိုင္လ်က္ ရိွေသာ ဂ်ိဳင္းဗီးလ္ ေနအိမ္ မွ ျပင္ဦးလြင္ႏွင့္ လားရိႈးလမ္းေပၚတြင္ ရိွသည့္စစ္တပ္က သိမ္းထားေသာ အိမ္သို႕ ေရႊ႕ေျပာင္း ေပးရန္ စစ္တပ္မွ အမိန္႕စာ ေရာက္လာသည္။

မကၠင္တိုင္ဟာမိသားစုမွာ ထိုအမိန္႕မ်ိဳးကို ခပ္ေစာေစာကပင္ရရိွခဲ့ ျပီးျဖစ္၍ေျပာင္းသြားႏွင့္ ပါျပီ။ ကၽြန္မ တို႕သည္လည္း ယင္းအမိန္႕စာကို ေစာဒကတက္မေနေတာ့ဘဲ ေခြးႏွစ္ေကာင္၊ မကၠင္တိုင္ယာ တို႕ ေပးထား ခဲ့ေသာ ႀကက္တူေရြး တစ္ေကာင္၊ ဘဲႏွစ္ေကာင္ႏွင့္ အတူ သတ္မွတ္ေပးသည့္ အိ္မ္သို႕ေျပာင္းလာခဲ့သည္။

အိမ္က ႀကီးျပီး ေမွာင္သည္။ လူကနည္းသျဖင့္ ေနထိုင္ရသည္မွာ အထီးက်န္ႏိုင္လွသည္။
ရက္မ်ား တျဖည္းျဖည္း ကုန္လြန္ သြားေသာအခါ ေျပာင္းေရြ႕ရန္ အမိန္႕က်၍ ေျပာင္းလာသူအမ်ား အျပားသူ အမ်ား အျပားသည္ ဤအရပ္သို႕ျဗိတိသွ်ေလထီး သမားမ်ားဆင္းသက္လာလိမ့္ မည္ဟူေသာ ေကာ လာဟလ သတင္း ထြက္ေနေသာေႀကာင့္ ျမိဳ႕ျပင္သို႕ ေရႊ႕ေျပာင္း သြားႀကကုန္သည္။

လူအမ်ား ေဘးကင္းရာသို႕ ေရႊ႕ေျပာင္း သြားႀကသျဖင့္ ကၽြန္မ၏လူနာမ်ား နည္းပါး သြားခဲ့ပါသည္။ ေရေႏြးပူပူ ထဲသို႕ ျပဒါးတိုင္းထည့္ထားသလို ကုန္ေစ်းမ်ားကေခါင္ခိုက္ ေနသျဖင့္ရန္ကုန္တြင္ စုေဆာင္း လာခဲ့ေသာေငြမ်ား မႀကာမီပင္ကုန္ သြားေတာ့သည္။
ခရစ္စမတ္ ပြဲေတာ္ မတိုင္မီတစ္ေန႕တြင္ ကၽြန္မသည္အလြန္ စိတ္ဓာတ္က်ေနသည္။ ပြဲေတာ္တြင္ စားေသာက္ ရမည့္ပစၥည္းဆို၍ ဘာမွ်မရိွ။ ဘဲႏွစ္ေကာင္မွလြဲ၍ စားစရာစိုးစဥ္မွ်မရိွပါ။ ပူအိုက္ေသာ ေဒသ မ်ား၌ အလြန္တရာလိုအပ္ေသာ ဆားပင္လွ်င္တစ္ပြင့္ တေလမွမရိွ။

သင္သည္ ဆားမရိွသည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ႀကဳံႀကိဳက္ေသာအခါ ဆား၏ တန္ဖိုးရိွပုံကို နားလည္ပါလိမ့္မည္။ အလြန္ ပူအိုက္ေသာရာသီ၌ ဆားမရိွလွ်င္ လူပင္ ေသႏိုင္ပါသည္။ ဆားပုံးအလြတ္ကို ခေလာက္္လႈပ္ ခါခ်ေနရင္း လစာဆိုေသာ salary သည္ လက္တင္ဘာသာ sal မွ ဆင္းသက္လာျပီး sal သည္ပင္ ဆား (salt) ျဖစ္ေႀကာင္း စဥ္းစား ေနမိသည္။ ဆားသည္ လူအမ်ားအတြက္ အျမင့္ဆုံးတန္ဖိုး ရိွေသာ ပစၥည္းျဖစ္ပါသည္။

အမ်ားႏွင့္လိုက္ျပီး ေျပာင္းေရြ႕သြားျခင္း မျပဳသူမ်ားတြင္ မစၥတာဟက္စကင္တို႕ ပါ၀င္ပါသည္။ မိသားစုမွာ မိဘႏွစ္ပါးႏွင့္ သားႏွစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ မစၥတာဟတ္စကင္မွာ အိပ္ရာထဲမွထႏိုင္ သူမဟုတ္၍ သူ႕ဇနီး အေျခအေနမွာ ကၽြန္မထက္ပင္ကုသိုလ္ ဆိုးပါေသးသည္။ ဒီႀကားထဲတြင္ သူမကကၽြန္မတို႕သားအဖကို သတိရေဖာ္ ရရွာသည္။ သူမ၏သားႏွစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မတို႕ထံသို႕ သာယာခ်မ္းေျမ့ေသာ ခရစၥမတ္ ျဖစ္ေစေႀကာင္း ဆႏၵျပဳရန္ ေစလြတ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

သူတို႕ႏွစ္ေယာက္၏ အသက္မွာတစ္ေယာက္က ၁၆ႏွစ္ျဖစ္၍ အျခားတစ္ေယာက္က ၁၄ႏွစ္ျဖစ္ပါ သည္။ တံခါး၀သို႕ ေရာက္လာႀကေသာ သူတို႕ႏွစ္ဦးမွာ ၀ါးျခမ္းျပားေထာင္ထားသလို ပိန္္လွီေနႀက သျဖင့္သူတို႕၏ အသက္ ကိုကၽြန္မ မခန္႕မွန္းႏိုင္ခဲ့ပါ။ သူတို႕ကိုႀကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းပါ။

ငါ့မွာေတာ့ ဘဲႏွစ္ေကာင္ ရိွတယ္၊ မင္းတို႕ဖမ္းလို႕ရရင္ ဖမ္းျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ မင္းတို႕ အေမကို ေပးလိုက္ပါ ဟု ကၽြန္မ ေျပာလိုက္ပါသည္။
ကၽြန္မသည္ သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ လ်င္ျမန္စြာ လႈပ္ရွားႏိုင္သူ မ်ားကို မျမင္ဖူးပါ။ သို႕ျဖင့္ဘဲ ႏွစ္ေကာင္ ကေတာ့ သူတို႕လက္ထဲေရာက္သြားမည္ အမွန္ပင္။
သူတို႕ ႏွစ္ေယာက္ ျပန္သြားေသာအခါ ဘဲႏွစ္ေကာင္ အဆက္မျပတ္တဂတ္ဂတ္ ေအာ္သြားသံကို  ႀကားေန ရသည္။ ကၽြန္မ၏စိတ္ထဲတြင္ မတင္မက်ျဖစ္မိေသးသည္။ ကၽြန္မ၏ အဆုံးအျဖတ္ေစာ သြားျခင္း ကို စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ပါ။ ဖုန္အလိမ္းလိမ္း ထေနေသာဥယ်ာဥ္ထဲတြင္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ကၽြန္မတို႕အတြက္ ပြဲေတာ္ အတြင္း ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္ရန္အသားႏွင့္ ပစၥည္းမ်ား မည္သို႕ ရႏိုင္မည္ကို စဥ္းစားေနမိသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ လူတစ္ေယာက္စက္ဘီးစီး၍ ျခံထဲသို႕ ၀င္လာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ သူ၏စက္ဘီး လက္ကိုင္တန္း ႏွင့္ ဘားတန္းေပၚ၌ အထုပ္အပိုးေပါင္းမ်ားစြာ တင္ထားသည္ကို တြ႕ရ၏။ ျခံတြင္းသို႕ ၀င္လာျပီး အနီးေရာက္၍ဆလံ ေပးေတာ့မွလက္က်ိဳး၍ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္အရိုး ဆက္ေပး လိုက္ေသာ ကေလးမေလး၏ ဖခင္ျဖစ္ေႀကာင္း မွတ္မိပါေတာ့သည္။
သူက သူ႕သမီးေလး ၏ လက္သည္ ျပန္လည္၍ ဆက္သြားခဲ့ျပီး မႈလကအတိုင္း လက္ကို ျပန္လည္ အသုံးျပဳ ႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ ထိုအေႀကာင္းကို ကၽြန္မအားေျပာျပလို၍ ေနရာအႏွံ႕အျပား လိုက္လံရွာေဖြခဲ ေႀကာင္း၊ မႀကာ ေသးမီကမႈ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ကၽြန္မမည္သည့္ အရပ္တြင္ေနထိုင္ေႀကာင္း ေျပာသျဖင့္ ခရစၥမတ္ပြဲေတာ္ ၌ စားေသာက္ႏိုင္ရန္ အသားႏွင့္ လိုအပ္ေသာ ဟင္းခ်က္စရာပစၥည္း အနည္းငယ္ ယူလာခဲ့ေႀကာင္း ေျပာျပ ပါသည္။

ကၽြန္မသည္ အထုပ္မ်ား ကို စားပြဲေပၚသို႕ ေျဖခ်ရင္း ၀မ္းပန္းတနည္းျဖင့္ ငိုမိပါသည္။ ဆိတ္ေပါင္ တစ္ေပါင္၊ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္မ်ား၊ ဆီပုံးမ်ားဂ်ဳံအိတ္မ်ား၊ ဆန္၊ အေမႊးအႀကိဳင္မ်ားႏွင့္ ကၽြန္မစိတ္ကို ႀကိဳတင္ သိေနသည့္ အလား ဆားပါ ပါလာသည္။ ကၽြန္မက ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာသည္ကိုပင္ လက္္မခံဘဲ စက္ဘီးေပၚ တက္ျပီး ထြက္သြား ပါေတာ့သည္။
သူ႕ကိုေနာက္ထပ္မေတြ႕ရေတာ့ပါ။ လမ္းေဘးတြင္ ရိွေသာ ျခေတာင္ပို႕က ကၽြန္မတို႕၏ ခရစၥမတ္ပြဲ ေတာ္ ေအာင္ေအာင္ ျမင္ျမင္ လုပ္ႏိုင္ေရး အတြက္ ကယ္တင္ လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ကေလးမေလး၏ လက္ျပန္လည္ေကာင္းမြန္သြားသည့္ အတြက္ ၀မ္းသာရပါသည္။ ျဖစ္သလို ကုသ ေပးခဲ့ ရေသာ္လည္း ေအာင္ျမင္ထိေရာက္ သြားသည့္ အတြက္ ၀မ္းသာရပါသည္။ သို႕ေသာ္ ၀မ္းအသာဆုံး မွာ ခရစၥမတ္ပြဲေတာ္ေန႕ တြင္ ဟန္က် ပန္က် စားေသာက္ရေတာ့မည့္အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္တစ္ေန႕ တြင္ ခရစၥမတ္ပြဲေတာ္၏ ညစာကို ကၽြန္မတို႕ က်က်နန စားေသာက္ ႏိုင္ခဲ့ႀကပါသည္။  ေခြးမ်ားသည္ပင္ ကူညီ စားေသာက္ ႀကပါ၏။

