ကၽြန္မ၏ ေျခသလံုးၾကြက္သားထဲ ၀င္ေနေသာ က်ည္ဆန္လား၊ ဗံုးဆန္ အစအနလားမသိ၊ ခြဲထုတ္မပစ္ မီအထိ ကၽြန္မ၏ က်န္းမာေရးအေျခအေန မေကာင္းခဲ့ပါ။ က်ည္ဆန္ အစအနကို ခြဲထုတ္ရာတြင္ ေဘးမွ အသားမ်ားကိုပါ လွီးထုုတ္ရပါသည္။ ၎အနာေပါက္ႀကီးကို ပိုး၀င္သျဖင့္ ကၽြန္မ အႀကီးအက်ယ္ ဖ်ားခဲ့ ရ ေသးသည္။
ကၽြန္မတို႕က်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ ျပစ္မႈမွ အစအန ေျခရာလက္ရာမ်ားကို ေဖ်ာက္ပစ္ႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ ေက်နပ္ ႏွစ္သိမ့္ ေနပါသည္။ အကယ္၍ ဂ်ပန္စစ္သားမ်ားေရာက္လာၿပီး တစ္ျခံ၀င္းလံုး တူးေဖာ္ရွာေဖြသည့္တိုင္ ေအာင္ သူတို႕၏ ေပ်ာက္ဆံုးေနေသာ ရဲေဘာ္မ်ားကိုေတြ႕ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိေတာ့ပါ။ ေတြ႕ခ်င္ ေတြ႕လွ်င္ ဖ်ားနာ၍ ကြယ္လြန္သြားၾကသူမ်ား၊သူတို႕ပစ္ခတ္သည့္ဗံုးဆန္၊ က်ည္ဆန္မွန္၍ ေသဆံုးၾက သူမ်ား၏ ရုုပ္ အေလာင္း မ်ားကိုုသာ ေတြ႕ၾကရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ေသဆံုးသြားၾကေသာ ဂ်ပန္ႏွစ္ဦး လုယက္လာေသာ ေငြမ်ား၊ ဆြဲြြႀကိဳးမ်ားကို မွတ္မိလွ်င္ေတာ့ ေျခရာေကာက္ႏိုင္ၾကရမည္။
ကၽြန္မ၏ျပစ္မွဳ႕ မည္မ်ွ ၾကီးမားသည္ကို စိတ္အဆင္းရဲခံျပီး စဥ္းစားေတြးေတာေနရန္ အခ်ိန္မရွိသလို ကၽြန္မ၏ က်န္းမာေရးအေျခအေနကိုလည္း ဂရုမစိုက္နိုင္ပါ။
ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ သိမ္းပိုက္ေရးအတြက္ ဂ်ပန္စစ္တပ္မ်ားနွင့္ တရုတ္တပ္မ်ား တစ္ဖက္နွင့္ တစ္ဖက္ အေျမွာက္ ၾကီး မ်ားနွင့္ ပစ္ခတ္ေနၾကပါ သည္။ဂ်ပန္နွင့္အဂၤလိပ္ စစ္မေၾကညာမီကပင္ တရုတ္နွင့္ ဂ်ပန္ မ်ားတိုက္ခိုက္ ေနၾကျပီး ျဖစ္ပါသည္။ တရုတ္တပ္မ်ားသည္ ခ်န္ေကရွိတ္၏ တပ္မ်ားျဖစ္၍ ကၽြန္မတို႔၏ မဟာမိတ္ တပ္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါ၏။ တရုတ္တပ္မ်ားသည္ မဟာမိတ္ဘက္မွ ကူညီတိုက္ခိုက္ေနေသာ္ လည္း သူတို႔၏ ခိုးဆိုး လုယက္မွဳမ်ား ေၾကာင့္မည္မွဳကမွ် သူတို႔ကုိ ေက်နပ္လက္ခံျခင္း မရွိဟု ကၽြန္မ သိရပါသည္။
သူတို႔သည္ တိုက္ခိုက္ရာတြင္ ေတာ္သည္၊ ရဲရင့္သည္။ သို႔ေသာ္စည္းကမ္းမရွိ။ ရန္သူကို တိုက္ခုိက္ရ မည့္အစား ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားထံမွ ပစၥည္းမ်ားကို လုယက္သည္၊ လူသတ္သည္ဆိုေသာ သတင္းမ်ားျဖင့္ ေက်ာ္ၾကား ေနၾကသည္္။ ယင္းသတင္းက မည္မ်ွမွန္သည္ မသိပါ။ အမွန္ျဖစ္ေနသည္ကေတာ့ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္ လွေသာ စစ္ပြဲၾကီးမ်ား၏ အလယ္တြင္ ကၽြန္မတို႔မွာသားေကာင္ ျဖစ္ေနရသည့္ အခ်က္ပင္ ျဖစ္ပါ သည္။
