ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္ အပိုင္း ( ၃)

အခန္း(၁) အဆက္

ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕သည္ အလြန္ေနခ်င္စဖြယ္ေကာင္းေသာျမိဳ႕ျဖစ္သည္။ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ အထက္ ေပ ၄၅၀၀ ေက်ာ္အျမင့္တြင္ ရွိ၍ ရႈေမွ်ာ္ခင္းမ်ားက ထူးျခားလွပသည္။ ရာသီဥတုကလည္း အလြန္ေကာင္းသည္။ ေနသာ ေသာေန႕မ်ား၌ တရုတ္ျပည္ဘက္မွ ဆီးႏွင္းမ်ားကုိပင္ လွမ္းျမင္ရသည္။ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕၌ ကၽြန္မ အလြန္ေပ်ာ္ေမြ႕ပါသည္။ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕တြင္ ကၽြန္မ၏ ကေလးဘ၀ကုိ ျမဳပ္ႏွံလုိသည္႕ဆႏၵမွ တစ္ပါး အျခား မရွိပါ။

 ကၽြန္မ၏မိဘမ်ားကမူ ထုိသုိ႕မယူဆၾကပါ။ ျမင္းစီးလုိက္၊ ေရကူးလုိက္၊ ခုန္ေပါက္ျမဴးတူးလုိက္၊ ေမာင္ျဖဴဟု နာမည္ ေပးထားေသာ ကၽြဲေပၚတက္၍ မွိန္းလုိက္လုပ္ေန၍ မျဖစ္ေသးေၾကာင္း ေျပာပါသည္။ ကၽြန္မအား မိဘမ်ားက ေတာင္ၾကီးတြင္ ေနခြင့္မေပးေသာ္လုံး၀ က်ဳိးေၾကာင္းမွ်တမႈ ရွိလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မ၏ အိမ္မက္ ကမၻာ ပ်က္သုဥ္းသြားပါက ကၽြန္မအားထိခုိက္နစ္နာဖြယ္ရွိပါသည္ ဟုတင္ျပေနေသာ္လည္း ကၽြန္မ၏ ဘ၀တြင္ လူတစ္လုံး သူတစ္လုံးျဖစ္လာေရးအတြက္ စာေပသင္ၾကား ရန္ လုိအပ္သည္ကုိ သိေန ပါသည္။

ေမေမသည္ ကၽြန္မကို အိဒင္ဘာရာသို႔ေခၚသြားၿပီး ေက်ာင္းအပ္ပါသည္။ ကၽြန္မ ေနသားက်သြားေစရန္ ေမေမ ကိုယ္တိုင္ တစ္နွစ္အတူေနေပးျပီးမွ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္သြားခဲ့သည္။ ကၽြန္မကိုအဘြားနင့္ ထားရစ္ ခဲ့သည္။ အီဒင္ဘာယာၿမိဳ႕တြင္ ေပ်ာ္သင့္သေလာက္ ေပ်ာ္ေစကာမူ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕၌ ေနထိုင္ ခဲ့ရသည္ တို႔ကို လြမ္းတသသ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ျပန္ရမည့္ေန႔ကိုသာ လက္ခ်ိဳးေရတြက္မိေနပါသည္။
 

ကၽြန္မ၏ အဘြား ကြယ္လြန္သြားေသာအခါ ေတာင္ႀကီးၿမိိဳ႔ သို႔ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ျပီဟု နားလည္လိုက္ပါသည္။ လမ္းခရီးတြင္ အုပ္ထိ္န္းသူအျဖစ္ သေဘာၤကပၸတိန္အား ကၽြန္မကိုကၽြန္မ ထိုးအပ္ျပီး မိဘမ်ားထံမွ တစ္စံု တစ္ရာ အေၾကာင္း ၾကားျခင္း၊ မရွိေသးမီ လစ္ဗာပူလ္မွ ရန္ကုန္သို႔ ထြက္လာေသာပင္လယ္ကူး   သေဘာၤနွင့္ လိုက္ပါလာရပါသည္။ ကိုလံဘိုၿမိဳ႕သို႔ သေဘာၤဆိုက္ေသာအခါ ကၽြန္မအား ရန္ကုန္သေဘာၤဆိပ္ တြင္ လာေရာက္ႀကိဳဆို ပါရန္ မိခင္ထံသို႔ ေၾကးနန္းရိုက္ အေၾကာင္းၾကားခဲ့ပါသည္။

ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာ အိမ္ျပန္ခရီး ျဖစ္ေစကာမူ ေတာင္္ႀကီးတြင္ၾကာၾကာ မေနရပါ။ အ၀တ္အစားမ်ား ထုပ္ပိုးျပီး ပညာဆက္လက္သင္ၾကားရန္ ဒါခ်ီလင္ၿမိဳ႕သို႔ ထြက္ခဲ့ရျပန္သည္။ ကၽြန္မ၏ ဖခင္သည္လည္း အလုပ္မွ အနားယူျပီး အိမ္တြင္ေနကာ လက္သမားအလုပ္ကို လုပ္ကိုင္ေနပါသည္။ ေဖေဖက ရယ္စရာ ေျပာတတ္ ပါသည္။
'' ငါဟာ အရိုးျဖတ္ လႊဘ၀က စုေတျပီး သစ္သားျဖစ္ လႊျဖစ္သြားျပီ'' ဟု ေျပာေလ့ရွိပါသည္။

ကၽြန္မေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို ျပန္ေရာက္သည့္အခါ အခ်ိ္န္မ်ားသည္ရပ္ေနျပီး ကၽြန္မအလာကို ေစာင့္ဆုိ္င္း ေနဘိသကဲ့သို႔ ယခင္ကနွင့္ဘာမ်ွ ျခားနားသည္ကို မေတြ႔ရပါ။
 

ဒါဘာပြဲမ်ား၌ ဥေရာပတိုက္သား အရာရွိႀကီ္းမ်ားသည္ ေတာက္ေျပာင္ေသာ ယူနီေဖာင္းမ်ားကို ၀တ္ဆင္၍ သူတို႔၏ ခါးတြင္ ဓားမ်ားခိ်တ္ဆြဲလ်က္ သူတို႔၏ ဇနီးမ်ားကလည္း ေလတြင္ တဖ်က္ဖ်က္လြင့္ ေနေသာ အက်ီၤရွည္မ်ားကို ၀တ္ျပီး ေခါင္းတြင္လည္း ေဘာင္လာဦးထုပ္ ပံုသ႑န္ေဗာင္းထုပ္မ်ား အုပ္လ်က္၊ နယ္ဘက္ ဆိုင္ရာ အရာရွိမ်ားကလည္း ကိုယ္က်ပ္အက်ီၤနွင့္ ပ်ံလႊားငွက္ႀကီးကဲ့သို႔ ရွည္လ်ား ေသာမနက္ခင္း ၀တ္ အက်ီၤမ်ားကို ၀တ္ဆင္ကာ ဒါဘာဆုေပးပြဲသို႔ စီတန္းတက္ေရာက္လာၾကသည္ တို႔ကို ကၽြန္မ မွတ္မိေနပါ ေသးသည္။

အင္းေလးကန္သို႔ ကၽြန္မတို႕အေပ်ာ္ခရီးထြက္ရာတြင္ ေလွမ်ားကိုအလွအပမ်ားျဖင့္ မြမ္းမံျ့ပင္ဆင္ထား ပါသည္။ ေလွေလွာ္သူမ်ားမွာ အ ျခားေဒသမ်ားမွာကဲ့သို႔ မဟုတ္ဘဲ ေျခေထာက္ျဖင့္ ေလွတက္ကို ထိန္းျပီး ေလွာ္ခတ္သူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္မသည္ ေသနတ္ပစ္ရာတြင္ က်င္လည္၍ ငါးမ်ွားရာတြင္လည္း ကၽြမ္းက်င္လွပါသည္။

အ၀တ္အစားမ်းားကို စိတ္ကူးရသလို ၀တ္ဆင္ျပီး က်င္းပေသာျပိဳင္ပြဲမ်ားတြင္လည္း ကၽြန္မကသာ ဆုမ်ား ရေလ့ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို အဆံုးသတ္ရပါေတာ့မည္။ ကၽြန္မသည္ အလုပ္တစ္ခု ကိုလုပ္ရ ပါေတာ့မည္။
ကၽြန္မ၏မ်က္နွာကို မွန္ထဲတြင္ မၾကာခဏ ၾကည့္ဖူုးပါသည္။ ကာလသားမ်ား ႀကိဳက္သည့္ ပထမတန္းစား အလွ ပိုင္ရွင္မဟုတ္ပါ။ ရြက္ၾကမ္းေရက်ဳိ အလွမ်ဳိးသာ ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းရုပ္ရည္မ်ဳးိ သည္ကၽြန္မ၏ အလုပ္ နွင့္ အံ၀င္ခြင္က်ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မသည္ ဖေနာင့္တစ္ခ်က္ေဆာင့္ရံုမ်ွျဖင့္ လူေတြက ကၽြန္မကို ဂရုစုိက္ နိုင္လာေအာင္နွင့္ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ အလုပ္ထားပါဘဲ အမိန္႔ကို နာခံလာေအာင္ လုပ္နိုင္ခဲ့ပါသည္။

ကၽြန္မသည္ ေဖေဖနွင့္ နီးနီး ကပ္ကပ္ ေနလာခဲ့ဲရသည္ျဖစ္၍ လူနာမ်ားကို စည္းရံုးနိုင္ေသာ နည္းလမ္း မ်ား ေဖ့ေဖ့ထံမွ ရခဲ့ပါသည္။ ေဆးက အ၀င္ဆိုး၍ ေဆးမေသာက္လိုသူမ်ား ေဆးေသာက္ခ်င္လာေအာင္ စြမး္ေဆာင္ နိင္ခဲ့ပါသည္။ အလြန္စကားမ်ားေသာ လူနာမ်ား၊ အလြန္ပင္ပန္း ႏြမ္းနယ္ေနေသာ ေရာဂါ သည္မ်ား ၿငိမ္သက္သြားေစရန္ အဖ်ားတိုိင္းျပဒါးတိုင္သည္ အစြမ္းထက္သည့္ လက္နက္တစ္မ်ဳိးဟု သိလာ ပါသည္။

အေျခခံ အားျဖင့္ ကၽြန္မသည္ ရွက္တတ္ ေၾကာက္တက္ပါသည္။ ကၽြန္္မ၏ ပင္ကိုယ္သေဘာမွာ မိမိနွင့္မ ဆိုင္ေသာ ကိစၥမ်ား၌ စ္ိတ္၀င္စားမွဳ႕ မရွိျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မ၏ပြင့္လင္းေသာ အမူအက်င့္မ်ား သည္ မိမိ ကိုယ္ကိိုယ္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မွဳ နည္းပါးေနျခင္း အေပၚတြင္ ဖံုးကြယ္ သြားပါသည္။ ကၽြန္မ၏ အသက္က ငယ္ရြယ္ ေစကာမူ ကမာၻေပၚတြင္ အလွပဆံုး ေဒသရွိ ေဆးရံုတစ္ရံုမွ သူနာျပဳ ဆရာမႀကီး ျဖစ္သည္ကိုေတာ့ ျပင္ပကမာၻက ကၽြန္မကို အသိအမွတ္ ျပဳရပါသည္။

ျမန္မာျပည္သည္ စစ္ေဘစစ္ဒဏ္ မခံရေသးပါ။ ဥေရာပတုိက္တြင္မူ ၿဗိတိန္နိုင္ငံသည္ မိမိ၏ တည္ျမဲမွဳ အတြက္ စစ္တုိက္ေနရသည္။ သို႔ေသာ္ ၿဗိတိသ်ွအင္ပါယာ၏ ေခ်ာင္က်ေသာ ေနရာတြင္ ရွိသည့္ျမန္မာ နိုင္ငံကို မည္သူကမ်ွ ဂရုမစိုက္သျဖင့္ စစ္တိုက္လာမည္ မဟုတ္ဟု ကၽြန္မတို႔ကိုထပ္တလဲလဲ အာမခံ ခ်က္ေပးေန၍ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားမ်ားသည္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ပါးပါးေနခဲ့ၾကပါ သည္။စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္အတြက္ ေတြးေတာပူပင္စရာ အေၾကာင္မရွိပါ။

သို႔ျဖစ္၍ ဥေရာပတုိက္သားမ်ားက အကမပ်က္ အသာက္မပ်က္၊ အေပ်ာ္မပ်က္ ေနခဲ့ၾကသည္။
'' တုိ႔တစ္ေတြမၾကာခင္ ဘ၀ဆံုးေတာ့မွာပဲ'' ဆိုေသာအသိကရွိေနလိုမ်ား ထင္ျမင္ရာ စြတ္လုပ္ေနၾက ေလေရာ့ သလား၊ သို႔မဟုတ္ ရင္ဆိုင္ၾကံဳ ေတြ႔လာမည့္ ေဘးဆိုး အႏၱရာယ္ကို သတိမမူ ဂူမျမင္ ျဖစ္ေနၾက ေလေရာ့လား မသိပါ။
ေတာင္ႀကီး ၿမိဳ႔တြင္ ဥေရာပတုိက္သားမ်ား ၁၅၀ ခန္႔ ရွိပါသည္။ အမ်ားစုမွာ ျဗိတိသွ် အရာရွိမ်ားနွင့္ သာသနာျပဳ အဖြဲ႕မွ အီတာလ်ံ သီလရွင္ မ်ား ျဖစ္ပါသည္။
ေငြေၾကးခ်မ္းသာေသာ ဗမာလူမ်ဳိး၊ရွမ္းလူမ်ဳိး၊အဂၤလိပ္ျမန္မာ ကျပား၊အဂၤလိပ္ကုလားကျပား၊ ၀တ္လုံမ်ား၊ ရွ႕ေနမ်ား၊ ေက်ာင္းဆရာမ်ား ကုန္သည္ပြဲစားမ်ား သည္ အၿငိမ္းစားယူျပီး ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕၌ အေျခ ခ်ေနၾက သည္။ အလြန္ေအးခ်မ္းေသာေနရာ၊ စစ္၏အနိဌာရံုမ်ားနွင့္ ကင္းေ၀းသည့္ေနရာဟူ၍ မွတ္ထင္ ထားခဲ့ ပါသည္။

ေ၀းလံေသာေဒသမ်ားမွ အေျမာက္သံ၊ဗံုးသံမ်ား တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာေနသည္ကို သတိမမူမိၾကပါ။ ကၽြန္မ၀ယ္ထားေသာ ေရဒီယိုမွ ဂ်ပန္တို႔ပုလဲဆိပ္ကမ္းကို ဗံုးၾကဲပံုကို ၀င္ေရာက္ တိုက္ခုိက္ပံု၊ ပရင့္စ္ေအာ့္(ဖ္) ေ၀းလ္နွင့္ရီပါ့လ္စ္ စစ္သေဘာၤႀကီးနွုစ္စီး နစ္ျမဳပ္သြားပံုတို႕ကို နားေတာင္ၾကားသိေန ၾကေစကာမူ ကၽြန္မတို႔ တစ္ေတြသည္ စစ္နယ္ပယ္အတြင္းသို႔ မေရာက္နိုင္ဟု ယံုၾကည္ေနၾကေလသည္။
 

၁၉၄၁ ခုနွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂၃ ရက္ေန႔တြင္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ဂ်ပန္ဗံုးၾကဲေလယာဥ္မ်ားက ဗံုးလာၾကဲသည္။ စက္ေသနက္နွင့္လည္း ပစ္ေသးသည္။ အစိုးရလုပ္ငန္းမ်ား ရပ္သြားခဲ့သည္။
အမွန္မွာ ဗံုးၾကဲသည့္ေန႔ကို အထူးတလည္ မွတ္မိေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ ေတာင္းၾကီးၿမိဳ႕' ေဆးကရက္ဟတ္' ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတြင္ ထိုေန႔က ကၽြန္မ၏ ညီမအစၥဘယ္လ္နွင့္ ၀ါလတာဖူးလား တို႔နွစ္ဦး လက္ထပ္ေသာ ေန႔နွင့္ တုိက္ဆိုင္ေန၍  မွတ္မိေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ပရိတ္သတ္အနညး္ငယ္ကို သာဖိတ္ၾကားထားသည္ ျဖစ္၍ ေအးေအးေဆးေဆး ရွိလွသည္။

၀ါလတာ၏ အစ္မနွစ္ဦးမွာလည္း သူနာျပဳ ဆရာမၾကီးမ်ားပင္ျဖစ္၍ ရန္ကုန္ကုိ ဗံုးၾကဲေသာေန႔တြင္ ေတာင္ၾကီး ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ေနခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔နွစ္ဦးစလံုးသည္ အိႏိၵယျပည္သို႔ ကုန္းလမ္းမွ စစ္ေျပးၾက ရာတြင္လမး္ခရီး၌ ေသဆံုးသြားၾကသည္။ သူတို႔နွစ္ဦး၏ ရုပ္ကလာပ္က္ို လမ္းေဘးတစ္ေနရာတြင္ ေတြ႔ရေသာ အခိ်န္၌ လက္ထဲတြင္ စာရြတ္တစ္ရြတ္ ကိုင္ထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ စာရြက္သည္ မစၥလ္ဘီ ဆိုသူ အမ်ဳိးသမီးက သူနွင့္သူ၏ ကေလးသံုးဦး ေသရအံ့ဆဲဆဲတြင္ ေပးသြားေသာ ေသတမ္းစာပင္ ျဖစ္သည္။

ျမန္မာျပည္ဘုရင္ခံ ဆာရယ္ဂ်ီနယ္ ေဒၚမန္စမစစ္သည္ လူအမ်ားအား မိမိတိို႕တာ၀န္က်ေသာ ေနရာမ်ား တြင္ ေနၾကရန္စိတ္အားထက္သန္စြာ တိုက္တြန္းသြားပါသည္။ ျမန္မာနုိင္ငံသည္ ရန္သူကိုရင္ ဆိုင္ရန္ အသင့္ရွိ ေနပါသည္ဟု ေျပာသြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ပထမအႀကိမ္ဗံုးၾကဲ ခံရသည့္ အခ်ိန္ တြင္ပင္ ၿမိဳ႕ေပၚရွိ လူအမ်ားအျပားသည္ ဘုရင္ခံ၏ စကားကို အယံုအၾကည္ မရွိၾက၍ တစ္သုတ္ ျပီးတစ္သုတ္ ထြက္ခြာ သြားေလေတာ့သည္။

ဒီဇင္ဘာ၊ ၂၅ ရက္ ခရစၥမတ္ေန႔တြင္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ဗံုးလာေရာက္ၾကဲခ်ေသာအခါ ေထာင္ေပါင္းမ်ား စြာေသာၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားသည္ အထက္ျမန္မာျပည္သို႔ တစ္သုတ္ျပီး တစ္သုတ္ ထြက္ေျပးကုန္ၾက သည္။ ဥေရာပ တိုက္သားမ်ားနွင့္ အျခားစစ္ေျပးမ်ားပါ တျဖည္းျဖည္း ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕သို႕ေရာက္လာၾက သည္။ ကၽြန္မတို႕ တစ္ေတြက ဂရုမထားခဲ့ေစကာမူ စစ္ႀကီးသည္ကၽြန္မတို႕ထံသို႔ ဆိုက္ေရာက္ လာပါျပီ။

သတင္းေတြကား မယံုနိုင္စရာ ျဖစ္ေနသည္။ '' ကၽြန္မတို႔၏ စစ္သည္မ်ားသည္ ဂ်ပန္လူ၀ါကေလးမ်ား ထက္ စစ္ေရး ကၽြမ္းက်င္သည္၊ ကၽြႏု္ပ္တုိ႕၏ ေလယာဥ္ေတြက ပုိမုိေခတ္ျပီးဂ်ပန္ေလယာဥ္ပ်ံမ်ားကုိ ျမန္မာ ေကာင္းကင္မွ မၾကာမတင္ ရွင္းလင္းပစ္ေတာ့မည္ ဟူ၍ ကၽြန္မတုိ႕ကုိ သတင္းလႊင့္ထားပါသည္။ အမွန္မွာ ကၽြန္မတုိ႕တြင္ ေလယာဥ္မရွိပါ။ ကၽြန္မတုိ႕၏စစ္သားမ်ားကလည္း ေလ့က်င့္မႈမျပည္႕၀သည္႕ အျပင္ လက္နက္ မ်ား က ေခတ္ေနာက္က်ေနပါျပီ။

ျမန္မာျပည္မွ ဆုတ္ခြာေရးအစီအစဥ္ကုိ ကၽြန္မေ၀ဖန္ခ်င္ပါသည္။ အစီအစဥ္က ကေမာက္ကမႏုိင္လွပါ သည္။ ျမန္မာျပည္မွ ဆုတ္ခြာရာတြင္ မည္သည္႕အတြက္ ရန္ကုန္ေရလမ္းခရီးျဖင့္ မဆုတ္ခြာ ေစသနည္း။ နယ္စပ္ ေတာင္ေပၚေဒသမ်ားသုိ႕ စစ္ေျပးမ်ားအား ေစလႊတ္ရာတြင္သည္႕တြက္ ၾကိဳဆုိ လက္ခံေရးအဖြဲ႕မ်ား ၾကိဳတင္မစီစဥ္ခဲ့သနည္း။ တကယ္လုိ႕မ်ား ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕က ထြက္ခြာရ မည္ဆုိလွ်င္ မည္သုိ႕႔ ထြက္ခြာ ၾကမည္နည္း။ ကၽြန္မသည္ ထုိအခ်ိန္အထိ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕က ဆုတ္ခြာ ထြက္ေျပး ၾကရ လိမ့္မည္ဟု မထင္မွတ္ ေသးပါ။မည္ဆိုပါလွ်င္ မည္သို႔ထြက္ခြာၾကမည္နည္း။ ကၽြန္မသည္ ထိုအခိ်န္ထိ ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕က ဆုတ္ခြာ ထြက္ေျပးၾက ရလိမ့္မည္ဟု မထင္မွတ္ေသးပါသည္။

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနွင့္ အခ်ိိန္္မ်ား ကုန္သြားခဲ့သည္။ ေတာင္ႀကီးကလပ္တြင္ ဖဲရိုက္မပ်က္၊ အရက္ေသာက္ မပ်က္၊ အကမပ်က္ရိွႀကသည္။ ကၽြန္မကေတာ့ အရာရိွကေတာ္အခ်ိဳ႕ကို သူနာျပဳသင္တန္းေပးသည္။ ေဆးသတၱာမ်ား ထုပ္ပုံထုပ္နည္း၊ က်ပ္စည္းပုံစည္းနည္းမ်ား သင္ျပေပးသည္။ အရာရိွကေတာ္ အခ်ိဳ႕က လည္း ရွမ္းေစာ္ဘြားသားမ်ား ေက်ာင္းတြင္ယာယီဖြင့္ထားေသာ စစ္ေဆးရုံရိွဒဏ္ရာရ စစ္သားမ်ားကို သြားေရာက္ အားေပးသည္။ ဂ်ပန္မ်ား ရန္ကုန္သို႕ ခ်ီတတ္ရာတြင္ ႀကားျဖတ္ခုခံတိုက္ခိုက္ခဲ့၍ ဒဏ္ရာ ရလာသူမ်ား ျဖစ္သည္။
ကၽြန္မမွာ ေပ်ာ္အပါးကိုမ်ားကို စိတ္ကူးရန္အခ်ိန္မရပါ။ ေဆးရုံအလုပ္ႏွင့္ပင္ မအားလပ္ေအာင္ ျဖစ္ေန ပါသည္။ ငွက္ဖ်ားေရာဂါ၊ ၀မ္းကိုက္ေရာဂါက တစ္မ်ိဳး၊ ထိုခိုက္ဒဏ္ရာ ရသူမ်ားႏွင့္ ကိုယ္၀န္ေဆာင္မ်ား က တစ္ဖုံ၊ အူအတတ္ေပါက္သူမ်ား ခြဲစိတ္ကုသေရးက တစ္သြယ္ျဖင့္ မိုးလင္းကမိုးခ်ဳပ္ မအားရပါ။

ေဆးရုံတြင္ အမႈထမ္းမ်ားက နည္းေနရသည့္အထဲ ေဆးရုံအုပ္ဆရာ၀န္ ဗုိမႈးႀကီး တက္ကင္စတန္ကို စစ္တပ္က ဆြဲထားေသးသည္။ အစားေပးသူက တရုတ္ ျမန္မာ ကျပား၊ အသက္ႀကီးျပီး ပင္စင္ေပးဖို႕ပင္၊ လြန္ေနေသာ အရြယ္ျဖစ္သည္။
ေနာက္ျပီးအေမရိကန္ သာသနာျပဳအဖြဲ႕မွာ ဆရာ၀န္ႀကီးေဂၚဒင္ဆီးဂေရ႕၏ ေဆးရုံမွ ေလ့က်င့္ေပး လိုက္ေသာ သူနာျပဳ ဆရာမေျခာက္ဦး၊ အေဆာင့္ေစာင့္ေလးဦးႏွင့္ တိုင္းရင္းသား ဆရာ၀န္ ေလးဦးတို႕ လည္း ေဆးရုံကို ေရာက္လာႀကပါသည္။

စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား တျဖည္းျဖည္းေရာက္လာႀကရာ ကၽြန္မ တို႕၏သီးသန္႕ အခန္းမ်ားကိုပင္ ေပးထား ရသည္။ ကၽြန္မတို႕၏တာ၀န္က ပိုႀကီးလာသည္။ စစ္ေျပးမ်ားထဲတြင္ မ်က္ႏွာျဖဴမ်ားလည္း ပါရိွ ပါသည္။ အခ်ိဳ႕ေသာ မ်က္ႏွာျဖဴမ်ား၌ အဖိုးထိုက္အဖိုးတန္ ေရႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္သံပတၱျမား မ်ားကို အက်ႌ အနားခ်ဳပ္ရိုး မ်ားတြင္ ၀ွက္ျပီးယူလာသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။
 

ယခုကဲ့သို႕ ၀ွက္ယူလာသည္မ်ားကို ႀကဳံေတြ႕ရေသာအခါ ေဒါပြမိသည္။ အမွန္ေတာ့ အေရးရယ္အ ေႀကာင္းရယ္ လို႕ ေပၚလာလွ်င္ ထုတ္သုံးဖို႕ လြယ္ကူရန္ ယူေဆာင္လာၾကသည္ကို ကၽြန္မအေနျဖင့္ ေဒါမပြ သင့္ပါ။ ထိုအခ်ိန္အခါက ကၽြန္မစိတ္ထဲတြင္ "ဘယ္သူေသေသ ငေတမာ ျပီးေရာ" လူစားမ်ိဳးကို ရြ႕ံမုန္း ခဲ့ပါသည္။ ထုိစိတ္ဓာတ္သည္ ၁၉၁၉ခုႏွစ္က ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ တုပ္ေကြးေရာဂါ ကပ္ထဲ၌ကၽြန္မ ေသမလို ျဖစ္ခဲ့ရာမွ အေမြရ လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟုေမေမက ေျပာပါသည္။

ကၽြန္မသည္ ထုိအခ်ိန္က ျမန္မာျပည္၏အရွင္သခင္မ်ား (အားလုံးေတာ့ မဟုတ္ပါ)ကို မ်က္စိထဲတြင္ ႀကည့္မရ ခဲ့သည္ကိုေတာ့ ၀န္ခံပါသည္။ ထိုသို႕ေသာ အရွင္သခင္ႀကီးမ်ားသည္ တင္နစ္ကစားရာတြင္ ဆားေဗစ္(စ္)စ ေပးရသည့္ ရိုပ္ခ်က္ဟုထင္မွတ္ေနႀကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ သူတို႕ကိုအျပစ္တင္၍လည္း မျဖစ္ပါ။ သူတို႕သည္ ပညာကိုေကာင္းစြာ သင္ႀကားလာႀကသူမ်ား ညာဏ္ရိွသူမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း စနစ္တစ္ခု၏သားေကာင္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ တင္းက်ပ္ေသာ လူတန္းစားဖြဲ႕စည္းပုံက သူတို႕အားေပါ့ေပါ့ တန္တန္ေနထိုင္သည့္ အက်င့္ ပါေစျပီးလူကို ထိုင္းမႈိင္းသြားေစခဲ့ပါသည္။
 

အရာရိွႀကီး တစ္ဦးဦး၏အိိမ္သားစာရင္း ၀င္သြားျပီဆိုပါလွ်င္ အေျခြအရံ၊ ေက်းကၽြန္မ်ားက သူေန႕ရာႏွင့္ သူရိွေနႀကျပီးျဖစ္၍ ဘာတစ္ခုမွ် ဘာတစ္ခုကိုယ္တိုင္လုပ္ရန္ မလိုေတာ့ပါ။ ထမင္းခ်က္၊ ကေလးထိန္း၊ စားပြဲထိုး၊ အေစခံမ်ားကို အမိန္႕ေပးရုံႏွင့္အစစ ျပည့္စုံသြားႀက၍ကိုယ့္ကိုယ္ကုိယ္ အားကိုးခ်င္စိတ္ပင္ မရိွေတာ့ပါ။

အိႏၵိယျပည္သို႕ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားသူမ်ားတြင္ စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာသူမ်ား၊ အစြမ္းအစရိွသူမ်ား၊ ပါ၀င္ႀကပါသည္။ ေတာင္ႀကီးသို႕ေရာက္လာ ႀကသူမ်ားသည္ ထိုသို႕မဟုတ္ပါ။ သူတို႕သည္ ကလပ္ကို သူတို႕၏ဘ၀ရပ္တည္ေရး လည္ပတ္ရန္အတြက္ ဗဟိုျပဳေနႀကသည္။ ကလပ္မွေန၍ လႈပ္ရွားေနျခင္း ျဖင့္ လူျဖဴမဟုတ္ေသာ လူတန္းစားအလႊာ အသီးသီးထက္ သီးျခားကင္းလြတ္ ျမင့္ျမတ္သူမ်ားအျဖစ္ ျပဳမႈ ေနႀကပါသည္။

ယေန႕ေခတ္လူေတြက အသားအေရာင္ ညိဳေမွာင္ေစရန္အတြက ေနပူစာလႈံရန္ေနရာမ်ားကို ရွာေဖြႀက သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္မႈ ေနေရာင္ေကာင္းေကာင္းရပါလ်က္ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက သူတို႕၏ဆင္စြယ္ ေရာင္ အသားကုိ ကာကြယ္ရန္ ေနရိပ္ကို ခိုႀကသည္။ ဆင္စြယ္ေရာင္ အသားပိုင္ရွင္ သည္ သာ လူတန္း စားခြဲ ရာတြင္ ထင္ေပၚသည္ မဟုတ္ပါလား။
ေျခအိတ္လတ္အိတ္အရွည္မ်ား ၀တ္ျခင္း၊ အရိပ္ထဲ၌ေနျခင္းတို႕ကို ကၽြန္မမႀကိဳက္ပါ။ ကၽြန္မ၏ မိဘမ်ားက သူတို႕၏အေပါင္းအသင္း ရိပ္ျမဳံထဲသို႕ မ၀င္ေစလို၍ မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မ၏မိဘမ်ားသည္ ဥေရာပတိုက္သူ တိုက္သားမ်ားျဖစ္၍ ကၽြန္မကိုအသားအေရာင္ေႀကင့္ မညသည့္အခါတြင္မွ် သူတို႕၏ အေပါင္းအသင္းမွ ဖယ္ထားျခင္းမရွိပါ။ အျဖဴေရာင္၏ အာနိသင္သည္ မည္သည့္အရာႏွင့္ မဆိုကြဲျပား ျခားနားသည္ဟူေသာ အေတြးအေခၚကို ကၽြန္မႀကီးျပင္လာေသာ ပတ္၀န္းက်င္က လက္ခံယုံႀကည္ေန ေသာေႀကာင့္ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္မ၏ အသားအေရမ်ာပ်ားရည္ေရာင္ ထေနပါသည္။ ဥေရာပါသူမ်ားလို ျဖဴျဖဴႀကမ္းႀကမ္း မဟုတ္ပါ။ အကယ္၍သာ ကၽြန္မသည္အဂၤလိပ္ ျမန္မာကျပား၊ သို႕တည္းမဟုတ္ အဂၤလိပ္ကုလားကျပား ျဖစ္မည္ ဆိုပါကႏွိမ့္ခ်ျခင္း၊ အေပၚစီးမွႀကည့္ျခင္၊ အထိတထိေစာင္းေျမာင္း ေျပာဆိုျခင္းတို႕ကို ခံရမည္မွာေသ ခ်ာလွပါသည္။ ေပၚတူဂီေသြးက တစ္၀က္၊ စေကာ့ေသြးက တစ္၀က္ျဖစ္၍သာ သက္သာမႈ ရိွခဲ့ပါ၏။

ကၽြန္မ၏မိဘ အရင္းအခ်ာမ်ားကို မဆိုထားဘိ၊ ေပၚတူဂီလူမ်ိဳး ဗတ္(စ္)ကိုဒဂါးမားႏွင့္ စေကာ့လူမ်ိဳး ေရာဘတ္ဆန္း(စ္)တို႕ႏွင့္ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးျဖစ္ရသည္ကို ေျပာင္းလဲလိုစိတ္ မရိွခဲ့ပါ။ သို႕ေသာ္ ကၽြန္မ၏ စိတ္ထဲတြင္ လူျဖဴမ်ိဳး ျဖစ္ရသည့္အတြက္ အျခားသူမ်ားထက္ ျမင့္ျမတ္သည္ဟူ၍ မယူဆပါ။ လူပ်ိဳလူလြတ္ ဥေရာပ တိုက္သားတစ္ဦးက တိုင္းရင္းသူ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးႏွင့္ တြဲလာေနသည္ကို မႀကည့္လို၍ ကပြဲမွ ထြက္သြားသူမ်ား အေပၚတြင္လည္းကၽြန္မက သည္းခံႏိုင္သူ မဟုတ္ပါ။