ဇန္န၀ါရီလ အစပိုင္း၌ျဗိသိသွ် ဗုံးႀကဲေလယာဥ္ပ်ံမ်ား၏ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ဗုံးႀကဲျခင္းကို ကၽြန္မတို႕ ခံႀက ပါသည္။ အခ်ိန္မွာမနက္တစ္နာရီထိုးျပီးစ ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ကိုေတာ့အတိအက် သိ၏။ သတင္းစာႏွင့္ ျပကၡဒိန္ မရိွေသာေႀကာင့္ ရက္အတိအက် ကိုမူ မသိပါ။ ေကာင္းကင္ယံ တြင္ ေလယာဥ္ပ်ံစက္သံမ်ား ႏွင့္ ဆူညံ ေနပါသည္။ ရုတ္တရက္ ခ်က္ခ်င္း ေနထြက္လာသလို ေကာင္းကင္ယံ တစ္ခုလုံး လင္းထိန္ သြားပါသည္။

ကၽြန္မသည္ ဆင္၀င္ေအာက္သို႕ ေျပးထြက္သြားကာ မီးရွဴးမီးပန္း မ်ားပါသည့္ ေလးထီးမ်ား ေျမျပင္ သို႕ ျဖည္းျဖည္း က်ဆင္းလာသည္ကို မွင္တက္စာြ ျဖင့္ ႀကည့္ေနမိသည္။ စိတ္ထဲတြင္လည္း သိပ္လွတာပဲဟု ထင္မိပါသည္။ ထိုအလင္းေရာင္ကိုယူျပီး ဗုံးမ်ားကိုသြန္ခ်ပါေတာ့သည္။ ကၽြန္မသည္ဖခင္အား စားပြဲ ေအာက္သို႕ ေရႊ႕ေျပာင္းေပေနစဥ္မွာပင္ စူးရွေသာ ေလခၽြန္သံႏွင့္ အတူ ျပင္းထန္ေသာ ေပါက္ကြဲသံ ေပၚထြက္ လာျပီးကၽြန္မမွာ အခန္းေထာင့္ တစ္ေနရာသို႕ လြင့္စဥ္ သြားခဲ့ပါသည္။

ေနာက္ထပ္ ေပါက္ကြဲသံမ်ား ဆက္ကာ ဆက္ကာႀကားရေသာ္လည္း အိမ္ကေတာ့ျပိဳက် မသြားေသး ပါ။ ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ကုန္ျပီလဲဟူေသာ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ အျပင္သို႕ ထြက္ႀကည့္ရာ ကၽြန္မတို႕၏ အိမ္ ႏွင့္ ကိုက္၂၀၀ခန္႕သာ ေ၀းေသာ ေရတြင္းတည့္တည့္ သို႕ ဗုံးတစ္လုံး က်ေရာက္ သြားျပီး မေပါက္ကြဲ ေသးသည္ကို  ေတြ႕ရပါသည္။

ဗုံးႀကဲ ေနခိုက္မွာပင္ ဘီးမ်ားလွိမ့္လာသံ၊ လွည္း၀င္ရိုးမွ ဆီမထိုး၍ ထြက္ေပၚလာသံ မ်ားကို အဆက္မျပတ္ ႀကားေန ရ၏။ အျပင္သို႕ ကၽြန္မ ထြက္ႀကည့္ေသာအခါ လမ္းေပၚတြင္အထုပ္အပိုး ကိုယ္စီျဖင့္ ရႏိုင္ေသာ ယာဥ္မ်ား အေပၚ၌ ပစၥည္းမ်ားတင္ေဆာင္ျပီး ျမိဳ႕ကိုစြန္႕ခြာ ေျပးႀကမည့္လူမ်ား ျပည့္က်ပ္ေနသည္ကို ေတြ႕ရ ပါသည္။ ႏြားလွည္းမ်ား၊ လက္တြန္းလွည္းမ်ား၊ ကေလးမ်ားတင္ ေဆာင္သည္တြန္းလွည္းမ်ာကို ေတြ႕ရသ္။ သူတို႕သည္ ေျခဦးတည့္ရာသို႕ သြားေနႀကသူမ်ားျဖစ္ သည္။ ကၽြန္မနည္းတူ သူတို႕သိေနႀကသည္က ဗုံးတစ္ခါ ႀကဲျပီဆိုလွ်င္ ေနာက္ထပ္အႀကိမ္ ေပါင္းမ်ားစြာ လာေတာ့မည္ ဟူ၍ပင္ ျဖစ္သည္။ အစရိွက အေနာင္ေနာင္ ဆိုရိုးစကားရိွသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

ထုိညတြင္ အိပ္၍ မရေတာ့ပါ။ ကၽြန္မသည္ ဖခင္ႀကီးအား နံနက္စာ ေကၽြးျပီး အထုပ္အပိုးမ်ား ျပင္ဆင္ ထားရန္ မွာႀကားခဲ့ကာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ကီးအိုထံသို႕ သြားပါသည္။ ကၽြန္မအေနႏွင့္ ေဘးအႏၱာရယ္ ကင္းရွင္းေသာ ေနရာကိုလိုက္ရွာေနခိုက္ ဖခင္ႀကီးအားလက္ခံထားပါရန္ ေလွ်ာက္ထားရန္ ျဖစ္ပါသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ကီအို ကလည္း ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ပင္ လက္ခံမည္ ေျပာသျဖင္႔ ကၽြန္မသည္ လက္တြန္း လွည္း တစီးငွား၍ တြန္းလွည္း ေပၚတြင္ ဖခင္ႀကီး ႏွင္႔ သူ၏ အဝတ္ အစားမ်ား၊ ၾကက္တူေရြး ႏွင္႔ ေခြးႏွစ္ေကာင္ ကို တင္ကာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႕ ပို႕ခဲ႔သည္။

ဆက္ရန္

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

လွဲချက်ကနာ

ဒီနေ့ မနက် ဘာရေးရမလည်း စဉ်းစားနေတာ ဆီပုံး ထဲ ဖတ်လိုက်တော့ ကံဆိုးသူ ကိုဆိုဆီဂါးဒိုး (sosegado) ကိုသွားတွေ့ တယ်...၊ မန္တလေးမှာ လွဲသွားတယ် တဲ့..(ကိုဆိုဆီ ရေ လွဲချက်ကနာ ဗျ..)...။

ကျနော် ဘလော့ လေး စရေးဖြစ်တဲ့ အကြောင်းလေး စပြောချင်တယ်..၊ ကျနော့် ဆိုင်မှာ အင်တာနက် စတတ် ချိန်က စပြီးတော့ ဘလော့ဂ် တွေ လျှောက်ဖတ်တယ်ဗျ..၊ တချို့ ဘလော့ဂ်လေး တွေ ဖတ်လို့ တော်တော် ကောင်း တယ်..၊ ကျနော် လည်း ရေးချင်စိတ်ပေါက်လာတယ်..၊ ကိုမင်းဒင်တို့ ကိုနဗန တို့ဆို ကျနော် တော်တော်ကြိုက်တယ်..၊ စာရေးတော်တော် ကောင်းကြတယ်..၊ ဒါနဲ့ ငါလည်း ရေးမယ်ဆိုပြီး ရေးဖြစ် သွားပါတယ်..၊ ဘလော့ဂ် စ ရေးကထဲက ကျနော် ရဲ့ favorite ဘလော့ဂ်ဂါ များရဲ့ အကြံဉာဏ် တွေကို တောင်းပါတယ်..၊ စာရေးတာ ဘာတွေ လိုလည်း ပေါ့ ..၊ ၂ယောက်စလုံး သေသေချာချာ အကြံ ပေးကြ ပါတယ်..၊ ကျေးဇူးပါဗျာ..။

ကျနော် ဘလော့ မထောင်ဖြစ်ခင်က ကျနော်က ဆိုင်မှာ နေတာများတယ် ဆိုတော့ ချစ်ချစ်ကြီးတို့ ချစ်ညီမ တို့ အပြင်ထွက်တယ် ဆိုရင် ကျနော်က လိုက်ချင်တယ်..၊ ဘယ်လဲပေါ့..၊ ချစ်ချစ်ကြီးကလည်း အရင်တုန်းက တော့ ဘယ်သွားသွားခေါ်တယ်ဗျ..၊ နောက်ပိုင်း ကြ ကျနော့် ကို ရှုတ်တယ်ပေါ့ ..၊ သိပ်မခေါ်ချင်တော့ဘူး..၊ ဆိုင်တဘက်နဲ့ ဆိုတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့..၊ ဆိုင်ပစ်ပြီးတော့ လိုက်ချင်တယ်ဆိုပြီး ပိုပြီးမခေါ်ချင်တော့ဘူး..၊ ချစ်ညီမ ကလည်း ဒီလိုဘဲ..၊ ကျနော်လည်း အဲဒီလို မခေါ်ချင်လေ လိုက်ချင်လေဘဲ..၊ ကျနော့် အလစ်ချောင်းပြီး အပြင် ထွက်ချင် တဲ့ သူတွေကို နောက်ကနေ အတင်းပြေးပြေး ပြီးတော့ မှီရာ ဆွဲ လိုက်တယ်ဗျ....၊ တလွဲ မတွေးနဲ့နော် ထမိန်တို့ ပုဆိုး တို့ပါ..။

အခုလို ဘလော့ဂ်ထောင်ပြီး စာရေးနေတဲ့ အခါကြတော့ ကျနော်က သူတို့ကို ဂရုကို မစိုက်တော့ဘူး.. ဒင်းတို့ ဘာသာ ငရဲပြည်သွားသွား နတ်ပြည်သွားသွား ငါ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး ဆိုပြီး.. လှည့်ကို မကြည့် တာ..၊ အဲဒီအခါကြတော့ သူတို့က သဘောပြောင်းသွားပြီဗျ....၊ လူ့ စိတ်များ သိပ်ခက်ဆိုတာ ဒါမျိုးနေမှာ.. လိုက်ချင်တုန်းကတော့ ဟိုရှောင်ပြေး ဒီရှောင်ပြေး နဲ့ အခုကြ ကျနော် မလိုက်ချင်ဘူးဆိုတော့ ခေါ်ချင်ကြပြန်ရော.. မင်းမလိုက်ရင် မဖြစ်ပါဘူး.. အညောင်းမိလိမ့်မယ်.. လေညှင်းခံလေး လိုက်ခဲ့ပါအုန်း နဲ့ ခေါ်လိုက်ကြတာဗျာ..။

