ရွှေစင်ဦး ကြိုက်၏ မကြိုက်၏

အဖြူရောင်နတ်သမီးလေး ရဲ့ တာဝန်ပေးချက် အရ ဒီပိုစ့် လေးကို ရေးပေးပါမယ်... ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာ ရွှေစင်ဦး ရဲ့ စာဖတ်သူ တွေ ကတော့ ရွှေစင်ဦး အကြောင်း အခုလို ရေးမပေးသော်လည်း အားလုံး သိနေကြပြီ ထင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့လည်း လူ့ သဘာဝအရ ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် သူများမမေးရင်တောင် ပြောချင်နေကြ တာဆိုတော့ အခုလို တရားဝင် ပြောခွင့် ရပြီဆိုတော့ ပိုဝမ်းသာသွားတာပေါ့ဗျာ.. နတ်သမီး ရေ ကျေးဇူးပါ...။

ကိုယ်ခန္ဒာ

အင်း ညီမ နတ်သမီးလို လည်း အရပ်မမြင့်ဘူး... ပု တယ် လို့ ပြောရအောင် လည်း မပု ဘူး... သာမန် ကိုယ် လို သူလို ဘယ်လို မှ ထူးခြားမှု့ မရှိတဲ့ အရပ် ကလေးနဲ့ စိတ်နောက် ကိုယ်မပါ လုံးလုံး  လုံးလုံး နဲ့ သွားနေပြီ ဆိုရင် ရွှေစင်ဦးသာ မှတ်လိုက်ပါ... ။

ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ပေါင်၁ဝဝ မပြည့် တဲ့ ဘော်ဒီဝိတ် လေးနဲ့ ဝါးခြမ်းပြားလေး ထောင်ထားသလို လှ မှ လှ... ကြီးလာတော့လည်း ခေါင်းအုံး ထဲ လေသွင်းမှုတ် ထားသလို ကစ်ကစ်လေး နဲ့ ချစ်..ချစ် စရာလေး ... အမလေး မွှန်းတတ်လိုက်တဲ့ ရွှေစင်ဦးလေး ပါလား...။

မျက်နှာလေး ကတော့ ရေမိုးချိုးပြီးရင်တော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး နဲ့ ကြည့်ပျော်ရှု့ပျော် ရှိသလိုလို ပေမဲ့..  အိပ်ယာ ထဲ မှာ ... ချစ်ချစ်ကြီး ကို အိပ်တော့မယ် လို့ နှုတ်ဆက်ရင် လှလှလေး အိပ်ကွာ.. လှလှလေး မအိပ်နိုင် ရင် ဟိုဘက်လှဲ့အိပ်  ဆိုလို့တဘက်လှဲ့ ပြီး အိပ်ရတဲ့ အဆင့်... ။

ဘယ်လို ခန္ဒာကိုယ် အချိုးအစား မျိုးကို ကြိုက်သလည်း ဆိုရင်တော့ ဖယ်ရှင် ဆိုင်ရှေ့ ချထားတဲ့ အရုပ်လေး တွေ သာကြည့်လိုက်တော့ ဒီဘဝ တော့ ဘယ်လိုမှ မရနိုင်တဲ့ ခန္ဒာကိုယ် နဲ့ မဝတ်နိုင်တော့ တဲ့ အဝတ်အစားလေး တွေ ကြိုက်မှကြိုက်....။

အပြုအမူ

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် နေပုံထိုင်ပုံ တွေဟာ မိန်းမ မဆန်ပါဘူး.... မိန်းမဆန်တဲ့ နူးညံသိမ့်မွေ့ မှု့ တွေ လုံးဝ မရှိပါဘူး.... ဒါပေမဲ့ လူသားတိုင်းမှာ ရှိသင့်တဲ့ တည်ကြည်တဲ့ အပြုအမူ တခုတော့ ရှိတယ် လို့ ကိုယ့် ကိုကိုယ် ထင်ပါတယ်..။

 နှလုံးသား ထဲက လာတဲ့ စကားတွေ ကိုဘဲပြောတတ် သလို.... ရင်ထဲက လာတဲ့ အတိုင်းဘဲ ပြုမူတတ် ပါ တယ်...။

ကိုယ်ကြိုက် တာကို ပြောရရင်တော့ မိန်းမ သိပ်ဆန်ပြီး ဟန်ဆောင်မှု့ကင်းတဲ့ ချစ်စရာ အပြုအမူလေး တွေ ကို နှစ်သက် ပါတယ်...။

အစားအသောက်

ဘယ်အစားအစာ ဘဲ ဖြစ်ဖြစ် သေသေချာချာ ချက်ထားရင် ကြိုက်တယ်...  ဘယ်လောက်ကောင်း ကောင်း ပြီးစလွယ် ချက်တဲ့ အစားအစာ မျိုး ဆိုရင် စားကိုမစားဘူး.. စားမကောင်းအောင် ချက်တဲ့သူ လည်း ရန်သူ ဘဲ....၊  ငါးပိရည် ... တို့စရာမျိုးစုံ နဲ့ မြန်မာ ဟင်းစစ်စစ် တွေကိုကြိုက်တယ်..... မလွဲသာ လို့ စားရမယ် ဆိုရင် တရုပ်အစား အစာ ကိုဘဲရွေးမယ်...။

ကော်ဖီ နဲ့ .... ကလွဲပြီး ဘာ အအေး အပူ မှ မသောက်ဘူး.... ကော်ဖီ ခါးခါးလေး တခွက် ကတော့ တကယ် ဘဲ အမောပြေစေတယ်....။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ချစ်သူများသို့

အားလုံးကိုကျေးဇူးတင်ပါတယ်

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ချစ်သော ရွာကလေး (၁)

ချစ်သော စာဖတ်သူ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျား ကျွန်တော် ဟာ ကျေးလက်သဘာဝ တွေကို ချစ်ခင်ပါတယ်..၊ အဲဒီ အတွက် ..... အဆင်ပြေ သလို ရွာလေး တွေကို သွားရောက်. လေ့ရှိပါတယ်.. ဒါကြောင့်..... ကျွန်တော် ရေး တဲ့ ဆောင်းပါး တွေထဲက ကျွန်တော် ဟာ အားလုံး ကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ကျွန်တော် ပါ...၊ စာထဲ မှာ ပါတဲ့ ဇာတ်ကောင် တွေ ဟာ လည်း မြန်မာပြည် ကျေးလက်နေ ကျွန်တော် တို့ အားလုံး ရဲ့ အဖိုးအဖွား တွေ အမျိုးအဆွေ တွေ ပါလို့ နားလည်ပေးကြပါဗျာ...

လေးစားစွာဖြင့်

စာရေးသူ - ရွှေစင်ဦး

ဒီနေ့ ကျွန်တော် ရွာ ပြန်တယ်... သူငယ်ချင်း တယောက်လည်း ပါတယ်... ကျွန်တော် တို့ရွာကလေးက မိုးကုတ်- သပိတ်ကျင်း ကားလမ်းဘေးမှာ တည်ရှိပါတယ်...၊ မြန်မာမင်း များ လက်ထက် - အင်္ဂလိပ် လက်ထက် ကတော့ ရှမ်းပြည် ဘက်က လာတဲ့ ခရီးသွားတွေ ရပ်နားရာ စခန်း တခုအဖြစ် နံမည်ကျော် နေရာလေး တခုပါ... ။

ဒဂုန်ခင်ခင်လေး ရဲ့ နှစ်ပေါင်း ၆ဝ ဝတ္ထု ကြီးထဲက ဒဂုန်ခင်ခင်လေး တို့ အဖေ မိုးကုတ် မှာ တာဝန်ကြတော့ မြင်းတွေ လှည်းတွေ နဲ့ မိသားစု တပည့် တပန်းတွေ  ပြောင်းရွှေ့တဲ့ အခါမှာ ကျွန်တော် တို့ ရွာလေး ကိုဖြတ်သွားကြ တယ်လေ... နောက်တခါ ရွှေဥဒေါင်း ရဲ့ ဝတ္ထုတပုဒ် ထဲမှာ လည်း ကျွန်တော် တို့ ရွာကလေး (စခန်း) ကို အခြေပြုပြီး စာတပုဒ်ရေးဘူးတယ်... အဲဒီအချိန်က တော တောင် တွေ ထူထပ်ပုံ ကတော့ အဲဒီဝတ္ထုတိုလေး ဖတ်ရင်းတောင် ကြက်သီး ထအောင် လန့်စရာကောင်း လှပါတယ်...။

ကျွန်တော် ငယ်ငယ်ကတော့ ကားလမ်းဘေး က အိမ်တွေရဲ့ နောက်မှာ တကယ်ကို ထူထပ် တဲ့ တောကြီး ပါဘဲ...အဲဒီတုန်း ကတော့  လူသူ အရောက်အပေါက် နည်း ပြီး တောကောင် မျိုးစုံ ကျင်လည် ကျက်စား ရာ တောကြီး ပါ.. အင်္ဂလိပ်မင်း များ လက်ထက်ကတော့ အခု ကျွန်တော် တို့ ရွာအစွန် က ပြိုကျလု ဆဲဆဲ ဗိုလ်တဲ မှာ တည်းခို ကြပြီး အမဲပစ် ကြပါသတဲ့ (အခုတော့ အသစ်ပြန်ဆောက် ထားကြပါပြီ)..... ။

ဒါတွေဟာ ယုံတမ်း စကား တွေများလား .. ကျွန်တော် နဲ့ လိုက်လာတဲ့ သူငယ်ချင်း ကတောင် ကျွန်တော် တို့ တောကြီး ကိုကြည့် ပြီးတော့ နင်တို့ တောကလည်း ဘယ်လို များ တောကောင် တွေ ကို ပစ် သလည်း ငါဖြင့် မျက်စေ့ တဆုံး တတောလုံး ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လှမ်းမြင် နေရ တာဘဲ.. တောကောင် တွေကလည်း ဒို့ကိုမြင်မှာပေါ့.. ဒို့ကလည်း အကောင် တွေမြင်တော့ ထိပ်တိုက် စီးချင်း ထိုးရမှာလား တဲ့....။

သူငယ်ချင်း စကားကို ဟားတိုက် ရီလိုက်ရင်း .. ဘာဖြေရမှန်း ရုတ်တရက် မသိဘူး.. ငါလည်း ရွာကို တနှစ် မှ တခေါက် လောက်ပြန်တာ.. ငါပြန်တိုင်း တနှစ်ထက် တနှစ် ဒီတောအကြီးကြီး ဟာ ဒီလို ဖြစ်လာ တာဘဲ... အခု မင်းမြင်ရတဲ့ ဒို့ရွာ လမ်းဘေးက အပင်တွေ ဟာ အနဲဆုံး နှစ်ပေါင်း ၁ဝဝ ကျော်တွေ ဘဲ ဒို့အမေ ငယ်ငယ် က လည်း ဒီအပင် တွေ ရှိတယ်.. အဖွား ငယ်ငယ် ကလည်း ဒီ အပင် တွေရှိတယ်... ။

တောထဲ က အပင် တွေလည်း အဲဒီလိုဘဲ ... ဒါပေမဲ. အခုနောက်ပိုင်း မှာတော့ တော ထဲက အပင်တွေ ဟာ ဟို ကားပေါ် မှာ ပါကုန်ပြီ .. တစီးပြီး တစီး မနားတန်း သွားနေတဲ့ သစ်လုံး အကြီးကြီး တွေ အပြည့် နဲ့ သစ်ကား တွေ ကို ပြလိုက်ပါတယ်....  ဒို့စီမှာ...  အခု ရွာလမ်းဘေး က အပင် တွေဘဲ ကျန်တော့ တယ်... တောထဲကတော့ ကုန်ပြီထင်တာပါဘဲ.... ။

လေးနာရီ ခရီးလောက်ဘဲ ဖြစ်တဲ့ အတွက် စကားပြောလို့ မဝခင်မှာဘဲ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ရွာကလေး ကိုရောက် လို့လာခဲ့ပါပြီ...။

ရွာကလေး ရဲ့ နံနက်ခင်း

သူငယ်ချင်း ရေ အားလုံးကို မေ့ထားလိုက်တော့... အခု မနက်အစော ဘာစား မလည်း... ငါတော့ ဟင်းပေါင်း စားမယ်... မင်းလည်း စားကြည့် လို့ ပြောလိုက်တယ်၊ ကျွန်တော် ရွာရောက်တိုင်း မနက်စောစော ဗန်းလေး နဲ့ လာရောင်းတဲ့ ဟင်းပေါင်း ကို အကြိုက်ဆုံးဘဲ... ရွာနား တဝိုက် က ရသမျှ ဟင်းရွက် ပေါင်းစုံ ကို ဆန်မှုံ့နဲ့ နယ်ပြီး ကျွန်းရွက် နဲ့ ထုတ်ထားတဲ့ ထားတဲ့ ဟင်းပေါင်း နီနီ ပူပူနွေးနွေး လေးကို ပဲပုတ်.. ငရုပ်သီး ရောနယ် ထားတဲ့ အချဉ်လေး နဲ တို့စားရတာဟာ ကျနော့် အတွက် မမေ့နိုင် တဲ့ ရွာလေး က စားစရာတွေ ထဲ က တခု ပေါ့.. မြို့ မှာ လုပ်စားတဲ့ ဟင်းပေါင်း နဲ့ ဘယ်လိုမှ မတူ နိုင်ပါဘူး.. လတ်ဆတ် မှု့ တွေ ကွာသွား လို့ဘဲ ထင်ပါရဲ့....

ဟိုး အရင်တုန်းကတော့ ရွာမှာ ဈေးသည် တွေ ဘာတွေ မရှိပါဘူး.. ကိုယ်စားချင်တာ ကိုယ် လုပ်စားရုံ ဘဲ.. တွေ့တဲ့ အရွက်ပေါင်းစုံ ကို ကြိုက်သလောက် ခူးပြီး ကိုယ့် ဘာသာ လုပ်စားကြတာဘဲ... ကျွန်တော် တို့ ခြံထဲမှာ ဆိုရင် ဟင်းရွက်ပေါင်းစုံ ရှိတယ်... ဆူးပုတ်ကြီးပင်ကြီး ကလည်း လူတောင်တက် လို့ရနေပြီ... ။

တခြား ခြံစည်းရိုး မှာ ပေါက်နေတဲ့ အပင်တွေ နဲ့ အပင်တွေမှာ နွယ်တက်နေတဲ့ အပင် တွေကလည်း အများကြီး ... ကျွန်တော် ဟင်းပေါင်း လုပ်စား ရင်တော့ ရသမျှ အရွက်အားလုံး ခူးထည့်တယ် နုထွတ် နေတဲ့ အရွက် ကလေး တွေ ရွေးခူးတယ် ... အရသာ ကတော့ အစုံဘဲ တချို့ က အခါး မကြိုက်တော့ ဂွေးထောက်ညွှန့်လေးတွေ မထဲ့ ဘူး ကျွန်တော် ကတော့ ဂွေးထောက်ညွှန့် ခါး စိမ့်စိမ့် လေး လည်း ကြိုက်တာ ဘဲ....။

မြို့မှာလို သင်စရာ တော့ မလိုဘူး ကိုယ် တိုင်ခူး ထား တဲ့ အညွှန့်လေးတွေ ဘဲ ဆိုတော့  ရေစင်စင်ဆေး ပြီး.. ရေစစ်ထားလိုက်ရုံပါဘဲ.. ရေလေး နဲနဲ စစ်သွား မှ ဆန်မှုန့် အသင့် အတင့် ထဲ့.. ဆားလေး အချိုမှုန့် လေး ထဲ့ ... ပဲပုတ်ကြိုက်ရင် ပဲပုတ် လေး ထောင်းထဲ့ ပြီး  အရွက်တွေ နဲ့ ရောနယ်... ဆန်ကာထဲ မှာ စီထည့် တယ်.. ရေနွေးတည် ထားတဲ့ အိုးလေးပေါ် ဆံကာလေးတင် အပေါ်က အဖုံးလေး အုပ်ထားတယ်. .. အိုးဘေး မှာလည်း အငွေ့ တွေ တခြား မရောက်အောင်.. ရေစိုအဝတ်ကလေး ပတ် ပေးထား ရတယ်... ခဏနေ မွှေးလာရင် အရွက် ကလေးတွေ နပ်ရင် ရပြီ...။

အရွက်ပေါင်း ထားတုန်း.. ဟင်းရွက်ပေါင်း နဲ့ စားဘို့ အချဉ်လေး ကို ကိုယ်တိုင်လုပ်တယ်.. ခရမ်းချဉ်သီး ၂လုံး ၃လုံးလောက် မီးအုန်း ထားလိုက်တယ်... ထင်းမီးကျီးခဲ တွေ ရဲ့ အစပ် ပြာတွေကြားမှာ ထိုး ထည့် ထား လိုက်တာဘဲ ... ခြံထဲ က စွပ် လာ တဲ့ ငရုပ်သီး လေးငါးခြောက်တောင့် လည်း အဲဒီလိုဘဲ ပြာအုန်း ထားတယ် ပဲပုတ် ကို လည်း မီးကင် ထားတယ်... မီးကင် ထားတဲ့ ပဲပုတ် လေးငါးချပ် ကို အရင်ထောင်းတယ်... အဲဒီနောက်မှ ငရုပ်သီး မီးသင်းမွှေးမွှေး လေး ထဲ့ထောင်း ကြက်သွန်ဖြူ အသေးလေး တွေ လေးငါးမွှာ ထဲ့ ထောင်း နောက်ဆုံးမှ ခရမ်းချဉ် မီးအုံးလေး အခွံခွာ ပြီးထောင်း လိုက်တာဘဲ... ။

အဲဒါ ဟင်းပေါင်း နဲ့ တွဲဖက်စား ဘို့ အကောင်းဆုံး ခရမ်းချဉ်သီးထောင်းဘဲ... ကျွန်တော် ကတော့ ဟင်းရွက်ခူး တာက စပြီး အားလုံး ကိုယ့် စိတ်ကြိုက်လုပ်လိုက် ရမှ စိတ်တိုင်းကျတယ် ... ဒါပေမဲ့ အခုနောက်ပိုင်း ကျွန်တော် ရွာပြန်ရင် အမေ တို့က စပြီး ဈေးသည် ကလေး တွေ စီက ဘဲ ဝယ် စားတော့ တယ်.. အိမ်မှာ လုပ် မစား တော့ဘူး.... ကျွန်တော် ဟင်းရွက်ပေါင်းဖို့ ဟင်းရွက်ခူးမယ် လုပ်ရင်လည်း ဝယ်စား လိုက်ပါတော့ သမီးရယ် တဲ့ ... အလုပ် ရှုတ် ပါတယ် တဲ့...။

သြ ... ရွာလေး မှာတောင် အချိန်တွေ ရှားပါးသွားပြီလား.... ဒါမှ မဟုတ် ဟင်းရွက်ပေါင်း ရောင်းတဲ့ ကလေး လေး ကို အားပေးချင်လို့ လား ... တကယ် တော့ အဲဒီ ကလေး ခေါင်းပေါ် က ဟင်းရွက်ပေါင်း တဗန်းစာ လုံးရောင်းတာတောင်မှ ကျွန်တော် တို့ မြို့ မှာ မနက်ခင်းတိုင်း ဝယ်စားခဲ့တဲ့ ရှမ်းခေါက်ဆွဲ တပွဲ ဘိုး တောင် ပြည့်မယ် မထင်ပါဘူး....။

ရွာကလေး မှာ ဘာမှ ကြည့်ရှု့စရာ ထူးထူးဆန်းဆန်း မရှိတဲ့ အတွက် သူငယ်ချင်းကို ကျနော့် ဖွားလေး တို့ နေတဲ့ တကောင်း ကို ခေါ်သွားမယ်ဆိုပြီး ကျနော်တို့ အဝတ်ကလေး ၂စုံ ၃စုံ လောက် ယူပြီး ကားလမ်းဘေး မှာ တကောင်း သွား ဘို့ ကားစောင့် ကြပါတယ်...။

ကားစောင့် ရင်းနဲ့ ကားလမ်းဘေး မှာ ရှိနေ တဲ့  ဇရပ်လေး ထဲမှာ တချိန်က အလှူအတန်း တခုအတွက်   ဘုန်းကြီး တရား နာ နေတဲ့ ကြား မှာ လွန်ခဲ့ တဲ့ ၅နှစ်လောက်က သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်တဲ့ အမကြီး တယောက် တရားနာ သွား တဲ့ ဓါတ်ပုံတွေ ရှိတယ် ဆိုပြီး  သူငယ်ချင်း ကို ခေါ် ပြပါတယ် ...  ရေစက်ချတဲ့ ပုံတွေ ရိုက်တဲ့ ဓါတ်ပုံ တွေ ထဲမှာ သေဆုံးပြီးသား အမကြီး ပါနေတာ တွေ့ရတဲ့ အတွက်ပါ.... ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်း ကတော့ ဓါတ်ပုံ ဆရာ က ဓါတ်ပုံပညာ နဲ့ လုပ်ထားတာ နေမှာပါတဲ့.. ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိ တာက ဘာ အကျိုးအမြတ် ကို မျှော်ကိုးပြီးများ အဲဒီဓါတ်ပုံဆရာက လွန်ခဲ့ တဲ့ နှစ်များစွာက သေဆုံးသွားတဲ့ အဲဒီ အမကြီး ကို ထည့်ထားလေ သလဲ ဆိုတာပါဘဲ ...။

ကြမ်းတမ်းလှတဲ့ တကောင်းလမ်း

ဆိုးလိုက်တဲ့ လမ်း... နဲနဲလေး မှ မကောင်းဘူးလို့ သူငယ်ချင်း က ရွတ်လာပေမဲ့ ကျနော် ကတော့ ဒီလမ်းလေး ပေါ်လာလို့ ဒို့ ဒီလို လွယ်လွယ် သွားလို့ ရတယ် မှတ်ပါသူငယ်ချင်း... ကိုယ်တို့ ငယ်ငယ် က အခုလို အဖွားတို့ စီသွားရင် ရေလမ်း တလမ်းကဘဲ သွားနိုင်တယ်....

တကောင်း တို့ ကြာညှပ် တို့ က သူငယ်ချင်း တွေ မန္တလေး ကျောင်းလာတက်ရင် လည်း  ရေလမ်းက ပဲ သွားရတယ်... အချိန်ကြာပေမဲ့ အဲဒီအချိန်က လူငယ်သဘာဝ ဆိုတော့ သူငယ်ချင်း တွေစုပြီး မော်တော် နဲ့ ကျောင်းသွားတက်ရတာကိုက တအားပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ် ..... မော်တော်ပေါ် မှာ လာရောင်းသမျှ ဝယ်စား.. ဂစ်တာတီး သီချင်းဆို... ပျင်းလာရင် ဖဲရိုက်... တကယ်တော့ ဖဲဝိုင်း က ၂၄နာရီပါ ... တယောက်ဝင် တယောက်ထွက်ပေါ့... အပျင်းပြေဆော့ကြတာပေါ့ လို့ ကျောင်းတက် တဲ့ အကြောင်းကို အမြဲတမ်း မှတ်မှတ်ရရ အဲဒီဘက်က သူငယ်ချင်းတွေက  ပြောကြတယ်....

ဒို့ကတော့ ရွာလေး ကနေ ကျောင်းတက်တာဆိုတော့ ကားလမ်းပေါက်တယ်....  အဖွားတို့စီ သွားချင်ရင် ဘဲ  သပိတ်ကျင်း ဘက်ကလှည့်ပြီး မော်တော်စီးသွားရတယ်... ဒို့ အလွမ်းဆုံး ကတော့ ဧရာဝတီ မြစ်ထဲ က လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပုဇွန်ထုတ်ကြီး တွေဘဲ... ဈေးလည်း မများဘူး.. ကားလမ်း မပေါက် တော့  ကိုယ့် ဧရာဝတီ က ထွက်တာ ကိုယ်စားရတာပေါ့....

ကျွန်တော် ပြောတာတွေ ကို စိတ်မပါတပါ နားထောင်နေတဲ့ သူငယ်ချင်း ကတော့ ပုဇွန်ထုတ် ကြီး အသံကြား မှ အခုရော ငါတို့ စားရမှာလားလို့ စကားသံ ထွက်လာပါတယ်.. အခုတော့ ကားလမ်းက နေ မိုးကုတ် တို့ မန္တလေး တို့ကို ပို့နေ လို့ ရှိတော့ ရှိတယ် ဈေးကတော့ များတယ်.. ဒါပေမဲ့ မြို့ပေါ်ထက်စာရင် ဈေးချိုပါသေး တယ်.. သူငယ်ချင်း ကို ကျွေးမှာပါ လို့ ပြောရသေးတယ်... 

ကျွန်တော် တို့ အဖွားစီသွားလည်ရင် တံငါစု ဆိုတဲ့ တံငါ အများစု နေကြတဲ့ တဲအိမ် ကလေးတွေ ကို အမြဲ သွားတယ်....  စားချင်တဲ့ ငါးတွေ ပုဇွန် တွေ သွား ဝယ်တယ်... အပြန်ကြရင် ငါးဘတ် လတ်လတ် တွေ ကို တံငါချက် ချက်စားတယ်.... ပုဇွန်ထုပ် လတ်လတ်ကြီးတွေ ကို ချက်စား... သုတ်စား ကြတယ်...။

အခုတခေါက် ကျနော် နဲ့ အတူ တကူးတက လိုက်လာတဲ့ သူငယ်ချင်း ကို အဖွားနဲ့ အဒေါ်တွေက ဂရုတစိုက် နဲ့ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေး ကြပါတယ်... တော ထဲ ကရသမျှ အသားတွေ လည်း ချက်ကျွေးတယ်.. ဂျီသား နဲ့ တောဝက်သား ချက် လည်း စားခဲ့ ရတယ်... ပုရစ် ပေါ်တဲ့ အချိန်နဲ့ ဖြစ်နေလို့ ပုရစ်တွေ အားရပါးရ ကျော်ကျွေးတဲ့ အပြင် ရွာ အတွက် လည်း ထည့်ပေး လိုက်ပါ သေး တယ်...

အဖွားရဲ့ ခြံထဲက အုန်းပင်တွေ အောက်က ကော်ဖီပင်တွေ မှာ ပြွတ်နေအောင် သီးနေ တဲ့ ကော်ဖီသီးလေး တွေ ကြည့်ပြီး သူငယ်ချင်းကတော့ ပျော်နေတယ်... ကျွန်တော်တို့ အဖွားအိမ် မှာ ကော်ဖီ ကို ဝယ်မသောက် ရပါဘူး တနှစ်စာ ကော်ဖီမှုန့် ကတော့ ကိုယ့်ခြံကထွက်တာ နဲ့ ကိုယ် လုံလောက် ပါတယ်.. အုန်းသီးတွေ ကတော့ ရောင်းစား လို့ လဲ လောက်လောက်လားလား မရ ဆိုတော့  အိမ်အောက်ထပ် မှာ အပင်ပေါက် တဲ့ ထိ ဒီတိုင်း ဘဲ ထားကြတာ အများကြီးပါဘဲ..

