ဖိုးေက်ာ႔ ၏ သမုဒယ ဤပင္လယ္ အပိုင္း (၁၉)

“ေဈးေရာင္းတာကေတာ့ ေရာင္းရမွာေပါ့ အေဒၚႏုိင္းရာ၊ အစ္ကိုႀကီး ပစၥည္းမို႔ ကူေရာင္းတာပဲ၊ ကိုယ့္ကို မတရား လာလုပ္တာေတာ့ ေအာင္တုိင္သာမဟုတ္၊”  ဘယ္သူမွ ခံမွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒီေကာင္ေတြက ဟုိဘက္ကမ္း မွာ ေမွာင္ခိုကၽြန္ သြားခံေနၾကေတာ့ ပိုက္ဆံျမင္ဖူးေနၾကတယ္ မဟုတ္လား၊ တစ္သက္လံုး ပိုက္ဆံ မျမင္ဖူးတဲ့ အေကာင္ေတြ ပိုက္ဆံေလးဘာေလး ျမင္ဖူးလာေတာ့ လူကို လူမထင္ျဖစ္လာတာပဲ အေဒၚႏိုင္း ရာ ဖြတ္ကျဖစ္တဲ့ မိေက်ာင္းေတြေလ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဒီပင္လယ္ၾကီးထဲမွာ ေရရွိေနသမွ် ဘယ္သူ႔မွ ေအာက္က်ခံစရာမလုိဘူး၊ ေမွာင္ခိုကၽြန္းလည္း တစ္သက္မလုပ္ဘူး၊ မင္းကို မတရား ေဆာ္ကားရင္ ငါတုိ႔ရွိတယ္ ေအာင္တိုင္၊ ငါတို႔ကို ၾကိဳတင္ေျပာကြာ၊ ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္း ထဲကလို ဆလံု ေသြး ဘယ္ေလာက္နီတယ္ ဆိုတာ ျပလိုက္ၾကတာေပါ့ဟင္း။
ေကာင္းေက်ာ္ ကသာ ေဒါႏွင့္ေမာႏွင့္ ေျပာေနေသာ္လည္း ေဂါလာ ကမူ ေအာင္တိုင္ကို ေငးၾကည့္၍သာ ျငိမ္ ေန၏။

ဒီေကာင္ ေတြ က တကယ္သတိၱရွိတ့ဲ အေကာင္ေတြ မဟုတ္ပါဘူး၊ ရြာမွာသာ က်ယ္ရဲတာပါ၊ ဟိုဘက္ကမ္း မွာ ဆို လူတကာ ခိုင္းဖတ္တဲ့၊ အဲဒီမ်ိဳးသမီးေတြ ထဘီထုပ္ေတာင္ လိုက္ထမ္းေပးတဲ့ အေကာင္ေတြ၊ အဲဒီလို ေကာင္မ်ဳိး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေၾကာက္ရမွာလား၊ တရုတ္မ ဆိုင္မို႔ ဒီေကာင္ေတြ ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္ လုပ္ရဲတာပါ၊ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ကမ္းၾကီးသတ္ဘက္ လာရင္သီခ်င္းေတာင္ က်ယ္က်ယ္ဆိုရဲတာမွ မဟုတ္တာ၊ အလကား ေကာင္ ေတြပါ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ကြာ၊ ကိုယ့္ရြာသားခ်င္း သင့္သင့္တင့္တင့္ ေနၾကတာ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ သူတို႔ဟာသူတုိ႔ ဘာပဲျဖစ္ေနေန ကိုယ့္မေစာ္ကားရင္ ျပီးတာပဲ၊ အေဒၚႏိုင္း သာ ေအာင္တိုင္ ကို ပင္လယ္ထည့္ဖို႔ စဥ္းစားဦး၊ ဒီႏွစ္ အခ်ိန္ လည္း မရွိေတာ့လုိ႔ ထားပါေတာ့၊ ရြာမွေနရင္ အလကား ရန္မ်ားတယ္၊ ပင္လယ္ထြက္ေနရင္ ကိုယ့္္အလုပ္ နဲ႔ ကိုယ္ ညေတာင္ မအားဘူး။
ေဂါလာ က အေမ့မ်က္ႏွာကို မသိမသာ အကဲခတ္၍ ေတြးေတြးဆဆ ေျပာ၏။

နင့္တုိ႔ဆို ငါလည္း မတားေတာ့ဘူးေဟး၊ ေနာက္ႏွစ္ဆို ေခၚသာသြားၾက၊ ရြာမွာေနရင္ ေကာင္ေပ်ာက္မွာ ျမင္ေသးတယ္၊ စိတ္ကလည္း လက္တစ္ဆစ္နဲ႔၊ ကိုယ့္မွာက ညီအစ္ကို သားခ်င္းရွိတာမဟုတ္ဘူး၊ ငါ့က သူ႔အတြက္ ပဲ ပူေနရတာ၊ ဒီကိစၥလည္း ဇံဇံလာေျပာလုိ႔၊ ႏို႔မို႔ အေမလုပ္တဲ့လူက အေကာင္ေပ်ာက္ သြားတာ ေတာင္ သိလိုက္မွာမဟုတ္ဘူး။
လူတိုင္း လက္နဲ႔ေျခနဲ႔ပါဗ်။ ဘာလို႔ အေကာင္ေပ်ာက္ရမွာလဲ၊ အေမက ဒီစကားပဲ ခဏခဏ ေျပာေန သိလား၊ ဟုိေကာင္ေတြ ၾကားရင္ ေၾကာက္တယ္ထင္ျပီး ပိုေတာင္ ေရာင့္တက္လာ ၾကမွာ၊ က်ဳပ္က မတရားဘူး ထင္ရင္ ဘယ္သူ႔မွ မခံဘူး၊ မႏိုင္လို႔ ေသရင္လည္း အဲဒီေနရာတြင္ အသက္ထြက္သြားပါေစ၊ အျပန္ တစ္ေထာင္ ေသ၀ံ့တယ္။

