အႏုပညာျမတ္ႏိုးမႈ
က်မသည္ ထိုအခ်ိန္က တေယာေခတ္စား၍ တေယာတလက္ ၀ယ္ထားျပီး"ျမိဳင္ႀကီးေဟမာ" သီခ်င္းကို တီးကြက္ ေလ့က်င့္လ်က္ ရိွပါသည္။ တရက္ျခားႏွစ္ရက္ျခား ဆိုသလို တီးကြက္ျပ္ေသးသူမွာ ကြယ္လြန္ သူ နာမည္ေက်ာ္ သီခ်င္းေရးဆရာ နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္ ျဖစ္ပါသည္။ မစၥကြစ္ကုမၸဏီမွ ငွါးထားေသာ စႏၵယား တစ္လုံရိွ၍ စႏၵယားသင္ေပးသူက ဆရာေမာင္ျဖစ္ျပီး သူကလည္းႏွစ္ရက္တစ္ခါ, သုံးရက္တစ္ခါ ႀကိဳးသီခ်င္း ႀကီးမ်ားကိုလာ၍ ျပသေပးပါသည္။ ထိုေခတ္က ဆရာေမာင္တို႕ စႏၵယားတီးနည္းမွာ လက္ညိႇး၂ ေခ်ာင္းႏွင့္တို႕၍ တီးသည္က မ်ားျပီးဒရန္႕ေခၚေသာ အကြက္ကေလးမ်ား တီးသည့္အခါမွ သာ ညာဘက္လက္ မွ လက္ခလယ္ ႏွင့္ လက္သူႀကြယ္တို႕ကို ထည့္၍သုံးပါသည္။ ယခုေခတ္ကဲ့သို႕ ၀ဲ, ယာ လက္ ေလးငါးေခ်ာင္း အသုံးျပဳနည္းက ေခတ္စား က်ယ္၀န္းျခင္းမရိွေသးပါ။
စႏၵယား ဆရာေမာင္မွာ က်မတို႕ရပ္ကြက္ႏွင့္ မနီးမေ၀းေနရွင္နယ္ ေက်ာင္းတ၀ိုက္ရိွ လမ္းတေလွ်ာက္ တြင္ ေနထိုင္ႀကသူ ဂီတအႏုပညာသည္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ေသာ္ဦးခ်စ္ဖြယ္၊ ေဒၚစိန္သုံးႀကီး၊ ျမန္မာညႊန္႕ ဦးခ်စ္ေမာင္တို႕ ႏွင့္ တလမ္းတည္း ေနသူ ျဖစ္ပါသည္။ နန္းေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္မွာေတာ့ က်မတို႕ ၀င္းအတြင္းရိွ က်မတို႕ အိမ္သစ္ မေဆာက္မီွ ေျပာင္းေရြ႕လာစဥ္က ေနထိုင္ဘူးေသာ အိမ္မွာလာေရာက္ အိမ္ငွါးေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထိုအိမ္တြင္ လာေနသည္မွာလည္း ေမေမကသူ႕မ်က္ေစ့ ေအာက္မွာ လာေရာက္ေနထိုင္ေစခ်င္ ေသာေႀကာင့္ ေနလာရျခင္းျဖစ္ပါ သည္။ နန္းေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္မွာငယ္ စဥ္ကက်မမိဘမ်ားက တူသား ကဲ့သို႕ အိမ္မွာ ေခၚထားဘူး၍ ျဖစ္ပါသည္။
နန္းေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္၏ ဖခင္မွာျမန္မာရွင္ဘုရင္ မ်ားလက္ထပ္က ျမိဳ႕စာေရး, အမွာေတာ္ေရး, မင္း ေခၚ အရာရိွ ျဖစ္၍ ဘိုးဘိုး၀က္မစြက္ျမိဳ႕စားမင္း ထံ မႀကာခဏ၀င္ထြက္ ေနသူျဖစ္ရာ သူ႕သားငယ္ ေမာင္တင္ သည္ အဂၤလိပ္ပညာသင္၍ ၇-တန္း အေရာက္တြင္ စာသင္ေက်ာင္းသို႕ မသြားဘဲ ပြဲလမ္းသဘဝ ဇာတ္စင္၊ ရုပ္ေသးစင္တို႕ေနာက္မွာ တေကာက္ေကာက္ပါေနျပီး အဆိုအတီးဘက္၌ အလြန္ ၀ါသနာထုံ ေနသူ ျဖစ္သည္။ သူ႕အေဖက ဘယ္လိုပင္ရိုက္ႏွက္ ဆုံးမေသာ္လည္း မရသျဖင့္က်မ ေဖေဖထံသို႕ လာေရာက္ အပ္ႏွံထားသည္၊ ထိုအခ်ိန္မွာ ပထမကမၻာစစ္ႀကီး ျဖစ္စနားထြင္း အလွဴကိစၥ အျပီး တြင္ျဖစ္ပါ သည္။
က်မဖခင္က ပတၱလားတီးရာ၌ အဆိုသမားလိုေနခ်ိန္တြင္ ၁၇-ႏွစ္သားမွ် ရွိေသးေသာေမာင္တင္ ေရာက္လာ ေသာေႀကာင့္ သူဆိုႏိုင္ေသာ ေရွးမဟာဂီတ၀င္ သီခ်င္းႀကီးမ်ားကို သိဆိုေစ၍ ပတၱလားတီး ပါသည္။ က်မငယ္စဥ္က ဆိုတတ္သေရြ႕ကိုလည္း ေမာင္တင္ႏွင့္အတူ လိုက္ဆိုေပးေလ့ရိွသည္။ ထိုေနာက္ အခြင့္ ေစ့၍ အလုပ္ ၀င္ေသာအခါ ေမာင္တင္က သူ႕အေဖအမွာေတာ္ေရး မင္းအိမ္သို႕ျပန္ေန သည္။
ေနာက္သူ႕သတင္းကို မႀကားရေတာ့ပါ၊ သူ၀သည္စစ္ႀကီးအတြင္းက စိတ္ေလးျပီးစစ္ထည္း လိုက္သြား၍ မက ဆိုပိုေတးမီးယား စစ္ေျမျပင္အထိေရာက္သြားခဲ့ေႀကာင္း။ တိုင္းျပည္ ေအးခ်မ္း၍ စစ္ေျပျငိမ္းျပီးေနာက္ သုံးေလးႏွစ္ အရိွတြင္ ေရႊက်ီးညိဳသီးခ်င္းႏွင့္ ေအာင္ပင္လယ္သီခ်င္းမ်ား၊ ဦးေရႊရုိး သီခ်င္းမ်ား တႏိုင္ငံလုံး ေခတ္စား လ်က္ သီးခ်င္းေရးသူ နန္ေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္ဟု ေက်ာ္ႀကားလာ သည္။ အစကေမာင္တင္သည္ နန္ေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္ျဖစ္ေနသည္ကိုမသိပါ၊ သူကေမးစမ္းလိုက္ရွာ၍ ျပန္ေတြ႕ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
သူသည္ နာမည္ႀကီး၍ လက္ဖ်ားမွာေငြသီး ေနသေလာက္ အသုံးအျဖဳံးႀကီးသူ ျဖစ္ေနမွန္းသိသျဖင့္ ေမေမကမင္း- ငါ့မ်က္ေစ့ေအာက္မွာေနျပီး့ပစၥည္းဥစၥာ အဖတ္တင္ေအာင္ လုပ္ရမည္ဆိုေသာ ေႀကာင့္ သူဇနီးႏွင့္အတူ အိမ္ငွါးေနလာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာအျဖစ္ႏွင့္ ေခတ္စားခ်ိန္ျဖစ္ ၍ သူ႕သီခ်င္းမ်ားကိုဆိုမွ ပရိသတ္သေဘာက်ေသာေႀကာင့္ ဇာတ္မင္းသၼီး, မင္းသား၊ အျငိမ့္မင္းသၼီးမ်ား သူထံသို႕တရုံးရုံးလာေရာက္ သီးခ်င္းေတာင္းသည္။ ဇာတ္ေထာင္၊ အျငိမ့္ေထာင္သူမ်ား၊ ရွပ္ရုင္တီး၀ိုင္း သမားမ်ားလည္းအတြက္, အ၀င္မစဲသူ႕အိမ္သို႕ လာႀကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္ အား ေလးစားသလို ဆရာတင္ကမိဘလို ရိုေသက်ိဳးႏြံေန ေသာ ေမေမ၀င္ေရာက္ႏႈတ္ဆက္ႀကသည္။ စားဦး, စားဖ်ား လက္ေဆာင္မ်ား လာေပးတတ္ႀကသည္။ ကြယ္လြန္သူ နာမည္ေက်ာ္အျငိမ့္လူပ်က္ ဓါတ္ဆီကဆိုလွ်င္ အိမ္မွာေတာက္တို္မယ္ရ အိမ္ေဖၚမိန္းခေလးမ်ားကို သူ႕ေနရပ္ရြာမွ မႀကာခဏ ေခၚလာ ထားေပး ေလ့ ရိွပါသည္။
ဤ အကြက္ အခန္းကေလးမ်ားကို ယူလ်က္တဘက္အိမ္မွ အျမဲေစာင့္၍ ကဲ့ရဲ႕ေနသူမ်ားသည္ က်မအား တီးသမား, မႈတ္သမား မ်ားႏွင့္ ဒူးတင္ေပါင္တင္ တေယာတီးသင္၍ တရုံးရုံးေနထိုင္သည္ ဟု မဲ့ကာ, ရြဲ႕ကာ ႏွင့္သတင္းလႊင့္ ခံရျပန္ရာက်မနားသို႕ ျပန္ျပီးပဲ့တင္ခပ္၀င္လာသည္။ ေျပာႀကပါ ေစေတာ့ေလဟု သာ သေဘာထား ယုံမွ တပါးထူးျခားျခင္း မရွိေတာ့ပါ။