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

shwezinu: ဒေါက်တာစိုးလွင် ၏ မိုက်ကယ်ရယ်၊ သော်တာဆွေရယ်၊ လူနာတစ်ယောက်ရယ်၊ ကျွန်တော်ရယ်

ပထမဦးစွာ ကျွန်တော်ဆိုသော ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် စာဖတ်သူကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ လိုမည်ဟု ထင်ပါသည်။ မိတ်ဆွေဖြစ်သွားကြသောအခါမှ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက ပြောပြချင်သည်တို့ကို ရှင်းရှင်း လင်းလင်း ပြောပြ၍ ကောင်းမည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်နေမိသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
ကျွန်တော့်ကို ရင်းနှီးသူများက "ပေါက်ကလေး" ဟု ချစ်စနိုး ခေါ်ကြပါသည်။ အညာသား သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က "ဖိုးပေါက်" ဟု အားပါးတရအာလုပ်သံနှင့် ခေါ်တတ်သည်။ ကျွန်တော်၏ အဒေါ်နှင့် အမများကမူ ကျွန်တော့်ကို "မိပေါက်" ဟုခေါ်ကြသည်။ ပြောမနာဆိုမနာ သူငယ်ချင်းများကတော့ "ငပေါက်" ဟု အားရပါးရ ခေါ်လေ့ ရှိပါသည်။ ကျွန်တော့်ထက်ငယ်သူများကတော့ ရိုရိုသေသေနှင့် "ကိုပေါက်" ဟုခေါ်ပါသည်။ ဘယ်သူတွေက ဘယ်လိုခေါ်ခေါ်လေ တစ်ယောက်သောသူကမူ ကျွန်တော့်အား "မောင်" ဟုခေါ်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ကို "ကိုကို" ဟုခေါ်သောသူ မရှိသေးပါ။ ဝမ်းနည်းစွာပြောရမည်ဆိုလျှင် ယခုအရွယ်အထိ ကျွန်တော့်မှာ ရည်းစားတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိဖူး သေးသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြောပြပြီးသောအခါ ကျွန်တော့်အလုပ်အကိုင်ကိုလည်း ပြောပြရပါဦးမည်။ ကျွန်တော် သည် ဆရာဝန်ပေါက်စလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့်နာမည်နှင့် အလုပ်အကိုင် ကို ပေါင်းစပ်လိုက် လျှင် ကျွန်တော့်ကို "ဒေါက်တာပေါက်ကလေး" ဟုခေါ်ကြပါစို့။
ကျွန်တော့်၌ ငယ်ငယ်ကလေးတည်းကပင် အလွန်စဉ်းစားတွေးတောငေးမောတတ်သော၊ လူကလေး ပိစိကွေးနှင့် မလိုက်သော စာအုပ်ထူကြီးများကို လူကြီးများ မသိအောင် ချောင်တစ်ချောင်၌ ကုတ်ကုတ် ကလေး ဖတ် တတ်သော ဝါသနာ ရှိပါသည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် စာပေဝါသနာပါသော ဒေါက်တာပေါက်ကလေးဖြစ်သည့်အကြောင်း စာဖတ်သူနှင့် ပဏာမ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

(၂)

စာပေဝါသနာပါသော ကျွန်တော်သည် စာပေ၏လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရမည်ဆိုသည်မှာ ယုံမှားသံသယ ရှိကြ မည် မထင်ပါ။ ယခု ကျွန်တော်၏ စိတ်နေသဘောထား အတွေးအခေါ်လောကအမြင် စသည်တို့သည် ကျွန်တော် ဖတ်ရှုခဲ့ရသော စာအုပ်များနှင့် များစွာသက်ဆိုင်နေသည်ဟု ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါသည်။
စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ခံစားချက်နှင့် ဖတ်သည်။ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် ဖတ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖတ်ဖတ် စာတစ်အုပ်ကို စာတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်ပြီးလျှင်ကား စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကျန်ရစ်အောင် ကျွန်တေယ် ဖတ်လေ့ ရှိပါသည်။ ကျွန်တော့်၌ မှတ်စုစာအုပ်လေးတစ်အုပ် ရှိပါသည်။ ကျွန်တော်ဖတ်သော စာအုပ် များထဲမှ ကျွန်တော်၏စိတ်ထဲ ထိခိုက်သွားစေနိုင်သော အရေးအသားများ အတွေးအခေါ်များကို ထိုစာအုပ်လေး ထဲတွင် ကျွန်တော်ကူယူထားလေ့ ရှိသည်။ ပျင်းပျင်းရှိလျှင် ထိုစာအုပ်လေးကို ခဏခဏ ပြန်ဖတ် ၍ တွေးတောနေတတ်ပါသည်။ စာအုပ်ဖတ်ရင်း ပြုံးတတ် ရယ်တတ် မဲ့တတ် ငိုတတ်သော ကျွန်တော့်ကို နားမလည် သူများက အရူးဟု ပြောကြမည်ဆိုလျှင် စာပေဝါသနာရှင်များကမူ ကျွန်တော့် ဘက်မှ ကိုယ်ချင်းစာ ၍ နားလည်နိုင်ကြမည်ဟု ထင်ပါသည်။

ကျွန်တော် စတင်တွေးခေါ်တတ်ခါကစ ဖတ်ရသော စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှ အတွေးအခေါ်တစ်ခုကို ကျွန်တော် များစွာ သဘောကျမိပါသည်။
ထိုစကားလေးများကို ကျွန်တော် တင်ပြလိုပါသည်။ ဤသည်ကို ဖတ်ရလျှင် ဤစကားသည် မည်သည့် ဝတ္ထုထဲမှ မည်သူပြောခဲ့သည့်စကားဆိုသည်ကို စာဖတ်သူများလည်း သိလိမ့်မည် ထင်ပါသည်။
"ကျုပ် ဗေဒင်ကို မယုံဘူး ... ဗေဒင်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မယုံတဲ့သူတွေ မေးတာပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာဖြစ်မယ် ဆိုတာ မသိလို့ တခြားသူမေးရတာဟာ အမှန်တော့ ရှက်စရာ အကောင်းဆုံး အလုပ်တစ်ခုပေါ့။ ကျုပ်ဘဝရဲ့ဗေဒင်ကို သူများ မေးစရာ မလိုဘူး။ ကျုပ်ဘာသာကျုပ် ဟောနိုင်တယ်။ ကျုပ်ဘာဖြစ်မယ် ဆိုတာကို ကျုပ်အရည်အချင်းနဲ့ ကြိုးစားမှုက အဆုံးအဖြတ်ပေးမှာပဲ"
ဆရာအောင်လင်း ၏ "အရိုင်းစံပယ်" ဝတ္ထုထဲမှ ဇာတ်လိုက်ကိုဘခက် ပြောခဲ့သော စကား ဖြစ်ပါသည်။ ထိုစကားအား စာအုပ်လေးထဲတွင် သေချာစွာ ကူးရေးထား၍ ခဏခဏ ဖတ်ကာ သဘောကျရင်း ကျရင်းမှ ထိုဇာတ်လိုက်ကဲ့သို့သော သဘောထားသည် ကျွန်တော့်သဘောထား ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာ ပါတော့သည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ဘယ်အရပ် ဘယ်ဒေသရောက်ရောက် စုံစမ်းမေးမြန်း၍ ဗေဒင်မေးလေ့ ရှိသော ကျွန်တော့် အမေနှင့် အဒေါ်များအား ကျွန်တော်၏ ကိုယ့်အကြောင်းကို သူများ သွားမေးနေရတယ် မသိပါဘူး။ သူတို့မပြော လည်း ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ် သိနေတာပဲ မဟုတ်လား။

(၃)
အမျိုးသမီးတိုင်း ဗေဒင်လက္ခဏာကို ယုံကြည်ဝါသနာပါသည်လို့တော့ ကျွန်တော် မပြောလိုပါ။ သို့သော် ကျွန်တော့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ တွေ့ရသမျှသော အမျိုးသမီးအများစုသည် ဗေဒင်ဝါသနာပါသည် ဟုတော့ ကိုယ်တွေ့ မို့ သိနေပါသည်။
ကျွန်တော် ၏ မေမေဆိုလျှင် ဗေဒင်ကို အတော်ယုံ၏။ ကျွန်တော့်အား ဗေဒင်ဆရာဆီ ခေါ်သွားရန် မေမေ မကြာခဏ ကြိုးပမ်းဖူးပါသည်။ ဆရာဝန်ဖြစ်လာမည့်သားအား စိတ်မချနိုင်သော အမေ တစ်ယောက်၏ စိတ်ထားကို နားလည်နိုင်လိမ့်မည် ထင်ပါသည်။ အမေဘယ်လောက်ပင်ခေါ်ခေါ် ကျွန်တော်ကတော့ မလိုက်ရေးချ မလိုက်။
"မေမေကလည်းဗျာ ... ကိုယ့်အကြောင်းများ သူများ သွားမေးရမယ်လို့" ကျွန်တော် ဘာပြောပြော အမေ စိတ်မပျက်၊ ကျွန်တော်မပါလည်း အမေတစ်ယောက်တည်း ထီးကလေးဆောင်းပြီး ကျွန်တော့် ဇာတာပေရွက်ကလေးကိုင်ကာ ဗေဒင်ဆရာဆီသွားတတ်သည်။ ဗေဒင်ဆရာ၏ ဟောချက်များကို စာနှင့် သေချာ ရေးယူလာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း အလွတ်ကျက်ခိုင်းလိုခိုင်း၊ ပြီးတော့ ဗေဒင် ဆရာ ခိုင်းလိုက်သော ယတြာများ အဆောင်များကိုလည်း ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာဖွေ လုပ်ကိုင်တတ်လေသည်။

တစ်ခါတုန်းက ကျွန်တော့်ကို ဗေဒင်ထဲမှ ကျွန်တော် မှတ်မိနေမိသည်မှာ ...
"ဤဇာတာရှင်သည် အလွန်စန်းပွင့်သည်။ မိန်းကလေးများ ပတ်လည်ဝိုင်းနေသည်။ အနောက်တောင် ဘက်မှ အမျိုးသမီးအနှောင့်အယှက်ကို သတိထားပါ။ ဒီနှစ်အတွင်း အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ ခရီး မသွားပါနှင့်"
အမယ်မယ် တယ်ဟုတ်တဲ့ငါပါလား။ ဘဝင်တော်တော်မြင့်သွားမိလေသည်။ အမေစိတ်ပူမည်ဆိုလည်း စိတ်ပူစရာပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ အရှုံးရှိတာ မှတ်လို့။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ အနောက်တောင်အရပ်မှ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှာပြီး အရှေ့မြောက်ဘက်ဆီ ခရီးသွားချင်လိုက်တာ မပြောပါနှင့်တော့လေ။

ကျွန်တော်၏ ရည်စားသ်ညလည်း မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦးမို့ ဗေဒင်ဝါသနာ ပါလိမ့်မည်ဆိုတာ ကျွန်တော်မပြောလည်း သိလိမ့်မည် ထင်သည်။ ကြုံတုန်းလေး အတိတ်ကံကို တစ်ခေါက်လှန်ပြီး ဇာတ်ကြောင်း ပြန်ပြချင်ပါသေးသည်။
ဟိုတစ်လောတုန်းက ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးနှစ်အပိုင်း(ခ)စာမေးပွဲကြီး ဖြေရခါနီး ဖြစ်ပါသည်။ ဒီစာမေးပွဲက ဆေးတက္ကသိုလ်ရဲ့နောက်ဆုံးနှစ် အခက်ခဲဆုံး၊ ကုသိုလ်ကံကောင်းဖို့လည်း အလိုအပ်ဆုံး၊ ဆရာဝန် တစ်ယောက် ဖြစ်ထိုက်၊ မဖြစ်ထိုက် အဆုံးအြဖတ်ပေးမည့် စာမေးပွဲ။ နေ့မအား ညမအား စာကျက်နေ ရချိန်၊ ငိုချင်သလိုလိုနှင့် ရူးချင်ချင်ဖြစ်ရသောအချိန် ဖြစ်ပါသည်။
အဲဒီအချိန်မှာ သူဘယ်လို စိတ်ရူးပေါက်သည်မသိ။ အခုဖြေရမယ့် စာမေးပွဲကြီးအောင် မအောင်ကို ဗေဒင်သွားမေးချင်သည်တဲ့။ စာမေးပွဲနီးလို့ စိတ်ညစ်ရတဲ့ကြားက သူကလည်းတစ်မှောင့်။ "ယောကျ်ား တို့ဘုန်း မိုးသို့ချုန်း" ဆိုသည့် စကားအတိုင်း ကျွန်တော်ရေရေလည်လည် ဟောက်ပစ် လိုက်လေ သည်။

"ဟာ မဟုတ်တာဘဲကွာ ... စာမေးပွဲအောင်မအောင်များ ဗေဒင်သွားမေးရဦးမှာလား။ ကိုယ်ကြိုးစား ရင် ကိုယ်တော်ရင် အောင်မယ်၊ ကိုယ်အသုံးမကျရင် ကျမှာဘဲ။ ဒါများ ဗေဒင်မေးစရာ မလိုပါဘူး။ ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင် အသိသာကြီးပဲ" ထိုစကားကို ကြာသောအခါ သူမည်သို့ လုပ်သည်ဟု မိတ်ဆွေ ထင်ပါသနည်း။
"ခုမှသိရတော့တယ် ... သူ့ကို ချစ်မှမချစ်ဘဲ၊ မချစ်လို့ အလိုမလိုက်တာပေါ့။ ဒါလေးများ ဘာပင်ပန်း တာကျနေတာပဲ။ ဓူဝံကြယ်များသွားဆွတ်ခိုင်းရင် ဘယ်လိုများနေမယ် မသိဘူး" ဟု ဆိုကာ၊ ၂ရက် ၂နာရီနှင့် ၂မိနစ် တိတိ ကျွန်တော့်ကို စကားမပြောဘဲ စိတ်ကောက်ပါတော့သည်ခင်ဗျား။

အတောင်နှစ်ဆယ်ဝတ် မင်းယောကျ်ားကြီးဖြစ်သော ကျွန်တော်သည် ထိုလက်နက်၏ ဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ မခံနိုင်ခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ ခုနေတုန်းတော့ ဒင်းလုပ်ထားဦးပေါ့။ မရခင်တော့ ဖျာလိုလိပ်ပြီး ထိပ်ပေါ်တင်ရ မယ်လို့ ဘိုးဘေးဘီဘင် အဆက်ဆက်က မှာခဲ့သေးတာပဲဟု စိတ်ကို ဖြေလိုက်ကာ အမေ့တုန်း ကတင်း နိုင်သူ ကျွန်တော်တစ်ယောက် စက်ဘီးနောက်မှ သူ့ကိုတင်ပြီး မန္တလေးအခေါ်အပြ (၂၀)လောက် ကို လျှာထွက်အောင်နင်း၍ နာမည်ကြီး ကိုရွှေဗေဒင်ဆရာထံမှောက် အရောက်ပို့ ရပါတော့သည်။
ကြုံကြိုက်တုန်းမို့သာ ပြောရပါသည်။ ရှက်တော့လည်း အရှက်သား၊ သူများတွေ သိကုန်မှာ စိုးရသေး သည်။ ထို့ကြောင့် စာဖတ်သူအား ဤအကြောင်းတွေ သူများကို လျှောက်မပြောဖို့ ကြိုတင်၍ တောင်းပန်အပ်ပါသည်။
မထူးပါဘူးလေ ပြောလက်စနှင့် ဆက်ပြောရတော့မည်။ စလေအညာက ကိုရွှေဗေဒင်ဆရာ ဘာဟော သည်ထင်ပါသနည်း။ စာကြိုးစားဖို့ အထူးလိုသည်။ အနှောင့်အယှက်တွေ ရှိနေသည်။ ဒါကြောင့် ယတြာချေ ရမည်။ စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ ဝင်တိုင်း အင်္ကျီတွင် အရွက်တစ်မျိုး (အခုတော့လည်း ပြီးပြီးရော ထုံးစံအတိုင်း နာမည်တော့မေ့သွားပြီ)ကို တွယ်၍ ဖြေမှ အနှောင့်အယှက်က ကင်းဝေးမည်ဟု ဆိုသည်။

စာကျက်ဖို့အချိန် မရှိရတဲ့ထဲမှာ ရှာရခက်မည့် အရွက်ကိုမှ ညွှန်းသော ဗေဒင်ဆရာအား ရိုက်ချင် စိတ် ပေါ်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ တတ်နိုင်ပါဖူးလေ။ သမိုင်းပေးတာဝန်ဆိုတော့လည်း ရှောင်လွှဲနေလို့မှ မရတာ ဘဲ။ ဆရာကြီးရွှေဥဒေါင်း၏ စုံထောက်ဦးစံရှားဝတ္ထုများ ဖတ်ထားသူ၊ ကာတွန်းအောင်ရှိန်၏ စုံထောက် ကြီး ဦးရှံစားကာတွန်းများ ဖတ်ထားသူ ကျွန်တော့်အဖို့ ဒီအရွက်လောက်များတော့ အပျော့ပဲ၊ မန်းမြေ အနှံ့ခြေဆန့်ကာ ယတြာချေသော သစ်ရွက်အား ရှာဖွေပါတော့သည်။
အတိုချုပ် လိုက်လျှင် ... ယတြာတန်ခိုးတော်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး စာမေးပွဲအောင်ခဲ့ သည်ဟုပဲ ဆိုပါတော့လေ။ စာမေးပွဲအောင်၍ အမေ့ဆီ ပြန်သောအခါတွင် အမေပြောသော စကား ကြောင့် ကျွန်တော် ပြုံးမိလေသည်။ "သားစာမေးပွဲအောင်ဖို့ အမေဗေဒင်ကြိုမေးပြီး အပင်ပန်းခံ ယတြာ ချေထား တယ်လေ" ဟု ဝမ်းသာအားရနှင့် အမေကပြောတော့ ကျွန်တော် မပြုံးမိရင် ကျွန်တော်က ဘာကောင် မို့လို့ပါလဲခင်ဗျာ။

(၄)

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ ကျွန်တော်ကတော့ "ဆရာဝန်ပေါက်စလေးတစ်ယောက်" ဖြစ်လာပြီ။ ကျွန်တော် ဆရာဝန်ဖြစ်ပြီ အမေရေဟု ရင်ကော့ပြီး အမေ့ဆီ ပြန်လာခဲ့ရသည်။ ဆရာဝန်ဘွဲ့ကြီးကို ပိုက်ပြီး ဘွဲ့ရ အလုပ်လက်မဲ့ ဆရာဝန်လေးတစ်ယောက်လုပ်နေလို့တော့ မဖြစ်သေးပါဘူး။ ကျွန်တော် အလွန်အားကျ ကြည်ညိုသော နှလုံးလှ ဆရာဝန်ကြီးများဖြစ်သည့် ဒေါက်တာနော်မန်ဗက်သွန်းတို့၊ ဒေါက်တာအဲလ် ဘက်ရွိက်ဇာတို့လမ်းကို လိုက်ရမလား။ ဟုတ်ပြီ ဒီလမ်းကို လိုက်မယ်။ ဒီတော့ သူတို့လိုပဲ ငယ်ငယ် တုန်းတော့ အေးအေးဆေးဆေး နေပြီး အသက်ကြီးမှပဲ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ပြီး ဆရာဝန်အလွန် လိုအပ်နေသော တရုတ်ပြည် တို့၊ အာဖရိကတောနက်ထဲတို့ကို သွားတော့မယ်။
လောလောဆယ်တော့ ဆရာဝန်ဖြစ်သည်အထိ (၁၇)နှစ်တိတိ ငွေကုန်ကြေးကျများပြားစွာ ပညာသင် ပေးခဲ့ပြီး ၍ နွမ်းလျနေပြီဖြစ်သော မိဘနှစ်ပါး ကို ကျေးဇူးဆပ်ရန် အတွက် နောင်တော့်နောင်တော် တို့၏ လမ်းစဉ်ကို စိတ်ထဲ အတွေးထဲမှ မလိုက်ချင် ပါဘဲလျက် လက်တွေ့မှာတော့ လိုက်ရကာ ဆေးခန်းငယ် လေးတစ်ခုကို ဖွင့်ရပါတော့သည်။ ဤသို့ဖြင့် "ဒေါက်တာပေါက်ကလေး" ၏ ဆေးခန်းပိစိကလေးတစ်ခု သည် ကျွန်တော်တို့ မြို့သေးသေးလေး၏ များပြားလှစွာသော ကွမ်းယာဆိုင် ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်များနှင့် အပြိုင် လမ်းထောင့်တိုင်းတွင် တည်ရှိနေသော ဆေးခန်းကြားတွင် မထင်မရှား ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ သည်။

ပျော်စရာလား စိတ်ညစ်စရာလားတော့မသိ၊ ဒေါက်တာပေါက်ကလေးရဲ့ ဆေးခန်းမှာတော့ အမြဲတစေ လူရှင်းနေ တာ အမှန်ပါပဲ။ ဆေးရုံတို့ ဆေးခန်းတို့ဆိုတာ လူစည်ကားအပ်တဲ့နေရာ မဟုတ်ပါဘူးလေဟု စိတ်ကို ဖြေနေရသည်။ ကောင်းတာတစ်ချက်ကလည်း ရှိပါသေးသည်။ ခုမှပဲ ဆေးကျောင်းသား ကာလ ဆေးစာအုပ်ကြီးတွေကြားထဲမှာ မြှုပ်နှံထားရသော ကျွန်တော့် မျက်လုံးအစုံ ကို ကျွန်တော် ဝါသနာပါလှ သော စာပေထဲမှာ အေးဆေးစွာ နှစ်မြှုပ်နိုင်တော့သည် မဟုတ်ပါလား။

စာပေအကြောင်း ပြောလျှင် ကျွန်တော်အကြိုက်နှစ်သက်ဆုံး စာရေးဆရာအကြောင်းလည်း ပြောရပါ ဦးမည်။ သူကား ဆရာသော်တာဆွေပါတည်း။ ဆရာ့စာတွေကို ဖတ်၍ ရယ်မောပျော်ရွှင်ခဲ့ရသလို အတွေးနက်နက်တွေးကာ ဘဝ၏ အမှန်တရားများကို ရှာတတ်စေခဲ့ပါသည်။ ဆရာသော်တာဆွေ၏ အကြောင်းပြောနေခြင်းမှာ ကျွန်တော်ယခု ပြောပြချင်သည့်အကြောင်းနှင့် ဆရာသော်တာဆွေ၏ စာ တစ်ပုဒ်နှင့် များစွာသက်ဆိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
ဆေးခန်းလူမလာတော့လည်း ဘာအရေးစိုက်ရမှာလဲ။ လူနာစမ်းသပ်တဲ့ ခုတင်ကြီးအားနေတော့ အဲဒီ ခုတင်ပေါ်တက်အိပ်ပြီး အားပါးတရ စာအုပ်တွေ ဖတ်ပစ်လိုက်မှာပေါ့။ ဒါနဲ့ပဲ ဟိုတစ်နေ့က စာအုပ်ဆိုင် ကို သွား စာအုပ်တွေကိုမွှေနှောက်၊ ဆရာသော်တာဆွေဝတ္ထုပါတဲ့ မဂ္ဂဇင်းတွေအားလုံး ငှားခဲ့လေသည်။ ဆရာဝန်ကလေးဆိုပြီး အထင်တော့မကြီးလိုက်ပါနဲ့။ မဂ္ဂဇင်းအဟောင်းတွေကို တစ်အုပ်ကိုငါးမူးစီ ပေးပြီး ငှားနိုင်တဲ့ ဒေါက်တာလေးပါခင်ဗျာ။

အဲဒီနေ့က မှတ်မှတ်ရရ ဗေဒင်လက္ခဏာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဆရာသော်တာဆွေရဲ့ ငယ်မူပြန်ဝတ္ထုလေး တစ်ပုဒ် ကို ဖတ်လိုက်ရသည်။ ၁၉၈၅ခု ဧပြီလထုတ် ချယ်ရီမဂ္ဂဇင်းထဲက "မိုက်ကယ်ရယ်၊ သန်းဆွေရယ်၊ ခိုင်ရယ်၊ ကျွန်တော်ရယ်" ဆိုတဲ့ ဝတ္ထုလေး ဖြစ်ပါသည်။ အဲဒီဝတ္ထုထဲက ဗေဒင်ဆရာ မိုက်ကယ်၏ ပညာစွမ်းကို အံ့သြချီးမွမ်း မိလေသည်။
ထိုဝတ္ထုထဲမှာ ပါသော အချက်များထဲက ကျွန်တော် ပြောချင်သည့်အကြောင်းနှင့် တိုက်ရိုက် ပတ်သက် သော ဗေဒင်ဟောချက်တစ်ချက်တည်းကိုသာ တင်ပြလိုပါသည်။ ဆရာမိုက်ကယ်က စာရေးဆရာ သန်းဆွေ ကို ဒီလူဟာ နှစ်မကူးခင်သေမှာပဲဟု အတတ်ဟောပြောခဲ့သည်။ ဘယ်သူမှ မယုံချင်သော် လည်း ထိုနှစ် နှစ်မကူးခင်မှာ ဆရာသန်းဆွေရေနှစ်ပြီး တကယ့်ကို သေသွားခဲ့လေသည်။
ထိုဝတ္ထု ကို ဖတ်ပြီး အတွေးနယ်ချဲ့မိရင်းမှ ဗေဒင်လက္ခဏာကို မယုံကြည်ချင်သော ကျွန်တော် တစ်ယောက်တော့ဖြင့် အလွန်လေးစားသော ဆရာသော်တာဆွေ၏ ကိုယ်တွေ့ဝတ္ထုထဲမှ ဆရာ မိုက်ကယ် ၏ ဗေဒင်ပညာရပ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သြမိလေသည်။

(၅)

တွေးရင်းငေးရင်း မိုးချုပ်လာလေပြီ။ ဆေးခန်းပိတ်တော့မှပဲ။ လူနာတစ်ယောက်မှ မလာသေး ဘဲ ဆေးခန်းပိတ်ရမှာ ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ် ရှက်မိလိုက်ပါဘိ။ တတ်နိုင်ပါဘူးလေ ကျောင်း မှာ  နောက်ကြ ပြောင်ကြတုန်းကလို ငါတို့တွေ ဆေးဗန်းလေးခေါင်းမှာ ရွက်ပြီး "ဟောဒီက ဆရာဝန်ပါဗျို့ ... ဆေးထိုး ကြဦး မလား။ အားဆေးကောင်းကောင်းတွေ ပါတယ်။ တစ်ခါထိုးမှ တစ်မတ်တည်းရယ်" လို့ မအော်ရ သေးတာ ဝမ်းသာရမယ်လို့ ရသေ့စိတ်ဖြေတွေးနေမိစဉ် လူရိပ်နှစ်ခု ဆေးခန်း တံခါးဝသို့ ရောက်လာ သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ဝမ်းမြောက်ဖွယ်ရာ တကယ့်လူနာပါလား။ တစ္ဆေခြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူးဟု ဆိုတာ သေချာမှ ကျောင်းတုန်းက မသင်ခဲ့ရပေမယ့် ကိုယ့်ဘာသာလေ့လာထားသော ဦးနု၏ "လူပေါ်လူဇော်လုပ်နည်း" စာအုပ်ထဲကအတိုင်း ပြုံးရွှင်စွာ ကြိုဆိုလိုက်လေ သည်။ နေရာ ထိုင်ခင်းပေးပြီးသည်နှင့် စုံထောက်ကြီး ရှားလော့ဟုမ်းစတိုင်နှင့် လူနာကို အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

ဒီနှစ်ယောက်ထဲကမှ လှပသွက်လက်တဲ့ မိန်းမပျိုလေးကတော့ လူနာဟုတ်မယ်မထင် ... မိုးရွာခါနီး အုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ကောင်းကင်လို အသက်နဲ့စာရင် အိုမင်းနေပုံရတဲ့ သောကမျက်နှာပိုင်ရှင် အဘိုးကြီးဟာ လူနာ ဖြစ်ရမယ်။
"ကဲ အဘ ... ဘာဖြစ်သလဲခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါဦး"
အဘိုးကြီးက ကျွန်တော်မေးတာကို သူ့မေ်းတယ် လို့မှ အောက်မေ့ရဲ့လား မသိ တွေတွေကြီးငေးနေ လေ သည်။ ထိုအခါ မိန်းကလေးက "ဆရာ ဒါ ကျွန်မအဖေ ပါ၊ အဖေသိပ်နေမကောင်းလို့ ဆရာ့ဆီ ခေါ်လာတာပါ"
"သြော် ဟုတ်လား ... ဘယ်လို နေမကောင်းတာလဲ။ အနာသိရင် ဆေးရှိရမှာပေါ့ဗျာ၊ ကျွန်တော့် ကို သေချာပြောပြပါဦး။ ရောဂါကို သေချာသိရမှ ဆရာဝန်ဟာ အနာနဲ့ဆေးတည့်အောင် ပေးနိုင်မှာ ဖြစ်ပါ တယ်"
"ဆရာရေ ဒီလိုပါရှင် ... ဧပြီလထုတ် ချယ်ရီမဂ္ဂဇင်းထဲမှာပါတဲ့ သော်တာဆွေရဲ့ဝတ္ထုကို ဖတ်ပြီး တွေးနေ မိတာ မဟုတ်လား။ သို့သော် သေချာအောင် မေးလိုက်လေသည်။ ခုနက စားပွဲပေါ်ချထား လိုက်သော ချယ်ရီ မဂ္ဂဇင်းထဲက ဝတ္ထုကို ပြလိုက်ကာ ...
"ဒီဝတ္ထုလားဗျာ ... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အခုပဲ ကျွန်တော် ဖတ်ပြီး သွားလို့ ဒီဝတ္ထုအကြောင်း တွေးနေတာဗျာ"