ကၽြန္မတို႔၏ ေခါင္းေပၚမွ အေျမွာက္ဆန္မ်ား တရႊီရႊီျဖင့္ ျဖတ္သန္း ေက်ာ္ျဖတ္ သြားေနပါသည္။ က်ည္ဆန္ က်ေရာက္ ေပါက္ကြဲေသာ ေနရာမ်ားမွ ပထ၀ီေျမၾကီး တုန္ဟည္းသံမ်ားကုိ ၾကားသိခံစားေန ရသည္။ တရုတ္ စစ္တပ္မ်ား သည္ ဂ်ပန္ျပည္နယ္စပ္သို႔ အေျခမပ်က္ ဆုတ္ခြာေနၾကသည္။ ဂ်ပန္တပ္ မ်ားသည္ ျဗိတိသွ်တပ္မ်ားကို ေခ်မွဳန္းလိုက္ျပီးေနာက္ အိႏိၵယနယ္စပ္သို႔ အာရံုေရာက္ေနၾကျပီ။
တရုတ္နွင့္ ဂ်ပန္စစ္တပ္မ်ားသည္ အမိွဳက္ပံုသဖြယ္ ျဖစ္ေနေသာ ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ကို ျဖတ္ေက်ာ္၍ သံုးည လံုးလံုး တစ္ဖက္နွင့္ တစ္ဖက္အေျမွာက္ဆန္မ်ားနွင့္ သဲသဲမဲမဲပစ္ခတ္ေနၾကသည္။ ေန႔အခ်ိန္မ်ားတြင္ ေတာင္စြယ္ ေတာင္ရိုးမ်ားဆီမွ မီးခိုးလံုးမ်ားနွင့္ အတူအေျမွာက္ဆန္ ေပါက္ကြဲသံမ်ားကုိ ၾကားေနရ တက္ပါ သည္။
ဗံုးဆန္အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ေဆးရံုပတ္၀န္းက်င္တြင္ က်ေရာက္ေပါက္ကြဲျပီး ပ်က္စီးေနျပီျဖစ္ေသာ အေဆာက္ အအံု မ်ားကိုပင္ ထပ္မံ၍ထိမွန္ျပန္ပါသည္။ ေဆးရံုအတြင္းရွိ လူနာမ်ားက ကယ္ပါယူပါ တစာ စာနွင့္ ေအာ္ေနပါသည္။ ကၽြန္မနွင့္ အယ္နီတို႔သည္ ေဆးရံုတြင္ ရွိေနေသာ ေဂၚရခါးလူမ်ဳိးအေစခံမ်ား နွင့္ပါ ၀ိုင္း၀န္း လုပ္ေဆာင္ၾကေသာ္လည္း ခရီးမေရာက္လွပါ။
ဗံုးဆန္အစအနမ်ာက ပ်က္စီးေနေသာ ျပတင္းေပါက္မ်ားမွ တစ္ဆင့္ေဖာက္တြင္း ၀င္ေရာက္လာသျဖင့္ လူနာသံုးဦး ေသဆံုးသြားရသည့္အျပင္ အမ်ားအျပား ဒဏ္ရာရသြားပါေသးသည္။ ရွင္နည္းရသည့္ အထဲ အဂၢလူထြက္ဆိုသလို အေရးထဲေရပိုက္မ်ားကုိ က်ည္ဆန္အစအနမ်ား ထိမွန္ေပါက္ကြဲသြား သျဖင့္ ေဆးရံု အတြင္း၌ ေရတရေဟာ လ်ွံထြက္သြားပါသည္။
အေျမွာက္ပစ္ခတ္သံမ်ားသည္ ျဖန္းခနဲစခဲ့သလို ျဗင္းခနဲရပ္စဲသြားခဲ့သည္။ အေျမ်ာက္ဆန္မ်ား တဒိန္းဒိန္း ပစ္ခတ္ေနသည္ထက္ပင္ ထူးဆန္းစြာ တိတ္ဆိတ္သြားျခင္းက လူကုိ ပိုမိုေခ်ာက္ခ်ားေစပါ သည္။ အခ်ိန္ ရခိုက္ကၽြန္္မတို႔သည္ လူေသမ်ားကို ျမွဳပ္နွံေပးၾကသည္။ ဒဏ္ရာရသူမ်ားကုိ ေဆးထည့္ ေပးၾကသည္။ က်န္ေန သူမ်ားကို အစားအစာမ်ား ေကၽြးေမြးၾကပါသည္။