က်မက တတ္သင့္ေသာပညာ မွန္သမွ်ကိုမလြတ္တန္း ရယူလိုျခင္းျဖစ္၍ ယခုေခတ္အေခၚ အားျဖင့္ အႏုပညာႏွင့္စပ္လ်ဥ္းသည္တို႕ကို ျမတ္ႏိုးတတ္သူ ျဖစ္သည္ဟု ယူဆႀကမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း က်မတို႕ပတ္၀န္းက်င္က သည္လိုမယူဆပါ။ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ အျမင့္ျဖင့္ကဲ့ရဲ႕ရႈ႕ံခ်မႈ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႕ ကိုသာဆုလာဘ္ အျဖစ္ရရိွခဲ့ပါသည္။
သုိ႕ေသာ္ ဘိုးဘိုး၀က္မစြတ္ ျမိဳ႕စားမင္းႀကီးကေတာ့ တခါ,တခါ အိမ္သို႕ႀကြေရာက္ လာလွ်င္ စႏၵယား ကိုလက္ႏွင့္တို႕၍ တီးျပပါသည္။ ေဇယ်ာေရႊေျမေခၚေသာ သီခ်င္းႀကီးကိုလည္း ဘယ္နည္း ဘယ္ပုံ ဆိုရသည္ဟု အျဖတ္အေတာက္အဆြဲအငင္ႏွင့္ တကြရြတ္ဆိုသင္ျပ တတ္ပါသည္။ ေရွးပညာ ရိွႀကီးမ်ားသည္ အ႒ာရသပညာအ၀င္အပါ၊ ပန္းခ်ီေရးျခင္း၊ သီဆိုတီးမႈတ္ျခင္း၊ ေဗဒင္က်မ္း၊ ေဆးက်မ္း စသျဖင့္တတ္ေျမာက္ သူခ်ည္း ျဖစ္ပါသည္။ ၀က္မစြတ္ျမိဳ႕စား မင္းႀကီးမွာ အျခားေသာ မွဴးေဆာ္မတ္ေတာ္မ်ား ထက္ပုိ၍ အမွတ္အသားထူးကဲက်နသူျဖစ္ရာ မဟာဂီတက်မ္း ႀကီးတေစာင္လုံးကို သူကိုယ္တိုင္စိတ္တိုင္းက်သတ္ပုံ သတ္ညႊန္းသေ၀, ၀စၥ, ပုဒ္ျဖတ္, ပုဒ္စပ္မွန္ ကန္ေအာင္ တည္းျဖတ္ထားေသာ ေပမႈတခုကို စိရင္ခဲ့ပါသည္။ ၎ေပမႈရင္းကို က်မ၏ဖခင္ႏွင့္ သီေပါေစာ္ဘြားႀကီး ဆာေစာခ်ယ္တို႕ကလည္း ေပမူမ်ားတျပိဳင္နက္ ကူးယူထားခဲ့ရာ က်မထံတြင္ မဟာဂီတေပမူမွန္မွာ ယခုတိုင္အထမေျမာက္ခဲ့ေသးေပ။
စႏၵယား ဆိုသည္မွာ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္ ေနာက္ပိုင္းႏွင့္ သီေပါမင္းတို႕ လက္ထက္၌ ႏိုင္ငံျခား မွ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္၍၊ (ျပႏိုး) ဟုေခၚေႀကာင္း။ ျပႏိုးဆိုသည္မွာ အဂၤလိပ္မေခၚ ပီယာႏိုးကိုျမန္မာ အသံႏွင့္ အနီးဆုံး ျပီးစလြယ္ ေခၚျခင္း ျဖစ္သည္။ စႏၵယားမွာ ပတၱလား မ်ား၏ ခုႏွစ္သံ ႏွင့္ညိႇ၍ အလားတူစမ္းသပ္တီးႀကည့္ရာ ျမန္မာသီခ်င္းႀကီးမ်ားတီးလို႕ ရသျဖင့္ေနာက္မွာ စႏၵယားဟူေသာ ျမန္မာ ေ၀ါဟာရ အေခၚတခု ျဖစ္လာသည္ဟု လည္း ေျပာျပပါသည္။
ထိုအခ်ိန္မွာ ၀က္မစြတ္ျမိဳ႕စား မင္းႀကီးသည္ အသက္၈၀-ေက်ာ္၍ ဒူးကလည္းနာရွာသျဖင့္ သမီးအလတ္ အိမ္သို႕ ေရွးကလိုမႀကာခဏမႀကြေရာက္ႏိုင္ဘဲ တလမွသုံးႀကိမ္ေလာက္သာ ေရာက္လာႏိုင္သည္။ က်န္ေသာ ေန႕မ်ားမွာ ေမေမကသြားေတြ႕ရပါသည္။ သမီးမလာဘဲ ေနလွ်င္ ေနေကာင္း,မေကာင္း လူလြတ္ ၍ ေမးျခင္းခံရပါသည္။
သို႕ေႀကာင့္ ေမေမကလည္းေန႕စဥ္ မေရာက္ႏိုင္သည္တိုင္ေအာင္ တရက္ျခားေတာ့ အျမဲ သြားေရာက္ ဦးခ် ရပါသည္။
ထိုအခါမ်ိဳး မွာလည္း အျမဲက်မလိုက္ပါ မသြားပါ။ က်မမွာစေရးရျခင္းေႀကာင့္လည္း အားလပ္သည္ မရိွ သည္က တေႀကာင္း၊ အလြမ္းမသင့္သူမ်ားႏွင့္ ေတြ႕လွ်င္မခံခ်င္စရာထိပါး ပုတ္ခတ္ေသာ စကားသံမ်ား ႀကားရ ဦးမည္ စိုးေသာေႀကာင့္ တေႀကာင္း၊ အသြားအေရာက္ နည္းပါသည္။ ဒါေတာင္ မွတခါ, တခါ ေမေမ အေရွ႕၀င္း အိမ္က ျပန္လာလွ်င္ မ်က္စိမ်က္ႏွာမေကာင္းပါ။ က်မကဘာျဖစ္ လာသလဲဟုေမးေသာ္လည္း မရဘဲရိွသည္။ တေယာက္ေယာက္က ေလမႈတ္လႊတ္လိုက္ျပီဟု ရိပ္မိသျဖင့္ခဏ,ခဏ မသြားရန္ တားျမစ္မိ ပါေသာ္လည္း ဖခင္ႀကီး၏စိတ္ခ်မ္းစာ မႈကိုေရွ႕ရႈလွ်က္ သြားျမဲသြားရွာပါသည္။
ေမေမက ဖခင္ႀကီးအေပၚ သံေယာဇဥ္ႀကီးသကဲ့သို႕ သူ၏သားငယ္ကိုလည္း ဖခင္မရိွသူျဖစ္၍ သနားပိုကာ အထူး လိမၼာေစလိုသည္။
ပညာကိုလည္းႀကိဳးစားေစလိုသည္။ သို႕ေႀကာင့္ အိမ္မွပင္မ ထားဘဲ ဆရာမမ်ားထံတြင္ ေဘာ္ဒါ အျဖစ္ထားပါသည္။ ၁၀-ႏွစ္သားအထိ ဆရာမမ်ားေနေသာ မိန္းမေက်ာင္းမွာ ေနျပီးမွ ေယာက်ၤား ကေလး ေက်ာင္း သို႕သူ႕ အတန္းျပဆရာမမ်ားႏွင့္ အတူသြားအတူျပန္ေလ့ ရိွသည္၁၀-ႏွစ္ေက်ာ္ လာေသာအခါေယာက်ၤား အတန္းျပဆရာထံမွာ ေျပာင္းျပီး ေဘာ္ဒါ ထား၍ သူ႕ဆရာႏွင့္ အတူေက်ာင္းသို႕ တက္ ေစပါသည္။ သို႕ေႀကာင့္ အသက္၁၄-ႏွစ္ သားေလာက္တြင္ ၇-တန္းသို႕ေရာက္္ခဲ့ပါသည္ အိုမင္းမစြမ္း ရိွေသာ အခါ ဒီသားကိုဘဲ အားကိုးအားထားျပဳလိုရွာသည္။
အရြယ္အတန္းႀကီးလာ သျဖင့္ သားေမာင္ေမာင္အား သူ႕မ်က္ေစ့ေအာက္တြင္ ထားလိုေသာေႀကာင့္ တေႀကာင္း၊ ၇-တန္းစာေမးပြဲကို ႏွစ္ခ်င္းမေအာင္ေသာေႀကာင့္ တေႀကာင္း၊ ေနာက္တႏွစ္၌ မႈလေက်ာင္း မွထုတ္၍ အိမ္မွာထားျပီး၊ အိမ္ႏွင့္အနီးကပ္ဆုံး ျဖစ္ေသာမႏၱေလး ေနရွင္နယ္ေက်ာင္း ေခၚ အမ်ိဳးသားေက်ာင္း သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕ ထားပါသည္။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး မွာ ဆရာႀကီးရာဇ၀တ္ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ အတူက်ဆုံးသူ)ျဖစ္၍ အတန္းသားမ်ားတြင္ မွတ္မိသူမွာ ကိုဘဟိန္း ကြယ္လြန္သူ တို႕ ျဖစ္ပါသည္၊ ကိုဘဟိန္းတို႕၁၀-တန္းေအာင္သြားေသာ္လည္း ေမာင္ေမာင္မွာ ၇-တန္းမွာဘဲ က်န္ရစ္ ပါသည္။
ေနာက္ပိုင္းဆရာႀကီးႏွင့္ ေတြ႕ေသာအခါ၎၊ အတန္းျပဆရာမႏွင့္ ေတြ႕ေသာအခါ၎၊ ေက်ာင္းတက္ရက္ မမွန္ဟု သိရပါသည္။ ေက်ာင္းမေရာက္ လာေသာေန႕မွာ တရုပ္တန္းတ၀ိုက္တြင္ ဘင္ဂ်ဳိ တလုံးႏွင့္ တီးမႈတ္ တတ္သူ တစုရိွရာ ႒ာေန၌ေနျပီး ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေရာက္မွ စအုပ္ပိုက္ ျပန္လာတတ္သည္၊ ေမေမသည္သား အတြက္ ရင္နင့္ ေနသည္။ ခ်စ္၍လည္း အလိုလိုက္ခ်င္သည္။ ပညာလည္းတတ္ေစခ်င္သည္၊ သို႕ေႀကာင့္ အျပင္တြင္ လည္းမေနဘဲ၊ ဘင္ဂ်ိဳတီးလိုလွ်င္ အိမ္မွာ တီးရန္၀ယ္ေပးသည္။ ေက်ာင္းခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ေက်ာင္းမွန္မွန္ တက္ခါ ပညာသင္ႀကားေစရန္ တိုးတိုးတသြယ္ က်ယ္က်ယ္တလွည့္ ေဖ်ာင္းဖ် နားခ် ရွာ သည္။
