Wednesday, July 4, 2012

ဦးဝင္းတင္ ဘာသာျပန္ ဥတၱရအလင္း, အပိုင္း (၉)

မိနစ္ ၂၀ခန္႔အၾကာတြင္ စက္ရုံအနီး ဖုန္းဆိုးကြင္းႀကီးထိပ္၌ ေဆာက္ထားသည့္ ရုံး အေဆာက္ အအံု ျမင့္ျမင့္ႀကီး ရွိ ၀ဲလ္စ္ဘီ ၏ ရုံးခန္းထဲသို႔ ေပ့ေရာက္သြားသည္။ ၀ဲလ္စ္ဘီ အေရာင္းအ၀ယ္လည္၍ ထုိေျမကြက္ ကုိ ရလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ ၀ိတုိရိယကြက္လပ္ မွ လမ္းလႊဲတစ္ခုေဖာက္လုိက္၍ မူလေစ်းထက္ အဆေပါင္း မ်ားစြာ တန္ဖုိးျမင့္တက္ေနၿပီ ျဖစ္၏။  ဟင္နရီေပ့ ၀င္သြားခ်ိန္တြင္ ၀ဲလ္ဘီက ၀ိတုိရိယ ကြက္လပ္ ကုိ စီးျမင္ေနရသည့္ မွန္ျပတင္းေပါက္ႀကီးတြင္ ရပ္ေနသည္။ ေဆးျပင္းလိပ္ေငြ႕သီးသည္ အထိ တခြီးခြီး ရယ္ေနသည္။
"ဒီကိုလာပါဦး  ေပ့ရဲ႕။ ၾကည့္စမ္းပါဦး"
ကို ဆက္ဖတ္ရန္.........

အျပင္ဘက္တြင္ ရတတ္ႏုိင္သမွ်ယာဥ္္ျဖင့္ ကေလးမ်ားကုိ တင္တြန္းေနေသာ အမ်ဳိးသမီး လူတန္းရွည္ႀကီး ကုိ ျမင္ရ၏။ ကြက္လပ္ကုိ ပတ္ၿပီး တြန္းေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယာဥ္အသြားအလာမ်ား ပိတ္ဆုိ႔ကုန္သည္။ စီတန္း လွည့္လည္ပြဲႀကီး၏ထိပ္ဆုံး တြင္ အသံခ်ဲ႕စက္ကားတစ္စင္းေမာင္းေန၏။
ကေလးတြန္းလွည္း ခ်ီတက္ပြဲႀကီး
အလွဆုံးကေလးျပပြဲ
ၿမဳိ႕ေတာ္ခန္းမ၌ ယေန႔က်င္းပမည္။
ေမာ္ကြန္းကုိဖတ္ပါ။
ဆုိေသာစာတန္းရွည္ႀကီးကိုလည္း ကားထိပ္တြင္ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။

"မဆုိးဘူးဗ်.....ဘယ့္ႏွယ္သေဘာရလဲ"
၀ဲလ္စ္ဘီ က ဟင္နရီေပ့ကုိ ေက်ာပုတ္ၿပီး ေမးသည္။ ခါတုိင္းထက္ပုိ၍ နီစပ္စပ္၊ ပုိ၍ ပုတုိတုိ၊ ပုိ၍ ထိပ္ေျပာင္ေျပာင္၊ ပုိ၍ ေဟးလား၀ါးလား ျဖစ္ပုံေပါက္ေနသည္။
ေပ့က မၿပဳးံခ်င္ၿပဳံးခ်င္ ၿပဳံးျပလုိက္သည္။
"ထုိးထုိးထြင္းထြင္း လုပ္တတ္တာေတာ့ အမွန္ပဲ။ သိကၡာရွိလွတယ္ေတာ့ မဆုိႏုိင္ဘူးေပါ့ေလ"
"ဘာျဖစ္လုိ႔ လည္း ကုိယ့္လူရ။ ဘာေတြမ်ား မဟုတ္တရုတ္လုပ္လုိ႔လဲ။ တကယ္နိတ္တဲ့ အႀကံပဲဟာ။ သားသည္ အေမေတြကို အပုိင္ ကုိင္လုိ္က္တာပဲ။ သူတုိ႔ရဲ႕ထုတ္ကုန္ကုိ သူတုိ႔ျပတာပဲ။ က်ဳပ္ထုတ္တဲ့ပစၥည္း က်ဳပ္ျပ သလုိေပါ့။ ေညး ဆုိတဲ့ငနဲလုပ္ေနတာပဲ။ သူကေနာက္ကြယ္က ႀကဳိးကုိင္ေနတာ။

စမစ္ ဆုိတဲ့ တျခားငနဲကေတာ့ အညတရပါ။ ေညးက တကယ္မေခဘူးေနာ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ နားရက္တုန္းက က်ဳပ္သား ခ်ာလီေတာင္ သူနဲ႔အတူ တုိင္းကာဆယ္ ကုိ ဂ်က္ဂြားကားနဲ႔ သြားေသးတယ္ေလ။ အျပန္က်ေတာ့ သူ႔ အေၾကာင္းေျပာ လုိ႔ကုိ မ၀င္ႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနေတာ့တာပဲ"
''ဟုတ္လား''
ေပ့က ေမးသည္။ ထိပ္သီး လူေပၚေၾကာ့ေလးတစ္ဦးျဖစ္ေသာ ခ်ာလီ၀ဲလ္စ္ဘီ အဖုိ႔ ေညးႏွင့္ ပလဲနံပ သင့္သည္မွာ ျဖစ္ေလာက္သည္ ဟု ေတြးမိသည္။
''ဒါေပါ့ဗ်။ သူ႔တုိ႔ သိပ္တြဲမိေနၾကတာ။ ခင္ဗ်ားေတာ့ သတိထားေနေပေတာ့''
၀ဲလ္စ္ဘီ က ျပတင္းေပါက္မွ ခြါကာ ဆုံလည္ကုလားထုိင္တြင္ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။