လူတိုင္းလိုလို ေျခကုန္လက္ပန္းက်ျပီး တုန္လွဳပ္ေခ်ာက္ခ်ားေနၾကပါသည္။ အျခားသူမ်ားကုိ ကူညီရန္ ထားဘိဦး၊ မိမိကိုယ္ကိုယ္မိမိ ကာကြယ္ရန္ပင္ အတက္နိုင္ၾကပါ။ လူတစ္ေယာက္၏ ခံနိုင္ရည္ရွိမွဳ အတိုင္း အတာကို ကၽြန္မထပ္ကာထပ္ကာ အၾကီးအက်ယ္ အံ့အားသင့္မိပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ခံနိုင္ ရည္ရွိ္မွဳ အတိုင္း အတာကုန္ဆံုးသည့္ အခ်ိန္က ေရာက္လာရမည္မွာ အမွန္ျဖစ္ပါသည္။
အိပ္ေရးပ်က္ျခင္းကလည္း လူကို ပင္ပန္းႏြမး္နယ္ေစပါသည္။ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မွဳေၾကာင့္ စိတ္ဓာတ္က် ဆင္းရ သည္ကို လူတိုင္း သိၾကပါသည္။
ဥာဏ္မ်ားထံုထိုင္းျပီး အလြန္ရိုးစင္းေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ခ်မွတ္ရာတြင္ပင္ ခက္ခဲစြာ ၾကီဳးပမးေနရပါသည္။ တက္ၾကြျပီး ဖ်က္လတ္ လွဳပ္ရွားေနေသာစိတ္သည္ ခႏၶကိုယ္အတြင္းရွိ ဘက္ထရီအိုးကဲ့သို႔ ျပန္လည္၍ အားသြင္း နိုင္မွသာ အလုပ္လုပ္နိုင္ေပမည္။ အကယ္၍ ပစ္ထားခဲ့ေသာ္ အလုပ္မလုပ္နိုင္ေတာ့ဟု ကၽြန္မက သိေနပါသည္။
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ကၽြန္မတို႔ နွစ္ဦးစလံုး ခံနိုင္ရည္ရွိေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မတို႔ကြယ္လြန္သြားခဲ့ေသာ္ ကၽြန္မ၏လူနာမ်ားသည္လည္း ေသဆံုးၾကပါမည္။ ကၽြန္မတို႔သည္ သူတို႔အမွီျပဳေနသည့္ ခ်ိဳင္းေထာက္ မ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။
လူသား တစ္ဦးသည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရွိေနသမွ် ခံနိုင္ရည္ရွိျပီးအသက္ရွင္ေနပါမည္။ သို႔ေသာ္ကၽြန္မ၏ အေျခ အေနမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနေသာ ဥမင္ခရီးအဆံုး၌ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ကုိ မျမင္ရသကဲ့ သို႔ျဖစ္ ေနပါသည္။ ဆိုးရြားေသာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို ရင္ဆိုင္ရျပီး လြတ္ေျမာက္ရံုရွီေသးသည္။ ပို၍ပို၍ ဆိုးရြားေသာ ျဂိဳဟ္ဆိုးၾကမၼာဆိုးမ်ားနွင့္ ထပ္ကာထပ္ကာ ရင္ဆိုင္ရသလို ျဖစ္ေနပါသည္။ နစ္ေတာ့မည့္ သေဘၤာၾကီး ကိုပို၍ပို၍ ၾကီးမားေသာ လွဳိင္းလံုးမ်ား ဆင့္ကာဆင့္ကာ အရိုက္ခံေနရသည္နွင့္ တူပါသည္။ ေနာက္ ဘာျဖစ္လိမ့္ဦးမလဲဟု စိတ္တထင့္ထင့္ ျဖစ္ေနပါသည္။ ေကာက္ရိုးမွ်င္ကေလးနွင့္ တည္းခ်ည္ ထားျပီး ေနာက္ဆံုးျပတ္သြားမည့္ အခ်ိန္ကို ေစာင့္စား ေနရသလုိ ျဖစ္ပါသည္။
ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ရင္ဆိုင္ရေသာ လိွဳင္းလံုးသည္ ကၽြန္မတို႔ အားေျခမြမဖ်က္ဆီးနိုင္ပါ။ ကၽြန္မတုိ႔ ေနာက္ ဆံုးခ်ီတက္ေနေသာ ပန္းတိုင္သို႔ေရာက္ေအာင္ တြန္းအားေပးသလို ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္မတို႔ မေမ်ွာ္လင့္ေသာ ဘက္မွေပးလာေသာ တုန္လွဳပ္ဖြယ္အေတြ႕အၾကံဳျဖစ္၍ ပိုမိုနာၾကည္းမိပါ သည္။ ကၽြန္မတို႔၏ အသက္အႏၱရာယ္ကို ရန္ရွာမည့္သူမွာ ကၽြန္မတို႔၏ မိတ္ေဆြတရုတ္စစ္တပ္မွ ျဖစ္လိမ့္မည္ဟူ၍ လံုး၀ ေမွ်ာ္လင့္ မထားခဲ့မိပါ။
အေျမာက္သံမ်ား တိတ္ဆိတ္သြားျပီးေနာက္ နာရီအနည္းငယ္အၾကာတြင္ ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕၌ မၾကားရ သည္မွာ ၾကာျပီျဖစ္ေသာ လူသားတို႕၏စကားေျပာသံမ်ားကုိ ျပန္လည္ၾကားလာရသည္။တုန္လွဳပ္ ေခ်ာက္ခ်ားစြာ ေအာ္ေျပာ ေနသံမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ထဲရွိ ရပ္ကြက္္္္္္တစ္ေနရာဆီက မီးေတာက္မ်ားကုိ ေဆးရံု ၀ရန္တာမွ ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။ မီးေရာင္ေၾကာင့္လမ္းမ်ားေပၚတြင္ တိတ္ဆိတ္စြာ လွဳပ္ရွားေနၾကေသာ လူရိပ္ မည္းမည္းမ်ား၊ ပ်က္စီးေနေသာ ဆို္င္မ်ား၊အိမ္မ်ားအတြင္း သို႕၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ လုပ္ေနၾက သူမ်ားကို ျမင္ေတြ႔ရပါသည္။
ထို႔ေနာက္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ လူအုပ္ၾကီး ကၽြန္မတို႔ေဆးရံုတူရူသို႔ လာေနၾကသည္ကို ျမင္ေနရျပန္သည္။ သူတို႔ ထဲမွ အခ်ိဳ႕သည္ရိုင္ဖယ္မ်ားေမာင္းျပန္ေသနက္မ်ား စြဲကိုင္ထားၾကသျဖင့္ စစ္သားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိသာလွပါသည္။ အခ်ဳိ႕ကမူ ၀ါးလံုးရွည္ၾကီးမ်ားေပၚတြင္ အထုပ္မ်ဳိးစံုကို ခ်ိတ္ဆြဲလ်က္ နွစ္ေယာက္ တစ္တြဲ ထမ္းလာၾကသည္။ ကူလီ (အလုပ္သမား)လုပ္လာၾကသူမ်ားမွာ အမ်ားအားျဖင့္ ၁၅နွစ္၊ ၁၆နွစ္ သားအရြယ္ ကေလး သူငယ္မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ တျဖည္းျဖည္းနီးလာေသာအခါ သိရပါသည္။