ကၽြန္မသည္ အသားအေရာင္ ခြဲျခားျခင္းကိုဆန္႕က်င္ေသာ စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္သူမ်ား၏ ကိုယ္စားလွယ္ ေတာ့မဟုတ္ပါ။ အသားအေရာင္ခဲြျခားမႈ စနစ္၏မညီမွ်မႈကို အဆုံးသတ္ရန္ ေတာင္းဆိုေနသူ မဟုတ္ သလိုအႏွိမ္ခံ လူတန္းစားမ်ားအတြက္ ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္ေနျခင္းလည္း မရိွပါ။ ကၽြန္မအေနျဖင့္ ထိုကဲ့သို႕ေသာ သူမ်ားအတြက္ လက္ခုပ္တီးမိမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မ၏ဘ၀ အေတြ႕အႀကဳံမ်ားက လူတန္းစား ခြဲျခားျခင္းသည္ တန္ဖိုးမရိွဟူ၍ သင္ႀကားေပးခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္မ၏ဘ၀တြင္ ယင္းသင္ခန္း စာကို ေမ့ေပ်ာက္လိမ့္ မည္မဟုတ္ပါ။

သူနာျပဳလုပ္ငန္းသည္ အယုတ္အလတ္အျမတ္ေရြး၍ ျဖစ္ေသာလုပ္ငန္း မဟုတ္။ လူတန္းစားအလႊာ အသီးသီးကို တစ္ေျပးညီတည္း ျဖစ္ေအာင္ ညႇိေပးရေသာ လက္နက္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ အေရခြံေအာက္၌ ရိွေနေသာေသြးသည္ လူမ်ိဳးမေရြးနီႀကသည္သာ ျဖစ္သည္။ တိတိက်က်ေျပာရပါလွ်င္ ေသြးသည္ျပာ ေနခဲ့ေသာသင္သည္ သခၤ်ိင္းသို႕ ခပ္ျမန္ျမန္ႀကြရေပေတာ့မည္။ ေဒ၀ဒနာခံစားရျခင္းသည္လည္း အသား အေရာင္ခြဲျခားျခင္း မရိွပါ။ ကၽြန္မ၏အလုပ္က ယင္းသို႕စိတသေဘာထားမ်ိဳး ထားရိွရန္လမ္းညႊန္ ေပးေနျခင္း မဟုတ္ေသာ္လည္း ထိုအေတြးအေခၚကိုပင္ ခံယူရမည္ျဖစ္ပါသည္။

ဘုရားတရားကို သက္၀င္ယုံႀကည္ ေလးစားေသာ မိသားစုမွ ႀကီးျပင္းလာရသူျဖစ္၍ ကၽြန္မတို႕၏ ဘာသာ၌နိဗၺာန္ဟူသည္ အသားအေရာင္မ်ိဳးစုံတို႕၏ ခိုလႈံရာဟုစြဲျမဲ ယုံႀကည္ပါသည္။ ေက်ာင္းခန္းမ မ်ား၌ခ်ိတ္ဆြဲ ထားေသာ ၀ိတိုရိယ ဘုရင္မႀကီး၏ ဓာတ္ပုံထဲတြင္သူမ ပိုင္ဆိုင္ထားသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားမွ အသား အေရာင္ညိဳေမွာင္ေသာ ကေလးငယ္မ်ား ၀န္းရံေနႀကသည္ကို ကၽြန္မျမင္ေယာင္ေနမိပါသည္။
ကၽြန္မတို႕တြင္ အိမ္ေဖာ္မ်ားရိွပါသည္။ ေဖေဖသည္အိမ္ေဖာ္မ်ားကို တန္းတူရည္တူ ဆက္ဆံျခင္းမရိွ ေစကာမႈ သူတို႕သည္ လူသားမ်ားျဖစ္သည္ကို မေမ့ႀကရန္ေတာ့ အျမဲသတိေပးေလ့ရိွပါသည္။ ကၽြန္မတို႕အားအိမ္ေဖာ္မ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံစကားေျပာရာတြင္ အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ ေျပာခြင့္မျပဳပါ။ သို႕ျဖင့္ ကၽြန္မသည္ အူရဒူ၊ ျမန္မာ၊ ဟိႏၵဴစတန္နီ စကားမ်ားကိုသြက္လက္စြာ ေျပာဆိုႏိုင္ပါသည္။

အိမ္ေဖာ္မ်ားသည္ သူတို႕အတြက္ေပးထားေသာ ေျမကြက္မ်ား၌ ကၽြန္မတို႕နည္းတူ စိုက္ပ်ိဳးေရးေမြးျမဴ ႀကပါသည္။ ကၽြန္မသည္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ သို႕ေသာ္ျမန္မာ့ေျမေပၚ၌ ေမြးျပီးႀကီးျပင္းလာခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၏ အေလ့အက်င့္မ်ားႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ျမန္မာ့ေျမေပၚ၌ ျပန္လည္ အသက္ သြင္းလိုသူမ်ားထဲ၌ ကၽြန္မမပါပါ။
ကဗ်ာဆရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂၽြန္ဒြန္ေနကဲ့သို႕ ကၽြန္မသည္သီးျခား ကင္းလြတ္စြာ အထီးက်န္ေနလိုသူ မဟုတ္ပါ။ အစုအေ၀းတစ္ခု၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုအျဖစ္ ေနခ်င္ပါ၏။ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ ဆားေရးနယ္ေျမ မွ သယ္ေဆာင္လာေသာ ၀တၱက ေျမေပၚတြင္ တည္ေဆာက္ထားသည့္ အလား 'ကလပ္'ကို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္ႀကည္ညိဳ ေနႀကေသာလူစုမ်ား၏ အလယ္တြင္ေတာ့ ကၽြန္မမေနလိုပါ။ ေစတီပုထိုးမ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာ တုိက္သားမ်ားကလည္း ကလပ္သည္ျမင့္ျမတ္သူမ်ား၏ ေပ်ာ္စံရာျဖစ္သည္ဟု ယုံႀကည္က်င့္ သုံးေနႀက ပါသည္။

ဂ်ပန္မ်ားသည္ ေျမာက္ဘက္အရပ္ဆီသို႕ မွန္မွန္ခ်ီတက္လ်က္ရွိျပီး ရက္စက္မႈ အေပါင္း၌ သရဖူ ေဆာင္းေနၾကစဥ္ ကလပ္သည္ အဂၤလိပ္မ်ားအတြက္သာ ဟူေသာ သေဘာထားကိုသဲသဲမဲမဲ စြဲမွတ္ ထားၾကဆဲ ပင္ ျဖစ္သည္။
အလြန္သန္႔ရွင္းျပီး ေခါက္ရိုးမပ်က္ အ၀တ္အစားမ်ားးကို ၀တ္ဆင္ထားၾကသည့္ စားပြဲထိုးမ်ားသည္ လွခန္႔ညားေသာ ပရိေဘာဂမ်ားကို ခင္းက်င္းထားျပီး ခန္းလံုးျပည့္ ေကာ္ေဇာမ်ားေပၚတြင္ တိတ္ဆိတ္ စြာသြားလာလ်က္ ၀ီစကီ၊ ဂ်င္၊ ဘရန္ဒီမ်ားကို ခြက္ၾကီးခြက္ငယ္မ်ား အတြင္းသို႔ လိုက္ေလာင္းထည့္ေပး ေနၾက ပါသည္။

ေဆးလိပ္ေသာက္ေသာ အခန္း၊ ဘိလိယက္အခန္း၊ အမိ်ဳးသမီးမ်ား ဖဲရုိက္သည့္အခန္း၊ အေကာင္းဆံုး အစားအစာမ်ားရသည့္ ထမင္းစားခန္းအရက္ဘားခန္း၊ ေရကူးကန္နွင့္ တင္းနွစ္ကြင္းမ်ားသည္ ကလပ္၏ အေဆာင္ အေယာင္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ကလပ္မ်ားသည္ လူအမ်ားေတြ႔ဆံု၍ သတင္းမ်ားဖ လွယ္ရန္၊အတင္းအဖ်ငး္ ေျပာဆိုရန္ ဆံုဆည္းၾကသည့္ ေနရာလည္းျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္မသည္ ကလပ္ေပၚတြင္ စိတ္၀င္စားမွဳ မရွိခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္စစ္ေျပးလာၾကသူမ်ားက ကလပ္ကို ၄င္းတို႔ ဇိမ္ယူရန္ခုတံုးလုပ္ အသံုးျပဳလာသည့္ အခါက်မွ သတိမူမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေတြကို ယေန႔တို္င္အ မွတ္ထင္ထင္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပေနျခင္းမွာ ထုိအခ်ိန္က ဥေရာပတုိက္သားမ်ား၏ ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေနကို ျခံဳငံုသိရွိေစရန္နွင့္ ျမန္မာျပည္စစ္ပြဲ၌ မည္သည့္အတြက္မွ အဆင္သင့္ မျဖစ္ခဲ့သည္တို႔ က္ိုနားလည္ ေစရန္္ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာျပည္တြင္းသုိ႔ ခ်င္းနင္းတိုက္ခိုက္လာေသာ ဂ်ပန္မ်ားက ေသြးစုပ္ခံျမန္မာတစ္မ်ိဳးသားလံုး အရင္ရွင္မ်ားလက္မွ ရုန္းတြက္နိုင္ေစရန္ ကူညီျခင္းပါဟု ေၾကညာနုိင္ေအာင္ သူတို႔တစ္ေတြ၏ ေနပံု ထိုင္ပံု မ်ားက မီးထိုးေပးသလို ျဖစ္ေန့ပါသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဗမာလူမ်ိဴးမ်ားသည္ကလပ္ေပ်ာ္  လူတန္းစားမ်ား၏ လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္လိုၾကပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ အင္အားေတာင့္တင္း ေသာရန္သူ အားေပး မ်ဳိးခ်စ္တပ္အမ်ား အျပားေပၚေပါက္လာခဲ့ျပီး ၄င္းတို႔၏ လက္ခ်က္ျဖင့္ လူတန္းစား မေရြး လူမ်ဳိးမေရြး၊ ဘာသာမေရြး အိႏိၵယျပည္သို႕ ထြက္ေျပးၾကသူမ်းား လမ္းခရီး၌ ေသဆံုးကုန္ၾကရ ျခင္းျဖစ္ ပါသည္။

ထိုအခိ်န္တြင္ မိမိတို႔ဘက္မွ ဆံုးရွံးက်ဆံုးမွဳမ်ားက ရပ္နားေနသည္မဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မတို႔မွာ အျဖစ္မွန္ကို ဘာမ်ွမသိၾကသျဖင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးျဖင့္ အခိိ်န္ေတြ ကုန္ခဲ့သည္။ ကၽြန္မတို႕႔တြင္သတင္းစာမ်ား မရိပါ ေရဒီယို ကလည္း အေကာင္းဘက္ကေနျပီး အသံလြင့္ေနသည္ကိုသာ ၾကားေနရပါသည္။ တုိင္းသူျပည္ သားမ်ားအား အမွန္တိုင္းထုတ္ေဖာ္ေျပာျပခဲ့ေသာ္ စိတ္ဓာတ္က်မည္ကို အာဏာပိုင္မ်ားက စိုးရိမ္ ေနပါ သည္။
စစ္ေျပးမ်ားသည္ လားရွိဳးဘက္သို႔ ထြက္ခြာသြားၾက၏။ အခ်ဳိ႕လည္းက်န္ရစ္ခဲ့၏။ ဆာရယ္ဂ်ီနယ္ ေဒၚမန္ စမစ္က '' ရန္သူေတြ ေရာက္မလာပါဘူး' ဟုေျပာထားသည္ မဟုတ္ပါလား။
မတ္လေစာေစာပိုင္းက ရန္သူမ်ား၏ လက္သို႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကုိ စြန္႔လႊတ္ခဲ့ရသည့္ တိုင္ေအာင္ ေနာင္ ျဖစ္ေပၚ လာမည့္ အေျခအေနမ်ားကုိ အခ်ိိဳ႕က လက္မခံလိုၾကေသးေပ။ သူနာက ေသေတာ့မည္၊ သူတို႕ တစ္ေတြ ကမူ ေရာဂါဇာစ္ျမစ္ကုိ ရွာဖြအေတြ႕ေသးေသာ ဆရာ၀န္နွင့္ တူၾကပါသည္။ ေရာဂါဇာစ္ ျမစ္ကို ရွာေဖြ ရန္ အလိုေတာ့သည့္ အျခအေနက ေရာက္လာေပေတာ့သည္။
၁၉၄၂ ခုနွစ္၊ ဧျပီလ၊ ၁၀ရက္ေန႔တြင္ ေဘးဆို္င္အႏၱရာယ္သည္ အမွန္တကယ္ပင္ ဆုိက္ေရာက္လာခဲ့ ပါေတာ့သည္။

တစ္ေန႔ကပင္ မိတ္ေဆြေဟာင္း ဗိုလ္မွဴးႀကီး ကင္စတန္သည္အင္းေလးကန္ထြက္ ငါးႀကီးႀကီးမ်ားကို ၀ယ္လုိ၍ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္လာခဲ့ရာ ကၽြန္မနွင့္ အမွတ္မထင္ ေတြ႕ၾကပါသည္. သူသည္ ေအး ေဆးတည္ၿငိမ္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္ျပင္ ေၾကာက္တတ္သူလည္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ သူ ေျပာျပ သည္တို႔ကို တေလး တစား နားေထာင္ရသည္။ သူက'' မိထၱီလာမွာ လူေတြငတ္ကုန္ၾကျပီ ဂ်ပန္ေတြ လည္း တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္ လာျပီ၊ အခ်ိန္ရွိတုန္းရွိခိုက္ မင္းရဲ့မိခင္နဲ႔ ဖခင္တို႔ကို ေခၚျပီး ထြက္သြားပါ'' ဟုအၾကံေပးပါသည္။

ေဖေဖသည္ အသက္ကေလးရလာျပီ က်န္းမာေရးကလည္းမေကာင္း၍ ခရီးေ၀းသြားရမည္ကို ရင္ေလးေနပါသည္။ ေလယာဥ္ကြင္းသို႔သြားရာတြင္ သူပါေန၍ ခရီးဖင့္ေနမည္ကို သူကစိုးရိပ္ေနမိ သည္။ သူ႔အတြက္အစစအရာရာ ျပည့္စံုျပီး ေပ်ာ္ရြင္ေနေသာ အိမ္မွ စြန္႔ခြာသြားရမည္ကို အမွန္ပင္ ၀န္ေလး ေနပါသည္။ ဘယ္လိုအက်ဳးိအၾကာင္းျပျပ သူကေတာ့သူ႕အိမ္မွ ေျခတစ္ဖ၀ါးမွ အခြာနိုင္ဟု ေခါင္းမာ ေနပါသည္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ဂ်ပန္ေလယာဥ္မ်ား၊ မလာမီ ေဖေဖ့ကိုေတာ့ နားခ်၍ ရမည္မ ဟုတ္ပါ။

ဗံုးၾကဲခံရသည့္ ပထမေန႔က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္တို႔မွာ အလြန္ထိတ္လန္႔ ရင္နာဖြယ္မ်ား မ်ားျပားေနပါသည္။ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သည္ကို ေကာင္းစြာလည္းမမွတ္မိေတာ့ပါ။ အားလံုးမွဳန္၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။
ေဆးရုံကို ဗံုးၾကဲခ်ျပီး ပထမအသုတ္ ပ်ံသန္းသြားစဥ္ ဗံုးဆန္ထိမွန္ခံထားရေသာ လူနာေဆာင္မွ လြင့္စဥ္ လာသည့္ မွန္ကြဲစမ်ားကို ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘဲ လမ္းေလ်က္ေနေသာ ဆရာ၀န္ၾကီးက ေကာက္ယူ၍ အိတ္ကပ္ထဲ ထည့္ေနသည္ကို ေတြ႕႔ရပါသည္။ ဆရာ၀န္သည္ တုန္လွဳပ္မွဳေၾကာင့္လား၊ ဗံုးေပါက္ကြဲမွဳ ေၾကာင့္လား မသိပါ။ သူ၏စိတ္ထားမွာ မမွန္ကန္ေတာ့ေပ။ သူအားေဆးရံုမွ အျမန္ထြက္သြားေစရန္ တိုက္တြန္းျခင္း သည္သာ ကိုယ္ခ်င္းစာနာမွဳနွင့္ လူ၀တၱရား ေက်ပြန္ရာ က်မည္ဟု ကၽြန္မထင္ပါသည္။

အေရးႀကီးေဆးကုသမွဳ ေပးရန္ လူနာအမ်ားအျပားပင္ ေရာက္ေနၾကသည္။ စိတ္ေဖာက္ျပန္သြားေသာ အဘိုးႀကီးတစ္ဦးအတြက္ ၀မ္းနည္းမ်က္ရည္က်ရန္ အခ်ိန္မရပါ။ ကၽြန္မတို႔တစ္ေတြသည္ အနာမ်ားကို ေဆးေၾကာကာ ေဆးထည့္ရဦးမည္။ကြဲျပဲေနသည္တို႔ကို ခ်ဳပ္ေပးရဦးမည္။ ကေလးမ်ားကို အစာ ေကၽြးရ ဦးမည္။ ေသဆံုးသူမ်ားကို ဖယ္ရွားသယ္မရဦးမည္၊လူမမာမ်ားအား ဗံုးခိုက်င္းထဲ ပို႔ရဦးမည္။ အေရး ထဲတြင္ ရင္ခြဲရုံက ေသးေသးေလး ေသသြားသည့္ အေလာင္းေတြက မ်ားလြန္းေန၍ မဆံ့မျပဲျဖစ္ေန သည္။

အလုပ္နွင့္ လက္မမ်ွေအာင္ အလြန္အလုပ္ရွုပ္ေနစဥ္ လူနာေဆာင္ သန္႔ရွင္းေရး အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးက ကၽြန္မ အက်ီၤစကုိ ဆြဲျပီး သူနွင့္လိုက္ခဲ့ရန္ေခၚသည္။
'' ဆရာမၾကီး ျမန္ျမန္လာပါ၊ ဗံုးၾကီးထဲက အသံေတြ ျမည္ေနတယ္'' ဟုေျပာလည္းေျပာ၊ ဗံုးျမည္သံကုိ လည္း ျမည္ျပေနပါသည္။
ကၽြန္မက ေဆးရံု၀င္းထဲသို႔  သူမႏွင့္အတူ ထြက္လာခဲ့ရာ ရင္ခြဲရုံႏွင့္မလွမ္းမကမ္းတြင္ အခန္းတစ္ခန္း စာေလာက္က်ယ္သည္႕ ခ်ိဳင့္ၾကီးထဲ၌ မေပါက္ကြဲေသးေသာ ဗုံးတစ္လုံးကုိ ေတြ႕ရသည္။ ယေန႕ တုိင္ေအာင္ ကၽြန္မ၏စိတ္ထဲ၀ယ္ ဗုံးျမည္သံ ထြက္ေပၚေနခဲ့သည္ဟု ယုံၾကည္ေနပါသည္။ အမွန္ အားျဖင့္ ဗုံးေပါက္ကြဲသံ မ်ားကုိ အဆက္မျပတၾကားေနရျပီး နားေတြအူကုန္သျဖင့္ ထုိသုိ႕ျမည္သံ ၾကားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ရွင္းျပၾက၍ ကၽြန္မက လက္ခံထားျပီး ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မသည္ စာရြက္ တစ္ရြက္ေပၚတြင္ စာေရး၍ လူနာေဆာင္ေစာင့္ အား ျမိဳ႕ေစာင့္တပ္ဖဲြ႕မွ အင္ဂ်င္နီယာေဂ်ာ့(ခ်္) ဂရက္တီထံေပးခုိင္းလုိက္သည္။

အကယ္၍သူခ်က္ခ်င္း လုိက္မလာဘဲ ဗုံးဆန္ကုိ တစ္စုံတစ္ရာမလုပ္ႏုိင္ခဲ့ေသာ သူလာေရာက္လည္ ပတ္ရန္ ေဆးရုံသည္ ရွိေတာ့မည္မဟုတ္ ဟု စာေရးလုိက္ပါသည္။
ကၽြန္မသည္ အိမ္ေမြ႕အခ်ခံထားရသူပမာ ဗုံးဆန္ၾကီးကုိ ေငးစုိက္ၾကည္႕ေနမိသည္။ ယခုပင္ထျပီး ေပါက္ကြဲ ေတာ့မည္လားဟု ထင္ေနသည္။ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ကုိ ရစရာမရွိေအာင္ ဗုံးၾကဲထားျပီးျဖစ္၍ ေနာက္ထပ္ ဗုံးတစ္လုံး ထေပါက္ရုံမွ်ႏွင့္ မည္သုိ႕မွ် ျခားနာမႈမရွိႏိုင္ေတာ့ပါ။ ကၽြန္မသည္ လူနာမ်ားထံ ျပန္သြားျပီး အလုပ္ လုပ္ရင္း စိတ္ ကုိ ေျဖေဖ်ာက္ေနေသာ္လည္း စိတ္ကေတာ့ မေပါက္ကြဲေသးသည္႕ ဗုံးဆန္ႏွင့္ ကၽြန္မ စာေပးလုိက္ သူတုိ႕ထဲ ေရာက္ေနပါသည္။

အခ်ိန္မည္မွ် ၾကာသြားသည္မသိပါ။ စာေပးခုိင္းသူအေမာတေကာျပန္ေရာက္လာသည္။ အေရးၾကီး ေသာတာ၀န္ျဖင့္ အျပင္သုိ႕သြားေနေသာ ေဂ်ာ့(ခ်္)ကုိ မေတြ႕ခဲ့ရ၍ စာမေပးရ ပါဟု ျပန္ေျပာပါသည္။ ေဂ်ာ့(ခ်္) တစ္ေယာက္အားလပ္မွ ကၽြန္မတုိ႕ထံေရာက္လာျပီး ဗုံးစစ္ေဆးမည္႕အခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ေနရပါ လွ်င္ လူေတြ ေတာင္ပုံရာပုံ ေသဆုံးေတာ့မည္႕ အေရးကုိ ျမင္ေယာင္ေနမိပါသည္။
ကၽြန္မ၏ မိဘမ်ားအိမ္ရွိ စားပြဲေပၚ၌ အျမဲတမ္းထင္ထားေလ့ရွိိေသာ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ကုိ ထုိအခ်ိန္တြင္ သြား၍ သတိရသည္။ ေဖေဖလစဥ္မွာယူ ဖတ္ေနေသာ Scientific American ေနာက္ဆုံးထုတ္ စာေစာင္၌ ဗုံးတစ္လုံး ၏ပုံကုိ ဆြဲျပထားျပီး ျဖဴး(စ္) စနက္တံမည္သုိ႕ ျဖဳတ္ရမည္ကုိ ရွင္းျပထားသည္။ ယခုကဲ့သုိ႕ ေဆာင္းပါး မ်ိဳးကုိ မည္သူက အေရးတယူ ဖတ္မည္္နည္း။ အခ်ိန္ကုန္သည္ဟုပင္ ကၽြန္မက ယူဆခဲ့ ပါေသး သည္။

သုိ႕ေသာ္ အယ္ဒီနာမ်ားက သူတုိ႕၏ စာဖတ္ပရိသတ္မ်ားကုိ ေရွးတန္း စစ္မ်က္ႏွာသုိ႕ ေရာက္ေနသလုိ လုပ္ေပးရန္ တာ၀န္ရွိသည္ဟု သေဘာထား ဟန္ရွိပါသည္။ ေဆာင္းပါး၇ွင္ အေနျဖင့္ သူ၏ေဆာင္းပါးကုိ ဖတ္ၿပီး အေရးအေၾကာင္းေပၚလာ၍ လက္ေတြ႕က်င့္သံုးရလိမ့္မည္ဟု စိတ္ကူးမိခ်င္မွ ကူးမိပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္မသည္ စာေပးခုိင္းလိုက္သူအား အိမ္သို႔ထုိမဂၢဇင္းကို သြားေရာက္ယူငင္ရန္ ေစလႊတ္ လိုက္ပါသည္။ မဂၢဇင္း ေရာက္လာေသာ အခါ ဆိတ္ၿငိမ္ေသာ ေခ်ာင္တစ္ခု၌ထိုင္၍ ဖတ္ၾကည့္ပါသည္။

စက္ဘီး ကၽြတ္ေပါက္သည္ကို ဖာေထးဖူးျခင္းႏွင့္ ေအာက္စီဂ်င္ေလဘူး ကို လဲလွယ္ဖူးသည္မွ အပ ကၽြန္မတြင္ စက္မႈပညာ အေျခခံမရွိခဲ့ပါ။ သုိ႔ျဖစ္၍ ရုပ္ပံုဆြဲထားသည္တို႔ကို ေလ့လာၿပီးအေသးစိတ္ အခ်က္ အလက္မ်ားကို အသည္းထဲႏွလံုးထဲစြဲ နင့္၀င္သြားေအာင္ ဖတ္ၾကည့္ပါသည္။ နာရီ၀က္ခန္႔ ေလ့လာၿပီးေနာက္ အေရးႀကီးေသာ အခ်က္အလက္ အားလံုးကို ကၽြန္မသိသြားပါသည္။

ဆက္ရန္

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း ၆ဝ အပိုင္း (၈)

၀တၳဳ, မဂၢဇင္း ထုတ္ခဲ့ျခင္း

ထိုအခ်ိန္မွာ က်မသည္ ၀တၳဳ, မဂၢဇင္း ေခၚေသာ စာေစာင္ငယ္တခုကို ေရးထုတ္လိုေသာဆႏၵရွိလာ ပါသည္။ မဂၢဇင္းမွာ ၁၅-ရက္တႀကိမ္ ထုတ္ရန္ျဖစ္၍ ၀တၳဳတိုတပုဒ္ႏွင့္ဆက္ရန္ ၀တၳဳရွည္တခဏ္း ကို ကိုယ္တိုင္ေရးမည္၊ တန္ဘိုးမွာ ယခု-၂၅ျပားႏွင့္ ညီမွ်ေသာ ၄-ပဲထားရမည္ျဖစ္ပါသည္။ ရုပ္ပံုမ်ားႏွင့္ ဒဂုန္မဂၢဇင္းက တက်ပ္တန္ဘိုးထား၍ အေထြေထြ ဗဟုသုတ အခဏ္းႏွင့္ ၀တၳဳမ်ားပါ ေသာ ပညာအလင္း မဂၢဇင္း၊ သူရိယ မဂၢဇင္းတို႔က တန္ဘိုး ၁၂-ပဲႏွင့္ ၈-ပဲမွ်ထားေသာေၾကာင့္ က်မထုတ္မည့္၀တၳဳ မဂၢဇင္း ကေလးကုိ ၄-ပဲမွ်သာ တန္ဘိုးထားရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အျပင္သို႔ မထြက္ရသူျဖစ္၍ လုပ္ကိုင္စီမံဖန္တည္းေရးကို စာေတြ႕ဗဟုသုတႏွင့္သာ စံနစ္ဇယားခ်၍ စီစဥ္မႈျပဳရပါသည္။ ထုတ္ေ၀မည့္အေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာျခင္း၊ ၿမဳိ႕ႏွင့္ နယ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို စာအားျဖင့္ ဆက္သြယ္ျခင္း၊ ၀င္ေငြ-ထြက္ေငြ လက္ခံျခင္းစေသာ အုပ္ခ်ဳပ္မႈကိုလည္း တဦးတည္း ဒိုင္ခံ၍ တာ၀န္ ယူရဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ပံုႏွိပ္တိုက္ရွင္ မိတ္ေဆြတဦးႏွင့္ ေဆြးေႏြးေသာအခါမွာ လည္း ၄-ပဲတန္ စာတအုပ္၏ အၿပီးအၿငိမ္း ရိုက္ခေငြမွာ တပဲခန္႔သာ အရင္းက်သည္၊ ကိုယ္စားလွယ္ မ်ားကို ၂၅-ရာခိုင္ႏႈန္း ႏွင့္ စာတအုပ္လွ်င္ တပဲေပးလိုက္ပါက ႏွစ္ပဲက်န္မည္၊ ထိုလက္က်န္ႏွစ္ပဲမွ စရိပ္စက အနည္းငယ္ ထုတ္လိုက္ ရုံမွတပါး အျမတ္က်န္ေနၿပီကို ေတြ႕ရပါသည္။

သို႔ေၾကာင့္ ထိုအလုပ္ကို စိတ္၀င္စားသျဖင့္ ေမေမႏွင့္တုိင္ပင္ကာ သေဘာတူ စာအုပ္ထုတ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ လိုက္ ၾကပါသည္။
ယင္းသို႔ ၀တၳဳ မဂၢဇင္းကို ထုတ္ေ၀ရန္ စီမံဆံုးျဖတ္ၿပီးေနာက္၊ က်မသည္ ၀တၳဳရွည္တပုဒ္ႏွင့္ ၀တၳဳတို ၃-၄ ပုဒ္ကို စတင္ေရးလ်က္ရွိသည္၊ တခါတခါလည္း ၀တၳဳ မဂၢဇင္းအေနအထားႏွင့္ က႑အပိုင္း အျခားမ်ားထိပ္စီးစာလံုးမ်ားကို အၾကမ္းမွ် ရာထားၾကည့္သည္၊ ထိုေခတ္က ပံုႏိုပ္တိုက္မ်ားမွာ အမ်ားအားျဖင့္ က်မ္းစာအုပ္မ်ား၊ တရားစာအုပ္မ်ားေသာ အငွားရိုက္လက္ခံေလ့ရွိသျဖင့္ ၀တၳဳ မဂၢဇင္း အေနအထားကုိ မည္သုိ႔မည္ပံုထားရန္ စသည္မ်ာအတြက္ ေဆြးေႏြးရာ၌ အေတာ္အခက္ အခဲေတြ႕ရပါသည္။

အထူးသျဖင့္ မႏၱေလးၿမဳိ္႕မွ မဂၢဇင္း ၀တၳဳပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀မႈေတြ မစၾကေသးပါ၊ ေရႊလိပ္ျပာ ၀တၳဳတိုက္၊ ေငြစႏၵာ ၀တၳဳ မဂၢဇင္းတိုက္မ်ားပင္ က်မထုတ္ေသာစာအုပ္တိုက္ ဖ်က္သိမ္း ၿပီး တႏွစ္ေလာက္ရွိမွ ထုတ္ေ၀ ၾကပါသည္၊ သို႔ေၾကာင့္ ယုတ္စြအဆံုး စာျပင္ဆရာမ်ားႏွင့္ပင္ သတ္ပံုသတ္ညြန္းကိစၥ၌ မဂၢဇင္းဟု မေရးရ၊ မဂၢဇဥ္းဟု ညငယ္သတ္၍သာ ေရးသာသံုးႏႈန္းရမည္ ဟု အျငင္းပြားေနၾကရေသးသည္၊ က်မအျမင္ကေတာ့ ေခတ္မွီလိုသည္၊ သူတို႔အျမင္က ေရွးသတ္ပံု ကုိ မဖ်က္ဆီးလို၊ မဂၢသဒၵါက ဘာဘဲညာဘဲစေသာ သဒၵါက်မ္း ၀ိၿဂိဳဟ္က်မ္းမ်ား က၀ိလကၡဏာ သတ္ပံုက်မ္းႀကီးမ်ားႏွင့္ကိုင္၍ ေပါက္ၾကသည္။

သို႔ေသာ္မဂၢဇင္း, ဂ်ာနယ္, ဆိုေသာ စကားလံုးမွာ အေနာက္ႏိုင္ငံမွလာေသာ အသံုးအႏႈန္းျဖစ္၍ တလတႀကိမ္ ထုတ္လွ်င္ မဂၢဇင္း၊ တပါတ္တႀကိမ္ထုတ္လွ်င္ ဂ်ာနယ္ေခၚသျဖင့္ ၄င္းအသံထြက္အတိုင္း ျမန္မာစာႏွင့္ လိုက္ေရးရျခင္းသာျဖစ္ပါသည္၊ က၀ိလကၡဏာ သတ္ပံုက်မ္း၊ သဒၵါက်မ္းေတြ ေရးသားစဥ္ ေခတ္က မဂၢဇင္းဂ်ာနယ္ဆိုေသာ ေ၀ါဟာရေတြ မေပၚေသးေၾကာင္း အေတာ္ပင္ ေတာင္းပန္ ရပါသည္၊ ဒါေတာင္မွ က်မထုတ္မည့္စာေစာင္မွာ တလတႀကိမ္လည္းမဟုတ္၊ တပတ္ တႀကိမ္လည္းမဟုတ္ ၁၅-ရက္ တႀကိမ္က်ျဖစ္၍ ၾကည္ေတာ္ဆက္ ၀တၳဳ မဂၢဇင္းဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါ လ်က္ စာအုပ္ထြက္လာခ်ိန္မွာ ၾကည္ေတာ္ဆက္ ၀တၳဳ ဟု စာမ်က္ႏွာတုိင္း၏ ေခါင္းစီးစာလံုးမ်ား ထည့္လြတ္ လို္က္ပါေသးသည္။