''ကဲ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ။ ညေနပုိင္းမွာ ေဂါက္ရုိက္စရာေလးရွိေနလုိ႔ဗ်ာ။ ကိစၥကို ဆုိပါဦး''
ဟင္နရီေပ့ က ကိစၥကို ေျပာျပသည္။ တုိတုိတုတ္တုတ္ႏွင့္ တတ္ႏုိင္သမွ် ဆြဲဆြဲေဆာင္ေဆာင္ ေျပာ သည္။ ေျပာေနရင္းသူ႔ ကိစၥကို ၀ဲလ္စ္ဘီသိၿပီးသားျဖစ္မွန္း သတိထားမိသည္။ ေပ့စကားဆုံးမွ ၀ဲလ္စ္ဘီ က  ေဆးျပင္းလိပ္ ကုိ ပါးစပ္မွ ခၽြတ္လုိက္သည္။

''ခင္ဗ်ား ခံ ဘက္က ျဖစ္ေနၿပီ ဟင္နရီေရ။ ခင္ဗ်ားကရွိပစၥည္းကုိသာ ေျပာေနတာကုိး။ ဆုိပါေတာ့။ ခင္ဗ်ား လုပ္ငန္းျပဳတ္ သြားရင္ အဲဒါေတြက ဘာတန္ေၾကးရွိေတာ့မွာလဲ။ ခင္ဗ်ား သတင္းစာတုိက္ က ေခတ္မမီေတာ့ ဘူး။ အဒမ္တုိက္တန္းတစ္ခုလုံးကုိက ဆြဲၿဖဳိစရာေကာင္းေနၿပီ။ ေပါင္လုိ႔ေတာ့ တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ပုံႏွိပ္စက္ခန္း က တန္ဘုိးရွိတာေတာ့ မွန္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါက ဟားဟုိတယ္ ရဲ႕ ပစၥည္းမဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားက ငွါးသုံးေနတာပဲ။ အဲဒီေတာ့ အလုပ္ျဖစ္စရာ သိပ္မရွိႏုိင္ဘူး။ သတင္းစာ နာမည္ ဆုိတာကေတာ့ ေမာ္ကြန္းက ခင္ဗ်ားသတင္းစာကုိ အျပဳတ္တုိက္လုိက္ရင္ ဘယ္သူကျခဴးတစ္ျပားေပးေတာ့ မွာလဲ'' ''သူတုိ႔ အျပဳတ္မတုိက္ႏုိင္ပါဘူးဗ်ာ''

''ခင္ဗ်ားကေတာ့ ဒီလုိပဲ ေျပာမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္ထိ ခင္းဗ်ားဘယ္ေလာက္ အေျခလွေအာင္ လုပ္ႏုိင္ေသး လဲ။ ဟုိငနဲက သိကၡာရွိခ်င္မွရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ လ်င္တယ္။ ကၽြမ္းတယ္။ သူတုိ႔သတင္းစာက အစုတ္ပလုပ္ သက္သက္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ ။ ဥတၱရအလင္းနဲ႔ေတာ့ ယွဥ္လုိ႔မရဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္... အဲ.... သတင္းေပးပုံက ရႈေထာင့္အသစ္ကေပးတာဗ်'' ၀ဲလ္စ္ဘီႏႈတ္ခမ္းမွ အမွန္ထင္ထင္အၿပဳံးကေလးျဖင့္ တြန္႔သြား သည္။ ''မေန႔က သတင္းဆုိ သိပ္ေကာင္းတာေပ့ါ ။ အဆီတစ္ထပ္ အသားတစ္ထပ္ပဲ။ ရယ္ရတယ္ ။ အသေရဖ်က္မႈ သတင္းေ လဗ်ာ....သိတယ္မွတ္လား။ ဘိန္းျဖဴေမွာင္ခုိတဲ့ အီတလီၿမဳိ႕စားႀကီးနဲ႔ သူ႔ျမာ က္ို ေရခ်ဳိးဇလုံ ထဲမွာ ၀တ္လစ္စလစ္ မိလုိက္တယ္ဆုိတာေလ''
''သိပါတယ္'' ေပ့က ခါးခါးသီးသီး ေျပာသည္။

