ထိုစဥ္ 'ဟယ္လို ဟယ္လင္ ကၽြန္ေတာ္ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား၊ အဆက္အသြယ္မလုပ္တာ ၾကာသြားတာ ကို ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ' ဟု ကၽြန္မ က်က္မိေနေသာ အသံႏွင့္ ေျပာလာသျဖင့္ အ့ံအားသင့္ျပီး စိတ္သက္သာရာ ရသြားသည္။
သူသည္ ခ်ာလီဘခက္ျဖစ္သည္။ အိႏၵိယ ေဆးတပ္မွ ဗုိလ္မွဴးၾကီး ဘခက္၏သားျဖစ္၍ အျခားသူတစ္ဦးမွာ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕မွ စိုက္ပ်ိဳးေရး၀န္ေထာက္ ဦးသင္ျဖစ္ပါသည္။
ဆုတ္ခြာသြားၾကေသာ တရုတ္စစ္တပ္က ကၽြန္မ၏ဖခင္အား ေျခလက္မ်ားကို ၾကိဳးႏွင့္ တုပ္ေႏွာင္ျပီး ေခါင္းျဖတ္ သတ္ပစ္ရန္ အတြက္ ကရိတ္မိုးႏွင့္ ၁၂မိုင္ေ၀းေသာ ေတာင္ေျခတစ္ခုသို႔ ဒရြတ္တိုက္ ဆြဲေခၚ သြားခဲ့၏။
ဦးသင္သည္ သတ္မည္႔ဆဲဆဲတြင္ ေရာက္သြားျပီး ဖခင္ႏွင့္တကြ အတူ အဖမ္းခံေနရေသာ ေဂၚရခါးအေစခံ သံုးဦးကိုပါ အသက္ေဘးမွ ခ်မ္းသာေပးရန္ ေတာင္းပန္ခဲ့သည္။ တရုတ္မ်ားသည္ မဟာမိတ္တိုင္းျပည္မွ အိုမင္းမစြမ္း မက်န္းမမာ ျဖစ္ေနသူ တစ္ဦးအား သတ္ပစ္ရန္ လြယ္လြယ္ကူကူ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သလို လႊတ္ပစ္ရန္ လြယ္လြယ္ကူကူ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သလို လႊတ္ပစ္ရန္ကိုလည္း တစ္ခြန္းတစ္ပါဒမွ် ျငင္းမေနေတာ့ဘဲ ခြင့္ျပဳ လုိက္သည္။
ဦးသင္သည္ ဗိုလ္မွဴးၾကီးဘခက္အပါအ၀င္ ထင္ရွားေသာ အျခားျမန္မာ အရာရွိမ်ားႏွင့္အတူ အဆင့္ အတန္း ျမင့္ေသာ ရွမ္းမ်ားႏွင့္ ေဖေဖတို႔လူစုကို ပုန္းခိုေနသည္႔ ေတာတြင္းတစ္ေနရာသို႔ ေခၚေဆာင္ သြားသည္။ သူတို႔လူစုသည္ ဘ၀တည္ျမဲ ေရး အမဲလုိက္ျခင္း ငါးမွ်ားျခင္း ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ရွာေဖြ ဆြတ္ခူးျခင္း တုိ႔ျဖင့္ ရုန္းကန္ေနၾကရရွာသည္။
ခ်ာလီက 'မင္းအေဖ ေကာင္းေကာင္းမမာဘူး၊ ေနာက္ျပီး သူကလည္း မင္းအတြက္ အေတာ္ပဲ စိတ္ပူ ေနတယ္' ဟု ေျပာပါသည္။
'သူ႕ကို ေတာင္ၾကီးေခၚလာမွ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ ျပဳစုေပးလို႔ရမွာ' ဟု ေျပာရာ ခ်ာလီက
'ဒါလည္းသိပ္လြယ္တဲ့ အလုပ္ မဟုတ္ဘူး ' ဟု ျပန္ေျပာပါသည္။
ဂ်ပန္မ်ားသည္ သူတို႔၏ ရန္သူမ်ား၊ ရန္သူျဖစ္ရန္ အလားအလာရွိသူမ်ား ေတာလက္ေက်းရြာမ်ား၌ ပုန္းခို ေနထိုင္ၾကျခင္းကို မလိုလားၾကသလို စစ္ေျပးမ်ားအား ျမိဳ႕တြင္းတြင္ လက္ခံလုိက္ပါက ထမင္းေကၽြး ရမည္ကိုလည္း ၀န္ေလးေနၾကေလသည္။