သူတို႔လူစု ေဆးရံု၀င္းထဲသို႔ စုျပံဳ၀င္ေရာက္လာၾကေသာအခါ သူတုိ႔၏ ယူနီေဖာင္းမ်ားသည္ အစုတ္စုတ္ အျပတ္ျပတ္ ညစ္ပတ္ေပေရေနေၾကာင္းေတြ႔ရသည္။ သူတို႔တြင္စည္းကမး္ ထိန္းသိမ္းမွဳမရွိၾကေတာ့ပါ။ သူတို႔သည္ လူဆိုး ဓားျပမ်ားအုပ္စုဖြဲ႕လာၾကသလားဟု ပထမထင္မိသည္။ ၿမိဳ႕ေပၚရွိအိမ္မ်ားမွ စနစ္တ က် ေဖာက္တြင္း လုယူလာခဲ့ၾကျပီး ဆုတ္ခြာလာၾကေသာ တရုတ္စစ္တပ္မ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းေနာူက္မွ အသိစိတ္ ၀င္လာခဲ့၏။ ထပ္ခါတလဲလဲလုယက္ျခင္းကို ခံၾကရေသာ အိမ္မ်ား၊ ဂိုေဒါင္မ်ား၊ ဆိုင္မ်ားမွ ေတြ႔သမွ် လက္က်န္ ပစၥည္းမ်ားကိို အထုပ္ၾကီး အထုပ္ၾကီးငယ္ အသြယ္သြယ္ျဖင့္ ထုပ္ပုိးလ်က္ ၀ါးလံုးတန္းတြင္ တစ္ခုခ်င္း ကုိ ယူလာၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
သူတို႔သည္ အေဆာက္အအံု တစ္ခုခ်င္းကို ရွင္းလင္းရွာေဖြျပီး ေနာက္မီးတင္ရိုွ႕ၾကသည္။ ဂ်ပန္စစ္တပ္ မ်ား၀င္ေရာက္နားခိုျခင္း မျပဳနိုင္ရန္ ေပေလာ၊ သို႔တည္းမဟုတ္မီးရွို႕ဖ်က္ဆီးရသည္ကုိ အရသာေတြ႕၍ ေလာမေျပာတတ္ေပ။
၄င္းတို႔အထဲမွ တစ္ဦးသည္ ကၽြန္မထံေလွ်ာက္လာသည္။ သူ႔တြင္ရာထူးတံဆိပ္ အမွတ္အသားမပါရွိ ေသာယူနီေဖာင္း၀တ္ထားေစကာမူ စစ္သားအခ်ိဳ႕ကို ကၽြန္မအား ေဆးရံုအတြင္းသို႔ ေခၚသြားရန္ လက္ဟန္ေျခဟန္ ျပလုိက္သျဖင့္ ၄င္းသည္အရာရွိျဖစ္ေၾကာင္း ေသခ်ာပါသည္။
စစ္သားအခ်ဳိ႕သည္ ကၽြန္မထံေျပးလာၾကျပီး ရိုင္ဖယ္မ်ားနွင့္ ေနာက္ေက်ာကုိ ေထာက္ထားပါသည္။ ကၽြန္မကသူတို႕တစ္ေတြအား ကၽြန္မအခန္းသို႔ေခၚလာခဲ့၏။ ကၽြန္မ၏ ဧည့္ခန္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ စစ္သား နွစ္ေယာက္ က အေပါက္၀တြင္ ေစာင့္ေနၾကျပီး က်န္နွစ္ေယာက္က ကၽြန္မ၏ရင္၀တည့္တည့္ ကို လွံစြပ္မ်ား နွင့္ ခ်ိန္ထားၾကသည္။ အျခားတစ္ဦးကမူ ကၽြန္မ၏ဇာက္ပိုးကို ဓားေေျမွာင္နွင့္ ေတ့ထားပါ သည္။အရာရွိလုပ္သူက'' မင္းဟာသူလ်ွဳိပဲ၊ ဂ်ပန္ေတြ ဘယ္မွာ ရွိတယ္ဆိုတာ ငါ့ကိုထုပ္ေျပာရမယ္'' ဟု ေအာ္ေျပာ ပါသည္။
ကၽြန္မ၏ကိုယ္လံုးကိုယ္ေပါက္၊ အသားအေရာင္၊ အရပ္အေမာင္းတို႕သည္ ရွမ္းနွင့္လည္းေကာင္း၊ ဗမာနွင့္လည္းေကာင္း မတူ၍သာ ကၽြန္မအေပၚတြင္ မယံုသကၤာျဖစ္သြားေၾကင္း နားလည္လုိက္ပါ သည္။သူတို႕သည္လညး္ ကၽြန္မကဲ့သို႔ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ ေခ်ာက္ခ်ားေနၾကသူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ကၽြန္မကသာ ကၽြန္မကုိ သတ္ရန္ဦးမေလးသူမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းသိေနပါသည္။
ကၽြန္မ၏ရင္၀နွင့္ လက္မအနည္းငယ္ ခြာျပီးခ်ိန္ထားေသာ လံုစြပ္နွင့္ ဇက္ပိုးကို ေထာက္ထားေသာ ဓားေျမွာင္မ်ားေအာက္၀ယ္ ကၽြန္မသည္မည္သို႔လ်ွင္ စကားကုိ ကၠဳေျႏၵရရ ေျပနိုင္ပါမည္နည္း။ သို႔ေသာ္တက္နိုင္သမ်ွ ရွင္းျပခဲ့ပါသည္။