''ဒါမ်ဳိးေတြနဲ႔ သူတုိ႔စားသာေနတာေပါ့ဗ်ာ။ လိမ္လည္မႈ သတင္းေတြ၊ ၾကာခုိမႈ သတင္းေတြ၊ အသေရပ်က္မႈ သတင္းေတြ၊ သတင္းစာပညာဆုိတာ ဂုဏ္သိကၡာႀကီးျမင့္တဲ့ အတတ္ပညာပါဗ်ာ။ သတင္းစာေလာကမွာလည္း ႀကီးျမတ္ တဲ့ ပုဂၢဳိေက်ာ္ေတြ ေပၚခဲ့ပါတယ္။ အခုလည္း အဲဒီလုိ ပုဂၢဳိႀကီးေတြ ရွိေနတာပါပဲ။ အသိဉာဏ္ရင့္သန္တဲ ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြ ၊ မူ၀ါဒစြဲၿမဲတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြ၊ သတင္းစာလုပ္ငန္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တကယ္အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ ပုုဂၢဳိလ္ေတြ၊ သတင္းစာဖတ္ျပည္သူေတြ အေပၚ ထားရွိရမယ့္ တာ၀န္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး တကယ္အသိတရားရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေညး လုိ သတၱ၀ါမ်ဳိးက ေမာ္ကြန္းလုိ သတင္းစာမ်ဳိးနဲ႔ ၿမိဳ႕ကုိ ေရွ႕ေဆာင္ေရွ႕ရြက္ ျပဳမယ္ဆုိတာကေတာ့ လူတန္းမေစ့ သူတန္းမေစ့ ႏုိင္လွသဗ်''
''ကဲ..ကဲဲ ...ဟင္နရီ။ ဒါေတာ့ ျပင္းထန္လြန္းပါတယ္။ ခင္ဗ်ား ဘယ္လုိဟာနဲ႔ရင္ဆုိင္ေနရတယ္ဆုိတာ သိေစခ်င္ လုိ႔ ေျပာတာ ပါ။ မႏွစ္တုန္းက ကန္းနက္ၿမဳိ႕မွာ ဆမ္မာဗီးလ္ရဲ႕ရြက္ေလွႀကီးကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လင္မယား ျမင္ခဲ့ ရတယ္။ သမုဒၵရာကူးရြက္ေလွႀကီးဆုိေတာ့ ဧရာမဟာႀကီးပါပဲဗ်ာ'' ၀ဲလ္စ္ဘီ အသံက ေပ်ာ့သြား သည္။ ေျပလည္ရာ ေျပလည္ေၾကာင္းေလသံေပါက္လာသည္။

''မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ခင္ဗ်ားလည္လွီးခံရတာကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္မျမင္ခ်င္ပါဘူး။ အခ်ိန္ ရွိတုန္း ေရာင္းလုိက္ေပါ့။ စဥ္းစဥ္းစားစား လုပ္စမ္းပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားေရာင္းခ်င္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကူမယ္။ ခင္ဗ်ား လုိခ်င္တဲ့ေစ်း ရ ေအာင္လည္း ေျပာေပးမယ္''
၀ဲလ္စ္ဘီ တကယ္စိတ္လုိလက္ရေျပာေနမွန္း ဟင္နရီေပ့သိပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ ဘာအေၾကာင္းယုတၱိကမွ သူ႔စိတ္ ကုိ ေျပာင္းေအာင္ မလုပ္ႏုိင္ေတာ့။

''မေရာင္းေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဒုံးဒုံးခ်ၿပီးပါၿပီ''
၀ဲလ္စ္ဘီ က ေဆးျပင္းလိပ္ကုိ ပါးစပ္မွခၽြတ္လုိက္၏။ ေပ့ကုိ အရိပ္အကဲ ၾကည့္ေနသည္။  ေပ့အေပၚ ထင္ျမင္ခ်က္ ကုိ သုံးသပ္ဆန္းစစ္ေနသည့္အလား။ ခဏၾကာမွ ၀ဲလ္စ္ဘီက စကားဆက္သည္။
''ခင္ဗ်ား ကုိ လူေကာင္းတစ္ေယာက္လုိ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္အၿမဲ သေဘာထားပါတယ္ ဟင္နရီ။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ မရွိနဲ႔ေနာ္။ လူေပ်ာ့ လူညံ့ လုိ႔လည္း ထင္ထားခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ တကယ္မုိက္လုံးႀကီးတဲ့ လူပဲလုိ႔ ျမင္လာတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ။ ခင္ဗ်ား သတၱိ ရွိပါေပတယ္။ အခ်င္းခ်င္းမုိ႔ေျပာရရင္ ခင္ဗ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ အားက်ပါတယ္ဗ်ာ''
''ဒါျဖင့္လည္း ေငြထုတ္ေခ်း ဗ်ာ။ ေပါင္ ၂၀၀၀၀ ေလာက္ေပါ့။ ေရွ႕လဆန္းကစၿပီး ယူခ်င္တယ္''
''မျဖစ္ႏုိင္ ဘူး ဟင္နရီ။ ကၽြန္ေတာ္ ကတိေပးဖုိ႔ခက္တယ္။ တျခားလူေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ဦးမွျဖစ္မယ္။ ခင္ဗ်ားကုိ အေၾကာင္းၾကား ပါလိမ့္မယ္ဗ်ား''
''ဘယ္ေတာ့လဲ''

''ေနာက္ေတာ့ေပါ့.....ေနာက္ေတာ့''
၀ဲလ္စ္ဘီ က ကုလားထုိင္မွ ထလုိက္သည္။ သူ လႈပ္ရွားပုံက ေပ့ကုိလက္ခါျပၿပီး ႏွင္ထုတ္ေနသည့္ပမာ။ အမွန္ အားျဖင့္ ဖိနပ္လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးသည္ သူ႔အေနအထားကုိလည္း တြက္ဆေနသည္။ ပါလီမန္ အမတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ရန္ အတန္ၾကာကပင္ သူစိတ္ကူးေပါက္ေနခဲ့သည္။  လာမည့္ေရြးေကာက္ပြဲ တြင္ ၀င္ၿပိဳင္မည္ ဆုိလွ်င္ ေဒသခံသတင္းစာ ၏ ေထာက္ခံမႈကုိ ရရန္လုိအပ္၏။ သူ ေကာင္းေကာင္းသိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဘယ္ သတင္းစာ ၏ ေထာက္ခံမႈကုိ ယူမလဲ။ ဥတၱရအလင္းလား။ ေမာ္ကြန္းလား၊ ေမာ္ကြန္းသာ မုခ်ျဖစ္ရေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ျဖစ္လွ်င္ ဘာေၾကာင့္ သံေယာဇဥ္ အမွ်ဥ္တန္းေနရဦးေတာ့မွာလဲ။ ဤအေျခအေနမ်ဳိးတြင္ ေငြထုတ္ေခ်းလွ်င္ မုိက္မဲရာ က်ေပေတာ့မည္။