၁၉၂၀-ခု ပ႒မ ေက်ာင္းသားသပိတ္ႀကီးေခတ္မွာေတာ့ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ထက္ ေခတ္ေနာက္က်ေနေသး ေသာ မႏၱေလးၿမဳိ႕ကလည္း ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ၌ ပုခံုးခ်င္းယွဥ္၍ တက္လာႏိုင္ခဲ့သည္။ ဂ်ီစီဘီေအ၏ န၀မေျမာက္ ကြန္ဖရင့္ႀကီးမွာ မႏၱေလးၿမဳိ႕တြင္ က်င္းပလိုက္ျခင္းေၾကာင့္လည္းတေၾကာင္း၊ အဂၤလန္ႏိုင္ငံသို႔ ပ႒မဆံုးအႀကိမ္ ကုိယ္စားလွယ္ေတာ္မ်ားအျဖစ္၊ ေဖ, ပု, ရွိန္ ေခၚသည့္ ဦးဘေဖ၊ ဦးပု၊ ဦးထြန္းရွိန္မွာ သံုးဦးသြားၾကရာတြင္ ဦးထြန္းရွိန္မွာ မႏၱေလးၿမဳိ႕ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းမွ ေက်ာင္း အုပ္ဆရာႀကီး တဦးျဖစ္၍လည္း ယခင္ေအးေဆးၿငိမ္သက္စြာ ေနေလ့ရွိေသာမႏၱေလးက ဂုဏ္ယူကာ ေသြးၾကြ လာစ ျဖစ္ေနပါသည္။

က်မတို႔ ယိုးဒယားေစ်းရပ္သုိ႔ ေျပာင္းေရြ႕လာစက သပိတ္ႀကီးအတြင္းႏွင့္ န၀မ ကြန္ဖရင့္ႀကီးၿပီးစက ေလးျဖစ္ပါသည္။ မႏၱေလးၿမဳိ႕က စာေစာင္အထြက္ ေႏွးေနေသာ္လည္း ရန္ကုန္မွထုတ္ေ၀ေသာ စာေစာင္ ဂ်ာနယ္အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြမွာ၊ ဖတ္၍မကုန္ႏိုင္ေအာင္ တခုၿပီးတခု တိုးပြားမ်ားျပားပါသည္။ ဗႏၶဳလဂ်ာနယ္-ေလဘာတီဂ်ာနယ္၊ လြတ္ၿငိမ္းဘြယ္ဂ်ာနယ္စေသာ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ အေထြေထြ ေဆာင္းပါး ၀တၳဳမ်ား ပါ၀င္ေသာဂ်ာနယ္မ်ဳိးေပါင္းမွာ ေစာင္ေရႏွစ္ဆယ္ထက္နည္းမည္ မဟုတ္ပါ၊ သို႔ေသာ္ တခ်ဳိ႕မွာ ထုတ္ၿပီး မၾကာခင္ ပ်က္သြားသည္၊ ဗႏၶဳလဂ်ာနယ္မွာ တည္တန္႔ က်န္ရစ္ခဲ့ သည္၊ က်မလည္း ႏိုင္ငံေရးေလသံ ေဆာင္းပါး မ်ားကို ဗႏၶဳလဂ်ာနယ္၌ ကေလာင္အမည္၀ွက္ႏွင့္ မၾကာခဏေရးပို႔မိသည္။ ၀ံႆႏုစိတ္ဓါတ္က အမ်ားနည္းတူ ၀င္လာသျဖင့္ ပိုးဖဲကတၱီပါအ၀တ္ေတြ စြန္႔ပစ္ၿပီး ပင္နီအကၤ်ီႏွင့္ ေယာထမီကိုသာ ၀တ္၍ ၀ံႆႏုကို အားေပး၍ လူကိုယ္တိုင္မွာေတာ့ အျပင္မထြက္ရသျဖင့္ ၀ံႆႏုတရားပြဲမ်ား ေခတ္စားခ်ိန္ပင္ျဖစ္ျငားလည္း သြားေရာက္နားေထာင္ ခြင့္ေသာ္၎၊ ေဟာေျပာခြင့္ေသာ္၎ မရခဲ့ပါ၊ ဒါေၾကာင့္ပင္ ထြက္ေပၚလာေသာ ဂ်ာနယ္မ်ားသို႔ ႏိုင္ ငံေရးေဆာင္းပါးမ်ားကို အေတာ္မ်ားမ်ားကေလး ကေလာင္ျဖင့္ ေရးသားလံႈ႕ေဆာ္ေပးမိပါသည္။

ထြက္လာသမွ်ေသာ စာေစာင္မ်ားကို တႏိုင္ငံလံုးက အားေပးဖတ္ရႈေသာေၾကာင့္ အေတာ္အားတက္ ဘြယ္ရာ ျဖစ္ပါသည္။ မိန္းကေလးမ်ားသာ ဦးစီးေရးသားထုတ္ေ၀လိုပါသည္ ဆိုေသာ က်မ၏ ၾကည္ေတာ္ဆက္ ၀တၳဳ မဂၢဇင္းမွာလည္း ထြက္ေနပါၿပီ၊ အျပင္အပ ၿမဳိ႕ေပၚရွိ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားထံ သြားပို႔ရန္၊ ေငြေတာင္းရန္၊ ပါဆယ္ပို႕ရန္ ေဆြမ်ိဳးမကင္းသူထည္းမွ တဦးကို လခႏွင့္ထား၍ က်န္အလုပ္မ်ားကို က်မတေယာက္ထည္း တအားႀကဳံး၍လုပ္ကိုင္ပါသည္၊ စာတိုက္မွလေပးႀကည့္သူမ်ားႏွင့္ ပါဆယ္ ထုတ္ကပ္ရန္ ေလဘယ္လ္ေပၚမွာ လိပ္စာေရးေပးျခင္းကအစ ဗီပီပီပုံစံေရးျခင္း၊ ေရာက္လာေသာ ေငြမ်ား လကၡံေသာ စာေရးေငြထိန္းေနရာႏွင့္ ေႀကာ္ျငာဆိုင္ရာ ကိုပါတေယာက္ထည္း ေသတၱာ ေမွာက္ထိုင္လုပ္ရပါသည္။

၀တၳဳေကာ္ပီေပးရင္း အေနအထားကိုပါ အျပီးအျငိမ္းေျပာအပ္ လိုက္ေသာ္လည္း ပ႒မထုတ္စာအုပ္ တြင္စာမ်က္ႏွာ မ်ားေနသည္ဟုဆိုကာ စဆုံး၀တၳဳတိုကိုလည္း တပုိင္းျဖတ္လိုက္ျပီး ၀တၳဳရွည္ကို လည္း တပိုင္းျဖတ္၍ စာတအုပ္လုံး ၂-ပိုင္းျဖတ္ႀကီးႏွင့္ အမွတ္(၁) စာေစာင္ကိုထြက္လာရပါသည္၊ စာအုပ္ခ်ဳပ္ျပီးမွ သိရသျဖင့္ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါ၊ သို႕ရာတြင္ထုိအခ်ိန္အခါက စာဖတ္ပရိသတ္မွာ သီးခံႀကပါသည္၊ ေနာက္ အမွတ္ (၂)မွ အစျပဳျပီး နည္းစံနစ္မွန္လာပါသည္။

က်မ၀တၳဳမဂၢဇင္းထုတ္ေ၀စ တလေလာက္မွာ ေဆာက္ထားေသာ အိမ္ကလည္းျပီးစီးသြား ပါသည္္၊ အိမ္တက္ပရိတ္နာ၍ ေျပာင္းမည့္ဆဲဆဲမွာပင္ မႏၱေလးျမိဳ႕မင္းစုံပြဲသို႕ ဆင္းလာမည့္ေစာ္ဘြားႀကီး မ်ားအနက္မွာ စကားေစာ္ဘြားႀကီးတြက္ က်မတို႕အိမ္မွာ တည္းခိုစရာအလိုရိွပါသည္ဟု ေမတၱရပ္ ခံပါသည္။
ထိုေႀကာင့္စကားေစာ္ဘြားႀကီး ၁၅-ရက္မွ်ေသာရက္ပိုင္းမွ် တည္းခိုေစရန္ေပး၍ က်မတို႕မေျပာင္း ေရႊ႕ေသး ဘဲ ေနလိုက္ပါသည္။

အဂၤလိပ္အစိုးရမ်ားသည္ ယခင္ကဆိုလွ်င္ ေစာ္ဘြားႀကီးမ်ား၏ မင္းစုံပြဲေခၚ အစည္းအေ၀းကို မႏၱလးျမိဳ႕ တြင္သာ က်င္းပေလ့ရိွပါသည္။ ေနာင္ေသာအခါ ျမန္မာမားက ႏိုင္ငံေရး စိတ္ဓာတ္ အား တက္ႀကြ လာ သျဖင့္ ေစာ္ဘြားႀကီးမ်ားအား မႏၱေလးသို႕မဆင္းေစဘဲ ေတာင္ႀကီးျမိဳ႕၌သာ စည္းေ၀းပြဲကို အျမဲတန္း က်င္းပ ေစသည္၊ ေစာ္ဘြားမ်ား၏ သားသၼီးကိုလည္း မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္ေက်ာင္းမ်ား၌ ေရွးကလိုျမန္မာ ေက်ာင္းသား မ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာပညာသင္ႀကားမႈ မျပဳေစဘဲ ေတာင္ႀကီးျမိဳ႕၌သာ သီးျခား ေက်ာင္းခြဲ ဖြင့္ေပး ပါသည္။ စကားေစာ္ဘြားႀကီး က်မတို႕အိမ္လာ ေရာက္တည္းခိုေသာ ႏွစ္သည္ပင္ အစီစဥ္ရိွျပီးသားျဖစ္၍ အလႊဲသာေသာေႀကာင့္ ျပဳလုပ္ရရာ ေနာက္ဆုံးႏွစ္အျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ဘြယ္ရာ ျဖစ္ပါသည္။

ႀကည္ေတာ္ဆက္ ၀တၱဳမဂၢဇင္းသည္ ၁၅-ရက္တႀကိမ္ အႀကိမ္မွန္မွန္ထြက္ရန္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ရက္ခ်ိန္းထက္ ၂-ရက္ ၃-ရက္ ေနာက္က်သည့္အခါလည္း က်လ်က္ရိွိပါသည္။ ပုံႏိုပ္တိုက္ရွင္မ်ား ကလည္း ေရွးလူႀကီး ေတြျဖစ္သည္၊ စာအုပ္ေရမ်ားမ်ားရိုက္လွ်င္ ရုိက္ခသက္သာသည္။ စကၠဴဘိုး ကလည္း တထုပ္မွ ႏွစ္က်ပ္ ေလာက္က်သည္။ အုပ္ေရတေသာင္း ရိုက္ေပးမည္ဆိုျပီး အမွတ္၁၊ ကိုတေသာင္းရိုက္ခ် လိုက္သည္၊ က်မကလည္းလက္ေတြ႕အားျဖင့္ လူေရမလည္ေသးေသာ ေႀကာင့္ သေဘာတူလိ္ုက္ပါသည္၊ သို႕ေသာ္ ထုိအခါက စာအုပ္တေသာင္း ကုန္ေအာင္း ေရာင္းရေသာ ေခတ္မဟုတ္ ေသးသည္ကို မေတြးမိပါ၊ ေနာက္အမွတ္ မွာေတာ့ ငါးေထာင္ႏွင့္ သုံးေထာင္ ႀကားတြင္ ကစားလ်က္ရိွပါသည္။

လာႀကျပန္ျပီ ေဆြသာကီ

မႏၱေလးျမိဳ႕မွာ ေရွးအခါက ေဆာင္းကုန္ခါနီးဆိုလွ်င္ ပလိပ္ေရာဂါျဖစ္ေလ့ရိွသည္။ ပလိပ္ေရာဂါပိုး ပါေသာႀကြက္မ်ားသည္ လူေနအိမေပၚမွေသတတ္သည္။ ထိုႀကြက္ေသေတြ႕လွ်င္ ႀကြက္က်သည္ ဟုေခၚျပီး ထုိအိမ္မွေခတၱခဏ ဖယ္ရွားေျပာင္းေရႊ႕ေနႀကရသည္။ ႀကြက္ေသေတြ႕လ်က္ႏွင့္ မေျပာင္းမေရႊ႕ ဘဲေပ ေနလွ်င္ ႀကြက္မွက်န္ရစ္ေသာ ပလိပ္ေရာဂါပိုးသည္ လူကိုကူးစက္ခါ ပလိပ္ေရာဂါျဖစ္၍ ေသဆုံး တတ္ႀကပါသည္၊ တခါတရံတအိမ္သုိ႕ ေျပာင္းေနရာႀကြက္ေသ ထပ္ေတြ႕လွ်င္ ဒုတိယ တအိမ္ ေျပာင္းႀကရ ျပန္ေသးသည္။ ေခတ္ေဟာင္းကမႏၱေလးျမိဳ႕တြင္ ေဆာင္းကုန္တိုင္း ဒုကၡမွာအေလ့အထ တခု ျဖစ္ေနပါသည္။

ဤအခ်ိ္န္တြင္ ျပႆနာတခုသည္ ေပၚလာခဲ့၏ ထိုျပႆနာ မွာ စကားေစာ္ဘြားႀကီး မဟာေဒ၀ီသားသၼီး တပည့္ တပန္းမ်ား စည္းေ၀းပြဲျပီး၍ ရွမ္းျပည္သို႕ ျပန္သြားႀကေသာအခါ ဘိုးဘိုး၀က္မစြတ္ ျမိဳ႕စားမင္း ႀကီးအိမ္တြင္ ပလိပ္ေရာဂါပိုး ပါေသာႀကြက္ ေသမ်ားေတြ႕၍ ေနခ်င္း, ညဥ့္ခ်င္း အလ်င္အျမန္ အိမ္ေရႊ႕ေနရမည့္ ကိစၥေပၚလာေလသည္၊ ဤအခါ၌ငိုခ်င္လ်က္ လက္တို႕ဆိုသလို သၼီးအလတ္ႏွင့္အတူ လာေနခ်င္ေသာ ဆႏၵရိွသူ ေမေမ၏ဖခင္ႀကီးသည္ ေခတၱေျပာင္းေရႊ႕လာခဲ့မည္ဟု အေႀကာင္းႀကား လာသည္။ က်မတို႕က ၀မ္းသာအားရ ႀကိဳဆိုရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဘိုးဘိုး၀က္မစြတ္ ျမိဳ႕စားမင္းႀကီး ႏွင့္အတူ သားသၼီး ေျမးမ်ား တပည့္တပန္းမ်ားပါ အတူပါ၀င္ေရာေႏွာ လိုက္လာႀကမည္ဟု သိရေသာအခါ အနည္းငယ္ စိတ္ေလးမိႀကပါသည္။ အတူေနႀကစဥ္က တက်ီက်ီ တႀကက္ႀကက္ ျဖစ္ခဲ့ရသူမ်ားျဖစ္၍ ရန္ေအး,နားေအး ထြက္ေျပးလာရရာ၌ ဒါေတြႏွင့္ျပန္လည္ဆုံစည္း ရဦးမည္ကိုေႀကာက္လန္႕ စိုးရိမ္ သြားမိသည္၊ သို႕ေသာ္ လူႀကီးမ်ား၏ ရည္ရြယ္ခ်က္က ျပန္လည္ ေျပျပစ္သြားရန္ႏွင့္ စုစုစည္းစည္း ျဖစ္ေစလိုေသာ ဆႏၵရိွပုံရသည္။

သို႕ေႀကာင့္ က်မတို႕သည္ အိမ္သစ္ကိုမတတ္ႀကေသးဘဲ ဘိုးဘိုး၀က္မစြတ္ ျမိဳ႕စားမင္းႀကီးႏွင့္ အတူ ပါရိွလာေသာ သားသၼီးေျမးျမစ္ႏွင့္ တပည့္တပန္းမ်ားပါ လူေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေနသာ ေအာင္တအိမ္လုံး ေပးအပ္ လိုက္ပါသည္။ ေမေမသည္ေဒသ,ေလာဘ အာဃတမထားတက္သူ ယုတ္စြအဆုံးစကားကုိပင္ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ မေျပာတတ္သူျဖစ္၍ သူ႕အားထိပါးပုတ္ခတ္ စကားေျပာခံရသည္ တိုင္ေအာင္ မ်က္ရည္ရႊဲရႊဲႏွင့္သာ သီးခံေနေလ့ရိွသူ ႏူးညံ့သူျဖစ္သျဖင့္ တေႀကာင္း၊ အိမ္ရွင္ႏွင့္ဧည့္သည္ ဘ၀ေရာက္ေနထိုင္ေသာ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း မ်ားကလည္းဧည့္ သည္ဘ၀၌ ခပ္ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ခပ္ေျပာ့ေျပာ ဆက္ဆံလာႀကသျဖင့္ တေႀကာင္း၊ တလခြဲႏွစ္လ ႀကာအိမ္ခ်င္းယွဥ္ ေနထိုင္ခဲ့ႀကရာတြင္ ဘာမွ် ေျပာပ ေလာက္ေအာင္ အစြန္းမထင္ အျပစ္မေတြ႕ရိွ ခဲ့ပါသည္။ က်မမွာေတာ့ ထုိအခ်ိန္အခါက စာေပ ေလာက ထဲတြင္ စိတ္ပါ၀င္စား ေျမာပါးေနခ်ိန္ျဖစ္ ၍ ေန႕ေရာညဥ့္ပါဆိုသလို ႀကည္ေတာ္ဆက္၀တၱဳ မဂၢဇင္း အတြက္ကိုပင္ လုံးပန္းေနရကာ အိမ္ေပၚမွ အိမ္ေအာက္သို႕ပင္ မဆင္းအားဘဲ ရိွေနပါသည္။

ကားျပန္ေရာင္းပစ္ လိုက္ရေသာ ကိစၥကို၎၊ က်မ၀တၳဳေရးသား၍ မဂၢဇင္းငယ္တေစာင္ ထုတ္ေ၀ေန သည့္ကိစၥကိုေသာ္၎၊ ထိုအခ်ိန္မွာဘာမွာ ေ၀ဖန္ေျပာဆိုသံမ်ား ထြက္မလာ၊ ဒီေရးအတက္အက်မ ရိွေသးမီ "ေရအီ" ေနသကဲ့သို႕ ရိွေနပါသည္၊ သို႕ေသာ္မိန္းကေလးဆိုလွ်င္ ဘုရားတရား စာအုပ္က လြဲ၍ဖတ္ရန္ မသင့္ဟု အယူအဆႏွင့္အယူသီး အုပ္စုႀကီးမ်ားထည္းတြင္ ပါ၀င္ႀကသူမ်ားျဖစ္ပါသည္၊ ထိုေခတ္ ကအျပင္ စာေပ တည္း ဟူေသာ သတင္းစာဂ်ာနယ္၀တၳဳစသည္ မ်ားကို မိန္းခေလးမ်ား ဖတ္လွ်င္ လူႀကီးမိဘ မ်ားသည္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အျပစ္တင္ေလ့ရိွႀကပါသည္။ တရားစာေပကလြဲ လွ်င္ ဘာမွမဖတ္ရ၊ အခ်ိဳ႕ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားမွာ တရားစာေပႏွင့္ အကၽြမ္း၀င္လ်က္ရိွေသာ မဟာရ ႒သာရ၏ ကိုးခန္းပ်ိဳ႕ကိုပင္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အျပစ္ေတာ္မ်ားကိုေရးသား စီကုံးထားပါလ်က္က ဂီတသံ ပါသည္၊ ပ်ိဳ႕ကိုဖတ္လွ်င္ သံေန သံထား ႏွင့္ဆြဲ၍ ဖတ္ရေသာေႀကာင့္ မႏွစ္မ်ိဳ႕ႀကဟုဆိုသည္၊ တရားစာေပမွလြဲ၍ အျခားေသာေလာကီ က်မ္းဂန္မ်ားဖတ္လွ်င္ သမၺပၸလာပျဖစ္သည္ဟု ခါးခါးသီး သီးျပစ္တင္ ေ၀ဖန္ႀကသည္ကို ခံရသျဖင့္ ငယ္ရြယ္သူ မိန္းခေလးမ်ားမွာ ၀တၳဳစာအုပ္ မဂၢဇင္းစာအုပ္ မ်ားကို လူႀကီးမ်ား မျမင္ကြယ္ရာ၌ တိတ္တိတ္ခိုး ၍ ဖတ္ႀကရပါသည္၊ အခ်ိဳ႕မွာအိပ္ရာ၀င္ ျခင္ေထာင္ခ်၍ ဖတ္ႀကရပါသည္။

ဤမွ်ႀကပ္တည္းေသာ ေခတ္မ်ိဳးတြင္ က်မသည္၀တၳဳမဂၢဇင္း ဂ်ာနယ္မ်ားကို ဖတ္ယုံမကကိုယ္ တိုင္ပင္၀တၳဳေရးသားျခင္း၊ ၀တၳဳမဂၢဇင္းထုတ္ေ၀ျခင္း ျပဳေနမိရာ ဧရာမေတာ္လွန္မႈႀကီး တခုကို က်ဴးလြန္ ေနသကဲ့သို႕ ရိွပါသည္၊ သို႕အတြက္ေႀကာင့္ အယူသီးသူအားလုံးကို အသိမေပးဘဲ ထား ကာ ကုန္ပစၥည္း တခု ေရာင္းခ်ေသာ အလုပ္လိုလို အထင္ေရာက္ေစလ်က္ ခပ္အုပ္အုပ္ႏွင့္ လွ်ိဳ႕လွ်ိဳ႕ ၀ွက္၀ွက္ ေရးသား ထုတ္ေ၀ျခင္း အမႈကို ျပဳလုပ္ရပါသည္။

သို႕ႏွင့္ေဆာင္းရာသီကုန္ဆုံး၍ ေႏြရာသီတန္ခူးလသို႕ ေရာက္ေသာအခါ ပလိပ္ေရာဂါမ်ား ကင္းရွင္းသြား ျပီးျဖစ္ေသာေႀကာင့္ ဧည့္သည္မ်ားသည္ သူတို႕အိမ္သို႕ျပန္၍ ေျပာင္းေရႊ႕သြားႀက ပါသည္၊ ထုိအခါက်မွ က်မတို႕လည္း အိမ္သစ္သို႕ေျပာင္ေရႊ႕ ေနထိုင္ႀကရပါေတာ့သည္၊ က်မတို႕ အိမ္သစ္သို႕ေရာက္ေသာအခါ ဘိုးဘိုး ၀က္မစြတ္ ျမိိဳ႕စားမင္းႀကီးသည္ အလုပ္အေကၽြး တပည့္ငယ္ တေယာက္ႏွင့္အတူ ခ်န္ေနရစ္ခဲ့ပါသ္၊ သားသၼီးမ်ားအား အရင္ေျပာင္းရႊ႕ သြားႏွင့္ႀကဦး၊ သၼီးခင္ခင္ လတ္အိမ္မွာ ဆယ့္ေလးငါးရက္ေနဦးမည္ဟု အမိန္႕ရွိကာ ေနရစ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္၊ ထုိအခါမ်ိဳး၌ ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ျပဳစုရန္ လြတ္လပ္စြာ အခြင့္အေရး ရရွိႀကပါေတာ့သည္။

က်မတို႕အားအမိသည္ အိမ္သစ္၏အိမ္ဦးခန္း၌ သင္ျဖဴဴးေခ်ာကေလးေပၚတြင္ ကတၱီပါအုံး၀န္းႀကီး ကိုလက္ေထာက္၍ စိတ္ပုတီးစိပ္လိုက္၊ က်မ္းစာအုပ္မ်ားဖတ္လိုက္ႏွင့္ စိတ္ေအးခ်မ္းစြာေနရွာေသာ ဘိုးဘိုး ၀က္မစြက္ ျမိဳ႕စားမင္းႀကီးအား တတ္ႏိုင္သမွ်ေသာ စားဦးစား ဖ်ား၊ စားေကာင္းေသာက္ ဖြယ္မ်ားျဖင့္ ျပဳစု လုပ္ေကၽြးလ်က္ရွိသည္၊ အေရွ႕၀င္းအိမ္မွ ထမင္းခ်က္ တပည့္ကလည္း ထမင္း အုပ္လာ၍ပို႕ရေသးသည္။

၀က္မစြတ္ ျမိဳ႕စားမင္းႀကီးလက္ရိွေနထိုင္ရာ အိမ္ကိုအေရွ႕၀င္းအိမ္ဟု အတိုေကာက္ေခၚျခင္းျဖစ္၍  ယခုက်မတို႕ေနသာ၀င္းကို အေနာက္၀င္းဟုေခၚျခင္းျပဳပါသည္။ အေရွ႕၀င္းအိမ္က သားသၼီးမ်ားက က်မတို႕ အိမ္တြင္ ႀကာႀကာေနသြားမည္၊ သို႕မဟုတ္ တခါတည္းမ်ားအတူ ေနထိုင္သြားမည္လား ဟုစိုးရိမ္မကင္း ျဖစ္သြားပုံရသည္။ သို႕ေႀကာင့္နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ျပန္လာဖို႕အေႀကာင့္ျပေလွ်ာက္ ထားေပးရန္ ေဘးကလူမ်ား ကိုခိုင္းႀကပါသည္။

အေရွ႕၀င္းအိမ္ႀကီးသို႕ ဆရာေတာ္-သံဃာေတာ္ေထရ္ႀကီး ၀ါႀကီးမ်ားမျပတ္ ႀကြလာသည္။ ၀က္မ စြတ္ျမိဳ႕စား မင္းႀကီး မရိွသျဖင့္ မေတြ႕ရဘဲျပန္သြားရသည္ဟု လာေရာက္ေလွ်ာက္ထားႀကသည္၊ စင္စစ္အားျဖင့္လည္း အတူေနသြားမည္ မဟုတ္ပါ၊ ေခတၱခဏေနရစ္ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ သို႕ေႀကာင့္ ၁၅-ရက္ခန္႕ႀကာေသာအခါ ျပန္ႀကြသြားပါသည္၊ အေရွ႕၀င္းအိမ္ေရာက္ေသာ္လည္း ေရွးအခါကကဲ့သို႕ပင္ တရက္ျခား,ႏွစ္ရက္ျခား ဆိုသလိုေန႕လည္း ေန႕ခင္းအခ်ိန္၌ ႀကြေရာက္ လာတတ္ျပီး ညေနစာစားခ်ိန္နီးမွ ျပန္ေလ့ရိွပါသည္။

က်မထုတ္ေ၀ေနေသာ ၀တၱဳမဂၢဇင္းမွာ တြင္က်ယ္သင့္သေလာက္ တြင္က်ယ္က်ယ္လ်က္ ရိွပါသည္၊ သို႕ရာတြင္ ၄-လခန္႕ရိွေသာအခါ ၀င္ေငြ, ထြက္ေငြစာရင္းမွာ ၀င္ေငြရေသာ္လည္း ထြက္ေငြက ပိုလ်က္ ရိွသည္၊ ပိုရျခင္းအေႀကာင္းမွာလည္း အိမ္စရိတ္သုံးေငြမွာ အျခားေနရာမွမ၀င္ သျဖင့္ သည္အထည္း ကပင္ လြယ္လြယ္ႏိႈက္၍ သုံးလာႀကရသည္၊ ကိုယ့္အလုပ္ႏွင့္ကိုယ့္၀င္ေငြကို  ျပန္သုံးျခင္းသာျဖစ္သည္ဟု စာရင္း မခြဲေတာ့ဘဲ ပုံႏွိပ္ခရိုက္ေပးခလဲ ဒီအထဲမွယူ၍ ေပးရသည္၊ ေနာက္ပိုင္းမွာ စာအုပ္ကိုယ္စား လည္မ်ားထံမွ ေငြရွင္းတမ္းလည္း မမွန္ျခင္း၊ အခ်ိဳ႕လုံး၀ေတာင္း၍ ပင္မရျခင္း စေသာ စာအုပ္တိုက္ တတိုက္၏ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္မလႊဲမေရွာင္သာ ေသာကိစၥမ်ားက ၀င္ေရာက္ ေမႊေနာက္ လာျပန္ပါသည္။

ယင္းသို႕ခ်ိနဲ႕ ျခဴျခာစျပဳရာတြင္၊ အျမတ္ေတာ္ခြန္ေကာက္ရန္ စရင္းျပပါဆိုေသာ စာရြက္ကေလး တရြက္ ကလည္း ေရာက္လာေသာအခါ ေရွ႕ဆက္ရန္မဟန္ေသာ ဤအလုပ္ကို အေျခအေနအရ ေခတၱဆိုင္းထားရ ေတာ့မည္ ကဲ့သို႕ ျဖစ္လာပါသည္။

ဤအတြင္း ႏိုင္ငံေရးလႈ႕ံေဆာ္မႈ မ်ားသည္လည္း တဘက္တလမ္းမွ ျပင္းထန္လာခ်ိန္ ျဖစ္ေနရာ ၀တၱဳ မဂၢဇင္း ပုံႏွိပ္ တိုက္ရွင္မ်ားႏွင့္ အစီအစဥ္တခု ျပဳလုပ္ႀကပါသည္။ ပုံႏိုပ္တိုက္ရွင္တို႕က ကိုယ္ပိုင္ ေန႕စဥ္သတင္းစာ ထုတ္ေ၀စျပဳပါသည္၊ သတင္းစာ၏ အမည္မွာဟုမၼရူး သတင္းစာျဖစ္၍ ထိုသတင္းစာထြက္သည့္ ေန႕မွစ၍ က်မက ဟုမၼရူးလမ္းညႊန္ ဆိုေသာ အခန္းတခုကို ေရးေပးပါ သည္၊ ထိုအခန္းတြင္ ေရးေသာစာမွ ျမန္မာျပည္ တြင္ထိုအခ်ိန္က ေခတ္စားေနေသာ ကိုယ္အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးေခၚ ဟုမၼရူးအစစ္ရလိုေႀကာင္း စိတ္၀င္စား ေနႀကသည့္အေလ်ာက္၊ အဂၤလိပ္အစိုးရက ေပးမည္ဟု ႀကံရြယ္ေသာ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို မလိုလား အပ္ေႀကာင္း၊ ပထမကမၻာစစ္ႀကီး အတြင္းက ဘိလပ္မွ မြန္ေတဂူ၏ကတိမွလည္း ျဗိတိသွ်အင္ပိုင္ယာ ႏိုင္ငံမ်ားကို ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ ေရး ဟုမၼရူးကိုေပးမည္ ဆိုထား၍ဟုမၼရူးအစစ္က တျပားမွ ေလွ်ာ့မယူ ထိုက္သည့္ အေႀကာင္းေရး သားလႈ႕ံေဆာ္ေသာ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါးမ်ားကို စိတ္၀င္စားစြာ ေရးေနပါသည္။

ေနရွင္နယ္ဂ်ာနယ္၏ အယ္ဒီတာ ဆက္ရန္
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္ အပိုင္း ( ၂)

ျမန္မာျပန္သူ၏ အမွာ

၁၉၈၅ ခုနွစ္၊ စက္တင္ဘာလ၊ ၂၃ ရက္ေန႔တြင္ ျဗိတိန္နုိင္ငံ ဘာဆယ္လ္ဒန္ၿမိဳ႕၌ အလုပ္လုပ္ေနေသာ သမီးနွင့္သားမက္မ်ား လာေခၚသျဖင့္ အလည္အပတ္ ေရာက္ခဲ့၏။ ဘာဆယ္လ္ဒန္ မွာ လန္ဒန္ၿမိဳ႕  အေရွ႕ဘက္မိုင္ ၃၀ ခန္႕အကြာတြင္ ရွိသည္။
တေန႕တြင္ ဘာဆယ္လ္ဒန္ စာၾကည့္တိုက္ ေရာက္သြားခဲ့ရာ ' ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္' (Helen of Burma) ကိုစာအုပ္ စင္ေပၚ၌ ေတြ႕၍ ငွားလာခဲ့သည္။ ဤစာအုပ္ လက္၀ယ္ရရွိျပီး မ်ားမၾကာမီ ကၽြန္ုပ္၏ ေျခေထာက္ နွစ္ဖက္ စလံုးမွာ ေျခေခ်ာင္းကေလးမ်ား မေတာ္တဆ မီးေလာင္သြားသည္။

ျဗိတိန္နိုင္ငံသို႕ ေရာက္ျပီး တစ္လတိတိျဖစ္ေသာေအာက္တိုဘာလ၊၂၄ရက္ေန႕တြင္ ေဆးရံုတက္ခဲ့ဲရ သည္။ ေဆးရုံတက္ေနစဥ္ လမ္းေလ်ွာက္ခြင့္မျပဳပါ။ ပ်င္းပ်င္းရွိတိုင္း ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္ကို  အေဖာ္ျပဳရသည္။
ဒုတိယ ကမာၻစစ္ႀကီး ျမန္မာနိုင္ငံသို႕ ကူးစက္လာေသာအခ်ိန္တြင္ ဟယ္လင္သည္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ ေဆးရံု၌ သူနာျပဳခ်ဳပ္အျဖစ္ တာ၀န္ယူေနသည္။ ၁၉၄၂ ခုနွစ္၊ဧျပီလ ၁၀ရက္ေန႔တြင္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို  ဂ်ပန္ ေလတပ္က လာေရာက္ျပီး ဗံုးၾကဲစက္ေသနတ္နွင့္ ပစ္ခတ္၍ လူအေျမာက္အျမား ေသဆံုးဒဏ္ရာ ရသည္။ အေဆာက္အအံုနွင့္ အိမ္မ်ား၊ေဆးဆိုင္မ်ား၊ ရုပ္ရွင္မ်ား မီးေလာင္၍ ကမာၻပ်က္သလို  ျဖစ္ခဲ့သည္။