ဂ်ပန္မ်ားက အလုပ္သမားမ်ားကို ခိုင္းေစေသာ စနစ္တစ္ခုထြင္ထားသည္။ မည္သူမဆို မိမိတို႔၏ ၀မ္းေရး အတြက္ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕တြင္းသို႔ ၀င္ေရာက္၍ ကူလီလုပ္လိုေသာ ၀င္ခြင့္ရွိသည္။ ျမိဳ႕တြင္းမွ ျပန္ထြက္ခဲ့ေသာ္ အလုပ္သမား တိုင္းသည္ သူတို႔ အလုပ္လုပ္ခရေသာ ေငြတစ္က်ပ္ကို အေစာင့္တပ္သားမ်ားအား ျပနုိင္မွ သာ တကယ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ေၾကာင္း သက္ေသျပရာ ေရာက္သည္။
ဒုတိယေန႔ ကုန္ဆံုးသြားေသာအခါသူ႔တြင္ ေငြႏွစ္က်ပ္ရွိေနမည္။ ေငြတစ္က်ပ္ကို အစားအစာ၀ယ္ရန္ သံုးျပီးက်န္ ေငြတစ္က်ပ္ကို ေနာက္တစ္ေန႔ ျမိဳ႕ထဲသို႔ ျပန္၀င္လာနုိုင္ရန္ ခ်န္ထားရမည္။ ဤနည္းျဖင့္ အလုပ္သမား မ်ားက ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ သို႔ ေန႔စဥ္ မွန္မွန္ ေရာက္လာၾကသည္။
ယင္းစနစ္သည္ ရႈပ္ေထြးျပီး မိုက္မဲရာ က်ေနပါသည္။ ၎ျပင္ ကၽြန္မ ဖခင္အား ျမိဳ႕ထဲ၀င္လာ၍ မရေအာင္ လုပ္ထားသလို ျဖစ္ေနသည္။ ဂ်ပန္မ်ားသည္ မက်န္းမမာျဖစ္ေနသူတစ္ဦး ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕တြင္း၌ အလုပ္ လုပ္ရန္ ၀င္လာသည္ကို မည္သည္႔နည္းႏွင့္မွ လက္ခံလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။
ခ်ာလီ သည္ ဥာဏ္ရွိသူ တစ္ဦးျဖစ္၍ ဂ်ပန္မ်ား၏ စိတ္ေနသေဘာထားကို သူက သိေနသည္။
မည္သူမဆို ေငြတစ္က်ပ္ ျပနုိင္ခဲ့ေသာ္ သူသည္ ျမိဳ႕တြင္း၌ အမွန္ အလုပ္လုပ္ခဲ့သူျဖစ္၍ ထိုသူအား ျမိဳ႕တြင္းသို႔ ၀င္ခြင့္ေပးရမည္ ဟူေသာ အမိန္႔မ်ားက ထုတ္ထားျပီး ျဖစ္သည္။ ေငြတစ္က်ပ္ ျပနိုင္သူတိုင္း အမွန္တကယ္ အလုပ္လုပ္ခဲ့၍သာ ေငြရွိေနျခင္းျဖစ္သည္။ ဖ်ား၍ မလုပ္နုိင္ဆိုသည္ကိုလည္း လိုက္ၾကည္႔ ေနမည္ မဟုတ္ေၾကာင္းျဖင့္ ခ်ာလီက ေျပာျပပါသည္။
မင္းအေဖ မက်န္းမာေတာ့ သူ႔ကို ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ထဲအေရာက္သယ္ယူလာဖို႔ လူ ၄ ေယာက္လိုလိမ့္မယ္ လမ္းခရီးမွာလည္း ျပဳစုေပးဖို႔ လူလိုလိမ့္မယ္ အဲဒီလူေတြကို ေပးဖို႔ေငြ အလံုအေလာက္ရွိမယ္ဆိုရင္ မင္းအေဖ ကို ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ထဲ ေခၚသြင္းလာဖို႔ မခက္ခဲေတာ့ပါဘူး၊ မင္းမွာ ေငြရွိရဲ႕လား ဟယ္လင္ ဟုေမး ပါသည္။
ကၽြန္မက ေခါင္းယမ္းျပသည္။