ထိုအထဲကပင္ ေက်ာင္းအားေသာ အခါဘင္ဂ်ိဳကိုဆြဲကိုင္ေသာ လိုက္ပါသြားျပီး သန္းေခါင္သန္လြဲ အခါမွ ျပန္လာ တတ္ပါသည္။ သို႕ႏွင့္ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မႏၱေလးျမိဳ႕၌ နာမည္ေက်ာ္ေပ်ာ္တမ္းတီး၀ိုင္း ၂-၀ိုင္း ျဖစ္ေသာျမိဳ႕မတူရိယာ အဖြဲ႕ႏွင့္ မာဃတူရိယ အဖြဲ႕ႏွစ္ခုတြင္ ေမာင္ေမာင္သည္ မာဃတူရိယာအဖြဲ႕မွ နာမည္ရ ဘင္ဂ်ိဳတီး ဇာတ္လိုက္ႀကီးျဖစ္ေနသည္ကို သိရိွရပါေတာ့သည္။
မာဃေမာင္ေမာင္ဆိုးျပီးသူ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းႏွင့္ သူထင္ေပၚေနေသာ္လည္း ကိုယ္ေရးအတြက္ပညာ စခန္းက မတိုးတက္ ဘဲ ရိွေနပါသည္။ ထိုေခတ္မွာ အနည္းဆုံး၁၀-တန္း ေလာက္မွမေအာင္လွ်င္ လူရာ၀င္မည့္ အလုပ္ အကိုင္မ်ား မရႏိုင္ပါ။
ေမေမသည္ သားအတြက္ စိတ္မေကာင္းေသာ္လည္း မဆိုရက္ မေငါက္ရက္ ႏွင့္ အစားအ၀တ္ မွ အစ ေအာက္က်, ေနာက္က် မရိွေစရေအာင္ ထားေသာေႀကာင့္ ပူပင္ေႀကာင့္ႀက ရမွန္း မသိေသာ သားငယ္ ကလည္း လူပ်ိဳလူရြယ္ အေလ်ာက္ ၀တ္စားသုံးစြဲကာ သူလိုရာကိုမိခင္က ဖန္တီးေပးႏိုင္ သည္ဟူေသာ ယုံႀကည္မႈ တခုကို လက္ကိုင္ျပဳေနသူ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်မသည္ မိခင္ျဖစ္သူႏွင့္ စိတ္သေဘာခ်င္း မတိုက္ဆိုင္မႈ ကေလးမ်ား တခါတရံ ျဖစ္စ ျပဳလာပါသည္။
က်မက အျဖစ္မွန္ကို မသိေစဘဲ အလိုလိုက္ထားခဲ့သျဖင့္ မွားသည္ထင္ေႀကာင္း ေျပာလွ်င္ မိခင္ျဖစ္ သူက ခါးခါး သီးသီး ျဖစ္သြားတတ္ပါသည္။ သည္သားကေလးမွာ ပစၥည္းဥစၥာ ပ်က္စီးမွလူလား ေျမာက္ရံရွာသျဖင့္ သနား ကရုဏာ ပုိျခင္းေႀကာင့္ သူစိတ္မေကာင္းမည့္ စကားမွန္သမွ် ဘာမွအသိ မေပးဘဲ ယေန႕ အထိ လိုတရ ေစရန္ ႀကံဖန္ႀကိဳးစား အားခဲေႀကာင္းႏွင့္သာ အကာအကြယ္လုပ္ လ်က္ရိွပါသည္။
ေရလယ္မွာေလွငယ္နဲ႕ေမ်ာခဲ့ရပုံ
ဤအခ်က္ မ်ားကို အကြက္ယူ၍ ေမေမ၏သားခ်င္းမ်ားက သားဆိုး, သၼီးဆိုးမ်ားကို အလိုလိုက္လြန္း သည္ဟု ေမေမကို ၀ုိင္း၍ အျပစ္တင္ခံရသည္။ က်မတို႕ကြယ္ရာ၌ ႏိုင့္ထက္စီးနင္း ေျပာလႊတ္ သမွ် မ်က္ေစ့မလွ မ်က္ႏွာမလွ ႏွင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္တိုင္း ေမးျမန္း မရျဖစ္ေပါင္း မ်ားလွပါသည္။
တျမိဳ႕တည္းေန ေမေမ၏သားခ်င္းေဆြမ်ိဳး ေတြကသာကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္စား၍၊ အားပါးတရ ျပစ္တင္ ေ၀ဖန္မႈ တို႕ကို ခံေနရျပီးသည့္ေနာက္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမိဳ႕ ေဖေဖ၏သားခ်င္းမ်ားက လည္း စခန္း တမ်ိဳးထ ႀကပါ ေသးသည္။
သူတို႕က အေနေ၀းသည္ တေႀကာင္း၊ ဖခင္မရိွသည္ေနာက္- အေရာက္အေပါက္ အဆက္အသြယ္ ကလည္း နည္းလ်က္ ရိွရာမွ၊ တေန႕ေသာအခါတြင္ ဖြားဖြားမသက္ အနိစၥေရာက္သြားျပီးျဖစ္ေႀကာင္း၊ က်န္ရိွ ရစ္ေသာ ေနအိမ္ အတြင္းပစၥည္း အရပ္ရပ္ ႏွင့္တကြ လယ္ယာျခံေျမမွန္သမွ် တို႕ကိုလည္း အလုံးစုံ သၼီးအငယ္ဆုံး အား အမည္ လႊဲေျပာင္း ေပးသြား ေႀကာင္းႏွင့္ မိတ္ေဆြ တဦးထံမွ စာေရာက္ လာပါသည္။
သားသုံးေယာက္ လုံး ေသဆုံးႀကျပီး ျဖစ္၍ သၼီးအငယ္ဆုံး တေယာက္ထည္းအား ရိွပစၥည္း အားလုံး စုပုံ ေျပာင္းလႊဲ ေပးလိုက္စဥ္ အခါက လက္ထုိး ျပဳမူႀကသျဖင့္ အသိ မေပးဘဲ ထားခဲ့ ေသာေႀကာင့္၊ ဖြားဖြား ေသဆုံးေသာ အခါလည္းအေႀကာင္း မႀကားဘဲ လ်ိဳ႕၀ွက္ထားေႀကာင့္ သိရိွရပါသည္။ ဤအေႀကာင္းမ်ား သိရေသာ အခ်ိန္မွာ အဖြားဆုံး ျပီးေျခာက္လေလာက္ႀကာမွ သိရိွရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
သားအႀကီးဆုံးမွာ သားသၼီးမထြန္းကား၊ သားအငယ္တြင္ က်မတို႕ေမာင္ႏွမ က်န္ရစ္ေသာေႀကာင့္၊ သားအစု အတြက္ အေမြမမွီေသာ္လည္းေျမး အစုအတြက္ရထိုက္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ ဓမၼသတ္ရိွပါ သည္။ သို႕ရာတြင္ ေျမးစု အတြက္ ေပးဖို႕ေနေနသာသာ ဖခင္ႏွင့္မိခင္တို႕လက္ထပ္စဥ္ အခါကလက္ဖြဲ႕ေသာ လယ္ယာ ထန္းေတာ အခ်ိဳ႕ အမည္ မလႊဲဘဲ က်န္ရိွေနသည္မ်ားထည္းမွပင္ ေျမး၂-ေယာက္အားခြဲမေမးေတာ့ဘဲ၊ အလုံးစုံ သၼီးအား လႊဲလိုက္သည္။ ယူေသာ သူကလည္း ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ပင္ ယူလိုက္သည္။ ခ်မ္းသာ ေလာက္ေသာ ပစၥည္းျဖစ္၍ ယူလိုက္သည္ ဆိုရန္ကလည္း ထိုအခ်ိန္က ထန္းေတာတေတာ ဆိုလွ်င္ ထန္းပင္ ငါးဆယ္ မွ တရာခန္႕ရိွ၍ တပင္မွ ႏွစ္က်ပ္ႏႈန္း ေလာက္ တန္ဘိုးရိွပါသည္။
ေျမမွာ တန္ဘိုးထည္း၌ပင္ မထည့္ပါ။ ထန္းေတာမ်ားကို လည္း လယ္ငွါးခ် ရသကဲ့သို႕ လုပ္သား ခ်ထား ရသည္။ လုပ္သားက ထန္းရည္မွ ထန္းလ်က္ထြက္သည္ အထိ က်ိဳခ်က္မွ သုံးစုတစု ရသည္။ ထန္းလ်က္ တပိႆာမွာ တမူးမွ်သာ တန္းဖိုးရိွ၍ တႏွစ္လုံး၏ ထန္းေတာတေတာမွ ၀င္ေငြသည္ ငါးက်ပ္ တဆယ္မွ်သာ ရိွပါသည္။ စုံမက္ေလာက္ ဖြယ္ရာ မဟုတ္ပါ။