ေျပာတာပဲ ၾကည့္ၾက၊ လူတစ္ေယာက္မွာ အခါတစ္ေထာင္ ေသတယ္လုိ႔ နင္ၾကားဖူးလားဟဲ၊ လူဟာ တခါပဲ ေသတဲ့ အမ်ိဳးဟဲ့။
သူ႔အေမ စကားေၾကာင့္ ေဂါလာ၏ မ်က္ႏွာ တည္တည္ပင္ ျပံးျဖီးျဖီး ျဖစ္သြားသည္။
ဟုတ္သားပဲကြ၊ လူဆိုတာမ်ိဳးက တစ္ခါပဲ ေသၾကတာပါ ဟု ရယ္၍ေျပာသည္။

ကဲ....ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပန္ဦးမယ္ အေဒၚႏိုင္း၊ အေဖကေတာ့ ေနာက္တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ပဲ ပင္လယ္ ထြက္ ေတာ့မယ္လုိ႔ ေျပာတယ္၊ မိုးက်ေတာ့မယ္ေလ၊ ေတာင္ပင္လယ္က လႈိင္းေတြ အူအူေနတာ တစ္ပတ္ ေလာက္ေတာင္ ရွိျပီ၊ ေနာက္ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ရြာမွရွိေတာ့မွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရွိရင္ေတာ့ ဘာမွ မပူပါနဲ႔၊ အစ္ကိုၾကီးလည္း ရွိတာပဲ။ ဒီေကာင္ေတြ ေနာက္ထပ္ မေစာ္ကားရဲေတာ့ပါဘူး၊ ညေနက မိဇံေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထူပူသြားတယ္၊ ႏွစ္ေယာက္ ၀ိုင္းရိုက္တယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္တရားမလဲ၊ သတိၱ ရွိရင္ တစ္ေကာင္ခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္း ရိုးရာအတိုင္း ေသတမ္းသတ္ေပါ့၊ ေသပါျပီ ေၾကာက္ပါျပီ မေျပာ မခ်င္းခ်စမ္း။

လူၾကီးသူမဟန္ ႏွင့္ ေျပာသြားေသာ ေကာင္းေက်ာ္၏ စကားကို ေအာင္တိုင္က ျပံဳးမိသြား သည္။ ေခြးေကာင္ မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ေသတမ္းခ်ၾကမလားဟု ထ၍စိန္ေခၚစကားပင္ စလိုက္ခ်င္၏။ သို႔ေသာ္ သူ႔အစ္ကိုၾကီး ေဂါလာပါေနသျဖင့္ အသာျငိမ္ေနလိုက္ရ၏။
အေမွာင္ထဲ ေပ်ာက္သြားၾကသည္အထိ အေမက သူတို႔ညီအစ္ကို ေနာက္ေက်ာကို ေငးၾကည့္ေန၏။
ေတြ႕တယ္မဟုတ္လား။
သူ႔ဘက္ မ်က္ႏွာလွည့္လာ၍ ေျပာလာေသာ အေမ့စကားကို ေအာင္တိုင္က ဘာေတြ႔ရမွာလဲ ဟုဆို၏။

ငါ့အဲဒါေၾကာင့္ နင့္ကို ေျပာေျပာေနရတာဟဲ့၊ အရိပ္အကဲ ဆိုတာလည္း နည္းနည္းမွ မသိတတ္ဘူး၊ ထစ္ခနဲ ဆို စိတ္ဆိုးရန္ျဖစ္ဖို႔ပဲ ေျပာတတ္တယ္၊ ေယာက္ဖလုပ္ရမယ့္ လူေတြက ဘယ္ေလာက္ အားကိုးရလဲ၊ သူ႔ႏွမ ဆိုတာ ေတာ့ မေျပာနဲ႔ေတာ့၊ ၾကား ကတည္းက ပ်ာေလာင္ခတ္ေနတာ။
အဲဒီ ပ်ာေလာင္ခတ္တာ ကို အျမင္ကတ္လို႔။

ငါ ပါးထခ်လိုက္လို႔၊ တကလည္း၊ ပ်ာေလာင္ခတ္တာက နင့္အတြက္ ပူပန္လို႔ဟဲ့၊ သိရဲ႕လား ကာလနာရဲ႕၊ သူ႔အတြက္ ေျပာမွန္းမသိ၊ ကိုယ့္အတြက္ ေျပာမွန္းမသိ၊ ခမ်ာမ်ား ဘယ္ေလာက္ အားကုိးရလဲ ၾကည့္စမ္း၊ ၾကားတာ နဲ႔ ေျပးလိုက္လာၾကတာ၊ ပင္လယ္က ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေျပးလာၾကတာ၊ ငါးခြဲဖို႔ေတာင္ ဒီအတိုင္း ထားခဲ့ၾကလား မသိဘူး၊ အဲဒါေၾကာင့္ ေစာေစာျပန္ၾကတာ ေနမွာေပါ့၊ အမွန္က နင္လိုက္သြားျပီး ငါးကူခြဲ ေပး ဖို႔ေကာင္းတယ္။
ဟုတ္တယ္အေမရယ္၊ အေမေျပာမွ ကၽြန္ေတာ္လည္း သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္၊ သူတု႔ိ ညီအစ္ကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ပါတယ္ဗ်။