ေဆး႐ံုမွဆရာ၀န္မ်ား၊ သူနာျပဳ ဆရာမမ်ား အားလံုးလြတ္ကင္းရာသုိ႕ အၿပီးအပုိင္ ထြက္သြားၾကသည္။ ဟယ္လင္တစ္ဦးတည္း ေဆး႐ံုကုိ တာ၀န္ယူ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ တုိင္းမင္းႀကီးႏွင့္ စစ္ဘက္အႀကီးအကဲတုိ႔က ဟယ္လင္အား ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မွ ထြက္ခြာသြားရန္ ပထမ တုိက္တြန္း သည္။ ေနာက္ အမိန္႔ေပးသည္။ ဟယ္လင္ က ေဆး႐ံုတြင္ ႐ွိေနၾကေသာ မက်န္းမာသူမ်ား၊ ဒဏ္ရာရသူမ်ားကုိ ပစ္ၿပီး မသြားရက္၍ ေခါင္းမာ ေနသည္။ ေနာက္ဆံုး အဂၤလိပ္စစ္တပ္၊ တ႐ုတ္စစ္တပ္မ်ား ဆုတ္ခြာသြားၾကေသာအခါ  က်န္ေန ရစ္ခဲ့သည္။

ဟယ္လင္၏ ဖခင္မွာ ေပၚတူဂီ အမ်ိဳးသား သမားေတာ္ႀကီးျဖစ္သည္။ မိခင္မွာ စေကာ့အမ်ိဳးသမီးျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ ေဆးဘက္ဌာနတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုး  ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕သုိ႕ ဆရာ၀န္ႀကီးအျဖစ္ ေရာက္သြားသည္။

ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕သည္ စေကာ့တလန္ႏွင့္ ေရ ေျမ ရာသီဥတု အစစ တူညီေနမႈေၾကာင့္ ဟယ္လင္၏ မိဘမ်ားက ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေခါင္းခ်ေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ အၿငိမ္းစားယူၿပီး ေျမယာမ်ား ၀ယ္ယူ ၍ အိမ္ေဆာက္ၾကသည္။

ဟယ္လင္သည္ သူမ၏ စစ္အတြင္း အေတြ႕အႀကံဳမ်ားကုိ ေရးသားထားသည္။ ဗံုးဒဏ္၊ စက္ေသနတ္ ဒဏ္ေၾကာင့္ ဒဏ္ရာရသူမ်ားကုိ ျပဳစုကုသရာတြင္ သူမ၏ အပင္ပန္းခံႏုိင္မႈ၊ စိတ္ေစတနာ ႐ွိမႈတုိ႔သည္  အံ့မခန္း ခ်ီးက်ဴးဖြယ္ရာအတိ ျဖစ္ပါသည္။
စစ္ဦး ဘီလူးဆုိဘိသကဲ့သုိ႕ ဂ်ပန္စစ္သားမ်ား၊ တ႐ုတ္စစ္သားမ်ား၏ အႏုိင္က်င့္ ဗလကၠာရျပဳျခင္း ခံရေသာ အခ်ိန္တြင္ သူမက သတၱိ႐ွိ႐ွိျဖင့္ ရင္ဆုိင္ရာတြင္လည္း သည္းထိတ္ရင္ဖုိျဖစ္ဖြယ္  ေကာင္းလွပါသည္။

ဂ်ပန္စစ္သားႏွစ္ဦးအား နပန္းခံလံုးခဲ့႐ံုမွ်မက ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သတ္ခဲ့သည္။ တ႐ုတ္စစ္သား တစ္ဦး သည္လည္း သူမအား အႏုိင္က်င့္ရင္း အသက္ေပးသြားခဲ့ရသည္။
ဂ်ပန္ကင္ေပတုိင္က သူမအား သူလွ်ိဳအဖဲြ႕တြင္ ပါ၀င္သည္ဟု စြပ္စဲြ၍ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ဖမ္းဆီးထားၿပီး ညႇဥ္းပမ္း ႐ုိက္ႏွက္ခဲ့သည္။ လက္သည္းခံြမ်ား ခြာခဲ့သည္။ ဖမ္းဆီးထားသူမ်ားကုိ သူမျမင္ႏုိင္သည့္  ေနရာသုိ႕ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေခၚယူလာခဲ့ၿပီး သူမ၏ေ႐ွ႕တြင္ ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သတ္ခဲ့သည္။ ထုိလူသတ္ပဲြမ်ားကုိ သူမအား အတင္းအဓမၼ ၾကည့္ခုိင္းသည္။
ဟယ္လင္သည္ဂ်ပန္ဆိုးမ်ားနွင့္ ခါးသီးစြာ ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရသလို ဂ်ပန္လူေကာင္းမ်ားနွင့္လည္း ရင္းနွီးစြာ ဆက္ဆံ ခဲ့ ရေသးသည္။

အဂၤလိပ္စစ္ေျပးမ်ား၏ အက်ဥ္းစခန္းမွ ဗိုလ္ႀကီးမူရန္နုိင္သည္ အဂၤလိပ္တပ္မ်ား ေရာက္လာေသာ အခါသတ္ေသသြားခဲ့သည္။ ဟယ္လင္တို႕က ပုပ္ပြေနမွ အေလာင္းကိုသြားေတြ႕သည္။ အလြန္စိတ္သ  ေဘာထား မြန္ျမတ္သူ ျဖစ္၍ ရုပ္အေလာင္းကို ေကာင္းမြန္စြာ သၿဂၤိဳလ္ေပးရန္ ဟယ္တို႔က စီစဥ္သည္။
ယင္းအခိုက္ အဂၤလိပ္စစ္ဗိုလ္မ်ား စခန္းသို႕ေရာက္လာၾကသည္။ ညတြင္ ကပြဲျပဳလုပ္မည္ျဖစ္၍ အသက္ ငယ္ရြယ္သူ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအား ညကပြဲသို႕တက္ေရာက္ရန္ ဖိတ္ၾကားလာျခင္း ျဖစ္သည္။
ဟယ္လင္ ငိုေၾကြးေနသည္ကို ၾကည့္ျပီး အဂၤလိပ္စစ္ဗိုလ္တစ္ဦးက ျပက္ရယ္စကားဆိုသည္။ ဟယ္လင္သည္ သူစီးထားေသာ ခံုဖိနပ္ကို ခၽြတ္၍ စစ္ဗိုလ္အား ပါးခ်ခဲ့သည္။

ဘာသာျပန္သူသည္ ဘာသာျပန္ျခင္းနွင့္ စိမ္းေနသူျဖစ္သည္။ ဘာသာျပန္ျဖစ္ျခင္းမွာ ဟယ္လင္ အေပၚ ၌ အလြန္ ေလးစားသည္လည္း ပါပါသည္။ ေျခေခ်ာင္းမ်ား မီးေလာင္၍ အိပ္ရာထဲ၌ လဲေနသူတစ္ဦး  စိတ္ဓာတ္ မက်ေစရန္ ေျဖေဖ်ာက္သည္လည္း ပါသည္။ စစ္အတြင္း အေတြ႕အၾကံဳမ်ားကိုယေန႔ ျမန္မာစာတ္ ပရိသတ္အား ဖတ္ေစခ်င္ေသာ ေစတနာလည္းပါသည္။
မိမိ္၏ ညီငယ္ပမာ ခ်စ္ခင္ေသာ အေထာက္ေတာ္လွေအာင္ မိမိ၏စာမူကို တည္းျဖတ္ျပင္ဆင္ေပးရန္ ေမတၱာရပ္ခံခဲ့သည္။ အေတာက္ေတာ္လွေအာင္က ေစတနာအျပည့္အ၀ျဖင့္ တည္းျဖတ္ေပးခဲ့သျဖင့္  သူ႕အား ေက်းဇူးအနႏၱ တင္ရွိေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုသည္။

စစ္ႀကိဳေခတ္ကတည္းက ဟယ္လင္နွင့္ သိကၽြမ္းရင္းနွီးခဲ့ေသာ ရဲေဘာ္ႀကီးသခင္ ေက်ာ္စိန္အား မိတ္ဆက္ အမွာစာေရးေပးရန္ ဟယ္လင္၏ မူရင္းစာအုပ္ကို ဖတ္ၾကည့္ရန္ ပန္ၾကားခဲ့သည္။
သခင္ေက်ာ္စိန္ကလည္း သူနွင့္ဟယ္လင္တို႕မည္သို႕မည္ပံု ၾကံဳေတြ႕လာခဲ့သည္ကို မိတ္ဆက္္အမွာ စာတြင္ေဖာ္ျပထားသည္။ စာအုပ္နွင့္ ပတ္သက္၍လည္း သူ၏အျမင္ကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ေရးသား  ခဲ့သည္။
သခင္ေက်ာ္စိန္အား အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းေဖာ္ျပလိုပါသည္။

 စကားခ်ီး

ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဟယ္လင္ေရာဒရစ္ ကုိ တစ္ႀကိမ္သာ ဆံုေတြ႕ခဲ့ဖူးပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကၽြႏ္ုပ္ သူမကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေပ်ာက္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ သူမသည္ အလြန္၀ပါသည္။ 
သုိ႔ေသာ္ သူမ၏ ဖုိင့္ဖုိင့္ႀကီး အေျခအေနထက္ သူမ၏ အားအင္ႏွင့္အသက္၀င္လႈပ္႐ွားးမႈတုိ႔ကုိသာ ခံစားမိသည္။ သမား႐ုိးက် စံခ်ိန္မ်ားအရ သူမသည္ အ႐ုပ္ဆုိးပါ၏။ သုိ႔စင္လ်က္ သူမ၏ သူရ သတၱိ ႏွင့္ ဂုဏ္က်က္ သေရ ႐ွိမႈတုိ႔ေၾကာင့္ တစ္မ်ိဳးလွပါသည္။ ေသမတတ္ ခံလုိက္ရသည့္ ႏွလံုးေရာဂါ ဒဏ္ခံရၿပီးေနာက္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း နာလန္ထလာေနေပသည္။ ၄င္းျပင္ လေပါင္းမ်ားစြာတြင္ ပထမဦးဆံုး  အိမ္ျပင္ ထြက္ျခင္းလည္း ျဖစ္ပါ၏။ ေျခဖ၀ါးမ်ားကုိ မၾကာျမင့္မီက ခဲြခဲ့ရာ ဒဏ္ရာမ်ားမွာ ရင္းေနသည္။

ေျမႀကီးႏွင့္ ေျခဖ၀ါးထိတုိင္း မခ်ိမဆံ့ ခံရ႐ွာသည္။ ေမာ္ေတာ္ကားမွေန၍ စားေသာက္ဆုိင္စားပဲြအထိ ကုိက္သံုးဆယ္ခန္႔သာ႐ွိပါ၏။ ယင္းခရီးကုိ တစ္ႀကိမ္လွ်င္ လက္မအနည္းငယ္မွ် ႐ွပ္တုိက္  ေလွ်ာက္လာခဲ့ရာ ဆယ့္တစ္မိနစ္ မွ်ထိ ၾကာသည္။ သူမ၏ မ်က္ႏွာမွာ နာက်င္လြန္း၍ ေရာင္ေနသည္။ ျပက္လံုးထုတ္လုိက္၊ ညည္းလုိက္၊ ကုိယ့္ဒုကၡကုိယ္ သေရာ္ေတာ္ေတာ္ တုိးတုိးေရ႐ြက္လုိက္ႏွင့္  ႐ွိေနသည္။ အမွန္မွာ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔က သူ႔အိမ္လာခဲ့ရမွာ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူမက သူ အိမ္ျပင္ထြက္ခ်ိန္ တန္ၿပီဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီးေနၿပီ။ ဒီေတာ့ ဘာမွမေျပာသာ။ သူမ ဘာလုပ္အပ္သည္ကုိ ဟယ္လင္  ဆံုးျဖတ္ၿပီးလွ်င္ သာမန္လူသားကေတာ့ သူ႕စိတ္ကုိ မေျပာင္းႏုိင္ ေကာင္းပါ။

သူမ ထုိင္ရမည့္ ကုလားထုိင္ကုိ ေရာက္ေသာအခါ မိနစ္အနည္းငယ္အေမာေျဖ နားေနသည္။ သို႕ေသာ္ သူမ ရွိေနျခင္း မွာ ၀ိုင္းတြင္ လႊမ္းမိုးေနသည္။ စကားစေျပာသည္နွင့္ သူမကို ၀ိုင္း၍ အာရံုစုိက္ၾက၏။ 
စကား ရွည္ရွည္ သို႔မဟုတ္ဲ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေျပာ၍ မဟုတ္ပါ။ ထုိသို႔မဟုတ္ရံုသာမကဘဲ သူမ သည္ တစ္ပါးသူ ေျပာစကားကို ေကာင္းေကာင္းႀကီးနားေထာင္သူျဖစ္၍ သူမအေၾကာင္းကိုလည္း  ေျပာခ်င္ လွသူမဟုတ္ပါ။ စကားလံုးတုိင္းတြင္ ပါလာသည့္ သူမ၏ပုဂၢလိက အားအင္ေၾကာင့္သာ သူမအား ၀ို္င္း၀န္း အာရံုစိုက္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

စိတ္ရွည္ ညင္သာစြာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း တိုက္တြန္းသည္ ပထမ ကမၻာစစ္အတြင္း ျမန္မာျပည္၌ သူမ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ ဘ၀ကိုေျပာလာသည္။ ရိုးရိုးစင္းစင္းနွင့္ ဟာသပါပါ ျပန္ေျပာျပ ျခင္း ျဖစ္သည္။ ၄င္းျပင္ မိမိကိုယ္ မိမိကရုဏာသက္မွဳလည္း လံုး၀မပါ။ အျဖစ္အပ်က္မ်ား သည္ေၾကာက္ခမန္းလိလိျဖစ္ျပီး ဖိစီး တြန္းကန္မွဳ မ်ားမွာလည္း မျပတ္မလပ္ျဖစ္ရာ လူတစ္ေယာက္အဖို႔ မည္သို႕ ေက်ာ္လြားခဲ့သည္ကို  စဥ္းစားရန္ ပင္ခက္လွသည္။ အသတ္ခံရမူးမူးလည္း ျဖစ္ခဲ့ေပါင္း မ်ားခဲ့ေပျပီ။ သို႔ရာတြင္ထိုညက ကၽြန္ုပ္တို႕ အား ေျပာျပေနသည့္ အမ်ဳိးသမီး၏ စိတ္ဓာတ္ကိုကား မည္သည့္အရာ ကမ်ွ ေခ်မွဳန္းခဲ့နုိင္မည္  မဟုတ္ေပ။

ေနာက္ေျခာက္လ ခန္္႔ အၾကာတြင္ သူမ၏ ဘ၀ မွတ္တမ္း ပထမ စာမူၾကမ္း ေကာလင္းထုတ္ေ၀ေရးသို႕ ေရာက္ရွိလာသည္။ သူမေရးထားသည့္ အနက္ အမ်ားစု အေထာက္အထားမ်ားအရ မွန္ကန္ေၾကာင္း  ထင္ရွား ပါသည္။ ဥပမာ ေဂ်ာ့ခ်္ တံဆိပ္ဆိုလ်ွင္ ေပါ့ေပါ့ တန္တန္ နွင့္ ရသည္မဟုတ္ပါ။ သုိ႔စင္လ်က္ စာေရးသူကိုသာ မသိခဲ့လ်ွင္ သူမ၏ ဇာတ္လမ္းမွာ တကယ္ပင္ မယံုစရာ ထင္ျမင္ရပါမည္။ 
ဇာတ္လမ္းမွာ ျမင့္ျမတ္ လွသည့္ စြန္႔စား စြြန္႔လႊတ္မွဳ ဇာတ္လမ္းျဖစ္သည္။ ခံနိုင္ရည္ရွိမွဳမ်ားလည္း သံႏၷ္႒ာန္ ခ်မွတ္ထားသည့္ သဖြယ္။ လူသား တို႔၏ မကုန္ခန္းနုိင္ေသာ စြမ္းအားမ်ားကို အံ့ခ်ီးရံုသာရွိသည္။ 'ျမန္မာျပည္ ၏ ဟယ္လင္' ကို ဖတ္လ်ွင္ လူသားတို႕အေနနွင့္ ဟယ္လင္ေရာဒရစ္ ေၾကာင့္ ပိိုမို ၾကီးျမတ္ လာရသည္ဟု ခံစား ရမည္မွာ အမွန္ပင္။

အတန္ၾကာသည္တြင္ သူမေသရွာပါသည္။ သူမစာအုပ္၏ေနာက္ဆံုး ပံုပန္းကို မျမင္လိုက္ရရွာ။ အေသ ေစာပါ၏၊ ၀န္နွင့္အားမမွ်ေအာင္ ထမ္းခဲ့ရသည့္ နွလံုးသည္ မခံနိုင္ေတာ့။ အိပ္ေနစဥ္ ေသသြားသည္။ 
သူမသာ ရွိလွ်င္ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ားကို အရသာခံ ဖတ္မည္ျဖစ္သည္။ ပုဂၢိဳလ္ အေနနွင့္ အထင္ ကရ ျဖစ္ျခင္းကို သူမနွစ္သက္မည္ မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ က်က္သေရရွိရွိ ခံယူေပလိမ့္မည္။ 
ဤစာအုပ္သည္ သူမအဖို႔ေက်ာက္တို္္င္အျဖစ္ ရပ္တည္ရေပမည္။ ရိိုးရိုးေလးနွင့္ စိတ္လွဳပ္ရွား စရာ ေျပာထားသည့္ ဇာတ္လမ္းမွာ ကၽြန္ုပ္တို႔ မ်ဳိးဆက္တြင္ အႀကီးျမတ္ဆံုး အမ်ဳိးသမီး တစ္ဦး၏ ဇာတ္လမ္း  ျဖစ္ေပသည္။

ဟယ္လင္သာရွိလ်ွင္ ဤစာအုပ္ပံုနွိပ္ထုပ္ေ၀ရာတြင္ သူမ၏မိတ္ေဆြ ျဖစ္သူ အယ္ဖရက္ဒေရပါ ၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္ကို ဂုဏ္မျပဳဘဲ ေနမည္မဟုတ္ေပ။ အယ္ဖရယ္သည္ သူမအား အၾကံဥာဏ္ေပးသည္၊   အားေပး သည္၊ ထိုအၾကံဥာဏ္ အားေပးခ်က္မ်ားသည္ ဤဇာတ္လမ္း ေျပာျဖစ္သြားေအာင္ ႀကီးစြာ အေထာက္ အကူျပဳခဲ့ေပသည္။

(၁)

ဧျပီလ ၁၀ ရက္ေန႕႔နံနက္ ၁၀ နာရီထိုးျပီးစ အခ်ိန္တြင္ ေအးခ်မ္းသာယာလွပေသာ ေတာင္ေပၚစခန္း ၿမိဳ႕ျဖစ္သည့္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳသို႔ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ က်ေရာက္လာခဲ့ပါသည္။ ေလထုကို ခြဲ၍ က်လာေသာ ဗံုးသံမ်ား၊ဗံုးေပါက္ကြဲသံမ်ား၊ စက္ေသနတ္ျဖင့္ တရစပ္ ပစ္ခတ္သံမ်ား သည္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနမွဳကို ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္ပါသည္။ အထက္ျမန္မာနိုင္ငံ ရွမ္းျပည္နယ္  ေတာင္ပိုင္း၏ ေသးငယ္ေသာ ၿမိဳ႕ေတာ္သည္ မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာပင္ သားသတ္ရံုသဖြယ္ ျဖစ္သြားခဲ့ပါ သည္။

ဗံုးၾကဲေလယာဥ္ပ်ံမ်ား၊ တိုက္ေလယာဥ္မ်ားသည္ အသစ္တစ္ဖန္တိုက္ခိုက္ရန္အတြက္ နိမ့္နိမ့္ကေလး ပ်ံသန္းေနရမွ ေကာင္းကင္သို႔ ထိုး၍ တက္သြားခိုက္ အခ်ိန္၌ ဒဏ္ရသူမ်ား၊ ေသအံ့မူးမူးရွိေနသူ မ်ား၏  ကမာၻ ပ်က္ခမန္း ေအာ္ဟစ္ ညည္းညဴသံမ်ားကို ၾကားနိုင္ၾကပါသည္။
အကာအကြယ္မဲ့ေနေသာ ၿမိဳ႕ကို တစ္နာ္ရီျပီး တစ္နာ္ရီ ဂ်ပန္ေလသူရဲမ်ားက ေခ်မွဳန္းေနၾကပါသည္။ လက္္လြတ္စပယ္၊ အဓိပၸာယ္မဲ့ ဖ်က္ဆီးေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အဆင့္အတန္း ျမင့္ျမင့္ ကၽြမ္းက်င္ျပီး ေသာ ေလသူရဲမ်ားအေနျဖင့္ အားစိုက္စရာ မလိုဘဲ အလြယ္တကူပင္ ေလ့က်င့္ခန္း ဆင္းသလို ပစ္ခတ္သလို ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္ နိုင္ၾကပါသည္။ သူတုိ႔သည္  နိမ့္နိမ့္ပ်ံသန္း၍ ပစ္မွတ္ကို စိတ္ႀကိဳက္ ေရြးခ်ယ္ ဖ်က္ဆီး ပစ္နုိင္ၾကပါသည္။

စစ္စည္းကမ္းမ်ားကို လံုး၀ ဂရုမျပဳဘဲ သူတုိ႔သည္ ေဆးရုံနွစ္ရံုကို အထူးတလည္ ေရြးခ်ယ္၍ တိုက္ခိုက္ၾကေလသည္။ ျဗိတိသွ် စစ္ေဆးရံုလုပ္ထားေသာ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ ရွမ္းေစာ္ဘြားသားမ်ား၏  ေက်ာင္းေဟာင္း နွင့္ အသက္ ၂၆ နွစ္အရြယ္ သူနာျပဳဆရာမခ်ဳပ္ လုပ္ေနေသာ ကၽြန္မတို႔၏ေဆးရံုနွစ္ ကိုမဲေန ၾကပါသည္။
စာဖတ္သူမ်ား အေနနွင့္ စိန္႔ေသာမတ္(စ္)ေဆးရံုႀကီးလို သို႔တည္းမဟုတ္ စိန္႔ဘာသိုိလိုျမဴး(စ္) ေဆးရံုႀကီးလို ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားသည့္ ေဆးရံုမ်ားကိုသာ ေဆးရံုအျဖစ္ သိေနၾကရာ ကၽြန္မတို႔၏ေဆးရံု  ကိုလည္း အလယ္ အလတ္ တန္းစားဟု ယူဆၾကေပလိမ့္မည္။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေဆးရံုမွာ သြပ္မိုးျပီး ေလးဘက္ေလးတန္ ၀ရန္တာထုတ္ထားေသာ တစ္ထပ္တုိက္ကေလးသာ ျဖစ္ပါသည္။ မိုးရြာေသာ အခါသြပ္မိုးမွထြက္လာသည့္ အသံသည္ ဗံုးအလံုးေပါင္းတစ္ေထာင္ တီးေနသလိုထင္ရ၏။

ကၽြန္မအတြက္မွဳ အားလံုးျပည့္စံုပါသည္။ ျပင္ပလူနာ႒ာန၊ ခြဲစိတ္ကုသေသာ ေယာက်္ားေဆာင္၊ ခြဲစိတ္ ခန္းမ၊ ကေလးမ်ားနွင့္ ေရာထားေသာ အမ်ဳိးသမီး လူမမာမ်ားအတြက္အေဆာင္၊ ေဆးေပးခန္းနွင့္  ေယာက်ာ္း ေဆးကုအေဆာင္ မ်ားရွိပါသည္။
 ေဆးရံု၀င္း အတြင္း၌ ၀န္ထမ္းမ်ား ေနရန္ေဆာက္ထားသည့္ အေဆာက္အအံုမွ ကၽြန္မအတြက္ ေသးငယ္ ေသာ အခန္းနွစ္ခန္း ေပးထား၍သက္ေသာင့္သက္သာ ရွိပါသည္။ ေဆးရံုနွင့္ အိမ္မွာနီးနီး  ကပ္ကပ္ ရွိမွဳေၾကာင့္ အလုပ္ဆင္းရာတြင္ လမ္းမ်ားမ်ားမေလ်ွာက္ရပါ။ မိဘမ်ား၏ အိမ္နွင့္လည္း မေ၀း လြန္းလွပါ။

ပထမဦးဆံုး ဗံုးက်လာသည့္အခိ်န္တြင္ ကၽြန္မသည္ ဆီးခ်ိဳေရာဂါရွင္ လူမမာအဘုိးႀကီးတစ္ဦး၏ ေျခေခ်ာင္း ကေလးမ်ား ျဖတ္ေပးျပီးစ ျဖစ္ပါသည္။ ေျခေခ်ာင္းကေလးမ်ားအား ေဆးၾကာသုတ္သင္ေပး  စက္ေသနတ္ ဒဏ္ေၾကာင့္ ျပတင္းေပါက္မွ မွန္စအကြဲမ်ား လြင့္စဥ္လာပါသည္။
လူမမာ မွာ လွဳပ္ရွားနိုင္မည္ မဟုတ္၍ ကၽြန္မသည္လူမမာအား အိပ္ရာခင္းနွင့္အတူ ခ်ီမျပီးၾကမ္းျပင္ေပၚ ၌ခ်ထားလိုက္သည္။ စက္ေသနတ္သံမ်ား ေပ်က္သြား၍ေခါင္းေမာ့ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အုတ္နံရံတြင္ စက္ေသနတ္ က်ည္ဆန္ရာ မ်ားမွာ အက်ီၤခ်ဳပ္ရိုးကဲ့သို႕ သီတန္းေနသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။

ကၽြန္မ၏ အလိုအေလ်ာက္ျဖစ္ေပၚလာေသာ စိတ္ျဖင့္ လူမမာကိုအိပ္ရာေပၚမွ ဖယ္ရွားျခင္းမျပဳခဲ့ေသာ္ ကၽြန္မတို႔နွုစ္ဦးစလံုး စက္ေသနတ္စာ ျဖစ္သြားဖို႕ေသခ်ာပါသည္။
'' ၿငိမ္ၿငိမ္ေန၊ မလွဳပ္နဲ႔ '' ဟုကၽြန္မက လူမမာအားေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခိ်န္က ထုိစကားကို ေျပာခဲ့ေစကာမူ ယခုျပန္လည္စဥ္းစားၾကည့္ေသာအခါ လူမမာသည္လွဳပ္ရွားနိုင္ေသာအေျခအေနတြင္ မရိွပါ။

ဗံုးၾကဲခ်ျပီး နာရီအနည္းငယ္ ၾကာသည္အထိ ကၽြန္မ၏စိတ္အစဥ္သည္ မွဳန္၀ါး၀ါးျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ကၽြန္မတို႔ စိတ္အစဥ္သည္ မွဳန္၀ါး၀ါးျဖစ္ေနသည္။ ဘာေတြဘယ္လိုျဖစ္ကုန္သည္ဆိုတာကို အစီအရီ  ေတြးမရခဲ့ပါ။ ကၽြန္မနွင့္ လက္ေအာက္ခံသူနာျပဳ အဖြဲ႕တို႔အေနမူ ကမာၻပ်က္သလုိ ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ ကၽြန္မတို႔သည္ ၉၆ ပါးေသာ ေရာဂါေ၀ဒနာရွင္ မ်ားကို ေဆးကုသေပးေနၾကရာမွ လူသား အခ်င္းခ်င္းနွိပ္  စက္မွဳ ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေျခက်ဳိး၊ လက္က်ဳိးမ်ား၊ က်ည္ဆန္(သို႔မဟုတ္) ဗံုးဆန္တို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေဟာင္းေလာင္း ေပါက္ ဒဏ္ရာမ်ား၊ ေသြးတစ္ေပါက္ေပါက္ ပန္းထြက္ေနေသာ  ဒဏ္ရာမ်ား၊ ေျချပတ္ လက္ျပတ္ မ်ားကို ကုသေပးၾကရပါသည္။

ေလယာဥ္ပ်ံမ်ားက ဗံုးၾကဲ၊ စက္ေသနတ္မ်ားနွင့္ ပစ္ခတ္သြားျပီး ေနာက္မၾကာခင္မွာပင္ အေျမွာက္ဆန္ မ်ားကေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ေပၚသို႔ က်ေရာက္လာၾကျပန္ပါသည္။
ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မွာ စစ္ဘက္ေရးရာနွင့္ ၾကည့္လ်ွင္အေရးႀကီးေသာ ၿမိဳ႕မဟုတ္ပါ။ မီးရထားလမ္းဆံုး ျဖစ္ေသာ ဟဲဟိုးၿမိဳ႕နွင့္ ၂၂ မိုင္ကြာေ၀း၍ ႏြားလွည္းနွင့္ သြားရပါသည္။ ကၽြန္မ၏စိတ္ထဲ၌ လူေတြကို  ရက္ရက္ စက္စက္ သတ္ျဖတ္ပြဲ က်င္းပေနေရာ့သလား ဟုယူဆပါသည္။

ယေန႔သည္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕၏ ေစ်းေန႔ ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ပတ္၀န္းက်င္ ေက်းရြာမ်ားမွ ေတာင္သူ မ်ားသည္ ဟင္းသီးဟင္းရြတ္ သစ္သီး၀လံမ်ား၊ ငါးမ်ား၊ ေငြလက္ေကာက္မ်ား၊ ယက္ထည္မ်ားကို ေစ်းေန႔တြင္ ျမိဳ႕ေပၚသုိ႕ တက္ေရာက္ေရာင္းခ်ေသာ အေလ့အက်င့္မွာ ႏွစ္ေပါင္းရာ ႏွင့္ခ်ီေနပါျပီ။ ဒီလုိေန႕ရက္မ်ိဳးကုိမွ ေရြးျပီးဗုံးၾက ဲ၊ စက္ေသနတ္ႏွင့္ပစ္ရသည္ကုိ အားမရဘဲအေျမာက္  ႏွင့္တ၀ုန္း၀ုန္း ထုေနျပန္ပါသည္။

ကၽြန္မငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀ကပင္ ေတာင္သူမ်ားကုိသိေန႕သည္။ သူတုိ႕ေလာက္ခ်စ္စရာ ေကာင္းျပီးကေလးဆန္ေသာ တုိင္းရင္းသားမ်ား ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ မရွိပါ။ ေတာင္သူမ်ားသည္  အေသာက္ အစား၊ အကစား မရွိ။ လူသတ္မႈဆုိသည္ကုိလည္း မသိ၊ ခုိးမႈကုိလည္းနားမလည္ၾကပါ။ လြပ္လြပ္ လပ္လပ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ေနတတ္ၾကသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။

ေစ်းေရာင္းလာၾကေသာ ေတာင္သူပ်ိဳျဖဴမ်ား၏ ရုပ္သြင္ကထူးျခင္းလွပသလုိ မ်ိဳးရုိးစဥ္လာအရ အက်ီအနက္၊ စကတ္အနက္တုိ႕ႏွင့္ တြဲဖက္ဆင္ယင္လာေသာ ေျခက်င္းႏွင့္ လက္ေကာက္ မ်ားသည္  ၎တုိ႕ႏွင့္ တြဲသီ ထားသည္႕ တခၽြင္ခၽြင္အသံထြက္ေပၚလာေသာ ေငြကြင္းကေလးမ်ားႏွင့္တင့္တယ္လွ ပါေနၾကပါသည္။ ရုိးသားျပီး အစြဲအလမ္းၾကီးသူမ်ားျဖစ္၍ ေငြကြင္းမ်ားသည္ သူတုိ႕ကုိေဘးအႏၱရာယ္မွ  အကာ အကြယ္ ေပးသည္ဟု ယုံၾကည္ၾကသည္။ ေျခာက္ကုိက္မွ် ရွည္လ်ားေသာ အနီရင့္ရင့္ အ၀တ္ကုိ လည္းေခါင္း၌ ေပါင္းထား ၾကသည္။

ေနာက္ေက်ာတြင္ ကေလးမ်ားကုိအ၀တ္ႏွင့္ ရစ္ပတ္ခ်ီပုိးထားၾကေသးသည္။ သူတုိ႕ေၾကာင္း ရာင္းခ်ရန္ သယ္ယူလာၾကေသာ ပစၥည္းမ်ားအနီး၌ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္၍ ေစ်း၀ယ္လာမည္႕သူမ်ားကုိ  ငံ့လင့္လ်က္ ရွိၾကပါသည္။ သူတုိ႕အတြက္ ေသမင္းတမန္သည္ မုိးေပၚကက်လာလိမ့္မည္ဟု လုံး၀မထင္မွတ္ခဲ့ၾကပါ။