ဤအေတြးမ်ား သည္ မည္မွ်ပင္ ဟန္လုပ္၍ ဖုံးကြယ္ထားေစကာမူ ၀ဲလ္စ္ဘီမ်က္ႏွာေပၚတြင္ ထင္းထင္းႀကီး ေပၚ လြန္၏။ ဟင္နရီေပ့၏ ရႏုိးရႏုိး ေမွ်ာ္ကုိးခ်က္လည္း ပ်က္သုဥ္းသြားေလ၏။ ၀ဲလ္ဘီ၏ မ်က္ႏွာေပၚ တြင္ ျငင္းပယ္ခ်က္ ကုိ ေပ့အတုိင္းသား ျမင္ေနရေလသည္။
ထုိျငင္းပယ္မႈ သည္ ေပ့ကုိ အႀကီးအက်ယ္ ဖိစီးႏွိပ္စက္ေလေတာ့၏။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔စိတ္ထားမွာမူ ပုိ၍ သည္းႀကီးမည္းႀကီး ခိုင္မာစြဲၿမဲေလ၏။ တုိက္ပြဲဆက္၀င္ေရးအတြက္ နည္းလမ္းရွာရန္ပုိ၍ သႏၷိဌာန္ႀကီးမား လာ၏။ သူ ဆက္လုပ္ရေတာ့မည္။ ဆက္၍ ဆက္၍သာ လုပ္သြားရေတာ့မည္။ ဘဏ္တုိက္ က ေငြထုတ္မေခ်းေစကာမူ ဟက္ဒယ္စတန္ အုိးအိမ္အဖြဲ႔ ကေတာ့ ပုိ၍ လုိက္လုိက္ ေလ်ာေလ်ာ ရွိတန္ေကာင္း ပါရဲ႕။ ဘုိးဘြားပုိင္ အိမ္ေျမမ်ားအတြက္ ေငြေခ်းတန္ေကာင္းပါရဲ႕ဟု ေပ့ေတြးမိ၏။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ၾကာ လိမ့္ဦးမည္။ ေလာေလာလတ္လတ္ သူ လုပ္ရမည့္ အလုပ္က အိမ္ေပါင္ရန္ အဲလစ္ကို ေျပာရမည့္ အလုပ္။ ေျပာရ မွာ ရြံ႕သည္။ သို႔ေသာ္ ေျပာမည္။ အဆီးအတား ပိုေတြ႕ေလ၊ သူ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္က ပိုခိုင္ေလ၊ သူသာ ေအာင္ပြဲခံ လိမ့္မည္ ဆိုေသာ ထူးထူးလည္လည္ ယံုၾကည္ခ်က္က ပိုၿမဲေလ ျဖစ္ေနေလ၏။

သူ႔အခန္းသို႔ ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ ၅မိနစ္ပင္ မၾကာတတ္ေသး။ မိတ္တလန္ ၀င္လာ၏။
"ဒီေန႔ ညႇိႏိႈင္းပြဲ မွာ တစ္ေယာက္ေတာ့ ေလ်ာ့သြားၿပီ။ ဘာလ္မာ ထြက္သြားၿပီေလ" ဟု ေျပာသည္။
"ထြက္သြားၿပီ။ ဟုတ္လား"
"စြန္႔တယ္ ဆိုဆို၊ ထြက္တယ္ ဆိုဆို၊ ေျပးတယ္ ဆိုဆို၊ ႀကိဳက္သလိုသာ ေျပာေပေတာ့။ ေဟာဒီမွာ သူ႔ထြက္စာ"
စားပြဲေပၚ သို႔ မိတ္တလန္ ပစ္ေပးလိုက္သည့္ စာအိတ္ကို ေပ့ေၾကာင္၍ ၾကည့္ေနသည္။ တကယ္ေတာ့ အံ့အား သင့္စရာ အေၾကာင္းမရွိ။ ဘာလ္မာ တစ္ေယာက္ ယခုတစ္ေလာ တစ္ေန႔ တစ္ျခား ပို၍ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ လုပ္ လာခဲ့သည္။ ေပ့ႏွင့္ပင္ အလြမ္းမသင့္ေခ်။

"သူ႔ဘက္က တစ္လႀကိဳတင္ ႏို႔တစ္ေပးရမွာ မဟုတ္လား"
"ဘယ္ေပးေနေတာ့မလဲဗ်။ အျခားအလုပ္တစ္ခု တန္းရသြားၿပီပဲဟာ"
"ေမာ္ကြန္း မွာမ်ားလား"
"ဒါေပါ့ ... " မိတ္တလန္က စကားျဖတ္ထားလိုက္သည္။ ၿပီးမွ "ခင္ဗ်ားကို မေျပာ၀ံ့ဘူးနဲ႔ တူပါရဲ႕ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ား ဆီကို ၀မ္းနည္းေၾကာင္း စာကေလး ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေရးသြားတာ ေနမွာေပါ့။ ဒီလို ျဖစ္လာလိမ့္မယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိသားပဲ။ စမစ္ နဲ႔သူ ပလူးေနတာ ခင္ဗ်ား သိတယ္ မဟုတ္၏လား။ ဘာလ္မာ ကေတာ့ ေငြပိုရတဲ့ေနရာဆိုရင္ ဘယ္ျဖစ္ျဖစ္ သြားမွာပါပဲေလ။ အဲဒီမွာ လစာ ပုိရမွာကလည္း က်ိန္းေသပဲေပါ့"
ေပ့က ခပ္မဆိတ္ လုပ္ေနသည္။