ရုတ္တရက္ ေအာင္တိုင္ ခုန္ထလိုက္ေသာအခါ သူ႔အေမမွာ အံ့ၾသသြားသည္။
ဟဲ့ ခုမွ လိုက္သြားလုိ႔ မီပါဦးမလား၊ ေဂါလာေျခလွမ္းက က်ဲပါဘိနဲ႔။
မီပါတယ္ အေမရာ၊ ကၽြန္ေတာ္မီေအာင္ ေျပးလိုက္သြားပါ့မယ္။
ဟဲ့.... လူေလး ကမ္းၾကီးသတ္ကို သြားရင္ ဟုိအပိုင္းက ျဖတ္သြားရမွာေနာ္ သတိနဲ႔သြား။

အေမ့စကား အဆံုးခင္ပင္ သူအျပင္သို႔ ေရာက္ေနေလျပီ။ ရယ္ေတာ့ရယ္ ခ်င္မိသည္။ သည္လိုမွ မဟုတ္ လွ်င္ သူအျပင္ထြက္ရေတာ့မည္ မဟုတ္၊ ေမသူဆီသို႔ ဘယ္နည္းႏွင့္ သြားရပါ့မလဲဟုသာ သူတစ္ညလံုး ေတြး ေနခဲ့သည္။ ေန႔ခင္းဆိုလွ်င္လည္း အစ္ကိုၾကီးက သူ႔ကို မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံ။ ည ဆိုလွ်င္လည္း အေမက ထိုနည္းလည္းေကာင္း၊ တပိုတပါး မရြံ႕သာအလြန႔္သာ။ ေမသူႏွင့္ လံုး၀ မေတြ႕ရသည္မွာ ႏွစ္ရက္ရွိျပီ။ ေမသူကပင္ ေဖတင္တို႕ကို ေၾကာက္၍မလာရဲေတာ့တာဟု ထင္မွာ သူစိုးရိမ္ ေနသည္။ ဤသုိ႔ေတာ့ သူအထင္မခံႏိုင္။

ေမသူလည္း င့ါကို ေမ်ွာ္ေနမွာပဲဟု ေတြးလာ၏။ ကမ္းၾကီးသတ္ဘက္ ထြက္သြားၾကေသာ ေကာင္းေက်ာ္တို႔ ညီအစ္ကို ႏွင့္ ရြာထဲတြင္ ဆံုမိမွာစိုး၏။ အေမမ်က္ကြယ္ျပဳသည္ႏွင့္ ျဖည္းျဖည္းသာ သူေလ်ွာက္၏။ ေကာင္းေက်ာ္ က မတ္တတ္ပင္ ေလရွည္ေလၾကြြား တတ္သည့္ေကာင္။ တစ္ေနရာရာ တစ္ေယာက္ ေယာက္ ႏွင့္ မတ္တတ္ ေလရွည္ေနတုန္း ပက္ပင္းသြားတိုးလွ်င္ ဒုကၡ၊ မုခ် ပင္လယ္နား ငါးခြဲ ေပးရန္ လိုက္သြားရမည္။ သူတို႔ထဲမွာပင္ ညအိပ္ရေလမည္။

ေရနီပိုင္း ေရာက္လာ၏။ ခ်က္ခ်င္း ေဖတင္တို႔ကို သတိရိလိုက္သည္။ လက္ထဲမွာ ဘာမွမပါ။ သံပတ္ေခြ မေျပာႏွင့္၊ ကမန္းကတန္း ေျပးလိုက္လာရသျဖင့္ သူ႔လက္ထဲ ဓာတ္မီးပင္ မပါ။ စိတ္ထဲက တစ္မ်ဳိး ျဖစ္သြား၏။ သတိေတာ့ ထားရသည္။ အေမွာင္ထဲတြင္ မည္သူျဖစ္ျဖစ္ အနားလာမကပ္ႏို္ငေအာင္ေတာ့ ေရွာင္ကြင္း သြားရသည္။ ေရွ႕က လာသူမ်ားကို မသိမသာ ဖယ္၍လည္း အုန္းပင္ၾကား ေလကာ ေက်ာက္တံုး နားက တမင္ ေလွ်ာင္လာသည္။ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း သူမလာ။ ခ်ံဳစ ခ်ံဳကြယ္ ေလခံ ေက်ာက္ ေတြနား ကအေပါ့အပါး သြားသလိုႏွင့္ ေရနီပိုင္းကို သူေရာက္လာေလ၏။
အစ္ကိုၾကီး အိမ္ဘက္ကို တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည့္ခဲ့၏။ မီးေရာင္ေတာ့ ျမင္ရ၏။ သူအစ္ကိုၾကီးႏွင့္ မေရမရာ ေတြ႔ မိမွာစိုး၍ လူရိပ္လူေျခၾကည့္ကာ အစ္ကုိၾကီး အိမ္၀င္းကို ျဖတ္ေလ်ွာက္လာ၏။ ေမသူတုိ႔ အိမ္ႏွင့္ နီးလာေလ သူ႔ရင္ထဲ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ျမန္လာေလပင္။