ထုိအခ်ိန္မွာပင္ ေကာင္းကင္ယံမွ စက္ေသနတ္သံမ်ား ေပၚထြက္လာကာ ေတာင္သူအမ်ိဳးအသီးမ်ားိ၏ ရင္ဘတ္တြင္ဒဏ္ရာရရွိျပီး ေသဆုံးကုန္ၾကရရွာသည္။ ရင္နာစရာျမင္ကြင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ 
ကေလးမ်ား ၏ သနားဖြယ္ရာငုိေၾကြးသံ။ ဒဏ္ရာရသူမ်ား၏မခ်ိမဆံ့ ညည္းညဴသံႏွင့္ ဖုန္တေထာင္း ေထာင္းထေန ေသာ ေစ်း၀င္းအတြင္း၌ အနီေရာင္ေခါင္းေပါင္းစမ်ားက ေသြးအုိင္ထဲတြင္   စုိနစ္ လ်က္ရွိ ပါသည္။ ဗုံးအစ အနမ်ားမွန္၍ ဒဏ္ရာရေနၾကေသာ ကၽြဲႏြားမ်ား၏ ဟစ္ေအာ္ ညည္းညဴသံ မ်ားကလည္း ဆူညံ လ်က္ရွိပါ သည္။

ကေလးအမ်ားစုမွာမူ အသက္ရွင္က်န္ရစ္လ်က္ရွိသည္။ ေသရအံ့ဆဲဆဲမိခင္မ်ားသည္ ေက်ာတြင္ခ်ီပုိး ထားၾကေသာကေလးငယ္မ်ားကုိ ကာကြယ္ေပးႏုိင္ရန္ ေက်ာ့ေကာ့ပစ္ၾကသည္။ မိခင္၏ ေမတၱာသည္  ေသအံ့ ဆဲဆဲတြင္ပင္ ၾကီးမား လွေပသည္။ ကေလးမ်ားသည္ သူတုိ႕၏မိခင္မ်ားကုိ ဆုံးရံႈးရသည္သာ မကေသးပါ။ သူတုိ႕၏အိမ္မ်ားမီးေလာင္သြားျပီျဖစ္၍ အုိးမဲ့အိမ္မဲ့လည္းျဖစ္ကုန္ၾကရရွာပါျပီ။

ကၽြန္မတုိ႕သည္ရန္သူ ဂ်ပန္မ်ားႏွင့္ဤမွ်နီးကပ္ေနသည္ကုိ လည္းေကင္း၊ ရန္သူမ်ားသည္ ဤမွ်အထိ ရက္စက္လိမ့္မည္ဟူ၍လည္းေကာင္း မထင္မွတ္ခဲ့ၾကပါ။ ေတာင္ၾကီးတစ္ျမိဳ႕လုံးသည္ အမွတ္တမဲ့ခံ  လုိက္ရျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။ ယခုုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ခဲ့ျပီျဖစ္ေသာ္လည္း ထုိေန႕ထုိရက္တြင္ တစ္ခုခု ေတာ့ အလုိလုိျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ကၽြန္မ၏စိတ္ထဲ၌ ၾကိဳတင္သိေနသလုိျဖစ္ခဲ့ပါ၏။

ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ေစ်းေန႕မွာ ရက္သတၱပတ္မွတစ္ၾကိမ္သာရွိသည္။ ေမေမသည္ေစ်းေန႕တြင္ ေစ်း၀ယ္ ထြက္ေလ့ ရွိသည္။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ်မပ်က္ကြက္ခဲ့ပါ။ သို႕ေသာ္ထုိေန႕တြင္ တစ္စုံတစ္ရာက လႈံ႕ေဆာ္  ေပးေလ သလားပဲမသိပါ။ ေမ့ေမ့ကုိေစ်းမသြားရန္ေျပာမိသည္။ ေမေမေစ်းသုိ႕မသြားျဖစ္ပါ။ ကၽြန္မသည္ လည္း ေဆးရုံ မသြားမီ စာတုိက္သုိ႕သြား၍ စုထားေသာေငြမ်ားကို လုိရမည္ရထုတ္ယူလုိက္ပါသည္။

ဗုံးသံမ်ား၊ စက္ေသနတ္သံမ်ားေပ်ာက္သြားေသာအခါ ဒဏ္ရာျပင္းထန္စြာရရွိထားေသာ လူနားမ်ားကုိ ႏြားလွည္းမ်ားျဖင့္ တစ္မ်ိဳး၊ တစ္ပုခက္မ်ားႏွင့္ တစ္ဖုံ၊ တြန္းလွည္းမ်ားႏွင့္တစ္သြယ္ သယ္ယူလာသည္႕  ရွည္လ်ား ေသာလူတန္းၾကီးသည္ ကၽြန္မတုိ႕၏ ေဆးရုံုသုိ႕ေရာက္လာၾကပါသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကဒဏ္ရာရ သူမ်ား ကေလးဘက္တြား၍ လာသည္လည္းရွိပါသည္။ အခ်ိဳ႕ကုိလည္း ေက်ာတြင္ခ်ီပုိးလာၾကသည္။
ကၽြန္မတုိ႕၏ေဆးရုံမွာ လူ ၁၂၀စာမွ်သာ ဆံေသာ္လည္းယခုေရာက္လာၾကသူမ်ားက လူေပါင္း ၄၀၀ ေက်ာ္ရွိ ပါသည္။

အိမ္မ်ား၊ ေစ်းဆုိင္မ်ားသည္ မီးေလာင္ေနၾကျပီး လမ္းမမ်ားေပၚ၌ တိရိစၦာန္ႏွင့္လူေသအေလာင္းမ်ားက ျပန္႕ၾကဲေနပါသည္။ အသားမ်ားကုိ မီးေလာင္ေသာအခါ ထြက္ေပၚလာသည္႕ ေညာ္နံ႕မ်ားကလည္း  တစ္ေလာကလုံး ကုိ ဖုံးအုပ္ထားပါသည္။
ေပ်ာက္ဆုံးေနေသာ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းမ်ားကုိ ရွာေဖြေနၾကေလသလား မသိပါ။ ေျခဦး တည္႕ရာ ေလွ်ာက္သြားေနၾကသူမ်ားကုိလည္း ေတြ႕ရပါသည္။ ပ်က္စီးေနေသာ ျပတင္းေပါက္မွ ျမိဳ႕ဘက္ သုိ႕ ေမွ်ာ္ၾကည္႕လုိက္သည္တြင္ မီးေလာင္ေနေသာ အေဆာက္အအုံမ်ားေပၚ၀ယ္ မီးခုိးလုံးမ်ား ကုိ ျမင္ရ သည္႕အခါ ကၽြန္မ၏ရင္ထဲ၌ နတ္ဘုံနတ္နတ္တမွ် ထင္မွတ္ထားခဲ့ေသာ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕သည္  အျပီး အပုိင္ ကြယ္ေပ်ာက္ သြားခဲ့ပါျပီိ။

ကၽြန္မ၏ဘ၀ကုိ ၾကားျဖတ္ျပီးတင္ျပပါသည္။
စေကာ့တလန္သူမိခင္ႏွင့္ ေပၚတူဂီလူမ်ိဳး ဖခင္တုိ႕၏ သမီးဦးျဖစ္ေသာကၽြန္မသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံရွမ္းကုန္း ေျမျမင့္၌မည္သုိ႕မည္ပုံ ၾကီးျပင္းလာရသည္ကုိ စ၍ေဖာ္ျပရန္လုိအပ္ပါသည္။
ကၽြန္မ၏ဖခင္မစၥတာလင္းဘတ္၊ ကင္နက္၊ ေရာ့ဒရစ္သည္ အိႏိ¢ျပည္မွ ဆရာ၀န္ဘြဲ႕ကုိ ရရွိခဲ့သည္။ သူသည္စေကာ့တလန္ျပည္အီဒင္ဘာရာ တကၠသုိလ္မွ အမ္အာစီပီ ဘြဲ႕ယူရန္အတြက္ အီဒင္ဘာရာျမိဳ႕  ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူနာျပဳဆရာမလုပ္ေနေသာ ကၽြန္မ၏မိခင္ႏွင့္သူတုိ႕ႏွစ္ဦး ေတြ႕႔ဆုံခ်စ္ၾကိဳက္ ၾကသည္။

ကၽြန္မ၏အဘုိးမွာလည္း ၎ယူနီဘာစီတီတြင္ အနာေတာ္မီႏွင့္ သေဘာမတူၾကပါ။ စေကာ့လူမ်ိဳး မိေကာင္း ဖခင္သားသမီးမ်ားႏွင့္ အသားအေရာင္ညိဳေသာ သူစိမ္းတစ္ရံမ်ားလက္ထက္ျခင္းကုိ သေဘာမတူၾကပါ။ သုိ႕ျဖင့္ ဖခင္သည္ လက္ေလွ်ာ့ျပန္သြားခဲ့ရသည္။
ေဖေဖသည္ ေနာင္ ႏွစ္ ႏွစ္ၾကာေသာအခါ စေကာ့လားရွစ္ဆုကုိ ရျပီး အမ္အာစီပီ၊ ပီအယ္(လ္)အာစီပီ၊ ဒီပီအိပ္ခ်္ဘြဲမ်ားကုိ ေျဖဆုိရန္အရည္အခ်င္းရွိသူ တစ္ေယာက္အျဖစ္အီဒင္ဘာရာသုိ႕ ျပန္ေရာက္လာ  ျပန္သည္။ ယူနီဘာစီတီတြင္ ဂုဏ္ထူးရေက်ာင္းသားမ်ား၏ အမည္မ်ား ေရးထားေသာ ေက်ာက္သင္ပုန္း ၌ ေဖေဖ၏ နာမည္မွာ ယေန႕တုိင္ရွိေနပါေသးသည္။

ေဖေဖသည္ေဆးပညာကုိသာ အပတ္အကုတ္ ၾကိဳးစားသည္မဟုတ္ပါ။ မိန္းမပုိးရာတြင္လည္း ဇြဲနပဲ ၾကီးသူ ျဖစ္ပါသည္။ မိခင္ဘက္မွ လက္ထပ္ေပးရန္သေဘာမတူသည္ကုိ သူေအာင္ႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ အျခား  အတား အဆီးတစ္ခုမွာ ဖခင္ဘက္ကဘရင္ဂ်ီဘာသာျဖစ္၍ မိခင္ဘက္က ပရုိတက္(စ္)တင့္ ျဖစ္ေနျခင္းပင္။ ေနာက္ဆုံး၌ သူတုိ႕၏ လက္ထပ္ပြဲကုိ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္း ႏွစ္ခုစလုံး၌ က်င္းပရန္ ညိွႏိႈင္းလုိက္ၾက သည္။

ေဖေဖသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ က်န္းမာေရးဌာန၌ ၀င္ေရာက္အလုပ္လုပ္ခဲ့ပါသည္။ ပထမဦးဆုံး အလုပ္မွာ ခ်င္းေတာင္ တြင္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္မကုိ ၁၉၁၄ခုႏွစ္၊ ေအာ္တုိဘာလ၊ ၂၄ရက္ေန႕တြင္ ခ်င္းေတာင္၌ပင္  ေမြးဖြား ခဲ့ပါသည္။ ေဖေဖသည္ပထမကမၻာစစ္ပြဲၾကီး၌ မက္ဆုိပုိေတးမီးယား စစ္ေျမျပင္၊ ၎ေနာက္ အာဖဂန္ နစၥတန္ စစ္ေျမျပင္၌ စစ္မႈထမ္း ခဲ့ ပါသည္။
ပထမကမၻာစစ္ၾကီးျပီးဆုံးသြား၍ ျမန္မာျပည္သုိ႕ေရာက္လာေသာအခါ ေဖ့ေဖ့အားေ၀သီေခါင္ဖ်ားက် ေသာ ေဒသမ်ားသို႕ ပုိ႕ထားျပီး ေခ်ာင္းထုိး ထားခဲ့သည္။ ေနရာ တစ္ခု၌မူ ေမေမသည္ တစ္ညတည္း တြင္  ေျမြငါးေကာင္ကုိ အိမ္ထဲမွာပင္ သတ္ခဲ့ရပါသည္။ ယင္းေနာက္ ေဖ့ေဖ့ကုိ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ေဆးရုံ၌ ခရုိင္ ဆရာ၀န္ၾကီး အျဖစ္ ခန္႕ထားခဲ့ပါသည္။

မိခင္မွာက်န္းမာေရးမေကာင္းသျဖင့္ ေဖေဖကပင္စေကာ့တလန္ျပည္သုိ႕ အျပီးအပုိင္ျပန္ရန္ အၾကံေပး ပါသည္။ ၁၉၁၉ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တုပ္ေကြးေရာဂါကပ္ထဲတြင္ ထမင္းခ်က္၊ ျမင္းထိန္းႏွင့္  ကေလး ထိိန္းသုံးဦးကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္႕ အခ်ိန္မွစ၍ ေမေမသည္တေရွာင္ေရွာင္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သုိ႕ေသာ္ ေမေမ သည္ ေတာင္အၾကီးၾကီး ရွိေနသည္႕ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕သုိ႕ေရာက္လာသည္တြင္ သူမ  အလြန္ ေနခ်င္ေသာ ျမိဳ႕ဟု နားလည္ခဲ့သည္။

"ငါ့တုိင္းျပည္ကုိ ျပန္ေရာက္ေနသလုိ သိပ္လွတဲ့ျမိဳ႕ပါကလား"ဟုေမေမက ရင့္က်ဳးခဲ့သည္။ "တုိ႕တစ္ေတြ ဒီမွာပဲ တစ္သက္လုံးေနမယ္"ဟုု ထုတ္ေဖာ္ေျပာခဲ့ပါသည္။ ဆရာ၀န္ၾကီးအတြက္ သတ္မွတ္ထားေသာ အိမ္တြင္ ကၽြန္မတုိ႕ မိသားစုေနၾကသည္။ ေဆးရုံႏွင္နီး၍ သြားေရးလာေရးအဆင္ေျပလွပါသည္။
ေဖေဖသည္သူအိမ္၌ ေနလုိသူျဖစ္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ေျမရွစ္ဧက ၀ယ္ျပီး အိမ္အၾကီးၾကီး တစ္လုံးကုိ သူ စိတ္ကူး ရသမွ်တုိ႕ႏွင့္ တန္ဆာဆင္ကာ အေကာင္းဆုံးလက္သမား၊ အေကာင္းဆုံး ပန္းရံ၊ အေကာင္းဆုံး ပစၥည္းမ်ား သံုး၍ ၿပီးသြားေသာ အခါ ေမေမ၏ဇာတိျဖစ္ေသာ "ကရိတ္မုိး" ျမိဳ႕၏ နာမည္ကုိ ေပးခဲ့သည္။

သူသည္ျခံ၀င္းအတြင္း၌ တိရိစၦာန္မ်ား၊ ငန္း၊ ဘဲ၊ ၾကက္မ်ားသစ္သီးပင္မ်ား စုိက္ပ်ိဳးေမြးျမဳပါသည္။ ျမင္းေဇာင္း ႏွင့္ ႏြားတင္းကုပ္မ်ားတည္ေဆာက္ကာ ျမင္းနွင့္ကၽြဲႏြားမ်ား ေမြးျမဴပါသည္။ ေရကန္က်ယ္က်ယ္ တစ္ခု ကုိလည္း တူးေဖာ္ပါေသးသည္။

ေဖေဖသည္ ထုိမွ်ႏွင့္ မေက်နပ္ေသးပါ။ သူ၏မိတ္ေဆြတစ္ဦး ျပင္သစ္ျပည္သုိ႕ အျပီးအပုိင္ ျပန္သြား သည္ တြင္ ေျမေလးဧကေပၚ၌ ေဆာက္ထားေသာ "ဂလင္းဗ်ဴး" အမည္ေပးထားသည္႕အိမ္ကုိ ၀ယ္ပါ  ေသးသည္ ထုိေျမ၌သစ္သီးပင္အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ သစ္ပင္အမ်ားအျပား စုိက္ပ်ိဳးရာတြင္ အတြင္းဘက္က်က်တြင္ ရွိေန သျဖင့္ လွ်ံက်လာေသာေရမ်ားကုိ ဆည္၍ ေျမာင္းမ်ားေဖာက္ကာ သြယ္တန္းယူပါသည္။  ေျမၾသဇာ က အလြန္ ေကာင္းသည္။ တကူး တကန္႕ မစုိက္ရဘဲ အပင္ေပါက္ပါသည္။

ေမေမသည္ ဘုိးစဥ္ေဘာင္ဆက္ လက္ထက္ကတည္းက တရုိတေသ သိမ္းဆည္းလာခဲ့ေသာ အဖုိးထုိက္ အဖုိးတန္ပစၥည္းမ်ားကုိ စေကာ့တလန္ႏုိင္ငံမွ သယ္ယူလာခဲ့ျပီး ရန္ကုန္ျမိဳ႕ ေသာမတ္(စ္) ကြတ္  ကုမၸဏီ တြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အပ္ထားခဲ့ရာမွ ျပန္ယူကာဤအိမ္ႏွစ္အိမ္တြင္ တန္ဆာဆင္ခဲ့ပါ သည္။ ေငြထည္ ပစၥည္း အသုံးအေဆာင္မ်ား၊ အုိးခြက္မ်ား၊ ၾကည္႕မွန္မ်ားကုိ အိမ္ႏွစ္လုံး စလုံးတြင္ တပ္ဆင္ ခဲ့ပါ သည္။

ျမန္မာျပည္ရွိ ဘိလပ္သားမ်ားသည္ မိမိတုိ႕အိမ္ကုိျပင္ဆင္မြမ္းမံရာတြင္ ျပည္တြင္းျဖစ္ပစၥည္းမ်ားကုိသာ အသုံးျပဳၾကသျဖင့္ ကၽြန္မတုိ႕ကုိ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ားက မနာလုိၾကေပ။ အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂမ်ားမူ   ကၽြန္းသားျဖင့္ ျမန္မာျပည္၌ လုပ္ေသာ ပစၥည္းကမ်ားပါသည္။ နံရံမ်ားေပၚ၌ စေကာ့တလန္ႏုိင္ငံ၏ ရႈေမွ်ာ္ခင္းမ်ား၊ ေဖေဖအာဖဂန္နစၥတန္ႏိုင္ငံ ေလလံပြဲမွ ၀ယ္ယူလာခဲ့ေသာ ေကာ္ေဇာမ်ားျဖင့္ တန္ဆာ  ဆင္ထား ခဲ့ပါသည္။

ပန္းျခံထဲ၌မူ အေရာင္မ်ိဳးစုံဖူးပြင့္ေနၾကေသာ ႏွင္းဆီပန္းမ်ား၊ ေရာင္စုံပန္းအမ်ိဴးမ်ိဳးႏွင့္ သစ္ခြပန္းမ်ား ေ၀ဆာ လ်က္ ရွိပါသည္။ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ားက ေမေမ့ကုိသစ္ခြပန္းပါရဂူဟူ၍ နာမည္ ေပးထားၾကသည္။

ဆက္ရန္

.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း ၆ဝ အပိုင္း (၇)

၀တၳဳစ၍ ေရးရခ်ိန္

ပညာ့အလင္း မဂၢဇင္း၌ ပါရိွေသာ (သစၥာႏွင့္ေမတၱာ) (စိန္ႏွင့္ေဘး) (အခ်စ္ႏွင့္အျပစ္) စကားေျပ ၀တၳဳ တို ကေလး မ်ားကို၎၊ ဤႏွစ္ထည္းမွာပင္ ေရွ႕ဆက္ ေနာက္ဆက္ ထုတ္ေ၀ေသာ သူရိယမဂၢဇင္း မွ ေခတ္၀တၳဳတို တပုဒ္ကို ဖတ္ရေသာအခါ က်မ ေရးလိုေသာ ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္းေရးႏိုင္မည့္ အေရးအသားမ်ိဳး ဟု ယူဆ ပိုင္းျဖတ္ျပီး တခါတည္း စ၍ေရးလိုက္ မိျခင္းျဖစ္ပါေတာ့သည္။
 

စာေရးလိုက္၍ အစပ်ိဳးျပီးေတြးေတာႀကံဆေနခ်ိန္ကမႈ လူေတြ၏ ေျပာင္းလဲေသာ စရိုက္ႏွင့္စိတ္ေန သေဘာထားကို ေရးသားလိုသည္၊ သို႕ေသာ္ ဦးတည္၍ တိုက္ခိုက္လိုေသာ စစ္မ်က္ႏွာကို ကေလာင္ လက္နက္ မခ်ိန္မိဘဲ၊ ဘတ္ေကာင္းေစမည့္ ဇာတ္အိမ္ကေလးတခု မူထားျပီးလူတို႕၏ စရိုက္မ်ားကို တတ္အား သေလာက္ အေကာင္းအဆိုး ခြဲျခား ေဖၚျပသြားရန္ျဖစ္ပါသည္။

သို႕ေႀကာင့္  ၁၉၁၆- ခုႏွစ္ထည္းမွာ ပ႒မဦးဆုံးပြဲဦးထြက္ အေနႏွင့္ ႏြဲ႕ႏြဲ႕ဟူေသာ ေခါင္းစီးအမည္တပ္ သည့္၀တၳဳတိုတပုဒ္ကို ေရးမိသည္။ ဇာတ္လမ္းမွာ စိတ္ေကာင္းရိွသူႏွင့္ စိတ္ထားမေကာင္းသူတို႕ ႏွစ္ဦး ႀကား၌ ျဖစ္ပ်က္ေတြ႕ႀကဳံ သြားရေသာႏြဲ႕ႏြဲ႕အမည္ရိွ မိန္းကေလးတေယာက္၏ ၀တၱဳဇာတ္လမ္း ျဖစ္ပါသည္။ ၀တၱဳေရးျပီးေသာအခါ ပညာ့အလင္းမဂၢဇင္းမွာ ဦးတင္ေမာင္ႏွင့္ ဦးေမာင္ႀကီးတို႕က တာ၀န္ ယူ၍ ၀တၳဳတိုကေလးမ်ား ေရးေနေသာေႀကာင့္ အျပင္မွေပးပို႕သည္ကိုွ လက္ခံမည္ျဖစ္ေႀကာင္း ႏွင့္ ထည့္သြင္း ပါရိွေသာ ၀တၳဳတို၏အစတြင္ ေရးသူဆုရသည္ဟု ေရး၍ ၀တၳဳ ၏ အဆုံးတြင္ ေရးသူ၏ ကေလာင္အမည္ကို ထည့္ထား ပါသည္။

ထုိ႕ေႀကာင့္ စီးကမ္းခ်က္အတိုင္း စာတိုက္မွပို႕ေပးလိုက္ျပီး ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေနခဲသည္။ ၎အခ်ိန္ႏွင့္ မေရွးမေႏွာင္းမွာပင္ ၀တၳဳတိုတခုကိုလည္း ေရးသားျပီးစီးသြားျပန္သည္။ ၎တၳဳတိုမွာ တႏွစ္ေလာက္ရိွမွ ဒဂုံမဂၢဇင္း ၏ ၀တၳဳတိုျပိဳင္ပြဲတြင္ ၀င္ေရာက္ အေရြးခံရန္ ပို႕လိုက္ရပါသည္။

က်မစာေရးစ ျပဳေနခ်ိန္တႏွစ္အတြင္း၌လည္း အိမ္တြင္းေရး တိုက္ပြဲအမ်ိဳးမ်ိဳးကို မိခင္္ျဖစ္သူႏွင့္ အတူ က်မပါ ေ၀ပုံက်ခံစားေတြ႕ႀကဳံ လာရပါသည္၊ ေရွးယခင္က မိခင္ျဖစ္သူ၏ ေပးကမ္းေထာက္ပ့ံခံရမ်ား သည္ မုဆိုးမ ျဖစ္ေနေသာမိခင္ ျဖစ္သူအားႏွစ္ေျမာသည္၊ တြန္႕တိုသည္၊ ကပ္ေစးနဲသည္ဟူေသာ ဘြဲ႕ ထူး, ဂုဏ္ထူးမ်ား ႏွင့္ရႈံ႕ခ် ဖိႏွိပ္ေျပာဆိုျခင္း ျပဳေနသည္ကိုပင္အားရ တင္းတိမ္မႈမရိွေသးဘဲ၊ က်မတို႕မိ သားစုသုံးေယာက္ကို သံေယာဇဥ္ႀကီးစြားႏွင့္ လာေရာက္ေနထိုင္ကာေ၀ယ်ာ၀စၥ လုပ္ကိုင္ေပးျခင္း၊ ေစ်းသြားထမင္းခ်က္ စေသာ မီးဖိုေခ်ာင္ကိစၥမ်ားကို လုပ္ကိုင္ေပးေနသူ ဖခင္၏တပည့္လင္မယားအား က်မ၏မိခင္ႏွင့္ အဆင္မေျပ ေအာင္ေသြးခြဲ ေပးလိုက္ပါသည္။ သူတို႕လင္မယား ရြာကိုျပန္သြားႀက ေသာေႀကာင့္ ထိုအခ်ိန္မွာ တပည့္တပန္း အိမ္ေဖၚ မငွါးမျဖစ္၍ ငွါးရသည္၊ ငွါးထားေသာ သူမ်ားကိုလည္း ျဖစ္သည့္နည္းႏွင့္ မေနႏိုင္ ေအာင္ သာ တဘက္လွည့္ႏွင့္ ေမာင္းထုတ္ပစ္ ႀကျပန္သည္။

စကားနည္း၍ သီးခံတတ္ေသာ မိခင္သည္ အိမ္ေဖၚငွါးျခင္းကိစၥကို လက္ေျမႇာက္လုိက္ျပီး သူကိုယ္တိုင္ မီးဖို တခု ႏွင့္ စားမႈေသာက္မႈစီစဥ္ရပါသည္။ သည္အျဖစ္ကို ေတြ႕ျမင္ရသူ က်မမွာ မိခင္၏ ဒုကၡကို ႀကည့္မေနႏိုင္ ေတာ့ပါ။ ဤ အသက္ အရြယ္အထိ မီးဖိုေခ်ာင္ ကို တခါမွ မ၀င္ဘူးေသးေသာ္လည္း တေန႕ ႀကည့္ယုံႏွင့္ ထမင္းခ်က္ နည္း ဟင္းခ်က္နည္း ကို လက္ေတြ႕ ဆည္းပူးနည္းယူကာေလ မီးဖိုတခု ႏွင့္ ခ်က္မႈျပဳတ္မႈကို တာ၀န္ယူ လိုက္ပါသည္။ ေလာကဓံကို ႀကံ့ံံႀကံ့ခံ၍ ရင္ဆိုင္မည္ဟု ယူဆတတ္ေသးေသာ အရြယ္ မဟုတ္ ေစကာမႈ မခံခ်င္စိတ္တခုကို အရင္းထား၍ ႀကိဳးစားလိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
 

ယင္းသို႕စားဖိုေဆာင္ကိစၥ တာ၀န္ယူ၍ တက္သမွ် မွတ္သမွ်ႏွင့္ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္း ဖ်ပ္ဖ်ပ္လပ္လပ္ လုပ္ကိုင္ ျပန္ရာမွာလည္း မလိုလားေသာ မ်က္ႏွာထားႏွင့္ ခါးေထာက္ႀကည့္ကာ တသက္လုံး ဗိုလ္မစိတ္ ေပါက္ေနတဲ့ မိန္းခေလး ခုေတာ့ ဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲ-ဟု ေႀကနပ္ ၀မ္းသာစြာ ရင့္က်ဴးခံရပါသည္။ မခံ ခ်င္မႈ တခုကို အရင္းတည္၍ အိမ္မႈကိစၥႏွင့္တကြ မီးဖိုေဆာင္၏ အလုပ္၀တၱရားကို နားလည္ကၽြမ္းက်င္ ျပီးသား ျဖစ္သြားရ သည့္အတြက္ က်မအဘို႕ တြက္သားကိုက္သည္ဟု ဆိုရမည္ျဖစ္ပါသည္။

ေမာင္ငယ္ေလးအား ေလးႏွစ္သားတြင္ ေမေမက ေက်ာင္းစအပ္ပါသည္။ ဖခင္အမႈထမ္းရင္း ေသဆုံး၍ သူ႕အတြက္ ေက်ာင္းစရိတ္ကို အစိုးရကစတိုင္ပင္ေထာက္ပံ့့ ေသာေႀကာင့္ အိတ္ထည္းကမစိုက္ ရေစကာမႈ ပစၥည္းမ်ားကို ထုခြဲေရာင္းခ် စားေသာက္ရေသာ အခ်ိန္တြင္ရိွေနပါသည္၊ က်မသည္ အိမ္ထည္းမွေန၍ ၀င္ေငြရေသာ အလုပ္တခုခုကို လုပ္ခ်င္ေသာစိတ္ ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ဇာထိုးပန္းခ်ဳပ္ အလုပ္မ်ားကို ခပ္ေစာေစာပို္င္းက ေလ့အထရိွထားသျဖင့္ တက္တင္းေခၚဇာတမ်ိဳးႏွင့္ သံအပ္ႏွစ္ေခ်ာင္း ႏွင့္ ထိုးေသာ ေခါင္းအုံးစြပ္ ဇာျမိတ္ (ထိုအခ်ိန္က ေခတ္အစားဆုံး လက္မႈပညာ) မ်ားကို အခ်ိန္အားတိုင္း ထိုး၍ စုထား တတ္ပါသည္။ မ်ားလားေသာအခါ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြမ်ားသို႕၎၊ ကုန္တိုက္မ်ားသို႕၎ ေပးပို႕ ေရာင္းခ်ေသာ အလုပ္ကို စတင္ လုပ္ကိုင္မိပါသည္။

မိခင္ျဖစ္သူ၏ အတြင္းပစၥည္းဥစၥာမ်ားကား တစတစ ထုခြဲေရာင္းခ်လာရသည္မွာ ပ႒မပိုလွ်ံေနေသာ မိုးကုတ္ေက်ာက္ ပတၱျမားမ်ားမွ စိတ္ထည္ ေရႊထည္ လက္၀တ္လက္စား မ်ားအထိျဖစ္ပါသည္။ ေရာင္းခ် ေပးေသာ စိတ္ေက်ာက္ပြဲစားမ်ားသည္ ပြဲခေရာအျမတ္ပါ ႏွစ္မ်ိဳးမရလွ်င္ ရုတ္တရက္ ေရာင္း ထုတ္မေပး တတ္ႀကပါ၊ တဘက္၌ အျမတ္မရဘူးဆိုလွ်င္ ပစၥည္းရွင္ဘက္သို႕ ထိုးစစ္ဆင္ကာ တန္ဘိုးကို အဆမတန္ ႏွိပ္ခ် ေပးေလ့ ရိွပါသည္။ ဤအခါ၌ ေငြအသုံး လိုေနေသာမိခင္က ရသမွ်အဘိုး ႏွင့္ပင္ ေရာင္ခ်ရန္ သေဘာတူ လိုက္ရသည္။

စိန္ေက်ာက္ ပတၱျမားစသည္တို႕ကို ေရာင္း၀ယ္ေသာ ပြဲစားကုန္သည္မ်ားမွာလည္း ၎တို႕ထံမွ ပစၥည္း ၀ယ္မည္႕သူဆိုလွ်င္ လွ်ာထြက္တံေတြးမတင္ အင္မတန္မွေလာကြတ္ေႀက သည့္ အေျမႇာက္အပင့္ေတြ ႏွင့္ ေျခမကိုင္မိ, လက္မကိုင္မိ ရိွတတ္သည္။ သူတို႕ ေရာင္းလာေသာ ပစၥည္းမ်ားမွာ ထိုက္တန္ေသာ ဘုန္းကံ ရိွသူမွရႏိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ အျပစ္, အနာအဆာ ဆို၍လည္း ျပစရာဘာမွ် မရိွေႀကာင္း ရြမ္းရြမ္းေ၀ ေအာင္ ေျပာျပီး ေရာင္းတတ္သည္။

ယခုေငြေရးေႀကးေရးေႀကာင့္ အသုံးလို၍ ျပန္ထုတ္ေပးရန္ျပန္အပ္ ေသာအခါ ယခင္ ခ်ီးက်ဴးထားေသာ သူတို႕ပစၥည္းမ်ားကို သူတို႕ကိုယ္တုိင္ျပန္၍ အျပစ္အမ်ိဳးမ်ိဳးျပျပီး ႏွိမ့္ခ်တတ္သည္။ ပစၥည္း၀ယ္ႏိုင္စဥ္က လို ခ်ိဳျပဳံးေသာ မ်က္ႏွာမ်ိဳးလည္း မထားေတာ့ဘဲ အကဲေရာက္ေသာ ဟန္ပန္ေလသံမ်ားသာ ထားႀက ျခင္းခံရပါသည္။ ပစၥည္း၀ယ္ႏိုင္ေသာ ေဖါက္သယ္တဦးျဖစ္စဥ္က ဖ်ာလိုလိပ္၍ ထိပ္ေပၚတင္ႀက သေလာက္ ေနာက္ပုိင္း အ၀ယ္ဘက္သို႕ ကူးေျပာင္းလာရေသာအခါ ဟ,ဟေခၚခ်င္သူပင္ အေတာ္ရွား ေနသည္။ သို႕ေသာ္ အေခ်ာင္ရမည္ ထင္သူ ပြဲစားမ်ားကလည္း မ်က္ႏွာထားတည္တည္ပင္ စိတ္ထည္း မွာ စားလမ္း ကိုေစာင္႔ကာ စိတ္မပါ့တပါ ဆက္ဆံႀကေသးသည္။

