အဓိဌာန္ျပည္႕ခဲ့ရပုံ
သို႔ရာတြင္ ျဖစ္ၿမဲပ်က္ၿမဲ သခၤါရတရားအတိုင္း ဂ်ပန္တေခတ္လံုး လူေတြ၀င္ေနၿပီး ဘုရား လက္ေတာ္ေတြ ျခင္ေထာင္ႀကိဳးခ်ီခံခဲ့ရရုံမက လြတ္လပ္ေရးေခတ္သို႔ ေရာက္ခါမ် အလြန္ လွပ အဘိုးတန္ေသာ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီး တန္ေဆာင္းမွာ ဓာတ္မီးႀကိဳးျပတ္၍လား ခုိသိုက္ တက္ႏိႈက္သူမ်ား၏ ေဆးလိပ္မီးေၾကာင့္ လားမသိ၊ မီးခ ပ်က္စီး သြားခဲ့ရပါသည္။ ႏွစ္အတန္ၾကာ မျပဳမျပင္ထားရာမွ ယခု ထုိတန္ေဆာင္းေနရာတြင္ က်မက ၀င္၍ မဟာေဗာဓိတန္ေဆာင္း ႀကီး ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခြင့္ရသည္မွာ ထုိအခ်ိန္ ထိုအခါက က်မ၏ ျပင္းျပေသာ ဆႏၵႏွင့္ အဓိဌာန္ျပဳကာ ေတာင္းခဲ့ေသာဆု ျပည့္စုံလာရသည္သာဟု ယုံၾကည္မိပါသည္။ တခ်ိန္က ဤေနရာတြင္ အထည္ႀကီးပ်က္၊ လူေရာစိတ္ပါ ဆင္းရဲဒုကၡခံေနေသာ ဒုကၡသည္အျဖစ္ႏွင့္ ေန႔စဥ္ လာေရာက္ ဆုေတာင္းခဲ့ရသူ တစ္ဦး ျဖစ္ေနသည္မွာ ကိုယ္ေတြ႕ကိစၥ ကိုယ္ေတြ႕ ခံစားရခ်က္ မ်ားျဖစ္၍ ဘယ္လို နည္းႏွင့္မွ် တသက္ေမ့မရေတာ့ပါ။
မိမိ အဆင့္အတန္းႏွင့္ စာလွ်င္ လူက အလြႏ္တရာ ဆင္းရဲေနေစကာမူ စိတ္မဆင္းရဲလွ်င္ ရသမွ်ႏွင့္ ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္ျခင္းျဖင့္ လူဆင္းရဲသည္ကို ကာကြယ္ခုခံႏိုင္ေသာ္လည္း စိတ္ဆင္းရဲမႈကို ၾကာလွ်င္ သီးခံႏိုင္ျခင္း မရွိပါ။ ေက်ာပူျခင္းထက္ နားပူျခင္း မခံမရပ္ႏိုင္ ဆုိသလို သေဘာထားမတူ အယူအဆခ်ာင္း မတိုက္ဆိုင္ တုိင္း တက်က္က်က္ ျဖစ္ရေပါင္း မ်ား၍ နားပူ နားဆာျခင္း၏ ဆင္းရဲဒုကၡမွာ တေန႔ထက္တေန႔ ၀န္ေလး ဖိစီး ေလသည္။
သည္နည္းအတုိင္း သြားလွ်င္ တသက္လံုး သည္လိုသာ တက်ည္က်ည္ တေလာင္ေလာင္ ျဖစ္ေနရ ေတာ့မည္။ ေခါင္းရွင္းရွင္း နားေအးေအး ဘ၀ကို ဘယ္ပံု ဘယ္နည္းေနရမည္ကို ေရြးခ်ယ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ထုိအတြင္း ပုလိပ္မင္းႀကီးရုံး၌ အလုပ္၀င္လုပ္ရ၍ ေျခာက္လခန္႔ မွ် သာ ရွိေသးသည္။ အျခားေသာ မိန္းမ တစ္ဦးႏွင့္ အဆက္အသြယ္ျဖစ္လ်က္ မ်က္ႏွာ ကြယ္ရာတြင္ တိတ္တဆိတ္ ညား၍ပင္ေနေၾကာင္း ၾကားသိ ရပါသည္။