ရွှေစင်ဦး ကို ဒီလို စမ်းလို့ဘယ်ရမလည်း.. ၊ ရွှေစင်ဦး တို့က မင်းတို့သွားတဲ့ မန္တလေး မြို့ထဲက နေရာလေး တွေကို ပျင်းတယ်.. မင်းတို့ရဲ့ မန္တလေးက မိတ်ဆွေတွေကိုလည်း ပျင်းတယ်.. ငါ့မိတ်ဆွေတွေက ကမ္ဘာအနှံမှာ ရှိတယ်..၊ ရွှေစင်ဦး လေးကိုလည်း ခင်ကြတယ်.. ချစ်ကြတယ်.. လို့ပြန်ပြောလိုက်တယ်..၊ အမယ် ချစ်ချစ်ကြီးက ... ငါတော့ မယုံပါဘူးတဲ့.. ကျနော်လည်း ကိုဆိုဆီ နဲ့ သက်သေ ပြမယ်ပေါ့ .. သူက နှစ်ကူး လာမယ်ဆိုတော့ ကျနော့် စိတ်ထဲ သင်္ကြန်နှစ်ကူးမှတ်နေတာ...၊ သင်္ကြန်ကြရင်ကြည့်ပေါ့ ဆိုပြီး စောင့်နေတယ်ဗျ.. တရုပ်နှစ်ကူး မှာ ကိုဆိုဆီ က ရောက်လာတယ်..၊ လိပ်စာ ကလည်း အိမ်လိပ်စာ ဖုန်းကလည်း မောင်လေး ဖုန်းနံပါတ် ဆိုတော့ အိမ်ရှာရခက် ဖုန်းဆက်ခက် နဲ့ ကိုဆိုဆီ နဲ့ လွဲသွားတယ်ဗျာ..။

ဒါပေမဲ့လည်း သူခမျာ.. မေမြို့ရောက်တော့ ကို ဖုန်းလှန်းဆက်ရှာ ပါသေးတယ်..၊ ကိုဆိုဆီ ရဲ့ ညီမ ပါ တဲ့ အသံလေး ကလည်း သာယာလိုက်တာ လူလေး ဆိုရင် လည်း ဘယ်လောက် ချောလိုက်မလည်း.. အင်း... ရွှေစင်ဦး တို့ ကံဆိုးတာ.. ဆိုင် ကိုများ ရောက်လာခဲ့ရင်  ကျနော့် ရဲ့ချစ်ချစ်ကြီးတို့ ချစ်ညီမ တို့ ချစ်သား သမီး များတို့ကို ဘယ်လောက်များ ကြွားလို့ကောင်းလိုက်မလည်း.. အင်း ကိုဆိုဆီ ရေ လွဲချက်က တကယ် ကို နာပါတယ် ခင်ဗျား...။

(ရွှေစင်ဦး ကိုချစ်သူများ.. မန္တလေး ရောက်လို့များ ရွှေစင်ဦး လေးစီကို လာလည်ချင်ရင် Advertisement Label ထဲမှာ SS Public Internet Access, See Sein Computer and Copy ကမှ ကျနော် ရဲ့ လိပ်စာ အမှန်ပါ ခင်ဗျား.. ရောက်ရင် လည်း ဝင်ခဲ့ကြပါ.. ရွှေစင်ဦး လေး ကြွားဘို့ရာပါ.. )

စာရေးသူ-ရွှေစင်ဦး

.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္ အပိုင္း ( ၁၉)

အခ်ိန္အားရ လွ်င္ေစ်းမ်ားအတြင္း လွည့္လည္လာျပီး ျပင္ဦးလြင္၌ အစအနမရွိေတာ့ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ရွာေဖြ စုေဆာင္းပါသည္။
တစ္ေန႔တြင္ မေမ်ွာ္လင့္ဘဲ ကၽြန္မသည္စားရကံၾကံဳ၍ မုတ္ဆိတ္ပ်ားစြဲသည့္ကိန္းနွင့္ သြား၍တိုးမိ ပါသည္။

ျပင္ပလူနာဌာနသို႔ တစ္ေန႔ေရာက္သြားေသာအခါ ေဒါက္တာဆူဇူကီးနွင့္ ဂ်ပန္အရာရွိ တစ္ဦးတို႔ စိတ္ပါ ၀င္စားစြာ စကားေျပာေနသည္ကို ေတြ႔ရပါသသည္။ သူတို႔နွစ္ဦး၏ မ်က္လံုးမ်ားသည္ ကၽြန္မထံသို႔ ေရာက္ေန ၾက သျဖင့္ ကၽြန္မအေၾကာင္းေျပာေနျခင္းကုိ အေ၀းကပင္ ခန္႔မွန္းနိုင္ပါသည္။ ဂ်ပန္ အာဏာပိုင္ မ်ား သည္ ကၽြန္မ၏ရပ္တည္မွဳကို မလိုလားၾကေလသေလာဟု စိုးရိမ္မိပါေသးသည္။ ေနာက္မွ ထို အေတြး အေခၚ ကို ေဖ်ာက္ပစ္ျပီး '' ငါသူတို႔ကိုဘာတစ္ခုမွ ဒုကၡ မေပးခဲ့ပါကလား'' ဟုစဥ္းစားကာ စိတ္သက္သာရာ ရသြား ပါသည္။

ေဒါက္တာဆူဇူူကီးက ကၽြန္မကိုသူ႔အနီးသို႔ ေခၚယူ၍ '' ဤေဆးရံုနွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္း တစ္ေနရာတြင္ ရွိသည့္ခြဲစိတ္ခန္းမေဆာင္ တစ္ခု၌ အလုပ္လုပ္လိုပါသလား'' ဟုေမးပါသည္။ စည္းကမ္းခ်က္မွာ မ်က္စိနွင့္ နားးကုိ ပိတ္ထားျပီး ပါးစပ္က ေလွ်ာက္မေျပာရန္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤစည္းကမ္းခ်က္မွာ ကၽြန္မလက္ရွိ က်င့္သံုး ေနရေသာေၾကာင့္ အခက္အခဲ မရွိဘဲအလုပ္ကိုလက္ခံလိုက္ပါသည္။
ေနာက္သံုးရက္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ ထုိအရာရွိၾကီး ရံုးခန္းသို႔ ေခၚယူပါသည္။ ဂ်ပန္စစ္သားက ကၽြန္မ၏ မ်က္နွာကို အ၀တ္ျဖင့္စည္း၍ ကားတစ္စီးေပၚသို႔ တင္ေပးသည္။ ယင္းေနာက္ျပည္လမ္း ေပၚရွိ အလြန္ အေရးၾကီးေသာ လူၾကီးမ်ားနွင့္ အထက္တန္းအရာရွိမ်ားသာ တက္ေရာက္ကုသခြင့္ ရသည့္ေဆးရံုသို႔ ေခၚယူ သြားခဲ့၏။

ဂ်ပန္မ်ား၏အေရာင္ရာ နႏြင္းလူးေသာ ကိစၥေအတြက္ ေခါင္းရွုပ္သြားခဲ့မိေသးသည္။ ကၽြန္မ အေနနွင့္ ေဆးရံုေနရာကို သိျပီးျဖစ္၍ ယခုလိုေခၚယူလာျခင္းမွာ အခ်ိန္ကုန္လူပင္ပန္း ျဖစ္ရံုသာ ရွိပါသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ နွင့္ရင္းနွီးျပီးျဖစ္သည့္အျပင္ ကၽြန္မအလိုရွိေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိ ရွာေဖြ၀ယ္ယူ ရန္မ်က္စိမ်ားးကို အ၀တ္္စည္း ထားေစကာမူ မည္သည့္ေနရာသို႔  သြားေနေၾကာင္းအလိုလို သိေနပါသည္။
ေဆးရံုသို႔ ေရာက္သြားေသာအခါ ကၽြန္မမ်က္နွာေပၚ၌ စည္းထားေသာ အ၀တ္စကို ေျဖေပးပါသည္။

ကၽြန္မကိုအေကာင္းဆံုးေသာ ခြဲစိတ္ ကိရိယာပစၥည္းမ်ား အသင့္ရွိျပီး အသန္႕ဆံုး လုပ္ထားသည့္ ေခတ္အမီ ဆံုး ခြဲစိတ္ကု အခန္းၾကီး တစ္ခုဆီသို႔ ေခၚသြားပါသည္။ အလြန္အေရးၾကီးေသာ ခြဲစိတ္ကုုသမွဳအတြက္ ကၽြန္မက ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ရန္ လိုအပ္ေၾကာင္းေျပာျပီး ပိုးသတ္ထားသည့္ အက်ီၤ၀တ္ရံု၊ ဦးထုပ္၊ မ်က္နွာဖံုး၊ ဖိနပ္နွင့္ လက္အိတ္မ်ားကို ထုတ္ေပးပါသည္။

အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ ရွိပါလိမ့္မည္။ ခဲြစိတ္ေဆာင္ထဲ၌ ဂ်ပန္ဘာသာစကားကိုသာ ေျပာဆိုသံုးစြဲ ပါသည္။ ကၽြန္မမွာ ဂ်ပန္စကားတစ္လံုးတေလမွ မတတ္သျဖင့္ ဆရာ၀န္၏ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားကို နားမလည္ပါ။ သို႔ေသာ္ေခ်ာေမာစြာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္နိုင္ခဲ့ပါသည္။ခြဲစိတ္ကုသမွဳ ျပီးစီး၍ လက္မ်ားကိုေဆးေၾကာေနစဥ္ ကၽြန္မကိုေငြတစ္ရာပါ စာအိတ္တစ္အိတ္ေပးပါသည္။ ကၽြန္မ၏ မ်က္နွာကို အ၀တ္စည္းျပီး ကားေပၚတင္၍ ကၽြန္မ၏အခန္းရွိရာသို႔ ျပန္ပို႔ေပးပါသည္။

ကၽြန္မအေနနွင့္ ခဲြစိတ္မွဳခံယူမည္သူမည္၀ါ ျဖစ္ေၾကာင္းမသိပါ။ ဘာေၾကာင့္ လ်ွို႕၀ွက္စြာ က်င့္သံုးေန သည့္အေၾကာင္း ကုိလည္း မသိခဲ့ပါ။ ခြဲစိတ္ၾကသည့္တစ္ဖြဲ႔လံုး ဘာေၾကာင့္ဂ်ပန္စကား ကိုသာ အသံုးျပဳ ေၾကာင္း ကိုလည္း မသိခဲ့ပါ။ ကၽြန္မသည္ ထိုေဆးရံုသို႔ ေနာက္ထပ္အၾကိမ္ၾကိမ္ သြားခဲ့ ရပါသည္။ သြားသည့္အခါတိုင္း ထံုးစံအတိုင္းအခေၾကးေငြ ရရွိခဲ့ရပါသည္။ ထိုေငြသည္ ပတ္တီးစမ်ား၊ ၾကယ္သီး မ်ား ၀ယ္ရန္ျဖစ္ လာပါသည္။

 ေစ်းမ်ားသို႔ ေရာက္သြားတိုင္း သီလရွင္၀တ္ရံုမ်ားးကို ေရာင္းခ်ရန္ျပထားသည္ကို ေတြ႕ရ၍ စိတ္ထဲတြင္ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္မိသည္။ထို၀တ္စံုမ်ားကို၀ယ္ယူမည့့္သူ မရွိ။ သို႔ေသာ္ထင္ရွားစြာ ခင္းက်င္ျပသထားသည္။ ဤသည္ မွာကၽြန္မအတြက္ ျပႆနာတစ္ရပ္ ျဖစ္ေန၍ စံုစမ္းသမွဳျပဳခဲ့ ပါသည္။