"ဟုတ်တာပေါ့ရှင် ... အဲဒီဝတ္ထုပေါ့။ ဒီဝတ္ထုကြောင့် အဖေဒီလို ဖြစ်ရတာ" တစ်ခဏအချိန်အတွင်းမှာပင် ကျွန်တော် သည် စာပေဝါသနာပါသူပီပီ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ဆက်စပ်တွေးတောလိုက်လေသည်။ ဟာ ကြည့် ရတာ ... ဒီအဘိုးကြီး ဆရာသော်တာဆွေတို့နဲ့ ရွယ်တူပဲ။ သူ့ဝတ္ထုထဲက ခိုင်ဆိုတာနဲ့များ ဘယ်လို ပတ်သက်နေပါလိမ့်။ မဟုတ်မှာလွဲရော ခိုင့်ရဲ့ပန်းဦးကို ခူးသွားတဲ့ ငယ်ရည်းစားကြီးလား မသိဘူး။
ဇာတ်လမ်း ကတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာပြီ။ "ကဲ ညီမလေး ဆရာတော့ သိပ်စိတ်ဝင်စားနေပြီ၊ ဆရာ့ ကို နားလည်အောင် သေချာရှင်းပြပါဦး"
"ဒီလိုပါဆရာ ... ကျွန်မအဖေဟာ ဒီလဆန်းကပဲ အသက်"၆၉နှစ်" ပြည့်ခဲ့တာပါ။ အရင်က ကျန်းကျန်း မာမာ ပါပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၂လလောက်ကမှ ဒီဝတ္ထုပါတဲ့ မဂ္ဂဇင်းကို ဖတ်မိပြီးကတည်းက ဒီရောဂါစပြီးရတော့ တာပါ"
ထိုစဉ်မှာ အဘိုးကြီးသည် ကျွန်တော်တို့ စကားပြောနေသည်ကို စိတ်ဝင်စားပုံမပေါ်ဘဲ စားပွဲပေါ် ချထား သော ထိုဝတ္ထုပါသည့် ချယ်ရီမဂ္ဂဇင်းကို မျက်မှောင်ကြီးကုတ်ကာ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ဒီဝတ္ထုကြောင့် ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲဗျာ"
"သြော် ... ဟုတ်သားပဲလေ၊ သေချာမသိသေးတော့ ဆရာအံ့သြနေမှာပေါ့။ အစကစပြီး ပြောပြပါ့မယ် ရှင်။ ဒီလိုပါ ... ကျွန်မဖေဖေ ငယ်ငယ်တုန်းက သိပ်ခင်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဆင်းဆင်းရဲရဲ ပေပေတေတေ နေခဲ့ကြတယ်။ တစ်နေ့ကျတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ဟိုဝတ္ထုထဲမှာပါတဲ့ ဗေဒင်ဆရာမိုက်ကယ်နဲ့ ခင်မိကြတယ်။ ဟိုဝတ္ထုထဲကလိုပဲ ဆရာမိုက်ကယ်ဟာ ခင်ပြီးမကြာခင် မှာဘဲ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ဗေဒင်ဟောပါလေရောရှင် ...
သူဟော ခဲ့တာ သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက်တစ်ချက်စီတည်းပဲ။ အဖေ့သူငယ်ချင်းကို "ခင်ဗျား ဟာ အခုသာ ဆင်းရဲနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာဘဲ ဘယ်လိုမှလည်း ပင်ပင်ပန်းပန်း မလုပ်ရ ပါဘဲနဲ့ ကျိကျိတက် ချမ်းသာလာလိမ့်မယ်လု့ ဟောလိုက်တယ်"

အဖေ့ကိုတော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဟိုဝတ္ထုထဲမှာ ဆရာသန်းဆွေကို ဟောခဲ့သလိုပဲ" ခင်ဗျားဟာ အသက်(၇၀)မှာ သေမှာပဲ" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်း ပြောခဲ့တယ်လေ။ အဲဒီတုန်းကတော့ အဖေရော သူ့သူငယ်ချင်းရော ရယ် နေလိုက်တာပဲ။ ဟောတာကလည်း အရက်ဝိုင်းမှာကိုး။ သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး မယုံကြဘူး။ အလကားလျှောက်ပြောတယ် ပဲ အောက်မေ့ကြတာပေါ့။
ဒီလိုနဲ့ သူတို့(၃)ယောက် လုံး ကွဲသွားကြတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်ရောက်လို့ ရောက်မှန်းလဲ မသိကြဘူးပေါ့။ အရင်(၄)လလောက်တုန်းက အဖေ ရန်ကုန်ကို ရောက်သွားတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်ဈေး ထဲလျှောက်ရင်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူနဲ့ကွဲသွားတဲ့ သူငယ်ချင်းကို သွားတွေ့တယ်။ မတွေ့တာ နှစ်ပေါင်း များစွာ ကြာပြီ ဆိုတော့ သူတို့သိပ်ဝမ်းသာကြတာပေါ့။ ဒါနဲ့ ဟိုတယ်တစ်ခုသွားပြီး စားရင်း သောက် ရင်း ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်တွေ ပြောကြတယ်။
ဒီအခါ ဖေဖေ့သူငယ်ချင်းက သူ့အကြောင်း ပြောပြတယ်။ သူ အဖေနဲ့ ကွဲသွားပြီး ဟိုလိုလိုနဲ့ မိုးကုတ် ဘက် ရောက် သွားတယ်။ အဲဒီမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ကံစွပ်ပြီး ကျောက်အောင်သွားတယ်။ ဒါနဲ့အဲဒီကစပြီး သူ သူဌေးဖြစ်သွားတယ် တဲ့လေ။ အခုဆိုရင် တကယ့်ကိုချမ်းသာတဲ့ သူဌေးကြီး ဖြစ်နေပြီတဲ့။

အဲဒီမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ဆရာမိုက်ကယ် ဟောထားတဲ့ ဗေဒင်တော့ မှန်နေပြီဆိုတာ လက်ခံလိုက်ရ တယ်။ အဲဒီရန်ကုန်က ပြန်လာပြီး ဖေဖေမျက်နှာ သိပ်မကောင်းမှန်းတော့ ရိပ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှန်း မသိကြ ဘူးပေါ့။ ဖေဖေကလည်း ဗေဒင်ကို သိပ်ယုံတာ မဟုတ်တော့ ဒီလိုပဲ စွပ်ရွပ်ပြီး မှန်သွားတာနဲ့ တူပါတယ်ဆိုပြီး သူ့စိတ်သူ ဖြေနိုင်ပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့နေလာတာ ဟိုတစ်လောက ချယ်ရီမဂ္ဂဇင်းကို ကျွန်မတို့ ငှားဖတ်ကြတယ်။ ကျွန်မတို့ ဖတ်ပြီး ချထား တုန်း အဖေက ပျင်းပျင်းနဲ့ ကောက်ဖတ်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီထဲက သော်တာဆွေရဲ့ ဝတ္ထုကို ဖတ်ပြီး အဖေဟာ သိသိ သာသာ မျက်နှာပျက်လာတယ်။

ညညဆိုရင်လည်း ကောင်းကောင်း မအိပ်ဘူး။ ထမင်းလည်း ကောင်းကောင်း မစားဘူး။ သူ့မှာ ဒီအရွယ် အထိ ဘာရောဂါမှလည်း ထွေထွေထူးထူး ရှိတာ မဟုတ်တော့ ကျွန်မတို့လည်း အတော် စဉ်းစားရကျပ် နေတာပေါ့။ ရုတ်တရက်ဗြုန်းစားကြီး ဖြစ်လာတာ မဟုတ်လား။ အိမ်မှာ ကျွန်မက အကြီးဆုံး သမီး၊ အဖေကအသက်ကြီးမှ အိမ်ထောင်ကျတော့ အခုသားအငယ်တွေက ကျောင်းနေကြတုန်း။ သားတွေ ကလည်း မလိမ်မာကြတော့ အဖေက သားသမီးတွေကို စိတ်မချဘူး။ သံယောဇဉ်သိပ်ကြီးတာပဲ ...
အဖေ ကတော့ ဒီနှစ်အတွင်း သေတော့မှာ သားသမီးတွေကို စိတ်မချဘူးလို့ ပြောလိုပြော။ သူသေရင် ဘယ်သူက ဘယ်လိုနဲ့ အမွေတွေ ခုကတည်းက ခွဲပေးလိုပေးနဲ့။ ဒီလိုတွေပြောလွန်းတော့ ကျွန်မတို့က အတင်းဝိုင်းပြီး မေးကြတာပေါ့။ အတန်တန်မေးမှ ဒီအဖြစ်မှန်တွေကိ ုသူပြောပြတယ်။
ခက်ပါတယ် ဆရာရယ် ဗေဒင်ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ ယုံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်မှန်ပြီး မသိသင့်တာ ကြီး ကြိုသိနေတော့ ဘာများ အကျိုးရှိမှာမို့လဲ မသိဘူး။ ကိုယ့်သေနေ့ကို ကိုယ်ကြိုသိနေတယ် ဆိုတာမျိုး ဟာ ထောင်ထဲမှာ ကြိုးပေး သတ်ခံရမယ့် အကျဉ်းသားမျိုးမှာမှ ရှိကြတာမျိုး မဟုတ်လား။ ဆရာသော်တာဆွေ ကိုလည်း သွားပြီးရန်တွေ့ချင်လိုက်တာ အရမ်းပဲ။ ဆရာစဉ်းစားကြည့် ... မိုက်ကယ်ဟာ ကျွန်မအဖေအပြင်ကို တခြားလူဘယ်နှယောက်လောက်ကိုများ သေမယ့်ရက်တွေကို ပြောခဲ့သေးလဲ မသိပါဘူး။ အဲဒီလူတွေက မယုံဘူးဆိုရင်အကြောင်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီလို ဆရာသော်တာဆွေရေးတဲ့ ဝတ္ထုကို ဖတ်ရပြီး ကျွန်မအဖေလို ဖြစ်ကုန်ရင် မခက်ပါဘူးရှင်။

ဟိုတစ်နေ့ ကပဲ ဧည့်သည်တစ်ယောက် အိမ်လာလည်ရင်း အဖေ့မျက်နှာကို မြင်တာနဲ့၊ ဟော ခင်ဗျား ဘာဖြစ်နေတာ လဲ။ ခင်ဗျားမျက်နှာကလည်းဗျာ အေးစက်စက်နဲ့ တစ်မျိုးကြီးပါပဲလားလို့ ပြောသွားတာနဲ့ အဖေ့မှာ တုန်လှုပ်လိုက်တာလေ။ ဟိုဝတ္ထုထဲမှာ သန်းဆွေသေခါနီး ကာတွန်းဦးဖေသိန်း မြင်လိုက်ရတဲ့ မျက်နှာ က လူသေမျက်နှာလို အေးစက်စက်ကြီးလို့ ရေးထားတာ မဟုတ်လား။
ကဲ အဲဒါ ဆရာအကြံပေးစမ်းပါဦးရှင် ... ကျွန်မတို့လည်း မကြံတတ်တော့ဘူး။ အဖေကလည်း အိမ်ပြင် ထွက် ရင်တောင် ကားတိုက်မှာစိုးလို့ မထွက်ရဲဘူး။ အခုတောင် အတင်းဆွဲခေါ်လာတာ။ အနီးဆုံးဖြစ်တဲ့ ဆရာ့ဆေးခန်းကို လာပြပြီး အကူအညီတောင်းရတာပါပဲရှင်"

ဤသို့သော စိတ်ဝင်စားဖွယ် ရှည်လျားလှသော စကားကို ဆက်တိုက်ပြောလိုက်ပြီး မိန်းကလေးသည် ကျွန်တော့်အား အားကိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ ကျွန်တော့်အား အားကိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ ကျွန်တော် အတော်အကျပ် တွေ့သွားလေသည်။ ကျွန်တော့်လို ဆရာဝန်ပေါက်စလေး တစ်ယောက်အတွက် ဒီရောဂါပြသဿနာဟာ နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ခက်ခဲလွန်းနေ တာအမှန်ပါပဲ။
ကဲ ... ဗေဒင် ကို မယုံချင်တဲ့ စာပေဝါသနာရှင်လေး ဒေါက်တာပေါက်ပေါက်ရယ် ဗေဒင်ဆရာမိုက်ကယ် ရယ်၊ စာရေးဆရာသော်တာဆွေ ရယ် ဆေးကုရမယ့် လူနာတစ်ယောက်ရယ် ဗေဒင်နဲ့ ပတ်သက်နေ တဲ့ ရောဂါတစ်ခုရယ်ဟာ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ပတ်သက်လာပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

စာဖတ်သူဟာ ကျွန်တော့်နေရာမှာဆိုရင် ဒီအဘိုးကြီးကို ဘယ်လိုပြောမလဲဗျာ။ ဗေဒင်ဆိုတာ အလကားပါ။ ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ် မယုံတဲ့သူတွေမေးတာပဲ။ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ဗေဒင်ကို ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ ကြိုးစားမှုကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာဟောနိုင်တယ်လို့ အရင်တုန်းက ကျွန်တော် သူများတွေကို ပြောသလို အခုရော ပြော လို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
ဒါမှမဟုတ် ... ဒီမှာ အဘရယ် ဗေဒင်ဆိုတာရှိရင် ယတြာဆိုတာလည်း ရှိရမှာပဲ။ ဒီတော့ ဆရာ မိုက်ကယ် ဆီက ယတြာလေးဘာလေး တောင်းကြည့်ပါလားလို့ ကျွန်တော်ပြောပြရင်ကော။

(၆)

ဆရာဝန်လေးမောင်ပေါက်ပေါက် တစ်ယောက်တော့ဖြင့် ဆေးခန်းကို ရှားရှားပါးပါး လူနာ တစ်ယောက် ရောက်လာတာတောင် မပျော်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေပါတယ်။ လူနာရဲ့ရောဂါကိုရော၊ ရောဂါဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်း ဇစ်မြစ်ကိုရော သေချာသိရပါလျက်နဲ့ ဘယ်လိုကုသရမယ်ဆိုတာ စဉ်းစားရင်း ဦးနှောက် ထဲမှာ ချာချာလည် နေပါသည်။
"အနာသိရင် ဆေးရှိရမယ်" ဆိုတဲ့ဆိုရိုးရှိတာမို့ ဒီလူနာအတွက်လည်း ဆေးတစ်ဖုံတော့ ရှိကိုရှိရမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီဆေးကို ကျွန်တော် အပူတပြင်း ရှာဖွေနေပါတယ်။
ဒီတော့ "ကျွန်တော်ရယ် ကျွန်တော့် လူနာတစ်ယောက်ရယ်အတွက် တတ်နိုင်လျှင် တစ်ခုခု ကူညီပါ ရန် လေးစားစွာ တောင်းပန်အပ်ပါသည် ဆရာမိုက်ကယ်နှင့် ဦးသော်တာဆွေတို့ခင်ဗျား ..."

ချစ်စွာသောစာဖတ်သူ

ကျွန်တော် ဆရာဝန်ပေါက်စဘဝက ထူးဆန်းသော လူနာတစ်ဦးနှင့် ဆုံခဲ့ရ၏။ ဆေးခန်းမှ အပြန်တွင် ဝေခွဲမရသောအတွေးများဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင်ရာမှ ဤဝတ္ထုကလေးကို ညလုံးပေါက်ရေးခဲ့မိ၏။ ဤဝတ္ထု စာမူလေး ကျွန်တော့်သံသေတ္တာထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ (၁၈)နှစ်တိတိ ကြာညောင်းခဲ့ကာ စာရွက်များပင် ဝါကြင်နေပြီ။ အချိန်တွေ ဤမျှကြာညောင်းခဲ့သော်လည်း ဘဝတစ်ကွေ့၌ တစ်ခဏသာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရ သော လူနာ၏ အသွင်သည် ယနေ့တိုင် ကျွန်တော့်စိတ်အစဉ်တွင် စွဲထင်နေဆဲပင်။ မကြာမီက ကျွန်တော်နှင့် အစ်ကိုသဖွယ် ရင်းနှီးခင်မင်သော ဒေါက်တာခင်ဇော်လွင် (သုခချမ်းသာ မဂ္ဂဇင်း အယ်ဒီတာ)နှင့် ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်များ ပြောကြရင်း ကျွန်တော် ဆုံခဲ့ဖူးသည့် ထူးဆန်းသော လူနာ တစ်ဦး အကြောင်းကို သူ့အားရင်ဖွင့်ဖြစ်ခဲ့၏။

ဤသို့ဖြင့် မမျှော်လင့် မထင်မှတ်ပါဘဲနှင့် ကျွန်တော့်သံသေတ္တာလေးထဲ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ကျွန်တော့် ရင်ထဲ ယနေ့တိုင် ပဟေဠိဖြစ်ဆဲ ဇာတ်လမ်းပုစ္ဆာလေးတစ်ပုဒ်သည် ယခု စာဖတ်သူ ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ ဤလူနာနှင့် သင့်လျော် မည့် ဆေးတစ်ဖုံကို သင်ရော စဉ်းစားမိပါ၏လော။ ကျွန်တော်သည် ဤလူနာနှင့် တွေ့ပြီး မည်သို့ ဆေးကုရမည်ကို စဉ်းစားနေဆဲမှာပင် ခရီးထွက်ခဲ့ ရ၏။ မြန်မာပြည်တစ်နံတစ်လျား လှည့်လည်တာဝန် ထမ်းဆောင်ရသော ဝန်ထမ်း ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ရ၏။ ကျွန်တော့်လူနာ၏ ကံကြမ္မာသည် မည်သို့ မည်ပုံ ဖန်ခဲ့ပါသနည်း။

ကျွန်တော် သိလိုလှပါ၏။ တိုင်းကျော်ပြည်ကျော် သွေးထွက်အောင် မှန်ကန် သည်ဟု နာမည်ကြီးလှသော ဆရာမိုက်ကယ်၏ ဗေဒင်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်ရော တကယ် မှန်ကန်ပါ၏လော။ သို့မဟုတ် လူနာရှင်မိသားစုသည် အစွမ်ထက်လှသော ယတြာတစ်ခုခုကိုများ ကံကောင်းထောက်မစွာ အချိန်မီ ရှာဖွေတွေ့ရှိ၍ လူနာသည် သေတွင်းမှ လွတ်ကင်းခဲ့ပါသလော။ အကယ်၍ လူနာရှင်မိသားစုသည် ဤဝတ္ထု ကို ဖတ်မိသည်ရှိသော် စာဖတ်သူမျာသည် သိလိုလှမည် ဖြစ်သော ပုစ္ဆာအဖြေ ကို အောက်ပါ လိပ်စာအတိုင်း ကျေးဇူးပြု၍ ပေးပို့ပါရန် မေတ္တာရပ်ခံအပ်ပါသည်။

ဒေါက်တာစိုးလင်း
သားဖွားမီးယပ်အထူးကုဆရာဝန်ကြီး၊
ဗဟိုအမျိုးသမီးဆေးရုံကြီး၊ ရန်ကုန်မြို့။
 .

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

မွေးနေ့ အလွန် ( ချစ်ချစ်ကြီး နှင့် လစ်ဗင်းတူဂဲသား )

မြန်မာပြည်နေယောက်ကျားများ နဲ့ အခုအချိန်မှာ အသင့်တော်ဆုံး ကွာရှင်းပြတ်ဆဲခြင်း မွေးနေ့ လက်ဆောင်လေး ချစ်ချစ်ကြီး ကို ပေးအပြီးမှာတော့ ချစ်ချစ်ကြီး ဟာ အတော်ပျော်ပြီး လွတ်လပ်ပြီ ဆိုပြီး ပိတိဖြာနေပါတယ်။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ရွှေစင်ဦး နှင့် ချစ်ချစ်ကြီးတို့ ကွာရှင်းပြတ်စဲ ကြလေပြီ

တနေ့တည ကျွနု်ပ် တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်သည် သူ့ဟာ သူပွတ် ကိုယ့်ဟာကိုပွတ် ဖြင့် အိပ်ရာ ထဲတွင် ဇိမ် ကြနေကြပါသည်။ အတန်ကြာသော အခါ ချစ်ချစ်ကြီး သည် ဖေစ့်ဘွတ်ခ် ထဲမှ မစားရ ၊ အညှော်မခံ ရသော အရာများကို ပွတ်ရုံ၊ ကြည့်ရုံ ဖြင့် အားမရတော့ဘဲ " မိန်းမ ထ၊ ထ မောင် ဒီနေ့ည စားရတာ အားမရဘူးကွာ ညလည်စာလေး မကျွေးချင်ဘူးလား" ဟု အင်မတန် ခယသော လေသံဖြင့် နူးညံ သိမ့်မွေ့
စွာ ပြောလာပါသည်။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

နတ်သက်ကြွေသွားတဲ့ စည်းစိမ်ရှင်

ကိုယ့်ဝန်းကျင်မှာ ဝေဒနာရှင်တွေ မြင်ရတာများများလာတော့ ဝေဒနာနုပဿ နာ အကြောင်းလေး ကို ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်၊ ခန္ဓာရှိရင်တော့ ခန္ဓာ့ဒုက္ခဆိုတာရှိတာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ကျန်းမာနေတုန်းတော့ ဒီခန္ဓာကြီးကို အရေးတယူ လုပ်ပြီး စောင့်ကြည့်တဲ့ အလုပ် မလုပ်ကြပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာ၊ စိတ်ကလေးချမ်းသာတဲ့အချိန် တရား အလုပ်လုပ်ရင်တောင် မကြာခဏ အမေးခံရတဲ့မေးခွန်းက ဘာစိတ်ညစ်စရာရှိလို့ ရိပ်သာဝင်တာလဲတဲ့၊ အများစုထင်နေကြတာက ရိပ်သာ ဝင်တယ်ဆိုတာ စိတ်ညစ်စရာရှိမှ မကျန်းမာမှ လို့ထင်နေတတ်ကြပါတယ်၊ ဒီခန္ဓာကြီး မကျန်းမာရင် ဘယ်လိုမှု တရားအလုပ် မလုပ်နိုင်ပါဘူး၊ နာကျင်ခံခက်ဝေဒနာဆိုးတွေ ရောဂါဆိုးတွေရမှဆိုရင် အဲဒီဝေဒနာအပေါ်မှာပဲ စိတ်ကညွတ်နေပြီး တရားအလုပ် လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့လို့ပါ၊ ဒါကြောင့်  မအိုခင်၊ မနာခင် တရားအားထုတ်နိုင်ဖို့ ပထမဆုံး တိုက်တွန်းနိုးဆော်ချင်ပါတယ်။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

အချစ်ဆုံး အဖိုး နဲ့ ရှမ်းဆေးတော်ကြီး တခွက်

ရွှေစင်ဦး ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် စသုံး ကထဲက စေတနာ အပြည့် နဲ့ တင်ကြ တဲ့  မြန်မာ့ရိုးရာ နဲ့ တခြား ရိုးရာ ဆေးနည်းပေါင်းစုံ ကို ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် မှာ တွေ့ ရတဲ့ အပြင် ဆေးမြည်းတို လို့ ခေါ်တဲ့ ဘယ်ဆေးကျမ်း ထဲ မှာ မှ မပါတဲ့ ဆေး နည်း တွေ လည်းတွေ့ရပါတယ်။

အဖိုး နဲ့ ခမည်းခမက် တော်တဲ့ ရှမ်းအဖိုး ရဲ့ ပွဲတွေ့ရှမ်းဆေးတော်ကြီး ကို လဲ သတိရ သွား ပါတယ်၊ ကျနော့် အဖိုးဟာ အသက်၈၆ နှစ် မှာ ဆုံးသွားပေမဲ့ မဆုံး ခင် လပိုင်း လောက် မှာဘဲ ကျန်းမာရေး တော်တော်ဆိုးသွားတာပါ၊  ကျန်တဲ့ အချိန်တွေမှာ တော်တော်လေး ကျန်းမာရေးကောင်း ပါတယ်၊ အသက် ၈၀ ကျော်ထိ မန္တလေး လာလိုက် ရန်ကုန်သွားလိုက် လုပ်နေ ပါ တယ်၊  နောက်ဆုံး  ရှမ်းဆေးတော်ကြီး နဲ့ တွေ့ မှ ဘဲ ဘယ်မှ မသွားရတော့ဘဲ ရန်ကုန် က အဒေါ် အကြီးဆုံး ရဲ့ အိမ်မှာ အကျယ်ချုပ် ကျသွားပါတော့တယ်၊ အဲဒီ အကြောင်းလေး ကို အမှတ်ရ လို့ နဲနဲလေး ရေးပါမယ်။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

မာန်(တောင်လုံးပြန်) ၏ ပဲ့ကိုင်ရှင် မဂ္ဂဇင်းအယ်ဒီတာများနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း အပိုင်း (၇)

တခြားအလုပ် ကို ကျွန်တော့်အဖေက လိုက်ပြောပေးတာပေါ့။ ရေးဘက်မှာ ရှိတဲ့ ပလိုင်ကီးက ဆားလုပ်ငန်းရှင်၊ သူ့နာမည်က  ဦးဟန်တင်လား... ကျွန်တော် သိပ်မမှတ်မိဘူး။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို သွားပြောပေးတာ။ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဆားတွေကို အကြွေးရောင်းပေးတယ်။ အဲဒါတွေ မန္တလေးကို တင်ပို့ ရတယ်။ တစ်ပိဿာကို "ဆယ်ပြား" လောက် မြတ်တယ်။ တစ်ခေါက် တစ်ခေါက်သွားရင် ပိဿာ သောင်းရှစ်ထောင်၊ နှစ်သောင်းလောက်ကို မီးရထားနဲ့ တင်ပို့တာရှိတယ်။ ကားနဲ့တင်ပို့တာရှိတယ်။ အမေ့ ကို အကူအညီပေး ခဲ့ဖူးတယ်။ နောက်ပိုင်း ကျ တော့လည်း မလုပ်ဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာကြောင့်မှန်းတော့ ကျွန်တော်လည်း မမှတ်မိတော့ဘူး ဗျ။ သိပ်အလုပ် မဖြစ်တော့လို့ နေတယ်။ အမေနဲ့တော့ အဲဒါ လုပ်ဖူးပါတယ်။ကို ဆက်ဖတ်ရန် ...

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

မာန္(ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာမ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း အပိုင္း (၆)

ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔က အဲဒီလုိမ်ိဳး ဆန္ခါစိပ္စိပ္နဲ႔ တုိက္တဲ့အတြက္ ေရႊအသစ္လုိ႔ တင္ေပးလုိက္တဲ့ ကေလာင္သစ္က ေဒါင္ေဒါင္ျမည္တာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တင္ေပးလုိက္ တဲ့ ေရႊအသစ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား တျခားမဂၢဇင္းေတြမွာ ၀င္ေရးေနတာ။ ေနရာ ရေနတာ ေတြ႕ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာတယ္။ ကုိယ့္သား သမီးေတြလုိပဲ။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ တင္ေပးလုိက္တဲ့ တခ်ိဳ႕ ကေလာင္သစ္ေတြက တျခားမဂၢဇင္းက ဖြင့္ ထားတဲ့ အသစ္က႑မွာ ၀င္ေရးတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မႀကိဳက္ဘူး။ ေရႊမွာ အသစ္အျဖစ္ ၂ ခါ ပါၿပီး ရုိးရုိး ၀တၳဳေတြမွာ ၀င္ေရးေနၿပီး တျခားမွာ အသစ္အျဖစ္ ၀င္ေရးေနတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မႀကိဳက္ဘူး။

စာတည္း။     ။  ဟုတ္ကဲ့၊ ဆရာ့ကုိ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ..... 

ဆရာမ်ိဳးျမင့္ညိမ္း
(၂၀၁၀ ခုႏွစ္)

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

မာန္(ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာမ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း အပိုင္း (၅)

ဒီေမးခြန္း ေမးတဲ့အခါ ဆရာမ ျမစိမ္းက ကၽြန္မဟာ ကုိယ္တုိင္ ကုိယ္က် လုိက္ေမးျမန္းၿပီး၊ ေလ့လာၿပီး ေရးတဲ့ စာေရးဆရာမပါ။ တပည့္တပန္းေတြ လႊတ္၊ ေမးျမန္းၿပီး ေရး တဲ့ စာေရးဆရာမ မဟုတ္ ဘူး။ အဲဒီလုိ ေျပာတယ္။ ဒီအေျဖနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မႏၱေလး ေရာက္တဲ့အခါ အေမမာ ကုိ ဂါရ၀ျပဳတယ္။ သူက ဘာေျပာသလဲဆုိေတာ့ မင္း စာေရးဆရာေတြကုိ အင္တာဗ်ဴး ေမးတဲ့အခါ စာေရးဆရာခ်င္း ရန္တုိက္ၿပီး ေမးတယ္။ မင္း ေမးခြန္းေတြကုိ ငါ မႀကိဳက္ဘူး။ 

ကၽြန္ေတာ္ က ရွင္းျပတယ္။ မဟုတ္ဘူး အေမ … ကၽြန္ေတာ္က အမွန္ကုိ သိခ်င္လုိ႔ပါ၊ တုိက္ၿပီး ေမးတာ မဟုတ္ပါဘူး ဆုိေတာ့ အေမက ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ ေျဖတဲ့အေျဖက အဲဒီလုိမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ အဲဒီလုိ မေမးပါနဲ႔လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အေမမာ တုိ႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူတုိ႔ မႀကိဳက္တ့ဟာေတြကုိ ေရွာင္တယ္။ က်န္တဲ့ သူေတြေတာ့ ေမးျဖစ္တယ္။

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

မာန္(ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာမ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း အပိုင္း (၄)

ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္စရာ ျဖစ္လာညပီ။ ''မုိးညအိပ္မက္ျမဴ'' ပါတယ္၊ ''အတိတ္၏ အရိပ္'' ပါတယ္၊ ''ႀကိဳးၾကာေတာင္ပံခတ္သံ'' ပါတယ္၊ ''ေက်ာက္စက္ေရ'' ပါတယ္။ ဒီေလးကားက တကယ့္ ဒရာမာ ေလးကားပါ။ က်န္တဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ကားက ဟာသကားေတြ။ အဲဒီကားေတြထဲက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘယ္လုိ မွ မထင္မွတ္တဲ့ ''အတိတ္၏ အရိပ္'' ကားက တရုတ္မွာ က်င္းပတဲ့ ေရႊၾကက္ဖ ရုပ္ရွင္ပဲြေတာ္မွာ ''ေအာင္သူရ'' က အေကာင္းဆံုး သရုပ္ေဆာင္ဆု ရထားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ ျမန္မာအကယ္ဒမီ ေရြးခ်ယ္ေရး အဖဲြ႕ ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ။ ေတာ္ေတာ္ ၾကည့္လုိ႔ ေကာင္းမယ့္ ပဲြပဲေလ။ သိပ္ၾကည့္ေကာင္းမယ့္ပဲြပါပဲ။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္...