ကၽြန္မမွာ ပဲေစ့ တစ္ေစ့ေတာင္ မရွိပါဘူး၊ ကၽြန္မက ေငြေပးတာကို အျမဲတမ္း လက္မခံခဲ့ဘူးေလ၊ စားစရာ ေသာက္စရာပဲ လက္ခံတာပါ ဟု ျပန္ေျပာလိုက္သည္။
အယ္နီက ကၽြန္မမွာ ပိုက္ဆံရွိပါတယ္ ဟု၍ ၀င္ေျပာလုိက္သျဖင့္ ကၽြန္မ အံ့အားသင့္သြားခဲ့ပါသည္။
အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေသာ အယ္နီေပ။ ဂ်ပန္မ်ားကို ေမွာင္ခုိ ၾကက္ဥမ်ား ေရာင္းခ်ရာတြင္ ေစ်းအဆ မတန္တင္၍ ေရာင္းခ်ခဲ့သည္။ ေငြတစ္က်ပ္လွ်င္ ၾကက္ဥသံုးလံုးဆိုသည္မွာ တကယ္ေပါက္ေစ်း၏ ႏွစ္ဆ ျဖစ္ပါသည္။ ဂ်ပန္မ်ားသည္ တျခားလူမ်ားလိုပင္ေမွာင္ခုိေစ်း၌ ၀ယ္ယူေနၾကသည္။ အယ္နီသည္ ထိုနည္း ျဖင့္ အျမတ္အစြန္းမ်ား ျမိဳးျမိဳးျမက္ျမက္ ရေနခဲ့ပါသည္။
ကၽြန္မ၏ ေဆးရံုႏွင့္ ပတ္သက္ေနေသာ မည္သူမဆို ေမွာင္ခိုေစ်းႏွင့္ကင္းကင္းေနရန္ ကၽြန္မက တင္းက်ပ္ စြာ စည္းကမ္းခ်မွတ္ထားပါသည္။
ထိုေၾကာင့္ အယ္နီတစ္ေယာက္ ေမွာင္ခိုလုပ္ေနသည္ကို သိခဲ့လွ်င္လည္း ကၽြန္မက တားျမစ္မည္သာ ျဖစ္ပါ သည္။
ယင္းသို႔ တားျမစ္မည္ မွန္ေသာ္လည္း အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲတြင္ သူမ၏ မဟုတ္တရုတ္ စည္းကမ္း ေဖာက္ဖ်က္ မႈေၾကာင့္ ၀မ္းလည္းသာ ေက်းဇူးလည္ တင္ရပါေတာ့သည္။
အယ္နီက ခ်ိဳျမေသာ အျပံဳးျဖင့္အေရးရယ္ အေၾကာင္းရယ္ ေပၚလာရင္ သံုးဖို႔ ကၽြန္မစုထားတာပါ။ ေဟာဒီ မွာပါ ဟု ေျပာျပီး ေငြမ်ားကို ထုတ္ေပးခဲ့သည္။
ခ်ာလီႏွင့္ ဦးသင္တို႔သည္ ေငြမ်ားကို အိတ္ကပ္တြင္းသို႔ ထည္႔၍ ကၽြန္မဘက္ လွည္႔ျပီး တို႔အေနနဲ႔ ဂ်ပန္အေစာင့္ေတြကို အရူးလုပ္လို႔ရရင္ မင္းအေဖကို နက္ျဖန္ မနက္မွာဘဲ ဆက္ဆက္ေခၚလာမယ္ ဟု ေျပာဆို ႏႈတ္ဆက္သြားၾကပါသည္။
ကၽြန္မသည္ ထိုေန႔ညက တစ္ညလံုး အိပ္၍ မေပ်ာ္ခဲ့ပါ။ ဖခင္ႏွင့္ ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုရမည္႔ အေရးအတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားေနပါသည္။ ေရာင္နီ မလာမီကပင္ ၾကိဳတင္ျပီး အိပ္ရာမွ ထသည္။ ကၽြန္မသည္ အေဆာက္ အအံု တစ္ခု၏ အိမ္ေခါင္းမိုးေပၚသို႔ တက္ကာ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ေတာအုပ္ဆီသို႔ ေမွ်ာ္ၾကည္႔ေနပါသည္။
ေတာင္မ်ားေပၚမွ အလင္းေရာင္ထြက္ေပၚလာေသာအခါ လူတစု တန္းစီလာေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ ပုခက္တစ္ခုကို ထမ္းလာသူမ်ားသည္လည္း ထိုလူစုထဲတြင္ ပါ၀င္ပါသည္။ သူတို႔သည္ ေႏွးေကြးစြာျဖင့္ ခ်ံဳႏြယ္ ပိတ္ေပါင္း တို႔ ေပါက္ေရာက္လွ်က္ ရွိေသာ ျမိဳ႕အ၀င္၀ဆီသို႔ သြားေနၾကပါသည္။