၅။

ရုတ္တရက္ ေျခလွမ္းတံုသြားသည္။ ေမသူတုိ႔အိမ္အစ မေရာက္ခင္ကပင္ ကက္ဆက္သံကို ၾကားရ၏။ ဦးေပၚလာ တုိ႔ အိမ္ကမ်ားလားဟု သူနားစြင့္သည္။ မဟုတ္။ ေမသူတုိ႔အိမ္ကမွ ေမသူတုိ႔အိမ္ကအစစ္။ ေမသူ တုိ႔ အိမ္ႏွင့္ အနီးဆံုး ေဒၚသန္းရာတို႔အိမ္ မွာေတာင္ ကက္ဆက္မရွိ။ အိမ္ေရွ႕ကို အကဲခတ္ ၾကည့္သည္။ လူ၀င္လူထြက္ကို သတိထား၏။ ေလခံေက်ာက္တံုးတစ္တံုးနား ကပ္ေနလိုက္သည္။
တစ္ေန၀င္နီး ေလခဲ့ရင္၊
စီးေလးမယ္ျပင္၊ ဟီးဟယ္လုိ႔ႏွင့္၊
နတ္သြင္ေလးေလးလံခင္၊
ေတြးေလးဆင္ျခင္၊ အေ၀းၾကီးကျမင္...။
ကက္ဆက္ထဲက အသံကို ပီပီသသ ၾကားလိုက္ရသည္။ အစ္ကိုၾကီး အလြန္ႏွစ္သက္ေသာ ရပ္ၾကီးသူသီခ်င္း ဖြင့္ ထားသည္။ အစ္ကုိၾကီး ကက္ဆက္ဖြင့္ထားမွန္း သိသာ၏။

ကက္ဆက္သံၾကားလိုက္မွ အစ္ကိုၾကီးကို သတိရလိုက္သည္။ ဆိုင္ကို အစ္ကိုၾကီး ၾကည့္ပါမယ္ စိတ္ခ်ပါ ကြာ ဆိုေသာ အစ္ကိုၾကီးစကား။
ဆိုင္ဘက္ သို႔ မွန္းၾကည့္လိုက္၏။ မသဲကြဲသျဖင့္ စိတ္ထဲ အလိုမေတြ႕။ အုန္းပင္ႏွင့္ ဆီးခ်ံဳဖုတ္ကို အကာ အကြယ္ ယူကာ အနီးဆံုး ေလကာ ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးနား ေလးဖက္ကုန္း၍ ကပ္သြား၏။ ေက်ာက္တံုး ႏွစ္တံုး ၾကားထဲ ၀င္ကာ ဆိုင္ဘက္သို႔ စူးစမ္းၾကည့္ေနသည္။ သဲသဲကြဲကြဲ ျမင္လိုက္ရ၏။ ေမသူက ထိုင္ေနက် ေနရာမွာ ေစ်းေရာင္း၍ ထိုင္ေန၏။

အစ္ကိုၾကီးက ေမသူေရွ႕ ကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ ပဲေလ်ွာ္တစ္ေစ့ခ်င္း ၀ါး၍ ေခါင္းပန္းလွန္ေနၾကေသာ သဲတလင္း ထဲက ကာလသားမ်ားကို ေတြၾကည့္ေနသည္။ ခါတိုင္းထက္ပင္ လူမ်ားေန၏။ ကာလသားအုပ္ထဲတြင္ ေဖတင္ ႏွင့္ ပိုးသီ တုိ႔ကို ရွာၾကည့္မိသည္။ မျမင္ရ။ ေသခ်ာေအာင္ အၾကာၾကီး ၾကည့္၏။ မေတြ႕မိ၊ မီးေခ်ာင္း ထြန္းေပးထားသည့္အျပင္ ကက္ဆက္ပါ ဖြင့္ထားေသာ အစ္ကိုၾကီးကို စိတ္ဆိုးမိသည္။ သူ ၀င္သြားရင္ အစ္ကိုၾကီးက ဘာလို႔လာလဲဟု အျပစ္တင္မည္ကို ၾကားေယာင္မိသည္။ အေဒၚႏိုင္း စိုးရိမ္ ေနမွာပဲ ျပန္ျပန္ဟု ႏွင့္လႊတ္လိမ့္မည္။ ငါလိုက္ပို႔မယ္လာ လာဟု ဆိုျပီး သူ႔ေရွ႕က ထြက္မည္။ အိမ္ အေရာက္ ပို႔လိမ့္မည္။

ရင္ထဲ ေလးလံလာမိသည္။ သူဤမွ် ဒုကၡခံ၍ လာရသည္ကို ေမသူသိေစခ်င္သည္။ အစ္ကိုၾကီး ရွိ ေန ရင္ေတာ့ သူသြား၍ မျဖစ္ဟု ေတြးလိုက္၏။ ေမသူ ေစ်းေရာင္းသည့္ လႈပ္ရွားမႈဟန္ႏွင့္ အရယ္အျပံဳး အေျပာ တုိ႕ကို အၾကာၾကီးေငးၾကည့္ကာ ရင္ထဲေဆြးလာ၏။
မလႈပ္ မေခ်ာက္ ပင္ အၾကာၾကီး ျငိမ္၍ၾကည့္ေနသည္။

အစ္ကိုၾကီးက နာရီကို ေျမွာက္ၾကည့္သည္။ သူလည္း ေယာင္၍ နာရီကို ငံု႔ၾကည့္၏။ ရွစ္နာရီထိုးျပီ၊ အစ္ကိုၾကီး ဘာေျပာသည္မသိ။ ေခါင္းပန္းလွန္ေနၾကေသာ ကာလသားေတြက အစ္ကိုၾကီးဘက ျပိဳင္တူ လွည့္ၾကည့္ၾကသည္။
အၾကာၾကီး ေစာင့္ေနရသည္ဟု သူထင္သည္။ ဆိုင္ပိတ္ေတာ့မွာပဲ၊ ေမသူမ်က္ႏွာကို ျမင္ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ ဘူးဟုလည္း ေဆြးသြား၏။ ကာလသားေတြ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ထြက္သြား ၾကသည္။