ယခုေဆးရံုလုပ္ထားေသာ သီလရွင္မ်ား၏ ေက်ာင္းသို႔ ဂ်ပန္မ်ားေရာက္လာၾကျပီး သီလရွင္မ်ားကို ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္တစ္ခုသို႔ ေခၚသြားကာ ေနရာခ်ေပးထားသည္။သီလရွင္မ်ားမွာ တစ္ဦးခ်င္း ေနထိုင္ ၾကရျပီး အ၀တ္အစားကိုယ္ရံုမ်ား မရွိၾက၍ အျပင္သို႕မထြက္နိုင္ၾကပါ။ ဂ်ပန္မ်ားက သက္သက္နိွမ္လို၍ ဘာသာေရး ၀တ္စံုမ်ားကုိ ခင္းက်င္းျပသထားသည္ဟု ကၽြန္မယူဆပါသည္။

ကၽြန္မျခိဳးျခံေခၽြတာ၍ စုေဆာင္းထားေသာ ေငြမ်ားမွာ ထြက္ေပါက္ရသြားျပန္ပါသည္။ ကၽြန္မ၏ေငြ မ်ားျဖင့္ ရန္ိုင္သမွ်သာ သီလရွင္၀တ္ရံုမ်ားကို ၀ယ္လိုက္သာေၾကာင့္ ေငြေပါင္းမ်ားစြာ ကုန္သြားခဲ့၏။
ေဒါက္တာဆူဇူကီး၏ ကားျဖင့္အမိုးထိပံု၍ သယ္ေဆာင္သြားေသာ ၀တ္ရံုမ်ားကို သီလရွင္မ်ားက ျပန္ေတြ႔ ေသာအခါ ၀မ္းသာ၍မဆံုးၾကေတာ့ပါ။ ၀တ္ရံုမ်ားကို ျပန္လည္အသံုးျပဳျပီး စိတ္လက္ ခ်မ္းသာ ရွိၾကပါေစဟု ကၽြန္မ ဆုေတာင္း မိပါသည္။

ကၽြန္မသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ေနထိုင္ရသည္ကိုျငီးေငြ႕လာပါသည္။ ဖခင္နွင့္ ျပန္လည္ေတြ႕ဆံု လိုစိတ္က ျပင္းထန္ လာသျဖင့္ ျပင္ဦးလြင္သို႔ ျပင္ခြင့္ျပဳရန္ ေဒါက္တာဆူဇူကီးအား မၾကာခဏ ပူဆာပါသည္။ ေနာက္ဆံုး ၌ အင္တင္တင္ျဖင့္ ခြင့္ျပဳလိုက္ပါသည္။
'' မင္းျပန္မလာရင္ ဖမ္းရမွာပဲ'' ဟုလည္း ေျပာလိုက္ေသးသည္။

မႏၱေလးသို႔ျပန္လာရာ၌ လမ္းခရီးတြင္ အခက္အခဲမ်ားစြာ မရွိခဲ့ပါ။ ဖခင္သည္ ကၽြန္မႏွင့္ျပန္လည္ ဆံုေတြ႕ရ ေသာအခါ မ်ားစြာ ရႊင္လန္း ၀မ္းေျမာက္သြားပါသည္။ ကၽြန္မကို ျပင္ဦးလြင္တြင္ပင္ ဆက္လက္ေနထိုင္ရန္ အစြမ္းကုန္ ေဖ်ာင္းဖ်ေျပာဆိုပါေသးသည္။ ကၽြန္မကလည္း အလြန္ေနခ်င္ ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေဒါက္တာ ဆူဇီကီး အား စိတ္အေႏွာက္အယွက္ မျဖစ္ေစရန္ ကၽြန္မတြင္ အသိဥာဏ္ ရွိပါေသးသျဖင့္ ရန္ကုန္သို႔  ျပန္လာခဲ့ပါသည္။

ယင္းအခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မသည္ ၀င့္ၾကြားေသာ ဂ်ပန္ဗိုလ္မႈးၾကီး တစ္ဦးႏွင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါသည္။ လူပံုက ပိန္ပိန္ အရပ္ျမင့္ျမင့္ သူ၏ မုတ္ဆိတ္ေမြးက ဆိတ္မ်ားတြင္ ေတြ႔ရေသာ တြဲေလာင္းက်ေနသည္႔ မုတ္ဆိတ္ေမြး မ်ိဳး ျဖစ္ပါသည္။ အလြန္သန္႔ရွင္းျပီး ေကာ္တင္ထားသည္႔ ယူနီေဖာင္းမ်ားကို က်နစြာ ၀တ္ဆင္ ထားေလ့ ရွိပါသည္။

သူႏွင့္ ကၽြန္မ သံုးေလးၾကိမ္ ေတြ႔ဆံုရျပီးေနာက္ ကၽြန္မအေပၚတြင္ ဂရုတစိုက္ ဆက္ဆံလာေၾကာင္း ေတြ႔ရပါသည္။ သူက ေရွ႕တိုးျပီး ခ်စ္ေရးဆိုသည္တို႔ကို ကၽြန္မက ျငင္းပယ္ခဲ့ပါသည္။
ဗိုလ္မႈးၾကီးသည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕၌ တန္ခိုးထြားသူျဖစ္၍ ဆက္ဆံေရး ေျပျပစ္သင့္ေၾကာင့္ျဖင့္ ေဒါက္တာ ဆူဇီကီး က ကၽြန္မကို အၾကံေပးပါသည္။ အလြန္သင့္ေလ်ာ္ေသာ အၾကံေပးခ်က္ပင္ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ခက္ေနသည္က ကၽြန္မ၏ ႏွလံုးသားတြင္ ဂ်ပန္ဗိုလ္မႈးၾကီးက ပံုမလာျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ညအခါ လသာသာတြင္ မည္သည္႔ ဂ်ပန္ မည္သည္႔ ဂ်ပန္အရာရွိႏွင့္ ျဖစ္ပါေစ ေမာ္ေတာ္ကား ယွဥ္တြဲစီးရန္ ကၽြန္မ လိုလားသူ မဟုတ္ပါ။ သူႏွင့္ဆိုကာ ပို၍ ေ၀းပါေသးသည္။ ကၽြန္မက သည္အတိုင္းပင္ ေျပာင္ေျပာင္ ေျပာလုိက္ပါသည္။

သို႔ေသာ္လည္း ဗိုလ္မႈးၾကီးက ေနာက္ဆုတ္မသြားဘဲ ဇြဲနပဲ ၾကီးစြာႏွင့္ ခ်စ္ခြင့္ ဆက္လက္ပန္ေနပါ ေသးသည္။ စကားႏွင့္ ေသြးေဆာင္ မရေသာအခါ တံစိုးလက္ေဆာင္မ်ားႏွင့္ ဆက္လက္ ၾကိဳးစားျပန္ရာ ကၽြန္မ က ျငင္းျမဲ ဆက္ျငင္းေနပါသည္။

ဇြဲနပဲႏွင့္ ပတ္သက္၍ သူ႕ကို အမွတ္ျပည္႔ ေပးသင့္ပါသည္။ တေန႔ေသာ နံနက္တြင္ ေဆးရံုသို႔ ကားတစီးေရာက္လာသည္။ ကားေပၚတြင္ အလြန္ၾကီးမားေသာ ပန္းပု ပန္းေျပာက္မ်ားႏွင့္ ေရႊခ်ထားသည္႔ မွန္တင္ခံု တစ္လံုးကို သယ္ယူလာၾကပါသည္။ မွန္တင္ခံုကို စစ္သားႏွစ္ဦးက ေခၽြးတလံုးလံုးျဖင့္ ကၽြန္မ၏ အိပ္ခန္း သို႔ သယ္ယူလာၾကပါသည္။ ကၽြန္မက စိတ္ဆိုးဆိုးျဖင့္ 'ဒီပစၥည္းကို ျပန္ယူသြား ' ဟု ေအာ္ပါသည္။ ဂ်ပန္မ်ား က ကၽြန္မကို ဂရုမစိုက္ၾကပါ။

'ဒီပစၥည္းဟာ ဗိုလ္မႈးၾကီးရဲ႕ လက္ေဆာင္မုိ႔လုိ႕ သူတို႔၏ အသက္ထက္ပင္ တန္ဖိုးရွိေနလို႔ မယူနုိင္ပါ။' ဟု ေျပာၾက ပါသည္။

ကၽြန္မကသူေပးေသာ ပစၥည္းကို ႏွစ္သက္၍ လက္ခံလိုသည္ပင္ ျဖစ္ပါေစ ထိုပစၥည္းကို ကၽြန္မ အေျခအေန အရ လက္ခံထား၍ မျဖစ္ပါ။ အကယ္၍သာ မွန္တင္ခံုကို အိပ္ခန္းထဲသို႔ သြင္းမည္ ဆိုပါက အခန္းက အလြန္က်ဥ္းလွသည္ျဖစ္၍ ဖင္မလွည္႔သာ ေခါင္းမလွည္႔သာ ျဖစ္သြားပါမည္။ ကၽြန္မက စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ ခုန္ေပါက္ ေအာ္ဟစ္ ဆူပူေသာ အခါက်မွ ဂ်ပန္မ်ားက မွန္တင္ခံုကို ျပန္သယ္သြားၾကပါသည္။

ဗိုလ္မႈးၾကီးသည္ သူ၏ နည္းပရိယာယ္ကို ေျပာင္းလိုက္ျပန္သည္။ ညဘက္တြင္ ကားအတူစီးရန္ ေခၚျခင္း တံစိုးလက္ေဆာင္ထိုးျခင္းတို႕ႏွင့္ မရေသာအခါ ခ်စ္သ၀ဏ္လႊာမ်ားႏွင့္ ၾကိဳးစားျပန္ ပါသည္။ ကၽြန္မထံသို႔ ရည္းစား စာမ်ား ေရး၍ ပို႔ေလ့ရွိသည္။ ကၽြန္မက ဘာေတြမ်ား ေရးထားပါလိမ့္ ဟု စူးစမ္းလိုသျဖင့္ ဘာသာ ျပန္ၾကည့္ သည္။

'ကၽြန္မ၏ ဟယ္လင္ မင္းရဲ႕ မ်က္လံုးေတြဟာ ျပင္ဦးလြင္က ေရကန္ေတြကို ေနေရာင္ဟပ္သလိုပ'ဲ ဟု ေရးထား သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေကာင္းေသာ္လည္း ကၽြန္မ၏ အသည္းႏွလံုးကို ဆုပ္ကိုင္ဖမ္းယူ နိုင္ေသာ အေရးအသားမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မႏွင့္ ပတ္သက္၍ သူဘာကို ဆိုလိုသည္ကို မသိပါ။ သို႔ေသာ္ တင္စား ထားသည္ထက္ ကၽြန္မက အလွပိုသည္ဟုေတာ့ ထင္မိပါသည္။