မေကာင္းမည့္အတူတူ စလယ္၀င္ ဖင္မမဲခင္က ကြဲဘို႔အတန္တန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း ၀ဋ္ မကုန္သ၍ သုံုးႏွစ္ခန္႔ ေနလိုက္ရေသးသည္။ ယခုအခါမွာ က်မ ရွာေပးထားေသာ အလုပ္ ႏွင့္ တဆင့္ တက္ေပးဦးမည့္ ရာထူး ကိုပင္ မေစာင့္စား တဘက္မွာ မယားတေယာက္ ရထားျခင္း တည္းဟူေသာ (အတြယ္အတာ) ရွိသြားၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပတ္ျပတ္သားသား ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဘို႔ အခြင့္အလမ္း ေပၚလာေပၿပီ။ ဤတြင္မွ က်မသည္ ကြာရွင္း စာခ်ဳပ္ ကို အျမန္ေရးသားခုိင္းကာ သက္ေသစုံရာႏွင့္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ လက္မွတ္ ထုိးကာ အၿပီး အၿငိမ္း ကြာရွင္း ျပတ္စဲပစ္လိုက္ရပါသည္။
ထုိသို႔ ယတိျပက္ ျပႆနာ ေျဖရွင္းလိုက္ေသာအခါ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးႏွင္ ့နာေအးစိတ္ေအး ျဖစ္လာသည္။
တရုပ္တန္း ရပ္ကြက္ ဒါလဟိုဇီလမ္း တေနရာမွာ တိုက္ခန္းတစ္ခုငွားၿပီး အိမ္ေဖၚမကေလးတစ္ဦးသာမက၊ ေမာင္ငယ္ႏွင့္ ေယာင္းမတုိ႔ကိုပါ အတူလာေနရန္ အေဖၚ ေခၚထားလုိက္ပါသည္။ က်မသည္ ဗမာရပ္ကြက္ ကုလားရပ္ကြက္ စသည္ျဖင့္ ေနခဲ့ေပါင္း မ်ားလွၿပီ၊ အိမ္နီးနားခ်င္းဆိုသည္မွာ မေပါင္းလည္းအခက္၊ အေပါင္းအသင္းလုပ္လွ်င္ လည္း ရႈပ္ရႈပ္ရွက္ရွက္ ျဖစ္တတ္ေသာေၾကာင့္ ဘယ္သူႏွင့္မွ အေပါင္းအသင္း မလုပ္ရဘဲ ခပ္ေအးေအး ဇာတ္ျမႇဳပ္ေနရမည့္အရပ္ကို ေရြးခ်ယ္ေသာအခါ၊ ဤေနရာတုိက္ခန္းကေလး ကို အႀကိဳက္ဆံုး ျဖစ္ပါသည္။ တိုက္ခန္းက သံုးထပ္တြင္ရွိ၍ မိမိကသာ လူေတြကို ျမင္ရ သည္။ လူေတြက ျပန္၍မျမင္ရ၊ တရုပ္ရပ္ကြက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စားေကာင္း ေသာက္ေကာင္း ဟူသမွ် ေအာက္ဆင္း လိုက္ရုံႏွင့္ အခ်ိန္မေရြး ရပါသည္။ ျမစ္ဘက္မွ လာေသာ ေလေကာင္းေလသန္႔ကလည္း အၿမဲတိုက္ခတ္ လ်က္ရွိေသာေၾကာင့္ ေစ်းနဲနဲႏွင့္ အကဲထိုက္ေသာ ေနရာကေလးဟု စိတ္တိုင္းက်ခဲ့မိပါသည္။
ရုပ္ရွင္ဇာတ္ညႊန္းမ်ား
စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မ်ား မကပ္မသီ၊ လြတ္ၿပီ ကၽြတ္ၿပီျဖစ္၍ ေခါင္းေအးေအးႏွင့္ ေရးခ်င္ ေသာ စာေတြကို ေရးႏိုင္ေလသည္။ ၀င္ေငြ, ထြက္ေငြမွ်တျခင္းမွာလည္း တနည္းအားျဖင့္ လူေနမႈကိစၥမွာ ေအးခ်မ္း သာယာျခင္း ျဖစ္ရပါသည္။ က်မက ေနေရး၊ စာေရး တာ၀န္ ယူထား သျဖင့္ ေမာင္ငယ္လင္မယားမွာ သူတို႔ရရွိလာေသာ ၀င္ေငြျဖင့္ လံုေလာက္ေအာင္ သံုးစြဲႏိုင္ၾကရာ အေျခအေနမွာ အလိုက္အထိုက္ သာယာလ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။ ေအ၀မ္းရုပ္ရွင္ကုမၸဏီမွ ဦးလွဘူး ကလည္း ကုမၸဏီမွ ေစလႊတ္ခ်က္အရ အသံထြက္ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ညႊန္းမ်ားကို မၾကာခဏ လာေရာက္ ေတာင္းသျဖင့္ ေရွးဇာတ္ကား၊ ေခတ္ ဇာတ္ကား မ်ား ရိုက္ကူးဘို႔ ရပ္နားရသည္မရွိေအာင္ ေရးသား ေပးေနရျပန္ပါသည္။
ထုိဇာတ္ကား မ်ားတြင္ ေအး၀မ္းကိုတင္ေအာင္ႏွင့္ ခင္ႏွင္းရီတို႔၏ ပြဲႀကီး ပြဲေကာင္းဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ၿပီး ဦးေလးႀကီး ဆိုေသာ အမည္ႏွင့္ ဦးတင္ေမာင္အား နာမည္ႀကီးသြားေစေသာ ခ်စ္စႏိုး ဇာတ္ကားမွာ က်မ၏ ဇာတ္ညႊန္း မပါ ၀တၳဳကိုသာ သံုးလိုက္ေသာ္လည္း ေနာက္တစ္ဇာတ္ျဖစ္ေသာ မမထားႏွင့္ အပါဟုနာမည္ ရလာ ျပန္ေသာ ျမားနတ္ေမာင္ ဇာတ္ကားမွာေတာ့ က်မက ဇာတ္ညႊန္း ေရးေပးရပါသည္။ မူလ ဇာတ္လမ္း အတိုခ်ဳပ္မွာေတာ့ ဒဂုန္ျမတ္ေလးႏြယ္က တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို ေရးပို႔ လိုက္ျခင္း ျဖစ္ရာ အသက္ငယ္ရြယ္သူ လူပ်ိဳေပါက္စႏွင့္ အပ်ိဳႀကီးမမတို႔ အျဖစ္ အပ်က္ျဖစ္၍ ထိုစာရြက္၂ရြက္မွ်သာ ရွိေသာ ဇာတ္လမ္းအတိုခ်ဳပ္ကို စကားေျပာကြက္ ဒိုင္ယာ ေလာက္မ်ားႏွင့္တကြ ဇာတ္ကြက္ဇာတ္လမ္းမ်ား ျပည့္၀ စုံလင္လာရန္ ထပ္မံျဖည့္စြက္ ေရးသား ေပးရသည္။
ယခင္ခ်စ္စႏိုး ဇာတ္လမ္းတြင္ အသက္ငယ္ရြယ္သူ မိန္းခေလးမ်ားႏွင့္ လူပ်ိဳႀကီး ကိုတင္ေမာင္တို႔ အခ်စ္ ဇာတ္လမ္းကို ပရိသတ္စြဲလမ္းသကဲ့သို႔ ထုိဇာတ္လမ္းကို ေျဗာင္းျပန္ထား၍ ကိုတင္ေမာင္ႏွင့္ ေမရွင္တုိ႔ တြဲထားေသာ ကာလသား လူပ်ိဳေပါက္စႏွင့္ အသက္ႀကီးေသာ အပ်ိဳႀကီး တစ္ဦးတို႔ အခ်စ္ဇာတ္ကားျဖစ္ရာ ဇာတ္အိမ္ဇာတ္ကြက္ အေၾကာင္းအရာခ်င္းကေတာ့ ခ်စ္စႏိုးႏွင့္ တဘာသာစီ ျခားနားလ်က္ ရွိပါသည္။ ဤတြင္ လူပ်ိဳႀကီး ကိုတင္ေမာင္မွာ ကာလသား လူပ်ိဳ ေပါက္စ အပါအ၀င္ျဖစ္၍ ပရိသတ္ ႀကိဳက္သြား ျပန္ပါသည္။