'' ကၽြန္မမွာ ဤေဆးရံုကုိ အုပ္ခ်ဳပ္သူျဖစ္ေၾကာင္း၊ အျခားဥေရာပတိုက္သားမ်ားနွင့္ တစ္ပါတည္း ဆုတ္ခြာ မသြားသည္မွာ ေဆးရံုရိုေရာဂါအမ်ိဳးမ်ဳိး စြဲကပ္ေနေသာ လူမမာမ်ား၊ဓဏ္ရာ အနာတရ ရေနၾကသူမ်ားကုိ ေစာင့္ေရာက္တာ၀န္ယူမည့့္ သူမရွိ၍ က်န္ရွိေနခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဂ်ပန္မ်ားဘယ္ အရပ္၌ ေရာက္ေန သည္ကို မသိေၾကာင္း၊ ဂ်ပန္မ်ားပစ္ခတ္ေသာက်ည္ဆန္မ်ားမွာ လြတ္ကင္းရန္ကုိ သာ ဂရုစိုက္ ေနရေၾကာင္း '' ျဖင့္ရွင္းျပပါသည္။ ကၽြန္မ၏ရွင္းျပခ်က္မ်ားသည္ သူ႔အားေက်နပ္လက္ခံ လာေအာင္ အစြမး္ေဆာင္နိုင္ပါ။
'' မင္းဟာစပိုင္ပဲ၊ဂ်ပန္ေတြဘယ္မွာရွိသလဲ ေျပာပါ'' ဟုထပ္ခါတလဲလဲ ေအာ္ေနပါသည္။ ေအာ္သံကလညး္ တစ္ၾကိမ္ထက္တစ္ၾကိမ္ ပိုမိုေၾကာက္စရာေကာင္းပါသည္။ ကၽြန္မသည္ သူတို႔ ယူဆ သလို စပိုင္ မဟုတ္ေၾကာင္း သက္ေသ ျပနုိင္လိ္မ့္မည္ဟု စိတ္ထဲမွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့သည္။ ယခုေတာ့ ကၽြန္မ၏ စိုးရိမ္မွဳ က ကၽြန္မအေပၚ တန္ျပန္ျခင္း ခံရေလျပီ။
ကၽြန္မကို စစ္ေဆးေနျခင္းမွာ နာရီ၀က္ခန္႔ ၾကာပါသည္။ ထိုအေတာတြင္း ကၽြန္မကို နွိပ္စက္ညွင္းပန္း ျခင္းမျပဳပါ။ ေခါင္းေဆာင္ လုပ္သူသည္ ၾကက္တူေရြးကဲ့သို႔ သူ၏ စြပ္စြဲခ်က္မ်ားကုိ ထပ္ကာတလဲလဲ ေရရြတ္ ေနပါသည္။ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ေျပာဆုိေနျခင္းကပင္ အမွန္တရားျဖစ္၍ ကၽြန္မကထုတ္ေဖာ္ ၀န္ခံ လိမ့္မည္ဟု ယူဆ ေလသလား မသိပါ။
ေနာက္ဆံုးတြင္ တရုတ္ စစ္သားတစ္ဦး အခန္းထဲသို႔ ၀င္ေရာ္ကလားျပီး တရုတ္ ဘာသာျဖင့္ သူ႔အား တိုးတိုး ေျပာေန ပါသည္။သူဘာေတြေျပာသည္ကုိေတာ့ ကၽြန္မနားမလည္ပါ။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္မ၏ အစစ္ခံ ခ်က္သည္ အမွန္ ျဖစ္ေၾကင္း၊ ဤေနရာသည္ ေဆးရံုျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာေနသည္ ထင္မိပါသည္။ သူကဘယ္လို ေျပာလိုက္ သည္မသိ။ ေမးခြန္းေမးေနျခင္းကေတာ့ ျဖဳန္းခနဲ ရပ္သြားသြားကာ စစ္သား မ်ားက ကၽြန္မ အခန္း အတြင္း၌ ေမႊေနွာက္ရွာေဖြၾကျပီး လိုခ်င္သမွ် ပစၥည္းမ်ားကို ယူသြားၾကပါသည္၊ သူတို႔ မလိုခ်င္သည္႔ မစၥည္း မ်ားကိုမူ အိတ္မ်ားႏွင္႔ ထည္႔ၿပီး ဝါးလံုးတန္းတြင္ အျခား ပစၥည္းမ်ား ႏွင္႔ အတူ ခ်ိတ္ဆြဲထားလိုက္ပါသည္။