သူ႔အား ညင္ညင္သာသာႏွင့္ ျငင္းပယ္ေန၍ မရေတာ့ပါ။ သို႔ျဖင့္တခုေသာ မြန္းလြဲပိုင္းတြင္ ကၽြန္မသည္ ဗိုလ္မႈးၾကီးအား ရင္ဆုိင္ေတြ႕ဆံုျပီး 'ဗိုလ္မႈးၾကီးသည္ အလြန္အေရးပါသူ တစ္ဦးပါ။ ဗိုလ္မႈးၾကီးမွာ အထက္က အမိန္႔ရွိ ပါသည္။ ကၽြန္မကဲ့သို႔ေသာ လူမ်ိဳးနွင့္ စကားေျပာဆို ဆက္ဆံျခင္း မျပဳရဆိုသည္ကို ဗို္္လ္မႈးၾကီး သိပါသည္။ ကၽြန္မတေယာက္လံုးက ယင္းအမိန္႔မ်ိဳး မေဖာက္ဖ်က္္ပါပဲလ်က္ ရွင္ကမည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ မထိန္းသိမ္း  နုိင္ရသနည္း' ဟု ေျပာခ် လိုက္ပါသည္။

သူသည္ ငိုင္ငိုင္ၾကီးၾကီး မတ္တတ္ရပ္ေနသည္။ သူ၏ ဓါးအိမ္အတြင္းရွိ ဓါးကို လႈပ္ခါျပီး 'မင္းေျခလွမ္း မမွားနဲ႔' ဟု ေျပာပါသည္။
ရည္းစားစာမ်ား လက္ေဆာင္မ်ား မလာေတာ့ပါ။ ကၽြန္မေျပာလိုက္သည္က သူ႔အတြက္ အလြန္ထိမိ သြားျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။ သူသည္ ကၽြန္မအေပၚတြင္ အခင္အမင္ မပ်က္ ဆက္ဆံခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မစိတ္ဓါတ္ေပၚတြင္ သူ ရန္ျငိဳး မထားခဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားပါသည္။

မိတ္ေဆြျဖစ္ရျခင္း၏ အခြင့္အေရးကို အခါလားေလ်ာ္စြာ ကၽြန္မက ယူခဲ့မိသည္ကိုေတာ့ ၀န္ခံရ ပါမည္။ ထိုသို႔ ယူမိျခင္းအတြက္ စိတ္ထဲတြင္ စနိုးစေနာင့္ မျဖစ္မိပါ။ ကၽြန္မ ဖခင္ထံသို႔ ရာရွင္ ပစၥည္းမ်ား ပို႔ေပးျခင္း ေဆး၀ါးမ်ား မၾကာခဏ ေပးျခင္း အခါအားေလ်ာ္စြာ ျပင္ဦးလြင္သို႕ ျပန္ခြင့္ ေပးျခင္း စေသာ အခြင္႔ အေရး မ်ားကို သူ႕ထံမွ ရခဲ႔ပါသည္၊ စစ္သားမ်ား အျပည္႕ တင္ေဆာင္ထားေသာ စစ္ရထားမ်ားေပၚတြင္ ကၽြန္မ တစ္ဦးတည္း သာ မိန္းမသား ရွိပါသည္။ သူသည္ အိုင္ေတြ႔တိုင္း ေျခေဆးတတ္သူ ဟု နာမည္ႀကီး ေနေစကာ မူ ကၽြန္မ အနား ကိုေတာ႔ သူ မကပ္ႏိုင္ ေၾကာင္း လူေတြ ေျပာစမွတ္ျပဳၾကပါသည္။

ဆက္ရန္

.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း ၆ဝ အပိုင္း (၂၄)

စစ္ေျပးဘ၀

က်မတို႔ လဲ စစ္ေျပး လူထုထည္းမွာ ထုိေန႔ ညေနပိုင္းက ေစ်းဦးေဖါက္ ပါ၀င္ လိုက္ပါသည္။ မေတာ္တဆ စစ္ေဘးက ေျပးရမည္ဆိုလွ်င္ ကိုယ္ပိုင္ယာဥ္အျဖစ္ အသံုးခ်ရန္ ဟူေသာ အေျမႇာ္အျမင္ ႏွင့္ ၀ယ္ယူ ထားခဲ့ ေသာ ေအာ္စတင္ကား တပါတ္ရစ္ကေလးသည္ ဤေနရာ ၀ယ္ အသံုး၀င္ လာရွာသည္။ ဒါကေလး ကိုစီး၍ သားေရေသတၱာ ကေလးတလံုး ယူကာ အိမ္ကို တံခါးပိတ္ထားခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္ႏွင့္ မုိင္၅၀-အကြာတြင္ ရွိေသာ တိုက္ႀကီးၿမိဳ႕ သို႔ ေျပးခဲ့ ရပါသည္။

တိုက္ႀကီးၿမိဳ႕သည္ ရန္ကုန္ႏွင့္ အနီးဆံုးၿမိဳ႕ ျဖစ္သည္။ တေန႔တည္း အသြား အျပန္ျပဳႏိုင္ပါသည္။ တိုက္ႀကီးၿမိဳ႕ ကိုမွ ေရာက္လာရျခင္းမွာလည္း ထုိအခါက ေမာင္၀မ္းကြဲ အစိုးရအရာရွိ တဦးႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တပါးကပါ သူတို႔ႏွင့္ အတူ ေျပးၾကရန္ အေဖၚစပ္ လာေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ရုတ္တရက္ တည္းခိုရန္ အိမ္တခုကို သင့္ေတာ္ ေသာ အခႏွင့္ ငွါးရန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကိုေျပာရာ သူ႔တြင္ ရင္းႏွီးေသာ တကာတဦး၏ အိမ္ရွိ ပါသည္။ ထုိအိမ္တြင္ပင္ အခေငြေၾကးသေဘာေပးၿပီး ေရာေႏွာေနပါ။ ေနာက္ ႏွစ္သက္ရာသီျခား အိမ္ငွား၍ ရေတာ့မွ ေျပာင္းေရႊ႕ပါဟူေသာ ကတိျပဳခ်က္အရ ၎ ဘုန္းေတာ္ႀကီး၏ တကာရင္း ထုိသူ၏ အိမ္တြင္ ေရွးဦးဆံုး ၀င္၍ စတည္းခ် ၾကရပါသည္။

က်မတို႔ေျပးလာစဥ္က သားသမိးသဘြယ္ ေမြးေကၽြးထားေသာ အိမ္ေဖၚခေလး ၅-ေယာက္ ပါ လာပါသည္။  ေယာက်္ားကေလးႏွစ္ေယာက္မွာ အထက္အညာ ပခုကၠဴမွ တေယာက္ ျဖစ္၍ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ မိန္းကလး၃-ေယာက္မွာ ညီအစ္မ အရင္း ျဖစ္ၿပီး အႀကီးဆုံးကမွ ဆယ့္သံုးေလးႏွစ္ခန္႔ ရွိေသး၍ အငယ္ဆံုးခေလးမမွာ ၇-ႏွစ္ခန္႔သာ ရွိပါသည္။ သူတို႔၏ ဘခင္သည္ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီးရြာမွာ လယ္ကူလီ လုပ္သည္။

မိခင္ ပစ္သြား ၍ ဤခေလးမ သံုေယာက္အား ၀လင္ေအာင္ ရွာေဖြ မေကၽြးႏိုင္သျဖင့္ အၿပီးအပုိင္ ေမြးပါေတာ့ ဟု လာပို႔ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ က်မတို႔ေျပးခဲ့ရာတြင္ အိမ္မွာ မွီခုိလာေသာ ထိုခေလးမ်ားအား သူ႔ရပ္ရြာျပန္ပို႔ ရန္မျဖစ္၊ ပစ္ထား ခဲ့ရန္ လည္း မသင့္ေတာ္ေသာေၾကာင့္ ကားကေလးေပၚမွာ ၾကပ္ၾကပ္ တည္းတည္း တင္ေခၚလာခဲ့ရပါသည္။ အိမ္တြင္ မီးဖိုတာ၀န္ေဆာင္ရြက္သူ မိန္းမတစ္ဦး ကေတာ့ သူ႔ဌာန ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီး ရြာသို႔ ျပန္သြားပါသည္။

တိုက္ႀကီးၿမိဳ႕ သို႔ ေရာက္ေသာအခါ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ထုိခေလး ၅-ဦးမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း အတူ ပါလာေသာ အရာရွိ ေမာင္၀မ္းကြဲမွာ အိမ္ေထာင္မရွိေသးသူ၊ တပည့္သားေျမးလည္း မပါသူ ျဖစ္သျဖင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ႏွင့္အတူ စားေရးေသာက္ေရးကို က်မတို႔ အိမ္သားစာရင္းတြင္ စုေပါင္းကာ တာ၀န္ ယူခဲ့ သည္။ ထုိမွ်မကေသး၊ စစ္ေျပးဒုကၡသည္တို႔မွ အခ်ိဳ႕ အသိအကၽြမ္း မိတ္ေဆြ မ်ားအားလးည္း ၀င္လာမစဲ တသဲသဲ ဆိုသလို ႀကံဳလွ်င္ ႀကံဳသလုိ ထမင္းပြဲႏွင့္ ဧည့္ခံ ျပဳစု ရေတာ့သည္။

က်မသည္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် အလုပ္စားပြာမွာ ကေလာင္တေခ်ာင္းႏွင့္ ထုိင္လာခဲ့ရေသာ အေလ့ အက်င့္ ေၾကာင့္ ယခုလို ရုတ္ကနဲခ်ည္း အလုပ္ႏွင့္လက္ႏွင့္ ျပတ္ၿပီး တေနကုန္ အလကားထုိင္လို႔ မေနတတ္ေတာ့ဘဲ တခုခုကို အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရာ၌ စားဖိုေဆာင္ ၏ တာ၀န္မွဴးတစ္ဦး ျဖစ္လာပါသည္။ ထုိေၾကာင့္ မနက္လင္း လွ်င္ ခေလးမ်ား အသင့္ျပင္ ထားေသာ ေကာ္ဖီစားပြဲမွာ ထိုင္ေသာက္ၿပီး တုိက္ႀကီးေစ်းသို႔ ေစ်း၀ယ္ ထြက္ေလ့ ရွိသည္။ အိမ္မွာ ရွိရစ္ခဲ့ေသာ ခေလးမမ်ားက မိးဖိုကိစၥ လုိအပ္သည္တို႔ကို ေဆာင္ရြက္ ထားရသည္။ ေယာက်္ားကေလး ႏွစ္ဦးက ေစ်းဆြဲျခင္းႀကီး ဆြဲမရန္ လိုက္ခဲ့ၾကရသည္။