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

မာန္(ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာမ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း အပိုင္း (၃)

 ေဒါက္တာတင္ထြန္းဦး က က်န္းမာေရးဌာနက ၀န္ထမ္းတစ္ဦး။ သူက သုတစြယ္စံု ဆုိတဲ့ စာအုပ္တုိက္ လုပ္ထား တယ္။ ေမာင္သာခ်ိဳက တကၠသုိလ္က နည္းျပတစ္ဦး။ သူက အိပ္မက္ဖူးဆုိတဲ့ နာမည္နဲ႔ ထုတ္ေ၀ခြင့္ ကတ္ျပား ရထားတယ္။ သူတုိ႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္ တုိင္မယ္။ က်န္တဲ့သူေတြကုိ ရွာၿပီးတုိင္မယ္ ဆုိေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔၊ မတုိင္ပါနဲ႔တဲ့။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လည္း မတုိင္ျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒီ စစ္ေဆးမႈေၾကာင့္ တကယ္ပရုိမုိးရွင္းေပးမယ္ဆုိေတာ့ ေျခာက္လ ထပ္ေနာက္ ဆုတ္သြား ပါတယ္။ ေျခာက္လ ျပည့္ၿပီးေတာ့ မွ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းကုိ သက္သက္ ပရုိမုိးရွင္း ေအာ္ဒါ ထြက္ေပး ပါတယ္။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ..

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဆရာမာန္(ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာမ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း, အပိုင္း (၂)

ကၽြန္ေတာ္ မႏၱေလးမွာ အဘုိး၊ အဘြားေတြနဲ႔ ေနလာစဥ္ကေတာ့ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆုိရင္ မိဘ ေတြရွိတဲ့ ရန္ကုန္ကုိ လာပါတယ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ ရန္ကုန္ေရာက္တဲ့အခါ ကၽြန္ေတာ့္အေဖက မဂၢဇင္း မွာ အားကစားေဆာင္းပါးေတြ ေရးေနေတာ့ မဂၢဇင္းစာအုပ္ေတြ လက္ေဆာင္ ရပါတယ္။ ရႈမ၀၊ ျမ၀တီ၊ ေငြတာရီ၊ ေသြးေသာက္ အဲဒါေတြ ရပါတယ္။ အေမက စာဖက္တာ အရမ္း၀ါသနာပါတယ္ဗ်။ ညီေတြက ငယ္ ေသးေတာ့ စာမဖတ္ၾကေသးဘူး။ အိမ္မွာ ဆုိရင္ အေမရယ္၊ အေဖရယ္က စာဖတ္ ၀ါသနာပါတယ္။ အေမက သူ ဖတ္ၿပီးရင္ စာအုပ္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြ ထင္းရွဴးေသတၱာနဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သိမ္းထားေပးတယ္။ လစဥ္ ရသမွ် မဂၢဇင္းေတြ၊ တျခား လံုးခ်င္းေတြဆုိရင္ စနစ္တက် ဗီရုိနဲ႔ ထည့္သိမ္းထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေႏြရာသီ ေက်ာင္း ပိတ္တဲ့ ၂ လမွာ လာၿပီဆုိရင္ အဲဒါေတြ ဖတ္ေတာ့တာပဲ။ ဒါက စာဖတ္ ၀ါသနာ အစ ပါ။ ကို ဆက္ဖတ္ရန္ ...

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဆရာမာန္ (ေတာင္လံုးျပန္) ၏ ပဲ႔ကိုင္ရွင္ မဂၢဇင္းအယ္ဒီတာ မ်ားႏွင္႔ ေတြ႕ဆံုျခင္း အပိုင္း (၁)

ခ်စ္ေသာစာခ်စ္သူ မိတ္ေဆြမ်ား အား စာေကာင္းေလးမ်ား ဖတ္ေစခ်င္ေသာ ေစတနာ ျဖင္႔ ဘေလာဂ္ေလး တည္ေဆာက္ထားခဲ႔သည္မွာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ပါၿပီ ... စာေကာင္းေလး မ်ားလည္း တင္ေပးခြင္႔ရသေလာက္ တင္ေပးခဲ႔ပါၿပီ ... 

ယခုအခါ ေခတ္ေျပာင္းသြားသည္႕  အတြက္ ( .. ခစ္ .. ခစ္ .. ) အရင္ က ပိတ္ပင္ ထားခဲ႔ေသာ Blogspot လို လိုင္း မ်ားလည္း ပြင္႔လာခဲ႔ပါၿပီ .. ရွားပါး စာအုပ္မ်ားလည္း ျပန္လည္၍ ထုတ္ေ၀ လာၾကပါၿပီ .. သို႕ျဖစ္ပါ၍ စာေရးဆရာမ်ား ၏ အက်ဳိးစီးပြား .. ထုတ္ေဝသူမ်ား ၏ အက်ဳိးစီးပြား ကို ၾကည္႕၍ စာမ်ား မတင္ျဖစ္ခဲ႔ေတာ႔ ပါ ...

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ထမင်းမဝ တဲ့ ရွှေစင်ဦး နဲ့ ကျန်းမာရေးပညာပေး

ညီမ မဒမ်ကိုး က အစားအသောက်တွေ နဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျန်းမာရေး အသိပေး ပိုစ့် လေး ဘလော့ဂ် မှာ ရေးခိုင်းပါတယ် ... ကျနော့် အရင်ရေး တဲ့ ဘလောဂါ တွေရှိပါတယ်  ... အင်မတန် အကိုျးရှိပါတယ် ... အတော်ပြည့်စုံပါတယ် .... ကျနော် မှာတော့ ပညာဗဟုသုတ ကလည်း နည်း ... ရှာဖွေ တူးဖော်ဖို့ ဝိရိယ ကလည်း မရှိတော့ ... ကျနော် နဲ့နီးစပ်ရာ ကို အစားအသောက် နဲ့ ကျန်းမာရေး ပညာလေး ပေးကြည့်တဲ့ အတွေ့အကြုံလေးဘဲ ရေးမယ် စိတ်ကူးပါတယ် ....

ဆိုင်မှာ ကလေးတွေ ဟင်းချက်ပါတယ် ... ဆီလျှော့သုံးဖို့ ပညာပေးပါတယ် ... တလ နေတော့ စာရင်းခုျပ် ကြည့်ပါတယ် ... ထူးမခြားနား ပါဘဲ ဒီဆီ ဒီဆီ ကုန်တာပါဘဲ .. ဆက်ပြောရင်လည်း ကပ်စီးအိုး ဖြစ်ရတော့မယ် ဆိုတော့ မပြောတော့ပါဘူး ... ဆိုင်သုံးဖို့ သကြားဝယ်ခိုင်းပါတယ် ... အကောင်းဆုံးလို့ သူတို့ ယူဆတဲ့ အဖြူဆုံး သကြား ကို ဝယ်လာပါတယ် ... ချွတ်ဆေးမသုံးတဲ့ သကြားအညို တွေ ဝယ်ဖို့ ပြောပါတယ် ... သူတို့ နားမလည်ပါဘူး .. ဈေးချိုတဲ့ သကြားဆိုတော့ မကောင်းဘူးလို့ ဘဲထင်ပါတယ် ... ဆရာမ ဂျီးများတယ်ပေါ့ ...

ဟင်းသီးဟင်းရွက် ချက်ရင် ဓါတုဆေးဝါး ဒဏ်တွေ နဲနဲ ခံသာအောင် ... ဆားရည်နဲ့ တနာရီလောက် စိမ်ပြီးမှ ကြော်ဖို့ ချက်ဖို့ ပြောတယ် ... ပြောရင်တော့ ဟုတ်ကဲ့ ပြောတာဘဲ ... လုပ်မလုပ် မသေချာ ပါဘူး .. ဆိုင်မှာ အသီးအရွက် မစားတဲ့ ကလေးတွေ ရှိပါတယ် ... လုံး၀ မစားတာပါ ... ဟင်း အနှစ်နဲ့ ချက်ရင်တောင် အသား ကို ရေဆေးပြီး  .. ထမင်း ကို ဆီဆမ်းဆားဖြူး ပြီး အသား သက်သက် နဲ့ စားပါတယ် ... ဟင်းသီးဟင်းရွက် မစားရင် ဖြစ်လာမဲ့ ရောဂါ တွေ ကို အာပေါက် မတတ်ပြောပြပါတယ် ... ကျနော့် ရှေ့တော့ ဟုတ်ကဲ့ ပြောပြီး ထမင်းပန်းကန်ထဲ ထည့်တယ် .. ခဏနေ သွားကြည့်ရင် ဟင်းပန်းကန် ထဲ ပြန်ထည့် တယ်... အမှိုက်တောင်း ထဲ ပစ်ထည့် တယ် ... ကျနော် မမြင်ချင်ယောင် ဘဲ ဆောင်ပါတော့တယ် ...

အိမ်က တူလေးတွေ (https://www.facebook.com/htetmyatayechan.maymyo, https://www.facebook.com/minluaye.chan.7 ,https://www.facebook.com/phyothant.kyaw.18 , နဲ့ တူမချောလေး https://www.facebook.com/sunyeinnyeinchan.mdy )  ဟာ အိတ်ခွံလှလှလေး တွေ နဲ့ ထဲ့ထားတဲ့ Junk food မုန့်တွေ ကို အများကြီး စားပါတယ် .. တခါကများ တူငယ်လေး  https://www.facebook.com/minluaye.chan.7 က ကြက်ပေါင်လား .. ကြက်ခြေထောက်လား မသိဘူး ... အိတ်လှလှလေး နဲ့ ထဲ့ထား တဲ့ မုန့် က သိပ်ကောင်းတယ် အစစ်နဲ့ သိပ်တူလို့စားပါလို့ လာကျွေးတယ်... အန်တီ မစားဘူး ... သားလဲ မစားရဘူး ... မကောင်းဘူး .. ရေရှည်ခံအောင် လုပ်ထားတဲ့ အတွက် အန္တာရာယ် များတယ် ... ငှက်ပျောသီး .... ကန်စွန်းဥ.. ပိန်းဥ.. အာတလွတ်ဥ ... ပြောင်းဖူး ..ပဲမြစ် .. မြေပဲပြုတ် ... ထန်းပင်မြစ်  စတဲ့ ရာသီပေါ်လေး တွေ ဘဲ စားဖို့ ပြောပြပါတယ် .. လုပ်ပေးပါတယ် ... သူ တို့ မစားပါဘူး ..... ဒါတွေ မှ မကြိုက်ရင် မုန့်ပြစ်သလက်လေး ... မုန့်ပေါင်းလေး ....  စားပေါ့ လို့ ပြောတော့ ... အန်တီရွှေစင်ဦး စိတ်မှန်ရဲ့ လားလို့ အကြည့်ခံရပါတယ်...

ချစ်ချစ်ကြီး https://www.facebook.com/thein.soekywe ညီမအလတ် https://www.facebook.com/paukpauk.estateagent နဲ့ ချစ်ညီမ https://www.facebook.com/seesein.shin  တို့ ဟာ အအေးဗူး လှလှလေး တွေ ကို ရေခဲသေတ္တာ ထဲက ထုတ်ပြီး တဗူးပြီး တဗူး အားရပါးရ သောက်ကြပါတယ် ... မနေနိုင်တဲ့ ရွှေစင်ဦး က  သံပရာသီးလေး ညှစ်ပြီး သကြားလေး ဆားလေး နဲ့ သံပရာရေ လေး ဖျော်သောက်ကြပါလား ပိုကောင်းပါတယ် ... သံပရာ ရေ မကြိုက်ရင်လည်း မန်ကျီးရည် သောက် ... ဟို ဗွီဗွီ ဆိုတာ ကို မသောက်ဘဲနဲ့ (ဝိုင်တပုလင်း နဲ့ မည်သို့ မှ မပတ်သက်ပါ) မီးဖိုချောင်ထဲက ပုလင်းထဲ မှာ အိမ်က မန်ကျီးပင် ကြီး က ရတဲ့ မန်ကျီးသီးမှည့် လေးတွေ ကို အခွံချွတ်ပြီး ဆားနဲ့လုံးထားပါတယ်... အဲဒါလေး ထန်းလျှက်လေး နဲ့ ဖျော်သောက်ပါလား လို့ ပြောပြန်တော့  ကိုယ်ဘဲ တခြားကမ္ဘာက လူသား  ...  ကိုယ် ဘဲ လူ့ ဂွစာ..  ဖြစ်ရပြန်ပါတယ် ...

အိမ်က ယောင်းမလေး https://www.facebook.com/chan.daughter နဲ့ မောင်အငယ်ဆုံးလေး https://www.facebook.com/nyein.chan.104 တို့ မိသားစု ဟာ မနက်အစောစာ အဖြစ် ရှမ်းခေါက်ဆွဲ .. ဆန်ပြား .. ဖက်ထုတ် .. လိုမျိုး ဆိုင်က အစာ တွေ ကို နေ့တိုင်းစားပါတယ် ... ပိုက်ဆံလည်း ကုန်တယ် .. ရေရှည် ဆိုရင် ဆိုင်အစားအစာ ဆိုတော့ ကျန်းမာရေး အတွက်မကောင်းဘူး ... မနက် အစောထပြီး ထမင်းအိုးလေး တည် ထမင်းပူလေး နဲ့ ပဲပြုတ်လေး .. အကြော်လေး  နဲ့ စားကြပါလား ... လို့ ပြောဖို့ ကြံရွယ်ပါတယ် ... မနက်မိုးလင်း က မိုးချုပ် စာသင်ရတဲ့ ယောင်းမလေး မျက်နှာပြန်မြင်ပြီး ပြောချင်တာတွေ မြို့ချထားရပါတယ် ...

နောက်ဆုံးတော့ ကျနော့် ဖေဖေ မကွေးပြောင်းတုန်း က ကြုံရတာလေးတွေ ပြန်သတိရမိတယ် .. လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း များစွာ က ကျနော်ရဲ့ ဖေဖေ မကွေးတက္ကသိုလ် ကိုပြောင်းရတယ် ... အဲဒီအချိန်က တက္ကသိုလ် ဖြစ်ပြီလား မဖြစ်သေးဘူးလားတော့ မမှတ်မိတော့ပါ..

ထမင်းစားချိန်ရောက်ရင်  ကျောင်းသား တခိုျ့ ရဲ့ ခါးမှာ ပုလင်းလေးတွေ အသီးသီး ထိုး လို့ ... တခိုျ့ ကျောင်းသားတွေ ကတော့  ပုလင်းလေးတွေ ကိုင်လို့  ထမင်းစားဆောင် Dining room  ကို သွားကြတယ် ...  အစောပိုင်းကတော့ ဘာရယ်မသိတတ်ဘူး ... နောက်တော့မှ ဆီပုလင်းလေး တွေ ဆိုတာသိလာတယ် ... အညာသားတွေ ဆီကြိုက်ပုံ က ဘာဟင်းချက်ချက် ဆီမဆမ်း ဘဲ မစားတတ်ကြဘူး .... အိမ်က မောင်အကြီးဆုံး https://www.facebook.com/zaw.maymyo  ကလည်း ဆီသိပ်ကြိုက်တယ်.. ဘာဟင်းချက်ချက် ဆီဆမ်းလိုက် ရမှ ဆားဖြူး လိုက်ရမှ ကျေနပ်တယ် ..... ဒီခေတ်လိုမိုျး ဆီမသန့် တာတွေ... ဆီကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ရောဂါတွေများ ရကြရင် အညာသားတွေ ဒုက္ခရောက်ပြီပေါ့ ....

အဲဒီခေတ် ကတော့ ကိုယ့် ပဲခင်းထဲက ရတဲ့ ပဲနဲ့ ကိုယ့်ကြိတ်ဆုံ နဲ့ ကိုယ်ဘာသာ ကြိတ်တဲ့ ဆီ ဆိုတော့ ပြဿနာ သိပ်မရှိဘူးထင်ပါရဲ့ ... အခု ပုံအတိုင်းသာ အဲလို ဆီ ဆက် စား နေရင်တော့ အသက်တိုမှာ သေချာပေါက်ပါဘဲ ... များသောအားဖြင့် တော့ တချို့တလေကလွဲ လို့ နေပုံထိုင်ပုံ စားသောက်ပုံ တွေ သိပ်မပြောင်းကြပါဘူး ..

မကွေးတက္ကသိုလ် မှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကျနော့် ဖေဖေ https://www.facebook.com/hla.myint1  က မိသားစု မပါတော့ ထမင်း ဟင်း ချက်မစားပါဘူး .. ဆိုင်တွေမှာ ကြုံသလို ဘဲ စားပါတယ်... တနေ့တော့ ထမင်းဆိုင် တဆိုင် မှာ ထမင်းစားပါတယ် .. ဆိုင်မှာ ယင်ကောင်တွေ သိပ်များနေတော့ ထမင်းစားတဲ့ ဖေဖေ လည်း  ထမင်းစားလိုက် ယင်မောင်း လိုက်နဲ့ အလုပ် ရှုပ်နေတာပေါ့ ... နောက်တော့ ဖေဖေ ဒုက္ခ ကို မကြည့်ရက်တဲ့ ဆိုင်ရှင် အဒေါ်ကြီးက ...
 ဆရာ ရယ် ထမင်းစားရတာ ဒုက္ခများလိုက်တာကွယ် ... ယင် စားတာ သိပ်မကုန်ပါဘူး ... ဒေါ်ကြီး ပြန် ထဲ့ ပေးပါမယ် ... ထမင်း သာ အေးအေး စားပါလို့ ပြောတယ်တဲ့ ... ဖေဖေ ခမျာလည်း ယင် မမောင်းဘဲ ထမင်းဆက် စားရရင်လည်း အခက် ... ယင်မောင်းပြန်ရင်လည်း ယင်စားတာလေး တောင် မသဒ္ဒါ တဲ့ လူ့ကပ်စီးအိုးကြီး ဖြစ်ရတော့ မယ် ...  ဆိုပြီး ထမင်းမဝ ဘဲနဲ့ ထ လာခဲ့ရသတဲ့ ... (တကယ်တော့ ညစ်ပတ်တဲ့ ဆိုင်တွေကို ဟာသလုပ်ထားတဲ့ ပုံပြင်လေး တပုဒ်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်)

ကျနော်လည်း အခုတော့  ကျနော့် ဖေဖေ  လို ထမင်းမဝ ဘဲ ထ ရမဲ့ ဘဝရောက်နေပါပြီ .... အားလုံးဘဲ ကျန်းမာရေး အသိ ကြွယ်စွာ နဲ့ စားသောက် နေထိုင်ပြီး ...အသက် ရာကျော် ရှည်ပါစေဗျာ ....

(ညီမ မဒိုးကန် လည်း ကျေနပ်ပါနော်)

 .....................................................................................................................................
မနက်ဖြန် 25 - 10 - 2013 သောက်ကြာနေ့ ကျနော်မွေးနေ့ပါ ... ဝက်သားအိုးကြီးချက် နဲ့ ဆွမ်းလောင်းပါမယ် (နေ့တိုင်းတော့ အရောအနှောလေးပေါ့) ...

ရှစ်ဆယ့်ရှစ် အရေးတော်ပုံပြီးတော့ ကျနော့် မောင်အလတ်လေး https://www.facebook.com/ko.win.1840  စစ်ကိုင်းချောင် တခုမှာ ကိုရင်ကြီး သွားဝတ်ပါတယ် ... သုံးလလောက်ကြာပါတယ် ... ကျနော် တို့အိမ်ကလည်း အစားအသောက် သိပ်မပို့နိုင် ... ချောင်ကလည်း သိပ်ခေါင်တော့ သူခမျာ အစားအသောက် ရှားပါး ပါတယ် ... လူထွက် လာတော့ အိမ်မှာ ကိုရင်ကြီး အတွေ့အကြုံတွေ အမြဲပြောပြပါတယ် .....

တပတ်မှာ တရက် ရွာတရွာက ဘုံဆွမ်းကို ဝက်သားအိုးကြီးချက်နဲ့ လောင်းပါတယ် တဲ့ ... အဲဒီဘုံဆွမ်းလောင်း မဲ့ ရက်များဆို စောစောစီးစီး ထပြီးဆွမ်းခံရတာ တက်ကြွနေတယ်လို့ ပြောပါတယ် ... မောင်လေး က ဝက်သားသိပ်ကြိုက်တယ်လေ .. ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် အာသဝေါ တရားမကုန်ကြသေးတော့ အမြဲတမ်း အမှတ်နဲ့ မစားနိုင်ကြဘူးပေါ့ ... အနည်းဆုံးတော့ ဆွမ်းခံကြွတဲ့ စာသင်သားကိုရင်လေးများ ဝက်သားအိုးကြီးချက် နဲ့ ဆွမ်းစားရင်း သာသနာ တည်မြဲရေးအတွက် တရားစာပေများ ကျက်မှတ်နိုင်ကြ ပါစေ လို့ ဆုတောင်းပြီး မွေးနေ့ ဆွမ်းဟင်းလေး လောင်းပါတယ်ဗျာ ....

ချစ်သော စာဖတ်သူ များ နဲ့ ဘလောဂါ များအားလုံး ... မြန်မာပြည်အတွင်းမှာ... ကမ္ဘာအရပ်ရပ် မှာ နေထိုင်ကြတဲ့ လူမျိုးမရွေး ဘာသာမရွေး လူသား အားလုံး ကျန်းမာချမ်းသာစွာနဲ့ အသက်ရာကျော် ရှည်စေဖို့ မွေးနေ့ ဆုမွန်လေး တောင်းပေး လိုက်ပါတယ်....

(ချစ်သော ဖေဖေ နဲ့ မေမေ ကိုလည်း ဒီစာလေး နဲ့ မွေးနေ့ မှာ ကန်တော့ပါတယ် .. ချစ်သော မောင်နှမ များအားလုံး ချစ်သော တူ တူမ များအားလုံး ကို လည်း ထည့်သုံး ထားတဲ့ အတွက် ဟုတ်သော်ရှိ ... ဟုတ်သော်ရှိ ...  ခွင့်လွှတ်ကြပါလို့ ပြောရင်း အမကြီး အတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ကောင်းကောင်းလေး များပေးကြ ပါ လို့ တောင်းဆိုပါတယ် )

လေးစားစွာဖြင့်
စာရေးသူ - ရွှေစင်ဦး

အစားအသောက်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ပညာပေးရေးကြတဲ့ ပို့စ်လေးတွေ ဖတ်ကြည့် လို့ ရအောင် ထပ်မံ ရှယ်လိုက်ပါတယ် .. တကယ်ဖတ်သင့်တဲ့ ပိုစ့် လေး တွေ ပါဘဲ ...

ညီမဒိုးကန် ရဲ့ ကျန်းမာဘေးကင်းရောဂါရှင်း (သို့ ) ကြိုတင်ကာကွယ် ကင်ဆာအန္တာရာယ်
http://madankoo.blogspot.com/2013/09/blog-post_12.html

ကိုညီလင်းသစ် ရဲ့ ယူရီးယား (သို့) ရင်းနှီးနေသော တစိမ်း
http://nyilinnthit.blogspot.com/2013/09/blog-post_24.html

ညီမ မိုးငွေ့ ရဲ့ အစားအသောက်နှင့် ကင်ဆာ
http://coralnyo.blogspot.com/2013/10/blog-post_8.html

တီတီဆွီ ရဲ့ အာဂျီနိူမိုတို (သို့) အခိုျမှုန့် (သို့) MSG (သို့) ၆၂၁ ရှာပုံတော်
http://auntysweet.blogspot.com/2012/07/msg-621_23.html
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဘလော့ဂ်ဒေး အမှတ်တရ မှောက်ပြတဲ့ စာလေး

အင်တာနက် သုံးရင်း 31-8-2013 ဟာ ဘလော့ဂါဒေး ဆိုတာ အမှတ်ရတယ်... စာရေးချင်စိတ်ပေါ်လာလို့ စာရေး ကြည့်တယ်... ဘလောဂါမသက်ေ၀ က အိတ်သွန်ဖာမှောက် ဆိုလို့ ရွှေစင်ဦး လည်း မှောက်ဖို့ စဉ်းစား လိုက်တော့ မှောက်စရာ အိတ် က မရှိ ... ရှိတဲ့ အိတ်ကို ချွတ် မှောက် ရင်လည်း မြန်မာ အလင်းဆောင်မဲ့ ခင်ဝင့်ဝါ လေး ငိုသွားမှာစိုးလို့ မမှောက်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် ... ရွှေစင်ဦး မှာ ဘာအိတ် မှ မရှိပါဘူး.. အသုံးလိုသမျှကို အင်္ကျ ီအိတ် ထဲမှာဘဲ ထည့်ထားတဲ့ အတွက် ဒီတက်ဂ်ပိုစ့် လေး ကို အကျီ ချွတ် မခါနိုင်တဲ့ အတွက်ရေးလို့ မဖြစ်ပါဘူး ... ဒါကြောင့် ရောက်တတ်ရာရာ အခုတလော စဉ်းစားဖြစ်ခဲ့တဲ့ အိတ်သွန်ဖာမှောက် ဇာတ်လမ်းကြောင်းလေး တွေဘဲ ရေးပါမယ်.....

အင်တာနက် ပေါ်မှာ အထူးသဖြင့် ဖေစ်ဘွတ်ပေါ်မှာ လူမျိုးရေးခွဲခြားမှု့ တွေ အများဆုံး တွေ့နေပါတယ် ... နိုင်ငံ အရေးနဲ့ ပါတ်သက်လို့လည်း ဘာသာရေး လူမျိုးရေး ခွဲခြားမှု့ကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ပြဿနာတွေ အများဆုံး တွေ့နေပါတယ်... မန္တလေး သူ တယောက်အနေ နဲ့ လူမျိုးရေး ဘာသာရေး ခွဲခြားမှု့ သဘောထား ခံယူချက်တွေ အတွက် ကိုယ့်ကို ကိုယ် ပြန်စမ်းစစ် မိပါတယ် ... ငယ်ငယ်လေး ကထဲက လူမျိုးရေး ခွဲခြားခဲ့လား .. ခွဲခြားရမှန်း မသိပါဘူး.. ဘာသာရေး ခွဲခြားခဲ့လား .. ဒါတော့ ခွဲတယ် ... ဘယ်သာသာဝင် တွေရဲ့ ဘယ်နေ့ဆို ဘယ်လို အစားတွေ စားရမယ် ဆိုတာဘဲ ခွဲခြားခဲ့ပါတယ် ...   ခရစ်စမတ် နီးရင် ပျော်တယ် ... ခရစ်ယာန် သူငယ်ချင်း   တွေနဲ့ ပျော်ကြမယ် ... မုန့်စားမယ် ...

တရုတ်နှစ်သစ်ကူး နီးရင် သူငယ်ချင်းတရုတ်မလေး အိမ်က ဝက်ခြံ ကို စေ့စေ့ မကြည့်တော့ပါဘူး ... နှစ်ကူးရက် ရောက်မှဘဲ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ပါတယ် .... တနှစ်ကို ဝက်တကောင် သတ်ပြီးတော့ ဝက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဟင်းမျိုးစုံ ချက်ပြီး နှစ်ကူးစားသောက်ပွဲ မှာ ပျော်ပျော်ကြီး ဆင်နွဲလေ့ ရှိတဲ့ အကျင့် သူငယ်ချင်း အိမ်မှာ ရှိပါတယ်.....

 အစ်နေ့ လည်း အတူတူပါဘဲ ... ငယ်သူငယ်ချင်း တယောက် ရဲ့ မေမေ က အစ် နီးရင် ကျနော်တို့စားချင် တဲ့ အစာတွေ မေးနေကြပါ... အုန်းထမင်း ချက်ရမလား ... ဒန်ပေါက် ချက်ရမလား ... ဒန်ပေါက် ဆိုရင်လည်း အမဲသား မစားမှန်းသိတော့ ကြက်သား.. ဆိတ်သား နဲ့ ချက်ကျွေး ပါတယ် ... ဟိန္ဒူ မီးထွန်းပွဲ ဆိုလည်း မုန့်အချိုတွေ မလိုင်မုန့်တွေ အဝတီးကြပါတယ် ... ကိုယ်နဲ့ ဘာသာမတူသူတွေ နဲ့ သူတို့ ရဲ့ နေ့ထူးနေ့မြတ်မှာ ပျော်ရွှင်ခဲ့တာတွေ ပါ ... ကျန်တဲ့ အပိုင်းတွေ ကတော့ သူငယ်ချင်း တွေ ထုံးစံ အတိုင်းဘဲ ... ပျော်စရာရှိပျော်ကြ စိတ်ကောက်စရာရှိကောက်ကြ ပါဘဲ...