သတင္း ေၾကညာေနျပီ၊ တျဖည္းျဖည္း ဆိုင္ေရွ႕တြင္ လူရွင္းသြားေလျပီ။ အစ္ကိုၾကီးႏွင့္ ေမသူတို႔ ဘာေျပာ ေနၾကသည္မသိ၊ ခဏရပ္၍ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကာ စကားေျပာေနၾက၏။ ေမသူက ေစ်းေရာင္းေသာ ေနရာ၌ပင္ ထိုင္ေနသည္။ ေခါင္းညိတ္ျပ သည္ကိုလည္းျမင္ေန၏။ ေအာင္တိုင္ ရန္ခုန္ေနသည္။ ေမသူ၏ မ်က္ႏွာ က အစ္ကုိၾကီးႏွင့္ ကြယ္ထားသျဖင့္ တစ္၀က္တပ်က္သာ ျမင္ရ၏။ မ်က္ႏွာအေနအထားကို ပံုဖမ္း မရ။ သူ႔ရင္ထဲ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ေနသည္။

အစ္ကိုၾကီး ကက္ဆက္ဆြဲ၍ ဆိုင္ေရွ႕ကထြက္လာ၏။ သတင္းေၾကညာျပီးသြားျပီ၊ သီခ်င္းသံက အစ္ကိုၾကီး ေျခလွမ္း ႏွင့္ အတူ ျငိမ့္ေညာင္းစြာ လုိက္ပါလာသည္။ သူအသက္ပင္ မရွဴရဲဘဲ ျငိမ္ေန၏။ အစ္ကုိၾကီး သူ႔အနား က ျဖတ္ထြက္သြားသည္။ အစ္ကိုၾကီး ဘယ္ေနရာ ေရာက္သြားျပီဆိုသည္ကို သီခ်င္းသံက အသိေပး သြားသည္။ အစ္ကုိၾကီး သ႔ူအိမ္ဘက္သို႔ ျပန္သြားေလျပီ။
ေမသူ ကဲလားခ် ပိတ္လိုက္ေသာ အခါ သူ႔ရင္ထဲ ဟာသြားလသည္။ မီးကေတာ့ လင္းလ်က္။
ေအာင္တိုင္ ကဲလားေရွ႕ အေျပးကေလးေရာက္သြား၏။ ရင္ထဲက ပို၍ အခုန္ျမန္လာသည္။ ကဲလားကို တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ ပုတ္လိုက္၏။

အစ္ကိုၾကီး။
ေမသူ၏ အပြင့္တပြင့္အသံကို ၾကားရသည္။ ကဲလားေဘး ကပ္ေနလိုက္၏။ ဟမ္းဟု အစ္ကိုၾကီး လည္ေခ်ာင္း ရွင္းတတ္သံကို မတိုးမက်ယ္ ျပဳမိလိုက္သည္။ ကဲလား ဟဟေလး ပြင့္လာ၏။ ေအာင္တုိင္ တစ္ကိုယ္လံုး မႊန္ထူသြားမိသည္။
ဘာေမ့က်န္လုိ႔လဲ အစ္ကို...ဟင္။
ေမသူ က အံ့ၾသတၾကီး သူ႔ကို မ်က္လံုးျပဴး ၾကည့္ေနသည္။

မေတြ႔ရ မျမင္ရရင္ မေနႏိုင္လို႔။
ကဲလားကို ဟဟေလးကိုင္ရင္း ေမသူငိုင္သြား၏။
ေမသူ႔လက္ကို ေအာင္တိုင္ လွမ္းဆြဲထား၏။
ေမသူ။
ေရငတ္ေနသူလိို ေခၚမိလိုက္သည္။ ေမသူက သူ႔ကို ျပဴးၾကည့္ေန၏။ ခုထိ စကားမဆို။ မွင္တက္မိေနတုန္း။
ေမသူ ကို မေတြ႕ရမျမင္ရရင္ တုိ႔မေနႏိုင္ဘူး၊ ေအာက္ဆင္းလာခဲ့ပါေနာ္၊ အိမ္ေနာက္ဘက္ ေလကာ ေက်ာက္တံုး နားကေစာင့္....အို....ဘယ္ျဖစ္မလဲ။

သူက ၾကားရံုမွ် ေလသံႏွင့္ ေျပာသည္ကို ေမသူက တုန္တုန္ယင္ယင္ႏွင့္ ျပန္ေျပာ၏။
မျဖစ္ဘူး၊ မျဖစ္ဘူး၊ မလာဘူး၊ ျပန္ေတာ့၊ အစ္ကုိၾကီး....ေအး...ဟင္ ေနာ္ ခက္လိုက္တာ ျမင္ေတာ့မွာပဲ။
အစ္ကိုၾကီး ျပန္သြားပါျပီ။ မျမင္ပါဘူး။ ဆင္းခဲ့....အင္း။
ျဖဳန္းခနဲ ကဲလား ျပန္ပိတ္သြား၏။ သူလက္ညပ္မလို ျဖစ္သြားသည္။ ကမန္းကတန္း ဆြဲႏုတ္လိုက္ရ၏။ ပါးစပ္ ကလည္း ေမသူ ေမသူ ဟုတုိးတိုးေခၚမိ၏။
ျပန္ေတာ့၊ လူမိေနဦးမယ္၊ အေဖလည္း ေနေကာင္းေနျပီ၊ ျပန္ေတာ့ေနာ္။