ထုိျပင္ ေရွးနန္းတြင္း ဇာတ္ကားမ်ားျဖစ္ေသာ ေရနန္းသိဒါ ေခၚ ဇာတ္ညႊန္းတစ္ခုႏွင့္ ေရႊပုပၸါး ဇာတ္ညႊန္း တစ္ခု မွတ္မွတ္ရရ ေရးေပးလိုက္ရၿပီး အျခားမမွတ္မိေသာ တစ္ပိုင္းတစ္ဇာတ္ညႊန္းမ်ား လည္း ရွိခဲ့ေသး၏။ ထုိအခ်ိန္က ဇာတ္ညႊန္းအျပည့္အစုံ ေရးခသည္ ၅၀၀ိ မွ်သာ ရေသာ္လည္း ေငြတန္ဘိုး ရိွေနေသာ အခ်ိန္အခါ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ေရနန္း သူဇာႏွင့္ ေရႊပုပၸါး ဇာတ္ကားတို႔ မွာ ခမ္းခမ္း နားနား အခ်ိန္ယူ၍ ရိုက္ရန္ စီမံေနရင္း စစ္ႀကီး ျဖစ္လာၿပီး စစ္အတြင္းက ေအ၀မ္းၿခံမွာ မီးေလာင္ ဗံုးက်သျဖင့္ ပါသြား သည္ကိုဟု သိရပါသည္။ က်မထံမွာ ဇာတ္လမး္အတုိေကာက္ မွတ္ခ်က္ကေလးမ်ား က်န္ရွိေန ေသာေၾကာင့္ ဖတ္ေကာင္းမည့္ ၀တၳဳရွည္အျဖစ္ ထပ္ေရးဦးမည္ ရည္ရြယ္ထားေသာ္လည္း ယေန႔အထိ အထ မေျမာက္ခဲ့ေသးဘဲ ရွိေနေပသည္။
ဥာတကာနံ၏ အညွဥ္းဆဲခံ ဘဝ ဆက္ရန္
သို႔ရာတြင္ ျဖစ္ၿမဲပ်က္ၿမဲ သခၤါရတရားအတိုင္း ဂ်ပန္တေခတ္လံုး လူေတြ၀င္ေနၿပီး ဘုရား လက္ေတာ္ေတြ ျခင္ေထာင္ႀကိဳးခ်ီခံခဲ့ရရုံမက လြတ္လပ္ေရးေခတ္သို႔ ေရာက္ခါမ် အလြန္ လွပ အဘိုးတန္ေသာ ေပ်ာ္ဘြယ္ႀကီး တန္ေဆာင္းမွာ ဓာတ္မီးႀကိဳးျပတ္၍လား ခုိသိုက္ တက္ႏိႈက္သူမ်ား၏ ေဆးလိပ္မီးေၾကာင့္ လားမသိ၊ မီးခ ပ်က္စီး သြားခဲ့ရပါသည္။ ႏွစ္အတန္ၾကာ မျပဳမျပင္ထားရာမွ ယခု ထုိတန္ေဆာင္းေနရာတြင္ က်မက ၀င္၍ မဟာေဗာဓိတန္ေဆာင္း ႀကီး ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းခြင့္ရသည္မွာ ထုိအခ်ိန္ ထိုအခါက က်မ၏ ျပင္းျပေသာ ဆႏၵႏွင့္ အဓိဌာန္ျပဳကာ ေတာင္းခဲ့ေသာဆု ျပည့္စုံလာရသည္သာဟု ယုံၾကည္မိပါသည္။ တခ်ိန္က ဤေနရာတြင္ အထည္ႀကီးပ်က္၊ လူေရာစိတ္ပါ ဆင္းရဲဒုကၡခံေနေသာ ဒုကၡသည္အျဖစ္ႏွင့္ ေန႔စဥ္ လာေရာက္ ဆုေတာင္းခဲ့ရသူ တစ္ဦး ျဖစ္ေနသည္မွာ ကိုယ္ေတြ႕ကိစၥ ကိုယ္ေတြ႕ ခံစားရခ်က္ မ်ားျဖစ္၍ ဘယ္လို နည္းႏွင့္မွ် တသက္ေမ့မရေတာ့ပါ။