သူက ကုလား ဖြစ်လို့ ... တရုတ် ဖြစ်လို့ ... ဆိုပြီး မစဉ်းစားမိပါဘူး ... ကျန်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ လည်း ဒီလိုပါဘဲဗျာ ... အခုကြမှ ဘယ်နဲ့ ဖြစ်ပြီး ဒီလောက် မုန်းတီးနေကြတာလည်း ...ငယ်စဉ်ဘဝ ကနေ အရွယ်ရောက်တဲ့ အထိ ဘယ်တရုတ် .. ကုလား ကမှ နှောက်ယှက်တာ မပြောနဲ့ ရီးစား စာပေးတာတောင် မခံရဘူးပါဘူး  ...  အခုအချိန်မှာ မျိုးချစ်ပုဂ္ဂိုလ် များက မျိုးစောင့်ဥပဒေ ဆိုတာ တွင်တွင်ပြောနေကြတော့ ... အရပ်ထဲမှာ လူမျိုးခြား ဘာသာခြားနဲ့ လက်ထပ်တာ တာတွေ ကိုပြန် စဉ်းစား မိပါတယ်...

ကျနော် တို့ ငယ်ငယ်သမဝါယမ ခေတ် ... ပါတီကောင်စီခေတ် က ပါတီကောင်စီ လူကြီး .. ရပ်ကွက်လူကြီး လုပ်တဲ့ ဦး....... ဆိုတာရှိတယ် ... သူက ဗုဒ္ဓဘာသာ ... သူ့မိန်းမ က အစ္စလမ်ဘာသာဝင် ... ကလေး   တွေ မွေးထားတာ အများကြီးဘဲ .. ကျနော်တို့ မောင်နှမ တွေ နဲ့ အစဉ်အဆက် သူငယ်ချင်း တွေဘဲ .. သူ့သားသမီး တွေ လည်း အတိအကျတော့ မသိပေမဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ယူတာများတယ် ထင်ပါတယ် ... သူတို့ လင်မယား လည်း ချစ်ချစ်ခင်ခင်ပါဘဲ ... အခု သူ့သားသမီး တွေတောင် အင်တာနက် သုံးပြီး ကျနော် ရေးတဲ့ စာကို ဖတ်ချင်ဖတ်နိုင်ပါတယ် ... သူတို့လင်မယားလည်း အိုအောင်မင်းအောင် အခု အချိန်ထိ   ပေါင်းသင်း   နေကြ ပါတယ် ...


ကျနော် တို့ ငယ်ငယ်က ကျနော် တို့အိမ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် မှာ ကိုကုလား လို့ ကျနော်တို့ ကခေါ်တဲ့ ကျနော်တို့ ထက် အသက်ရော အတန်းရော အများကြီးကြီး တဲ့ အိမ်နီးခြင်း တယောက် အကြောင်း ကို လည်း စဉ်းစားမိပါတယ် ... သူတို့ မိသားစုက အဖေ တယောက်လုပ်စာနဲ့ စားနေရတဲ့ အတွက် အဆင်မပြေကြ ပါဘူး .. မောင်နှမ တွေလည်း အများကြီးရှိပါတယ် ... ကိုကုလား က အကြီးဆုံး... ဗမာ ဗုဒ္ဓဘာသာပေမဲ့ အသားမဲတာ ကို အကြောင်းပြုပြီး ကိုကုလား နံမည်တွင်တာပါ ... သူ ဆယ်တန်းအောင် တော့ သူ့အဖေ အလုပ် လုပ်တဲ့ဌာန မှာ အလုပ်သွင်းပေးတယ် .. မိသားစု အဆင်ပြေခါစ ရှိသေးတယ် ... မိန်းမ ယူသွားပါတယ်..

မိန်းကလေးက အစ္စလာမ် ဘာသာဝင်ပါ ... သူ့ အမေကြီး အော်အော် ငိုတာ အခုထိကြားယောင်မိတယ် ... ကုလားလို့ ငါနာမည် မှည့်မိလို့များ တကယ် ကုလား ဖြစ်သွားတာလား ကုလား ရဲ့ ဆိုပြီးတော့ပါ  ... ကိုကုလား က အဲဒီဘာသာကိုပါ ပြောင်းလိုက်ရတာကိုး ... ဟိုတလောက သူ့အဒေါ်နဲ့ တွေ့လို အမှတ်တရ ကိုကုလား အကြောင်းမေးလိုက်ပါတယ် ... သူ့ မိသားစု နဲ့ အဆင်ပြေပြေ ပါဘဲတဲ့ ... ဒါပေမဲ့ ဒီဘက်က ဆွေမျိုး မိတ်ဆွေ များနဲ့တော့ အဆက်အသွယ် မရှိပါဘူး လို့ ပြောပါတယ် ......

နောက်တယောက် ကတော့ ကျနော် ကျောင်းပြီး မှ သိခဲ့ရတဲ့ သူငယ်ချင်းမလေး သူက လည်း အစ္စလာမ် ဘာသာဝင် ပါ ... သူ့ရီးစားက မြန်မာ ဗုဒ္ဓဘာသာ .. ငယ်ချစ်တွေ နှစ်ပေါင်းများစွာ ချစ်ခဲ့ကြတော့.. အချိန်တန် တော့ ယူချင်ကြတယ် .. ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်း အစ္စလမ်မလေးက ဘာသာပြောင်း မှ လက်ထပ် မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်တဲ့ ... သူ့ရီးစား ဗုဒ္ဓဘာသာ ကလည်း ပြောင်းမယ်တဲ့ ... ကောင်လေး ရဲ့ မိဘ တွေ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေ ကတော့ ဘယ်သဘောတူကြမလည်း ... ကျနော့် စိတ်ထဲလည်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတယ် .. ဘာလို့ ပြောင်းရမှာလည်း ကိုယ်ဘာသာ ကို ဘာလို့ စွန့်ရမှာလည်း ဆိုပြီး သူငယ်ချင်း  ကို တောင်ပြောမိပါသေးတယ် .. သူငယ်ချင်း ကတော့ သူတို့ ဘာသာက ဘာသာမတူရင် လက်ထပ်လို့ မရတဲ့ အတွက်ပါတဲ့ .. ဒါကြောင့် သူ့ချစ်သူ ဘာသာမပြောင်းချင်ရင်လည်း လက်မထပ်ဘဲ အခုလိုဘဲ တသက်လုံးနေသွားတော့မယ် လို့ ပြောပါတယ် ...

 ယောက်ကျားလေး ဘက် ကလည်း  ဘာသာမပြောင်းဖြစ်ပါဘူး ... နောက်တော့ အဲဒီ အစ္စလာမ် သူငယ်ချင်းကောင်မလေး က သူ့ရီးစား ဗုဒ္ဓဘာသာ ကောင်လေး နောက်ကို ခိုးရာ လိုက်ပြေးသွားပါတယ် ... မင်္ဂလာတော့ မဆောင်ကြတော့ဘူး ... အခုတော့ ကလေးနှစ်ယောက် ရနေကြပြီ.. ကောင်မလေး ဘက် နဲ့လည်း အဝင်အထွက် ပြန်ရှိသွားပြီ .. ကောင်လေးနဲ့ လည်း ဘာသာ မပြောင်းကြဘဲ .. ပေါင်းနေကြ ပါတယ် ... ချစ်ချစ်ခင်ခင် ပါဘဲ ... အခု ကျနော်တို့ အိမ်နား မှာဘဲ နေကြပါတယ် .........

နောက်ဆုံး တယောက်ကတော့ ကျနော် ရဲ့ အသိ ထဲကပါဘဲ ... မလေးရှား မှာ ဆယ်တန်းအောင် ကထဲက အလုပ်သွားလုပ်ပြီး မိဘ ကိုရှာကျွေးနေတာပါ ... မလေးသူလေး နဲ့ ရီးစားဖြစ်တယ် ... နှစ်ပေါင်း ကြာလာတော့ လက်ထပ်ကြတယ် ... ဒါပေမဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် အဲဒီ ယောက်ကျားလေး က အစ္စလာမ် ဘာသာ ကို အရင်ပြောင်းရပါတယ် ... သူ့ရဲ့ ဘာသာပြောင်းပွဲ ပုံတွေ ဖေစ်ဘွတ်ပေါ် မှာတင်ပါတယ် ... ပြီးရင် လက်ထပ် တဲ့ ပုံတွေ ပါတင်ပါတယ် ... လက်မထပ် ခင်က မြန်မာပြည် ပြန်လာပါသေးတယ် .. အမေနဲ့ ညီမ က ဘာသာ မပြောင်း ဖို့ မြန်မာပြည်မှာဘဲ ရှိတာလေး နဲ့ လုပ်စားဖို့ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ပါတယ် ...ဒါပေမဲ့လုံးဝ လက်မခံဘဲ မလေးရှား သူနဲ့ ယူသွားပါတယ် ... သူ ကြိုက်မကြိုက် မသိလို့ ဖေ့စ်ဘွတ် လင့်ခ် ကို တော့ တင်မပေးတော့ ပါဘူး...

မြန်မာမလေး များ ကုလားနဲ့ယူတာတော့ ကျနော့် မျက်မြင် မှတ်မှတ်ထင်ထင် ဖြစ်ရတဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုး မရှိတဲ့ အတွက် မဖော်ပြနိုင်ပါဘူး ... အခု အင်တာနက် ပေါ် မှာ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် သုံးမှဘဲ ဘယ် မြန်မာမလေး က ဘယ်ကုလား ကို ယူလို့ ဘာဖြစ်သွားတယ် .. ဘယ်လို အနှိပ်စက်ခံရတယ် ဆိုတာ ကြားပါတယ် ... ဒါကြောင့် ချစ်ညီမ ကိုတောင် ခဏ ခဏ ပြောဖြစ်တယ် ... ငါ့ကို က ဒီလောက် ဟိုးလေးတကျော် အနှိပ်စက်ခံ ဇာတ်လမ်းတွေ ကို ဖေ့စ်ဘွတ် သုံးမှ ဘဲ တွေ့ဘူး မြင်ဘူးတာ ဆိုတော့ တော်တော် ဗဟုသုတ နည်းတယ် .. လို့ ပြောမိပါတယ် ...  ဒါတောင် ဒီဘက်ခေတ်ရောက် မှ ဒီလောက် များများတွေ့ဘူးတာပါ ... ကျနော် စသုံး တုန်းက ဒါတွေ မရှိပါဘူး .. အခုမှဘဲ ဒီမိုကရေစီ ကို လျှောက်လှမ်းတော့မှဘဲ ဒါတွေ အတွေ့များလာတာပါ ...

ကျနော် နဲ့ ဟိုတလောက ခင်မင်တဲ့ ဦးဇင်း နဲ့ မျိုးစောင့် ဥပဒေ အကြောင်း ငြင်းကြ တာ မှတ်မိအုန်းမှာပါ ... (မျိုးစောင့် ဥပဒေ နဲ့ ရွှေစင်ဦး နဲ့) တနေ့ကတော့ အဲဒီ ဦးဇင်း နဲ့ ပါလာတဲ့ ဦးဇင်း က နောက် တခေါက် ပြန် လာပါတယ် ... ဒကာမကြီး ဟိုနေ့က ဟို ဦးဇင်း....  နဲ့ဒကာမကြီး  နဲ့ ငြင်း ကြတော့ ကျုပ်လည်း ဒကာမကြီး ဘက်ကပါ .. မျိုးစောင့် ဥပဒေ မလိုအပ်ဘူး လို့ ထင်ခဲ့ပါတယ်  ... ဒါပေမဲ့ အခု စိန်ပန်းထဲ မှာ ကျုပ် မျက်မြင် ဖြစ်ရပ်မှန် တွေ တွေ့လာတဲ့ အတွက် စိတ်ပြောင်းသွားပြီ ... မျိုးစောင့်ဥပဒေ ဆိုတာ လိုအပ်ပါ တယ် ...  အဲဒါ ဒကာမကြီးလည်း စိတ်ပြောင်းအောင် လို့ လာပြောတာဆိုပြီး အစ္စလာမ်ဘာသာ ဝင် ယောက်ကျား က ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် မိန်းမ ကို နှိပ်စက် တဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်း ကို ပြောပြပါတယ် ...

တပည့်တော် ယုံပါတယ်ဘုရား ... နောက်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ယောက်ကျားက ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်မိန်းမ ကို နှိပ်စက် တဲ့ ဇာတ်လမ်းလေး တွေ လည်း တပည့်တော် ပြောပြပါမယ် ဆိုတော့ ဦးဇင်း ငြိမ်သွားပါတယ် ... လူ အခြင်းခြင်း နှိပ်စက် ညှင်းပန်းတာ ကို တပည့်တော် လက်မခံပါဘူး .. ဘယ်ဘာသာဝင်ဆိုတာ မကြည့်ပါဘူး လို့ ပြောလိုက်ပါတယ် ... ဒါပေမဲ့ ဦးဇင်း က ဇွဲမလျှော့ ပါဘူး နောက်နေ့ မှာ မျိုးစောင့် ဥပဒေ ဆိုတဲ့ အခွေလေး လာပို့သွားပါတယ် ... ဒကာမကြီး နားထောင်ဖြစ်အောင် ထောင်ပါလို့ လည်း ပြော သွားပါတယ် ... ကျနော် ယူထားလိုက်ပါတယ် ..  ဦးဇင်း စိတ်ချမ်းသာပါစေတော့ .. သူတို့ မေတ္တာရှိတဲ့ ဒကာမကြီး အမြင်မှန်ရအောင် ကျိုးစားကြတာပါ ... တကယ့် အရိုးခံ ဘာပရောဂ မှ မပါဘူးဆိုတာ ယုံကြည်ပါတယ် ...

ကျနော် တို့ မန္တလေး ဆိုတာ မီးလောင်လည်း ဘုန်းကြီးတွေ က ရှေ့ဆုံးက နေပြီး.. ဒကာ၊ ဒကာမ တွေ ကို အမြဲတမ်း အကာကွယ်ပေးနေကြ ... ၈၈၈၈ အရေးတော်ပုံကြီး တုန်းကလည်း တမြို့ လုံး  အေးချမ်းအောင် ...... စောင့်ရှောက် ပေးခဲ့တယ် ... ပြည်သူ နဲ့ လက်တွဲလို့ စစ်အစိုးရ ကို ဖြုတ်ချဖို့ ကျိုးစား ပါဝင်ခဲ့တယ် .. ၂၀၀၇ သံဃာအရေးအခင်း တုန်းကလည်း အသေခံ..... အဖမ်းခံပြီး အာဏာရှင် တွေကို ဖြုတ်ချဖို့ ကျိုးစားခဲ့ တယ် ..မသင့်တော်တာ ရှိရင်လည်း ဘုန်းဘုန်းတွေ က ဆုံးမပဲ့ပြင်ခဲ့တယ် .. ဘာသာရေး အသိကြွယ်အောင် ဆိုဆုံးမ ခဲ့တယ် ... အချစ်ဆုံး အဖိုးက လည်း ဘုန်းကြီး ဝတ်နဲ့ တချိန်လုံး ဘုရားစာသင် တရားထိုင်သင် ဆိုတော့ ဘုန်းဘုန်းတွေ ကို ကြည်ညိုပြီးသား ...  လေးစားပြီးသားပါ..  ထောင်ထဲမှာ မန္တလေး က ဂဠုန်နီဘုန်းဘုန်း..  ငြိမ်းချမ်းရေးကိုယ်တော်.. နဲ့ တခြားဘုန်းဘုန်း များ အနှိပ်စက်ခံရတယ် ကြားရတုန်းက မျက်ရေ ကျလောက်အောင် စိတ်ထိခိုက်ရပါတယ် ...

မြန်မာပြည် မှာ အထူးသဖြင့် နယ်ဘက်မှာက သားယောက်ကျားလေးများကို အလှူအတန်း လုပ်ပြီးတဲ့ အခါ သာသနာ့ဘောင်မှာ ပျော်မွေ့သွားရင် သိပ်ဝမ်းသာကြပါတယ် .. ကျောင်းထိုင်ဘုန်းဘုန်းများ ကလည်း ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကိုရင်များကို လူပြန်မထွက်စေချင်တော့ပါဘူး ... အဲဒီတော့ မြန်မာပြည်က လူတော်များ (နယ်ဘက်က အများစုပေါ့) ဟာ ငယ်ဖြူ ကိုယ်တော်များ ဖြစ်နေကြပါတယ် ...

လူလောက သဘာဝတွေ .. နိုင်ငံရေးပရိယာယ် တွေ နဲ့ အာဏာရှင် တွေ ရဲ့ ညစ်ပတ် စုတ်ပြတ်ပုံ ယုတ်မာ ကောက်ကျစ်ပုံ ကို အလုံးစုံ နားမလည်နိုင်အောင် ရိုးသားကြပါတယ် .. ဒါကြောင့် ဘုန်းဘုန်း များလည်း အခုအချိန်မှာ မျိုးစောင့်ဥပဒေ လို သဘောထား ကွဲပြားစေတဲ့ အရာတွေ ကို ခဏ ထားလိုက်ပါအုန်း ... လို့ တောင်းပန်ချင်ပါတယ် ....  မျိုးစောင့်ဥပဒေ ကနေ အမုန်းမီးပွားများ ပေါက်ဖွား လာပြီး တိုင်းပြည်မအေးချမ်း တဲ့ အတွက် ကယ်တင်ရှင်များက တိုင်းပြည် ကို ဂျောက်ထဲ မကြအောင် ကယ်တင်ကြ ပါလိမ့်မယ် ဘုရား ..... တပည့်တော် တို့ ပြည်သူများ နောက်တကြိမ် အကယ် မခံနိုင်တော့ ပါဘူး ...

အခု တပည့်တော်တို့ မြန်မာပြည်မှာ အာဏာရှင်လက်အောက် က လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းစလေး ရေးရေးပေါ်နေပါတယ် . ဒါပေမဲ့ အာဏာ လက် မလွှတ်ချင် တဲ့ သူတွေ ... အာဏာရူး တွေ ရှိနေပါတယ် ... အာဏာ လက်မလွှတ်ရအောင် ဘက်ပေါင်းစုံကနေ ပြည်သူများ.. သံဃာများ.. ဘာသာကွဲများ.. နိုင်ငံရေးသမားများ.. တိုင်းရင်းသားများ ကို စည်းရုံးရေး ပျက်ပြားအောင် အကြီးအကျယ် လုပ်ဆောင်နေကြတယ် လို့ တပည်တော်ထင်တဲ့ အတွက် အခုအချိန်မှာ လမ်းစလေးရေးရေး ကို မပျောက်အောင် ထိမ်းသိမ်းဖို့ ကလွဲပြီး မျိုးစောင့်ဥပဒေ အပါအဝင် ညီညွတ်ရေး ပျက်ပြားစေတဲ့ အရာအားလုံး ကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး လို့ ပြောချင်ပါတယ် ဘုရား ...

နောက်ဆက်တွဲ အနေနဲ့ ပြောရရင် ကျနော် နဲ့ သိကျွမ်းတဲ့ ကျောင်းတက်နေတဲ့ ကလေးတွေ ရှိပါတယ် ... တနေ့က ဆရာမ က ဗုဒ္ဓဘာသာလား လို့ မေးပါတယ် .. ဟုတ်တယ်လို့ ပြောတော့ စီဒီခွေလေး ထုတ်ပေးပါတယ် ... ၉၆၉ မှာ ဈေးဝယ်ဖို့ ဆိုတဲ့အခွေလေးပါ .. ကျနော်ဖွင့်မကြည့်မိပါဘူး ... တော်တော်လည်း စိတ်ပျက် သွားပါတယ်  .. M.Res လုပ်နေတဲ့ ကလေးတွေပါ ... ဒီလို ပညာတတ် ကလေး တွေ ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲ မှာ  ဒီလို အတွေးအခေါ်တွေ ဝင်ရောက်နေ တာ ဟာ တိုင်းပြည် အတွက် မကောင်းတဲ့ အလားအလာ တွေပါ ...

ကျနော် တို့ မြန်မာပြည်ကြီး တိုးတက်ဖွင့်ဖြိုးရေးအတွက် နိုင်ငံခြား ရင်းနှီးမြုတ်နှံမှု့ တွေ လိုအပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ အမြင်ကျဉ်းမြှောင်းတဲ့ ၉၆၉ မှာ ဈေးဝယ်ပါ ဆိုတဲ့ ဆောင်ပုဒ် ကို လည်း လက်မခံနိုင်ပါဘူး .. ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ၉၆၉ မှာ ဈေးဝယ်ရရုံတင် မကဘူး.. နောက်ဆိုရင် အပ်ချီလုံး တလုံးနဲ့ ဓါတ်ခဲ တလုံး ... ဆန်တပြည် ကို တနေကုန် တန်းစီပြီ ထုတ်ရတဲ့ သမဝါယမ ခေတ်ကို ပြန်ရောက်ပြီး ... အာဏာရှင် တွေ လက်အောက် မှာ ပြန်လည် ဒူးထောက်ရလိမ့်မယ် ... လို့ ကျနော် ထင်ပါတယ်..

ဘလော့ဂါတဦး အနေနဲ့ ရေးသင့်တယ် ထင်တဲ့ ပိုစ့်လေးကို ဘလော့ဂ်ဒေး အမှတ်တရလေး ရေး လိုက် ပါတယ် ...  ဧရာဝတီအရေး ကဲ့ သို့ အရေးကြီးတဲ့ နောက်ထပ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ အာဏာရှင် များ လက်ထဲ ဆက်လက် နေရမဲ့ အရေးလို့ လည်း ကျနော် ထင်ပါတယ် ... ဒါကြောင့် ဒီပိုစ့် လေး ကို ရေးပါတယ်


 ကျနော့် ဘလော့ဂ်လေးမှာ လေးနှစ်ကျော် ဖတ်ရှု့ အားပေးခဲ့ကြတဲ့ စာဖတ်သူ မိတ်ဆွေ များကိုလည်း အထူးကျေးဇူး တင်ပါတယ် ... အခုတလော အလုပ်နည်းနည်း များတဲ့အတွက် ... ဘလော့ဂ်လိပ်စာလည်း အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားတဲ့ အတွက် ...  စာတင်တာ နည်းနည်း အဆက်ပြတ်သွားပါတယ် ... အားလုံး ကို တောင်းပန်ပါတယ် ... ဘလော့ဂါ မိတ်ဆွေများလည်း လင့်ခ် လေးပြောင်းချိတ်ပေးကြပါ... ကျနော်လည်း ဆက်လက်ပြီး စာကောင်းလေးများ တင်ပေးနိုင်ဖို့ ကျိုးစားပါမယ် ....

 ကျနော့် ဘလော့ဂ်လေး မှာ တင်ထားတဲ့ ဆောင်ပုဒ်လေး ရှိပါတယ် ...  အောက်မှာထပ်ဖော်ပြ ထားပါတယ် ... အဲဒီအတိုင်းဘဲ ကျနော် ကျင့်သုံး မှာပါ ...

“မတရားမှုတခုမှာ “ ကြားနေ” တယ်ဆိုရင်
သင်ဟာ ဖိနှိပ်သူဘက်က လိုက်ဖို့ ရွေးချယ် လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ”
“If you are neutral in a situation of injustice, you have chosen to side
with the oppressor.”

(ငြိမ်းချမ်းရေး နိုဘယ်လ်ဆုရ ဒေါက်တာ မာတင်လူသာကင်း)
(ငြိမ်းချမ်းရေး နိုဘယ်လ်ဆုရ ဘုန်းတော်ကြီး ဒက်စမွန်တူးတူး)

အားလုံးကိုလေးစားလျှက်
ရွှေစင်ဦး 
http://www.shwezinu.blogspot.com
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဆရာဝင္းေဖ ၏ ေရၾကည္ေရသန္႕ ဝတၳဳတိုမ်ား, (ၿပီးပါၿပီ)

သၾကားမွန္ကူ အုန္းမွန္ကူ

အလုပ္က ငါးသည္
စာကေကာင္းေကာင္းမတတ္။
ငါးသည္ဆုိေတာ့ ၀တ္တာစားတာကေရာ စုတ္ျပတ္ေနတာ။
လင္စိတ္သားစိတ္ဆုိတာ သူကႀကိဳက္တယ္လုိ႔ေျပာမွပဲ
ဖ်တ္ခနဲေပၚလာေတာ့တာပါေတာ္။ မုိးႀကိဳးပစ္က်ိန္ရဲပါရဲ႕။

    ကုိျမရွင္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ က်ဳပ္ေတာ့ နားမလည္တာ မ်ားပါတယ္။
    က်ဳပ္ကုိ ႀကိဳက္ပါတယ္လုိ႔ စေျပာခဲ့ကတည္းက စၿပီး နားမလည္ခဲ့တာေပါေတာ္။ ေတာ္တုိ႔ပဲ စဥ္းစား ၾကည့္ေလ။ က်ဳပ္က ငါးသည္ (ငါးသယ္)၊ ဗ်ပ္ကေလးနဲ႔ ပ်ံက်ေစ်းလမ္းေဘးမွာ ႀကံဳသလုိခ်ေရာင္းရတဲ့ ငါး သည္ ... သူက ေက်ာင္းဆရာ။ တကယ္ဆုိ သူႀကိဳက္စရာရွားသမုိ႔လား။ အရပ္သူေခ်ာေခ်ာ ကေလးေတြ၊ ေက်ာင္းသူေလးေတြ သူလုိထဲက ဆရာမလွလွကေလးေတြ ျပည့္လုိ႔။
    က်ဳပ္ကုိ ႀကိဳက္ပါတယ္လုိ႔လာေျပာေတာ့ က်ဳပ္က နားမလည္ႏိုင္လြန္းလုိ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ႀကိဳက္ရတာလဲ လုိ႔ ေမးပါတယ္။ သူေျဖပံုက်ေတာ့လည္း လြယ္လုိက္တာ။
    "နဖူးစာေလ" တဲ့။
    ကဲ ... က်ဳပ္ကလည္း အဲဒီနဖူးစာဆုိတာႀကီးကုိ နားမလည္ေတာ့တာ။ က်ဳပ္က ဒီတန္းက သူ႔ကုိ ျပန္ၾကိဳက္တာ မႀကိဳက္တာ အသာထားလုိ႔၊ စိတ္ကရႈပ္ေနတာ၊ ဒါနဲ႔ လြယ္လြယ္ပဲ ေျပာလုိက္တယ္။
    " ေတာ္က ေက်ာင္းဆရာမဟုတ္ဘဲ က်ဳပ္တုိ႔လုိ တံငါသည္ဆုိလည္း ေကာင္းသား" လုိ႔။
    အဲဒီေတာ့ ကုိျမရွင္ရယ္ေလ ဘာမွေတာင္ မစဥ္းစားဘူး။

    " ဒါဆုိရင္ေတာ့ သိပ္လြယ္သြားၿပီ။ က်ဳပ္ ေက်ာင္းဆရာမလုပ္ေတာ့ဘူး၊ တံငါသည္ပဲ လုပ္ေတာ့မယ္" တဲ့။
    က်ဳပ္ကေတာ့ ေနာက္ေနတယ္ပဲထင္တာ။ မဟုတ္ဘူး ေတာ္ေရ ... တကယ္ေျပာေနတာတဲ့။
    " ဒီမွယ ေခြးမ၊ နင့္အေၾကာင္း ငါ ေကာင္းေကာင္းသိၿပီးသား။ နင့္မွာ အေမလည္းမရွိေတာ့ဘူး။ အေဖ တံငါသည္အဘုိးႀကီးနဲ႔ ေနရတာ။ သူ႔ကုိ နင္ မခဲြႏုိင္သလုိ သူကလည္း နင့္ကုိ မခဲြႏုိင္ဘူး။ သူကလည္း သူ႔တံငါအလုပ္ကုိ မစြန္႔ႏုိင္ဘူး။ ဒီေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးရယ္၊ နင္သာ ငါ့ကုိယူမယ္ဆုိရင္ ငါ နင္တုိ႔နဲ႔ လာေနမယ္။ ငါလည္း တံငါပဲလုပ္ေတာ့မယ္။ ငါ နင့္ကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္" တဲ့။
    က်ဳပ္ကုိ သိပ္ခ်စ္ရေအာင္ က်ဳပ္က အရုပ္ဆုိးအက်ည္းတန္မဟုတ္ေပမယ့္ လွမွမလွတာႀကီးကုိ။ ၿပီးေတာ့ လူမေျပာနဲ႔ နာမည္ေတာင္ မလွဘူး။ "ေခြးမ"တဲ့။ အလုပ္က ငါးသည္။ စာက ေကာင္းေကာင္းမတတ္။ ငါးသည္ ဆုိေတာ့ ၀တ္တာ စားတာကေရာ စုတ္ျပတ္ေနတာ။ လင္စိတ္သားစိတ္ ဆုိတာသူက ႀကိဳက္ပါတယ္ လုိ႔လာေျပာေတာ့မွပဲ ဖ်တ္ခနဲ ေပၚလာေတာ့တာပါေတာ္။ မုိးႀကိဳးပစ္ က်န္ရဲပါရဲ႕။ ဒီတုန္းက သူ တံငါသည္လုပ္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ဘယ္ယံုလိမ့္မွာတံုး။ ဒါနဲ႔ ၿပီးစလြယ္ေျပာလိုက္တ္။
    " ေတာ္က တံငါသည္လုပ္မယ္ဆုိလုိ႔မွ က်ဳပ္က ေတာ့္ကုိ ျပန္မႀကိဳက္ရင္ က်ဳပ္ အဆုိးျဖစ္ေတာ့မေပါ့ ေတာ္" လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။