မ်က္ေစ့ မိွတ္၍ ယူလိုက္သူကိုလည္း သူေ႒းမျဖစ္ေစႏိုင္၊ မရလိုက္သူမ်ားအတြက္ ကလည္းထူး၍ ဆင္းရဲ မသြားႏိုင္ ေသာ တန္းဖိုး မရိွသည့္ ပစၥည္းကေလးမ်ားႏွင့္ တရားမဲ့လွသည္ဟု ေဖ်ာက္မရေသာ အမဲကြက္ ႀကီးကို တသက္လုံး အစြန္း အထင္း ခံလိုက္ပါသည္။ အကယ္၍ ဖခင္သာ အသက္ထင္ရွား ရိွပါမႈ ဤသို႕ မေထမဲ့ျမင္ ျပဳ၀ံ့မည္ မဟုတ္ေႀကာင္း နားလည္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ လူသတၱ၀ါတို႕မည္သည္ ေလာဘ ကို သိမ္းဆည္းႏိုင္သူ နည္းပါသည္။ ရသာလွ်င္ ဘနဖူးကိုပင္ သိုက္တူးယူ ႀကသည္ ဆိုေသာ စကားပုံအတိုင္း က်င့္သုံးလိုက္နာ သြားသူေတြသာ မ်ားလွပါသည္။
သို႕ေႀကာင့္ ေနာက္ပိုင္း၌ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြား ႀကပါသည္။ သို႕ရာတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ သုံးေလးႏွစ္ခန္႕ ကြယ္လြန္သူ ဘိုးဘိုးျမိဳ႕အုပ္ႀကီး ဦးဘိုးေဆြ၏ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ျဖစ္ ေသာ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ျမိဳ႕ရွိ ေရႊေတာ္ဦး ဘုရားေတာင္ကုန္း တခုလုံး ျမင္မေကာင္းေအာင္ ပ်က္စီး ယုိးယြင္း ေနသည္ကို က်မ ေတြ႕ခဲ့ရသျဖင့္ မြမ္းမံျပင္ဆင္ ပါသည္။
ေတာင္ထပ္မွ ေစတီေတာ္ကို ေရႊခ်ျခင္း- ေတာင္ထိပ္မွ ေတာင္ေအာက္အေရာက္ သြပ္မိုး ေစာင္းတန္းႀကီး တခု အသစ္ျပဳျပင္ ေဆာက္လုပ္ျခင္၊ ဘုရားေတာင္ေပၚသို႕ ဓါတ္မီး သြယ္တန္း၍ ယေန႕ အထိ ညစဥ္ မီးပူေဇာ္ျခင္း၊ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာက ေဂဇက္၀င္ ဘုရားပြဲေတာ္ ျဖစ္ခဲ့သည္ပင္ မက်င္းပ ႏိုင္ဘဲ ပစ္ထားခဲ့ရ၍ ဘုရားျပင္ ျပီးသည္မွ အစျပဳျပီးတႏွစ္တႀကိမ္ဘုရား ပြဲေတာ္ျပဳလုပ္္လွဴဒါန္းျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ပါသည္။ ထိုေကာင္းမႈ မ်ားသည္ ကြယ္လြန္သူ ဘိုးဘြားႏွင့္ က်မ၏ ဖခင္အတြက္ ရည္စူးလ်က္ လွဴဒါန္းေသာေႀကာင့္ သီးသန္႕ ေရစက္ခ် လိုက္ပါသည္။
ယင္းသို႕လွ်င္ ေဆြမ်ိဳးအသိုက္အအုံက ႏွစ္ဘက္လုံးေတာင့္တင္းလွသည္ဟု အျပင္ကျမင္သူတို႕ နားလည္ ႀကေသာ္လည္း၊ က်မတို႕သားအမိတစုမွာ တက္လက္မပါေသာ ေလွငယ္ႏွင့္ေရလယ္မွာ ေမ်ာေနသကဲ့သို႕ ရိွႀက ပါသည္။ ပစၥည္းဥစၥာမ်ား ကုန္ခမ္းလာပုံကလည္း တခါတည္းပ်က္စီးသြား ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္၊ ေရအိုး ေအာက္ မွ ကရြက္ပမာ တေအးေအး တေျဖးေျဖးႏွင့္ ေဆြေျမ႕လာျခင္းျဖစ္ ပါသည္။ မိ္ခင္မွာ အစိုးရ ေထာက္ပံ့ေႀကး ပင္စင္ကေလးသာ မရိွပါက မလုပ္တက္, မကိုင္တတ္ႏွင့္ အႀကပ္အတည္းေတြ႕ရမည္။ ယခုေတာ့ ဣေျႏၵမပ်က္ ေနႏိုင္ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ မိခင္ျဖစ္သူမွာ သားငယ္ အတြက္ ဒုကၡတခ ုပိုလာသည္။
သားငယ္က မိခင္၏ ရည္ရြယ္အားကိုးခ်က္ အတိုင္း ပညာရေအာင္ ႀကိဳးစားလိုစိတ္မရိွေတာ့ဘဲ ဂီတ ေလာက ထဲသို႕ ေျခစုံပစ္၍ ၀င္ေနပါသည္။ ေႀကးစားတီး၀ိုင္းမ်ိဳး မဟုတ္ရွိဳးထိုတ္ရေသာ အေပ်ာ္တမ္းတီး၀ိုင္းမ်ား ျဖစ္သည္႔ အတိုင္း ျပိဳးျပိဳးေျပာင္ေျပာင္ နိကယ္ေရာင္ ေတာက္သည့္ အေနာက္ႏိုင္ငံက တီး၀ိုင္း အသုံး အေဆာင္ မ်ား ႏွင့္လူေတြက ၀တ္ဆင္ရသည့္ အ၀တ္အစား မ်ားကလည္း ပိုးႏွင့္ဘန္ေကာက္ အလဲလဲတရွဲရွဲ ျမည္ ေသာ အသစ္စက္စက္မ်ား ကိုသာ ၀တ္စားရ သည္။ နာမည္ရ အေပ်ာ္တမ္းတီး၀ိုင္းမ်ား ျဖစ္ႀကသည္ ႏွင့္ အမွ် ျမိဳ႕ေပၚက ဧည့္ခံပြဲ ရိွသမွ်၏ ဖိတ္ႀကားျခင္း ခံရ၍ သြားေရာက္ တီးမႈတ္ ေပးႀကရသည္ မွာလည္း နားရက္ မရိွသေလာက္ပင္ ရိွပါသည္။
ဤတြင္ သားအတြက္ အ၀တ္အစားအသစ္မ်ားကို မနားတမ္းလိုည္ထက္ ပို၍၀ယ္ယူေပးရျခင္း၊ တီးစရာ ဘင္ဂ်ိဳမွာ ေကာ္နက္-ေကာ္နက္ ဆိုေသာ မႈတ္စရာက တဆင့္၊ ဆိုက္ကဆိုဖုံး ေခၚေသာ မႈတ္စရာ အႀကီး ဆုံးႀကီး အထိ တဆင့္ထက္တဆင့္ ျမင့္၍, ျမင့္၍ တက္လာေသာ အခါ၊ မိခင္၏ ၀င္ေငြ ပင္စင္မွာ မေလာက္ မငွ ျဖစ္လာပါသည္။ သို႕ရာတြင္ မိခင္ျဖစ္သူက သား၏စရိတ္စက ျပႆနာကို က်မ မသိေအာင္ ႀကိတ္၍ ေျဖရွင္း ေပးေနသည္ဟု ရိမ္မိလာပါသည္။
က်မသည္ ထိုအခ်ိန္က တေယာေခတ္စား၍ တေယာတလက္ ၀ယ္ထားျပီး"ျမိဳင္ႀကီးေဟမာ" သီခ်င္းကို တီးကြက္ ေလ့က်င့္လ်က္ ရိွပါသည္။ တရက္ျခားႏွစ္ရက္ျခား ဆိုသလို တီးကြက္ျပ္ေသးသူမွာ ကြယ္လြန္ သူ နာမည္ေက်ာ္ သီခ်င္းေရးဆရာ နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္ ျဖစ္ပါသည္။ မစၥကြစ္ကုမၸဏီမွ ငွါးထားေသာ စႏၵယား တစ္လုံရိွ၍ စႏၵယားသင္ေပးသူက ဆရာေမာင္ျဖစ္ျပီး သူကလည္းႏွစ္ရက္တစ္ခါ, သုံးရက္တစ္ခါ ႀကိဳးသီခ်င္း ႀကီးမ်ားကိုလာ၍ ျပသေပးပါသည္။ ထိုေခတ္က ဆရာေမာင္တို႕ စႏၵယားတီးနည္းမွာ လက္ညိႇး၂ ေခ်ာင္းႏွင့္တို႕၍ တီးသည္က မ်ားျပီးဒရန္႕ေခၚေသာ အကြက္ကေလးမ်ား တီးသည့္အခါမွ သာ ညာဘက္လက္ မွ လက္ခလယ္ ႏွင့္ လက္သူႀကြယ္တို႕ကို ထည့္၍သုံးပါသည္။ ယခုေခတ္ကဲ့သို႕ ၀ဲ, ယာ လက္ ေလးငါးေခ်ာင္း အသုံးျပဳနည္းက ေခတ္စား က်ယ္၀န္းျခင္းမရိွေသးပါ။
စႏၵယား ဆရာေမာင္မွာ က်မတို႕ရပ္ကြက္ႏွင့္ မနီးမေ၀းေနရွင္နယ္ ေက်ာင္းတ၀ိုက္ရိွ လမ္းတေလွ်ာက္ တြင္ ေနထိုင္ႀကသူ ဂီတအႏုပညာသည္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ေသာ္ဦးခ်စ္ဖြယ္၊ ေဒၚစိန္သုံးႀကီး၊ ျမန္မာညႊန္႕ ဦးခ်စ္ေမာင္တို႕ ႏွင့္ တလမ္းတည္း ေနသူ ျဖစ္ပါသည္။ နန္းေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္မွာေတာ့ က်မတို႕ ၀င္းအတြင္းရိွ က်မတို႕ အိမ္သစ္ မေဆာက္မီွ ေျပာင္းေရြ႕လာစဥ္က ေနထိုင္ဘူးေသာ အိမ္မွာလာေရာက္ အိမ္ငွါးေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထိုအိမ္တြင္ လာေနသည္မွာလည္း ေမေမကသူ႕မ်က္ေစ့ ေအာက္မွာ လာေရာက္ေနထိုင္ေစခ်င္ ေသာေႀကာင့္ ေနလာရျခင္းျဖစ္ပါ သည္။ နန္းေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္မွာငယ္ စဥ္ကက်မမိဘမ်ားက တူသား ကဲ့သို႕ အိမ္မွာ ေခၚထားဘူး၍ ျဖစ္ပါသည္။