မေတြ႔ရရင္ မျမင္ရရင္  မေနႏိုင္ပါဘူးဆို၊ တုိ႔္မ်ား ဘယ္ေလာက္ စြန္႔စားလာရတယ္ ဆိုတာသိလား။
ကဲလား ထရံမ်ား ပါးစပ္ကပ္၍သူေျပာ၏။
ေမသူ သက္ျပင္းရႈိက္သံကို ၾကားရသည္။
ေန႔ခင္းညေန ဘာလို႔ မလာလဲ။
အစ္ကိုၾကီး နဲ႔ အေမက မလာရဘူးဆုိလို႔။
သြားေတာ့၊ မနက္ျဖန္လာခဲ့။

မလာရပါဘူးဆို။
ဘာျဖစ္လုိ႔ မလာရတာလဲ။
ရန္ျဖစ္ေနၾကမွာစိုးလုိ႔တဲ့။
ဟုိေကာင္ေတြ မလာေတာ့ပါဘူး ျပန္ေတာ့။
မျပန္ဘူး၊ မျပန္ဘူး၊ ဆင္းလာခဲ့ပါဆို...ေနာ္။
သက္ျပင္းရႈိက္သံကို ၾကားရျပန္၏။ ေအာင္တိုင္လည္း ရင္ခုန္ေနတုန္း။
ဒီေန႔အေဖေနေကာင္းေနတယ္၊ ျပန္ေတာ့ေနာ္၊ ဆင္းလုိ႔ရမွာမဟုတ္ဘူး၊ မနက္ျဖန္မွေနာ္။

ဆိုင္ပိ္တ္ျပီးျပီးခ်င္းလား၊ ဘယ္ေနရာက ေစာင့္ရမွာလဲ။
ေနာက္ဘက္ ေလကာေက်ာက္တံုးနားက ေစာင့္ေနာ္၊ မနက္ျဖန္ ဆက္ဆက္ေတြ႕ပါ့မယ္၊ ျပန္ေတာ့ေနာ္၊ ဟုိေကာင္ ေတြလည္း သတိထားဦး။
ေကာင္းျပီ၊ မနက္ျဖန္ ဆိုင္ပိတ္ျပီးကို တုိ႔၊ ေစာင့္မယ္၊ ဆက္ဆက္ေနာ္၊ တုိ႔ေမသူကို မေတြ႔ရရင္ တကယ္ မေနႏိုင္...။
အိုး....ျမန္ျမန္ျပန္ပါေတာ့ဆို၊ သိတယ္...သိတယ္၊ ရွည္ေနလိုက္တာ။
ရင္ထဲ ပိမိေနေသာ အေလးၾကီးတစ္ခု က်သြားသလို ေအာင္တုိင္ သက္ျပင္းခ်လိုက္မိ၏။ ရင္ထဲ ေပါ့သြားသည္။ ေျခလွမ္းလည္း သြက္လာ၏။ ရန္သူ ေဖတင္ႏွင့္ ပိုးသီတို႔ကိုပင္ လံုး၀သတိမရ။ မနက္ျဖန္ ေမသူ ႏွင့္ ေတြ႕လွ်င္...။

ေမသူတုိ႔အိမ္ေရွ႕၌ပင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ႏွင့္ ၀င္တိုက္မိေသာအခါ တစ္ကိုယ္လံုး ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္း ထသြား မိသည္။ ရွည္လ်ားေသာ စိတ္အစဥ္ သည္ ေဖတင္ႏွင့္ ပိုးသီတုိ႔ဆီ ခ်က္ခ်င္း ေရာက္သြား၏။ သူ႔လက္ထဲ ဘာမွမပါ။ မနင္ျဖန္လည္း ေမသူႏွင့္ ေတြ႕ရန္ခ်ိန္ျပီးျပီ၊ လက္နက္ပါဦးေတာ့၊ သူဒီကေန႔ည ရန္ မျဖစ္ခ်င္။ ေမသူႏွင့္ သူ႔စိတ္ကို သိသလိုပင္ ခ်က္ခ်င္း ျခံအဆံုး သို႔ အေျပးကေလး ေရာက္သြားမိ၏။
ဘယ္သူလဲဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ပါ။
ဟင္းခနဲ သက္မခ်မိလိုက္သည္။

အစ္ကုိၾကီး ၏ အသံပါလား၊ ဘာေမ့က်န္လုိ႔လဲ အစ္ကိုၾကီးဟူေသာ ေမသူ၏စကားကို သတိရလိုက္သည္။ အစ္ကိုၾကီး တုိ႔မ်ား ေမ့တတ္တာလည္း လြန္ေရာ၊ အိမ္ေရာက္မွ သတိရလို႔ ျပန္လာယူရတယ္လုိ႔၊ ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ ညီအစ္ကိုခ်င္း လူမွားျပီး သတ္မိၾက မလို႔။
လံုး၀ အသံမျပဳဘဲ တိတ္တိတ္ရယ္ေမာကာ သူလစ္ထြက္လာခဲ့သည္။ အေတြးကမူ မျပတ္ေသး။
မနက္ျဖန္မွ ယူလည္း ရတာပဲ အစ္ကုိၾကီးရာ၊ ဒီေလာက္ေတာင္ ဘာမ်ားအေရးၾကီးတဲ့ ပစၥည္းမို႔လဲ၊ နည္းနည္းပဲ လိုတယ္၊ ညီအစ္ကိုခ်င္း လူမွား သတ္မိၾကမလို႔။
အဟမ္း ...ေဟ့....ဘယ္သူလဲ ၊ ေအာင္တိုင္ လား။
အေမ့အသံေၾကာင့္ သူငိုင္သြားသည္။