    အဲဒီေန႔လယ္က က်ဳပ္ငါးေတြေရာင္းလုိ႔ကုန္ေတာ့ က်ဳပ္တုိ႔ အိမ္ရွိတဲ့ကၽြန္းထဲကုိ ေလွႀကံဳနဲ႔ျပန္ခဲ့ တယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ေနတဲ့ ကၽြန္းဆုိတာက မႏၱေလးအေနာက္ဘက္ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးထဲက နန္းေတာ္ကၽြန္းတုိ႔၊ သမင္ၿခံပတ္၀ဲ တုိ႔ဆုိတဲ့ ကၽြန္းႀကီးေတြရဲ႕ေနာက္ဘက္ကုိ က်ေသးတာ။ ေနာက္ေပၚတဲ့ ကၽြန္းေပါက္စကေလး ပါ။ ေတာ္ေတာ္ကုိ ေခါင္တာပါလုိ႔ဆုိ။ အဲ ... အိမ္ထဲလည္း၀င္လုိက္ေရာ အေဖနဲ႔ ထုိင္စကားေျပာေနတဲ့ သူ႔ကုိ ေတြ႕ေတာ့တာပဲ။ အံ့ေရာ ... က်ဳပ္ေတ့ နားကုိမလည္ေတာ့ဘူး။
    သူက အေဖ့ကုိ ဇာတ္စံုရွင္းၿပီးသားျဖစ္ေနၿပီ။ အေဖက က်ဳပ္ကုိ တန္းေမးတာပဲ။
    " ေခြးမ ... သူက တံငါလုပ္မယ္ဆုိရင္ နင္ သူ႔ကုိယူပါ့မယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္ဆုိ " တဲ့။ ဒီေတာ့ -
    " ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ... " ပဲေျပာရေသးတယ္။
    " ဒါေပမယ့္ ေတြဘာေတြ လုပ္မေနနဲ႔။ ဒီေကာင္ ငါ့လုိပဲ ဒုိးတူေပါင္ဖက္ တံငါလုပ္မယ္ဆုိလုိ႔ကေတာ့ ငါလည္း သေဘာတူတယ္။ သူ႔မိဘေတြၿပီးရင္ ၿပီးၿပီ" တဲ့။
    အဲဒီမွာ ကိစၥကျပတ္ေတာ့တာပဲ။ သူ႔မ်ာက မိဘေတြမွ မရွိေတာ့တာ။ သူက တစ္ေကာင္ၾကြက္ဥစၥာ။

    ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ ဆုိတာ တံငါသည္အလုပ္နဲ႔ အကြာႀကီးပါေတာ္။ သူက မူလတန္းေက်ာင္း ဆရာဆုိေပမယ့္ ၀င္ေငြက ငါးဖမ္းစားတာထက္ေတာ့ ပံုမွန္၀င္ေသးတာပဲ။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ေရရွည္ခံႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး လုိ႔ က်ဳပ္ကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ တြက္ထားလုိက္တယ္။ က်ဳပ္အေဖနဲ႔လုိက္ၿပီးေတာ့ ပင္ပင္ပန္းပန္း ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ကုိ တံငါအတတ္ကုိ သင္ယူရတာပါေတာ္။
    က်ဳပ္လည္း က်ဳပ္စကားနဲ႔က်ဳပ္ သူနဲ႔ညားေတာ့တာပါပဲ။ ညားလည္းၿပီးေရာ ေဒၚက်ဳပ္ႀကီး ေျပာ သလုိပါပဲ က်ဳပ္လည္း သူ႔ကုိ သိပ္ခ်စ္သြားေတာ့တာပါပဲ။ သူလည္း က်ဳပ္ကုိ တကယ္ခ်စ္ရွာတာပါ။ က်ဳပ္ က ေျပာပါေသးတယ္။
    " တံငါသည္မလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့။ ေက်ာင္းဆရာပဲ ျပန္လုပ္ပါ။ အေဖ့ကုိ ေျပာေပးပါ့မယ္" ေပါ့။ ကုိယ္က ခ်စ္လာၿပီကုိး။ မရပါဘူးေတာ္။
    " အေဖ စိတ္ညစ္သြားလိမ့္မယ္" တဲ့။ ၿပီးေတာ့ " တံငါသည္နဲ႔ ငါးသည္နဲ႔ညားတာပဲ။ သဘာ၀က်ပါ တယ္" တဲ့။ ၿပီးေတာ့ အေဖနဲ႔သူနဲ႔က လုိက္လည္းလုိက္တယ္။

    " ဒီေကာင္ တကယ္ႀကိဳးစားတဲ့ေကာင္၊ ငါ့လုိမဟုတ္ဘူး။ တံငါဆုိေပမယ့္ ႀကီးပြားမယ့္ေကာင္။ ေခြးမ ... နင္ ၾကည့္ေန၊ ဒီျမရွင္ဆုိတဲ့ေကာင္ဟာ တစ္ေန႔က်ရင္ တံငါေတာ့တံငါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အင္းသူႀကီး ေတြဘာေတြ တက္ျဖစ္မယ့္ေကာင္ကြ" တဲ့။
    ကုိျမရွင္ကလည္း ႀကိဳးစားလုိက္တာမွ အခ်ိန္မေရြးကုိ လုပ္ေတာ့တာ။ တံငါသည္ပီသလုိက္တာမွ။ ငါးႀကီး၊ ငါးကေလး ငါးမေရြး၊ အလုပ္အႀကီးအေသး၊ ရာသီအဆုိးအေကာင္း ဘာမွၾကည့္ေနတာမဟုတ္ဘူ။ အေဖက "မရွင္ေရ ... "လုိ႔ ေခၚလုိက္ရင္ သူက ေလွေပၚေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။ အေဖ အရက္ေသာက္ရင္ သူလည္းေသာက္၊ ၾကက္တုိက္ ရင္ သူလည္းတုိက္ပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္း တံငါသည္ေတြက ပထမ သူ႔ကုိ ေက်ာင္းဆရာ လူထြက္ဆုိၿပီး အာနာတာနဲ႔ အေတာ္ကေလး ခပ္တန္းတန္းနဲ႔ ေပါင္းၾကတာ။ သူက ဘယ္ဟုတ္ လိမ့္မွာလဲ။ တစ္ခါတည္း ေရာပစ္လုိက္တာ တစ္လေတာင္ မၾကာလုိက္ပါဘူး။ ကုိျမရွင္ဟာ တစ္သက္လံုး ဒီကၽြန္းရြာကေလးေပၚ ႀကီးလာၿပီး တစ္သက္လံုး ငါးဖမ္းစားလာတဲ့လူက်ေနတာပဲ။
    သူလည္း တံငါအတတ္ေကာင္းေကာင္းတတ္လုိ႔ ၆ လေလာက္လည္းၾကာေရာ အေဖ ေလျဖတ္ပါ ေလေရာ။ ညာလက္နဲ႔ ဘယ္ေျခေထာက္ ေဒါင့္တန္းဆဲြ၊ အေၾကာေတြ ေသ သြားပါေရာလား။ တစ္သက္လံုး တံငါအလုပ္ မလုပ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါန႔ က်ဳပ္က ကုိျမရွင္ ကုိ ေျပာပါေသး တယ္။
    " အေဖလည္း တံငါမလုပ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေတာ္လည္း တံငါမလုပ္ရင္ ဘာမွေျပာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းဆရာျပန္လုပ္ခ်င္လုပ္ေလ" လုိ႔။

    ဒီေတာ့ သူက အေဖစိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာ ေသခ်ာတယ္တဲ့။ ခုလုိ ဒုကၡတျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားဖုိ႔ပုိလုိတယ္တဲ့။ သူက စာတတ္တယ္မဟုတ္လား။ သူက ပုိသိတာေပါ့။
    ခက္တာက ကုိျမရွင္နဲ႔ ရြာခံေတြနဲ႔ သိပ္ရင္းႏွီးလာေတာ့ ရြာခံေတြက သူ႔ကုိ မနာလုိတတ္လာၾကၿပီ ေလ။ သူက စာတတ္ေပတတ္မဟုတ္လား။ ဘာေလးပဲေျပာေျပာ က်န္တဲ့လူေတြက သူ႔ကုိမီေအာင္ ေျပာႏုိင္ ၾကတာ မွ မဟုတ္ဘဲ။ ၾကာလာေလ ကုိျမရွင္ ဘာေျပာေျပာ၊ ၾကြားတယ္ လူတတ္လုပ္တယ္လုိ႔ ထင္လာၾက ေလပဲ။
    တစ္ေန႔ေတာ့ အႀကီးဆံုးျပႆနာေပၚေတာ့တာပဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ အိမ္မွာ စုၿပီးအရက္ေသာက္ၾကတဲ့ တစ္ည။
    အရက္၀ုိင္းဆုိေတာ့ ေရာက္တတ္ရာရာ သီခ်င္းေတြ ဘာေတြဆုိၾကတာေပါ့။ တံြေတးသိန္းတန္ သီခ်င္းေတြပဲ မ်ားတာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က မာမာေအးသီခ်င္းဆုိတယ္။ အစအဆံုး မဟုတ္ပါ ဘူး။ ရသေလာက္ပါပဲ။ အဲဒါကေလးကုိပဲ အားလံုးသိပ္ႀကိဳက္ၾကၿပီးေတာ့ မာမာေအး ခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္ၾကေတာ့ တာေပါ့။ အဲဒီမွာ ကုိျမရွင္က ဘာ၀င္ေျပာလုိက္သလဲဆုိေတာ့ သူကုိယ္တုိင္ မာမာေအးနဲ႔ေတြ႕ဖူးတယ္တဲ့။ ဒီမွာတင္ အားလံုးက ၀ုိင္းဟားၾကေတာ့တာပဲ။ ကုိျမရွင္ကလည္း မေလွ်ာ့ဘူး။ ေတြ႕ရံုတင္မဟုတ္ဘူးတဲ့။ သူဆုိတဲ့သီခ်င္းကုိ မာမာေအးကလုိခ်င္ပါတယ္ဆုိလုိ႔ သူက သင္ေပးလုိက္ရတဲ့အေၾကာင္း၊ အဲဒီမွာေတာ့ တစ္၀ုိင္းလံုးေျဗာင္းဆန္ကုန္ေတာ့တာပဲ။ ေလွာင္ၾကေျပာင္ၾက၊ ရိၾကကလိၾကနဲ႔ ၀ုိင္းဟားၾကတာ။ ၿဖီးတာ လည္းၿဖီး၊ ၾကြားတာေတာ့ၾကြားေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အလြန္အကၽြံေတာ့မလုပ္ဖုိ႔။ တံငါသည္ေတြ၊ ေတာသားေတြ ဆုိၿပီး ထင္တုိင္းလွိမ့္လုိ႔ရလိမ့္မယ္ေတာ့ မထင္ဖုိ႔ ဘာညာေပါ့။ ဆူညံေနတာပါပဲ။
    က်ဳပ္ကေတာင္ ၀င္ေျပာမိေသးတယ္။ "ကုိျမရွင္ရယ္ ဟုတ္ေကာဟုတ္ရဲ႕လားလုိ႔"။ ဒီေတာ့ "ဒုကၡ ပါပဲ ေခြးမရယ္၊ ငါ့စကားကုိ ငါ့မယားေတာင္ မယံုေတာ့ပါလား" တဲ့။

    ဟုတ္တယ္၊ ကၽြန္မလည္း မယံုတာေတာ့ အမွန္ပဲ။ ကုိျမရွင္က မႏၱေလးသား၊ ၿမိဳ႕ေပၚကဆုိေပမယ့္ မုိးႀကိဳးပစ္ဘုရားဟူးရယ္ပါ။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ရဲ႕ အေနာက္ေျမာက္ေထာင့္ ေရႊျပည္၊ မင္းတဲ၊ အီကင္းေက်ာ္ၿပီး ထီးတန္ေဆာင္းဘုရားေျမာက္ဘက္အရပ္က သူ႔ဇာတိေလ။
    ေက်ာင္းဆရာလုပ္ေတာ့လည္း ရပ္ကြက္မူလတန္းေက်ာင္းဆရာေလးပါ။ မာမာေအးနဲ႔ ဘယ္လုိနီး စပ္မွာလဲ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူ႔ဟာက ျမင္ဖူးပါတယ္ဆုိတာေလာက္ဆုိ ေတာ္ေသး။ ခုေတာ့ လူ ကုိယ္တုိင္ ေတြ႕ဖူးရံုတင္မကဘဲ သူကေတာင္ သီခ်င္းတက္ေပးလုိက္ရေသးတယ္ဆုိေတာ့ က်ဳပ္လည္း ဘယ္ယံုလိမ့္ မွာလဲ။
    အဲဒီတစ္ညလံုးကေတာ့ ကုိျမရွင္ကုိ ေနာက္ၾကေျပာင္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ မာမာေအးကုိ သီခ်င္းသင္ ေပးတုန္းက ရုိက္ရေသးလား၊ ဒဏ္ေပးရံုပဲလား ဘာညာနဲ႔ တ၀ါး၀ါးပါပဲ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ကုိယ့္ေယာက္်ားကုိ ဒါေလာက္ေတာင္ ၀ုိင္းေလွာင္ေနၾကတာကုိေတာ့ မႀကိဳက္ပါဘူး။ ကုိျမရွင္ကေတာ့ "မယံုလည္း ေနၾကေပါ" တဲ့။ သူ ဘာမွဆက္မရွင္းေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘေဒြးႀကီး ဖုိးထူးကေတာ့ -
    " ေနၾကစမ္းပါဦးကြာ ... သူ မာမာေအးကုိ ဘယ္မွာ ဘယ္လုိေတြ႕လုိ႔ ဘာ့ေၾကာင့္ ဘာသီခ်င္းကုိ ဘယ္လုိ တက္ေပးရတယ္ဆုိတာလည္း ေမးဦးမွေပါ့ကြ" လုိ႔ ၀င္ၿပီး ေျပာရွာပါတယ္။

    ဒါေပမယ့္ ကုိ၀က္က မူးမူးနဲ႔၀င္ၿပီး -
    " ေတြ႕တာက အိပ္မက္ထဲမွာ။ တက္ေပးတဲ့သီခ်င္းက ခ်ိဳမုိင္မုိင္ဗ်ာ " လုိ႔ေနာက္လုိက္ေတာ့ တစ္၀ုိင္းလံုး တ၀ါး၀ါးတဟားဟားနဲ႔။ က်ဳပ္လင္ကေတာ့ မခ်ိၿပံဳးကေလးနဲ႔ပဲ " ဟုတ္ပါတယ္ ... ဟုတ္ပါတယ္" နဲ႔ ေနလုိက္ရရွာတာေပါ့ရွင္။
    က်ဳပ္ကေတာ့္ ကုိယ့္လင္ကုိ မယံုတာကတစ္ပုိင္းပဲ။ ဒါေလာက္ေတာင္ ၀ုိင္းၿပီး ေလွာင္ေနၾကတာကုိ မခံႏုိင္ေတာ့ဘူး။ တဲေနာက္ေဖးသြားၿပီး ငုိကုိပစ္လုိက္ရတယ္။ အျမည္းကုန္သြားရင္ ထပ္ျဖည့္ဖုိ႔ ငါးသလဲထုိး ေတြ ေၾကာ္ထားတာလည္း ေစတနာပ်က္သြားလုိ႔ ခ်မေပးေတာ့ဘူး။ မွတ္ကေရာ။ တဲေရွ႕ လည္း ျပန္မထြက္ ေတာ့ဘူး။ တစ္ခါတည္း အိပ္ရာထဲသြားေနလုိက္တယ္။ အိပ္လုိ႔ေတာ့ မရပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကုိ မုိးခ်ဳပ္မွ ၀ုိင္းသိမ္းၾကတာေလ။ အကုန္ျပန္သြားၾကေတာ့ လမ္းမွာ ေအာ္ႀကီး ဟစ္က်ယ္ နဲ႔။
    ကုိျမရွင္နဲ႔မာမာေအး စံုတဲြသီခ်င္းဆုိထားတာကုိပဲ ေရဒီယုိက လာေတာ့မွာလုိလုိ ဘာလုိလုိေတြ တဟားဟားနဲ႔ ေျပာသြားၾကေလရဲ႕။ ဟုိေသခ်င္းဆုိး ငျပဴးဆုိတဲ့ေကာင္ကလည္း ကုိျမရွင္တစ္ေယာက္ မာမာေအးေနာက္ ပါသြားရင္ ေခြးမေတာ့ မလြယ္ဘူး၊ ဘာညာနဲ႔ မီးေလာင္ရာေလပင့္ေသးတာ၊ ကာလနာေတြ။
    အားလံုးျပန္ကုန္ေပမယ့္ ကုိျမရွင္ အိပ္ရာထဲ၀င္မလာေသးလုိ႔ ထြက္ၾကည့္ေတာ့ ျမစ္ကမ္းစပ္ဘက္ ထြက္ သြားတာျမင္လုိ႔ သူ႔ေနာက္ထြက္လုိက္ခဲ့တယ္။ သဲေသာင္ေပၚကုိ ထုိင္မိၾကေတာ့
    " ေခြးမ ... မာမာေအးနဲ႔ ငါ ေတြ႕ခဲ့ဖူးတယ္ဆုိတာကုိ နင္လည္း ယံုမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ နင္ကေတာ့ ငါ့မယားမုိ႔ ေျပာျပမယ္" တဲ့။

    က်ဳပ္တုိ႔ မညားခင္ တစ္ႏွစ္ကတဲ့။ သူ႔သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ရန္ကုန္ကုိ လုိက္သြားတာတဲ့။ တည္းခုိတဲ့အိမ္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရွိတာနဲ႔ သူငယ္ငယ္က သူ႔အေဖဆီကရလုိက္တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ စိတ္လုိလက္ရဆုိမိသတဲ့။ အဲဒီသီခ်င္းက "သၾကားမွန္ကူ အုန္းမွန္ကူ" ဆုိတဲ့ မႏၱေလးသီခ်င္း၊ ေနာက္ေျပာင္ စပ္ထားတဲ့ သီခ်င္းပါ။ မႏၱေလးမွာရႏုိင္တ့ အစားအစာေတြကုိ စာရင္းလုပ္ၿပီး သီခ်င္းစပ္ထားတာ။
    အဲဒီအခ်ိန္မွာ တစ္ဖက္အိမ္ကုိ အလည္ေရာက္ေနတဲ့ အဆုိေတာ္မာမာေအးက ၾကားသြားေတာ့ ဒီဘက္အိမ္ကူးလာၿပီး သူ႔ကုိယ္သူမိတ္ဆက္ရင္း စာသားကုိ ေတာင္းပါသတဲ့။ စာသားေပးလုိက္ေတာ့ အလုိက္ကေလး ျပန္ဆုိျပပါဦးဆုိလုိ႔ ဆုိျပရတာတဲ့။ မာမာေအးကေတာ့ တကယ့္ ပါရမီရွင္ဆိုေတာ့ ခဏ ကေလးနဲ႔ အလုိက္ကိုလည္း ရသြားတာပါပဲတဲ့။
    ဒီလိုဆိုေတာ့ သိပ္ျဖစ္ႏုိင္တာေပါ့။ က်ဳပ္က "ေတာ္ အဟုတ္ေျပာတာလား" လုိ႔ဆိုေတာ့ "အဟုတ္ ေျပာတာပါကြာ" တဲ့။ ဒါနဲ႔ "ဟိုလူေတြကို ဘာလုိ႔ေျပာမျပလုိက္တာလဲ" လို႔ဆိုေတာ့ "အစကတည္းက ငါက မွားၿပီး ေျပာလုိက္မိတာပါကြာ။ သူတုိ႔ကို ရွင္းျပေနစရာလည္း မလိုပါဘူး" တဲ့။ သူလည္း ေနာက္ထပ္ ရွင္းေန ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ က်ဳပ္ကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေျပာရဘူးလို႔ အက်ိန္ခုိင္း လုိ႔ က်ိန္လုိက္ရေသး တယ္။
    က်ဳပ္ မခံႏုိင္ဆံုးကေတာ့ ကုိဝက္တုိ႔၊ ငျမဴးတုိ႔ပဲ။ သူတို႔အုပ္စုက ကိုျမရွင္နဲ႔ မာမာေအးကိစၥကို မၿပီး ႏုိင္ေတာ့ဘူး။

    ဟိုေနရာေတြ႕လည္း ဒါပဲ။ ဒီေနရာလည္း ဒါပဲ။ ကိုျမရွင္ကေတာ့ မခ်ိၿပဳံးကေလးနဲ႔ ဘာကိုမွ မေျပာေတာ့တာ။ က်ဳပ္ကလည္း က်ိန္ထားရတာမႈတ္လား။ က်ဳပ္သိတာကိုလည္း ျပန္မေျပာပါဘူး။ ေျပာ လည္း အလကားပဲေလ။ ဘယ္မွာလဲ သက္ေသ။ မာမာေအး သြားေမးရမို ျဖစ္ေနတာ။ က်ဳပ္ ရင္ထဲမွာေတာ့ မခံခ်င္တဲ့စိတ္ေတြနဲ႔ တင္းက်ပ္ေနတာပဲ။
    တစ္ေန႔ေတာ့ မင္းကြန္းမေရာက္ခင္ ျမစ္လယ္မွာ အသစ္ေပၚတဲ့ ေသာင္ထိပ္က သရက္ေမွာ္ကေလး ကို က်ဳပ္တို႔လင္မယား ေလွကေလးဆုိက္ၿပီး ေကြ႕ေလးထဲ မန္က်ည္းကုိင္းေတြမ်ား ခ်ရေကာင္းမလားလို႔ ၾကည့္ေနၾက တုန္း ေမာ္ေတာ္ႀကီးတစ္စင္း ျမစ္လယ္မွာ စက္ရပ္သြားလုိ႔ က်ဳပ္တုိ႔ေလွနဲ႔ မနီးမေဝးမွာ လာ ဆုိက္တယ္။ စက္ကို နည္းနည္းျပင္ရဦးမွာဆိုေတာ့ ေမာ္ေတာ္ေပၚမွာ ပါလာတဲ့ ခရီးသည္ နည္းနည္း ေသာင္ ေပၚကို အေညာင္းေျပ အညာေျပ ဆင္းလာၾကတယ္။ အဲ... အဲဒီအုပ္စုထဲက အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ဟာ ကိုျမရွင္ကိုလည္းျမင္ေရာ ဝမ္းသာအားရ ေျပးလားၿပီး "ရွင္... ရွင္ ကိုျမရွင္မဟုတ္လား" တဲ့။ ဝမ္းပန္းတသာ ႏႈတ္ဆက္ရွာတာေလ။ ဘယ္သူရွိရဦးမွာလဲ။ အဆုိောတ္ မာမာေအးေပါ့ရွင္။
    က်ဳပ္ေယာက္်ား ကိုျမရွင္ ေျပာတာေတြ အားလံုးအမွန္ေတြပဲေတာ့။ ေဒၚမာမာေအးက ရန္ကုန္မွာ တုန္းက ကိုျမရွင္ကို ဘာလက္ေဆာင္မွ မေပးလိုက္ရလို႔တဲ့ ေငြ ၅၀၀ ေပးတယ္။ ေနာက္ သူတုိ႔မွာပါလာတဲ့ ဘာကင္မရာႀကီးမွန္း မသိပါဘူး။ ဓာတ္ပံုရုိက္လုိက္ရင္ ခ်က္ခ်င္း အ႐ုပ္ေတြေပၚလာၿပီး ၾကည့္လုိ႔ရတယ္။ အဲဒါႀကီးနဲ႔ က်ဳပ္တုိ႔လင္မယားႏွစ္ေယာက္ပံုေတြလည္း ႐ိုက္ေပးတယ္။ သူနဲ႔လည္း တြဲၿပီးေတာ့ ႐ုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီဓာတ္ပံုေတြ က်ဳပ္တုိ႔ကို ေပးခဲ့တာေလ။ ဓာတ္ပံုေတြမွာ အားလံုး ၈ ပံုေတာင္ ပဲ။ ေရာင္စံုေတြ ေတာ့ လွမွလွ။ ေဒၚမာမာေအးက သိပ္သေဘာေကာင္းတာ။ က်ဳပ္ကိုလည္း ညီမေလး... ညီမေလး နဲ႔။ ကိုျမရွင္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႔ပါတဲ့ဆို။
    ကိုျမရွင္ဆီက ရတဲ့သီခ်င္းက ေရွး႐ုပ္ေသးမင္းသမီးႀကီး အေမပုဆိုတာရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး သီခ်င္းတစ္ ပုဒ္ပါတဲ့ေလ။ သူဆိုျပတဲ့ ေနရာတုိင္းမွာ သိပ္ႀကဳိက္ၾကတာတဲ့။

    သီခ်င္းက ရယ္စရာ ရႊင္စရာကေလး မဟုတ္ လား။ အမေလး... ျပန္ေတာင္ ဆိုျပသြားေသး တာ။ ေဒၚမာမာေအး ကို လုိက္ပို႔ၾကတဲ့ မႏၱေလးက အမ်ဳိးသမီး ႀကီးေတြဆို ႀကဳိက္ၾကလြန္းလုိ႔ သူတုိ႔ မႏၱေလး မွာ ေမြးေပမယ့္ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးပါဘူးတဲ့။
    ေဒၚမာမာေအးကေတာ့ သူ ကိုျမရွင္ဆီက ဘယ္လိုတက္ယူလုိက္ရတာျဖစ္ေၾကာင္း အားရပါးရႀကီး ကို ေျပာျပေနတာပါေတာ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ ခုလိုခ်ိန္မ်ား ကိုဝက္တုိ႔၊ ငျပဴးတုိ႔အုပ္စု ေရာက္လာရင္ ဘယ္ ေလာက္ေကာင္းမလဲလို႔ ေတြးၿပီး အူကိုယားေနတာပဲ။
    ေမာ္ေတာ္ႀကီး စက္ျပင္တာၿပီးလို႔ ေဒၚမာမာေအးတုိ႔အုပ္စုႀကီးလည္း ခရီးဆက္ထြက္သြားၾကေရာ။ က်ဳပ္က ေျပာေတာ့တာေပါ့။ ဒီကေန႔ ဘာမွဆက္မလုပ္ေတာ့ဘဲ ရြာကိုျပန္ၿပီး ဟိုေသခ်င္းဆိုးေတြကို ဓာတ္ပံု ေတြျပလုိက္မယ္ေပါ့။ က်ဳပ္က အားရပါးရေျပာလုိက္ေပမယ့္ ကိုျမရွင္က က်ဳပ္ကို မ်က္ႏွာတည္ႀကီးနဲ႔ ၾကည့္ ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ "ဒီဓာတ္ပံုေတြကို လံုးဝမျပရဘူး။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြကိုလည္း ဘယ္ေတာ့ မွ ျပန္မ ေျပာရဘူး" တဲ့။ "သူ မွန္တယ္ဆိုတာကို သူက သက္ေသျပေနစရာ ဘာမွမလိုဘူး" တဲ့။ က်ဳပ္ကိုလည္း က်ိန္ခုိင္းျပန္တယ္။ က်ဳပ္မ်ာ အက်ိန္ခက္လုိက္တာေလ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏွာတည္ႀကီး ကို ေၾကာက္ေတာ့ က်ိန္လုိက္ရတာပါပဲ။
    အဲဒီဓာတ္ပံုေတြကို သူကုိယ္တုိင္ သိမ္းထားတယ္ေတာ့။ သူ႔ထင္း႐ွဴးေသတၱာေလးထဲမွာ ရွိတယ္။ ဟိုလူေတြကို မျပဘူး။ ဟိုလူေတြကလည္း သူ႔ကို ဆက္ၿပီးေလွာင္ေနၾကတာပဲ။ ကိုျမရွင္ကေတာ့ က်ဳပ္ မ်က္ႏွာကိုေတာင္ လွမ္းမၾကည့္ဘူး။ ၿပဳံးၿပဳံးပဲ။ အခုေတာ့ သူ႔အၿပဳံးဟာ မခ်ိၿပဳံးမဟုတ္ဘူးဆိုတာ က်ဳပ္ သေဘာေပါက္ပါၿပီ။
    ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ သူ႔ကို နားကိုမလည္ေသးပါဘူးေတာ္။

    (မွတ္ခ်က္- ကိုျမရွင္က မာမာေအးကို ေပးလုိက္သည္ဆိုေသာ ေရွး႐ုပ္ေသးမင္းသမီးႀကီး အေမပု လက္တန္းစပ္ဆိုခဲ့သည္ဆိုသည့္ သီခ်င္းကို ႀကဳိးစားရွာေဖြ ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါသည္)
    "သၾကားမွန္ကူ၊ အုန္းမွန္ကူ၊ ဖ႐ံုယိုနဲ႔ ထတၱရာဆုိင္၊ ကပ္ခါဆုိင္၊ ကာဖီဆုိင္ မလုိင္နံျပား၊ ထိုင္နားပါ လို႔၊ တပါးပ်ဳိ႕၊ စားစို႔၊ ႏြားႏို႔နဲ႔ ဖာလူဒါ၊ ၾကက္ဥနဲ႔ ေထာပတ္ပါ၊ သည္မွာ နံသပုတစ္လံုး၊ ယခု သံုးစရာ၊ ႏႈန္းျပည့္ပါတဲ့၊ ဘဂၤလားကြမ္းယာ၊ ကုလားႀကီး ထုိင္၊ အရီးရွမ္း ဆုိင္၊ ငါးေဖာင္႐ိုးေၾကာ္၊ အမူစု က ေကာင္းတဲ့ ေမာင္စိန္ခို၊ နံျပားခ်ဳိ၊ လမုန္႔ေပါက္စီ၊ ဦးႂကြယ္မုန္႔တီ၊ တပါးခင္ကညာ စားခ်င္စရာ၊ ပဲ၊ သၾကား ပလာတာ"
    စသျဖင့္ ျဖစ္ပါသည္။ အဆံုးထိ ရွာ၍မရပါ။ စာသားအျပည့္ရသူရွိပါက ပို႔ေပးေစလုိပါသည္။
....................................................................................................................................................................