မိမိ အဆင့္အတန္းႏွင့္ စာလွ်င္ လူက အလြႏ္တရာ ဆင္းရဲေနေစကာမူ စိတ္မဆင္းရဲလွ်င္ ရသမွ်ႏွင့္ ေရာင့္ရဲ တင္းတိမ္ျခင္းျဖင့္ လူဆင္းရဲသည္ကို ကာကြယ္ခုခံႏိုင္ေသာ္လည္း စိတ္ဆင္းရဲမႈကို ၾကာလွ်င္ သီးခံႏိုင္ျခင္း မရွိပါ။ ေက်ာပူျခင္းထက္ နားပူျခင္း မခံမရပ္ႏိုင္ ဆုိသလို သေဘာထားမတူ အယူအဆခ်ာင္း မတိုက္ဆိုင္ တုိင္း တက်က္က်က္ ျဖစ္ရေပါင္း မ်ား၍ နားပူ နားဆာျခင္း၏ ဆင္းရဲဒုကၡမွာ တေန႔ထက္တေန႔ ၀န္ေလး ဖိစီး ေလသည္။
သည္နည္းအတုိင္း သြားလွ်င္ တသက္လံုး သည္လိုသာ တက်ည္က်ည္ တေလာင္ေလာင္ ျဖစ္ေနရ ေတာ့မည္။ ေခါင္းရွင္းရွင္း နားေအးေအး ဘ၀ကို ဘယ္ပံု ဘယ္နည္းေနရမည္ကို ေရြးခ်ယ္လ်က္ ရွိပါသည္။ ထုိအတြင္း ပုလိပ္မင္းႀကီးရုံး၌ အလုပ္၀င္လုပ္ရ၍ ေျခာက္လခန္႔ မွ် သာ ရွိေသးသည္။ အျခားေသာ မိန္းမ တစ္ဦးႏွင့္ အဆက္အသြယ္ျဖစ္လ်က္ မ်က္ႏွာ ကြယ္ရာတြင္ တိတ္တဆိတ္ ညား၍ပင္ေနေၾကာင္း ၾကားသိ ရပါသည္။
မေကာင္းမည့္အတူတူ စလယ္၀င္ ဖင္မမဲခင္က ကြဲဘို႔အတန္တန္ ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း ၀ဋ္ မကုန္သ၍ သုံုးႏွစ္ခန္႔ ေနလိုက္ရေသးသည္။ ယခုအခါမွာ က်မ ရွာေပးထားေသာ အလုပ္ ႏွင့္ တဆင့္ တက္ေပးဦးမည့္ ရာထူး ကိုပင္ မေစာင့္စား တဘက္မွာ မယားတေယာက္ ရထားျခင္း တည္းဟူေသာ (အတြယ္အတာ) ရွိသြားၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပတ္ျပတ္သားသား ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဘို႔ အခြင့္အလမ္း ေပၚလာေပၿပီ။ ဤတြင္မွ က်မသည္ ကြာရွင္း စာခ်ဳပ္ ကို အျမန္ေရးသားခုိင္းကာ သက္ေသစုံရာႏွင့္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ လက္မွတ္ ထုိးကာ အၿပီး အၿငိမ္း ကြာရွင္း ျပတ္စဲပစ္လိုက္ရပါသည္။
ထုိသို႔ ယတိျပက္ ျပႆနာ ေျဖရွင္းလိုက္ေသာအခါ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးႏွင္ ့နာေအးစိတ္ေအး ျဖစ္လာသည္။