က်မသည္ မိခင္၏ေငြေရး, ေႀကးေရးကို ငဲ့၍ ငယ္စဥ္ကကဲ့သို႕ လိုခ်င္ရာရာကို ပူဆာျခင္း မျပဳဘဲ အိမ္ထဲ မွေန၍ လက္မႈပညာျဖင့္ ရွာေသာ ရေငြႏွင့္ လိုရာကို သုံးစြဲျခင္းျပဳပါသည္။ ထိုအေတာ္အတြင္း၌ ေရးပို႕ ထားေသာ ၀တၱဳမ်ားက ဆုေငြမ်ား ရရိွလာျပန္ပါသည္။ မဂၢဇင္းတိုက္မ်ားမွ မန္နီေအာ္ဒါႏွင့္ ေငြေရာက္လာ သည္ကိုပင္ အိမ္သူအိမ္သားမ်ားအား အသိမခံ၀ံ့ပါ။ သူတို႕မွာ၀တၳဳ စာေပေရးသားေနသည္ဟု သိသြား လွ်င္ ခ်ီးက်ဴး အားေပးမည္ေ၀းစြ၊ အဖတ္ဆယ္၍ မရေအာင္ပင္ျပစ္တင္ ကဲ့ရဲ႕ႀကမည့္ အရိပ္အေျခ ေတြကို ေတြ႕ေန ရေသာေႀကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။

ေန႕ခင္းေန႕လည္အခါ ဇာထိုးရင္းက စားေရးစရာ အခ်က္အလက္မ်ား စိတ္ကူး ရွာေဖြ လ်က္ရိွသည္။ စိတ္ကူး ေပၚသည္ႏွင့္ တျပိဳင္တည္း အနီးတြင္ခ်ထားေသာ ေဖါင္တိန္ႏွင့္ စာရြက္ကို ေကာက္ယူ ေရးမွတ္ လိုက္သည္။ မ်ားလာေသာအခါ စာတပုဒ္ေရးရျပန္သည္။ ဒါကေလးမ်ိဳးကိုပင္ ေတြ႕ျမင္ပါ မ်ားသြားေသာအခါ ရီးစားစာေရးဘို႕ ေလ့က်င့္ေနသည္ဟု ယုတ္ညံ့စြာေျပာဆိုခံရသည္။ အသက္မွာ ဆယ္သုံး ေလးႏွစ္ မွ်ရိွ္လာျပီျဖစ္၍ ရွက္ေႀကာက္စိုးရြံ႕ ျဖစ္လာတတ္ေသာ အရြယ္နမွာ ဤအေျပာမ်ိဳးႏွင့္ သားသမီးခ်င္းမစာ ေျပာခံရေသာေႀကာင့္ ပူထူ, ရိွန္းဖိန္း သြားမိသည္။ စိတ္ဆိုးျခင္း၊ စိတနာျခင္းမ်ား လည္း ေရာျပြမ္း လ်က္ရိွသည္။

ဖခင္ရိွစဥ္ကမႈ လုပ္သေရြ႕ အေကာင္းခ်ည္းသာဟု မ်က္ႏွာလိုအားရ ခ်ီးမြမ္းခဲ့သမွ် ယခုအခ်ိန္မွာ အေကာင္း လုပ္သည္ကိုပင္ လႈပ္ရွားသမွ်၌ ရႈတ္ခ်ကဲ့ရဲ႕ လ်က္သာရိွသျဖင့္ က်မသည္ငယ္ရြယ္သူျဖစ္ သည္တေႀကင္း၊ ေလာကေရးရာကိုေ၀ဖန္ႏိုင္စြမ္း မရိွေသးသည္တေႀကာင္း၊ ထိခိုက္ခံရပါမ်ားလွ်င္ မႀကာခဏထိုးဆြ ခံရေသာ ေျမြေဟာက္ ပမာ တရွဴးရွဴး တရွားရွား ပါးပ်ဥ္းေထာင္လာသလို ေဒါသ အေလ်ာက္ျပန္လွန္ေခ်ပ တတ္လာ သည္။ လဆန္းေနတက္, ေရတက္ ေမြးေသာစေနသၼီးပီပီ မဟုတ္မခံခ်င္ ေသာစိတ္ဓါတ္ကလည္း တားမႏိုင္ ဆီးမရ ျဖစ္လာျပီး ခ်ဳပ္တီး သီးခံရမွန္းသိေသးေသာ အရြယ္ကလည္း မဟုတ္သျဖင့္ ဇတ္ဇတ္ မႀကဲခ်င္ ေပမဲ့လည္း တခါ, တခါေတာ့ ေက်ာင္းမွန္း, ကန္မွန္း သိေအာင္ ႀကဲ ေပးလိုက္မိသည္။

ဤအခါမ်ိဳးမွေတာ့ သာ၍ဆိုးလာပါသည္။ စြာသည္၊ မိုက္ကန္းသည္ဆိုေတာ့ ဘြဲ႕ထူး, ဂုဏ္ထူး တမ်ိဳး ထပ္မံ တိုးလာပါသည္။ အိမ္မႈကိစၥ လုပ္ျမဲလုပ္သည္။ လက္မႈပညာႏွင့္ စာေရးျခင္းကို ေန႕လည္အခ်ိန္မွာ လုပ္ျမဲ လုပ္ေလ့ ရိွျပီး ဘိုးဘိုး၀က္မစြတ္ျမိဳ႕စားမင္း၏ ထမင္းပြဲကိုလည္း မနက္တႀကိမ္, ညတႀကိမ္ လိုက္ ျမဲ လိုက္လ်က္ ရိွသည္။ ေပးသမွ်ဗဟုသုတမ်ား ခံယူသည္၊ ေန၀င္မီးထြန္းခ်ိန္မွာ အိမ္ဦးရိွ ဘုရားေဆာင္၌ ဖြားဖြား ၀က္မစြတ္ျမိဳ႕စား ကေတာ္ႀကီး ႏွင့္ အတူကူညီ၍ ေရခ်မ္းလဲျခင္း၊ ဆီမီးပူေဇာ္ျခင္း၊ ဘုရားရိွခိုး၀တ္ ျပဳ၍ ပရိတ္ေတာ္မ်ား ရြတ္သည္။ 

ဖြားဖြားႏွင့္အတူအရဟံဂုဏ္ေတာ္ ပုတီးစိပ္သည္မွာ ၈-နာရီေလာက္မွ ျပီးစီး ပါသည္။ ေနာက္ပိုင္းဖြားဖြား ၀န္ကေတာ္ႀကီး ေနထိုင္မေကာင္းေသာ အခါ ဘုရားေဆာင္ကိစၥကို က်မ တဦးတည္းပင္ တာ၀န္ယူ၍ လုပ္ကိုင္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ ဤကိစၥမ်ိဳးကိုေတာ့ မည္သူမွအသိအမွတ္ မျပဳ၊ ျမင္လ်က္ႏွင့္ပင္ မျမင္ခ်င္ျပဳေနႀကသည္။ က်မကလည္း သူတို႕ျမင္သည္ျဖစ္ေစ၊ မျမင္သည္ျဖစ္ေစ ဂရုစိုက္ ေနသူ မဟုတ္ပါ။ ငယ္စဥ္အခါကပင္ ကုသိုလ္ႏွင့္ အကုသိုလ္ကို ခြဲျခားအသိေပးထားေသာ ဘိုးဘြားတို႕ အဆုံး အမ ေႀကာင့္ ေကာင္းေသာ ကုသုိလ္ျပဳမႈကို စိတ္၀င္စား၍ လုပ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါ သည္။

 အဘမဲ့ မ်က္ႏွာငယ္ဘ၀၌ ေနာက္ပိုင္းက မည္သို႕ပင္ ႏွိမ့္ခ်ျခင္းခံရေစကာမႈ အိမ္ဦးခန္းဘက္သို႕ ေရာက္လာေသာအခါ က်မ၏လႈပ္ရွားမႈကို ေကာင္းမြန္ေႀကနပ္စြာ လက္ခံလ်က္ရိွသူကား ဘိုးဘိုး၀က္မ စြတ္ျမိဳ႕စားမင္းႀကီး ျဖစ္ပါသည္။ ထုိစဥ္က အတူေန ေျမေလးေယာက္ရိွသည့္ အနက္၃-ေယာက္မွာ ေယာက်ာၤေလး ျဖစ္ျပီး အဂၤလိပ္ေက်ာင္းသားမ်ား အျဖစ္ပညာသင္ႀကား လ်က္ရိွေသာေႀကာင့္ အဘိုး အပါးသို႕ လာေရာက္ခ်ဥ္းကပ္ မႈ မျပဳႏိုင္ႀကပါ။ က်မသာလွ်င္မိန္းခေလးျဖစ္၍ အိမ္မွာျမဲသေလာက္ ဘိုးေအ အပါးကပ္၍ စာေပဗဟုသုတ သင္ျပသေလာက္ လိုလို လားလားခံယူေနသူ ျဖစ္သည္။ သင္ျပ သေလာက္ လည္း တတ္လြယ္သည္ဟု ခ်ီးက်ဴးခံရသည္။ မသိေသာ ခဲရာခဲဆစ္ မ်ားကိုလည္း အခ်ိန္အခါ မေရြး သြားေရာက္ ေမးျမန္း တတ္သည္။

ဤသို႕ေမးသည္ကို ဘိုးဘိုး၀က္မစြတ္ ျမိဳ႕စားမင္းႀကီးသည္ အလြန္သေဘာက်သည္။ ေမးတိုင္း, ေမးတိုင္း တျပဳံးျပံဳးႏွင့္ ငါ့ေျမးကအရြယ္ႏွင့္ မလိုက္ ဗဟုသုတလို လားသည္။ ဘိုးဘိုးက ဒီလိုစိတ္မ်ိဳး ရိွသူကို အထူး သေဘာက် ေႀကနပ္မိသည္ဟု ေျပာတတ္ပါသည္။ ဘိုးဘိုး၀က္မစြတ္ျမိဳ႕စား မင္းႀကီးသည္ ရဟန္းရွင္သူမ်ား အား၎၊ မိမိထံသို႕ ခဲရာခဲဆစ္ရိွတုိုင္း လာေရာက္ ေမးေလွ်ာက္ေလ့ ရိွသူမ်ားအား၎၊ အျမဲတမ္း လက္ခံကာ မျငီးမျငဴ အိမ္ဦးခန္းမွ ထိုင္ရင္း ေျဖရွင္းလ်က္ သူ၏ ပညာေရႊအိုးႀကီးကို ႏႈိက္ယူေ၀ငွ ေနတတ္သူ ျဖစ္ပါည္။ ေျမးထည္း မွ ပညာေရြအိုးကို ႏိႈက္ယူေနသူမွာ က်မတေယာက္သာ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ ေတြ႕ျမင္ ရေသာ ေၾကာင္႔ ဝမ္းသာအားရ ခြဲေဝ ေပးေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။

သို႕ေၾကာင့္ အိမ္ေနာက္ပိုင္းမွ တခါတခါ မီးလို ပူေသာ္လည္း အိမ္ၾကီး၏ ေရွ႕ပိုင္းသို႔ ထြက္လာမိေသာ အခါ သီတာ ေရစင္ႏွင့္ ေတြ႕ထိလုိက္ရသည့္အလား က်မ၏ စိတ္ထဲမွာ ေအးျမၾကည္လင္သြားျမဲ ျဖစ္ပါသည္။ က်မ ေရးသား ထားေသာ ၀တၳဳကို ကေလးမ်ားသည္ ၂-ႏွစ္အတြင္း ၾကိဳးၾကား၊ ၾကိဳးၾကား သူရိယ မဂၢဇင္း တြင္ ပါရွိပါသည္။ ထိုအခ်ိန္ကေတာ့ သူရိယ မဂၢဇင္းတေစာင္သာ ၀တၳဳတိုမ်ား တလတပုဒ္ ထည့္သျဖင့္ က်မ ၀တၳဳတို မွာ ၃-လ တၾကိမ္ေလာက္ အလွည့္ သင့္သလို ပါရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

အိမ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတုိက္ပြဲ

ဤအေတာအတြင္းမွာ ဖြားဖြား၀က္မစြတ္ျမိဳ႕စား ၀န္ကေတာ္ၾကီးသည္ မက်န္းမမာ ျဖစ္ရာမွ ကြယ္လြန္ အနိစၥ ေရာက္သြားပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အိမ္ေနာက္ပိုင္းတြင္ သီၼးသံုးေယာက္ကသာ ဖခင္ ၀က္မစြတ္ ျမိဳ႕စားမင္းၾကီး၏ ၀တ္ၾကီး ၀တ္ငယ္ ျပဳစု၍ အိမ္ေထာင္ၾကီးကို ထိန္းသိမ္းေပးရန္ တာ၀န္က် ေရာက္လာ ပါသည္။ သီၼးသံုးေယာက္ ဆိုရာမွာလည္း အၾကီး ႏွင့္ အလပ္မွာ မုဆုိးမမ်ားျဖစ္၍ အငယ္ဆံုးမွာ အိမ္ေထာင္ မရွိေသာ္လည္း မ်က္စိ ေရာဂါေၾကာင့္ သူ႕အတြက္ တပါးသူက ေစာင့္ေရွာက္ျပဳစု ေပးေနျခင္း ခံရသူ ျဖစ္ရာ အိမ္၏ တာ၀န္ကို ဦးစီးႏိုင္သူ မဟုတ္ပါ။ သို႕ျဖစ္၍ သမီးၾကီးႏွင့္ သမီးလပ္ ၂ဦး အား  တလွည့္စီ အိမ္တာ၀န္ ကို အပ္ႏွင္း ပါသည္။

သို႕ေသာ္ က်မ၏ မိခင္မွာ စကားနည္း၍ ေအးေအး ေနတတ္သူျဖစ္သည္၊ သူ႕သားခ်င္းမ်ားက ျငဴစူရန္ လုပ္သည္႕ တိုင္ေအာင္ မ်က္ရည္ လဲ႕လဲ႕ႏွင့္ ၾကိတ္ခံေလ့ရွိရာ အိမ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၌ တဘက္က နယ္လု ခံရျခင္း၊ အခြင့္ အေရး ပိုယူလိုျခင္း စေသာ အႏၱရာယ္မ်ိဳးကို ရင္မဆိုင္ရမွီက လာမည့္ေဘး အေ၀းက ေရွာင္သလို ေရွာင္ခ်င္ ပါေသာ္လည္း ဖခင္ၾကီး၏ အမိန္႕အာဏာကို မလြန္ဆန္၀ံ့၍ အိမ္တာ၀န္ ထိန္းသိမ္းရာ တြင္ ပါ၀င္တန္သမွ် ပါ၀င္ရပါသည္။

ဤတြင္ တဘက္မွ မေက်နပ္မႈမ်ားေၾကာင့္ အိမ္တြင္းေရး တုိက္ပြဲသည္ တခါတခါ တက်ီက်ီတစာစာ ျဖစ္လာသည္။ ဘယ္အခါမဆို ျဖစ္လာသမွ် သေဘာေကာင္း၍သီးခံတတ္သူ ေမေမက သာလွ်င္ အရံႈးေပးရ သည္ခ်ည္းျဖစ္ပါသည္။ က်မသည္ မိခင္ မ်က္လံုးနီစို႕စို႕ျဖစ္တုိင္း တခုခု ၾကိတ္ခံရျပီဟု အတတ္သိ၍ မရမက ေမးျမန္းစံုစမ္းကာ တခါတခါ ၀င္စြာ ပစ္လုိက္တတ္သည္။
 

အိမ္ေရွ႕ေဆာင္တြင္ စံေနေသ အိမ္ဦး နတ္မင္းၾကီးမွာ ဤလို အေသး အဖြဲ႕မ်ားကို ဘာမွ်မသိရွာပါ၊ သိရန္ထိုက္ေသာ ပုဂိၢဳလ္ၾကီးမ်ိဳးလည္း မဟုတ္ပါ၊ ယင္းသို႕ ရွိစဥ္တြင္ အေ၀းျမိဳ႕၌ ယစ္မ်ိဳးဌာန အရာရွိအျဖစ္ အလုပ္ လုပ္ေနသူသားအၾကီးဆံုးသည္ မႏၱေလးျမိဳ႕သို႕ ေျပာင္းေရႊ႕လာျပီး သမီးမုဆိုးမမ်ားႏွင့္သာ ေနရေသာ ဖခင္ ၀က္မစြတ္ျမိဳ႕စား မင္းၾကီးအား ေစာင့္ေရွာက္ရန္ ဤအိမ္ၾကီးမွာပင္ အတူလာ၍ ေနထိုင္ ပါသည္။

ေရာက္စ၌ လူေတြ စုရံုးမိသျဖင့္ ေပ်ာ္သလိုလုိ ရွိလုိက္ေသာ္လည္း အေတာ္ၾကာလာေသာ အခါ ေထြလာ ေကလာေတြ မ်ားလာသည္။ အခ်င္းခ်င္း ေသြးခြဲလာသည္။ လူငယ္ခ်င္း ရန္တုိက္ေပးျခင္း။ ဂုဏ္တု၊ ဂုဏ္ျပိဳင္ အမႈမ်ိဳးေတြနွင့္ ေသြးထိုးေပးျခင္း စေသာ မေျပမျပစ္သည့္ ကိစၥမ်ားျဖစ္ပြား လာေစသည္။ က်မတို႕ မွာ မ်က္ႏွာငယ္၍ ကုတ္ကုတ္ေနရေသာ ဘ၀ေရာက္ခါမွ ႏိုင္ထက္စီးနင္းႏွင့္ ဂုဏ္ျပိဳင္ျခင္း၊ ၀ါၾကြားျခင္း၊ ဖိႏွိပ္ျခင္း စသည္တို႕ျဖင့္ မည္သူက ထုိးစစ္ ဆင္ေစကာမူ တုန္႕ျပန္ရန္ လုိအပ္သည္ မဟုတ္ေၾကာင္း နားလည္ ပါသည္။

ေမေမသည္ ပစၥည္းရတနာမ်ား ထုခြဲေရာင္းခ်ရာ၌ သူ႕အတြက္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ပစၥည္းမ်ားကို သာ ထုတ္ေရာင္း၍ ၀တ္စားဆင္ယင္ေသာ အရြယ္ ငယ္ေသးသူ က်မ၏ လက္၀တ္လက္စား မ်ားကို တတ္အားသမွ် ခ်န္လွပ္ ထားရွာပါသည္။ ေနာက္ပိုင္း၌ ၀င္ေငြမရွိလွ်င္ က်န္ေသာ ပစၥည္းကေလးမ်ားပါ တာရွည္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း ေတြးမိသည္။ အိမ္တြင္းက အိမ္ျပင္ ထြက္ဘူးၾကသူမ်ား မဟုတ္သျဖင့္ ဘာမွလည္း မလုပ္တတ္၊ မေရာင္းမ၀ယ္တတ္၍ အၾကပ္တည္း ေတြ႕ေနပါသည္။

ဤအခ်ိိန္မွာ ကံအားေလ်ာ္ စြာ မိတ္ေဆြေဟာင္း တဦး၏ ဆက္သြယ္ေပးမႈေၾကာင့္ ကြယ္လြန္သူ ဖခင္ၾကီး၏ မိတ္ေဆြ ဂ်ီမက္ကင္ဇီ ကုမၸဏီ မန္ေနဂ်ာ မ်က္ႏွာျဖဴ တဦးနွင့္ ေတြ႕ရသည္။ ထုိအခ်ိန္က ဂ်ီမက္ကင္ဇီ ကုမၸဏီသည္ မႏၱေလးျမ္ိဳ႕ အတြက္ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား ေရာင္းခ်ေသာ ကုမၸဏီျဖစ္သည္။ ၎ ကုမၸဏီမွ ေရာင္းေသာ ကားမ်ားမွာ အုိဗာ လင္ဖိုးေခၚေသာ ကားအမ်ိဳးအစားမ်ားျဖစ္ပါသည္။ မက္ကင္ဇီ ကုမၸဏီ မန္ေနဂ်ာက ကားသစ္တစီး ထုတ္၍ ပရုိက္ဘိတ္ တကၠစီ ေျပးလွ်င္ ေငြ၀င္ေကာင္းမည္ဟု အၾကံေပးသည္။

ကားဘိုးေငြ ကိုလည္း တ၀က္ သာေပးပါ၊ က်န္ေသာေငြကို လစဥ္ အရစ္က် ေပးသြင္းသြားျခင္းျဖင့္ ကားအပိုင္ ရပါေစမည္ဟုဆိုသည္။ ၄င္းျပင္ ကားငွားစီးသူမ်ားမွာ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသာျဖစ္၍ သူတို႔ ကုမၸဏီ ကပင္ အငွားေအာ္ဒါမ်ား လကၡံေပး ျခင္းကို တာ၀န္ယူေပးမည္ ဆိုသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ထိုအခ်ိန္က ေမၿမဳိ႕ႏွင့္မႏၱေလး ကားလမ္းေဖာက္စျဖစ္ သည္။ ေမၿမဳိ႕ကုိ ေန႔ခ်င္းျပန္တေခါက္ဆိုလွ်င္ ေငြႏွစ္ရာရသည္။ သည္ၿမဳိ႕ေပၚတြင္ တစ္ေနကုန္ငွားလွ်င္ တေန႔တရာရသည္။ သည္ထက္ ေကာင္းေသာ အလုပ္ ဘယ္မွာ ရွိပါေတာ့မည္နည္း။ ၄င္းအခ်ိန္က ကားအ မွတ္တြင္ (R)ဆိုေသာ ေရဂ်စၥတီ တလံုးႏွင့္ နံပါတ္ ဂဏန္း မ်ားသာ ရွိေသးသည္။ (R.A) (R B) စသည္မ်ား မေပၚေသးရုံမက (T) ဟု ေရးကပ္ရေသာ တကၠစီမ်ား ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ ထိန္း ရဲဠာနာမ်ားလည္း မႏၱေလးၿမဳိ႕၌ မရွိေသးေသာ အခ်ိန္အခါျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေၾကာင့္ ၀င္ေငြမရွိလွ်င္ ေရွ႕အဘို႔ေနေရးထို္င္ေရးခက္မည္ စိုးရိမ္ေသာ ေမေမသည္ ကားဘိုးေငြတ၀က္ ေခ်ရန္ မရွိသျဖင့္ သူ၀တ္ေသာ စိန္လက္ေကာက္ကို ေရာင္း၍ ကား၀ယ္လိုက္သည္။ မက္ကင္ဇီ ကုမၸဏီ၏ မန္ေနဂ်ာ ကလည္း ကား၀ယ္သည့္ေန႔ကစ၍ နားရက္မရွိ အငွားေအာ္ဒါရက္မ်ားကို အစီအစဥ္ျပဳလုပ္ေပးသ ျဖင့္ ေမွ်ာ္လင့္သည့္ ၀င္ေငြႏွင့္ ကားစရိတ္ ကားဘိုးသြင္းေငြမ်ား ေၾကနပ္ေလာက္ေအာင္ ရရွိပါေတာ့သည္။

သုိ႔ေသာ္ မေက်နပ္သူမ်ားမွာ မိခင္ျဖစ္သူ၏ သားခ်င္းမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။ မုဆိုးမတန္မဲ့ႏွင့္ ကား၀ယ္စီးရသ လား၊ ၾကြားရသလား၊ ေဆြထဲမ်ဳိးထဲမွာ ဘယ္သူမွ ကား၀ယ္မစီးႏိုင္ၾကဘဲ သူက ထူးထူးကဲကဲ ကား၀ယ္စီးၿပီး ေမာ္ေမာက္ ေနသည္ဟု တေယာက္တေပါက္ ေျပာကာ စကားတင္းဖြဲ႕သည္။

ထိုႏွင့္ အားရေၾကနပ္မႈမရွိဘဲ ရန္စ,ရန္ရွာ၍ ၿငဳိးသူရန္ဘက္ပမာ ျပဳမူလာၾကသည္။ ေမာ္ေတာ္ကားမွာ ညဥ့္ဘက္တြင္ အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ ဒရိုင္ဘာက သြင္းထားခဲ့ၿပီး ျပန္သြားသည္၊ မနက္သူလာလွ်င္ ကားမွတ ခုခု ခ်ဳိ႕ယြင္းပ်က္စီးေနသည္ကိုသာ ေတြ႔ရသည္။ ထိုမွ်မက ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကားကို မီးရွဳိ႕ပစ္လိမ့္မည္ဟု တစြန္းတစ ၾကားရေသာအခါ က်မတုိ႔ မိသားတစုမွာ ထိုအိမ္ႀကီးေပၚတြင္ မေန၀ံ့ေတာ့ဘဲ လူေရာ ကားပါ ပစၥည္းေတြသယ္ၿပီး ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းမည့္ ေနရာသို႔ ဆင္းေျပးလာခဲ့ၾကရပါေတာ့သည္။

ေရြ႕လာရေသာေနရာမွာ ဘိုးဘိုး ၀က္မစြတ္ၿမိဳ႕စားမင္းႀကီး၏ ေျမယာကြက္တြင္ ရွိေသာ အေဆာင္ကိုင္ ေခါင္းမင္း ၏ သမီးမ်ား အိမ္တြင္ ေခတၱေနရသည္။ ၄င္းေျမေနရာကို ၀က္မစြတ္ၿမိဳ႕စားမင္း၀င္း ဟု ေခၚပါ သည္၊ ယခု မႏၱေလးၿမဳိ႕ ယိုးဒယားေစ်း ရဲဌာနႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္၀င္း ျဖစ္ပါသည္။

သီေပါဘုရင္မင္း အိႏၵိယသုိ႔ ပါေတာ္မူသြားၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ အဂၤလိပ္အစိုးရမ်ားသည္ နန္းတြင္း၌ တပ္စြဲ ခ်ထားရာမွ ျမန္မာဘုရင္မင္း၏ ေဆြေတာ္, မ်ဳိးေတာ္, မႈးေတာ္, မတ္ေတာ္ အစ အမႈထမ္း, ရာထမ္းငယ္ မ်ားအထိ ၿမဳိ႕ျပင္သုိ႔ထြက္ေနၾကရန္ စီမံသည္။ မႈးေတာ္, မတ္ေတာ္ႀကီးမ်ားမွာ ၿမိဳ႕တြင္း၌ အိမ္၀င္းႀကီး က်ယ္ က်ယ္၊ တပည့္ငယ္သား အမ်ားအျပား အျခံအရံႏွင့္ ေနရသူမ်ားျဖစ္၍ အသိုက္အအံုႀကီးႏွင့္ ေျပာင္းေရြ႕ရ သည္မွာ လြယ္ကူလွေသာ အလုပ္မဟုတ္သျဖင့္ အခ်ိန္ကာလၾကာသည္၊ အဂၤလိပ္အစိုးရမ်ားသည္ ၿမဳိ႕ျပင္တြင္ ႀကိဳက္ရာေျမကြက္မ်ားကုိ ၀ယ္ယူႏိုင္ရန္ ေငြထုတ္ေပးၿပီး မႈးေတာ္, မတ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ ဘုရင့္ေဆြ ေတာ္, မ်ဳိးေတာ္မ်ားအား ပင္စင္လစာေငြမ်ား ေထာက္ပံ့ထားပါသည္။

ယခုက်မတို႔ ေရာက္လာေသာ ယိုးဒယားေစ်းအရပ္ရွိ ၀က္မစြတ္ၿမဳိ႕စားမင္းႀကီး၏ ၀င္းမွာ နန္းေတာ္တြင္းမွ ၿမဳိ႕ျပင္ေျပာင္းဘို႔ ပ႒မစ၍ ၀ယ္ယူေသာ ေျမျဖစ္ၿပီး ထိုေျမေပၚ၌ အိမ္ေဆာက္ေနသည္။ နန္းၿမဳိ႕တြင္းမွ ပါရွိ လာေသာ တပည့္ငယ္သားမ်ားကိုလည္း ေဘးနားတ၀ိုက္၌ အိမ္ငယ္ကေလးမ်ား ျခံရံေဆာက္ခါ အသိုက္အ အံုမပ်က္ေနေစသည္။ သို႔ေသာ္ ၁၅-ႏွစ္ခန္႔ရွိေသာအခါ ၀က္မစြတ္၀န္ကေတာ္ႀကီး မက်န္းမာသည္တ ေၾကာင္း၊ ၄င္း၀န္ကေတာ္ႀကီး၏ဖခင္ မိုင္းခိုင္းအတြင္း၀န္မင္းသည္ ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္၍ မိုင္းခိုင္းၿမဳိ႕စား အတြင္း၀န္မင္း၏ ၀င္းေနရာကို ေျပာင္းေရြ႕လာၿပီး အိမ္သစ္ႀကီးေဆာက္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ယိုးဒယားေစ်း ၀င္းေဟာင္းရွိ အိမ္ေဟာင္းကုိဖ်က္၍ ေက်ာင္းေဆာက္ လွဴးဒါန္း သျဖင့္ ေျမရာလြတ္သာရွိေနပါသည္။

ျခံ၀ိုင္းႀကီးအလယ္တြင္ ေျမလြတ္ရွိ၍ ျခံနံေဘးပိုင္းမွာ ေရွးအသိုက္အအံုမွ ေနထိုင္က်န္ရစ္ေသာ အိမ္ႏွစ္ခု ရွိပါသည္။ က်မတို႔ ေခတၱခဏစတည္းခ်ေနေသာအိမ္မွာ အဘိုး ၀က္မစြတ္ၿမဳိ႕စားမင္းႀကီး ၏ မွဴးေတာ္, မတ္ေတာ္တို႔ ထားရွိရျမဲျဖစ္ေသာ အေဆာင္ကိုင္ အမႈထမ္းသားမ်ား အေပၚတြင္ အႀကီး, အမွဴးျပဳလုပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ရသူ အေဆာင္ကိုင္ေခါင္း၏ အိမ္ျဖစ္၏။ သူ႔အား အေဆာင္ကိုင္ေခါင္း မင္းဟု ေခၚၾကပါသည္၊ က်မတို႔ လူလားေျမာက္ေသာအခါ သူ၏ သားသၼီး မ်ားသာရွိပါေတာ့၏။ က်န္ေသာ အိမ္တအိမ္ မွာ ၀က္မစြတ္ ၿမဳိ႕စားမင္းႀကီး ၏ ႏွမအရင္း သံေတာ္ဆင့္ကေတာ္ မိသားစုမ်ား ေဆာက္လုပ္ ေနထိုင္ေသာ အိမ္ျဖစ္ပါသည္။

ထိုအိမ္မွာ စတည္းခ်ၿပီး က်မတို႔ေနစရာ အိမ္ေဆာက္မည္ဟု စီစဥ္ရပါသည္၊ ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ မသယ္ႏိုင္ေသး၍ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ဖခင္၏ ဆီေဆးပန္းခ်ီကားႀကီး မ်ားႏွင့္ ဘိုးဘြားမိဘ တို႔၏ ပံုႀကီး ခ်ဲ႕ထားေသာ ဓါတ္ပံုကားႀကီးမ်ားကုိ သြား၍ အသယ္ခုိင္းရပါသည္။ ပန္းခ်ီကား-ဓါတ္ပံုကား ႀကီးမ်ားမွာ ထိုေခတ္ကပင္ တေထာင္မွ ငါးရာအထိ တန္ဖိုးေပးထားရေသာ ကားမ်ားျဖစ္ေစကာမူ ပါလာေသာအခါ၌ ပံုႀကီးမ်ားတြင္ မ်က္လံုး ရွိသမွ် ဒါးစူး ႏွင့္ထိုးေဖာက္ထားၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရပါသည္၊ မည္သူ႔လက္္္္ခ်က္မွန္း မသိရေသာ ရက္စက္ေသးႏုပ္လွသည့္ အျပဳအမူကို ခံရေသာ္လည္း လက္သည္တရားခံ အေကာင္အထည္ မရွိသျဖင့္ ရင္နင့္နင့္ႏွင့္ ႀကိတ္ခံရပါသည္။

ထိုဓါတ္ပံုမ်ားအနက္ ဘိုးဘိုးၿမဳိ႕အုပ္ႀကီး ဦးဘိုးေဆြ၏ပံုတခုမွာ မ်က္လံုးထိုးေဖာက္ထားေသာ ဒဏ္ရာႏွင့္ ယေန႔အထိ က်မထံ၌ ကၽြင္းက်န္ ရွိေနပါေသးသည္။
ဘိုးဘိုး၀က္မစြတ္ ၿမဳိ႕စားမင္းႀကီးသည္ သၼီးျဖစ္သူခြဲထြက္ ေျပာင္းေရြ႕သြားသည္ကုိ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရွာ သည္။ ဒီသၼီးမွာ စိတ္သေဘာ ႏူးညံ၍ ေအးေအးေနတတ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းသၼီးဟု ယခင္ ကတည္းက ဂရုဏာပိုခဲ့သည္၊ ေမေမသည္ ေထြေထြထူးထူး မေျပာခဲ့ပါ၊ ထြက္လာစဥ္ ဦးခ် ကန္႕ေတာ့ရင္း ဖ်ကၽြန္မ တို႔ဒီမွာေနလို႔ မျဖစ္ေတာ့ပါဆိုေသာ စကားတခြန္းသာ ေျပာခဲ့သည္။ သူ႔ဖခင္ႀကီး သည္ မ်က္ႏွာ မေကာင္းပါ။ သုိ႔ေသာ္ ပညာရွိအမ်က္ျပင္္္္မထြက္ဆိုသလို မည္သူ႔ကိုမွ် အျပစ္တင္ ျခင္း၊ ေမးျမန္း စီစစ္ျခင္း မျပဳဘဲ လ်စ္လ်ဴ ရႈသလိုသာ ေနရွာသည္။