သူတို႕ထဲမွ စစ္သားတစ္ေယာက္သည္ ရွာလကာရည္ ပုလင္းကို ဆာာေကဟု ထင္ေလသလား၊ အရက္ တမ်ဳိးမ်ဳိး ဟု ထင္ေနေေလသလား မသိ၊ တစ္ခါတည္း ေမာ႔ခ်လိုက္သည္။ သူ၏ လည္ေခ်ာင္းထဲသို႕ ရွာလကာရည္မ်ား ၀င္သြားသည္ႏွင္႔ မ်က္ႏွာ ရႈံ႕မဲ႔မဲ႔ ျဖစ္သြားၿပီး ရွာလကာရည္မ်ားကို ေထြးထုတ္ လိုက္ သည္ကို ျမင္ရေသာအခါ တထိတ္ထိတ္ တလန္႔လန္႔ ျဖစ္ေနသည္႔ ၾကားထဲမွပင္ မၿပဳံးဘဲ မေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရ ပါေသးသည္။
တရုပ္ စစ္သားမ်ားသည္ အေဆာက္အအံုတစ္ခုမွ တစ္ခုသို႕ ကူးသန္းသြားလာၾကကာ ေတြ႔သမွ် ပစၥည္း မ်ားကို ယူငင္ၿပီး ေနာက္ မီးတင္ရႈိ႕ ၾကပါသည္။ ပစၥည္းႏွင္႔ စားစရာမ်ား ထည္႔ထားေသာ စတုိခန္းကို ဖြင္႔၍ ရသမွ် ပစၥည္းမ်ားကို လုယက္သြားၾကသည္။ ထင္းပံုေအာက္ ၌ ျမဳပ္ထားေသာ ႏို႕ဆီေသတၱာ မ်ား၊ ဟင္းခ်ဳိဘူး ေသတၱာမ်ားကို လည္း တူးေဖာ္ ယူငင္သြားၾက ပါသည္။ တခ်ဳိ႕ စစ္သားမ်ားက ၾကက္မ်ားကို လိုက္လံ ဖမ္းဆီးၿပီး အရွင္လတ္လတ္ အေမြးႏႈတ္ေနၾကပါသည္။
စစ္သားမ်ားသည္ ကၽြန္မတို႔ထံမွ ရုတ္တရက္ ထြက္ခြာသြားၾကသည္၊ တဘက္ျခံဝင္းအတြင္းရွိ ၿဖဳိဖ်က္ ထားေသာ အေဆာက္အအံု အတြင္းသို႕ ဝင္ေျပးၾကၿပီး အကာအကြယ္ ယူကာ ဂ်ပန္မ်ား ရွိမည္ထင္ရေသာ ေနရာမ်ား ဆီသို႔ ရမ္းသမ္းျပီး ေသနတ္မ်ားႏွင့္ တဒို္င္းဒို္င္းပစ္ခတ္ေနၾကပါသည္။
ကၽြန္မသည္ ကၽြန္မ၏ အခန္းထဲ၌ တစ္ေယာက္တည္း မတ္တတ္ရပ္ေနပါသည္။ တစ္စံုတစ္ရာ အနာတရ မျဖစ္သျဖင့္ ဘုရားသခင္ကို ေက်းဇူးတင္ရပါသည္။ ဂ်ပန္ႏွင့္ တရုပ္စစ္တပ္မ်ားအၾကားတြင္ ေဆးရံုအနီး ပတ္၀န္းက်င္ ၌ သဲသဲမဲမဲ တိုက္ပြဲျဖစ္လာမည္ကို မည္မွ်ၾကာေအာင္ ေစာင့္ရမည္နည္း ဟု ေတြးေနမိ၏။ ယင္းကဲ့ သို႔ တိုက္ပြဲျဖစ္လာခဲ့ေသာ္ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြ လြတ္ေျမာက္ရန္ မလြယ္ကူ ေတာ့ပါ။
ကၽြန္မ၏ တံခါး၀တြင္ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္သံ ထြက္ေပၚလာ၍ တံခါးဖြင့္ၾကည္႕ရာ စပင္နီယက္ေခြးမ်ိဳးနွင့္ သိုးေက်ာင္း ေသာ ေခြးမ်ိဳးမွ စပ္က်ထားေသာ လက္စီဆိုေသာ ေခြးမျဖစ္ေနပါသည္။ ေခြးမသည္ အလြန္္ ဆိုးရသည္႕ အထဲ အစာကလည္း ၀လင္ေအာင္ မစားရ၊ ေခြးကေလး ငါးေကာင္ကိုလည္း နို႕တိုက္ေနရ သျဖင့္ စိတ္က ဆတ္ေနသည္။ ရန္လိုေနသည္။ ကၽြန္မတစ္ဦးတည္းကသာ သူ႔အေပၚ ၾသဇာေပး၍ ရသည္။ ကၽြန္မထံသို႔ ေခြးမလာျခင္းမွာ အေၾကာင္းရွိပါသည္။