တုိက္ႀကီးၿမိဳ႕ ေစ်းမွာ ရန္ကုန္မွ ေျပးလာသူေတြ ေျခခ်င္းလိမ္ေနသည္။ ေက်ာက္လမ္းေဘး မွာလည္း ကားႀကီး ကားငယ္ႏွင့္ ရန္ကုန္မွ ထြက္လာၾကသူေတြကို ဆီးႀကိဳ ၾကည့္ၾက၊ ေမးၾကႏွင့္ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ဘုရားပြဲ ေစ်းတန္းႀကီးလို ရွိေနသည္၊ တခ်ိဳ႕သည္ျပည္၊ ဟသၤာတ သြားၾကဘို႔ျဖစ္၍ အခ်ိဳ႕ကလည္း ျပည္လမ္း တေလွ်ာက္ နီးစပ္ရာၿမိဳ႕ အသီးသီး သို႔ ခုိေနၾကမည္။ အခ်ိဳ႕ကားပံုေသကားက်မရွိ၊ ေျခဦးတည့္ရာ ေျပးမိ ေျပးရာ ေျပးပံုးရွာၾက သည္မွာ ဗန္းေမာ္၊ ကသာ၊ ျမစ္ႀကီးနားဆိုေသာ အထက္ဗမာျပည္ နယ္စပ္အထိ ေရာက္ သြားၾကပါသည္။

သို႔ရာတြင္ ဤမွ်ေ၀းေ၀း ကြာကြာ ေျပးပါေသာ္လည္း စစ္မီးသည္ေရွ႕က ေျပးေနာက္လိုက္ေနသလို တေန႔မွာ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆိုင္ရၿပီး ခရီးေ၀းသေလာက္ ပိုလို႔ဘဲ ဒုကၡ ေရာက္ၾကရသည္ဟု ေျပာျပၾကပါသည္။ က်မ တုိ႔မွာေတာ့ ရန္ကုန္၏ အနီးအနားမွာ ခုိ၀င္ေနၾကသျဖင့္ လာမည့္ေဘးကို အေ၀းႀကီး ေျပးေရွာင္မေနရဘဲႏွင့္ သည္တေနရာ မွာ ဂ်ပန္မ်ား ၀င္လာသည္အထိ ေနၾကရပါသည္။
 

ထိုအခါ တိုက္ႀကီး ေမွာ္ဘီ စသည္တို႔မွ ကုန္စိမ္းပစၥည္းမ်ား ျဖစ္ေသာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ မုံလာ၊ ေကာ္ဖီ မ်ားမွာ ရန္ကုန္မွ ေျပးလာသူ စစ္ေျပးတို႔အတြက္ အိမ္ခေစ်း အဆမတန္ တက္သေဘာက္ စားကုန္ ေသာက္ကုန္ မ်ား အလကား ဘာသာႏွင့္ ေပါေပါမ်ားမ်ား စားၾက ရေသာေၾကာင့္ အထုပ္အထယ္ ပစၥည္း မပါရွာေသာ စစ္ေျပးမ်ားအတြက္ သက္သာရာရေစ ေတာ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ခုိကိုးေနထုိင္စရာမွာေတာ့၊ ဓနိ တဲငယ္ ကေလးတခုကိုပင္ ၅၀ိ-၁၀၀ိ ေပးၿပီး ျဖစ္သလို ခုိေနၾကရရွာပါသည္။

လခစား မ်ားမွာလည္း စစ္ေျပးဘ၀ႏွင့္ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ၾကရသည္။ ၾကံရာမရေသာအခါ အလုပ္သစ္ သမားမ်ားထံမွ ပစၥည္း ပစၥယ ၀ယ္ယူၿပီး တဆင့္အျမတ္တင္၍ ေရာင္းစား တတ္ၾကကာ အျမတ္ ထြက္ေသာ ၀င္ေငြျဖင့္ ပရိေယသနကို ၿငိမ္းေစရသည္။ အလုပ္သစ္ သမားဆုိသည္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွ အိုးပစ္အိမ္ပစ္ ထြက္ေျပး ၾကသူတို႔၏ အိမ္မ်ား၊ ပိတ္ ထားခဲ့ရေသာ ေစ်းရုံ ကုန္ဆုိင္၊ ဂိုေဒါင္ စသည္မ်ားမွ ေဖါက္ဖ်က္၍ အလစ္သုတ္ ေနၾက ေသာ အလုပ္သမားမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

ထုိသူတို႔မွာလည္း သယ္ယူရရွိေသာ ပစၥည္းပစၥယ အထည္အ၀တ္ အသံုးအေဆာင္မွန္သမွ်တုိ႔ကို ႀကဳံရာ ေနရာ၌ ရသမွ်ႏွင့္ စုလိုက္၊ ပံုလိုက္ ေရာင္းခ်တတ္ၾကသည္။ ပစၥည္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၏တန္ဘိုးကို နားမလည္ၾကရွာ၊ တေထာင္တန္ ပစၥည္းကိုလည္း ၅ိစ ၁၀ိစႏွင့္ ခ်ေရာင္းၾကသည္။

သို႔ေၾကာင့္ နားလည္သူမ်ားက ႀကံဳလွ်င္ႀကံဳသလို ၀ယ္ယူၿပီး တဆင့္ခံ၍ အျမတ္ျပန္ရ ေအာင္ ေရာင္စား တတ္လာ ၾကသည္။ တကယ္တန္း ကၽြမ္းက်င္ပါးနပ္သူတို႔ကား စြန္႔စြန္႔ စားစားလုပ္ရဲသေလာက္ ေခတ္ပ်က္ သူေ႒းႀကီး ဘ၀ ေရာက္ခဲ့ၾကသူမ်ားလည္း အမ်ား အျပား ထြက္ေပၚလာၾကပါသည္။ ဤသို႔လွ်င္ စစ္မီးေၾကာင့္ ေျပးရင္း လႊားရင္း ျဖစ္ရာဘ၀၊ က်ရာ အရပ္၌ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ျခင္း ျဖင့္ ၀မ္းေရး ျပႆနာကို ရွင္းေနၾကသူမ်ားအတြက္ အျပစ္ဆိုရန္လည္း ခက္လွပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ဒါမ်ိဳးေတြက အစျပဳကာ တကမၻာလံုးရွိ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ႏွင့္ မကင္းသမွ် ႏိုင္ငံမ်ားသည္ စိတ္ဓာတ္က်၍ စာရိတၱ ပ်က္ျပားမႈေရာဂါဆုိးႀကီး ႀကီးပြား က်ယ္ျပန္႔လာရျခင္းမွာ မျငင္းႏိုင္ ေသာ အေၾကာင္းတရပ္ ျဖစ္ခဲ့ပါ သည္။

ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာခ်ိန္

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ၄၇လမ္းတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ တိုင္းျပည္ျပဳ စာပံုႏွိပ္တိုက္ႏွင့္ ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး စာအုပ္တုိက္မွာ ဆိုင္းဘုတ္သာ က်န္ရစ္ၿပီး တိုက္တြင္းရွိ ပစၥည္းပစၥယ အားလံုးကို တုိက္ႀကီးၿမိဳ႕သို႔ အေရာက္ တေျဖးေျဖး သြားၿပီး သိမ္းဆည္းသယ္ယူထားရပါသည္။ ကားငယ္ကေလးမွာ အ၀တ္အစား အသံုးအေဆာင္ တိုတို ထြာထြာ ပစၥည္းအနည္းငယ္မွ် သာ တင္ႏိုင္၍ စာပံုႏွိပ္တိုက္ ဆိုင္ရာ၀န္ေလး ပစၥည္းႀကီးမ်ားကိုေတာ့ ေလာ္ရီကား ႀကီး မ်ား ႏွင့္ ငွါး၍သယ္ယူလာရပါသည္။

ထုိပံုႏွိပ္တိုက္ ပစၥည္မ်ားမွာ ေစာေစာပိုင္းက မသယ္ေသး ဘဲ လြယ္လြယ္ႏွင့္ ေအးသြားလွ်င္လည္း သည္အတိုင္း အေစာင့္ တေယာက္ေလာက္ႏွင့္ ထားရစ္ႀကံသည္၊ သို႔ေသာ္ အဂၤလိပ္အစိုးရမွာ ထုိအခ်ိန္က ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြါေလ့ ရွိ သည့္အတိုင္း ၄၈နာရီအတြင္း ရန္ကုန္၌ ရွိသူေတြကို ႏွင္ထုတ္ၿပီး တၿမိဳ႕လံုး မီးရွိဳ႕ ပစ္ခဲ့ ေတာ့မည္ဆိုမွ ပံုႏွိပ္တုိက္ပစၥည္းမ်ားကို ေနာက္ဆံုးထား၍ သယ္ယူလာရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ေန႔စဥ္ ေရဒီယို သတင္းတြင္း ဂ်ပန္တပ္မ်ားသည္ ယိုးဒယား၊ မာလာယုတို႔မွ ျဖတ္၍ တေျမတည္း ဆက္စပ္ ေနေသာ ျမန္မာျပည္၏ တနသၤာရီတိုင္းတြင္းသို႔ ထုိးေဖာက္ခါ ျမိတ္၊ ထား၀ယ္တို႔ကိုပင္ ၀င္လာၿပီး ဗမာ့ တပ္မေတာ္ ဘီအုိင္ေအကလည္း ၿမိတ္၊ ထား၀ယ္ စေသာ တနသၤာရီတိုင္းနယ္တုိ႔၌ တြင္က်ယ္စြာ လႊမ္းမိုးႏိုင္ လ်က္ ဂ်ပန္ႏွင့္ပုခံုးခ်င္းရွက္၊ လက္ခ်င္းတြဲ၍ ေအာင္ပြဲ ဆင္ေနသည္ဆိုေသာ သတင္းမ်ား ၾကားရေလတုိင္း ဗမာမ်ား က အားရေက်နပ္လ်က္ ရွိၾကပါသည္။

၄၈နာရီ ႏို႔တစ္ေပးၿပီးေသာ ေနာက္ပိုင္းမွာ အဂၤလိပ္မ်ား သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို ေျမလွန္စံစနစ္ႏွင့္ ဖ်က္ဆီး ပစ္ရာတြင္ တၿမိဳ႕လံုးရွိ အေဆာက္ အဦးမ်ားကို ကုန္စင္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးၿဖိဳခြင္းပစ္ခဲ့ရန္ အခ်ိန္ မရေသာ အခါ အေရးႀကီးေသာ ႒ာနေတြကိုသာ ေရြး၍ မီးရွိဳ႕ဖ်က္ဆီးသည္။ အေဆာက္အဦးႀကီးမ်ား အတြင္းရွိ အစိုးရပိုင္ ႏိုင္ငံျခား ကုမၸဏီႀကီးမ်ား ပိုင္ေသာ အသံုးအေဆာင္ ကုန္ပစၥည္းမ်ားကို ကားႀကီး ကားငယ္ ႏွင့္ သယ္ယူ ေဆာင္က်ဥ္း သြားၾကသည္။

ဗမာျပည္ တျပည္လံုး ကို ႀကိဳးကိုင္ေနေသာ အတြင္း၀န္မ်ား ရုံးႀကီးရွိ အစိုးရအဖြဲ႕ကိုပါ အထက္ အညာသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ သြားပါသည္။
 