ဒါေပမယ့္ သၼီးထံသို႔ တပါတ္အတြင္း သံုးႀကိမ္ထက္မနည္း လာေရာက္ ၾကည့္ရူပါသည္။ အိမ္္ေဆာက္ရန္ စီမံ ခန္႔ခဲဲဲဲဲဲဲဲဲဲြသည္မွ အိမ္ၿပီးသည္အထိ ေျခာက္လခန္႔ ထိုအိမ္ငယ္တြင္ ေနထိုင္လ်က္ ရွိပါသည္။ ၆-လ ေလာက္ ရွိေသာအခါ ၀င္ေငြမွန္သည္ဆိုေသာ ေမာ္ေတာ္ကား ကိစၥမွာလည္း ေဖါက္ျပန္ လာပါသည္။ ကားဘိုး ေငြေၾက ေသာ္လည္း ကားစရိတ္ ေတြကမ်ားလာသျဖင့္ ၀င္ေငြမက်န္ သေလာက္ရွိသည္၊ ကားေမာင္းသူ၏ မရိုးေျဖာင့္ မႈေၾကာင့္လည္း တေၾကာင္း၊ မက္ကင္ဇီ ကုမၸဏီမွ ႏိုင္ငံျခားေအာ္ဒါမ်ား ေရွးကလို မ်ားမ်ား မရေတာ့ဘဲ  ကိုယ္ပိုင္ကား ၀ယ္စီးသူေတြ မ်ားလာသည္က တေၾကာင္းေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ ကားကုိ ေရာင္းခ် ပစ္လိုက္ ရပါသည္။

၀တၳဳ, မဂၢဇင္း ထုတ္ခဲ့ျခင္း ဆက္ရန္

.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္ အပိုင္း ( ၁)

 

 

ဦးျမင့္ေဆြက "ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္" ကို ဖတ္ၾကည့္စမ္းပါဟု ေျပာ၍ ညအိပ္ရာ၀င္ေသာအခါ ဖတ္ရႈ ခဲ့သည္။ စာအုပ္၏ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ တစ္ညလံုး မအိပ္ေတာ့ဘဲ ဖတ္ရႈခဲ့ရာ မိုးလင္း သြားခဲ့ ၏။

သခင္တင္ျမ

အစ္ကိုႀကီး ဦးျမင့္ေဆြက ကၽြန္ေတာ့္အား သူ႔စာမူကို ဖတ္ပါ တည္းျဖတ္ေပးပါဟု ေျပာသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပထမ အစမ္းသေဘာ ဖတ္ရႈခဲ့သည္။ လက္က မခ်ႏိုင္သျဖင့္ တစ္ထုိင္တည္း အၿပီးဖတ္ လိုက္သည္။

အေထာက္ေတာ္ လွေအာင္

ဒုတိယအႀကိမ္ ပံုႏွိပ္ျခင္းအတြက္ အမွာစာ

ေတာင္ငူခရိုင္ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး ေခါင္းေဆာင္တစ္္ဦးျဖစ္သူ ဦးျမင့္ေဆြ(ျဖဴး) ၿဗိတိန္ႏိုင္ငံ သို႔ ေရာက္ရွိစဥ္ ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္ (Helen of Burma) စာအုပ္ကို ေတြ႕ရွိခဲ့ၿပီး အထူး ႏွစ္ၿခိဳက္ သေဘာ က်၍ ဘာသာျပန္ ဆုိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ကူးစက္ျပန္႔ပြားလာေသာအခါတြင္ ဘုရင္ခံ ဆာရယ္ဂ်ီနယ္ ေဒၚမန္စမစ္ ႏွင့္တကြ အစိုးရအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆိုင္ရာ အရာရွိမ်ားအားလံုး ကိုယ္လြတ္ရုန္းထြက္ေျပးၾက ခ်ိန္၌ မိမိ အသက္ ေဘး ကို မငဲ့ကြက္ဘဲ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ားႏွင့္အတူ ကမၻာစစ္ႀကီး၏ ဒဏ္ ကို ခါးစည္း ရင္ဆုိင္ ခဲ့သည့္ အမ်ိဳးသမီးသူနာျပဳ ဆရာမေလး ဟယ္လင္ေရာ့ဒရစ္၏ စြန္႔စားမႈမ်ားမွာ ယံုႏိႈင္ဖြယ္ မရွိေအာင္ ပီျပင္ ျပတ္သား လွပါသည္။

သူမ၏ ကိုယ္က်ိဳးမဖက္ အမ်ားအတြက္ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံမႈမ်ားႏွင့္ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက ေတာင္ႀကီး ၿမိဳ႕တြင္ လူနာမ်ားကို ျပဳစုကုသ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ျခင္းမ်ားအတြက္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ ကလည္း သူရ သတၱိဆုိင္ရာ ဆုတံဆိပ္ (The George Medal) ျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးျမွင့္ခဲ့ပါသည္။ွ

ေလာ့ေမာင့္ဘက္တန္ (Lord Mountabttern of Burma)၏ ဇနီး ေလဒီေမာင့္ဘက္တန္ (Lady Mountbatten) ဒုတိယ ကမၻာစစ္အတြင္း ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ ေဆးရုံတြင္ သူနာျပဳ ဆရာမအုပ္အျဖစ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ေသာ ဟယ္လင္ ေရာ့ဒရစ္ (Helen Rodriguez)ကို 'ဟယ္လင့္ေအာ့ဖ္ဘားမား' (Helen of Burma) ဟု မွည့္ေခၚခဲ့သည္။ အသိ မိတ္ေဆြ အခ်ိဳ႕ကလည္း ၎အမည္ျဖင့္ပင္ စာမ်ား ေရးခဲ့ ၾကသည္။
ေဂ်ာ့ခ်္တံဆိပ္ရွင္ ဆရာမႀကီး ဟယ္လင္ေရာ့ဒရစ္သည္ ထုိ (Helen of Burma) အမည္ကို ယူ၍ သူနာျပဳဆရာမတစ္ဦး၏ စစ္အတြင္း အေတြ႕အႀကံဳအတၳဳပၸတၱိစာအုပ္ကို ေရးသား၍ ၁၉၈၃ခုႏွစ္ တြင္ ထုတ္ေ၀သည္။ စာအုပ္ထြက္လာခ်ိန္တြင္ သူနာျပဳ ဆရာမႀကီး ဟယ္လင္ေရာ့ဒရစ္မွာ ႏွလံုး ေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္ သြားရွာၿပီ ျဖစ္သည္။

ဟယ္လင့္ေရာ့ဒရစ္ကို ဖခင္ ေပၚတူဂီလူမ်ိဳး ခြဲစိတ္ကု ဆရာ၀န္ႀကီးႏွင့္ မိခင္ စေကာ့လူမ်ိဳး သူနာျပဳ ဆရာမတို႔မွ ၁၉၁၄ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ၊ ၂၄ရက္ေန႔၌ ျမန္မာႏိုင္ငံ ခ်င္းေတာင္တန္းတြင္ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ဖခင္ ေျပာင္းေရႊ႕လုပ္ကိုင္ေသာ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕တြင္ ႀကီးျပင္းခဲ့သည္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ဒါဂ်ီလင္တြင္ ပညာသင္ၿပီး ရန္ကုန္၌ သူနာျပဳ ဆရာမအျဖစ္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္သည္။ ၁၉၄၁ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လတြင္ ေတာင္ႀကီး ေဆးရံု သို႔ သူနာျပဳဆရာမအုပ္အျဖစ္ ေျပာင္းေရႊ႕လုပ္ကိုင္ရသည္။

သူနာျပဳဆရာမတစ္ဦး၏ စစ္အတြင္း အေတြ႕အႀကံဳမ်ား အေၾကာင္းကို ေရးသားထားသည့္ (Helen of Burma) စာအုပ္တြင္ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕မွ အျဖစ္အပ်က္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အမ်ားဆံုး ေရးသားထားသည္။

သတၱိခဲ သူနာျပဳ ဆရာမ ဟယ္လင္ေရာ့ဒရစ္ အတၳဳပၸတၱိ၏ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းျဖစ္သည့္ "Helen of Burma" ကို "ျမန္မာျပည္၏ ဟယ္လင္" အမည္ျဖင့္ ဆရာႀကီး ဦးျမင္ေဆြ(ျဖဴး) ဘာသာျပန္ဆို ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္မွာ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ က ျဖစ္၍ ယခုအခ်ိန္၌ အႏွစ္(၂၀)တိတိ ၾကာေညာင္းခဲ့ၿပီ ျဖစ္ရာ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးႏွင့္ ဖက္ဆစ္ ဂ်ပန္ မ်ားကိ ုမိမိတစ္ဦးတည္း ၾကံ့ၾကံ့ခံ အန္တုခဲ့သည့္ အမ်ိဳးသမီး သူနာျပဳ ဆရာမေလး ဟယ္လင္ ေရာ့ဒရစ္ ကို ဂုဏ္ျပဳသည့္အေနျဖင့္ ေနရီရီစာအုပ္တိုက္က ယခု ဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္လည္ ထုတ္ေ၀လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါ သည္။
ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ေ၀ႏိုင္ရန္အတြက္ ခြင့္ျပဳခဲ့ေသာ ဆရာႀကီး ဦးျမင့္ေဆြ၏ သမီးမ်ားျဖစ္သည့္ ေဒါက္တာ ေဒၚရင္ရင္ဦး၊ ေဒၚနီနီတုိ႔ကိုလည္းေကာင္း၊ ဤစာအုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အကူအညီေပးခဲ့သည့္ ဆရာႀကီး သခင္တင္ျမ အား လည္းေကာင္း အထူး ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။

သခင္ေက်ာ္စိန္၏ မိတ္ဆက္အမွာ

ေတာင္ငူခရိုင္ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့သူ ရဲေဘာ္ႀကီး ဦးျမင့္ေဆြ ဘာသာျပန္ ထားေသာ 'Helen of Burma' စာအုပ္ကို ဖတ္ရႈၾကည့္ရန္ ကိုယ္တုိင္ ယူလာခဲ့ၿပီး ပထမ တြင္ 'စစ္အတြင္းက သူနာျပဳ ဆရာမတစ္ဦး၏ သာမန္ အေတြ႕အႀကံဳမွ်သာ ျဖစ္မွာပါ'ဟူေသာ သေဘာျဖင့္ အၾကမ္းဖ်င္း ၾကည့္မိ ပါသည္။ ထုိသုိ႔ ၾကည့္လိုက္ပါမွ ဂ်ပန္ေခတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသမိုင္းကို သူ႔ရႈေထာင့္၊ သူ႔အတြ႕ အႀကံဳ၊ သူ႔အျမင္ မ်ားျဖင့္ ေရးထားသည္ကို ေတြ႕ရသျဖင့္ လံုးေစ့ပတ္ေစ့ တစ္ေခါက္ ျပန္ဖတ္ရပါေတာ့သည္။

၁၃၀၀ျပည့္ အေရးေတာ္ပံု၏ ေရွ႕ေျပး အခန္းတစ္ခန္း ျဖစ္ခဲ့ေသာ ၁၉၃၈ခု၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂၀ရက္ေန႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အတြင္း၀န္မ်ားရုံးကို ေက်ာင္းသားမ်ား ဆႏၵျပ သပိတ္တားစဥ္က ကြယ္လြန္သြားရွာသူ ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ 'ကုိလိုနီပုလိပ္'မ်ား၏ ရိုက္ႏွက္ လူစုခြဲရာတြင္ ဒဏ္ရာမ်ား အသီးသီး ရရွိၿပီးလွ်င္ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီး အခန္း၇ႏွင့္ ၈သို႔ တက္ေရာက္ခဲ့ရစဥ္က စာအုပ္ေရးသူ Helen Rodriguezကို စတင္ ေတြ႕ရွိ သိကၽြမ္းခဲ့ရပါသည္။ ထုိအခါက အလုပ္သင္ ေက်ာင္းသူ သူနာျပဳ ဆရာမကေလးအျဖစ္ အမႈထမ္းေနပါသည္။ လူနာမ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းစာနာၿပီး ယုယုယယ ေစတနာ ႀကီးမားစြာျဖင့္ ျပဳစု ေပးခဲ့ သည္ကို ယေန႔တိုင္ မေမ့ႏိုင္ ျဖစ္ရပါသည္။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဦးေခါင္းမွ ဒဏ္ရာမွာ အနည္းငယ္ 'ရင္း' ခ်င္သလိုလို ျဖစ္ေန၍ ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးအခန္း၁၃ႏွင့္ ၁၄သို႔ ေျပာင္းၿပီး ကုသခံေနရစဥ္တြင္လည္း ညဥ့္ဆရာမ ေဒၚေအးေငြ၏ လက္ေထာက္ ဆရာမ ကေလးအျဖစ္ ရက္ေပါင္း ၃၀တိတိ ထပ္မံ ႀကံဳဆံုခဲ့ရပါသည္။ က်န္းမာသန္စြမ္း၍ လူနာမ်ားကို ေစတနာအျပည့္ျဖင့္ ႏွစ္သိမ့္ေပးၿပီး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မႈ တာ၀န္ အရပ္ရပ္ကို လုိေလေသး မရွိရ ေအာင္ ထုိအခါက ျပဳစုခဲ့သည့္ ေက်းဇူးကိုလည္း ေတြးမိတုိင္း သတိရ ေနပါသည္။

'Helen of Burma' စာအုပ္ထဲတြင္ သူနာျပဳ လက္မွတ္ရ စာေမးပြဲ ေအာင္ျမင္ၿပီးေနာက္ ရွမ္းျပည္ နယ္ ေတာင္ႀကီး ေဆးရုံတြင္ ဆရာမအုပ္ (Matron)အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္ ဒုတိယကမၻာ စစ္ႀကီးသည္ ကမၻာ့ အေနာက္ပိုင္းမွ အေရွ႕ပိုင္းသို႔ ကူးစက္ျပန္႔ပြားလာေသာအခါ ေတာင္ႀကီး ၿမိဳ႕ေပၚ၌ တစ္ဖက္ ႏွင့္ တစ္ဖက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ တိုက္ပြဲမ်ား သာမက ေလေၾကာင္းမွ ဗံုးႀကဲ တိုက္ခိုက္ခံရပံုမ်ား၊ စစ္သား၊ လူနာမ်ား၊ အရပ္သား လူနာမ်ားကို ကူညီ ကုသေပးရာတြင္ လူနာမ်ား သက္သာေရးႏွင့္ အသက္ရွင္ ေရးအတြက္ အဆက္မျပတ္လိုလို ပစ္ခတ္ေနေသာ အေျမာက္ဆန္ မ်ားၾကား၌ ယာယီ စစ္ေဆးရုံမွ လူနာမ်ား၊ အရပ္ဘက္ေဆးရုံမွ လူနာမ်ားကို သက္စြန္႔ဆံဖ်ား သူ မတူေအာင္ ျပဳစု လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ ေပးခဲ့ပံုတို႔ကို ဤစာအုပ္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္တို႔မွာ ျဖစ္ရပ္ မွန္မ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း 'မိမိ အသက္ကို ပမာမျပဳဘဲ နမူနာယူေလာက္ေသာ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔လႊတ္မႈျဖင့္ အလြန္ မြန္ျမတ္သန္႔ရွင္းေသာ တာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ျခင္း' ျဖစ္၍ ၿဗိတိသွ်အစိုးရက 'George Medal' ဘြဲ႕တံဆိပ္ကို ေပးအပ္ ခ်ီးျမွင့္ျခင္း ခံခဲ့ရပါသည္။

ထုိစဥ္က ျမန္မာျပည္ဘုရင္ခံ Sir Reginald Dorman Smithက အစုိးရအမႈထမ္း၊ အရာထမ္းတိုင္း မိမိတို႔ တာ၀န္က်ရာ ေနရာအသီးသီးတြင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနၿမဲသေဘာျဖင့္ (stay-put) တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ရန္ အမိန္႔တစ္ရပ္ ထုတ္ဆင့္ခဲ့ပါသည္။ စစ္ေျမျပင္ စစ္တလင္း တကယ္ျဖစ္လာေသာ အခါတြင္မူ ထိုအမိန္႔ကို ထုတ္ဆင့္ခဲ့ေသာ ဘုရင္ခံႏွင့္တကြ ဆရာ၀န္မ်ား၊ သူနာျပဳမ်ား အပါအ၀င္ အစိုးရအမႈထမ္း၊ အရာထမ္း အားလံုးလိုလုိသည္ ေဘးလြတ္ရာ လြတ္ေၾကာင္းအတြက္ ထြက္ေျပး ၾကေသာ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား ဘ၀သို႔ ေရာက္ခဲ့ ၾကပါသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ အၿငိမ္းစားဆရာ၀န္ႀကီး မွာမူေတာင္ႀကီးရွိ 'မိခင္အိမ္ မွ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္မ်ား နားမွ မခြာ' ဟု ဆံုးျဖတ္ေနထိုင္ေနစဥ္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား ကားႀကံဳတစ္စီးေပၚသို႔ မိခင္နွင့္ အစ္မ ျဖစ္သူတို႔ကို တင္ေပးလိုက္ပါသည္။

    ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ေပၚတြင္ တုိက္ပြဲျပင္းထန္စြာ ျဖစ္လာေသာအခါ မိတ္ေဆြမ်ားက ဖခင္ျဖစ္သူကို ေဘးလြတ္ ရာ ရြာတစ္ရြာသို႔ ေခၚေဆာင္သြားသျဖင့္ ေတာင္ႀကီးကို ဂ်ပန္မ်ားသိမ္း လိုကေသာအခါ၌ မိကြဲ၊ ဖကြဲ ျဖစ္ခဲ့ရပံုမ်ား၊ ေဆးရံုလုပ္ငန္း၊ လုနာျပဳစု ကုသေရး လုပ္ငန္းတို႔ကို ကူညီေဆာင္ရြတ္ေပးေနသူမ်ားနွင့္ ဆက္လက္ လုပ္ကို္င္ေပးေနပံုကို ေတြ႔ရွိရေသာအခါ ပထမပိုင္း၌ အထင္မွားသလို သံသယ ျဖစ္ေနေသာ္ လည္း ေနာင္တြင္ဆက္ျပီးလုပ္ေနရန္ ဂ်ပန္စစ္တပ္က ခြင့္ျပဳခဲ့ပံုမ်ား၊ ဖခင္ကို ျပန္ေတြ႔ျပီးေနာက္ ကြဲသြား ခဲ့ေသာ မိခင္နွင့္အစ္မကို လုိက္ရွာရင္းျပင္ဦးလြင္ရွိ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ားနွင့္ ပူးေပါင္းမိပံုမ်ား၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႕ ဆင္း၍ အလုပ္ရွာျပီး လုပ္ခဲ့ရပံုမ်ား၊ ထုိ႕ေနာက္ျပင္ဦးလြင္ရွိ ဖခင္ထံျပန္ခဲ့ျပီး ေရာက္ရာေနရာတြင္ 'အမ်ဳိးသမီး ေမြးလူနာ' မ်ားအပါအ၀င္ လူနာအမ်ဳိးမ်ဳိးကိုျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ ကုသေပးေနစဥ္' ျဗိတိသ်ွ သူလ်ွိဳ'ဟုစြပ္စြဲကာ ဂ်ပန္ကင္ေပတိုင္္  စစ္ပုလိပ္တို႕က ဖမး္ဆီးျပီး ပလိုင္ယာျဖင့္ လက္သည္းမ်ားကို ဆြဲထုတ္ ညွင္းပန္းသည္အထိ အမိ်ဳးမ်ဳိးခံခဲ့ရပံုမ်ား၊ ဂ်ပန္ကင္ေပတုိင္ စစ္ပုလိပ္ငရဲမွ လြတ္လာေသာအခါ ျပင္ဦးလြင္ ဒုကၡသည္မ်ား စခန္းတြင္ စနစ္တက် စည္းရံုးေနထုိင္ခဲ့ရပံုမ်ား၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္မဟာမိတ္' ေလထီး' ဆင္း မ်ားနွင့္ ဆက္သြယ္ျပီး မဟာမိတ္တပ္မ်ားကို လ်ွိဳ႕၀ွက္အသံလႊင့္စက္ျဖင့့္္ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးခဲ့ ပံုမ်ား၊

မိမိတို႕ဒုကၡသည္မ်ား စခနး္ရွိ ပ်ိဳငယ္ေသာ အမိ်ဳးသမီးမ်ားကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့ပံု မ်ား၊ မိဘမဲ့ကေလးမ်ားကို သားသမီးအရင္းကဲ့သို႕ ျပဳစုခဲ့ရပံုမ်ား၊ မဟာမိတ္မ်ား ျပန္လည္ေရာက္ရွိ လာေသာအခါ ေရာဂါသည္ ဖခင္ႀကီးကို အိႏၵိယသို႔ ေဆးကုသရန္ပို႔ေပးေသာ္လည္း ကလကတၱားၿမိဳ႕ ေဆးရွံတြင္ ကြယ္လြန္ သြားခဲ့ပံုမ်ား၊ ေနက္သူကို္ယ္တုိင္ အိႏၵယသို႕ လုိက္ပါသြားျပီး မိခင္နွင့္ အစ္မကိုပါ ျပန္လည္ိေတြ႔ဆံုရပံုမ်ား၊ အိႏၵိယတြင္ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ျဗိတိိသ်ွအစိုးရက ' George Medal ' ကိုခ်ိးျမွင့္ ေပးအပ္ခဲ့ပံုမ်ား၊ ျမန္မာျပည္ အစိုးရကလည္း စစ္ႀကီးအတြင္းသူမတူေအာင္ တာ၀န္မ်ား စြန္႔စြန္႔စားစား လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ခ်ီးက်ဴး ေသာအား ျဖင့္ဆုေငြ ၅,၀၀၀ ေပးခဲ့ပံုမ်ား၊ စစ္ေျပးဒုကၡသည္မ်ား အိႏၵိယသို႕ သြားရာလမ္း တစ္ေလ်ွာက္တြင္ အလုအယက္မခံရဘဲ က်န္္ရွိေနသည့္ လက္၀က္လက္စားနွင့္ အတူပါသြားေသာ ရတနာမ်ားကို 'ေနာင္တစ္ေန႔ ျပန္လည္ရယူနုိင္ေကာင္းရဲ႕'ဟုသေဘာပိုက္ျပီး သို၀ွက္ထားခဲ့ပံုမ်ား၊ လမ္းတြင္ အစာျပတ္၍ လည္းေကာင္း၊ ပင္ပန္း၍ လည္းေကာင္း၊ ေရာဂါဆိုးမ်ားေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ အတံုးအရုံး ေသေၾက ပ်က္စီး ခဲ့ၾကပံုမ်ား အစရွိသျဖင့္ သည္းထိတ္ရင္ဖို ျဖစ္ရပ္ေပါင္းမ်ားစြာတို႔ကို အမွန္ျဖစ္ရပ္မ်ားအတုိင္း ေရးသား ထားပါသည္။ စ၍ဖတ္မိလ်ွင္ လက္မွမခ်နိုင္ေလာက္ေအာင္ စာအုပ္အဆံုးအထိ ကြက္ကြက္ ကြင္းကြင္း ေရးသား ထားသည္ကို ဖတ္ရွုနိုင္ၾကပါသည္။ စာအုပ္ကို အဆံုးထိေရးသား၍ မၿပီးမီစစ္အတြင္း ႀကံဳႀကိဳက္ ခဲ့ရေသာ ဒုကၡအမ်ဳိးမ်ုိးတို႔၏ ဖိစီးနွိပ္စက္မွဳ ဒဏ္ျဖင့္ကြယ္လြန္သြားပံုတို႔ကို ေၾကကြဲဖြယ္ဖတ္ရွုရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

    Miss Helen Ridriguez ရန္ကုန္ေဆးရုံႀကီးတြင္ အလုပ္သင္သူနာျပဳ ေက်ာင္းသူဆရာမ ကေလးအျဖစ္လုပ္ကိုင္ခဲ့စဥ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ဇနီး ေဒၚခင္ၾကည္၊ ကၽြန္ေတာ္၏ဇနီး ေဒၚမိမိႀကီး တို႔၏ လက္ေထာက္ အျဖစ္လုပ္ကိုင္ခဲ့ဖူးဲရာ စိတ္သေဘာထား ျမင့္ျမတ္ပံု၊ လူနာမ်ားအ ေပၚေစတနာ အျမဲ ထားရွိပံု၊ အလုပ္တာ၀န္မ်ားကို စိတ္ေရာကို္ယ္ပါ ေပါ့ပါးဖ်က္လတ္စြာ လုပ္ကိုင္ခဲ့ပံုတို႔ကိုလည္း တစ္ဆင့္ စကား ၾကားသိရပါသည္။

    ဤစာအုပ္ကို ဖတ္ရွုၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ဂ်ပန္ေခတ္ မေရာက္မီကစ၍ မဟာမိတ္မ်ား ျပန္လည္ေရာက္သည္အထိ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ လူနာမ်ား၊ ဂ်ပန္ဗံုးဒဏ္ခံခဲ့ရေသာ လူနာမ်ားကို ျပဳစုေပးျခင္း၊ ဘီအိုင္ေအ စစ္သားလူမမ်ား၊ အရပ္သားလူမမာမ်ားကို ကိုယ္က်ဳိးလံုး၀မပါဘဲ ျပဳစုေပး ခဲ့ရုံမ်ွမက ေဆးတကၠသိုလ္သင္တန္းမ်ား၊ သူနာျပဳဆရာမသင္တန္းမ်ားကို စစ္တလင္း စစ္ေျမျပင္ အေျခအေနတြင္ အခက္ အခဲမ်ိဳးစံု၊ ခ်ဳိ႕တဲ့မွဳမ်ဳးိစံုတိို႔ကို ရင္ဆိုင္ျပီး ျပည္သူတို႕၏ က်န္းမာေရးကို အာရုံတစ္ခုထား၍ မေလ်ွာ့ေသာ စြဲ လံု႕လ၊ ႀကီးစြာေသာ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔လႊတ္မွဳတို႕ျဖင့္ ႀကီးစြာေသာ ကိုယ္က်ဳိး စြန္႔လႊတ္မွဳတို႕ျဖင့္ လုပ္ခဲ႔ၾကေသာ ဆရာဝန္ႀကီး ေဒၚတာဦးဘသန္း ႏွင္႔ ဆရာဝန္မ်ား၊ ဆရာမမ်ား၊ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္ရွိ ဂ်ပန္ေခတ္ ေဆးရုံ အမႈထမ္း မ်ား၏ အားထုတ္ခဲ႔ ပံုမ်ားကို ေကာင္းစြာ စဥ္းစားၾကည္႔ ႏိုင္ၾကပါသည္။

၁၉၄၃ အကုန္ ခန္႔မွ စ၍ မဟာမိတ္မ်ား ျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာသည္ အထိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို မဟာမိတ္ ဗံုးႀကဲ ေလယဥ္တို႔က ေန႔စဥ္လိုလို ဗံုးမိုးမ်ား ရြာခ်ေနသည္႔ ၾကားမွ တစ္ခါတစ္ရံ ေလး ငါးရက္ ေန႔ေရာညပါ အိပ္သည္ ဆိုရုံ မွ် ကေလး ေခတၱနားကာ နာရီမျပတ္ အလွည္႔ ႏွင္႔ ခြဲစိတ္ကုသ ျပဳစုေပးခဲ႔ ရေသာ ဒုကၡမ်ိဳးစံုကိုလည္း ေတြးၾကည္႔ ႏိုင္ၾကပါေၾကာင္း အလွ်င္းသင္႔၍ ေဖာ္ျပေပးလိုက္ရပါသည္။

ဤ 'Helen of Burma' ျမန္မာျပန္စာအုပ္ကို ဖတ္ရႈၾကေသာ ပရိသတ္ကို စစ္ေျမျပင္၊ စစ္တလင္းေပၚတြင္ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ႀကီး အတြင္းက လူနာမ်ား လူမမာမ်ားကို အသက္ကယ္ဆယ္ေရး၊ စိတ္ခ်မ္းသာေရး၊ ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းေရး တို႕အတြက္ စံနမူနာ ယူေလာက္ေအာင္ အႏၱရာယ္ မ်ဳိးစံု ကိုရင္ဆိုင္ၿပီး ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ လုပ္ကိုင္ ခဲ႔ၾကေသာ ဆရာဝန္မ်ား ဆရာမမ်ားႏွင္႔ ေဆးဘက္ဝန္ထမ္းတို႔ ၏ မဟာကုသိုလ္ လုပ္ငန္းႀကီးကို သာဓုအႏုေမာဒန ျပဳၾကရန္တိုက္တြန္းအပ္ပါသည္။

ဆက္ရန္
. 