ရုတ္တရက္ အခန္းတံခါး ပြင့္သြားျပီး တရုတ္စစ္သား တစ္ေယာက္ ၀င္လာကာ ကၽြန္မ၏ လည္ပင္းကို ဓါးႏွင့္ ေထာက္ထားသည္။ စစ္သားအား ေမးခြန္းထုတ္ရန္ အခြင့္အေရး မရပါ။ ေခြးမက ထေဟာင္ ေတာ့သည္။ ကၽြန္မ သည္ ေခြးမ၏ လည္းပင္းကို လွမ္းကိုင္ျပီး ထိန္းထားေသာ္လည္း မရပါ။ ေခြးမက ကၽြန္မထက္ မ်ားစြာ အားသန္ သျဖင့္ လြတ္ထြက္သြားသည္။
ေခြးမသည္ တရုတ္စစ္သား၏ လည္မ်ိဳကို ခုန္ဟပ္ကာ တအားခဲထားသည္။ တရုတ္စစ္သား၏ မ်က္ႏွာ ေပၚ၀ယ္ ေၾကာက္ရြံ႕သည္႔ အမူအရာမ်ား ေပၚထြက္ေနပါသည္။ သူသည္ သူ၏ ဓါးႏွင့္ လက္စီ၏ လည္ပင္းကို ထိုးလိုက္ ရာ ပခံုး အထိ စိုက္၀င္သြားခဲ့သည္။
ေခြးမသည္ သူ၏ စလုတ္ကို မလြတ္တမ္း ကိုက္ခဲ ထားသျဖင့္ ေသြးမ်ားက အဆက္မျပတ္ ပန္းထြက္ လာသည္။ ကၽြန္မ၏ မ်က္ႏွာေပၚလာေရာက္ဖံုးအုပ္သျဖင့္ ဘာမွ် မျမင္ရေတာ့ပါ။ သူသည္ ဓါးကို လြတ္ခ်ျပီး ေနာက္ ေခြးကို ဖယ္ရွားပစ္ရန္ ၾကိဳးစားပါေသာ္လည္း ေခြးက ခဲထားေသာ ေနရာကို မလြတ္ ေတာ့ေပ။
သူသည္ ေနာက္ျပန္လဲက်သြားျပီး ေလွကားေပၚမွ ေျမၾကီးဆီသို႔ တလိမ္႔ေခါက္ေကြး က်သြားခဲ့၏။ ေသြးမ်ား က လည္းေခ်ာင္းတြင္ ပိတ္ဆို႔ျပီး မခ်ိမဆံ ေသဆံုးသြားခဲ့၏။ လက္စီသည္ ထိုနည္းျဖင့္ ကၽြန္မ အား ကယ္တင္ သြားခဲ့ပါသည္။
အလြန္ေၾကာက္စရာ ထိတ္စရာေကာင္းေသာ အျဖစ္အပ်က္နွင့္ ေတြ႕ၾကံဳေနရေသာ္လည္း မိမိကိုယ္ ကိုယ္ စိစစ္ေ၀ဖန္ နုိင္ပါေသးသည္။ ကၽြန္မ၏ ကုသိုလ္ကံ ေကာင္းေနျခင္းသည္ ကုန္ဆံုးသြားေလျပီ တကားဟု အသိ ၀င္လာခဲ့၏။
တရုတ္ စစ္သားမ်ား ေရာက္လာျပီးေသဆံုးေနေသာ သူတို႔၏ရဲေဘာ္ကို ေတြ႔ရွိခဲ့ေသာ္ တစ္ခ်က္ကေလး ဆိုင္း မေနဘဲ ကၽြန္မကို သတ္ပစ္ေပေတာ့မည္။ တရုတ္စစ္သားမ်ားသည္ ျဖဳန္းကနဲ႔ေရာက္လာၾကသလို ရုတ္တရက္ ထြက္ခြာသြားၾကသည္။ သူတို႔သည္ ကြန္ဗင့္ေက်ာင္းနွင့္ ကရိတ္မိုးအိမ္ၾကီး တူရူသို႔ ေျပးလြြားသြားၾကရင္း ေသနတ္မ်ားကို ပစ္ေဖာက္သြားၾကသည္။ လမ္းတြင္ေတြ႔သမွ် အေဆာက္အအံု မ်ားမွ ပစၥည္မ်ား ကို ယူျပီး မီးလည္း ရိႈ႕သြားၾကေသးသည္။
လက္စီသည္ ျပင္းထန္ေသာ ေ၀ဒနာကို ခံစားေနရ၍ ညည္းညဴေနပါသည္။ သူမ၏ လည္ပင္းမွ ဒဏ္ရာ မ်ားကို ေဆးထည့္ၿပီး ရိုးရိုးအပ္ခ်ည္ႏွင့္ ကုသရာတြင္ အသုံးျပဳေသာ ခ်ည္ႀကိဳးမရွိသည္မွာ ၾကာပါၿပီ။ ႏြားႏို႕ ပူပူတြင္ အက္(စ) ပရင္ေဆးႏွင့္ေရာ၍ တိုက္ပါသည္။ လက္စီသည္ ကၽြန္မ၏ ကိုယ္ပိုင္ေခြး မဟုတ္မူဘဲ စစ္ေျပး မိသားစု တစ္စုက ေပးသြားေသာ ေခြးျဖစ္သည္။
ဆက္ရန္