အေစာင့္တဲတြင္ ၎လူစုရပ္သြားေသာအခါ ကၽြန္မ၏ ရင္ထဲမွာ ထိတ္လန္႔သြားမိပါသည္။ ဖ်ားနာေနေသာ လူမမာတစ္ဦး ေရာက္လာသည္ကို ဂ်ပန္မ်ားက ဂရုမစိုက္ပါ။ ျမိဳ႕ထဲသို႔ ၀င္နုိင္ရန္ လူတစ္ကုိယ္ ေငြတစ္က်ပ္ ပါရွိလာေရးသာ ဂ်ပန္မ်ားအတြက္ အဓိကျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္မသည္ လူတန္းၾကီးကို ၾကိဳဆိုရန္ ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။ ပုခက္ထဲထည့္ျပီး ထမ္းယူလာေသာ ဖခင္ၾကီး၏ အေျခအေနကို ၾကည္႔ကာ မ်ားစြာတုန္လႈတ္သြားမိပါသည္။ သူသည္ တိုေတာင္းေသာ အခ်ိန္ အတြင္း မည္သည္႔အတြက္ လူရုပ္မပီမသ ျဖစ္သြားရသနည္း။ ေဖေဖ့ကို ငံု႕ၾကည့္ေနမိရင္း ေတာေတာင္ မ်ားအတြင္း၌ ေမာရမွန္းမသိဘဲ အမဲလိုက္ျပီး ကၽြန္မကို ေသနတ္ပစ္ႏွင့္ ငါးမွ်ားသင္ေပးခဲ့ေသာ ေဖေဖဟု မယံုၾကည္နုိင္ ေအာင္ျဖစ္ေနမိသည္။ လူတစ္ကိုယ္လံုး ခ်ံဳးက်သြားရံုသာ မက ကၽြန္မ၏ မိခင္ႏွင့္ ညီမတို႔ မည္သည့္ေနရာသို႔ ေရာက္ေနၾကမွန္း မသိၾက၍ လည္း စိတ္ထိခိုက္ေနသူျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္မတို႔ တစ္ေတြ၏ ျမင္ကြင္းမွာ စိတ္မထိန္းနိုင္စရာပင္ျဖစ္သည္။
ထမင္းခ်က္ ဥယ်ာဥ္မွဴးႏွင့္ အိမ္ေစ လုပ္ေနၾကေသာ ေဂၚရခါး သံုးဦးသည္ ေဖေဖ့ထံတြင္ အမႈထမ္း ေနသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ေက်ာ္ပါျပီ။ အလံေတာ္ ကိုေသာ္လည္းေကာင္း အေၾကာင္း တစ္စံုတရာ ကိုေသာ္လည္းေကာင္း လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို ေသာ္လည္းေကာင္း သစၥာရွိသည္ဆိုသည္မွာ တန္ဖိုးျဖတ္၍ မရပါ။ သူတို႔သည္ ေဖေဖ၏ ေျခရင္းတြင္ ထိုင္ျပီး ငိုယိုေနၾကပါသည္။ ကၽြန္မသည္လည္း မရွက္နုိင္ မေၾကာက္နုိင္ဘဲ ေဖေဖႏွင့္ ေဖေဖ၏ အေစခံမ်ားအတြက္ တအားငိုခ်လိုက္မိပါသည္။ ေဖေဖ သည္ သူ႔အေပၚ သစၥာ ေစာင့္သိျခင္းအတြက္ တံု႔ျပန္ ေက်းဇူးဆပ္ ေပးကမ္းနုိင္ျခင္း မရွိေတာ့ပါ။
ကၽြန္မသည္ ေဖေဖ၏ အ၀တ္အစားမ်ားကို ခၽြတ္၍ အိပ္ယာထက္တြင္ အိပ္ေစပါသည္။ သူ၏ အ၀တ္ အစားမ်ားကို အယ္နီက ေလွ်ာ္ဖြပ္ေပးပါသည္။ ေဖေဖသည္ ၀တ္စားရာတြင္ အလြန္ သန္႔ျပန္႔သူျဖစ္ပါသည္။ ယခုအခါ သူေတာင္းစားကပင္ ရြံရွာစြာ စြန္႔ပစ္မည္ အစုတ္အျပတ္မ်ားကို ေဖေဖ့ခမ်ာ ၀တ္ေနရသျဖင့္ သူ၏ ဂုဏ္သိကၡာ က်ဆင္းမည္ကို သိေနမည္သာျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္မ သည္ ေဖေဖ့ကို အစြမ္းကုန္ ျပဳစုယုယခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေဖေဖႏွင့္ အစၥဗယ္တို႔၏ သတင္းက ေဆးထက္ ပိုမို အစြမ္းထက္မည္ကို ကၽြန္မသိပါသည္။