"တျခား သတင္းဆိုးေတြ ရွိေသးတယ္ ဟင္နရီ။ စာစီသမားထဲက ပါကင္နဲ႔ ေဒါ့တုိ႔လည္း သြားၾကၿပီ" မိတ္တလန္ က ဆက္ေျပာလိုက္၏။
ဤကိစၥ ကေတာ့ ေပ့ နားမလည္ႏိုင္ေသာ ကိစၥ။
"ဘာသေဘာလဲဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပဳတ္ေတာ့မယ္လို႔မ်ား သူတို႔ ထင္ကုန္ၾကလို႔လား"
"မဟုတ္ႏိုင္ပါဘူး ... ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အဲဒီလို မထင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေငြျပတ္ေနၿပီဆိုတာ ေတာ့ သူတို႔ သိမွာေပါ့။ ေငြကိစ ၥနဲ႔ပဲ တူပါတယ္။ ႏွစ္ရွည္စာခ်ဳပ္နဲ႔ ေခၚလို႔လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့။ ျပန္တမ္းက အာမခံခ်က္ေပး လို႔လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။ သူတို႔အေနနဲ႔ေတာ့ အရႈံးမရွိဘူးလို႔ တြက္ၾကဟန္ တူပါရဲ႕ဗ်ာ"
ဟင္နီရီေပ့ က ႏႈတ္ခမ္း ကို တင္းတင္းကိုက္ထားသည္။ သူ႔မွာ အားကိုးအားထားျပဳစရာ တစ္ခုသာ ရွိသည္ ဆိုလွ်င္ ထုိအားကိုးအားထား မွာ သူ႔အလုပ္သမားရဖို႔မလြယ္။

အေတာ္ၾကာမွ ေပ့က "အလုပ္သမားရုံး နဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဆက္သြယ္မွ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္" ဟု ေျပာသည္။
မိတ္တလန္ က ေမးေစ့ကို ပြတ္ရင္း ရပ္ေစာင့္ေနသည္။ ၿပီးမွ တံခါးဆီသို႔ ထြက္သြားသည္။
"တိုင္းကာဆယ္ ကို လွမ္းေမးရမွာေပါ့"
"လီဗာပူးနဲ႔ မန္ခ်က္စတာကုိေရာေပါ့"
မိတ္တလန္က ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။
"ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီေတာင္ က ေက်ာ္ႏိုင္မွာပါဗ်ာ" ဟု ေျပာသြားေလသည္။

တစ္ေန႔လံုး သူတို႔အလုပ္သမား လူစားရွာၾကသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မ၍ လီဗာပူးၿမိဳ႕မွ စာစီသမား တစ္ဦး ရသည္။ ေရွ႕အပတ္ထဲတြင္ တိုင္းကာဆယ္ၿမိဳ႕မွ ေနာက္ထပ္စာစီသမား တစ္ေယာက္ ပို႔ေပးဦးမည္ဟူေသာ ကတိကိုလည္း ရသည္။ သတင္းေထာက္ကေလး လူး၀စ္က သူႏွင့္ လာေတြ႕သည္။ အခ်ိန္ပိုလုပ္မည္။ အျခား ဘာအလုပ္ရွိရွိ ၀ိုင္းကူမည္ဟုေျပာလာ၍ ဟင္နရီေပ့ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ရေသးသည္။ ပူးလ္ကလည္း စိတ္လုိက္မာန္ပါ လုပ္ၿပီး မႈန္ကုတ္ကုတ္ ေနတတ္ေစကာမူ အားကိုးေလာက္သည္မွာ ေသခ်ာသည္။ အထူးသျဖင့္ ေညးကို ကမၻာရန္ သေဘာထားကာ ေခ်ာင္ပိတ္တြယ္ရန္ ခ်က္ေကာင္းေစာင့္ေနသူ ျဖစ္၍ စိတ္ခ်ရသည္။ ဟက္ဒေလ ဆိုလွ်င္ လည္း ကေလးသံုးေယာက္ ဖခင္ပီပီ ပူပန္ေၾကာင့္ၾကမႈ ရွိေနေစကာမူ လံုးလံုး လ်ားလ်ား အားထားရသူ ျဖစ္သည္။ ေၾကာ္ျငာေကာက္ခုိင္း၍ ရႏိုင္သူ ျဖစ္သည္။ သတင္းစာမ်က္ႏွာ ပံုစံထုတ္သည့္ အလုပ္ကိုမူ ေပ့ ကိုယ္တိုင္ပင္ အတန္ၾကာ တာ၀န္ယူ လုပ္ကိုင္သြားရေပေတာ့မည္။
တာ၀န္သစ္ မ်ား ခြဲေ၀သတ္မွတ္လိုက္ျခင္းျဖင့္ လုပ္ငန္းအေျခအေန ေခ်ာေမာလာသည္။ သို႔ေသာ္ နည္းနည္းႏွင့္ က်ဲက်ဲ ၀ိုင္း ထားရျခင္းသာ။

လုပ္ငန္းအားလံုး ၿပီးစီးသြားမွ တစ္ေက်ာ့ျပန္ စဥ္းစားသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သားေတာ္ေမာင္ထံ သြားလိုက္ဦး မွ ပဲေလ ဟု ေပ့ ဆံုးျဖတ္သည္။ အျခားနည္းလမ္း မရွိေတာ့။ စလီဒန္မွ ေခတၱယာယီ ျဖစ္ျဖစ္ ေဒးဗစ္ ခြာဦး မွ ျဖစ္ေတာ့မည္။ သတင္းစာတြင္ လူစား၀င္ဦးမွ ျဖစ္ေတာ့မည္။