ဂ်ပန္အလံ

ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ရဲ႕ပါးကုိ ဘယ္ျပန္ညာျပန္
သံုးေလးေခါက္ေလာက္ရုိက္ပစ္လုိက္တယ္။
ၿပီးတာနဲ႔ တပ္ၾကပ္ႀကီးရဲ႕လက္ထဲက ပန္းခ်ီပံုေတြကုိ
ဖ်ပ္ခနဲ ...။

    ၿမဳိ႕ထဲထြက္ေတာ့မလို႔ျပင္ေနတုန္း ဦးေလးဦးေက်ာ္ျမက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုန္းဆက္ေခၚပါတယ္။ ဦးေလးဦးေက်ာ္ျမကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ညီအစ္ကိုတစ္ေတြက ေက်ာ္ေက်ာ္ျမလို႔ ေခၚၾကရပါတယ္။ ႏႈတ္က်ဳိးေန ၾကပါၿပီ။ ဘယ္က ဘယ္လိုစၿပီး အဲဒီလိုေခၚၾကမွန္း မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမဟာ အလြန္ေပ်ာ္တတ္ပါ တယ္။ သတၱိ လည္း သိပ္ေကာင္းတယ္။ ကာယဗလလည္း လုိက္စားေတာ့ သန္မာထြားႀကဳိင္းတယ္။
    အခု ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီးေခၚရတဲ့အေၾကာင္းကိုလည္း ေက်ာ္ေက်ာ္ျမက ကၽြန္ေတာ့္ကိုတစ္ခါ  တည္း ေျပာျပ ပါတယ္။ လပုိင္းအတြင္း သူ ေသရေတာ့မယ္တဲ့။ ေနရလွရင္ လြန္ေရာ ကၽြံေရာ ေျခာက္လ ေလာက္ပဲတဲ့။ ကင္ဆာပါပဲတဲ့။ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ေျပာျပပါတယ္။
    ကၽြန္ေတာ့္အိမ္က စပီကာဖုန္းနဲ႔ နားေထာင္မိတာမုိ႔ ေဘးလူေတြလည္း ၾကားေနရေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲ မွာ ေရာက္ေနတဲ့ ဆြမ္းခံဦးပဥၨင္းက-
    "ဒကာႀကီး ဦးေလးက အေတာ္ေနာက္တတ္တာပဲ။ ရယ္စရာဆိုေပမယ့္ အေတာ္ၾကမ္းတယ္" လို႔ မိန္႔ေတာ္မူ ပါတယ္။

    ေက်ာ္ေက်ာ္ျမ ေနာက္တတ္တာမွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုကိစၥမွာေတာ့ ေနာက္ေနတာမဟုတ္ ေၾကာင္း၊ သူ တကယ္ေသေတာ့မွာျဖစ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္က ဦးပဥၨင္းကို ျပန္ရွင္းျပေတာ့ ဦးပဥၨင္းဟာ အေတာ္ႀကီးကို နားမလည္ႏုိင္ေအာင္ျဖစ္သြားပံုရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆက္ရွင္းမေနေတာ့ ပါဘူး။ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမ တို႔ေနတဲ့ အင္းစိန္ ကို ခပ္သုတ္သုတ္ပဲ ထြက္ခဲ့တယ္။
    ေက်ာ္ေက်ာ္ျမ ေသေတာ့မယ္ဆိုမွ သူ႔ကို အေရးတႀကီး ေမးျမန္းထားလုိက္ဖုိ႔ ကိစၥကေလးတစ္ခုကို အပူတျပင္း သတိရ လာတယ္။ ဒီလိုပါ။ ဟိုး... ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ေလာက္က အျဖစ္အပ်က္ကေလးနဲ႔ ပတ္ သက္ပါတယ္။
    အရင္က ဘာျပဳလို႔ ေမးမထားမိတာလဲဆိုေတာ့ ေမးမယ္ ေမးမယ္ဆိုၿပီး အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ေၾကာင့္ မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူးလို႔ပဲ ေျဖရပါေတာ့မယ္။

    ဟိုး... ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ေက်ာ္ ဒုတိယကမာၻစစ္ႀကီးစျဖစ္ေတာ့ မႏၱေလးက မိသားစုအေျမာက္အျမား ဟာ အေနာက္ဘက္က ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးကို ျဖတ္ကူးၿပီး စစ္ကုိင္းေတာင္ေပၚက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြ၊ သီလရွင္ ဇရပ္ေတြ ဘုရားပုထိုးတန္ေဆာင္းေတြမွာ စစ္ေျပးတိမ္းေရွာင္ခိုလႈံၾကရတယ္။
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစုက ပထမ မင္းကြန္းဘက္၊ ေနာက္ေတာ့ စစ္ကုိင္း ေခေမကေခ်ာင္၊ ေနာက္ ေတာ့ ေျမာက္ဘက္ထပ္ေရႊ႕ၿပီး ျမန္ေအာင္ေခ်ာင္ေရာက္သြားၾကပါတယ္။ အဲဒီတုန္း က ကၽြန္ေတာ့္အသက္ ၈ ႏွစ္ေလာက္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေလးေတြကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြက သင့္တင့္သလို စာသင္ေပးပါ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကို စာသင္ေပးတာ က ျမန္ေအာင္ ဆရာေတာ္ႀကီး ရဲ႕တပည့္လက္႐ံုးေတြ ထဲက ဦးပဥၨင္း တစ္ပါးျဖစ္တဲ့ ဦးပဥၨင္းေဃာ တဲ့။ ဘြဲ႕နာမည္အျပည့္အစံုကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမ့သြားၿပီ။ သိပ္ေတာ့ အေရး မႀကီးပါဘူး။
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သင္ၾကရတာကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ပရိတ္ႀကီးတုိ႔၊ မဂၤလာ့သုတ္တုိ႔ ဆိုတာေတြပါပဲ။

    ကၽြန္ေတာ့္တုိ႔ ဆရာဦးပဥၨင္းမွာက ထူးျခားတဲ့အက်င့္စ႐ုိက္တစ္ခုရွိတယ္။ သူက ပိုးဆိုးေဆးေရာင္ စံုေတြကို ေရနဲ႔ေဖ်ာ္ၿပီး ပန္းခ်ီေရးတာ ဝါသနာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ပန္းခ်ီေရး တာ သိပ္ဝါသနာပါေလေတာ့ ဦးပဥၨင္းေဃာကတည္း သူ႔တပည့္၊ သူ႔ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ပန္းခ်ီဝါသနာပါ တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အခ်စ္ဆံုးပါပဲ။
    ဦးပဥၨင္းေဃာ ပန္းခ်ီေရးတာကို ျမန္ေအာင္ဆရာေတာ္ႀကီး ရဟန္းအေနနဲ႔ ပစိပစပ္ မမ်ားေစခ်င္လို႔ ဆက္မလုပ္ဖို႔ အရိပ္အႁမြက္ တားျမစ္ေတာ္မူဖူးသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဦးပဥၨင္းေဃာကလည္း သူ႔ဆႏၵနဲ႔ သူ႔ဝသီကို မစြန္႔ႏုိင္လို႔ ဆရာေတာ္ႀကီး မျမင္ေလာက္တဲ့အကြယ္မွာသြားၿပီး ပန္းခ်ီေရးတာပါပဲ။
    ဦးပဥၨင္းေဃာရဲ႕ ပန္းခ်ီေရးခ်င္တဲ့စိတ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ဆန္းပါတယ္။ သူ႔ဟာက ပန္းခ်ီေရး တယ္လုိ႔သာေျပာရတာ။ သူမ်ားလုိ ရႈေမွ်ာ္ခင္းပံုေတြ၊ လူပံုတြ၊ အေဆာက္အဦးေတြ ဘာညာ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ေရးတာဆဲြတာ မဟုတ္ဘူး။ ဦးပဥၨင္းေဃာက အလံေတြကုိဆဲြတာ၊ သူ႔ဆီမွာ ကမၻာ့ႏုိင္ငံ အသီးသီး က သူ႔ဟာ သူရႏုိင္သမွ်စုထားတဲ့ အလံပံုေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အဲဒါေတြကုိ သူက ေရနဲ႔ေဖ်ာ္ထား တဲ့ ပုိးဆုိးေဆးေရာင္စံုေတြနဲ႔ သပ္သပ္ရ္ရပ္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပန္ၿပီးေတာ့ဆဲြတယ္။ အေရာင္ျခယ္ တယ္။ ေနာက္ သူကုိယ္တုိင္ထြင္ၿပီး ေရးဆဲြထားတဲ့ အလံေတြလည္း ရွိတယ္။
    အဲဒီလုိ ကုိယ္ပုိင္အလံဒီဇုိင္းအမ်ားစုမွာေတာ့ တိရစၦာန္ပံုေတြကုိ သံုးထားတယ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးပဲ၊ သိပ္လွတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ အဲဒီတုန္းက ကေလးပဲ။

    ဦးပဥၨင္းေဃာေရးတဲ့အလံေတြ ကူးေရးထားတဲ့ အလံေတြအားလံုးကုိ သိပ္ႀကိဳက္တာပဲ။ ဦးပဥၨင္းေဃာကုိလည္း လႊတ္အထင္ႀကီးတာ။
    တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ ဦးပဥၨင္းေဃာကုိ အလံေတြတင္မဟုတ္ဘဲ တျခားရႈေမွ်ာ္ခင္းပံုတြ၊ လူပံုေတြ၊ ကာတြန္း ရုပ္ေတြ၊ ဆင္၊ ျမင္း၊ က်ား၊ ျခေသၤ့ဆုိတာေတြလည္း ဆဲြေစခ်င္တာေပါ့။ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ဦးပဥၨင္းကုိ တစ္ခါေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ ဦးပဥၨင္းက တိုတုိပဲေျဖတယ္။ မဆဲြခ်င္ဘူးတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ေနာက္ဆက္ၿပီး မေလွ်ာက္ရဲေတာ့ပါဘူး။
    ဦးပဥၨင္းေဃာက သူ႔ဆီလာတဲ့လူႀကီးေတြကုိလည္း သူကူးဆဲြထားတဲ့ ႏုိင္ငံစံုကအလံေတြကုိ ထုတ္ ထုတ္ျပတတ္တယ္။ ဘယ္အလံေတြက ဘယ္လုိေကာင္းၿပီး ဘယ္အလံေတြကေတာ့ ဘယ္လုိညံ့တယ္၊ ဘာ ညာဆုိတာေတြ ကုိလည္း ရွင္းျပတတ္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ေကာင္းတယ္၊ ဘာ့ေၾကာင့္ ညံ့တယ္ ဆုိတာမ်ိဳးေတြ ေပါ့။ သူ႔ကုိယ္တုိင္ ဒီဇုိင္းအလံေတြမွာက ကၽြန္ေတာ္ ေစာေစာကေျပာခဲ့တဲ့အတုိင္းပဲ တိရစၦာန္ေတြ ကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးသံုးထားတာ သိပ္လွတာပဲ။ သိတယ္မဟုတ္လား။ ပုိးဆုိးေဆးေတြ ကုိ ေရနဲ႔ေဖ်ာ္ၿပီးေရးတာဆုိေတာ့ အေရာင္ေတြက သိပ္ေတာက္ၿပီး သိပ္ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတယ္။ သိပ္ လွတယ္။
    အဲ ... ေနာက္တစ္ခုရွိတာက ႏုိင္ငံတကာက အလံေတြကုိ ကူးဆဲြတဲ့အခါမွာ နဂုိရွိတဲ့အေရာင္ေတြ အတုိင္းဆဲြတဲ့အျပင္ မူလအေရာင္ေတြကုိ သူႀကိဳက္တဲ့အေရာင္ေတြနဲ႔ ေျပာင္းေျပာင္းၿပီး ဆဲြလုိက္တာေတြ လည္းရွိတယ္။ ဥပမာ အဂၤလိပ္ၿဗိတိသွ်ယူနီယံ ဂ်က္အလံမွာ အနီေရာင္ရယ္၊ အျပာေရာင္ရယ္၊ အျဖဴရယ္၊ ကက္ေျခခတ္ ဒီဇုိင္းဆုိေပမယ့္ ဦးပဥၨင္းႀကီးက မူလဒီဇုိင္းကုိ မေျပာင္းဘဲ အေရာင္ေတြကုိ ေျပာင္းပစ္လုိက္ တာမ်ိဳးေတြရွိတယ္။ ယူနီယံဂ်က္အလံက အနီေနရာမွာအစိမ္း၊ အျပာေနရာမွာ အ၀ါန႔ အျဖဴေနရာမွာ အနက္ လုပ္ပစ္လုိက္တယ္။ တစ္မ်ိဳးေျပာင္းသြားၿပီး တစ္မ်ိဳးၾကည့္လုိ႔ေကာင္းတာပဲ။
    ဦးပဥၨင္းႀကီး အႀကိဳက္ဆံုးအလံဒီဇုိင္းေတြကေတာ့ ယူနီယံဂ်က္ အဂၤလိပ္အလံနဲ႔ ဂ်ပန္အလံပဲ။ အလံ ဆုိတာ ေဒါင္လုိက္ေရာ၊ အလ်ားလုိက္ေရာ၊ တေစာင္းေရာ လုိအပ္သလုိ ခ်ိန္ႏုိင္ဖုိ႔ လုိတယ္တဲ့။ ယူနီယံဂ်က္ အလံနဲ႔ ဂ်ပန္အလံေတြကုိ ဘယ္လုိခ်ိတ္ခ်ိတ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္မသြားႏုိင္ဘူးတဲ့။ ဘယ္ေတာ့မွ မမွားႏိုင္ဘူးတဲ့။ အေမရိကန္အလံဆုိရင္ ၾကယ္ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ အစင္းအစင္းေတြမ်ားေနလုိ႔ ရဲတယ္၊ ႏုတ္ တယ္တဲ့။ ၿပီးေတာ့ ဂရုစုိက္ၿပီး မခ်ိတ္ရင္ ေျပာင္းျပန္လည္းျဖစ္၊ ေဇာက္ထုိးလည္းျဖစ္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးမွားႏုိင္တယ္ တဲ့။ ဒီဇုိင္းထုတ္တဲ့လူ ညံ့တယ္လုိ႔ ေ၀ဖန္တတ္ပါတယ္။
    အဂၤလိပ္အလံနဲ႔ ဂ်ပန္အလံေတြကုိေတာ့ ဦးပဥၨင္းႀကီးက သူ႔နဂုိအေရာင္ေတြအတုိင္းလည္း ကူးကူး ဆဲြတယ္။ ေနာက္ သူႀကိဳက္တဲ့ အေရာင္ေတြနဲ႔လည္း ေျပာင္းေျပာင္းဆဲြၿပီး ေက်နပ္အားရေနတတ္တယ္။

    အဲ ... တစ္ခုေျပာရဦးမယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးစျဖစ္တာနဲ႔ ဂ်ပန္ေတြက တစ္ႏုိင္ငံၿပီးတစ္ႏုိင္ငံ သိမ္းလာလုိက္တာ ဘာၾကာလုိက္လုိ႔လဲ။ ဗမာျပည္ထဲေရာက္လာတယ္။ ေရာက္တယ္ဆုိတာနဲ႔ ဂ်ပန္စာနဲ႔ ဂ်ပန္စကားသင္တဲ့ေက်ာင္းေတြ အျမန္ဆံုးဖြင့္၊ ဗမာေတြကုိ တက္သုတ္ရုိက္စသင္ေတာ့တာပဲ။
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေလးတစ္သုိက္လည္း ဂ်ပန္စာနဲ႔ ဂ်ပန္စကားကုိ ေခေမသကေခ်ာင္သြားၿပီး တက္ၾကသင္ၾကရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ သင္ေပးတဲ့ဂ်ပန္ဆရာကုိ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသလုိေျပာရရင္ ခဲ့မုဆာ၀ါတဲ့။ လူႀကီးေတြေျပာၾကတာကေတာ့ ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါဟာ အရပ္သားေက်ာင္းဆရာတဲ့။ တျခား ေက်ာင္းေတြ မွာဆုိရင္ ဂ်ပန္စစ္သားေတြထဲကထြက္ၿပီး စာသင္ေပးတာ တဲ့။ ေမာက္မာ တယ္။ ေဒါသႀကီးတယ္၊ ရုိင္းစုိင္းတယ္တဲ့။ မထင္ရင္ မထင္သလုိ နားအံုက်င္းတာတုိ႔၊ ပါးရုိက္တာတုိ႔ သိပ္လုပ္တာပဲတဲ့။ စစ္တပ္ကဆုိေတာ့ ပညာလည္း သိပ္မတတ္ၾကဘူးလုိ႔ဆုိတယ္။
    ဆရာခဲ့ မုဆာ၀ါကေတာ့ အဲဒါမ်ိဳးေတြ မရွိပါဘူး။ အေတာ္ႀကီးကုိ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းရွိပါတယ္။

    ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဗမာေတြ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕လွပါတယ္ဆုိတာထက္ေတာင္ ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက ယဥ္ေက်းပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ကေလးတစ္အုပ္စုလံုးက ဂ်ပန္ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါကုိ ခ်စ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ ေတြ႕ရေအာင္ဆုိၿပီး ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက ဦးပဥၨင္းေဃာေက်ာင္းကုိေတာင္ မၾကာမၾကာလာတတ္ တယ္။ ဦးပဥၨင္းႀကီးေရးတဲ့ အလံေတြကုိလည္း သိပ္ႀကိဳက္တာ။
    အဲဒီတုန္းက ဦးေလးေက်ာ္ေက်ာ္ျမတုိ႔က လူပ်ိဳေပါက္ေတြေပါ့။ ဂ်ပန္ေက်ာင္းကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ထက္ အမ်ားႀကီး ေစာၿပီး တက္က်ရတယ္။ ဦးေလးေက်ာ္ေက်ာ္ျမက ဥာဏ္ေကာင္းေတာ့ ဂ်ပန္စာနဲ႔ ဂ်ပန္စကား ကုိ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကုိတတ္သြားတာ။ ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ ဂ်ပန္စကားျပန္ေတာင္ လုပ္ႏုိင္လာတယ္။
    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဂ်ပန္စာသင္လုိ႔ ႏွစ္လေလာက္ ရွိေသးတယ္၊ တစ္ေန႔ေတာ့ ဂ်ပန္တပ္စုတစ္စု ဦးပဥၨင္းေဃာေက်ာင္း၀င္းထဲကုိ ေရာက္လာၾကပါေလေရာ။ ေတာ္ေတာ္ရုိင္းတဲ့တပ္ၾကပ္ႀကီး တစ္ေယာက္ ဦးေဆာင္တဲ့ အုပ္စုေလးတစ္ခုပါ။ စစ္သားေလးငါးဆယ္ေယာက္ေလာ္ပဲ ရွိမယ္ထင္ပါရဲ႕။ ဆရာေတာ္ႀကီးဆီ မွာလည္း ခြင့္မေတာင္းဘူး။ ဦးပဥၨင္းႀကီးကုိလည္း အသိမေပးဘူး။ ဂရုမစုိက္ဘူး။ ေက်ာင္း၀င္းေထာင့္က သန္းပင္ရိပ္မွာ သူတုိ႔ပါလာတဲ့ပစၥည္းေတြကုိခ်၊ မီးဖုိတစ္ခုစၿပီးဖုိ၊ ဘာညာေပါ့ေလ။ စားဖုိ႔ေသာက္ဖုိ႔ ျပင္ဆင္ ၾကတာနဲ႔တူပါတယ္။
    သူတုိ႔နဲ႔ပါလာတဲ့ ၾကက္မကေလးတစ္ေကာင္ကုိလည္း ေျခေထာက္မွာ ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ စစ္အိပ္ႀကီးတစ္ခုက ခါးပတ္နဲ႔ ခ်ီထားတယ္။

    ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေလးတစ္သုိက္ကေတာ့ ပထမခပ္ေ၀းေ၀းက လွမ္းၿပီးၾကည့္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ပုိင္း အတင့္ရဲ လာေတာ့ သူတို႔ ႀကိဳးခ်ီထားတဲ့ ၾကက္မကေလးကုိ အစာေကၽြးၾက၊ ေရတုိက္ၾကေပါ့ေလ။ ဦးပဥၨင္းေဃာ ကေတာ့ ပထမ ခဏထြက္ၾကည့္ၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ ပါပဲ ျပႆနာ ကုိေရွာင္တဲ့ အေနနဲ႔ ေက်ာင္းထျပန္၀င္သြားတယ္။ ေနာက္ ... ခဏေနေတာ့ အဲဒီဂ်ပန္ တပ္ၾကပ္ႀကီးလည္း ဦးပဥၨင္းႀကီး ရဲ႕ ေက်ာင္းကေလး ထဲကုိစစ္ဖိနပ္ႀကီးမ မခၽြတ္ဘဲ၀င္သြားတယ္။
    ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီး ဘာသြားလုပ္ပါလိမ့္ဆုိၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေလးတစ္သုိက္လည္း အဲဒီ ကုိ ေျပးသြားၾကည့္ၾကတယ္။ အတြင္းကုိ မ၀င္ရဲပါဘူး။ ေက်ာင္းျပင္ကေန အထဲကုိ ေခ်ာင္းၾကည့္ၾကရတာပါ။ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီး က ဘာေတြေျပာလုိ႔ ဦးပဥၨင္းႀကီးက ဘာေတြျပန္ေျပာေနမွန္းမသိဘူး။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဘာမွ နားလည္ၾကဟန္မူတပါဘူး။ ဘယ္နားလည္ၾကမွာလဲ၊ တစ္ေယာက္က ဂ်ပန္လုိေျပာၿပီး တစ္ေယာက္ က ဗမာလုိပဲ ေျပာေနတဲ့ဥစၥာ။ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးက ဘာမွဆက္ေျပာမေနေတာ့ ဘဲ ဦးပဥၨင္းႀကီး ပန္းခ်ီကားေတြထည့္ထားတဲ့ဗီရုိကုိ ဆဲြဖြင့္တယ္။
    အဲဒီဗီရုိထဲမွာ ဦးပဥၨင္းႀကီးရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြ အကုန္ရွိတယ္ေလ။ တစ္ထပ္ႀကီးပဲ။ အဲဒါေတြကုိ ေတြ႕ေတာ့ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးဟာ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြားပံုရတယ္။ ပံုေတြကုိ အထပ္လုိက္ ထုတ္ယူလာၿပီး ၾကမ္းေပၚမွာခ်၊ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ၾကည့္ေတာ့တာပဲ။ ဦးပဥၨင္းႀကီးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ရႈပ္ ေနတဲ့ပံုပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ၾကက္မေလးရဲ႕ ဂ်ပန္စစ္သားတစ္ေယာက္က သတ္ လုိက္ၿပီေလ။ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္း စုကုိင္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚ ကုိ သံုးခ်က္ေလာက္ ဆင့္ရုိက္လုိက္တာပါပဲ။
    အဲဒီအခ်ိန္ပဲ ဦးပဥၨင္းႀကီးေက်ာင္းေပၚက "ခူးရား၊ ဘတ္ကဲရုိး" ဆုိတဲ့အသံႀကိးကုိ ၾကားၾကရတာပါပဲ။

    ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိပဲ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးက အလံပံုပန္းခ်ီကားေတြက တစ္ဖက္၊ ေနာက္တစ္ဖက္နဲ႔ ဦးပဥၨင္းႀကီး ရဲ႕ လက္ေမာင္းကုိ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဆဲြၿပီး ေက်ာင္းျပင္ေခၚ ထုတ္လာတယ္။ ေက်ာင္းေရွ႕ က ေျမကြက္လပ္ေပၚကုိေရာက္ေတာ့ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးက ေဒါသတႀကီးနဲ႔ ဦးပဥၨင္းႀကီး ကုိ တြန္းပစ္လုိက္လုိ႔ ဦးပဥၨင္းႀကီးဟာ ေျမႀကီးေပၚကုိ လဲက်သြားတယ္။
    ဒီေတာ့မွ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးက သူယူလာတဲ့ အလံပံုပန္းခ်ီကားေတြနဲ႔ ဦးပဥၨင္းႀကီးကုိ ပစ္ေပါက္ လုိက္တယ္။ စကၠဴပန္းခ်ီကားသံုးေလးဆယ္ေလာက္ဟာ ဖြာလန္က်ဲသြားတယ္။ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးဟာ ပါးစပ္ က ရုတ္ရင္းၾကမ္းတမ္းတာေတြကုိ ဆဲေရးတုိင္းထြာရင္း ကုန္းထလာတဲ့ ဦးပဥၨင္းႀကီးကုိ ပခံုးကေနကုိင္ ၿပီး သံုးေလးခ်က္ ဆဲြေဆာင့္တယ္။ ေနာက္ ... ဦးပဥၨင္းႀကီးကုိ ပါးရုိက္ဖုိ႔ လက္ျပန္ရြယ္လုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္အခ်ိန္က ဘယ္လုိေရာက္လာမွန္းမသိလုိက္ရတဲ့ ဆရာခဲ့မုဆ၀ါရဲ႕ ဟန္႔တားလုိက္တဲ့ေအာ္သံကုိ ၾကား ၾကရတာပဲ။ ဦးေလးေက်ာ္ေက်ာ္ျမတုိ႔ လူငယ္တစ္သုိက္လည္း ေရာက္လာၾကတယ္။
    ဆရာခဲ့မုဆ၀ါက ခ်က္ခ်င္းပဲ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးလက္က ဦးပဥၨင္းႀကီးလက္ကုိ လႊတ္ခုိင္းလုိက္ၿပီး " ဘာျဖစ္ေနၾကတာလဲ" လုိ႔လည္း ေမးပံုရတယ္။ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးက အလံပံုပန္းခ်ီကား တခ်ိဳ႕ ကုိ ေျမႀကီး ေပၚကကုန္းေကာက္ၿပီး ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါကုိျပရင္း ဘာေတြမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ေဒါသ တႀကီး ေအာ္ဟစ္ေျပာ ဆုိ တယ္။
    ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက တပ္ၾကပ္ႀကီးျပတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြကုိ တစ္ခ်က္ပဲ ၾကည့္လုိက္ၿပီး ျမန္လုိက္တဲ့ ျဖစ္ခ်င္း။

    ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ရဲ႕ပါးကုိ ဘယ္ျပန္ညာျပန္ သံုးေလးခါေလာက္ ရုိက္ပစ္လုိက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ တပ္ၾကပ္ႀကီးရဲကလက္ထဲက ပန္းခ်ီပံုေတြကုိ ဖ်တ္ခနဲယူလုိက္ၿပီး လက္ညွိဳးနဲ႔ ေထာက္ေထာက္ျပရင္း ဘာေတြမွန္း မသိဘူး ရွင္းျပတယ္။ က်န္တဲ့စစ္သားေတြ အပါအ၀င္ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးဟာ တ "ဟုိက္" " ဟုိက္" နဲ႔ ဟုတ္ကဲ့ခ်င္းထပ္ေအာင္ ေျပာရင္း ခါးေတြကုိလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ကုိင္းၿပီး အေလးျပဳရင္း အရုိအေသေပးေနၾကရတ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက ဂ်ပန္တပ္စုကေလးကုိ အဲဒီေနရာက ခ်က္ခ်င္းထြက္ သြားၾကဖုိ႔ ႏွင္ထုတ္လုိက္တယ္။
    အဲဒါပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ငယ္ေသးတယ္ေလ။ ဂ်ပန္စာကလည္း သင္ခါစ၊ ဘာမွလည္း မတတ္ေသး။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္တယ္ဆုိတာလည္း မသိလုိက္ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ဦးပဥၨင္းႀကီးဟာ ရွက္လည္း ရွက္၊ စိတ္လည္းအေတာ္ထိခုိက္ပံုရတယ္။ သူ႔ဇာတိရြာရွိတဲ့ ေရမ်က္ႀကီးအင္း ဘက္ကုိ ျပန္ၾကြသြားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔ေတာင္ တစ္လေလာက္ ဦးပဥၨင္းႀကီးေက်ာင္း ပ်က္ၾကရေသးတယ္။ အင္းစိန္ေရာက္ လုိ႔ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမ နဲ႔ေတြ႕ရင္ ဒီတုန္းက ဘာမွန္းမသိလုိက္တာေတြကုိ ေမးရမယ္။ ဂ်ပန္တပ္ ၾကပ္ႀကီးက ဦးပဥၨင္းႀကီး ကုိ ဘာျပဳလုိ႔ရန္ရွာရတာလဲ။ ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးကုိ ပါးရုိက္ၿပီး ဘာေတြ ရွင္းျပတာလဲဆုိတာ အဲဒါေတြ သိခ်င္တယ္ဗ်ာ။
    အင္းစိန္က ေက်ာ္ေက်ာ္ျမတုိ႔အိမ္ကုိ ေရာက္ေတာ့ အလြန္ကာယဗလေတာင့္တင္း သန္မာ တဲ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမ ဟာ ၆ လေလာက္အတြင္း သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ ဆဲြခ်လုိက္သလုိ က်သြားတာ ကုိေတြ႕ ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူနဲ႔မေတြ႕ရတာလည္း ၆ လေလာက္ရွိၿပီေလ။
    " ဖုန္းထဲကေျပာတုန္းက မင္း စိတ္မခ်မ္းသာမွာစုိးလုိ႔ သံုးေလးလေလာက္ပဲေနရေတာ့မယ္လုိ႔ ေျပာ လုိက္တာကြ။