သူတို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ အင္အား သာ၍ ျပန္ခ်ႏိုင္ပါက အထက္အညာေဒသမွ ေနရာယူမည္။ အေျခမလွ လွ်င္လည္း အိႏၵိယျပည္သို႔ ေျပးၾကရန္ လမ္းသံုးသြယ္မွာ ျပည္ၿမိဳ႕တဘက္ကမ္း ရွိ ပန္းေတာင္း ေတာင္ကုတ္ လမ္း၊ ခ်င္းတြင္းနယ္ ဟုမၼလငး္မွ တမူးလမ္းႏွင့္ အထက္ ဗမာျပည္ ျမစ္ႀကီးနားနယ္မွ ဆက္သြယ္ထားေသာ လီဒို လမ္းမႀကီး စသည္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ေျပးရင္း၊ လႊားရင္း မသယ္ႏိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ပစ္ခ်ျဖန္႔ႀကဲ ထားခဲ့ၾကရသည္။

သို႔ေၾကာင့္ အလြန္ေခါင္ေသာ နယ္ပယ္မ်ားမွာ ရိုးသားဆင္းရဲရွာေသာ ရြာသူရြာသားမ်ား သည္ စားစရာ စည္သြတ္ ပစၥည္း ေသတၱာမ်ားကို လမ္းေပၚမွ မလိုခ်င္အဆံုး ေကာက္ယူ ရရွိျခင္း၊ စခန္းခ်သြာေသာ အဂၤလိပ္ စစ္တပ္မ်ား က စြန္႔ပစ္သြားၾကျခင္းျဖင့္ ေတာသူ ေတာင္သားမ်ားမွာ အ၀တ္အထည္မွတပါး အျခား ပစၥည္းမ်ားကို အသံုးခ်ရန္ နားမလည္ရွာ ၾကဘဲ စည္သြတ္ဘူး အတြင္းမွ ေတြ႕ရေသာ ေထာပတ္မ်ားကို လွည္းပေဒါင္း တြင္ ထည့္သူ ထည့္ၿပီး၊ ဒိန္ခဲဘူးမ်ားကို ဖြင့္ၾကည့္ကာ ဆပ္ျပာတံုးအထင္ႏွင့္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ သူက ေလွ်ာ္ ၾကရသည္။

သို႔ေသာ္ ထုိအခ်ိန္အခါက လူရည္တတ္မ်ား အိုးအိမ္ပစ္၍ ေၾကာက္လန္႔ထြက္ေျပး ႏိုင္ၾက သလို စရိတ္မရွိ၍ မေျပးႏိုင္ ရွာေသာ လူမြဲမ်ားသည္ ၿမိဳ႕ဆင္ေျခဖံုးမ်ား၌ ျဖစ္သလို ခုိကပ္ ေနၾကရင္း ဂိုေဒါင္ တိုက္ခန္းမ်ား အတြင္းက အက်န္အၾကြင္း ပစၥည္းမ်ားကို စြန္႔စား သယ္ယူ ေရာင္းစားၾကသည္။ ဤနည္းမွာ ရန္ကနု္ၿမိဳ႕ႀကီး တြင္ သာမက ၿမိဳ႕သိမ္၊ ရြာသိမ္မ်ားအထိ သူ႔အထြာႏွင့္သူ ရွိၾကသည္။ ေရႊမရွား၊ ေငြမရွား လက္ဖ်ားမွာ ေငြသီး လာၾကသည္။

လူမြဲ ေတြ တခဏျခင္း သူေ႒း ျဖစ္ၾကသည္။ သိုက္တေပါင္စကားကိုလည္း တီးတိုးေျပာၾကား ေန ၾကသည္။ ပန္၊ ဏီ၊ အိ ရာသီခ်ိန္ေရာက္မည္၊ ထုိအခါလူမြဲေတြ ေကာင္းစားမည္၊ ဗမာျပည္ ကိုယ့္ထီး၊ ကိုယ့္နန္းႏွင့္ ေနရမည္၊ မမွန္လွ်င္ လက္ျဖတ္ခံမည္ ဆိုေသာ ေဟာကိန္း တေပါင္ကို၎၊ ကုလားေသ တေျပ၀ဆိုေသာ တေပါင္း အတိုင္း ကုလားျဖဴေတြေသလွ်င္  တျပည္လံုး၀ေျပာမည္၊ ျမန္လွ်င္တေပါင္းေႏွာင္းလွ်င္ တန္ခူးဟု ဆိုေသာ ကိန္းအရ တေပါင္းတန္ခူး လေရာက္တိုင္း ႀကိတ္၀ိုင္း ျပဳ၍ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကသူ ၀ါသနာအုိးတို႔မွာ ယခု အခါ ေရာက္မွ မွန္လွေခ်ကလားဟု လက္ဖ်ားခါေနၾကသည္။

ဂ်ပန္စစ္ဗိုလ္ စစ္တပ္မ်ားႏွင့္ ဗမာ့တပ္မေတာ္ စစ္ဗိုလ္၊ စစ္သားတို႔ လက္တြဲခ်ီတက္ သိမ္းပိုက္ လာၾက သည္မွာ တနသၤာရီတုိင္းကို လြန္ေျမာက္၍ ဟံသာ၀တီခရိုင္ ပဲခူးနယ္ ဘက္သို႔ပင္ ေရာက္လာၿပီ ျဖစ္သည္။ ထုိအခိ်န္ မွာ အဂၤလိပ္ကေျပး ဂ်ပန္က လိုက္ေန သည္။ တခ်ိဳ႕ေနရာတြင္ အဂၤလိပ္က ေခ်ာင္ပိတ္မိၿပီး ခံရသည္။ 

ေျပးရာ မွာလည္း ေျဖာင့္ ေျဖာင့္မေျပးရ၊ ဘီအုိင္ေအ တပ္မေတာ္သားတို႔ႏွင့္ အဆက္အသြယ္ ျပဳထားေသာ သခင္ မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရး ေပ်ာက္ၾကားသမားမ်ားက ေနရာအႏွံ႔အျပား၌ စံနစ္တက် ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ မထားဘဲႏွင့္ပင္ က်ားကြက္ဆင္ထားသလို အလိုလို စိတ္ဓာတ္ခ်င္း ကိုက္ညီေနၾကသည္။ အဂၤလိပ္ စစ္တပ္ မ်ား ရွိရာကို သတင္းေပးကူညီ ေမာင္းထုတ္ၾကျခင္းျဖင့္ ငါတို႔ ေခါင္းေပၚ မွာ အႏွစ္တရာေလာက္ လာေရာက္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ဖိႏွိပ္သူမ်ားဟု ဗမာေတြက လက္စား ေခ် လိုက္ၾကပါသည္။

ယင္းသို႔ ဓမၼဓိ႒ာန္အားျဖင့္ သိမ္းႀကံဳးၿပီး မုန္းတီးေနၾကေသာ္လည္း တဦးခ်င္း၊ ႏွစ္ဦးခ်င္း ရင္ဆိုင္ေတြ႕ရေသာ ဒုကၡသယ္ အဂၤလိပ္အေမရိကန္ စစ္ဗိုလ္၊ စစ္သားအား ဗမာ၏ သနား တတ္ေသာ ကရုဏာ စိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္ ေနာက္မွ လိုက္လာေသာ ဂ်ပန္စစ္သားတို႔ရန္ကို ေၾကာက္လန္႔ဘို႔ သတိမရ၊ တခဏ ျဖစ္ေစ အသက္ရွည္ပါေစ ဟူေသာ ေစတနႏွင့္ အကာ အကြယ္ ေပးလ်က္ သို၀ွက္ကယ္ဆယ္ ထားၾကသူမ်ားလည္း အမ်ားအျပားပင္ ရွိၾကပါ ေသးသည္။

ဤသေဘာတရားမွာ အဂၤလိပ္ကိုသာမဟုတ္ စက္ဆုတ္ရြံမုန္းစြာႏွင့္ ဂ်ပန္ကို ျပန္၍ ေတာ္လွန္ေရး လုပ္ၾကေသာ အခါမွာလည္း ရန္သူဂ်ပန္ ျဖစ္ေစကာမူ ယခင္နည္းတူ မ်က္ႏွာရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႕ရေသာအခါ သနား ကရုဏာ မကင္းတတ္သျဖင့္ အခြင့္သင့္ သလို ကယ္ဆယ္တဲ့ ၀ွက္ထားၾကျပန္ေသးသည္။

က်မတို႔လည္း တည္းခုိေနေသာ တိုက္ႀကီးၿမိဳ႕မွာလည္း တေျဖးေျဖး ရုတ္ယက္ခပ္ လာသည္၊  ဆုတ္ေျပး လာေသာ အဂၤလိပ္တပ္မ်ားမွာ တုိက္ႀကီး၊ ဥကၠံစေသာ ၿမိဳ႕အနီး တ၀ိုက္တြင္ စတည္းခ်လိုက္၊ ေရွ႕ဆက္ သြားလိုက္၊ ေနာက္တထပ္ ေရာက္လာၿပီး တည္းခ်လိုက္၊ ေရွ႕သြားလိုက္ႏွင့္အဆက္ ျပတ္သည္မရွိ၊ အတြင္း ဘက္ က်ေသာ ေက်းရြာ ေဒသမ်ား ေခ်ာင္က်ရာ ေနရာမ်ားႏွင့္ ရိုးမေတာင္ေျခရွိ ရြာမ်ားတြင္ ခုိ၀င္ေသာ နယ္လြန္ သူ ႏိုင္ငံေရးသမား သခင္မ်ားကို ဆိုင္ရာ အရပ္ေဒသရွိ စုံေထာက္မ်ားက ရွာေဖြ သတင္းပို႔ ေနၾက သျဖင့္ စစ္အမိန္႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေနၿပီျဖစ္၍ မေတာ္တဆ ေတြ႕ရွိသြားပါက ေတြ႕ရာ သင္းခ်ိဳင္း ဒိုင္းကနဲ ပစ္သတ္ ခဲ့ၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ 

ထိုရက္ပိုင္းအတြင္း နယ္လြန္ၿပီး ပိတ္မိ ေနေသာ ပုသိမ္မွ ႏိုင္ငံေရးသမား သခင္ႏွစ္ဦး အား ကားကေလးႏွင့္ အသက္ဆံဖ်ား သြားေရာက္ ေခၚယူလ်က္ ကားေျခနင္း ခြက္ထဲတြင္၀ပ္၍ အ၀တ္ ဖံုးၿပီး လိုက္ပါေစရင္း စစ္ခ်ီတက္ေနေသာ အဂၤလိပ္စစ္သားေတြ ေဘးမွ၀န္းကာ ကားကိုဒလၾကမ္း ေမာင္း ေခၚ လာခဲ့ရၿပီး အိမ္တည္းမွာ က်က်နန ထားလိုက္ ရပါေသးသည္။

အဂၤလိပ္အေျပး ဂ်ပန္အဝင္ ဆက္ရန္
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ရွှေစင်ဦး ကြိုက်တဲ့ အရိုး ဆန်ပြုတ်