အစ္ကိုၾကီးႏွင့္ ၀င္တိုးမိလာသည္ကို ရယ္ခ်င္သလို မနက္ျဖန္ ေမသူႏွင့္ ေတြ႕ၾကရမည္ကို ေတြးလာသျဖင့္ အိမ္ကိုပင္ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ေရာက္လာရသည္ကို သတိမထားမိ။ လမ္း၌ ရန္သူေတာ္ ေဖတင္ႏွင့္ ပိုးသီဆိုတာေတာ့ အေတြးထဲ နည္းနည္းမွ ေပၚမလာ။ ေရနီပိုင္းကို ျဖတ္ရာတြင္ အသြားတုန္းကလို အုန္းပင္မ်ာ၊ ခ်ံဳဖုတ္မ်ား၊ ေလကာ ေက်ာက္တံုးမ်ားနားကလား၊ လူေတြ သြားေနက် လမ္းကလား သူလံုး၀ ျပန္ေတြးမရ။ မိမိအပိုင္းကို ေရာက္လာျပီ ဆိုတာလည္း အာရံုတစ္ခ်က္ မ၀င္၊ သူ႔စိတ္ထဲ မနက္ျဖန္ည ေနတြင္ ေမသူႏွင့္ေတြ႕ရမည္ဟူေသာ အေတြးကသာ ဦးေႏွာက္တစ္ခုလံုး အျပည့္ပါလာ၏။

မိမိအိမ္ေရွ႕ေရာက္၍ ကဲလားကို တအား တြန္းမိလိုက္သျဖင့္ အေမ့အသံၾကားမွ သတိျပန္ရလာသည္။
၀ုန္းခနဲ ေျပးထလိုက္ေသာ အေမ၏ လႈပ္ရွားမႈေၾကာင့္ သူလန္႔ေအာ္လိုက္သည္။
ကၽြန္ေတာ္ပါ အေမ။
င့ါႏွယ္ ေသခ်င္တယ္ဟဲ့၊ နင့္န႔ဲလည္း၊ ငါ့မွာျဖင့္ ဘယ္သူမ်ား နင့္ကိုသတ္ဖုိ႔ လာေနျပီလဲလုိ႔၊ ငါေမးတာ ဘာလို႔ ခ်က္ခ်င္း ္မထူးလဲ၊ င့ါမွာျဖင့္ ရင္ကို ထိတ္သြားတာပဲ။
ဟဲ..ဟဲ...အေမ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္လဲလုိ႔ စမ္းၾကည့္ခ်င္လု႔ိပါ။

ေခြးသားေလး ဟူေသာ အေမစကားမဆံုးခင္  ဆလံုမသားပါဟု အေမ့ကို မေနာက္စဖူး ေနာက္မိလိုက္၏။ သူ႔စိတ္ထဲ အၾကီးအက်ယ္ ေပ်ာ္လာ၏။ အေမကေတာ့ ကဲလား ဖြင့္ေပးရင္း....။
နင့္ကို အေမ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲ စမ္းတာဟုတ္လား၊ ေတြးလား ဒီမွာ ဓား၊ ငါပို္င္းမိမလို႔။
ေအာင္တိုင္ ရယ္လိုက္မွ အေမ့လတက္တစ္ဖက္က ဓားသည္ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်သြား၏။
နင္ဘာလို႔ တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာလဲ။
အစ္ကိုေဂါလာ တုိ႔မွ မမီလိုက္တာ။

အမယ္ေလး.....။
သူ႔အေမက ရင္ဘတ္ကို ထု၏။
မမီလိုက္ရင္လည္း ခ်က္ခ်င္း ဘာလို႔ ျပန္မလာတာလဲဟဲ့၊ နင္ ဟိုတရုတ္မဆိုင္ကို ၀င္ေနခဲ့ေသးတယ္ ဆိုပါေတာ့။
အေမကလည္းဗ်ာ၊ အစ္ကိုိၾကီးကပါ မလာနဲ႔လို႔ ေျပာထာလို႔ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီအပိုင္းေတာင္ မေရာက္ဘူး။
နင္ဒီေလာက္ၾကာေနတာ ငါယံုမယ္၊ နင့္ကို ငါက ေမြးထားတာပါ။ ေအာင္တိုင္ရဲ႕ ေခ်းခါးအူမ။
စကားပဲ ဆံုးေအာင္ နားမေထာင္ဘူး၊ အဘေအာင္စိန္က ျမင္ေတာ့ လွမ္းေခၚျပီး ဆံုးမစကား ေျပာေနလုိ႔ဗ်။
ေအး ဦးေအာင္စိန္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာမျပခဲ့ဘူးလား၊ သူတုိ႔၀ုိင္းရိုက္တာပါလို႔။