(၉)

ေပ့သည္ ညေန ၅နာရီတြင္ အလုပ္ကို ျဖတ္ထားခဲ့ၿပီး စလီဒန္သို႔ ထြက္လာခဲ့ေလ၏။
နံနက္ပိုင္း က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ပံုမ်ားေၾကာင့္ ေခါင္းကိုက္သလိုလို ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ေန႔လယ္ပိုင္း တစ္ခ်ိန္ လံုး သည္ ေခါင္းခဲေနခဲ့၏။ ယခုမွ ပင္လယ္ေလ လန္းလန္းဆန္းဆန္းကေလးကို ရွွဳရွီဳက္လိုက္ရ သျဖင့္ ေခါင္းကိုက္ အေတာ္ေျပသြားေလသည္။ သူ ကားေမာင္းေနစဥ္ ေန၀င္ရိုးရီ ေလျပည္ ေလညင္းကေလး ေဆာ္ေသြးလာ၏။ ေသာင္ျပင္ေပၚမွ ျမက္ႏုကေလးမ်ားကို လိႈင္းထေအာင္ တိုးေ၀ွ႕ေန၏။
ႀကိဳတင္ အသိေပးမထား၍ ၿခံတံခါး၀တြင္ ေကာ္ရာ အႀကိဳမေထာက္ရွာ။ အိမ္ကေလးမွာလည္း ခါတိုင္းႏွင့္မတူ။ ၿငိမ္ၿငိမ္ တိတ္တိတ္ ျဖစ္ေနသလိုလို။ ျပတင္းေပါက္အနီးတြင္ ထုိင္ၿပီး တစ္စုံတစ္ခု ကို ကုန္းလုပ္ေန သည့္ ေကာ္ရာ ကို ေပ့ ျမင္ရသည္။ သူ႔ေျခံကို ၾကားမွ ေကာ္ရာ ေခါင္းေထာင္လာ သည္။ တစ္မ်က္ႏွာလံုး ၀င္းထိန္သြားသည္။ ရႊင္ျမဴးအံ့ၾသဟန္ျဖင့္ သူ႔ကို ၾကည့္လုိက္သည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ တံခါး၀သို႔ ေရာက္လာသည္။

ေကာ္ရာကို ျမင္ရသည္မွာ ေပ့အဖို႔ ခါတိုင္းထက္ပို၍ စိတ္ခ်မ္းေျမ့သည္။ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာအတြင္း ပထမဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ စိတ္အားတက္ၾကြသလို ခံစားရသည္။
"တစ္နာရီေလာက္ဆိုၿပီး လာခဲ့တာပဲ။ ငါ့ေၾကာင့္ တစ္ေမွာင့္မ်ား ျဖစ္ေနမလားမသိဘူးေဟ့"
"ဘယ္ေတာ့ မွ မျဖစ္ပါဘူး"
ေကာ္ရာ က ေပ့၏ လက္ႏွစ္ဖက္စလံုးကို ဆုပ္ကိုင္လုိက္သည္။
"ဦး ကို ေတြ႕ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ပ်င္းပ်င္း ေျခာက္ေျခာက္ႀကီး ျဖစ္ေနတာပါ။"
"ပ်င္းတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အခုေတာ့ မပ်င္းေတာ့ပါဘူး။ ကဲ ... အိမ္ထဲ၀င္ေလ"
"ေဒးဗစ္ ဘယ္ေရာက္ေန သလဲ" ေပ့က အေပၚ အက်ႌကို ခၽြတ္ရင္း ေမးလိုက္၏။

"စကာဘာရာ ကို သြားေလရဲ႕။ ဒီေန႔ မနက္ကပဲ ထြက္သြားတာပါ။ ေဒါက္တာ အီဗန္ကို ေတြ႕ရေအာင္တဲ့
ေမွ်ာ္လင့္ မထားေသာ သတင္းကို ၾကားလိုက္ရ၍ ေပ့ တုံ႔ခနဲ ရပ္လိုက္မိ၏။
တစ္ေအာင့္ေလာက္ၾကာမွ ...
"သူ ေနမေကာင္းျပန္ဘူးလား" ဟု ေမးႏိုင္ေတာ့၏။
"ေကာင္းပါတယ္။ အေတာ္ေကာင္းေနတာပဲ။ တစ္ေလာတုန္းကစၿပီး စိတ္ထင့္ထင့္ ျဖစ္လာျပန္တာ"
"ဘာကိစၥ အတြက္လဲ"
"သူ႔ကိစၥအတြက္ေပါ့။ တေၾကာင့္ၾကၾက ျဖစ္ရုံျဖစ္ေနတာပါ"
"ေရာဂါျပန္ျဖစ္မွာ စိုးတယ္ေပါ့ေလ"
"အဲဒါလည္း တစ္ပိုင္းေပါ့"