နန္းေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္၏ ဖခင္မွာျမန္မာရွင္ဘုရင္ မ်ားလက္ထပ္က ျမိဳ႕စာေရး, အမွာေတာ္ေရး, မင္း ေခၚ အရာရိွ ျဖစ္၍ ဘိုးဘိုး၀က္မစြက္ျမိဳ႕စားမင္း ထံ မႀကာခဏ၀င္ထြက္ ေနသူျဖစ္ရာ သူ႕သားငယ္ ေမာင္တင္ သည္ အဂၤလိပ္ပညာသင္၍ ၇-တန္း အေရာက္တြင္ စာသင္ေက်ာင္းသို႕ မသြားဘဲ ပြဲလမ္းသဘဝ ဇာတ္စင္၊ ရုပ္ေသးစင္တို႕ေနာက္မွာ တေကာက္ေကာက္ပါေနျပီး အဆိုအတီးဘက္၌ အလြန္ ၀ါသနာထုံ ေနသူ ျဖစ္သည္။ သူ႕အေဖက ဘယ္လိုပင္ရိုက္ႏွက္ ဆုံးမေသာ္လည္း မရသျဖင့္က်မ ေဖေဖထံသို႕ လာေရာက္ အပ္ႏွံထားသည္၊ ထိုအခ်ိန္မွာ ပထမကမၻာစစ္ႀကီး ျဖစ္စနားထြင္း အလွဴကိစၥ အျပီး တြင္ျဖစ္ပါ သည္။
က်မဖခင္က ပတၱလားတီးရာ၌ အဆိုသမားလိုေနခ်ိန္တြင္ ၁၇-ႏွစ္သားမွ် ရွိေသးေသာေမာင္တင္ ေရာက္လာ ေသာေႀကာင့္ သူဆိုႏိုင္ေသာ ေရွးမဟာဂီတ၀င္ သီခ်င္းႀကီးမ်ားကို သိဆိုေစ၍ ပတၱလားတီး ပါသည္။ က်မငယ္စဥ္က ဆိုတတ္သေရြ႕ကိုလည္း ေမာင္တင္ႏွင့္အတူ လိုက္ဆိုေပးေလ့ရိွသည္။ ထိုေနာက္ အခြင့္ ေစ့၍ အလုပ္ ၀င္ေသာအခါ ေမာင္တင္က သူ႕အေဖအမွာေတာ္ေရး မင္းအိမ္သို႕ျပန္ေန သည္။
ေနာက္သူ႕သတင္းကို မႀကားရေတာ့ပါ၊ သူ၀သည္စစ္ႀကီးအတြင္းက စိတ္ေလးျပီးစစ္ထည္း လိုက္သြား၍ မက ဆိုပိုေတးမီးယား စစ္ေျမျပင္အထိေရာက္သြားခဲ့ေႀကာင္း။ တိုင္းျပည္ ေအးခ်မ္း၍ စစ္ေျပျငိမ္းျပီးေနာက္ သုံးေလးႏွစ္ အရိွတြင္ ေရႊက်ီးညိဳသီးခ်င္းႏွင့္ ေအာင္ပင္လယ္သီခ်င္းမ်ား၊ ဦးေရႊရုိး သီခ်င္းမ်ား တႏိုင္ငံလုံး ေခတ္စား လ်က္ သီးခ်င္းေရးသူ နန္ေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္ဟု ေက်ာ္ႀကားလာ သည္။ အစကေမာင္တင္သည္ နန္ေတာ္ေရွ႕ ဆရာတင္ျဖစ္ေနသည္ကိုမသိပါ၊ သူကေမးစမ္းလိုက္ရွာ၍ ျပန္ေတြ႕ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
သူသည္ နာမည္ႀကီး၍ လက္ဖ်ားမွာေငြသီး ေနသေလာက္ အသုံးအျဖဳံးႀကီးသူ ျဖစ္ေနမွန္းသိသျဖင့္ ေမေမကမင္း- ငါ့မ်က္ေစ့ေအာက္မွာေနျပီး့ပစၥည္းဥစၥာ အဖတ္တင္ေအာင္ လုပ္ရမည္ဆိုေသာ ေႀကာင့္ သူဇနီးႏွင့္အတူ အိမ္ငွါးေနလာျခင္းျဖစ္ပါသည္။ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာအျဖစ္ႏွင့္ ေခတ္စားခ်ိန္ျဖစ္ ၍ သူ႕သီခ်င္းမ်ားကိုဆိုမွ ပရိသတ္သေဘာက်ေသာေႀကာင့္ ဇာတ္မင္းသၼီး, မင္းသား၊ အျငိမ့္မင္းသၼီးမ်ား သူထံသို႕တရုံးရုံးလာေရာက္ သီးခ်င္းေတာင္းသည္။ ဇာတ္ေထာင္၊ အျငိမ့္ေထာင္သူမ်ား၊ ရွပ္ရုင္တီး၀ိုင္း သမားမ်ားလည္းအတြက္, အ၀င္မစဲသူ႕အိမ္သို႕ လာႀကသည္။ အခ်ိဳ႕ကလည္း နန္းေတာ္ေရွ႕ဆရာတင္ အား ေလးစားသလို ဆရာတင္ကမိဘလို ရိုေသက်ိဳးႏြံေန ေသာ ေမေမ၀င္ေရာက္ႏႈတ္ဆက္ႀကသည္။ စားဦး, စားဖ်ား လက္ေဆာင္မ်ား လာေပးတတ္ႀကသည္။ ကြယ္လြန္သူ နာမည္ေက်ာ္အျငိမ့္လူပ်က္ ဓါတ္ဆီကဆိုလွ်င္ အိမ္မွာေတာက္တို္မယ္ရ အိမ္ေဖၚမိန္းခေလးမ်ားကို သူ႕ေနရပ္ရြာမွ မႀကာခဏ ေခၚလာ ထားေပး ေလ့ ရိွပါသည္။
ဤ အကြက္ အခန္းကေလးမ်ားကို ယူလ်က္တဘက္အိမ္မွ အျမဲေစာင့္၍ ကဲ့ရဲ႕ေနသူမ်ားသည္ က်မအား တီးသမား, မႈတ္သမား မ်ားႏွင့္ ဒူးတင္ေပါင္တင္ တေယာတီးသင္၍ တရုံးရုံးေနထိုင္သည္ ဟု မဲ့ကာ, ရြဲ႕ကာ ႏွင့္သတင္းလႊင့္ ခံရျပန္ရာက်မနားသို႕ ျပန္ျပီးပဲ့တင္ခပ္၀င္လာသည္။ ေျပာႀကပါ ေစေတာ့ေလဟု သာ သေဘာထား ယုံမွ တပါးထူးျခားျခင္း မရွိေတာ့ပါ။
က်မက တတ္သင့္ေသာပညာ မွန္သမွ်ကိုမလြတ္တန္း ရယူလိုျခင္းျဖစ္၍ ယခုေခတ္အေခၚ အားျဖင့္ အႏုပညာႏွင့္စပ္လ်ဥ္းသည္တို႕ကို ျမတ္ႏိုးတတ္သူ ျဖစ္သည္ဟု ယူဆႀကမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း က်မတို႕ပတ္၀န္းက်င္က သည္လိုမယူဆပါ။ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ အျမင့္ျဖင့္ကဲ့ရဲ႕ရႈ႕ံခ်မႈ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးတို႕ ကိုသာဆုလာဘ္ အျဖစ္ရရိွခဲ့ပါသည္။
သုိ႕ေသာ္ ဘိုးဘိုး၀က္မစြတ္ ျမိဳ႕စားမင္းႀကီးကေတာ့ တခါ,တခါ အိမ္သို႕ႀကြေရာက္ လာလွ်င္ စႏၵယား ကိုလက္ႏွင့္တို႕၍ တီးျပပါသည္။ ေဇယ်ာေရႊေျမေခၚေသာ သီခ်င္းႀကီးကိုလည္း ဘယ္နည္း ဘယ္ပုံ ဆိုရသည္ဟု အျဖတ္အေတာက္အဆြဲအငင္ႏွင့္ တကြရြတ္ဆိုသင္ျပ တတ္ပါသည္။ ေရွးပညာ ရိွႀကီးမ်ားသည္ အ႒ာရသပညာအ၀င္အပါ၊ ပန္းခ်ီေရးျခင္း၊ သီဆိုတီးမႈတ္ျခင္း၊ ေဗဒင္က်မ္း၊ ေဆးက်မ္း စသျဖင့္တတ္ေျမာက္ သူခ်ည္း ျဖစ္ပါသည္။ ၀က္မစြတ္ျမိဳ႕စား မင္းႀကီးမွာ အျခားေသာ မွဴးေဆာ္မတ္ေတာ္မ်ား ထက္ပုိ၍ အမွတ္အသားထူးကဲက်နသူျဖစ္ရာ မဟာဂီတက်မ္း ႀကီးတေစာင္လုံးကို သူကိုယ္တိုင္စိတ္တိုင္းက်သတ္ပုံ သတ္ညႊန္းသေ၀, ၀စၥ, ပုဒ္ျဖတ္, ပုဒ္စပ္မွန္ ကန္ေအာင္ တည္းျဖတ္ထားေသာ ေပမႈတခုကို စိရင္ခဲ့ပါသည္။ ၎ေပမႈရင္းကို က်မ၏ဖခင္ႏွင့္ သီေပါေစာ္ဘြားႀကီး ဆာေစာခ်ယ္တို႕ကလည္း ေပမူမ်ားတျပိဳင္နက္ ကူးယူထားခဲ့ရာ က်မထံတြင္ မဟာဂီတေပမူမွန္မွာ ယခုတိုင္အထမေျမာက္ခဲ့ေသးေပ။