တရုပ္တန္း ရပ္ကြက္ ဒါလဟိုဇီလမ္း တေနရာမွာ တိုက္ခန္းတစ္ခုငွားၿပီး အိမ္ေဖၚမကေလးတစ္ဦးသာမက၊ ေမာင္ငယ္ႏွင့္ ေယာင္းမတုိ႔ကိုပါ အတူလာေနရန္ အေဖၚ ေခၚထားလုိက္ပါသည္။ က်မသည္ ဗမာရပ္ကြက္ ကုလားရပ္ကြက္ စသည္ျဖင့္ ေနခဲ့ေပါင္း မ်ားလွၿပီ၊ အိမ္နီးနားခ်င္းဆိုသည္မွာ မေပါင္းလည္းအခက္၊ အေပါင္းအသင္းလုပ္လွ်င္ လည္း ရႈပ္ရႈပ္ရွက္ရွက္ ျဖစ္တတ္ေသာေၾကာင့္ ဘယ္သူႏွင့္မွ အေပါင္းအသင္း မလုပ္ရဘဲ ခပ္ေအးေအး ဇာတ္ျမႇဳပ္ေနရမည့္အရပ္ကို ေရြးခ်ယ္ေသာအခါ၊ ဤေနရာတုိက္ခန္းကေလး ကို အႀကိဳက္ဆံုး ျဖစ္ပါသည္။ တိုက္ခန္းက သံုးထပ္တြင္ရွိ၍ မိမိကသာ လူေတြကို ျမင္ရ သည္။ လူေတြက ျပန္၍မျမင္ရ၊ တရုပ္ရပ္ကြက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စားေကာင္း ေသာက္ေကာင္း ဟူသမွ် ေအာက္ဆင္း လိုက္ရုံႏွင့္ အခ်ိန္မေရြး ရပါသည္။ ျမစ္ဘက္မွ လာေသာ ေလေကာင္းေလသန္႔ကလည္း အၿမဲတိုက္ခတ္ လ်က္ရွိေသာေၾကာင့္ ေစ်းနဲနဲႏွင့္ အကဲထိုက္ေသာ ေနရာကေလးဟု စိတ္တိုင္းက်ခဲ့မိပါသည္။
ရုပ္ရွင္ဇာတ္ညႊန္းမ်ား
စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မ်ား မကပ္မသီ၊ လြတ္ၿပီ ကၽြတ္ၿပီျဖစ္၍ ေခါင္းေအးေအးႏွင့္ ေရးခ်င္ ေသာ စာေတြကို ေရးႏိုင္ေလသည္။ ၀င္ေငြ, ထြက္ေငြမွ်တျခင္းမွာလည္း တနည္းအားျဖင့္ လူေနမႈကိစၥမွာ ေအးခ်မ္း သာယာျခင္း ျဖစ္ရပါသည္။ က်မက ေနေရး၊ စာေရး တာ၀န္ ယူထား သျဖင့္ ေမာင္ငယ္လင္မယားမွာ သူတို႔ရရွိလာေသာ ၀င္ေငြျဖင့္ လံုေလာက္ေအာင္ သံုးစြဲႏိုင္ၾကရာ အေျခအေနမွာ အလိုက္အထိုက္ သာယာလ်က္ ရွိေနၾကပါသည္။ ေအ၀မ္းရုပ္ရွင္ကုမၸဏီမွ ဦးလွဘူး ကလည္း ကုမၸဏီမွ ေစလႊတ္ခ်က္အရ အသံထြက္ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ညႊန္းမ်ားကို မၾကာခဏ လာေရာက္ ေတာင္းသျဖင့္ ေရွးဇာတ္ကား၊ ေခတ္ ဇာတ္ကား မ်ား ရိုက္ကူးဘို႔ ရပ္နားရသည္မရွိေအာင္ ေရးသား ေပးေနရျပန္ပါသည္။
ထုိဇာတ္ကား မ်ားတြင္ ေအး၀မ္းကိုတင္ေအာင္ႏွင့္ ခင္ႏွင္းရီတို႔၏ ပြဲႀကီး ပြဲေကာင္းဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ၿပီး ဦးေလးႀကီး ဆိုေသာ အမည္ႏွင့္ ဦးတင္ေမာင္အား နာမည္ႀကီးသြားေစေသာ ခ်စ္စႏိုး ဇာတ္ကားမွာ က်မ၏ ဇာတ္ညႊန္း မပါ ၀တၳဳကိုသာ သံုးလိုက္ေသာ္လည္း