    တကယ္တမ္းက ေနာက္ထပ္အရက္ႏွစ္ဆယ္ထက္ မေက်ာ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ စန္းေလးက အေသအခ်ာ ကုိ ေျပာလုိက္ၿပီကြ" လုိ႔ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမက ၿပံဳးၿပံဳးရယ္ရယ္နဲပပဲ ေျပာပါတယ္။ စန္းေလးဆုိတာ ကသူ႔ငယ္သူငယ္ခ်င္း ကင္ဆာေရာဂါအထူးကုဆရာ၀န္ႀကီး ေဒါက္တာစန္းတင့္ကုိ ေျပာတာပါ။
    ဦးေလးေက်ာ္ေက်ာ္ျမဟာ သူ႔အေနနဲ႔ ဒီဘ၀မ်ာ ရက္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေလာက္ပဲ ေနရေတာ့မယ္။ မုခ် ေသရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ကိစၥကုိ ေျပာျပေနပံုက လြယ္လုိက္တာ။ ေနာက္ရက္ေပါင္း ႏွစ္လေလာက္အတြင္း မႏၱေလး ခဏသြားလုိက္ဦးမယ္ကြာ။ ဘာမွာဦးမလဲလုိ႔ ေျပာေနသလုိပါပဲ။
    အဲ ... ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ပဲ။ စိတ္ဆုိတာ ျဖစ္တတ္ပံုကုိ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္လမ္းလံုး စဥ္းစားလာ တဲ့ အတိတ္ကအေၾကာင္းေတြနဲ႔ ေမးခ်င္တဲ့စိတ္ကေလာႀကီးေနတယ္။ ဒါနဲ႔ လုိရင္း ကုိ ေမးပစ္လုိက္တာပါပဲ။

    ဟုိး ... လြန္ခဲ့တ့ဲႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္က ဦးပဥၨင္းေဃာေက်ာင္းေရွ႕မွာ ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ကုိ ဂ်ပန္ စာသင္ဆရာခဲ့မုဆာ၀ါက ဘယ္ျပန္ညာျပန္ ပါးရုိက္ၿပီး ေငါက္ငမ္းရွင္းျပႏွင္ထုတ္ လုိက္တဲ့ အခ်ိန္ က ေက်ာ္ေက်ာ္ျမတုိ႔လည္း ေရာက္လာတယ္ဆုိေတာ့ ဘာေတြရွင္းျပလုိက္တာလဲ မွတ္မိေသးသလားလုိ႔ ေမး လုိက္တယ္။
    " သိပ္မွတ္မိတာေပါ့ကြာ" လုိ႔ဆုိၿပီးေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမက စိတ္ပါလက္ပါ ရွင္းျပပါတယ္။ ဂ်ပန္တပ္ ၾကပ္ႀကီး က ဦးပဥၨင္းႀကီး ေက်ာင္းေပၚတက္ၿပီး ဗီရုိထဲက အလံပံုပန္းခ်ီကားေတြကုိ ထုတ္ၾကည့္တဲ့အခါ အဂၤလိပ္ အလံပံုေတြကုိေတြ႕ေတာ့ ေဒါသထြက္သတဲ့။ ေနာက္ ... ဂ်ပန္အလံပံုေတြကုိ ေတြ႕ျပန္ေတာ့ သေဘာက် သြားသတဲ့။ ဒါေပမ့္ ဂ်ပန္အလံက ေနလံုးနီႀကီးကုိ အစိမ္းေရာင္၊ ေနလံုးႀကီးအျဖစ္ အေရာင္ေျပာင္းဆဲြ တေရာင္ျခည္တန္းနဲ႔ ေနလံုးနီေတြကုိ အစိမ္းေရာင္ေျပာင္းဆဲြထားတာေတြေတြ႕ေတာ့ အလါန္ေဒါသ ထြက္သတဲ့။ ဒါဟာ ဂ်ပန္အင္ပါရာကုိ တုိက္ရုိက္ေစာ္ကားတာပဲဆုိၿပီး ရုိက္ဖုိ႔ႏွက္ဖုိ႔ လုပ္ေတာ့ တာပဲတဲ့။
    ဆရာခမုဆာ၀ါကက်ေတာ့ တစ္အခ်က္က ဂ်ပန္တပ္ၾကပ္ႀကီးအေနနဲ႔ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးကုိ မေလး မစားနဲ႔ ကုိယ္ထိ လက္ေရာက္ ေစာ္ကားတာကုိ မႀကိဳက္တာ။ ေနာက္ ... ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲလာၿပီး ၾကက္ သတ္၊ ငွက္သတ္ လုပ္ေနၾကတာလဲမႀကိဳက္။ ေနာက္ ... ဂ်ပန္အလံက ေနလံုးနီနီကုိ အစိမ္းေရာင္ေျပာင္းဆဲြ တာနဲ႔ပတ္သက္ လုိ႔ ဒါဟာ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံေတာ္ကုိ ေစာ္ကားတာမဟုတ္ေၾကာင္း၊ တပ္ၾကပ္ႀကီးဟာ အႏုပညာ ဗဟုသုတ နည္းေၾကာင္း၊ အနီကုိ အစိမ္းေျပာင္းဆဲြဖုိ႔ အႏုပညာသည္မွာ အခြင့္အေရးရွိေၾကာင္း၊ လြတ္လပ္ ခြင့္ ရွိေၾကာင္း၊ ေျပာင္းလဲစဥ္းစားတတ္တဲ့ တီထြင္ဥာဏ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီပံုေတြကုိ မိမိအစ ကတည္း က ျမင္ဖူး ေၾကာင္း ... စသျဖင့္ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမက အေသးစိတ္ရွင္းျပပါတယ္။
    ထူးျခားတာက ေက်ာ္ေက်ာ္ျမဟာ သူ႔ကုိ လူနာလာေမးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြကုိလည္း ဒီအေၾကာင္း ေတြကုိပဲ ျပန္ျပန္ေျပာေနတဲ့ကိစၥပါပဲ။ သူ႔ေရာဂါအေၾကာင္းကုိ မေျပာေတာ့ဘူးတဲ့။

    အထူးျခားဆံုးကေတာ့ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမဟာ ေနရလွရင္ ရက္ႏွစ္ဆယ္ပါပဲဆုိေပမယ့္ ရက္ေပါင္းႏွစ္ ဆယ္ေက်ာ္လာလုိ႔လည္း မေသတဲ့အျပင္ ကင္ဆာေရာဂါဟာ ထူးထူးဆန္းဆန္းသက္သာေပ်ာက္ကင္းသြား လုိ႔ေနာက္ထပ္ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ေတာင္ ေနသြားပါတယ္။

၀င္းေဖ

အားလံုးၿပီးပါၿပီ

.
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>

ဆရာဝင္းေဖ ၏ ေရၾကည္ေရသန္႕ ဝတၳဳတိုမ်ား, အပိုင္း (၈)

သူေတာ္စင္နဲ႔မုဆုိး

အိမ္ကုိလည္းတန္းျပန္မွာဟုတ္ဘူး
သူႀကီးအိမ္ကုိသြားမယ္။
တစ္ရြာလံုးငလန္းဟာ
ဘယ္လုိမုဆုိးမ်ိဳးလဲဆုိတာ
ေကာင္းေကာင္းသိေစရမယ္။

နံနက္မုိးလင္းစ ေကာင္းကင္ဟာ ၿငိမ္သက္ၾကည္လင္ေနတယ္။ ေတာင္ေျခေတာစပ္ တေလွ်ာက္ ေအးျမ လန္းဆန္းေန တယ္။ ေတာငွက္ေတြရဲ႕ က်ီက်ီက်ာက်ာ အသံကေလးေတြဟာ တစ္ေတာလံုး တည္ၿငိမ္ေနတာ ကုိ အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစတဲ့အျပင္ ေအးခ်မ္းေနတာကုိ ပုိၿပီး ေပၚလြင္ေစပါတယ္။
    ကၽြန္းပင္ႀကီးေတြေအာက္ ေတာင္ကမူစြန္းကေလးမွာ သူေတာ္စင္ႀကီးရဲ႕ သစ္ခက္သစ္ရြက္တဲကေလး ရွိပါတယ္။ သူေတာ္စင္ႀကီး အဘဖုန္းဟာ တဲငယ္ကေလးရဲ႕ေရွ႕ ၀ါးကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚမွာ ပတ္၀န္းက်င္ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမႈ နဲ႔ အတူ နံနက္ေစာေစာ တရားဘာ၀နာကမၼ႒ာန္းစီးျဖန္းေနပါတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေတာင္ေျခခင္တန္းကေလးဆီက သစ္ရြက္သစ္ခက္ေတြ က်ိဳးသံ၊ ခ်ိဳးသံေတြ တေျဖာင္း ေျဖာင္း ၾကားရပါတယ္။ မနက္ေစာေစာစီးစီး မုဆုိးငလန္း အေလာသံုးဆယ္ေတာတုိးလာတာ ျဖစ္ ပါတယ္။ လက္ထဲမွာ လင္းကင္းဓားတစ္ဖက္၊ တူမီးေသနတ္တစ္ဖက္ ကုိင္စဲြထားၿပီး ၿခံဳႏြယ္အတားအဆီး ေတြကုိ အင္နဲ႔အားနဲ႔ ခုတ္ထြင္ဖယ္ရွားၿပီး သူေတာ္စင္ႀကီး အဘဖုန္းရဲ႕ တဲကေလးဆီသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္လာပါ တယ္။
    အဘဖုန္းက ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မနက္ေစာေစာ ေခၽြးေတြရႊဲေနတဲ့ မုဆုိးငလန္းကုိ ေတြ႕ရတယ္။

" အဘဖုန္း ... မေန႔ညက ၀က္၀ံတစ္ေကာင္ ရြာထိပ္က သန္းညြန္႔တုိ႔ ယာတဲအထိေရာက္လာၿပီး ၾကက္ၿခံကုိ ၀င္ေမႊသြားတယ္။ ၾကက္ ၆ ေကာင္ေသတယ္။ သန္းညြန္႔ခယ္မ မိထူးကုိ ကုတ္သြားလုိ႔ ရင္ညြန္႔ စုတ္သြား တယ္။ ဒီေကာင္ ဒီလမ္းကေန ျပန္တက္သြားတာဗ်။ အဘ ညက သတိမ်ားထားလုိက္မိသလားလုိ႔ "
    အဘဖုန္းက ေရတစ္ခြက္ကုိ ကမ္းေပးရင္း -
    " မင္းမလဲ ေစာေစာစီးစီး ေခၽြးေတြသံေတြနဲ႔၊ ေရာ့ ... ေရေသာက္လုိက္ဦး၊ ေက်ာက္စက္ေရကဲြ႕"
    မုဆုိးငလန္းက ေရကုိ ကမန္းကတမ္းေသာက္ရင္း -
    " အခ်ိန္သိပ္မရဘူး အဘရ၊ ဒီေကာင့္ကုိသတ္ဖုိ႔ က်ဳပ္မီႏုိင္ေသးတယ္"
    ငလန္းဆီက ေရခြက္ကုိ ျပန္ယူရင္း အဘဖုန္းက -
    " မေန႔ညက မုိးေလးတၿဖိဳက္ ရြာသြားတယ္ကဲြ႕"

    အဘဖုန္းရဲ႕ စကားအတုိကေလးမဆံုးခင္မွာပဲ မုဆုိးငလန္းလွည့္ထြက္သြားလုိက္တာ ေတာထဲကုိ ခ်က္ခ်င္း ဆုိသလုိ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ အဘဖုန္းဟာ ခဏခ်င္းမွာပဲ တရားဘာ၀နာ ကမၼ႒ာန္း မွာ ျပန္လည္တည္ၿငိမ္သြားပါတယ္။
    ေဒါသတႀကီး ေလာဘတႀကီး ေတာတုိးလာေနတဲ့ ငလန္းဟာ ပါးစပ္ကလည္း ၀က္၀ံကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳး က်ိန္ဆဲေနတယ္။ ဒီရြာမွာ သူလုိမုဆုိးေက်ာ္တစ္ေယာက္ရွိေနပါလ်က္နဲ႔ ဒီလုိေတာေကာင္ ၀င္ရမ္းတယ္ဆုိ တာ ငလန္း အတြက္ကေတာ့ ေဒါသျဖစ္တယ္ ဆုိတာထက္ ဒါ ငါ့အကြက္ပဲဆုိၿပီးေတာ့ တက္ၾကြေနတာက ပုိပါတယ္။
    ဒီ၀က္၀ံကုိ ေလွ်ာ့တြက္လုိ႔ မရဘူး။ လူကုိ ရန္ျပဖူးေနၿပီ။ မိထူးရဲ႕ရင္ညြန္႔ကုိ ဆဲြၿဖဲထားဖူးၿပီ။ သူက လူကုိ ႏုိင္ဖူးထားၿပီးၿပီ။ သိပ္သတိထားမွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ငလန္းက ၀က္၀ံနဲ႔ သူနဲ႔ သိပ္နီးကပ္ေနၿပီဆုိတာ သိလာ တယ္။ ဆဲေနတာေတြကုိရပ္၊ တတ္ႏုိင္သမွ် ေျခသံလံုေအာင္သြား၊ ဒါေပမယ့္ ေတာက်ပ္တဲ့။ ခ်ံဳထူ တဲ့ ေနရာေတြကုိ ေက်ာ္လာၿပီး ေအာက္ေျခေတာ္ေတာ္ရွင္းတဲ့ ေတာတြင္းကြက္လပ္ကုိေရာက္လာေတာ့မွ ရွား ရွားပါးပါး ခ်ံဳပုတ္ကေလးတစ္ခုေနာက္က ၀က္၀ံ ခုန္ထြက္လာတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ေနရာ၊ လံုး၀ ထင္မထားတဲ့ေနရာကထြက္လာၿပီး ငလန္းကုိ ဇြတ္၀င္ကုတ္တယ္။ ငလန္းလက္ထဲက တူမီးေသနတ္ဟာ ဘာမွ အသံုးမက်ေတာ့သလုိ လင္းကင္းဓားကုိ ေျမွာက္ဖုိ႔ေတာင္ အခ်ိန္မရလုိက္ဘူး။
    သူေတာ္စင္ႀကီးအဘဖုန္း ကမၼ႒ာန္းက ထလုိက္ၿပီး ခႏၶာ၀န္ထမ္းဖုိ႔၊ အာဟာရမွီ၀ဲဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္ မွာ သူ႔တဲကေလးရွိရာကုိ ငလန္း ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ေသြးသံရဲရဲ၊ ေခြးေတြတစ္ကုိယ္လံုးရႊဲ၊ ေသြးစိမ္းရႊင္ရႊင္ ျဖတ္ယူလာတဲ့ ပခံုးေပၚ က ၀က္၀ံေခါင္းႀကီးကုိ အဘဖုန္း တဲေရွ႕ကြက္လပ္မွာ အံုးခနျမည္ ေအာင္ ပစ္ခ်လုိက္တယ္။
    အဘဖုန္းက ငလန္းတစ္ကုိယ္လံုးကုိၾကည့္ၿပီး ေျပာတယ္။

    " မျဖစ္ဘူး ... မျဖစ္ဘူး၊ မင္းတစ္ကုိယ္လံုး ဒဏ္ရာေတြ ျပည့္လုိ႔ပါလား။ ေသြးေတြ သိပ္ထြက္ေန တယ္။ ပထမဆံုး က်ီး၀ုိင္းရြက္ေတြနဲ႔ သုတ္ပစ္ၿပီး အျမန္ဆံုး ေသြးတိတ္ေအာင္ လုပ္ရမယ္"
    ငလန္းက ကြပ္ပ်စ္ကေလးေပၚ ထုိင္ခ်လုိက္ရင္း -
    သိပ္ဆုိးတဲ့ေကာင္ႀကီးဗ်ာ၊ က်ဳပ္ေတာ့ ေသၿပီကုိ ေအာက္ေမ့ေတာ့တာ။ ဒါေပမယ့္ အဘရယ္၊ က်ဳပ္ ကလည္း ငလန္း ဗ်။ ပထမ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ပဲ အလစ္မုိ႔ ခံလုိက္ရတာပါ။ သတိရတာနဲ႔ က်ဳပ္က အပူးကုိ မခံေတာ့ တာ။ ခြာၿပီး လင္းကင္းနဲ႔ ဆီးခုတ္တာေပါ့။ ဘာရမလဲ"
    က်ီး၀ုိင္းရြက္ေတြ က အဆင္သင့္။ တဲကေလးရဲ႕ေဘးမွာ တင္ရွိတာဆုိေတာ့ အဘဖုန္းက ျမန္ျမန္ခူး ၿပီး ငလန္း ကုိယ္ေပၚကုိ အရည္ညွစ္ခ်ေပးတယ္။ အလြန္အရည္ရႊန္းတဲ့အမ်ိဳးပဲ။ ေတာ္ေတာ္လည္း ေအး တယ္။ ေနာက္ ဘာဓာတ္ပါသလဲ မေျပာတတ္ဘူး ေသြးတိတ္ သိပ္ျမန္တယ္။
    " က်ဳပ္ ဒီေကာင္ႀကီးရဲ႕ႏွာႏုကုိ ၂ ခ်က္မိလုိက္တာ ကံေကာင္းတာပဲ။ အဲဒီလုိလည္းထိၿပီးေရာ ဒီေကာင္ႀကီး မူးၿပီး ျပာ သြားၿပီေလ။

က်ဳပ္လည္း လည္ပင္းကုိခ်ည္း ဖိခုတ္ေတာ့တာ။ ဟား .. ဟား .. ဟား"
    အဘဖုန္းက အခ်ိန္ကုိ မျဖဳန္းဘူး။ က်ီး၀ုိင္းရြက္ရည္ေတြေၾကာင့္ ငလန္းရဲ႕ဒဏ္ရာ ေသြးတိတ္တာနဲ႔ ဂ႒ဳန္လက္သည္းရြက္ေတြခူးၿပီး ငလန္းရဲ႕ဒဏ္ရာေတြေပၚကုိ အရည္ေတြ ညွစ္ျပန္တယ္။ ဒါက ၀က္၀ံ ကုတ္ထားတဲ့ ဒဏ္ရာေတြကုိ မရင္းေအာင္လုပ္တာေလ။ ၿပီးေတာ့မွ တဲကေလးထဲကုိ ၀င္သြားျပန္တယ္။ အနာေတြျပင္းတဲ့အရွိန္နဲ႔ အဖ်ား၀င္မလာေအာင္ ေဆာင္ထားတဲ့ ငန္းေဆးေလးေတာ့ တုိက္လုိက္ဦးမွ။ ရြာကုိျပန္ေရာက္ဖုိ႔ ဆုိတာ ေနာက္ထပ္ အေတာ္ေလွ်ာက္ရဦးမွာ။ ဒီေလာက္ျပင္းထန္တဲ့ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ မလြယ္ လုိက္တာ။ အဘဖုန္းက အပုိေတြမေျပာ။ လုပ္စရာရွိတာေတြကုိသာ ဇယ္ ဆက္သလုိ ေတာက္ေလွ်ာက္လုပ္တယ္။
    ငလန္းကေတာ့ ဒဏ္ရာေတြေဆးထည့္လုိ႔နာတဲ့ၾကားက ေျပာေနတာပဲ။
    " သိပ္ေကာက္က်စ္တဲ့ အေကာင္ႀကီး အဘရ။ က်ဳပ္ကုိ ေစာင့္ၿပီး ခုန္အုပ္တာေတာင္ က်ဳပ္ ဘယ္လုိမွ မေမွ်ာ္လင့္ တဲ့ေနရာကပုန္းၿပီး ထြက္ကုတ္တာဗ်။ က်ဳပ္ ခု ... ရထားတဲ့ဒဏ္ရာေတြဟာ ဒီေကာင္ႀကီးရဲ႕ ၂ ခ်က္ပုတ္ ပဲ ရွိတယ္။ ၃ ခ်က္ဆုိရင္ က်ဳပ္ အေသပဲ။ က်ဳပ္ မလြယ္ေတာ့ဘူး။ က်ဳပ္ကလည္း ဒင္းႏွာႏုကုိ မိလုိက္တာ နဲ႔ တစ္ခ်က္ကေလးမွကုိ မညွာေတာ့တာ။ ေနာက္ဆံုး သူ႔ေခါင္းျပတ္ ထြက္သြားတဲ့အထိ ဆက္တုိက္ ခုတ္တာေလ။ ႏုိ႔မုိ႔ မလြယ္ဘူးဗ်ာ၊ ေနာ ... "
    အဘဖုန္းက ေရတစ္ခြက္ခပ္လာၿပီး မန္းေဆးကုိ တုိက္တယ္။

    " ဒီဒဏ္ရာေတြအရွိန္နဲ႔ဆုိရင္ မင္း ရြာျပန္မေရာက္ခင္ကုိ အဖ်ား၀င္လာႏုိင္တယ္ လူေလးရဲ႕။ ေသက္ ... ေသာက္လုိက္။ ေရေတြကုိ အကုန္ေသာက္လုိက္။ ေရာ့ ... ထပ္ေသာက္လုိက္ဦး။ ေရကလည္း ေဆးပဲကြ"
    ေရေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေသာက္ဖုိ႔လုိမွန္း ငလန္းလည္း သိတယ္။ သူ သိပ္ပင္ပန္း လာတယ္။ ေခၽြးထြက္ သိပ္မ်ားေနတယ္။ ေသြးထြက္လည္း လြန္ေနတယ္။

 ေမာတာကေတာ့ မေျပာနဲ႔ေတာ့။ ဒါေပမယ့္ ၀က္၀ံကုိ ေသေအာင္ သတ္ႏုိင္ခဲ့ၿပီး ေအာင္ေသေအာင္သား စားရ လုိ႔ ၀မ္းသာလံုးဆုိ႔ေနလုိ႔ခံသာတာ။
    " က်ဳပ္က ဒင္းေျခရာကုိ ေကာက္မိၿပီဆုိကတည္းက သိတယ္။ ဒင္း ဘယ္ေလာက္ ထိ ေကာက္က်စ္ ႏိုင္တယ္ဆုိတာ၊ ေဒါသ ဘယ္ေလာက္ႀကီးတယ္ဆုိတာ၊ လက္သည္းေတြ ဘယ္ေလာက္ ထက္တယ္ ဆုိတာ၊ အကုိက္ကလည္း သိပ္သန္တယ္၊ လက္ညွိဳးေလာက္ရွိတဲ့ သစ္တုိကုိင္းကုိမ်ား ေဒါသနဲ႔ ကုိက္ထားတာ တိခနဲ ျပတ္ေနတယ္။ ေျပာလုိ႔သာေျပာတာပါ။ က်ဳပ္က လည္းအလြန္ေဒါသႀကီးတဲ့ေကာင္ပါပဲ အဘရာ ... ဒီႏွစ္ ေကာင္ေတြ႕ၾကေတာ့ ပဲြကၾကမ္းေတာ့တာေပါ့"

    အဘဖုန္းက ဗူးေတာင္နဲ႔ထည့္ထားတဲ့ေရကုိပါ လမ္းမွာေသာက္ဖုိ႔ ထည့္ေပးရင္း -
    " ကဲ ... ဖုိးလန္း၊ မင္း သြားေတာ့။ ေဟာဒီမွာ လမ္းမွာေသာက္ဖုိ႔ေရ၊ ေတာက္ေလွ်ာက္လည္း မသြားနဲ႔။ မၾကာမၾကာ နားေပး။ ဆက္တုိက္သြားရင္ သိပ္ပန္းသြားမယ္။ နားနားေနေန သြား၊ ေရေသာက္ လည္းမပ်င္းနဲ႔။ မၾကာမၾကာ ေသာက္ေသာက္ေပး။ ဒစ္ရာေတြကလည္း ျပန္ၿပီးေသြးထြက္မလာေစနဲ႔။ ၾကား လား ... ကဲ ... သြားေတာ့၊ ျပန္ေတာ့"
    ငလန္းဟာ မုဆုိးတစ္ေယာက္ပီပီ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္တယ္။ ဒါေလာက္ေတာင္ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ စုတ္ျပတ္ၿပီး ပင္ပန္းေနတဲ့ၾကားက ေအာင္ေသေအာင္သား ၀က္၀ံေခါင္းျပတ္ႀကီးကုိ ဆက္ထမ္းသြားတယ္။ သူ႔စိတ္ကူး ထဲမွာ အဘဖုန္းက ဘယ္လုိပဲ နားဖုိ႔ ေျပာေျပာ ရြာကုိ ေရာက္ရင္ နားဖုိ႔မရွိဘူး။ သူႀကီးအိမ္ကုိ တန္းသြားမယ္၊ ရြာကုိ၀င္ရင္ ေျမာက္ဖ်ားက ၀င္ရမယ္။ သူႀကီးအိမ္က ေတာင္ဖ်ားမွာ။ ရြာတစ္နံတစ္လ်ားကုိ ၀က္၀ံေခါင္းျပတ္ႀကီးထမ္းရင္း ျဖတ္ရမယ္။ တစ္ရြာလံုး ၾကည့္လုိက္ၾကမစမ္း။ ေမးလုိက္ၾကမယ့္ ေမးခြန္းေတြ။ ဘယ္ေကာင္ ကုိမွ မေျဖဘူး။ 

သူႀကီးအိမ္က်ေတာ့မွ အားလံုးကုိ တစ္ခ်ိန္တည္း ေျပာျပ ရမယ္။ ေဒြးေလးလံုးတင္ တုိ႔အိမ္ေရွ႕ကျဖတ္ရင္ သိန္းႏဲြ႕ ထြက္ၾကည့္ေန မွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ သူႀကီး အိမ္မွာ ၀က္၀ံေခါင္းျပတ္ႀကီးကုိ ခ်ျပရမယ္။ တစ္ရြာလံုးၾကည့္ၾကစမ္း။ ငလန္း တူမီးနဲ႔ပစ္လာတာ မဟုတ္ဘူး။ လင္းကင္းဓားနဲ႔ အျပတ္ ဘယ္လုိ ခုတ္လာတယ္ဆုိတာကုိ ရွင္းျပရမယ္။ တစ္ကုိယ္လံုး ဒဏ္ရာေတြကုိ ၾကည့္ လုိက္ၾကစမ္း။ ငလန္းမဟုတ္ရင္ ရြာထဲက ဘယ္ေကာင္ကုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ကပ္နဲ႔ထမ္းသယ္မွ ေတာထဲကေန ရြာ ျပန္ေရာက္ႏိုင္ၾကမယ္။ အဘဖုန္း က ရြာကုိ နားနားေနေနျပန္ဖုိ႔ ေရာက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း အနားယူဖုိ႔ ဘယ္လုိပဲ မွာလုိက္ေပမယ့္ ငလန္း ျမန္ျမန္ သြားတယ္။ အိမ္ကုိလည္း တန္းျပန္မွာ မဟုတ္ဘူး။ သူႀကီးအိမ္ကုိ သြားမယ္။ တစ္ရြာလံုး ငလန္းဟာ ဘယ္လုိမုဆုိးမ်ိဳးလဲဆုိတာ ေကာင္းေကာင္းသိေစရမယ္။


    အဘဖုန္း ရဲ႕ သစ္ခက္တဲကေလးက ငလန္း ထြက္ခ့လုိ႔ ေျခလွမ္း ၁၀ လွမ္းမျပည့္ခင္မွာပဲ သူေတာ္စင္ႀကီး ဟာ နံနက္ စာကေလးစားဖုိ႔ကုိေတာင္ ဆက္မႀကိဳးပမ္းေတာ့ဘဲ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ျပန္ထုိင္ၿပီး တျခား အာရံုၾကမ္းေတြ မ၀င္ႏုိင္ေအာင္ ဘာ၀နာ ကမၼ႒ာန္းစီးျဖန္းေနလုိက္တယ္...။

    ("မွန္" ၀တၳဳႀကီးထဲက စ-လယ္-ဆံုး ျပည့္စံုတဲ့ သီးျခား၀တၳဳငယ္တစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။)
ႏုိ၀င္ဘာ ၂၈၊ ၂၀၀၆

သီးျခားတပုဒ္ဆက္ရန္

.
.

>>>ဆက္ဖတ္ရန္>>> >>