စႏၵယား ဆိုသည္မွာ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္ ေနာက္ပိုင္းႏွင့္ သီေပါမင္းတို႕ လက္ထက္၌ ႏိုင္ငံျခား မွ ေရာက္လာျခင္း ျဖစ္၍၊ (ျပႏိုး) ဟုေခၚေႀကာင္း။ ျပႏိုးဆိုသည္မွာ အဂၤလိပ္မေခၚ ပီယာႏိုးကိုျမန္မာ အသံႏွင့္ အနီးဆုံး ျပီးစလြယ္ ေခၚျခင္း ျဖစ္သည္။ စႏၵယားမွာ ပတၱလား မ်ား၏ ခုႏွစ္သံ ႏွင့္ညိႇ၍ အလားတူစမ္းသပ္တီးႀကည့္ရာ ျမန္မာသီခ်င္းႀကီးမ်ားတီးလို႕ ရသျဖင့္ေနာက္မွာ စႏၵယားဟူေသာ ျမန္မာ ေ၀ါဟာရ အေခၚတခု ျဖစ္လာသည္ဟု လည္း ေျပာျပပါသည္။
ထိုအခ်ိန္မွာ ၀က္မစြတ္ျမိဳ႕စား မင္းႀကီးသည္ အသက္၈၀-ေက်ာ္၍ ဒူးကလည္းနာရွာသျဖင့္ သမီးအလတ္ အိမ္သို႕ ေရွးကလိုမႀကာခဏမႀကြေရာက္ႏိုင္ဘဲ တလမွသုံးႀကိမ္ေလာက္သာ ေရာက္လာႏိုင္သည္။ က်န္ေသာ ေန႕မ်ားမွာ ေမေမကသြားေတြ႕ရပါသည္။ သမီးမလာဘဲ ေနလွ်င္ ေနေကာင္း,မေကာင္း လူလြတ္ ၍ ေမးျခင္းခံရပါသည္။
သို႕ေႀကာင့္ ေမေမကလည္းေန႕စဥ္ မေရာက္ႏိုင္သည္တိုင္ေအာင္ တရက္ျခားေတာ့ အျမဲ သြားေရာက္ ဦးခ် ရပါသည္။
ထိုအခါမ်ိဳး မွာလည္း အျမဲက်မလိုက္ပါ မသြားပါ။ က်မမွာစေရးရျခင္းေႀကာင့္လည္း အားလပ္သည္ မရိွ သည္က တေႀကာင္း၊ အလြမ္းမသင့္သူမ်ားႏွင့္ ေတြ႕လွ်င္မခံခ်င္စရာထိပါး ပုတ္ခတ္ေသာ စကားသံမ်ား ႀကားရ ဦးမည္ စိုးေသာေႀကာင့္ တေႀကာင္း၊ အသြားအေရာက္ နည္းပါသည္။ ဒါေတာင္ မွတခါ, တခါ ေမေမ အေရွ႕၀င္း အိမ္က ျပန္လာလွ်င္ မ်က္စိမ်က္ႏွာမေကာင္းပါ။ က်မကဘာျဖစ္ လာသလဲဟုေမးေသာ္လည္း မရဘဲရိွသည္။ တေယာက္ေယာက္က ေလမႈတ္လႊတ္လိုက္ျပီဟု ရိပ္မိသျဖင့္ခဏ,ခဏ မသြားရန္ တားျမစ္မိ ပါေသာ္လည္း ဖခင္ႀကီး၏စိတ္ခ်မ္းစာ မႈကိုေရွ႕ရႈလွ်က္ သြားျမဲသြားရွာပါသည္။
ေမေမက ဖခင္ႀကီးအေပၚ သံေယာဇဥ္ႀကီးသကဲ့သို႕ သူ၏သားငယ္ကိုလည္း ဖခင္မရိွသူျဖစ္၍ သနားပိုကာ အထူး လိမၼာေစလိုသည္။
ပညာကိုလည္းႀကိဳးစားေစလိုသည္။ သို႕ေႀကာင့္ အိမ္မွပင္မ ထားဘဲ ဆရာမမ်ားထံတြင္ ေဘာ္ဒါ အျဖစ္ထားပါသည္။ ၁၀-ႏွစ္သားအထိ ဆရာမမ်ားေနေသာ မိန္းမေက်ာင္းမွာ ေနျပီးမွ ေယာက်ၤား ကေလး ေက်ာင္း သို႕သူ႕ အတန္းျပဆရာမမ်ားႏွင့္ အတူသြားအတူျပန္ေလ့ ရိွသည္၁၀-ႏွစ္ေက်ာ္ လာေသာအခါေယာက်ၤား အတန္းျပဆရာထံမွာ ေျပာင္းျပီး ေဘာ္ဒါ ထား၍ သူ႕ဆရာႏွင့္ အတူေက်ာင္းသို႕ တက္ ေစပါသည္။ သို႕ေႀကာင့္ အသက္၁၄-ႏွစ္ သားေလာက္တြင္ ၇-တန္းသို႕ေရာက္္ခဲ့ပါသည္ အိုမင္းမစြမ္း ရိွေသာ အခါ ဒီသားကိုဘဲ အားကိုးအားထားျပဳလိုရွာသည္။
အရြယ္အတန္းႀကီးလာ သျဖင့္ သားေမာင္ေမာင္အား သူ႕မ်က္ေစ့ေအာက္တြင္ ထားလိုေသာေႀကာင့္ တေႀကာင္း၊ ၇-တန္းစာေမးပြဲကို ႏွစ္ခ်င္းမေအာင္ေသာေႀကာင့္ တေႀကာင္း၊ ေနာက္တႏွစ္၌ မႈလေက်ာင္း မွထုတ္၍ အိမ္မွာထားျပီး၊ အိမ္ႏွင့္အနီးကပ္ဆုံး ျဖစ္ေသာမႏၱေလး ေနရွင္နယ္ေက်ာင္း ေခၚ အမ်ိဳးသားေက်ာင္း သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕ ထားပါသည္။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး မွာ ဆရာႀကီးရာဇ၀တ္ (ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ အတူက်ဆုံးသူ)ျဖစ္၍ အတန္းသားမ်ားတြင္ မွတ္မိသူမွာ ကိုဘဟိန္း ကြယ္လြန္သူ တို႕ ျဖစ္ပါသည္၊ ကိုဘဟိန္းတို႕၁၀-တန္းေအာင္သြားေသာ္လည္း ေမာင္ေမာင္မွာ ၇-တန္းမွာဘဲ က်န္ရစ္ ပါသည္။
ေနာက္ပိုင္းဆရာႀကီးႏွင့္ ေတြ႕ေသာအခါ၎၊ အတန္းျပဆရာမႏွင့္ ေတြ႕ေသာအခါ၎၊ ေက်ာင္းတက္ရက္ မမွန္ဟု သိရပါသည္။ ေက်ာင္းမေရာက္ လာေသာေန႕မွာ တရုပ္တန္းတ၀ိုက္တြင္ ဘင္ဂ်ဳိ တလုံးႏွင့္ တီးမႈတ္ တတ္သူ တစုရိွရာ ႒ာေန၌ေနျပီး ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေရာက္မွ စအုပ္ပိုက္ ျပန္လာတတ္သည္၊ ေမေမသည္သား အတြက္ ရင္နင့္ ေနသည္။ ခ်စ္၍လည္း အလိုလိုက္ခ်င္သည္။ ပညာလည္းတတ္ေစခ်င္သည္၊ သို႕ေႀကာင့္ အျပင္တြင္ လည္းမေနဘဲ၊ ဘင္ဂ်ိဳတီးလိုလွ်င္ အိမ္မွာ တီးရန္၀ယ္ေပးသည္။ ေက်ာင္းခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ေက်ာင္းမွန္မွန္ တက္ခါ ပညာသင္ႀကားေစရန္ တိုးတိုးတသြယ္ က်ယ္က်ယ္တလွည့္ ေဖ်ာင္းဖ် နားခ် ရွာ သည္။
ထိုအထဲကပင္ ေက်ာင္းအားေသာ အခါဘင္ဂ်ိဳကိုဆြဲကိုင္ေသာ လိုက္ပါသြားျပီး သန္းေခါင္သန္လြဲ အခါမွ ျပန္လာ တတ္ပါသည္။ သို႕ႏွင့္ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မႏၱေလးျမိဳ႕၌ နာမည္ေက်ာ္ေပ်ာ္တမ္းတီး၀ိုင္း ၂-၀ိုင္း ျဖစ္ေသာျမိဳ႕မတူရိယာ အဖြဲ႕ႏွင့္ မာဃတူရိယ အဖြဲ႕ႏွစ္ခုတြင္ ေမာင္ေမာင္သည္ မာဃတူရိယာအဖြဲ႕မွ နာမည္ရ ဘင္ဂ်ိဳတီး ဇာတ္လိုက္ႀကီးျဖစ္ေနသည္ကို သိရိွရပါေတာ့သည္။
မာဃေမာင္ေမာင္ဆိုးျပီးသူ႕ အသိုင္းအ၀ိုင္းႏွင့္ သူထင္ေပၚေနေသာ္လည္း ကိုယ္ေရးအတြက္ပညာ စခန္းက မတိုးတက္ ဘဲ ရိွေနပါသည္။ ထိုေခတ္မွာ အနည္းဆုံး၁၀-တန္း ေလာက္မွမေအာင္လွ်င္ လူရာ၀င္မည့္ အလုပ္ အကိုင္မ်ား မရႏိုင္ပါ။
ေမေမသည္ သားအတြက္ စိတ္မေကာင္းေသာ္လည္း မဆိုရက္ မေငါက္ရက္ ႏွင့္ အစားအ၀တ္ မွ အစ ေအာက္က်, ေနာက္က် မရိွေစရေအာင္ ထားေသာေႀကာင့္ ပူပင္ေႀကာင့္ႀက ရမွန္း မသိေသာ သားငယ္ ကလည္း လူပ်ိဳလူရြယ္ အေလ်ာက္ ၀တ္စားသုံးစြဲကာ သူလိုရာကိုမိခင္က ဖန္တီးေပးႏိုင္ သည္ဟူေသာ ယုံႀကည္မႈ တခုကို လက္ကိုင္ျပဳေနသူ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအေရးကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်မသည္ မိခင္ျဖစ္သူႏွင့္ စိတ္သေဘာခ်င္း မတိုက္ဆိုင္မႈ ကေလးမ်ား တခါတရံ ျဖစ္စ ျပဳလာပါသည္။