ေနာက္တစ္ဇာတ္ျဖစ္ေသာ မမထားႏွင့္ အပါဟုနာမည္ ရလာ ျပန္ေသာ ျမားနတ္ေမာင္ ဇာတ္ကားမွာေတာ့ က်မက ဇာတ္ညႊန္း ေရးေပးရပါသည္။ မူလ ဇာတ္လမ္း အတိုခ်ဳပ္မွာေတာ့ ဒဂုန္ျမတ္ေလးႏြယ္က တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို ေရးပို႔ လိုက္ျခင္း ျဖစ္ရာ အသက္ငယ္ရြယ္သူ လူပ်ိဳေပါက္စႏွင့္ အပ်ိဳႀကီးမမတို႔ အျဖစ္ အပ်က္ျဖစ္၍ ထိုစာရြက္၂ရြက္မွ်သာ ရွိေသာ ဇာတ္လမ္းအတိုခ်ဳပ္ကို စကားေျပာကြက္ ဒိုင္ယာ ေလာက္မ်ားႏွင့္တကြ ဇာတ္ကြက္ဇာတ္လမ္းမ်ား ျပည့္၀ စုံလင္လာရန္ ထပ္မံျဖည့္စြက္ ေရးသား ေပးရသည္။
ယခင္ခ်စ္စႏိုး ဇာတ္လမ္းတြင္ အသက္ငယ္ရြယ္သူ မိန္းခေလးမ်ားႏွင့္ လူပ်ိဳႀကီး ကိုတင္ေမာင္တို႔ အခ်စ္ ဇာတ္လမ္းကို ပရိသတ္စြဲလမ္းသကဲ့သို႔ ထုိဇာတ္လမ္းကို ေျဗာင္းျပန္ထား၍ ကိုတင္ေမာင္ႏွင့္ ေမရွင္တုိ႔ တြဲထားေသာ ကာလသား လူပ်ိဳေပါက္စႏွင့္ အသက္ႀကီးေသာ အပ်ိဳႀကီး တစ္ဦးတို႔ အခ်စ္ဇာတ္ကားျဖစ္ရာ ဇာတ္အိမ္ဇာတ္ကြက္ အေၾကာင္းအရာခ်င္းကေတာ့ ခ်စ္စႏိုးႏွင့္ တဘာသာစီ ျခားနားလ်က္ ရွိပါသည္။ ဤတြင္ လူပ်ိဳႀကီး ကိုတင္ေမာင္မွာ ကာလသား လူပ်ိဳ ေပါက္စ အပါအ၀င္ျဖစ္၍ ပရိသတ္ ႀကိဳက္သြား ျပန္ပါသည္။
ထုိျပင္ ေရွးနန္းတြင္း ဇာတ္ကားမ်ားျဖစ္ေသာ ေရနန္းသိဒါ ေခၚ ဇာတ္ညႊန္းတစ္ခုႏွင့္ ေရႊပုပၸါး ဇာတ္ညႊန္း တစ္ခု မွတ္မွတ္ရရ ေရးေပးလိုက္ရၿပီး အျခားမမွတ္မိေသာ တစ္ပိုင္းတစ္ဇာတ္ညႊန္းမ်ား လည္း ရွိခဲ့ေသး၏။ ထုိအခ်ိန္က ဇာတ္ညႊန္းအျပည့္အစုံ ေရးခသည္ ၅၀၀ိ မွ်သာ ရေသာ္လည္း ေငြတန္ဘိုး ရိွေနေသာ အခ်ိန္အခါ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ေရနန္း သူဇာႏွင့္ ေရႊပုပၸါး ဇာတ္ကားတို႔ မွာ ခမ္းခမ္း နားနား အခ်ိန္ယူ၍ ရိုက္ရန္ စီမံေနရင္း စစ္ႀကီး ျဖစ္လာၿပီး စစ္အတြင္းက ေအ၀မ္းၿခံမွာ မီးေလာင္ ဗံုးက်သျဖင့္ ပါသြား သည္ကိုဟု သိရပါသည္။ က်မထံမွာ ဇာတ္လမး္အတုိေကာက္ မွတ္ခ်က္ကေလးမ်ား က်န္ရွိေန ေသာေၾကာင့္ ဖတ္ေကာင္းမည့္ ၀တၳဳရွည္အျဖစ္ ထပ္ေရးဦးမည္ ရည္ရြယ္ထားေသာ္လည္း ယေန႔အထိ အထ မေျမာက္ခဲ့ေသးဘဲ ရွိေနေပသည္။
ဥာတကာနံ၏ အညွဥ္းဆဲခံ ဘဝ ဆက္ရန္
.