ေရာ့ဒရစ္ အမည္ရွိေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးသည္ ျပင္ဦးလြင္ျမိဳ႕ျပင္တေနရာရွိ ေက်းရြာကေလး၌ စစ္ေျပး မ်ားနွင့္ အတူ ေနထိုက္လွ်က္ရွိေၾကာင္း ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရေသာ ေနရာတစ္ခု မွ သတင္းရပါသည္။ မည္သို႔ မည္ပံု သြားရမည္ကို ကၽြန္မအေနႏွင့္ မသိေသာ္လည္း ထိုေနရာ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ သြားရေပမည္။
စစ္အတြင္းျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္က ေႏြရာသီ၏ ျမိဳ႕ေတာ္ ျဖစ္ေသာ ျပင္ဦးလြင္သည္လည္း ကမၻာ၏ တစ္ဖက္ျခမ္းသို႔ ေရာက္ခ်င္ေရာက္ေနေပလိမ့္မည္။ ခရီးသြားျခင္းနွင့္ ပတ္သက္၍ စစ္တပ္မ်ားက အေျပာင္း အေရြ႕ကိုသာ ခြင့္ျပဳထားသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မအတြက္ ခရီးသြားလာခြင့္ ရရန္မလြယ္ပါ။
ကၽြန္မခရီးမထြက္မီ ဖခင္အတြက္ ေနရာထိုင္ခင္း ရွာေဖြရပါဦးမည္။ ဖခင္ကိုယ္တိုင္ ကၽြန္မထံသို႔ ေဘးမသီ ရန္မခဘဲ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာျပီျဖစ္၍ ေဆးရံုတြင္ ဆက္လက္ေနထိုင္ရန္ အေၾကာင္း မရွိေတာ့ပါ။ ေဆးရံုကို အကဲခတ္ေနေသာ ဂ်ပန္အား ေက်ာက္ေရာဂါမ်ား ကင္းရွင္းသြားျပီ ျဖစ္၍ ေဆးရံုမွ ဖယ္ေပးရန္ အသင့္ ရွိေနျပီဟု ကၽြန္မက ေျပာလိုက္ပါသည္။
လူနာမ်ားအားလံုးကလည္း ေဆးရံုမွ ဆင္းလိုၾကပါျပီ။ ေဆးကုသခံရန္ မလိုေတာ့ျပီ ျဖစ္၍ သူတုိ႔၏ မိသားစု မ်ားႏွင့္ ျပန္လည္ ေတြ႔ဆံု လုိၾကျပီ ျဖစ္သည္။ ဦးသင္ကမူ သူသည္ ကၽြန္မ၏ ဖခင္ကို ၾကည္႔ရႈ ေစာင့္ေရွာက္ရင္း ေနရစ္ခဲ့မည္ဟု တာ၀န္ယူပါသည္။
ဂ်ပန္မ်ား သိမ္းယူျခင္း မျပဳရေသးေသာ အိမ္အနည္းငယ္က်န္ရွိေနေသးရာ လူအခ်ိဳ႕က သင့္ေလ်ာ္ရာ အိမ္ကို ေရြးခ်ယ္ ေနထိုင္လ်က္ ရွိသျဖင့္ ဖခင္သည္လည္း ၎လူစုႏွင့္အတူ ေနရစ္ခဲ့မည္ျဖစ္၏။
ကၽြန္မသည္ ခရီးထြက္ေရးအတြက္ ေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားရသည္။ ေလာေလာဆယ္တြင္ အဆာ ဟိရွင္ဘြန္း သတင္းစာႏွင့္ တြဲဖက္ထားေသာ သတင္းစာဆရာ ကိုဒါမင္၏ အကူအညီရရွိေရးကို ၾကိဳးပမ္းရန္ ဆံုးျဖတ္ လုိက္သည္။ သူသည္ ကၽြန္မ၏ လုပ္ငန္းမ်ားကိုလည္း စိတ္၀င္စားသူျဖစ္၍ သူႏွင့္ ကၽြန္မ ရင္းႏွီး ေနပါသည္။