သူ႔အေမ စိတ္ခ်မ္းသာသြားျပီဆိုသည္ကို ေအာင္တိုင္ သိလုိက္၏။
ေျပာျပပါတယ္ အေမရယ္။
အစ္ကိုၾကီး ေအာင္စိန္က ဘာေျပာလဲ။
ဟုိေကာင္ႏွစ္ေကာင္ကိုလည္း ငါေျပာျပီးပါျပီတဲ့။ အထူးသျဖင့္ မုဆိုးမသားေတြ၊ မိဘမဲ့သားေတြနဲ႔ ရန္ျဖစ္တာ ေျပာသံၾကားရင္ မိဖံုဖစံုရွိတဲ့ အေကာင္ေတြ ညီအစ္ကိုအုပ္ ေကာင္းတဲ့ အေကာင္ေတြ ေသ ဖို႔သာ ျပင္ထားၾက၊ တစ္မ်ိဳးလံုး တစ္ေဆြလုံး ဟိုဘက္ကမ္းက ေထာင္ထဲပို႔ပစ္မယ္၊ ငါ့ရြာမွာ မိဘမဲ့ ေဆြမ်ိဳးမဲ့ မို႔ မုဆိုးမသားမို႔ အႏိုင္က်င့္ခံ ရတယ္ဆိုတဲ့ အသံ ငါမၾကားခ်င္ဘူးလုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္တဲ့၊ မွားမွားမွန္မွန္ မင္းတုိ႔ မိစံုဖစံုရွိတဲ့ အေကာင္ေတြပဲ ငါကေတာ့ ဦးဆံုး ဖမ္းခ်ဳပ္ရမယ္လို႔ ၾကိမ္းလိုက္တယ္ ေျပာတယ္။

ဟုတ္တယ္၊ အစ္ကိုၾကီးေအာင္စိန္ က သိပ္တရားရွိတာ၊ သူ႔ညီအေတာ္ နဲ႔ မင္းထြန္း ျဖစ္ၾကတုန္းက ၾကည့္ ၊ အမွန္က မင္းထြန္း လြန္တာတဲ့၊ အေတာ ခမ်ာမ်ား အုန္းေဘာင္နဲ႔ ရိုက္တာ၊ လူဆြဲထားရတယ္၊ လူၾကီး လုပ္တဲ့လူဟာ ဆန္ရင္း နာနာဖြပ္ရတယ္တဲ့။
ေအာင္တိုင္ကေတာ့ ရယ္ခ်င္ေနသည္။
ဟုတ္တာေပါ့ အေမရာ.... အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ဒီလို တစ္ေယာက္တည္း ျပန္လာရဲတာပဲ ၾကည့္ေတာ့၊ မွဲ႕တစ္ေပါက္ မစြန္းေစရဘူးတဲ့။

အေမေက်နပ္သြား၏။ သူလိမ္ေျပာသည္ကို အေမက တကယ္ထင္သည္။ ဦးေအာင္စိန္ ေျပာဆိုေသာ စကား မွာ ဗထို ဆီက ၾကားေသာ တစ္ဆင့္ စကားကို သူကခ်ဲ႕ထြင္ေျပာ ျပျခင္းသာ။
ေဂါလာ တု႔ိ ႏွင့္ လိုက္သြား၍ ငါးခြဲျပီးမွ ျပန္လာသည္။ ငါးနည္း ၍ ေစာေစာျပီးသည္။ အိမ္နားထိ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ လိုက္ပို႔ၾကသည္။ ညဥ့္နက္မွာစိုး၍ အိမ္ထဲမ၀င္ဘဲ ျပန္သြားၾကသည္ဟု သူလိမ္ေျပာလွ်င္လည္း အေမ ကေတာ့ ယံုမည္ပင္။ ပို၍လည္း သေဘာက်မည္ျဖစ္သျဖင့္ ေစာေစာက အဲသလို အေတြးရရင္ သိပ္ဟန္ေလမွာပဲ ဟု ေအာင္တိုင္ အိပ္ရာထဲတြင္ ေတြးမိလုိက္ေသး၏။
အစ္ကိုေဂါလာ တုိ႔ ကမ္းၾကီးသတ္ဘက္ သြားဦးမယ္ဟူေသာ သ႔ူစကားကို အေမက အၾကြင္းမဲ့ ယုံၾကည္ သြား၏။

ဘယ္အခ်ိန္ ျပန္လာမလဲဟုပင္ မေမးသျဖင့္ သူအိမ္က အထြက္ရ လြယ္သြားသည္။
အခ်ိန္ကုန္ခဲလိုက္တာဟူေသာ အေတြးႏွင့္အတူ နာရီကို ခဏခဏၾကည့္မိ၏။ နာရီစကၠန႔္ ေလး၏ ေရြ႕လ်ားမႈႏႈန္းႏွင့္အတူ သူရင္ခုန္ေနသည္။ ဟုိအိမ္သည္ အိမ္ ဟုိနားသည္နား အဓိပၸာယ္မဲ့ ေလွ်ာက္ရင္း ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမသူတုိ႔အိမ္ေရွ႕ ေရာက္လာ၏။ မေန႔ကလုိပင္ ေက်ာက္တံုးၾကားထဲ ၀င္ေနလိုက္၏။
မီးေခ်င္းအလင္းထဲက ေမသူ႔ဆိုင္ဘက္ လွမ္းအၾကည့္မွာ အံ့အားသင့္သြား၏။ ေစ်းဆိုင္ ေရွ႕ ေငးေနေသာ မိဇံ ၏ မ်က္ႏွာကို ဦးဆံုးျမင္လိုက္ရ၏။ မိဇံ၏ ေဘးတစ္ဖက္တြင္ ေမစီ၊ ေနာက္တစ္ဖက္မွာမွ ေမသူ၊ ေမသူ ၏ ေနာက္ႏွင့္ ေဘးတြင္ မအိ၊ ေမယုတု႔ိ ၀ိုင္းထိုင္ေနၾကသည္။

ဆက္ရန္
.