ေကာ္ရာက ေလးေလးျဖည္းျဖည္း ေျပာသည္။ မေျပာရက္ ေျပာရက္ ျဖစ္ေနပံုရသည္။ ေျပာလိုက္ ရ၍ ရင္ေပါ့သြားပံုလည္း ရေလသည္။
''တျဖည္းျဖည္း ျဖစ္လာတာပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ပတ္က စတာပဲ။ ပထမေတာ့ သူ႔စာအုပ္ကိစၥမွာ အာရုံေလ်ာ့ လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔မေတြ႔ခင္ သူ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ပုံေတြကုိ စေျပာလာတယ္။ အဲဒီကိစၥကုိ သူေမ့ေမ့ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မ လုပ္ပါေသးတယ္။ သူ႔အတြက္မေကာင္းဘူးဆုိတာလည္း ကၽြန္မ သိပါတယ္။  ဒါေပမဲ့ သူကေတာ့ဆက္ေျပာေနတာပဲ။ ေမာင္ အဲဒီလုုိ မ်ားျပန္ျဖစ္ရင္ေကာ္ရာ ရယ္.... ဆုိတာမ်ဳိးေတြေျပာေန တာပဲ။ တနလၤာေန႔ကေတာ့ သူ အေပၚထပ္ဆင္း လာတယ္။ ''ဘယ္သူနဲ႔စကားေျပာေန တာလဲ'' လုိ႔ေမးတယ္။ ကၽြန္မက ''မေျပာပါလား'' လုိ႔ေျပာေတာ့ ''ေမာင္ ၾကားမိပါတယ္။နားနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ၾကား တာပါ'' လုိ႔ေျပာတယ္။

''မင္းတစ္ေယာက္တည္းမ်ား စကားေျပာေနတာလားကြယ္''လုိ႔ထပ္ေမးတယ္။ ကၽြန္မက ''မဟုတ္ပါဘူး'' လုိ႔ထပ္ေမးတယ္။ ကၽြန္မက ''မဟုတ္ပါဘူး'' လုိ႔ေျဖတယ္။ ဒါေပမဲ့  သူမေက်နပ္ဘူး။ တစ္အိမ္လုံးအႏွံ႔ ရွာေတာ့ တာပါပဲ။ ဗီရုိေတြပါမက်န္ အားလုံးရွာတာပဲ။ လူတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ရွိေနမလားလုိ႔ေပါ့ေလ။ ကၽြန္မကုိ ငူငူႀကီးၾကည့္ၿပီး ''ေမာင္ အသံေတြၾကားတယ္ ေကာရာ'' လုိ႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္မက နားၾကားလြဲတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္လုိ႔ ေျပာေပမယ့္ မရဘူး။ ေန႔လည္ပုိင္းက်ေတာ့ ဆရာ၀န္နဲ႔ေတြ႕ မွ ျဖစ္မယ္လုိ႔ ေျပာေတာ့တာပဲ။ ဦးတုိ႔ကုိ မေျပာရဘူးလုိ႔ ကၽြန္မကုိ မွာသြားတယ္။ သူနဲ႔လည္း မလုိက္ရဘူးတဲ့။ ကၽြန္မ က လုိက္ခ်င္တယ္။ သူက မလုိက္ေစခ်င္ဘူး။ သူ႔ကိစၥ သူလုပ္မယ္တဲ့။ သူမ်ားကုိ အားမကုိး ခ်င္ဘူးတဲ့။ ႏုိ႔မုိ႔ရင္ ဒီအစြဲ ကုိ ခၽြတ္လုိ႔ရမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးတဲ့ေလ''
စကားျပတ္သြားသည္။

ထုိအခ်ိန္အတြင္း ဟင္နရီေပ့ခမ်ာ မွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္တစ္ျခားစီျဖစ္ေနသည့္ သူ႔စိတ္ကူးမ်ား ကုိ ျပန္ျပင္ရေလ၏။ အကူအညီေတာင္းရန္ သူလာခဲ့၏။ ယခုုသူက ျပန္ကူရေပဦးေတာ့မည္။ ေကာ္ရာ မ်က္ရည္လည္ေနသည္ ကုိ ေတြ႕လုိက္ ရ၍ ေဒးဗစ္ႏွင့္ ေကာ္ရာတစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ၾကၿပီ ဟု ေတြးမိ လုိက္၏။ ေကာ္ရာဖြင့္ေျပာတာ အျပင္ တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ခဲ့ေသးသည္ဟု ထင္မိလုိက္၏။
ေပ့သည္ ေကာ္ရာ့လက္ေမာင္းကုိ ဇတ္ခနဲ ကုိင္လုိက္၏။
''ကဲလာ....တုိ႔လမ္းေလွ်ာက္ၾကရေအာင္ ။ ေလစိမ္းကေလးရူလုိက္ရင္ ေကာင္းသြားမယ္''
သူတုိ႔ ေလွ်ာက္ေနက်အတုိင္း ဆိပ္ခံတံတားတစ္ေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္သြားၾကေလ၏။ ႏွစ္ေယာက္စလုံး စကား တစ္ခ်က္ မဟသေလာက္ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေနသာထုိင္သာ ရွိလာသည္။

မီးျပတုိက္အနီးေရာက္ေတာ့ ေလၿငိမ္သြား၏။ ေန၀င္ရုိးရီး ေလေျပေလညင္းကေလးက ခ်မ္းျမသန္႔စင္ေန၏။ မုိးကုတ္စက္၀ုိးဆီတြင္ ႏွင္းလႊာပါးပါး လႊမ္းၿခဳံထား၏။ လႈိင္းအိအိကေလးေတြ လူးလြန္႔ရုံလူးလြန္႔ေန၏။ မွန္သားျပင္လုိ ျပန္႔ၿပဴးေနေသာ ပင္လယ္ေရထုကုိ အဆုံးအစမရွိ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚျမင္ရ၏။ ျမဴလႊာရုံလႊမ္းၿခဳံ ဖုံးကြယ္ ထားေသာ တံငါေလွကေလးတစ္သင္းမွ ခရုသင္းမႈတ္္သံ၏ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ ပဲ့တင္သံသည္ ဆိတ္ၿငိမ္မႈ ကို ေဖာက္ထြင္းျဖတ္သန္းလာသည္။
ေပ့သည္ ေကာရာႏွင့္အတူ ဆိတ္ၿငိမ္စြာ ရပ္ေနသည္။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ခါတုိင္းထက္ပုိ၍ နီးစက္ရင္းခ်ာ လာဘိသကဲ့သုိ႔ လံစားမိ၏။ အိမ္သုိ႔ျပန္ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေကာ္ရာက သူ႔ကုိလွမ္းၾကည့္လုိက္သည္။ သမုဒယ အၾကည့္။ အတညဳတ အၾကည့္။