သူသည္ ဂ်ပန္ျပည္ႏွင့္ ကေနဒါနိုင္ငံမ်ားရွိ သာသနာျပဳေက်ာင္းထြက္ျဖစ္၍ အဂၤလိပ္စကားကို သြက္လက္ စြာ ေျပာဆုိနုိင္သည္႔အျပင္ ဂ်ပန္ဘုရင္မင္းျမတ္၏ စစ္ေအာင္နုိင္ေရးကို စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ေထာက္ခံသူ လည္း မဟုတ္ပါ။ သူ၏ အလယ္အလတ္က်ေသာ အေတြးအေခၚမ်ားက သူ႔အတြက္ ေဘးအႏၱရာယ္ မ်ားကို ဖိတ္ေခၚေနသလို ျဖစ္ေနပါ၏။ သူသည္ ရက္ေရာျပီး ၾကင္နာတတ္သူ တစ္ဦးျဖစ္သည္ႏွင့္ အညီ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ တြင္ ကၽြန္မသည္ တစ္ဦးတည္းေသာ မ်က္ႏွာျဖဴ အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္ေၾကာင္း မလိုလား အပ္ေသာ စြန္႔လြတ္ျခင္းမ်ိဳး မလုပ္သင့္ေၾကာင္း ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕မွ အျမန္ထြက္သြားသင့္ေၾကာင္း မၾကာခဏ တုိက္တြန္း ေလ့ရွိသည္။
သူသည္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ စားစရာ ရာရွင္ဘူးမ်ား စီးကရက္မ်ား ထုတ္ေပးသည့္အျပင္ ဖခင္ၾကီးအား လည္း ေဆးတံ ေသာက္ေဆးမ်ားထုတ္ေပးလွ်က္ရွိပါသည္။ သက္ဆိုင္ရာကသာ သိရွိ သြားခဲ့လွ်င္ ခံုရံုး အတင္ ခံရမည္႔ အမႈမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။
ေအာင္နုိင္သူမ်ား အျဖစ္ ခ်ီတက္လာေသာ စစ္တပ္ၾကီးမ်ား၏ သတင္းမ်ားကို ေရးသားရန္ လုိက္ပါလာၾကသည္႔ သတင္းစာ ဆရာမ်ားသည္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လႈပ္ရွားသြားလာနုိင္ပါသည္။ ကၽြန္မ ျပင္ဦးလြင္ သို႔ သြားနုိင္ေရးအတါက္ အကူအညီကို သူ႔ထံမွ ေတာင္းရမည္ကိုပင္ မ၀ံ့မရဲ ျဖစ္ေနမိသည္။ ကၽြန္မ အတြက္ႏွင့္ သူ႔တြင္ ၾကီးမားေသာ စြန္႔စားျခင္းမ်ိဳး မျဖစ္ေစလိုပါ။ သူက မည္သည္႔အတြက္ ကၽြန္မကို ကူညီ ရမည္နည္း ဆိုသည္ကိုလည္း အေျဖရွာမရပါ။
မတတ္နုိင္သည္႔ အဆံုး သူ႔ထံသို႔ သြားျပီး အေျခအေနကို ရွင္းျပေသာ အခါ သူက တံု႔ဆိုင္းမေနပါ။ သတင္းေထာက္ မ်ား၏ ဌာနခ်ဳပ္သည္ ျပင္ဦးလြင္ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ရွိေသာေၾကာင့္ ေနာက္တေန႔ မနက္ တြင္ပင္ ကၽြန္မကို ေခၚသြားနိုင္ရန္ စီစဥ္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာပါသည္။
ဆက္ရန္
.