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး ႏွစ္ေပါင္း ၆ဝ အပိုင္း (၆)

မုန္တိုင္းတခ်ီ စ, ေလျပီ

သို႕ႏွင့္ မႏၱေလးၿမဳိ႕ရိွ မိဘမ်ားအိမ္ႀကီးတြင္ ေခတၱစတည္းခ်ကာ ေရာဂါအေျခအေနကို ဆရာ၀န္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ျပသရာ သုံးလထည္းနား၍ ေဆးကုရန္ ဆရာ၀န္ႀကီးက အတန္တန္ေတာင္းပန္ ေသာေႀကာင့္ ဆရာ၀န္ စကား နားေထာင္ကာ ေဆးကုရပါသည္၊ ဆရာ၀န္ႀကီးမွာမႏၱေလး ေဆးရုံးႀကီးမွ ဆရာ၀န္ႀကီး မစၥတာပင္နီ ဆုိေသာ ဘိလပ္သား ဆရာ၀န္ႀကီး ျဖစ္၍ ၎၏ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္မွာ၊ ဦးစံျခဴး ျဖစ္ပါသည္၊ ဆရာ၀န္ႀကီး မစၥတာပင္နီက  တေန႕တေခါက္ လာ၍ဦးစံျခဴးက တေန႕လွ်င္ ႏွစ္ေခါက္လာ၍ ေရာဂါ အေျခ အေနကို ႀကည့္၍ ကုသႀကသည္၊ သို႕ေသာ္၃-လျပည့္လာေသာ အခါလည္း ေရာဂါ အေျခအေန က မေကာင္းေသး ဟုဆိုကာ ထပ္၍ခြင့္ယူေစပါသည္၊ စင္စစ္အားျဖင့္ ထုိေရာဂါသည္ တေျဖးေျဖ ကၽြမ္းေစမည့္ ေရာဂါသာ ျဖစ္၍ ဆရာ၀န္ႀကီးက ေရာဂါရွင္ႏွင့္ သားမယားမ်ား စိတ္မေကာင္းမည္ကို စိုးရိမ္သျဖင့္ ျပတ္ျပတ္ သားသား ထုတ္ေဖၚမေျပာဘဲ လက္ စြမ္းကုန္က်ဲ၍ ကုသ ေနျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

ငယ္ရြယ္သူ က်မကိုယ္တိုင္ မေျပာထား ႏွင့္ မိခင္ျဖစ္သူ ကိုယ္တိုင္လည္း ပ႒မအႀကိမ္ေလာကဓံ မုန္တုိင္း ႀကီးစ, ေတာ့မည္ကို မရိပ္မိေသးဘဲ ရိွေနပါသည္၊ ေမေမသည္ပါလာေသာ အိမေထာင္ ပစၥည္း မ်ားကိုပင္ တပည့္ငယ္သားတို႕အား ေနရာတက်ထားသိုေစရန္ မစီမံမခန္႕ခြဲႏိုင္ဘဲ အခန္းရိွသမွ်၌ ကစင့္ ကရဲ ပစ္ထားျပီး ေနထိုင္မေကာင္းသူကိုသာ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္လ်က္ ရိွပါသည္။
ပါလာခဲ့ေသာ တပည့္တပန္းမ်ားႏွင့္ အတူ လူမမာႏွင့္ သင့္တင့္မည့္ အစားအစားမ်ားကို ခ်က္ျပဳတ္ ေကၽြးေမြး ေစပါသည္၊ သို႕ေသာ္ ဘိုးဘိုး၀က္မစြတ္ ျမိဳ႕စားမင္းႀကီးသည္ သူစားေသာက္ေသာ ထမင္းအုပ္ ကဲ့သို႕ အလားတူ ထမင္းတအုပ္ကို သားမက္ႏွင့္ သမီးအခန္း သို႕ ပို႕ေစရသည္၊ သို႕ေသာ္ ေမေမက ေနာက္ပိုင္း ရိွ လူမ်ားကို သက္ညႇာ၍ ဟင္းတခြက္တေလ သာယူျပီး တိတ္တဆိတ္ ျပန္ယူ သြားေစပါသည္။

က်မကလည္း ဘိုးဘိုးဘုရား ထမင္းစားေသာအခါ အျမဲအနီးတြင္ ထိုင္၍ ထမင္းလိုက္ေပးျခင္း ငါးအရိုးသင္ ေပးျခင္းစသည္မ်ားကို ျပဳလုပ္ေပးေလ့ရိွသည္။ ထမင္းပြဲမွာေရွးအခါက မႈးႀကီးမတ္ရာ တို႕စားေလ့ ရိွေသာ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့အတိုင္း ေဒါင္းေပါင္ေခၚအုပ္တမ်ိဳးတြင္ ဟင္းမ်ိဳးစုံထည့္၍ ထမင္းပုဂံကို ကလပ္ႏွင့္ တင္ရသည္။ တေယာက္စား ထမင္းအိုးငယ္ ကေလးကို မီးေငြ႕ေငြ႕ႏွင့္ ထားျပီး ဇြန္းကဲ့သို႕ေသာ ေငြေယာက္မငယ္ ႏွင့္ ေကာ္ထည့္ေပးရသည္။ ထမင္းပြဲမ, ခ်ီသယ္ပိုးလာသူမ်ားႏွင့္ အတူယပ္ရိုးရွည္ကို အနီးမွ ထိုင္၍ ခပ္ေပးရေသာ တပည့္ငယ္ တေယာက္ကလည္း ရိွေသးသည္။ ထမင္းစားရင္းလည္း က်မအား အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ေရွးေဟာင္းေနာက္ျဖစ္ မွတ္သားစရာ စကားမ်ား ေျပာႀကားေလ့ရိွပါသည္။ မင္းပြဲစိုးပြဲမ်ားႏွင့္ အျခား သြားစရာရွိေသာ ေနရာမ်ားကိုလည္း အျမဲေခၚသြားတတ္ပါသည္။

ေဗဒင္က်မ္း ကို အဂၤ၀ိဇၨာႏွင့္ လက္ရိုးက်မ္းမွ ဇာတာဖြဲ႕တတ္သည္အထိ သင္ျပပါသည္။ ေဖေဖ ဦးျမတ္ေက်ာ္ မွာ ဆရာ၀န္ႏွင့္ ကုေနရေသာလူမမာ ျဖစ္ေသာ္လည္ အိပ္ယာထည္း ၌ လဲေနသူမဟုတ္ပါ။ ျငိမ္ျငိမ္သက္ သက္ ေနထိုင္လႈပ္ရွားမႈ ျပဳႏိုင္ပါသည္။ တခါတရံ ျခံ၀င္းထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္း၊ အိမ္ေပၚ၌ အပ်င္းေျပ သူအလြန္ ၀ါသနာပါေသာ ပတၱလား တီးျခင္းမ်ား ျပဳႏိုင္ပါေသးသည္။ သို႕ေသာ္ေရာဂါႏွင့္ ေဆးကုရသည္ မွာေတာ့ ေငြကို ေရလိုသြန္ေနရပါသည္။ ဆရာ၀န္ႀကီးကလည္း တျဖည္းျဖည္း ယင္းသြင္း၍ ခြင့္ယူခိုင္းခဲ့ သည္မွာ သုံးလေပါင္း ၄-၅ႀကိမ္ရိွလာပါျပီ၊ တႀကိမ္၌သူမေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ ခြင့္ဆက္မယူဟု ဆိုကာ ရန္ကုန္ သို႕ အလုပ္၀င္ရန္ ဇြတ္ထြက္သြားသည္၊ သူ႕ေနာက္မွ ပါသြားသူမွာ ရန္ကုန္ေက်ာင္းသား ဘ၀တုံးက အိမ္ မွ ထည့္လိုက္ေသာ ငယ္တပည့္ျဖစ္ပါသည္၊ ၎တပည့္မွာလည္း သူ႕ဆရာ မမာမက်န္း ျဖစ္ေနသည္ကို လာေရာက္ ျပဳစုေနထိုင္သူ ျဖစ္ပါသည္။

ခ်ိန္းထားသည့္ အလား သာစည္ဘူတာတြင္ ရန္ကုန္မွျပန္လာေသာ ဆရာ၀န္ႀကီးမစၥတာ ပင္နီ ႏွင့္ စားပြဲရုံ ထဲတြင္ သြားေတြ႕ေလသည္။ ဆရာ၀န္ႀကီးသည္ ဆက္မသြားရန္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျဖာင္းဖ် ေခ်ာ့ေမာ့ေခၚလာသျဖင့္ မႏၱေလးသို႕ ျပန္ပါလာခဲ့ရာ ဤအခါတြင္မႈ သူ႕မ်က္ႏွာ မေကာင္းေတာ့ပါ၊ သူေသရေတာ့မည္ဟု ရိပ္မိ လာသည္။ သည္ပစၥည္းႏွင့္ သည္သားသမီးမ်ား ေနထိုင္စားေသာက္ ေလာက္ဦးမည္ မဟုတ္၍ ရွာေဖြ ေပးခဲ့ခ်င္ ေသးသည္ဟု ခဏ,ခဏျငီးထြားေနပါသည္။ သုိ႕ရာတြင္ သူရွာေဖြထားေသာ ပစၥည္းမ်ားမွာ သူအသုံး အျဖဳန္း ႀကီးျခင္း၊ မက်န္းမာ၍ကုသေနရေသာ ႏွစ္ပိုင္း အထိ ကုန္က်စရိတ္ေတြ မ်ားျပားျခင္း ရိွေနေစ ကာမႈ ေမေမ၏ က်စ္လစ္မႈေႀကာင့္ အတြင္းပစၥည္းေတြ အမ်ားအျပား က်န္ရိွေနပါ ေသးသည္။

လူႀကီး မ်က္ႏွာညိဳးငယ္ေနသည္ကို ျမင္ရေသာအခါ က်မမွာလည္း ေရွးအခါကလို ေပ်ာ္ေမြ႕ႀကည္ လင္မႈ မရွိေတာ့ပါ၊ စိတ္ကလည္း ဂဏာမျငိမ္ျဖစ္လာသည္။ ေတြ႕ရာစာအုပ္မ်ားကို ေကာက္ဖတ္မိသည္။ တခါ, တခါလည္း ဘာေတြ ေတြးမွန္းမသိ အေတြးသမား၊ အေငးသမားဘ၀ကို ေရာက္မွန္း မသိ ေရာက္လာ ခဲ့ပါသည္။
ေဖေဖဦးျမတ္ေက်ာ္သည္ သုံးႏွစ္သားမွ်သာ ရိွေသးေသာ သားအငယ္ကေလး ႏွင့္ တခါတရံ ျခံ၀င္း ထဲမွာ လက္တြဲ လမ္းေလွ်ာက္သည္။ အဂၤလိပ္ရုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားမ်ားကို က်မႏွင့္အတူ သားအဖသုံး ေယာက္ သြားႀကည့္ေလ့ ရိွႀကသည္၊ မႏၱေလးျမိဳ႕တြင္ ေရႊတုိက္ရုံ၊ အလ္ဖင္စတုံးရုပ္ရွင္ရုံႏွင့္ သီေပါ ရုပ္ရွင္ရုံတို႕မွာ အဂၤလိပ္ကားမ်ားျပေလ့ ရိွပါသည္။ ပလိုတီယာ မိန္းမလူစြမ္းေကာင္း ဇာတ္ထုတ္ႏွင့္ ဇီးကိုးမား ေခၚ ေယာက်္ား လူစြမ္းေကာင္း ဇာတ္ကားမ်ား စတင္ေရာက္လာခ်ိန္က ျဖစ္ပါသည္။

သို႕ေသာ္ေနာက္ပိုင္းမွာ ျပင္ပသို႕ သားငယ္ကိုေခၚသြားျခင္း မျပဳရုံမက သားကေလး သူ႕အနား လာသည္ ကိုပင္ မႀကည့္ရက္ သလို မ်က္ႏွာလႊဲ၍, လႊဲ၍ေနသည္။ တခါတခါ မ်က္ရည္ေတြ ၀ဲေနသည္။ သူ႕တပည့္သည္ ဆရာ့ အေႀကာင္းကို ေကာင္းေကာင္း ရိပ္မိသူျဖစ္ရာ၊ သားကေလး ေမာင္ေမာင္ကို သူ႕ဆရာ မျမင္ကြယ္ရာ မွာသာ အျမဲသြား၍ ထိန္းေနတတ္သည္။ ေရာဂါအေျခအေနသည္ တေန႕ထက္တေန႕ ဆိုးလာပါသည္။ လႈပ္ရွားမႈ႕မ်ား မျပဳႏိုင္ေတာ့ဘဲ မွီးအုံးတြင္မွီ၍၎၊ ေမွာက္၍၎၊ အသက္ကိုခဲခဲ ယဥ္းယဥ္း ရွဴရွိဳက္ ေနရရွာ ပါသည္။
ဤတြင္ ရင္းႏွီးေသာ ေဖေဖဘက္မွ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္းမ်ားထံသို႕ ေႀကးနန္းရိုက္၍ ေခၚရသည့္ အေျခ အေန သို႕ ေရာက္လာျပီး တေန႕ေသာကံဆိုး မိုးေမွာင္ရက္၏ နံနက္လင္းအားႀကီး အခ်ိန္မွာ က်မ၏ဖခင္ႀကီးသည္ ႏွလုံးေရာဂါႏွင့္ အနိစၥ ေရာက္သြားရွာေတာ့သည္။ က်မတို႕မိသားတစု အဘို႕မွီခို အားထားရာ ျမင့္မိုရ္ ေတာင္ႀကီး ျပိဳခဲ့ေလျပီ။ ေလာကဓံ လႈိင္းတလုံးသည္ ျပဳံးျပဳံးရႊင္ရႊင္ႏွင့္ ဆီးႀကိဳ ငံ့လင့္လ်က္ရိွေလျပီ။

ေလာကဓံ၏ ႏွိပ္စက္မႈ အေသးစိပ္ကေလးမ်ားသည္ ႀကိမ္တံျပာႏွင့္ တဆပ္ဆပ္ရိုက္၍ ႏွိပ္စက္မ်ား သည္႕အလား နာက်င္ဘြယ္ရာတစုတို႕သည္ တခုျပီးတခုေတြ႕ႀကံဳ ဆုံစီးလာေတာ့မည္။ သို႕ေသာ္ ဒါေတြကို ႀကိဳတင္ မသိျမင္ႏိုင္ေသးပါ။ ေလာေလာဆယ္ ႀကဳံလာရေသာ ပူေဆြးဒုကၡမ်ားကို ခါးစီး၍ ခံရင္း ေမေမသည္ ေဖေဖအား သျဂိဳဟ္ပုံ အခမ္းအနားအတိုင္း အိမ္ဦးတြင္ စီစဥ္ေနပါသည္။ ရာထူး လက္ရွိႏွင့္ ေသဆုံးေသာ ပုလိပ္ အရာရိွ တဦးျဖစ္သည့္ အျပင္ ၀က္မစြတ္ ျမိဳ႕စားမင္းႀကီး ၏ မ်က္ႏွာေႀကာင့္ မ်က္ႏွာျဖဴ ပုလိပ္မင္းႀကီး၊ ရာဇ၀တ္၀န္ႀကီး တို႕ အမိန္႔ျဖင့္ လိုသည္ထက္ပိုေအာင္ လက္နက္ထမ္း ပုလိပ္တပ္သား မ်ားကို မသာ အခမ္းအနား မွာ လိုက္ပို႕ေစျခင္း၊ အမိန္႕ျပန္တမ္း ဖတ္ေစျခင္းမ်ား သည္ ေမေမအား အလူးအလဲ ပူေဆြး ဒုကၡ ျဖစ္ေစျပန္ပါသည္။
ဖခင္ႀကီး ဆုံးပါးသြားေသအခါ ေမေမမွာအသက္ သုံးဆယ္ခန္႕သာ ရိွ၍ က်မအသက္၁၂-ႏွစ္ေက်ာ္ ေမာင္ငယ္ေလး က သုံးႏွစ္သား မွ်သာ ရိွပါေသးသည္။ ဤမိသားစုႏွင့္ တပည့္တပန္းမ်ား သည္ အဘယ္မွာ ေနရမည္ မသိခဲ့၊ သို႕ေသာ္ ၀က္မစြတ္ျမိဳ႕စား မင္းႀကီးသည္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ႏွင့္ မုဆိုးမ ျဖစ္ရေသာ သမီးအား ရင္အုပ္မကြာ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ လို၍ သူ၏ အရိပ္အာ၀ါက ေအာက္မွာပင္ ေနေစသည္။

ေမေမသည္ အေနအထိုင္ကို က်ဥ္းႏိုင္သမွ်က်ဥ္းအာင္ ႀကိဳးစားျပီးမလိုေတာ့ေသာ ဘြိဳင္ကုလား၊ သားငယ္ ထိန္းေသာ ကုလားမအာယား စသည္မ်ားကို ျဖဳတ္လိုက္ျပီး၊ လက္ရင္းတပည့္ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္သာ ထားေတာ့သည္၊ ပိုလွ်ံေနေသာ အိမ္ေထာင္ပစၥည္း မ်ားကို လွည္းႏွင့္တိုက္၍ အဂၤလိပ္ ေလလံဆိုင္ မ်ားသို႕ ပို႕၍ ေရာင္းခ်ေစသည္၊ ဖခင္ႀကီး အျမတ္တႏိုးထားေသာ မိဘဘိုးဘြား တို႕၏ ပုံတူဆီေဆး ပန္ခ်ီ ကားႀကီးမ်ား ႏွင့္ ဓါတ္ပုံႀကီးမ်ားမွ တပါး အစိုးရအ၀တ္အစား၊ ဓါး, ေသနတ္ စသည္မ်ားကိုပါ မိတ္ေဆြပုလိပ္ အရာရိွမ်ားသို႕ ေရာင္းခ်ျပီး သြားေလသူအဘို႕ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ျပဳရေတာ့သည္။

ေပးႏိုင္မွ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြး

ဤအတြင္း ေနာက္ပိုင္း၌ အေျခအေနသည္တမ်ိဳးတဖုံ ေျပာင္းမွန္းမသိေျပာင္းလဲ လာပါသည္၊ ယခင္က လူျမင္လွ်င္ မ်က္ႏွာခ်ိဳ ေသြးေနက်၊ အေဆြအမ်ိဳးမ်ားသည္ မ်က္ႏွာထားခပ္တည္တည္ ျဖစ္လာႀကသည္၊ ရွင္းရွင္း ေရးရလွ်င္ ေမေမသည္ မိန္းမသားမုဆိုးမ ျဖစ္ေနသျဖင့္ ေရွးအခါကလို မေခၽြ ႏိုင္ေတာ့ျပီ၊ အထူးသျဖင့္ ဖခင္သည္ လက္ႀကီးသူ ျဖစ္သည့္အတိုင္း တူသားေနာင္မယ္တို႕ကို မုန္႕ဘိုးေပးကမ္းရာ မွာပင္ ေငြကို ေပးသည့္အခါ ေပး၍ တခါတရံ ေရႊဒဂၤါးကိုပင္ ေပးတတ္သည္၊ ေရႊဒဂၤါး၏ တန္ဘိုးမွာလည္း ထိုစဥ္ အခါတုန္း ကေတာ့ ဆယ့္ေလးငါးက်ပ္သာ တန္ဘိုးရိွပါသည္။
ေမေမက မုဆိုးမ ဘ၀ကို ယခုမွ လပ္လပ္ဆပ္ဆပ္ ရင္ဆိုင္ရသူ ျဖစ္ေသာ္လည္း ေမေမ၏အစ္မႀကီး မွာ ခပ္ေစာေစာ အခ်ိန္ပိုင္း ဆီကပင္ အိမ္ေထာင္ႏွင့္ကြဲလာျပီး သားႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ မိဘရိပ္တြင္ ၀င္ေရာက္ ေနထိုင္ လ်က္ရိွသည္။

၀က္မစြတ္ျမိဳ႕စားမင္းႀကီးသည္ တမ်ိဳးတဖုံစီ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပသူ သၼီးႏွစ္ေယာက္အား သနား ႀကင္နာစြာ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ပါသည္။ က်မတို႕ သားအမိကို ယခင္လို အိုးခြဲ မစား ေစလိုေသာ ေစတနာ ထားရိုးကား မွန္ပါသည္၊ သို႕ေသာ္ အိမ္ဦးပိုင္း က လူႀကီးမ်ား၏ေစတနာသည္ အေနာက္ေဆာင္ မိန္းမပိုင္းတြင္ ပေယာဂ ၀င္၍လာပါသည္။ မုဆိုးမ ဆိုေသာ္လည္း ပစၥည္းဥစၥာထုပ္ ႀကီး ရင္ခြင္ပိုက္လ်က္ မိဘ ေကၽြးစာ၊ ေမြးစာ ကို စားရန္မသင့္ဟု ေစာင္း၍တဖုံ၊ တည့္တည့္ တမ်ိဳး ေျပာႀကေသာေမေမ၏ သားခ်င္း ေဆြမ်ိဳးတို႕ အသံကထြက္လာသည္၊ ေမေမမွာေယာက်ာ္းဆုံး ျပီးစျဖစ္၍ မ်က္ရည္မစဲေသးခင္ တပည့္မ်ားႏွင့္ မီးဖိုေခ်ာင္ကိစၥကို ျပန္မႀကည့္ႏိုင္ေသးမွီ ဤမွ် အျမင္တိုစြာႏွင့္ မနာလိုမရႈစိမ့္ေသာ သေဘာထားေသးမႈကို အခ်ိန္ အေစာဆုံး ရင္ဆိုင္ရသည္။ တပည့္ တပန္းမ်ား အားလည္း စားေသာ ထမင္းလုပ္ကို မ်ိဳမက်ေအာင္ စူႀက, ေဆာင့္ႀက သည္၊ ထို႕သို႕ျမင္းက မလႈပ္ ခုံကလႈပ္သူ မ်ားမွာ ေမေမေရာက္ေလရာ ျမိဳ႕သို႕လိုက္၍ ေပးေကၽြး မႈကို ခံယူခဲ့ဘူးသူမ်ားက ပို၍ဆိုးရြားပါသည္။

သို႕ေႀကာင့္ ယခင္အတိုင္းပင္ တသီးတျခားျပန္၍ စားအိုးတည္ရသည္၊ သို႕ေသာ္ေရွ႕ပိုင္းက ေမေမ၏ ေမြးဖခင္ အား အသိမေပးပါ၊ က်မအဘို႕ဤကိစၥကို ေစာေစာပိုင္းက မရိပ္မိ မသိရိွပါ၊ က်မကိုယ္တိုင္လည္း ထမင္းဟင္း ကို စားေနႀကမဟုတ္၍ မစားေသာေႀကာင့္ သူတို႕ မီးဖိုေဆာင္ပိုင္း သို႕ မ၀င္မိသျဖင့္ မသိရျခင္း လည္း ျဖစ္ပါသည္။

က်မမွာေမြးဖခင္၏ ေပါင္မုန္႕ႏွင့္ ႀကက္သားရိုးစ္ကို အက်င့္ လုပ္ေပးထားခဲ့မႈေႀကာင့္ ထမင္းႏွင့္ ဟင္းကို စားေသာ အက်င့္မရိွဘဲ ေနသူျဖစ္၍ ယခုအခါ တားျမစ္မည့္သူ မရိွတိုင္း လြတ္လပ္ေရးရျပီး ႀကိဳက္ရာ မုန္႕မ်ားကို ၀ယ္စား တတ္လာသည္၊ အရင္ကတခါမွ မစားရဘူးေသာ လက္သုတ္၊ မုန္႕တီ စသည္တို႕အား မ်ားစြာ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေနပါသည္၊ ထုိအခ်ိန္ကမႏၱေလးျမိဳ႕တြင္ မုန္႕စုံအထုပ္မ်ားကို ခံေတာင္းႏွင့္ထည့္၍ အရပ္ထဲ သို႕လည္ေရာင္းသည္၊ ထိုလက္သုတ္သယ္ မုန္႕တီသည္မုန္႕စုံ အထုပ္မ်ားမွာ က်မ၏ အဟာရ အတြက္ ေဖါက္သည္မ်ား ျဖစ္ေနသည္။ မင္းစိုးရာဇာအိမ္ဆိုျပီး ေစ်း သည္မ်ား အိမ္ေရွ႕မလာ၀န္႕ပါ၊ ေနာက္ေဖးဘက္ ေလွခါးမွ တတ္ရပါသည္၊ ေစ်းသည္ေတြ ကလည္း ဘုရားထူးျပီး ေရာင္းသည္၊ သူတို႕ ေစ်းေတာင္း ခ်ျပီး မသိေသးလွ်င္ (ေမာင္ေမာင္တို႕ ခင္ခင္တို႕ ကိုယ္ေတာ္ေလးတို႕မုန္႕သည္လာျပီဘုရာ့) ဟု ခပ္အုပ္အုပ္ ေအာ္ေျပာသည္။

ထိုအခါက ႀကိဳက္ရာမုန္႕ကို ၀ယ္စားျပီး ကာဖီတခြက္ ေဖ်ာ္ခိုင္းျပီး ေသာက္လိုက္ျခင္းျဖင့္ မနက္စာ ညစာ ကိစၥ ျပီးစီး သြားပါသည္၊ အမ်ားအားျဖင့္ အေနာက္ေဆာင္ေခၚ မိန္းမပိုင္းတြင္က်မ မေနခ်င္ေသာ အေႀကာင္း ရိွသည္၊ ထိုအေႀကာင္းမွာ ယခင္ကက်မ ဘာဘဲလုပ္လုပ္ ခ်ီးမြမ္း ေျမႇာက္ပင့္ေနႀကေသာ အိမ္သူအိမ္သား အခ်ိဳ႕တို႕သည္ က်မကိုျမင္လွ်င္ ေမးေငါ့သည္၊ ဘာကို ေငါ့မွန္းေတာ့ မသိပါ၊ ခါတိုင္းလို သူတို႕၀ိုင္းနား ကပ္လွ်င္ ေကာင္းစြာ လက္မခံခ်င္၊ အို ဖယ္စမ္းပါ-ဟူ၍၎၊ ေနဒါထိုင္ဒါႀကီး ကႀကမ္းလိုက္တာ- ဟူ၍၎ အျပစ္ တင္ႀက ဖယ္ထုတ္ႀကသည္။ က်မသည္ ဒါကို ခ်ီးမြမ္းျခင္း, ကဲ့ရဲ႕ျခင္း ဆိုေသာ ေလာကဓံ ဟူ၍ နားမလည္ ေသးေသာ ငယ္ရြယ္သူ ျဖစ္ယုံမက တႀကိမ္အတခါမွ ဤသို႕ ေျပာျခင္းမ်ိဳးမခံရ ဘူးသျဖင့္ အ့ံအား သင့္လ်က္ မေတြးတတ္ေအာင္ ရိွေနဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။

၀တ္စား ဆင္ျပင္မႈႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္လည္း ထိုနည္း၎ အျပစ္တင္ ခံရျပန္သည္၊ ယခင္ေရးဘူး သည့္ အတိုင္း ေမေမသည္ မိုးကုတ္ျမိဳ႕တြင္ ေန႕စဥ္က ပတၱျမားေက်ာက္နီ အဘိုးတန္မ်ား အမ်ား အျပား ပါလာရာ ေမေမက တဆင္စာႏွင့္ သၼီးတဆင္စာ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ရဲရဲေတာက္ နီးျမန္း ေနေအာင္ ၀တ္ဆင္ ခဲ့ရသည္။ ထို႕အျပင္ က်မ ေဖေဖက အေနာက္တိုင္းသား ဆန္ဆန္ အယူအဆ ႏွင့္ ေရႊႏွင့္ပတၱျမား စီျခယ္ ထားသည့္ တေပခဲြခန္႕အရွည္ရိွေသာ ထီးရိုး တခုကို လုပ္၍ ေဆာင္းေစသည္။ ဟိုအခ်ိန္ တုန္းက သည္ပစၥည္း ေတြ ၀တ္ဆင္လွ်င္ ၀ိုင္းအုံ ခ်ီးက်ဴးႀကသူ ေတြမွာ သူတို႕ဘဲျဖစ္၍ ယခု ဒါေတြ ၀တ္မိလွ်င္ ရိုင္းလိုက္တာ ေတာက လာတဲ့ သူႀကီးသၼီး လိုလို၊ ရွမ္းျပည္ကဆင္းလာတဲ့ ေစာ္ဘြားသၼီး လိုလိုဟု  ႀသဘာ ေပးႀကျပန္ ပါသည္။

က်မသည္ လူ႕သေဘာကိုစတင္ ရင္ဆိုင္ရေသာ ပဏာမနိဒါန္းအျဖစ္ အထက္ပါကိစၥမ်ိဳး ေတြခဏ, ခဏ ႀကဳံရ ႀကားရ မ်ားေသာအခါ သူတို႕အနားကို မသြားေတာ့ဘဲ ဘိုးဘိုး၀က္မစြတ္ ျမိဳ႕စားႀကီး အနားကပ္ခါ စာေပ ဗဟုသုတ ေပးသမွ် ရေအာင္ယူခဲ့သည္။ ထိုမွ အားလွ်င္ ပစ္ထားခဲ့ရေသာ အဂၤလိပ္ ဖတ္စာအုပ္ ကေလးမ်ား ျပန္လွန္ ေလ့လာသည္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ လူ႕ဘ၀၏ ေျပာင္းလဲမႈေတြ ကို မေတြးတတ္ ေတြးတတ္ ႏွင့္ အေတြးနယ္ခ်ဲ႕ လာသည္။ မိမိစိတ္ဓါတ္ ၌ ခံစားခ်က္ အရပ္ရပ္ မ်ားကို တခုခု ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေပါက္ကြဲ ပစ္လိုသည္။

သို႕ေသာ္ဆြ႕ံအသူ အိမ္မက္မက္သကဲ့သို႕ ျပန္၍မေျပာတတ္သလို ရိွေနသည္။ ျမဳံ၍အုံ၍ ေနေသာ ေတြးေတာ မႈ႕မ်ားသည္ ျပည့္သည္ထက္ ျပည့္ႀကပ္လာသည္။ ျပည့္အားႀကီးလွ်င္ ဆီမ်ားကဲ့သို႕ ယုိဖိတ္ စီးဆင္းရန္ ထြက္ေပါက္ကို တြန္းကန္လိုက္ရွာလ်က္ ရိွရာမွ ေနာက္ဆုံးထြက္ေပါက္၏ အစကိုုေတြ႕ရသည္။ ထိုထြက္ေပါက္ကို တအုံေႏြးေႏြးခံစားရ ျပီျဖစ္ေသာ ဘ၀၏ အဆင္မေျပမႈ၊ လူေတြ ေျပာင္းလဲမႈစသည္မ်ားကို ပုံပမာ တခုသဘြယ္ ခ်ယ္လွယ္မြမ္းမံကာ စာဖြဲ႕ေရးသားခ်င္ေသာ စိတ္ဆႏၵ ေပၚေပါက္ လာရသည့္ ထြက္ေပါက္ ပင္ျဖစ္ပါသည္။

မိမိခံစားခ်က္ကို မႈတည္၍ေရးသားလို္ေသာ္လည္း ထိုေခတ္ထိုအခ်ိန္ အခါကေရးအသားမွာ ခန္႕ျငား ေသာစားႀကီး,ေပႀကီးေတြသာ ျဖစ္သည္။ မွာတမ္းလကၤာ ဆိုသည္ပင္ေအာင္ထစ္ဆုံး အေပါစား အသုံး အစြဲ ျဖစ္သည္ဟု ပညာရိွပိုင္းက ယူဆေနႀကသည္။ စကားေျပ အေရးအသားမ်ိဳးကို တတ္မည့္သာ တတ္ႀကသည္၊ လူရာ မသြင္းခဲ့ေသးေပ၊ သို႕အတြက္ ေရးလိုေသာစာတခုခုကို ဘာႏွင့္ေရးရမည့္ဟု မေ၀ခြဲႏိုင္၊ အုန္းသီး ကိုင္ထားေသာ ေမ်ာက္ လိုျဖစ္ေနပါသည္။

မွာတမ္းလကၤာမ်ိဳးႏွင့္ စရမည္လားဟု စခ်ီေရးႀကည့္သည္။ ဦးပုညေမတၱာ စာမ်ိဳးလိုအေထ့အေငါ့၊ အရႊမ္း အေသာ ကေလးမ်ားႏွင့္ စႀကည့္သည္။ ေတာင္တြင္း ဦးႀသဘာသႏွင့္ မွန္နန္းရာဇာ၀င္သုံး စကား ခန္႕ခန္႕ႀကီးမ်ားႏွင့္ ေရးသားႀကည့္သည္။ ကဗ်ာဘက္မွ လွည့္၍ ေတးထပ္၊ ေဒြးခ်ိဳး၊ ေလးခ်ိဳး၊ ေဘာလယ္ စသည္ ႏွင့္ စမ္းသည္။ တပိုင္းတစ တစိတ္တေဒသ မွ်သာ လိုသလို ရခဲ့ျပီး ေရွ႕ခရီးကို ဆက္၍ ေရးသား ခ်ီတက္ရမည္မွာ က်မ္းစာအုပ္တအုပ္ေလာက္ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား ျဖစ္လာမွ အဆုံးသတ္ ၍ ရမည္။ သို႕ေႀကာင့္ တပိုင္းတစေတြ ကေလာင္စမ္းခဲ့သမွ် တို႕ကို ေခတၱရပ္ဆိုင္းထားျပီး တမ်ိဳးတဖုံ လွည့္ေရးရန္ စဥ္းစား မိျပန္သည္။

စဥ္းစားျခင္းမွာ တကယ္တန္း စဥ္းစား ဆင္ျခင္ တတ္ေသး၍ေတာ့ မဟုတ္ဘဲ ဘာလုပ္ရမည္ဟု မရဲတရဲ ျဖစ္ေနျခင္း သာ ျဖစ္ပါသည္။ ေန႕စဥ္ႀကားသိ ေတြ႕ျမင္ ေနရေသာ အိမ္ဦးခန္း မွ လူႀကီးမ်ား စကား အသုံးအႏႈန္း အေျပာအဆိ္ု ေဆြးေႏြးခ်က္မ်ား ႏွင့္ ဖတ္ႀကား မွတ္သား ရေသာ လက္ေတြ႕ စာေပမ်ားက လည္း အရြယ္ႏွင့္ မကိုက္ညီေအာင္ အဆင့္အတန္းျမင့္တာေတြခ်ည္းသာ ေတြ႕ေနရပါသည္။

နန္းတြင္း ဇာတ္၀တၱဳေတာ္ႀကီးမ်ား အျဖစ္ ဖတ္ခဲ့ရေသာ ဣႏၵာ၀ံသ၊ ေကသာသီရိ၊ ဇင္းမယ္ကဏၰာသ၊ ဦးႀကင္ဥ၊ ဦးပုညတုိ႕ျပဇာတ္မ်ား ကဲ့သို႕ေရသားရန္မွာလည္း သူတို႕ေခတ္၏ပတ္၀န္းက်င္ စရိုက္အယူ အဆ အတိုင္း ရွင္ဘုရင္မ်ား အေႀကာင္းေတြ၊ ဘုရင့္သားသၼီးတို႕၏ ခ်စ္ခန္းႀကိဳက္ခန္း စစ္တိုက္ခန္း၊ နတ္သိႀကား မ်ားက မေနႏိုင္၍ ကူညီရပုံ၊ ဘုန္းတန္ခိုးႀကီး၍ နဂါးမ်ား ဘီးလူးမ်ား၊ ၀ိဇၨာေဇာ္ဂ်ီ မ်ားက လာေရာက္ ခစားျပီး လူသား တို႕ႏွင့္ ေထြးလား,လုံးလား ရိွေနပုံ၊ အေႀကာင္းေတြခ်ည္းသာ မူတည္ေရးႀက ျခင္းျဖစ္ရာ ေရွးဦးစြာ က်မ ေရးခ်င္သည္မွာ ဒါေတြ မဟုတ္ေသးပါ။

ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ က်မ၏မ်က္ေမွာက္ လက္ေတြ႕ေတြ႕ျမင္ရေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ဘတ္ေကာင္းေသာ ဒ႑ရီတခုလိုသာ ရိွသည္။ က်မပြင္အံထြက္ခ်င္သည္မွာေတာ့ ယခု လက္ငင္း ေတြ႕ ႀကဳံ ရင္ဆိုင္ေနရေသာ လက္ရိွအေျခအေနႏွင့္ လက္ရိွေခတ္အျမင္ အေတြ႕မ်ားကိုသာ မႈတည္ေရးသား လိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဒါေတြကို စကားေျပ ရိုးရိုးႏွင့္ ေရးဘို႕မွာလည္း အလြန္လြယ္ကူေသာ အလုပ္ဟု ယူဆ လာမိပါသည္။

သို႕ရာတြင္ လူႀကီးပိုင္းမွ အယူအဆေႀကာင့္ သိမ္ဖ်င္းေသးႏုပ္သည္ဟု အထင္ေရာက္ျပီး ရဲရဲႀကီး ေရးမခ်၀ံ့ဘဲ ထစ္ေငါ့ ေနဆဲရိွပါသည္၊ ေနာက္ဆုံး က်မကို ေအာင္ျမင္စြာ စာေရး ျဖစ္ေအာင္ စ၍ တြန္းပို႕ လိုက္ရျခင္း ခံရေသာ မဂၢဇင္း ႏွစ္ေစာင္ ထြက္လာပါသည္။ ၎မွာ ျမန္မာမဂၢဇိန္ ေခၚေသာ မဂၢဇင္း ပ်က္ သြားျပီးေနာက္ ေပၚထြက္လာေသာ ပညာ့အလင္း မဂၢဇင္း ႏွင့္ သူရိယမဂၢဇင္း တို႕ ျဖစ္ႀကပါသည္။

ဝတၳဳစ၍ ေရးရခ်ိန္ ဆက္ရန္

.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>