ကျနော် လည်း တရက် စာမရေးရရင် တရက် စားမဝင်၊ အိပ်မပျော် ဖြစ်နေတော့ ဒီနေ့ လည်း စာရေးအုန်းမှ ပါလို့...၊ အင်း ဘာအကြောင်း ရေးရကောင်း မလည်း.. အညာဟင်းလေး ချက်ရကောင်းမလား... အကယ်ဒမီ ဆုကြီး အသင်းတုပ် ရကောင်းမလား.. စဉ်းစားတယ်ခင်ဗျ...။ 

ဟင်းချက်တာနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကျနော့် စိတ်ကိုသိတဲ့ ကျနော့် ဖေဖေ ပြောတာလေး သွားသတိရမိတယ်.. ကျနော် ဟင်းချက်တာ ကောင်းတယ်တဲ့ဗျ.. စားဘူးတဲ့ သူတိုင်းကလည်း ထောက်ခံကြတယ်.. ကျနော် ဟင်းချက်ပြီဆိုရင် ချက်ရမဲ့ ဟင်းကို လိုက်ပြီး ထည့် ရမဲ့ အစာပလာ အကုန်ပါမှ ချက်တယ်ဗျ.. ကျနော် ထည့် ချင်တာ မရရင် အဲဒီဟင်းဟာ မပြည့်စုံဘူးလို့ထင်တယ်..ဒါကြောင့် ကျနော် ချက်တဲ့ ဟင်းတိုင်းဟာ ကောင်းတယ်.. နောက်ပြီး ကျနော် ချက်ချင်တဲ့ စိတ်ရှိမှ ချက်တယ်..၊ စိတ်မရှိရင် မချက်ဘူးဗျ.. ။

အဲဒီတော့ ကျနော့် ဖေဖေက ပြောတယ် ရွှေစင်ဦး ဟင်းချက်တာကောင်းတယ်.. ဒါပေမဲ့ တနှစ်မှ တခါလောက် ချက်တော့ ဘယ်လိုလုပ်မလည်းတဲ့.. အဟဲ..မမေဓါဝီ ရေ ခဏ စောင့်ပါအုန်းနော်.. တနှစ်ပြည့် ဘို့ နဲနဲဘဲ လိုတော့တာပါ...။

ဟင်းတော့ ဒီနေ့ မချက်တော့ဘူး.. ဆန်ပြုတ်တော့ ပြုတ်မှ ဖြစ်မယ်ဗျ.. ကျနော် ချစ်အကိုကြီး ကိုကြီးကျောက် ကြီးလည်း ဖျားနေတယ်တဲ့.. နောက်ပြီး ချစ်ညီမ မိုမိဂျိ လေးလည်း သွားကိုက်လို့ တဲ့ဗျာ.. နှစ်ယောက်စလုံး အတွက် ဆန်ပြုတ် ပြုတ်ပေးပါမယ်..၊ ပြီးတော့ ဆန်ပြုတ်ကြိုက်တဲ့ ချစ် သော စာဖတ်သူများ အတွက် ရောပေါ့...။

ကျနော် ကြိုက်တဲ့ အစာ ထဲမှာ ဆန်ပြုတ်ပါတယ်ဗျ.. ၊ အိမ်မှာ ပြုတ်ရင်ပြုတ်သောက်.. ၊ ဒါမှမဟုတ် ဝယ်သောက်.. ကျနော် သောက်နေကြ ဆန်ပြုတ်ဆိုင်တွေက  အရင်တုန်းက ရတနာပုံ ရုပ်ရှင် ရှေ့က တွန်းလှည်း လေးနဲ့ ဆန်ပြုတ် ၊ ကျနော် သောက်တာကိုက အနှစ် ၂၀ ကျော်ပြီ.. သူ့ အရသာကတော့ ကြက်ပြုတ်ရေ နဲ့ ရိုးရိုးပါဘဲ.. ဒါပေမဲ့ ကျနော်က ဆန်ပြုတ်ထဲမှာ မုံကြွပ်ဖတ် မျှင်မျှင် လေး အကြွပ်ကြော်လေး ဖြူးပေးတာ ကြိုက်လို့ သောက်နေပါတယ်..။

နောက် တဆိုင် က ကောင်းမှကောင်း ဆန်ပြုတ်ပါ.. ၃၇ လမ်း ၈၂-၈၃ ကြား ထင်တယ်.. အဲဒီဆိုင်က ကြတော့ ကြက်ပေါင်းရေ ကို သီးသန့် ထားတယ်..၊ ဆန်ပြုတ် မှာမှ ကြက်ပေါင်းရေ ထဲ့ ပြီး ဆန်ပြုတ်ထဲ ထည့် ပေးပါတယ်..၊ ငုံးဥ၊ အသဲအမြစ် အကုန်ရတယ်..၊ အဲဒီဆိုင်မှာ စားတာလည်း နှစ် ၂၀ ကျော်ပါပြီ..၊ နောက်တဆိုင်ကတော့ ဆေးရုံကြီး နဲ့ မျက်နှာခြင်းဆိုင်က ဆန်ပြုတ် ဆိုင်ပေါ့ဗျာ..၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆိုင်ကတော့ တကယ် နေမကောင်းမှ ကျနော် ကြိုက်တဲ့ ဆိုင်တွေ မဖွင့်မှ သောက်တာပါ..၊ ဟိုဆိုင်တွေက ညနေပိုင်းမှ ဖွင့်တာဆိုတော့ မရှိသုံးလေး ပေါ့ဗျာ...။

ကျနော် အကြိုက်ဆုံးကတော့ ကျနော်ဘာသာပြုတ်တဲ့ ဝက်ရိုးဆန်ပြုတ် ဗျ...၊ ကျနော်က အရိုးဆန်ပြုတ် တော့ ကြိုက်တယ်.. ဒါပေမဲ့ ဈေးထဲမှာ ဝက်ရိုး ဝယ်ရမှာတော့ ရှက်တယ်ဗျ.. ဒါကြောင့် ဆန်ပြုတ် သောက်ချင်ရင် အရင်ဆုံး ဝက်ရိုးကောင်းကောင်း လေး ရွေးဝယ်တယ်..၊ အရိုးဝယ်ရတာ ရှက်လို့ အသားအရင် ဝယ်ပြီးမှ အိမ်က ရွှေစင်ဦး လေး အရိုးကိုက်ရအောင် ဆိုပြီး အရိုးလေး သီးသန့်ဝယ်ရတယ်...။

ပြီးတော့ ငရုပ်ကောင်းစေ့..၊ ဒါလည်း ready made ထုတ်တွေ ရှိပေမဲ့ မသုံးဘူးဗျ.. ကိုယ်ဘာသာ လှော်ထည့် တယ်..၊ နောက်တခါ ဘဲဥ ဗျာ..၊ ကြက်သွန်ဖြူကြော်..၊ တရုပ်နံနံ .. ကဲ အားလုံးပြည့်စုံရင် စပြီဗျာ..။

ပေါ်ဆန်းမွှေး ဆန် နို့ဆီဗူး တလုံးလောက် ရေဆေးပြီးရင် မီးအေးအေးနဲ့ ဒယ်အိုးထဲ ဆန်ထည့်ပြီး လှော်တယ်.. နဲနဲလေး နီပြီး မွှေးလာပြီ ဆိုမှ အအေးခံထားတယ်..၊ အဲဒီအချိန်မှာ ဝက်ရိုး ကို ပဲငံပြာရည် တို့ ဂျင်းတို့ နဲ့ နှယ်ပြီး ပြုတ်လိုက်တယ်.. ဘဲဥပါ ရေစင်စင် ဆေးပြီး ပြုတ်တယ်..၊ ခဏနေ ကြတော့ ဆီစိမ်း ထဲမှာ ကြက်သွန်ဥလိုက် ကြက်သွန်ဖြူ အမြှောင်းလိုက် ဆီသတ်တယ် ဆီနဲနဲ ဘဲထည့်ရတယ် အရောင်တင် နနွင်း ဘာမှ မထည့်ရဘူး..၊ ကြက်သွန် အစိမ်း နံ မနံ အောင် ဆီသတ်တာဘဲ ဆီတွေလည်း ဆန်ပြုတ်အိုးထဲ မထည့်ရဘူး..၊ ကြက်သွန် တွေဘဲ ဆယ်ထည့်ရတယ်..။

အားလုံး အဆင့်သင့် ဖြစ်ရင် ခုန ဆန်လှော် တွေကို နဲနဲလေး ငရုပ်ဆုံထဲ ထည့်ထောင်း တပိုင်းကြိုးလေးတွေ ဖြစ်သွားအောင် မထောင်းလည်း ရတယ် သူဘာသာ သူ ခဏနေ ကြေသွားရော..၊ အဲဒီ ဆန်လှော် တွေ ကို ရေထဲဲပြုတ်.. ခုန ဝက်ရိုး တွေနဲ့ ဝက်ရိုးပြုတ်ရေ တွေလည်း ထည့်..ကြက်သွန် ဖြူ နီတွေလည်းထည့် .. ပဲငံပြာရည် တို့ ဆားတို့ထည့် ပြီး ဝက်ရိုး မနူးမခြင်း ပြုတ်တော့ဗျာ...၊ သြ မေ့တော့ မလို့ ခုနက ဘဲဥပြုတ် တွေကို အခွံခွာပြီးတော့.. ပါးပါးလှှီးပြီး ဆန်ပြုတ်ထဲ ထည့်လိုက်အုန်း..၊ ကျန်သေးတယ်ဗျ.. ဝယ်ထားတဲ့ ဝက်သားတွေထဲက ဟင်းမချက်ခင် မေမေ ဆီက ဒါးမြတိုက်ထားတဲ့ ဝက်သားပြုတ် တွေလည်း ပါးပါးလှီးထည့် လိုက်အုန်း...။

ဆံပြုတ်နံ တွေ မွှေးကြိုင်လာပြီဆိုရင် ငရုပ်ကောင်း လှော်မှုံလေး နဲ့ တရုပ်နံနံ ပင်လေး လှီးထည့် လိုက်အုန်းဗျ...၊ ကဲ.. ရွှေစင်ဦး အကြိုက်ဆုံး ဝက်ရိုး ဆန်ပြုတ်လေး ကျက်ပါပြီဗျ.....ချစ်သော စာဖတ်သူများ သုံးဆောင် နိုင်ပါပြီ...။

မေ့တော့ မလို့ဗျ... နေမကောင်းတဲ့ ကိုကြီးကျောက် နဲ့ မိုမိဂျိ လေး အတွက် တဂျိုင့်ဆီ ထည့်ပြီး အရင်ပို့လိုက်ကြအုန်းဟေ့.. ကိုကြီးကျောက် အတွက် ဟိုး..မော်ဒယ်မမလေးများ (အဲ..ယောင်လို့ )...ကိုပီတာ ဘလော့ထဲက မော်ဒယ် ဖွားဖွားလေး များက ချော့တိုက်စေ.. ညီမ မိုမိဂျီလေး အတွက်တော့ ချော့ကလက် လေးပြပြ ပြီးတော့ တိုက်စေ....။

စာရေးသူ-ရွှေစင်ဦး

.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>