က်မက အျဖစ္မွန္ကို မသိေစဘဲ အလိုလိုက္ထားခဲ့သျဖင့္ မွားသည္ထင္ေႀကာင္း ေျပာလွ်င္ မိခင္ျဖစ္ သူက ခါးခါး သီးသီး ျဖစ္သြားတတ္ပါသည္။ သည္သားကေလးမွာ ပစၥည္းဥစၥာ ပ်က္စီးမွလူလား ေျမာက္ရံရွာသျဖင့္ သနား ကရုဏာ ပုိျခင္းေႀကာင့္ သူစိတ္မေကာင္းမည့္ စကားမွန္သမွ် ဘာမွအသိ မေပးဘဲ ယေန႕ အထိ လိုတရ ေစရန္ ႀကံဖန္ႀကိဳးစား အားခဲေႀကာင္းႏွင့္သာ အကာအကြယ္လုပ္ လ်က္ရိွပါသည္။
ေရလယ္မွာေလွငယ္နဲ႕ေမ်ာခဲ့ရပုံ
ဤအခ်က္ မ်ားကို အကြက္ယူ၍ ေမေမ၏သားခ်င္းမ်ားက သားဆိုး, သၼီးဆိုးမ်ားကို အလိုလိုက္လြန္း သည္ဟု ေမေမကို ၀ုိင္း၍ အျပစ္တင္ခံရသည္။ က်မတို႕ကြယ္ရာ၌ ႏိုင့္ထက္စီးနင္း ေျပာလႊတ္ သမွ် မ်က္ေစ့မလွ မ်က္ႏွာမလွ ႏွင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္တိုင္း ေမးျမန္း မရျဖစ္ေပါင္း မ်ားလွပါသည္။
တျမိဳ႕တည္းေန ေမေမ၏သားခ်င္းေဆြမ်ိဳး ေတြကသာကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္စား၍၊ အားပါးတရ ျပစ္တင္ ေ၀ဖန္မႈ တို႕ကို ခံေနရျပီးသည့္ေနာက္ ေက်ာက္ပန္းေတာင္းျမိဳ႕ ေဖေဖ၏သားခ်င္းမ်ားက လည္း စခန္း တမ်ိဳးထ ႀကပါ ေသးသည္။
သူတို႕က အေနေ၀းသည္ တေႀကာင္း၊ ဖခင္မရိွသည္ေနာက္- အေရာက္အေပါက္ အဆက္အသြယ္ ကလည္း နည္းလ်က္ ရိွရာမွ၊ တေန႕ေသာအခါတြင္ ဖြားဖြားမသက္ အနိစၥေရာက္သြားျပီးျဖစ္ေႀကာင္း၊ က်န္ရိွ ရစ္ေသာ ေနအိမ္ အတြင္းပစၥည္း အရပ္ရပ္ ႏွင့္တကြ လယ္ယာျခံေျမမွန္သမွ် တို႕ကိုလည္း အလုံးစုံ သၼီးအငယ္ဆုံး အား အမည္ လႊဲေျပာင္း ေပးသြား ေႀကာင္းႏွင့္ မိတ္ေဆြ တဦးထံမွ စာေရာက္ လာပါသည္။
သားသုံးေယာက္ လုံး ေသဆုံးႀကျပီး ျဖစ္၍ သၼီးအငယ္ဆုံး တေယာက္ထည္းအား ရိွပစၥည္း အားလုံး စုပုံ ေျပာင္းလႊဲ ေပးလိုက္စဥ္ အခါက လက္ထုိး ျပဳမူႀကသျဖင့္ အသိ မေပးဘဲ ထားခဲ့ ေသာေႀကာင့္၊ ဖြားဖြား ေသဆုံးေသာ အခါလည္းအေႀကာင္း မႀကားဘဲ လ်ိဳ႕၀ွက္ထားေႀကာင့္ သိရိွရပါသည္။ ဤအေႀကာင္းမ်ား သိရေသာ အခ်ိန္မွာ အဖြားဆုံး ျပီးေျခာက္လေလာက္ႀကာမွ သိရိွရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
သားအႀကီးဆုံးမွာ သားသၼီးမထြန္းကား၊ သားအငယ္တြင္ က်မတို႕ေမာင္ႏွမ က်န္ရစ္ေသာေႀကာင့္၊ သားအစု အတြက္ အေမြမမွီေသာ္လည္းေျမး အစုအတြက္ရထိုက္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ ဓမၼသတ္ရိွပါ သည္။ သို႕ရာတြင္ ေျမးစု အတြက္ ေပးဖို႕ေနေနသာသာ ဖခင္ႏွင့္မိခင္တို႕လက္ထပ္စဥ္ အခါကလက္ဖြဲ႕ေသာ လယ္ယာ ထန္းေတာ အခ်ိဳ႕ အမည္ မလႊဲဘဲ က်န္ရိွေနသည္မ်ားထည္းမွပင္ ေျမး၂-ေယာက္အားခြဲမေမးေတာ့ဘဲ၊ အလုံးစုံ သၼီးအား လႊဲလိုက္သည္။ ယူေသာ သူကလည္း ခပ္ေျပာင္ေျပာင္ပင္ ယူလိုက္သည္။ ခ်မ္းသာ ေလာက္ေသာ ပစၥည္းျဖစ္၍ ယူလိုက္သည္ ဆိုရန္ကလည္း ထိုအခ်ိန္က ထန္းေတာတေတာ ဆိုလွ်င္ ထန္းပင္ ငါးဆယ္ မွ တရာခန္႕ရိွ၍ တပင္မွ ႏွစ္က်ပ္ႏႈန္း ေလာက္ တန္ဘိုးရိွပါသည္။
ေျမမွာ တန္ဘိုးထည္း၌ပင္ မထည့္ပါ။ ထန္းေတာမ်ားကို လည္း လယ္ငွါးခ် ရသကဲ့သို႕ လုပ္သား ခ်ထား ရသည္။ လုပ္သားက ထန္းရည္မွ ထန္းလ်က္ထြက္သည္ အထိ က်ိဳခ်က္မွ သုံးစုတစု ရသည္။ ထန္းလ်က္ တပိႆာမွာ တမူးမွ်သာ တန္းဖိုးရိွ၍ တႏွစ္လုံး၏ ထန္းေတာတေတာမွ ၀င္ေငြသည္ ငါးက်ပ္ တဆယ္မွ်သာ ရိွပါသည္။ စုံမက္ေလာက္ ဖြယ္ရာ မဟုတ္ပါ။
မ်က္ေစ့ မိွတ္၍ ယူလိုက္သူကိုလည္း သူေ႒းမျဖစ္ေစႏိုင္၊ မရလိုက္သူမ်ားအတြက္ ကလည္းထူး၍ ဆင္းရဲ မသြားႏိုင္ ေသာ တန္းဖိုး မရိွသည့္ ပစၥည္းကေလးမ်ားႏွင့္ တရားမဲ့လွသည္ဟု ေဖ်ာက္မရေသာ အမဲကြက္ ႀကီးကို တသက္လုံး အစြန္း အထင္း ခံလိုက္ပါသည္။ အကယ္၍ ဖခင္သာ အသက္ထင္ရွား ရိွပါမႈ ဤသို႕ မေထမဲ့ျမင္ ျပဳ၀ံ့မည္ မဟုတ္ေႀကာင္း နားလည္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ လူသတၱ၀ါတို႕မည္သည္ ေလာဘ ကို သိမ္းဆည္းႏိုင္သူ နည္းပါသည္။ ရသာလွ်င္ ဘနဖူးကိုပင္ သိုက္တူးယူ ႀကသည္ ဆိုေသာ စကားပုံအတိုင္း က်င့္သုံးလိုက္နာ သြားသူေတြသာ မ်ားလွပါသည္။
သို႕ေႀကာင့္ ေနာက္ပိုင္း၌ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြား ႀကပါသည္။ သို႕ရာတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ သုံးေလးႏွစ္ခန္႕ ကြယ္လြန္သူ ဘိုးဘိုးျမိဳ႕အုပ္ႀကီး ဦးဘိုးေဆြ၏ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ျဖစ္ ေသာ ေက်ာက္ပန္းေတာင္း ျမိဳ႕ရွိ ေရႊေတာ္ဦး ဘုရားေတာင္ကုန္း တခုလုံး ျမင္မေကာင္းေအာင္ ပ်က္စီး ယုိးယြင္း ေနသည္ကို က်မ ေတြ႕ခဲ့ရသျဖင့္ မြမ္းမံျပင္ဆင္ ပါသည္။
ေတာင္ထပ္မွ ေစတီေတာ္ကို ေရႊခ်ျခင္း- ေတာင္ထိပ္မွ ေတာင္ေအာက္အေရာက္ သြပ္မိုး ေစာင္းတန္းႀကီး တခု အသစ္ျပဳျပင္ ေဆာက္လုပ္ျခင္၊ ဘုရားေတာင္ေပၚသို႕ ဓါတ္မီး သြယ္တန္း၍ ယေန႕ အထိ ညစဥ္ မီးပူေဇာ္ျခင္း၊ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာက ေဂဇက္၀င္ ဘုရားပြဲေတာ္ ျဖစ္ခဲ့သည္ပင္ မက်င္းပ ႏိုင္ဘဲ ပစ္ထားခဲ့ရ၍ ဘုရားျပင္ ျပီးသည္မွ အစျပဳျပီးတႏွစ္တႀကိမ္ဘုရား ပြဲေတာ္ျပဳလုပ္္လွဴဒါန္းျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ပါသည္။ ထိုေကာင္းမႈ မ်ားသည္ ကြယ္လြန္သူ ဘိုးဘြားႏွင့္ က်မ၏ ဖခင္အတြက္ ရည္စူးလ်က္ လွဴဒါန္းေသာေႀကာင့္ သီးသန္႕ ေရစက္ခ် လိုက္ပါသည္။