''ဒီအျဖစ္က မမွ်တလုိက္တာရွင္။ ဦးမွာလည္း ကုိယ့္ဒုကၡနဲ႔ကုိယ္ မဟုတ္လား'' ေကာ္ရာကေျပာ၏။
''ငါက ခံႏုိင္ရည္ ရိွပါတယ္ကြယ္''
ေပ့က တံခါး၀တြင္ရပ္ကာ လက္ပတ္နာရီကုိ ၾကည့္လုိက္သည္။
''ကဲ ျပန္လုိက္ဦးမွ ထင္တယ္''
''မဟုတ္တာရွင္။ အိမ္ထဲ၀င္ပါဦး။ တစ္ခုခုေတာ့ စားသြားဦးေပါ့ဦးရဲ႕''
ေကာ္ရာ က ဇြတ္ေခၚသည္။
ေကာ္ရာကလည္း အျငင္းအပယ္မခံ။ ေပ့၏ အျငင္းအပယ္ကလည္း အေၾကာက္အကန္ မဟုတ္။ ေပ့က ေစာေစာ လည္း မျပန္ခ်င္ ။ ေကၽြးမည္ေမြးမည္ ဆုိေတာ့မွ ၀မး္ကလည္းဟာလာသည္။
''ကၽြန္မ စားစရာ ျပင္လုိက္ဦးမယ္။ ဦးအခန္း ထဲမွာ ထုိင္ေနေနာ္''
''မထုိင္ခ်င္ ပါဘူး။ မီးဖုိ ထဲပဲ လုိက္ခဲ့ပါ့မယ္ကြယ္။ မင္းလုပ္တာ ကုိင္တာလည္း ၾကည့္ရတာေပါ့''

မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ လုိက္ၾကည့္ရသည္မွာ အရသာတစ္မ်ဳိးပင္။ သားေတာ္ေမာင္သတင္းေၾကာင့္ စိတ္ညစ္ရျခင္းကုိပင္ သက္သာရာ ရေစသည္။ ေကာ္ရာလုပ္ပုံ ကုိင္ပုံကတတ္ကၽြမ္းသည္။ ေၾကာ့ေမာ့သည္။ မ်က္စိပသာဒ ျဖစ္သည္။ သတင္းပတ္ေပါင္း မ်ား သူခံစားခဲ့သည့္ ေၾကာင့္ၾကမႈမ်ားသည္ ေကာ္ရာထံမွထုတ္လႊင့္သည့္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ ဆန္းၾကယ္ေသာ အင္အားေၾကာင့္ ေလ်ာ့ပါးေျပေျပာက္သြားသလုိ ခံစားရေလသည္။
''ေကာ္ရာေရ မင္းနဲ႔ေတြ႔ရတာ ငါျဖင့္ငယ္မူေတာင္ျပန္သလုိ ျဖစ္မိတယ္''
ေပ့ သည္ စကားဆက္ စကားစပ္မရွိ  ေဟာေဟာဒုိင္းဒုိင္း ေျပာလုိက္သည့္ သူ႔စကားသံကုိ သူျပန္ၾကားလုိက္ ရသည္။
''ဘုရားေရ'' ေကာ္ရာ က သူ႔ကုိၿပဳံးျပသည္။

''ဦးကလည္း အိုေသးတာမွမဟုတ္တာ။အုိကုိ မအုိေသးပါဘူး။ ကၽြန္မကလည္း အုိတယ္လုိ႔ မထင္ပါဘူး။ ဘယ္တုန္း ကမွ မထင္ပါဘူး'' ဟု ေျပာလုိက္၏။
ညစာက ရုိးရုိးသာ။ ေကာ္ရာကအိမ္မွာလည္း ဘာမွ မရွိဘူးဟု သူ႔ကုိယ္သူတဖ်စ္ဖ်စ္ အျပစ္ တင္ရင္း ျပင္ေပးသည့္ အစာ။ ၀က္ေပါင္ေျခာက္၊ ဘဲဥ၊ ေပါင္မုန္႔မီးကင္၊ ေထာပတ္သုတ္ႏွင့္ လက္ဘက္ရည္ မွ်သာ။ ျခံထြက္ဟင္းရြက္ၿပဳတ္ တစ္ခြက္ ကေတာ့ ပါလုိက္ေသးသည္။
သူ ငယ္ငယ္ က ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားတြင္ စလီဒန္ရြာသုိ႔ လာေနခဲ့သည္။ လႈိင္းကာတံတုိင္းေပၚ ၌ ငါးမွ်ား ခဲ့သည္။ ထုိစဥ္က ဤညစာမ်ုဳိးကုိ စားခဲ့ရဖူးသည္။ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္ျဖစ္မ်ုားျဖင့္ အားျဖည့္ကာ ငယ္ငယ္က ခံတြင္းေတြ႕မႈမ်ဳိး ထက္ပုိေသာ အာလူးျဖင့္ ညစာ ကုိ သူစားလုိက္ေလသည္။

ဆက္ရန္
.

1 comment:

Mary Grace said...

Hi your blogs looks so impormative and interesting.would you come and visit us back too
http://ads.com.mm/?cid=4fd9a687e4b0fa6db841e34f&utm_campaign=ads_mm_lb_blog_mgesc&utm_source=ads_lb_blog&utm_medium=lb_blog