ယင္းသို႕လွ်င္ ေဆြမ်ိဳးအသိုက္အအုံက ႏွစ္ဘက္လုံးေတာင့္တင္းလွသည္ဟု အျပင္ကျမင္သူတို႕ နားလည္ ႀကေသာ္လည္း၊ က်မတို႕သားအမိတစုမွာ တက္လက္မပါေသာ ေလွငယ္ႏွင့္ေရလယ္မွာ ေမ်ာေနသကဲ့သို႕ ရိွႀက ပါသည္။ ပစၥည္းဥစၥာမ်ား ကုန္ခမ္းလာပုံကလည္း တခါတည္းပ်က္စီးသြား ျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္၊ ေရအိုး ေအာက္ မွ ကရြက္ပမာ တေအးေအး တေျဖးေျဖးႏွင့္ ေဆြေျမ႕လာျခင္းျဖစ္ ပါသည္။ မိ္ခင္မွာ အစိုးရ ေထာက္ပံ့ေႀကး ပင္စင္ကေလးသာ မရိွပါက မလုပ္တက္, မကိုင္တတ္ႏွင့္ အႀကပ္အတည္းေတြ႕ရမည္။ ယခုေတာ့ ဣေျႏၵမပ်က္ ေနႏိုင္ပါသည္။ ဒါေပမဲ့ မိခင္ျဖစ္သူမွာ သားငယ္ အတြက္ ဒုကၡတခ ုပိုလာသည္။
သားငယ္က မိခင္၏ ရည္ရြယ္အားကိုးခ်က္ အတိုင္း ပညာရေအာင္ ႀကိဳးစားလိုစိတ္မရိွေတာ့ဘဲ ဂီတ ေလာက ထဲသို႕ ေျခစုံပစ္၍ ၀င္ေနပါသည္။ ေႀကးစားတီး၀ိုင္းမ်ိဳး မဟုတ္ရွိဳးထိုတ္ရေသာ အေပ်ာ္တမ္းတီး၀ိုင္းမ်ား ျဖစ္သည္႔ အတိုင္း ျပိဳးျပိဳးေျပာင္ေျပာင္ နိကယ္ေရာင္ ေတာက္သည့္ အေနာက္ႏိုင္ငံက တီး၀ိုင္း အသုံး အေဆာင္ မ်ား ႏွင့္လူေတြက ၀တ္ဆင္ရသည့္ အ၀တ္အစား မ်ားကလည္း ပိုးႏွင့္ဘန္ေကာက္ အလဲလဲတရွဲရွဲ ျမည္ ေသာ အသစ္စက္စက္မ်ား ကိုသာ ၀တ္စားရ သည္။ နာမည္ရ အေပ်ာ္တမ္းတီး၀ိုင္းမ်ား ျဖစ္ႀကသည္ ႏွင့္ အမွ် ျမိဳ႕ေပၚက ဧည့္ခံပြဲ ရိွသမွ်၏ ဖိတ္ႀကားျခင္း ခံရ၍ သြားေရာက္ တီးမႈတ္ ေပးႀကရသည္ မွာလည္း နားရက္ မရိွသေလာက္ပင္ ရိွပါသည္။
ဤတြင္ သားအတြက္ အ၀တ္အစားအသစ္မ်ားကို မနားတမ္းလိုည္ထက္ ပို၍၀ယ္ယူေပးရျခင္း၊ တီးစရာ ဘင္ဂ်ိဳမွာ ေကာ္နက္-ေကာ္နက္ ဆိုေသာ မႈတ္စရာက တဆင့္၊ ဆိုက္ကဆိုဖုံး ေခၚေသာ မႈတ္စရာ အႀကီး ဆုံးႀကီး အထိ တဆင့္ထက္တဆင့္ ျမင့္၍, ျမင့္၍ တက္လာေသာ အခါ၊ မိခင္၏ ၀င္ေငြ ပင္စင္မွာ မေလာက္ မငွ ျဖစ္လာပါသည္။ သို႕ရာတြင္ မိခင္ျဖစ္သူက သား၏စရိတ္စက ျပႆနာကို က်မ မသိေအာင္ ႀကိတ္၍ ေျဖရွင္း ေပးေနသည္ဟု ရိမ္မိလာပါသည္။
ေငြေႀကးလိုလာေသာအခါ မိခင္သည္ တေနရာ၌ မရအရေခ်းငွါးရွာေဖြျပီး သားလိုေသာပစၥည္းကို ႀကိတ္ ၀ယ္ေပးလိုက္သည္၊ ပင္စင္ရေသာအခါမွ ဆပ္တန္သည္တို႕ကို ေပးဆပ္ပါသည္။ လဆန္းေသာအခါ ေႀကြးတို ေႀကြးစ လာေတာင္း သူမ်ားအား လက္သိပ္ထိုး ေပးလိုက္ ရသည္ကို က်မရိုးတိုးရိပ္တိတ္ျမင္ရသည္၊ မိခင္ႏွင့္ အယူမတူ၍ မႀကာခဏေျပာရလွ်င္ပင္ သေဘာကြဲလြဲမႈ ျဖစ္ရေသာေႀကာင့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘာဘဲ လုပ္လုပ္ ေနေန မေျပာဘဲ ေရငုံေနလိုက္ ပါသည္။
က်မအလိုမွာ မွ်မွ်တတ သုံးစြဲျခင္းျဖင့္ ျဖစ္သလိုေရာင့္ရဲ ေနထိုင္ရျခင္းသည္ လူ႕ေအာက္မက်ဟု ယူဆျခင္းသာျဖစ္ပါသည္၊ က်မ၏တာ၀န္ကို မိခင္ျဖစ္သူ မထမ္းေဆာင္ရေလေအာင္ အိမ္တြင္းမွေန ၍အျမဲေျဖရွင္းလာခဲ့သည္၊ က်မအသုံးစရိတ္မွ ပုိလွ်ံသမွ်ကိုလဲ ခြဲေ၀ကူညီခဲ့သည္၊ သို႕ရာတြင္ တခါ, တခါ၌ အသုံးႀကမ္းလာေသာ ေမာင္ငယ္၏ ဒဏ္ကိုက်မပါ ကူးစက္ခံယူ လာရျပန္ပါသည္။
ဤသို႕ မေျပမလည္ ျဖစ္ေနသည္ကို က်မသည္စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရပါသည္၊ ပတ္၀န္းက်င္၏ ဖိႏွိပ္ရႈံ႕ခ် မႈႈမ်ားမွာလည္း ယခင္ တင္ျပလာခဲ့သည့္အတုိင္း အျမဲ၀ုိင္းရံလ်က္ရိွသည္၊ အိမ္တြင္မွ အိမ္ျပင္မထြက္ဘဲ ကေလာင္တန္ ကိုင္လိုက္ ေဆးေရးစုပ္တန္ ကိုင္လိုက္၊ ဇာထိုးအပ္ကိုင္လိုက္ႏွင့္ မည္သူ႕ကိုမွ အားမကုိး ကိုယ့္ကိုယ္သာ အားကိုး၍ လူေနမႈမနိမ့္က်ေအာင္ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းေနပါလ်က္ တဖက္မွေလွခြက္ ခ်ည့္ က်န္ေသာ္လည္း အလံမလႊဲဲ၊ မာနႀကီးလွသည္ဟု ေႀကြးရွင္မ်ား၏ ေ၀ဖန္မႈတခု တိုးလာရျပန္သည္။ အထက္ပါ အတိုင္း လစဥ္ေႀကြးတို၊ ေႀကြးစ ရွင္ မ်ားက ပင္စင္ထုတ္ျပီးစ ၌ လာႀကေတာင္းႀကျခင္းကို က်မက အသိ လုပ္၍ သူတပါးထံမွ ေခ်းငွါးျခင္းကို ကန္႕ကြက္မိသျဖင့္ မိခင္၏မေက်နပ္မႈက လစဥ္ႏွင့္အမွ် တထပ္တိုး, တိုးလာ ျပန္ေသးသည္။
ေလာကဓံေရလယ္ေႀကာ၌ ေလွငယ္ႏွင့္ေမ်ာေနႀကေသာ သားအမိသုံးဦးအနက္မွာ ႀကာေတာ့ က်မတဘက္ အုပ္စုကြဲေနသလိုလို ျဖစ္လာပါသည္၊ သိ္ု႕ေႀကာင့္ မရိွေအးေအး, ရိွေအးေအးမဟုတ္ ေတာ့ဘဲ ေနရထိုင္ရသည္မွာလည္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟူ၍ မရိွေတာ့ပါ၊ ဤျမိဳ႕ဤပတ္၀န္းက်င္ ဤ၀င္းျခံႏွင့္ ဤအိမ္ႀကီးမွာ ေနရျခင္းသည္ က်မအဖို႕ေျခာက္ေသြ႕ေသာ သဲကႏၱရႀကီးလိုလို၊ ငရဲျပည္ႀကီးလိုလို၊ ထင္ျမင္လာေစပါသည္၊ အသက္ကလည္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လာျပီ၊ လြတ္လပ္စြာ တေနရာ၌ မ်က္ေစ့ေအး၊ နားေအးသြားျပီးအလုပ္, လုပ္ေနခ်င္ စိတ္မ်ိဳး ေတြေပၚ ေပါက္လာေတာ့ သည္။
သို႕ေသာ္ထိုအခ်ိန္ ထိုေခတ္က မိန္းခေလးမ်ားအဖို႕ ဘာအလုပ္မွမရိွပါ၊ အလြန္ဆုံး ေက်ာင္းဆရာမ အလုပ္ သာ ရိွပါသည္၊ ေက်ာင္းဆရာမ လုပ္၍ ေနရာရာမွာ သြားေနရလွ်င္ ျဖစ္ႏုိင္ေသးေသာ္လည္း က်မမွာ ေက်ာင္းဆရာမ လုပ္ႏိုင္ရန္ ဆရာျဖစ္ စာေမးပြဲ ေအာင္လက္မွတ္ကုိလဲ ရယူ ထားခဲ့ျခင္း မရိွပါ။ ေယာက်ၤား ကေလး ဆိုလွ်င္ေတာ့ မုခ်အိမ္ေျပး ဘ၀ေရာက္ခဲ့ရမည္၊ မိန္းမ အိမ္ေျပးဘ၀ႏွင့္ ေနရန္လည္း ယခုေခတ္ ကဲ့သို႕ မိန္းမ ကေလးမ်ားအဖို႕ လြတ္လပ္စြာ သြားလာ ေနထိုင္ျခင္း အေလ့အထ မရိွ၍ ေတြးမွ်ပင္ မေတြး၀ံ့ ေသာအခါ ကာလ ျဖစ္ပါသည္။
အိမ္ေထာင္မႈ႕ စနစ္ဆိုးမ်ား ဆက္ရန္
.
